The post «Χρυσοβεργαρής και Ηλιοτάτη»: η νέα παράσταση από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι appeared first on .

Πρόκειται για ένα βιωματικό γλωσσάρι 24 λημμάτων – όσα και τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου – που ιχνηλατούν με τρυφερότητα, χιούμορ και φιλοσοφική διάθεση τις έννοιες που διαμορφώνουν την πορεία μας προς την ενηλικίωση. Μια πορεία στην οποία η παιδική αφέλεια και η εσωτερική λογική συχνά αντιστέκονται στις προσδοκίες του «μεγαλώματος».

Την εκδήλωση θα προλογίσει ο Τάσος Νυχάς, ιδρυτής και ψυχή του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου Βρυξελλών, που από το 1984 αποτελεί σημείο αναφοράς για την ελληνική πολιτιστική ζωή της πόλης.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, μέλη της Θεατρικής Ομάδας ΑλΜΑ θα διαβάσουν αποσπάσματα από το βιβλίο. Αξίζει να σημειωθεί πως η ομάδα έχει ήδη δώσει θεατρική πνοή σε τρεις από τις ιστορίες του βιβλίου, στο πλαίσιο του 2ού Θεατρικού Αναλογίου 2024.

Η βραδιά θα ολοκληρωθεί με μικρές γευστικές απολαύσεις, προσφέροντας την ευκαιρία για συζήτηση και ανταλλαγή σκέψεων με τη συγγραφέα.

Το βιβλίο θα είναι διαθέσιμο προς πώληση στον χώρο της εκδήλωσης, ενώ ήδη διατίθεται στον Πολυχώρο Périple στις Βρυξέλλες. Στην Ελλάδα, κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική και διατίθεται στα βιβλιοπωλεία Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Ευριπίδης, καθώς και στο φυσικό κατάστημα της εκδοτικής (Σόλωνος 103), αλλά και διαδικτυακά.

Ημερομηνία: Πέμπτη 5 Ιουνίου 2025
Ώρα: 19:00
Χώρος: MELI, Rue Breydel 50, 1040 Bruxelles
RSVP έως Παρασκευή 30 Μαΐου στο: ofotinou@gmail.com

The post Παρουσίαση του βιβλίου, “Λήμματα για μεγάλους“, της Όλγα Φωτεινού στις Βρυξέλλες appeared first on .

Τάσος Νυχάς

Οι τρεις μέρες θεάτρου στο θέατρο του Joli-Bois χάρισαν χαμόγελα, συναισθήματα, αναμνήσεις, χειροκροτήματα αλλά και το πολύτιμο αντάμωμα μεταξύ παλαιών και νέων προσώπων που αγαπούν και στηρίζουν το θέατρο και τον ελληνικό πολιτισμό.

Το πρόγραμμα των τριών ημερών είχε θεατρικό Αναλόγιο αλλά και δύο θεατρικές παραστάσεις οι οποίες είχαν κερδίσει, παλαιότερα, την αγάπη και το ζεστό χειροκρότημα του κοινού.

Στο περιθώριο του εορτασμού των 40 χρόνων του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου, το Newsville.be συνομίλησε με τον πρωτεργάτη της θεατρικής ομάδας Τάσο Νυχά, τον «από ιδρύσεως» συνοδοιπόρο του Εργαστηρίου Γιώργο Στρογγύλη, τον ταλαντούχο σε σκηνοθεσία και υποκριτική Γιάννη Αμπαζή και τέλος, από την μεγάλη πλέον δεξαμενή ηθοποιών της πόλης μας, την Αγγελική Καλλιάνου με τις πολύτιμες τρεις δεκαετίες εμπειρίας στις θεατρικές σκηνές αλλά και την παλιά φρουρά, στο πρόσωπο του Απόστολου Ιωακειμίδη.

Η συντακτική ομάδα του Newsville.be  εύχεται ολόψυχα χρόνια πολλά στην θεατρική ομάδα του Εργαστηρίου, με δημιουργία και έντονες θεατρικές συγκινήσεις!

Ξένια Μεσσαρίτη, Αναΐς Νικολιάν, Νίκος Νυχάς, Μαριάννα Κολυβά, Γιάννης Αμπαζής

Tάσος Νυχάς: «Η προετοιμασία λοιπόν ήταν πάντα εκείνη που ένωνε τα μέλη της Ομάδας μας με ισχυρούς φιλικούς δεσμούς»

Κύριε Νυχά, συγχαρητήρια για τον τριήμερο εορτασμό των 40 χρόνων παρουσίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας. Ποια ήταν η σκέψη για την οργάνωση του φετινού επετειακού εορτασμού και πως κύλησε το θεατρικό τριήμερο;

Ευχαριστούμε πολύ για τα συγχαρητήριά σας, και με την ευκαιρία ευχαριστούμε όλους εκείνους που μας τίμησαν με την παρουσία τους το τριήμερο, αρκετοί από τους οποίους μας παρακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια. Αυτή είναι μόνο η αρχή του εορτασμού των 40 χρόνων της ύπαρξης της Ομάδας γιατί όπως είναι γνωστό και από προηγούμενες αναφορές μας ενώ η «ίδρυση» τοποθετείται τον Φεβρουάριο του 1984, η πρώτη παράσταση σε σκηνοθεσία Ειρήνης Χαλκιά, με το έργο, Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης του Γιώργου Σκούρτη, που παραβρέθηκε στην πρεμιέρα, δόθηκε τον Ιούνιο του 1985. Έτσι έχουμε μπροστά μας μια θεατρική περίοδο την οποία αφιερώνουμε στη γένεση και λειτουργία της θεατρικής μας Ομάδας. Σκεφτήκαμε λοιπόν για αρχή να παρουσιάσουμε πάλι δύο επιτυχημένες με αντικειμενικά στοιχεία παραστάσεις μας, μιας και βραβεύτηκαν σε Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου στην Ελλάδα: Το Ποιος ανακάλυψε την Αμερική της αείμνηστης Χρύσας Σπηλιώτη που χάθηκε στην καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι και το Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του του Γιώργου Καπουτζίδη. Το πρώτο διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Καρδίτσας το Μάρτιο του 2014 και ήταν μόλις η δεύτερη «έξοδός» μας από τις Βρυξέλλες μετά το 1987 όπου συμμετείχαμε με επιτυχία στο Φεστιβάλ της Ιθάκης.

Έλενα Αντωνακοπούλου και Νικολέττα Σακαλίδου με τον Τάσο Νυχά. (Ποιος ανακάλυψε την Αμερική της Χρύσας Σπηλιώτη,φωτο ΕΘΕ)

Οι δύο πρωταγωνίστριες του έργου, Έλενα Αντωνακοπούλου και Νικολέττα Σακαλίδου, που βραβεύτηκαν για την ερμηνεία τους στην Καρδίτσα, επανέλαβαν 10 χρόνια μετά, φορτωμένες με πολλές εμπειρίες, την επιτυχία του 2014 φέρνοντας πάλι στη μνήμη μας το συγκινητικό αυτό έργο και τη συγγραφέα του, Χρύσα Σπηλιώτη. Το δεύτερο απέσπασε πρόσφατα, στο Φεστιβάλ της Ιεράπετρας τον Οκτώβριο του 2023, βραβεία και επαίνους καισυγκεκριμένα μεταξύ άλλων, σκηνοθεσίας για τον Γιάννη Αμπαζή και γυναικείου ρόλου για την Ξένια Μεσσαρίτη. Για την ιστορία στην παράσταση αυτή συμμετείχαν ακόμη οι: Μαριάννα Κολυβά, Αναΐς Νικολιάν, Νίκος Νυχάς, Κωνσταντίνος Ράλλης, Εύη Στοΐδου και Νίκος Χατζούδης, Ταυτόχρονα, λαμβάνοντας υπόψη την επιτυχία που σημείωσε το «Αναλόγιο 2023-Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες», που διοργανώσαμε πέρυσι με αφορμή τη μεγάλη επιτυχία του Γιάννη Οικονομίδη της Θεατρικής Ομάδας του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών ο οποίος με το έργο Τα Αερόφυτα απέσπασε το Α’ Βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου στο «Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο» (Analogio International Festival 2022), αποφασίσαμε να εντάξουμε στον φετινό εορτασμό μας και το «Αναλόγιο 2024- Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες». Άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στις Βρυξέλλες, όπως οι Βούλα Καγιάσα της Ομάδας ΝOTA THEATRALE, ο Ηλίας Κοντέας και η Όλγα Φωτεινού είχαν έτσι την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη θεατρική συγγραφική τους δουλειά, με τη βοήθεια της Ομάδας μας και της Θεατρικής Ομάδας ΑλΜΑ σε μια εκδήλωση με μεγάλη επιτυχία που μας κάνει να σκεφτόμαστε σοβαρά την καθιέρωσή της για τα επόμενα χρόνια.

Τίποτα δεν πάει καλά σήμερα, του Τάσου Νυχά (βασισμένο σε ομώνυμο διήγημα του Βασίλη Κατσικονούρη) (Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Σωτήρης Γκέκας, Αντώνης Καστρισιανάκης, Πάνος Μιχαλέλης, Μαρία Νεραντζάκη, Φραγκίσκος Νικολιάν, Δημήτρης Σαχάς, Δημήτρης Στασινόπουλος, Ηλίας Σωτήρχος, Έλενα Τασιούλα, Λίλα Φωτίδου)

Πως θα μπορούσατε να συνοψίσετε τις τέσσερις δεκαετίες του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου τόσο σε επίπεδο θεατρικό όσο και σε επίπεδο ομάδας και ανθρωπίνων σχέσεων;

Η πρώτη δεκαετία, 1985-1994, χαρακτηρίζεται από το μεγάλο και νεανικό ενθουσιασμό των ιδρυτικών μελών της, κυρίως υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Οργάνων. Η δεύτερη δεκαετία 1995-2004, χαρακτηρίζεται από μια σημαντική ανανέωση των μελών της Ομάδας που συμπεριέλαβε και πολλούς άλλους Έλληνες των Βρυξελλών και την καθιέρωση της παιδικής Σκηνής ή Σκηνής «…και με παιδιά και για παιδιά» όπως την ονομάσαμε αρχικά επειδή τα έργα ήταν και για παιδιά και για μεγάλους, ενώ έπαιζαν πάντα και παιδιά και μεγάλοι, σε κατάλληλους και αντίστοιχους βέβαια ρόλους. Η τρίτη δεκαετία, 2005-2014, χαρακτηρίζεται από το «άνοιγμα» σε νέους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς, όπως οι Γιώργος Παλούμπης, Γιώργος Ηλιόπουλος, Άκης Δήμου, Γιάννης Τσίρος, Χρύσα Σπηλιώτη και Βασίλης Μαυρογεωργίου. Τέλος η δεκαετία 2015-2024 χαρακτηρίζεται από την εδραίωση του Ελληνικού δραματολογίου με ένα μίγμα καθιερωμένων και «κλασικών» συγγραφέων όπως οι Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ασημάκης Γιαλαμάς, Κώστας Πρετεντέρης και άλλων σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων όπως οι Βασίλης Κατσικονούρης, και Αντρέας Στάικος. Ταυτόχρονα η Ομάδα συμμετέχει σε Διαγωνιστικά Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου στην Ελλάδα (Καρδίτσα, Ιεράπετρα, Πάτρα) με ιδιαίτερη επιτυχία όπως αποδεικνύουν τα βραβεία με τα οποία τιμήθηκε: καλύτερης παράστασης, σκηνοθεσίας, αντρικών και γυναικείων ρόλων, μουσικής, κοστουμιών, επιλογής έργου κλπ.

Σε επίπεδο Ομάδας, οι καλές ανθρώπινες σχέσεις ήταν πάντα ένα προαπαιτούμενο για τη σωστή λειτουργία της, με την έννοια ότι κάποιος που θα δημιουργούσε προβλήματα ακόμα και αν ήταν εξαιρετικός ηθοποιός, δεν θα εύρισκε εύκολα θέση, τουλάχιστον όχι για πολύ καιρό. Η όλη νοοτροπία της Ομάδας, που ήταν να λειτουργεί γενικά χωρίς εσωτερικούς ανταγωνισμούς, βεντετισμούς, υπεροψία και μεγάλα λόγια, βοήθησε στο να μην υπάρχουν τελικά τέτοια προβλήματα. Επιπλέον, αν σκεφτεί κανείς ότι η προετοιμασία ενός έργου συνήθως διαρκεί αρκετούς μήνες, έγινε κατανοητό από την αρχή ότι οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν και προϋπόθεση για να βγει ένα έντιμο και αποδεκτό αποτέλεσμα στη σκηνή. Η προετοιμασία λοιπόν ήταν πάντα εκείνη που ένωνε τα μέλη της Ομάδας μας με ισχυρούς φιλικούς δεσμούς και αυτό φαινόταν στο αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από την υποκειμενική αίσθηση των θεατών για την «θεατρική ποιότητα» της παράστασης που είναι φυσικό να διαφοροποιείται κατά περίπτωση. Ο βασικός μας σκοπός ήταν να παρουσιάσουμε ένα θέαμα όσο υψηλότερης ποιότητας μπορούσαμε, αλλά έχοντας ικανοποιηθεί και σε ανθρώπινη βάση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Καταναλώθηκαν με αυτό τον τρόπο πολλά λίτρα τσίπουρου και οίνου μετά το τέλος της πρόβας, όπως θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν τα μέλη και οι φίλοι που συνεργάστηκαν μαζί μας. Η επήρεια του αλκοόλ ήταν εμφανής όλα αυτά τα χρόνια στο να κατευνάσει οποιαδήποτε πάθη θα μπορούσαν να υπάρξουν στις ανθρώπινες σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της Ομάδας μας.

Τίποτα δεν πάει καλά σήμερα, του Τάσου Νυχά (βασισμένο σε ομώνυμο διήγημα του Βασίλη Κατσικονούρη) (Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Σωτήρης Γκέκας, Αντώνης Καστρισιανάκης, Πάνος Μιχαλέλης, Μαρία Νεραντζάκη, Φραγκίσκος Νικολιάν, Δημήτρης Σαχάς, Δημήτρης Στασινόπουλος, Ηλίας Σωτήρχος, Έλενα Τασιούλα, Λίλα Φωτίδου)

Ποιες είναι οι σκέψεις σας για την οργάνωση της θεατρικής ομάδας τα, πολλά ευχόμαστε, επόμενα χρόνια θεατρικής παρουσίας;

Οι καιροί αλλάζουν και η εξέλιξη της καθημερινής ζωής μας προλαβαίνει. Συνήθως η προσαρμογή γίνεται αυτόματα, και συχνά χωρίς να το καταλάβουμε και οι ίδιοι. Στην Ομάδα μας έχουμε το εξής χαρακτηριστικό που ίσως να μην υπάρχει στις άλλες Ομάδες: τη Συνέχεια. Πράγματι όταν στο τέλος της πρώτης δεκαετίας δημιουργήσαμε την παιδική σκηνή, με βασικούς συντελεστές τα ίδια μας τα παιδιά και τους φίλους τους, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι 30 χρόνια αργότερα τα παιδιά αυτά, μετά από ένα κύκλο ζωής (σπουδές, εργασία, γάμοι κλπ) θα ξαναγύριζαν στις Βρυξέλλες και θα συμμετείχαν πλέον ως ενήλικες στην Ομάδα, με τα παιδιά τους να διεκδικούν πλέον θέση στη νέα «Παιδική Σκηνή» μας που ενεργοποιήθηκε ξανά τον Οκτώβριο του 2023 με την επανάληψη του έργου της αξέχαστης Άλκης Ζέη Ματίας ο Πρώτος που είχαμε ανεβάσει το 1995. Είναι επομένως απόλυτα φυσιολογικό η οργάνωση και λειτουργία της Ομάδας να περάσει στη νέα γενιά και εμείς οι παλιότεροι να παραχωρήσουμε με τον ανάλογο σεβασμό, εκτίμηση και κατανόηση τη θέση μας, βοηθώντας πάντα, στο μέτρο βέβαια που μας ζητείται και που μπορούμε.

Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες, της Βούλας Καγιάσα (Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα, Συμμετέχουν: Ιωακείμ Δρόσος, Αντρέας Στεμπίλης, Κοραλία Κοντού και Kristina Grigaité )

Γιώργος Στρογγύλης: «Το σημερινό Εργαστήριο λειτουργεί σήμερα ακριβώς όπως είχε ξεκινήσει, με τον ίδιο ενθουσιασμό, με ψυχή του πάντα τον Τάσο Νυχά, του οποίου αποτελεί έργο ζωής»

Κύριε Στρογγύλη, είστε από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου. Ποια ήταν πριν από 40 χρόνια, η ανάγκη δημιουργίας της θεατρικής ομάδας;

Πιστεύω ότι εμείς οι Έλληνες μάλλον έχουμε το θέατρο στα γονίδιά μας. Απόδειξη γι’ αυτό είναι το τι γίνεται θεατρικά στην Αθήνα και σ’ όλη την Ελλάδα, καθώς και το ότι οι Βρυξέλλες έχουν τώρα οκτώ ελληνικές θεατρικές ομάδες, πολύ περισσότερες από κάθε άλλη ξένη εθνικότητα εδώ. Το 1984, μόλις τρία χρόνια αφότου φτάσαμε οι πρώτοι υπάλληλοι της τότε ΕΟΚ εδώ, και αφού τακτοποιηθήκαμε με σπίτια κλπ, η πρώτη ασχολία που σκέφτηκαν μερικοί από εμάς να κάνουν ήταν η δημιουργία της πρώτης θεατρικής ομάδας. Είχαν μάλιστα, πιο νωρίς ξεκινήσει να διαβάζουν το έργο «Βικτόρ, ή Τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ. Τα πράγματα όμως πήραν τον δρόμο τους με την ανάμειξη της Ειρήνης Χαλκιά, η οποία ήταν καθηγήτρια φιλολογίας και είχε εμπειρία με το θέατρο. Έτσι επιλέχτηκε από την ίδια πιστεύω το έργο του Γιώργου Σκούρτη «Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης», ένα ιστορικό και πολιτικό έργο με αιχμές για την δικτατορία που είχαμε ζήσει. Πολυπληθής ο θιάσος περιλάμβανε τουλάχιστον είκοσι άτομα με ονόματα που θυμάμαι, τους Αριστείδη Λαυρέντζο, Απόστολο Ιωακειμίδη, Γιάννη Γαβρά, Γιώργο Αλεξάκη, Βαρβάρα Κάζιρα, Αντώνη Αντανασιώτη, Γιώργο Χειμάρα, Λίλη Λαμπρέλλη, Μαριάννα Παρασκευά κ.ά. Είχαμε μάλιστα καταφέρει να φέρουμε στις Βρυξέλλες τον Γιώργο Σκούρτη, με τον οποίο είχαμε μια πολύ ωραία εμπειρία και ο οποίος ανέδειξε ιδιαίτερα τον πολιτικό λόγο του έργου.

Ti troverò, του Ηλία Κοντέα (Σκηνοθεσία: Ηλίας Κοντέας. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Θεόκριτος Ζαφειρίου, Ρίτα Ντιναπόγια, Παύλος Παπαδημητρίου, Νίκος Σαχάς, Λίλα Φωτίδου)

Ποιες θα λέγατε πως είναι οι διαφορές και ποιες οι ομοιότητες του Εργαστηρίου από την πρώτη θεατρική παράσταση με το έργο του Γιώργου Σκούρτη, Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης μέχρι το Θεατρικό Αναλόγιο που χειροκροτήσαμε στο κατάμεστο θέατρο του Joli Bois, πριν λίγες μέρες;

Μετά το πρώτο μας έργο δημιουργήθηκε αμέσως μετά το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι που συνέχισε την σαραντάχρονη μέχρι τώρα πορεία του με σκηνοθέτες στη αρχή τον Γιάννη Γαβρά και μετά βασικά με τον Τάσο Νυχά. Το σημερινό Εργαστήριο λειτουργεί σήμερα ακριβώς όπως είχε ξεκινήσει, με τον ίδιο ενθουσιασμό των μελών του, που βέβαια έχουν ανανεωθεί αρκετές φορές μέχρι τώρα, με ψυχή του πάντα τον Τάσο Νυχά, του οποίου αποτελεί έργο ζωής. Μια άλλη ομοιότητα με το πρώτο Εργαστήρι είναι ότι είναι οικονομικά ανεξάρτητο και βασίζεται μόνο στα εισιτήριά του και καμιά φορά και στη εθελοντική υποστήριξη των μελών του. Μια άλλη ομοιότητα με το αρχικό Εργαστήριο είναι ότι παίζει πάντα μόνο ελληνικά έργα είτε σύγχρονα ή κλασικά. Μια διαφοροποίηση που έχει έλθει με τα χρόνια πρέπει να είναι το ότι πλέον μέλη του είναι Έλληνες που δουλεύουν και εκτός των Ευρωπαϊκών θεσμών. Τελευταία αναφέρω τη διαφορά με το αρχικό Εργαστήρι ότι το έργο που θα παιχτεί το επιλέγει ο σκηνοθέτης, αποφεύγονται έτσι τις ομηρικές μάχες που δίναμε παλιά μεταξύ μας για την επιλογή του έργου. Και βέβαια το Εργαστήρι έχει εμπλουτίσει με τα χρόνια τις δραστηριότητες του με τη δημιουργία Παιδικού Θεάτρου, με παραστάσεις Καραγκιόζη για τα παιδιά, φθάνοντας μέχρι το Θεατρικό Αναλόγιο που μόλις τίμησε Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς που ζουν στις Βρυξέλλες.

Εύχομαι το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι να συνεχίσει την ιστορική πορεία του σαν ίσως το παλαιότερο και με τη πιο πολύχρονη δραστηριότητα θεατρικό γκρουπ του απόδημου ελληνισμού. Εύχομαι επίσης μακροημέρευση στον αγαπημένο φίλο μου τον Τάσο Νυχά που δεν παύει να δημιουργεί για τους Έλληνες των Βρυξελλών.

Λήμματα για μεγάλους, της Όλγας Φωτεινού (Σκηνοθεσία: Κυπριανός Μουτεβελής και Χρύσα Μπαλτζάκη / ΑλΜΑ. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Ηλέκτρα Αποστόλου, Ειρήνη Δίγκα, Κατερίνα Ιωάννου, Χριστίνα Λάμπρη-Γαϊτανά, Αλέξης Μεγάλος, Γρηγόρης Νεοφύτου, Αλέξανδρος Νταλαούτης, Ελεάννα Σκουτέλα, Πάνος Σταμούλης, Στέλλα Στρατάκη, Πέννα Φούντα, Κυβέλη Χατζηευστρατίου)

Γιάννης Αμπαζής: «Και εκεί ξαφνικά τον πρόσεξα … και είδα ότι κάτω από τα γυαλιά, τα άσπρα γένια και μαλλιά, κρύβεται -χωρίς να τον παίρνεις χαμπάρι- ένα ασταμάτητος μάγος»

Κύριε Αμπαζή, το τριήμερο που πέρασε το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι γιόρτασε με επιτυχία τα 40 χρόνια παρουσίας του στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας. Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από τον φετινό επετειακό εορτασμό;

Θα σας απαντήσω λίγο παράδοξα, με μια σκέψη που είχα όταν χειροκροτούσαμε την στιγμή της υπόκλισης στο θεατρικό αναλόγιο της Παρασκευής. Ήμουν σε ένα θέατρο κατάμεστο από ανθρώπους όλων των ηλικιών, παρουσία μελών όλων σχεδόν των θεατρικών ομάδων, και στη μέση της σκηνής η ψυχή του θεατρικού εργαστηρίου, ο Τάσος Νυχάς. Και εκεί ξαφνικά τον πρόσεξα … και είδα ότι κάτω από τα γυαλιά, τα άσπρα γένια και μαλλιά, κρύβεται -χωρίς να τον παίρνεις χαμπάρι- ένα ασταμάτητος μάγος… που ο αυλός του δεν παίζει τις συνηθισμένες νότες, αλλά πλημμυρίζει τον χώρο από γνώσεις, πείσμα, πάθος, αφοσίωση, καλλιέργεια, χιούμορ, γενναιοδωρία, ευγένεια και αγάπη. Έρχεται και χωρίς να το καταλάβεις σε παρασύρει, άλλοτε σε κάνει να γελάς, άλλοτε να συγκινείσαι, άλλοτε να προβληματίζεσαι και άλλοτε να ξεχνιέσαι. Και τα καταφέρνει τόσο καλά ο άτιμος που τα 40 χρόνια σου φαίνονται λίγα και θες και άλλα… γιατί, χωρίς να προσπαθεί να κυριαρχήσει των άλλων, παίζει τη μελωδία του με το δικό του ξεχωριστό τρόπο … Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου, επανέφερα τη σκέψη μου στο θέατρο και είδα τον Τάσο να καταχειροκροτείται. Σκέφτηκα πως το μυαλό μου παίζει παιχνίδια γιατί απλά ξέρει πως δεν θα καταφέρω ποτέ αυτό που καταφέρνει εκείνος… τόσα χρόνια με την ίδια όρεξη, να ενώνει, να εμπνέει και να δουλεύει με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων, να αφήνει τόσο έντονα το προσωπικό του στίγμα σε μια ολόκληρη κοινότητα και σε διαφορετικές γενιές, και τα συναισθήματα που να κυριαρχούν εν τέλει να είναι μόνο εκτίμηση και αγάπη…Συνεχίζω να χειροκροτώ και σκέφτομαι πως καλού κακού θα ρωτήσω την Γεωργία αν έχει δει κανένα αυλό κρυμμένο στα συρτάρια του … Ποτέ δεν ξέρεις…

Λήμματα για μεγάλους, της Όλγας Φωτεινού (Σκηνοθεσία: Κυπριανός Μουτεβελής και Χρύσα Μπαλτζάκη / ΑλΜΑ. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Ηλέκτρα Αποστόλου, Ειρήνη Δίγκα, Κατερίνα Ιωάννου, Χριστίνα Λάμπρη-Γαϊτανά, Αλέξης Μεγάλος, Γρηγόρης Νεοφύτου, Αλέξανδρος Νταλαούτης, Ελεάννα Σκουτέλα, Πάνος Σταμούλης, Στέλλα Στρατάκη, Πέννα Φούντα, Κυβέλη Χατζηευστρατίου)

Ποιες οι σκέψεις σας για την δεύτερη χρονιά θεατρικού Αναλογίου στις Βρυξέλλες με τη συμμετοχή διαφορετικών ομάδων και προσώπων από όλες τις Βρυξέλλες;

Νομίζω ότι το θεατρικό αναλόγιο εξελίσσεται σε ένα θεατρικό θεσμό ιδιαίτερα πολύτιμο για τα πολιτιστικά δρώμενα της ελληνικής κοινότητας των Βρυξελλών. Από τη μια προσφέρει τη δυνατότητα να ακουστούν κείμενα ανθρώπων που ασχολούνται με το θέατρο και που για διάφορους λόγους (πρακτικούς, οικονομικούς, κλπ) δεν μπορούν να τα παρουσιάσουν μέσα από την φόρμα μιας κλασσικής παράστασης. Δίνεται έτσι ένα κίνητρο στους συγγραφείς να εμπνευστούν και να πειραματιστούν με κείμενα διαφορετικού ύφους και έκτασης, αφού γνωρίζουν πως θα μπορέσουν να τα παρουσιάσουν στο κοινό με αυτόν τον τρόπο. Από την άλλη, όπως έχει λειτουργήσει το θεατρικό Αναλόγιο στις Βρυξέλλες μέχρι τώρα, βγαίνει έξω από τα στενά όρια των ομάδων, δίνοντας την δυνατότητα σε ερασιτέχνες ηθοποιούς να συνυπάρξουν στην σκηνή με καινούργια πρόσωπα και υπό την καθοδήγηση διαφορετικών σκηνοθετών. Καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο να καλλιεργήσει την έννοια μια ενιαίας θεατρικής κοινότητας με ισχυρούς δεσμούς που αποτελεί εγγύηση για την συνέχισή της και στο μέλλον.

Ti troverò, του Ηλία Κοντέα (Σκηνοθεσία: Ηλίας Κοντέας. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Θεόκριτος Ζαφειρίου, Ρίτα Ντιναπόγια, Παύλος Παπαδημητρίου, Νίκος Σαχάς, Λίλα Φωτίδου)

Αγγελική Καλλιάνου: «O θίασος γιορτάζει 40 χρόνια ύπαρξης με μια τεράστια αγκαλιά προς όλες τις κατευθύνσεις, προς τους ηθοποιούς του, παλιούς και νέους»

Κυρία Καλλιάνου, πόσο διαφορετικός ήταν ο φετινός τριήμερος επετειακός εορτασμός 40 χρόνων παρουσίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου από τους προηγούμενους;

Το φετινό είναι ιδιαίτερο γιατί «συνέπεσε» σχεδόν με την Παγκόσμια Ημέρα Θέατρου καθότι σχεδόν μια εβδομάδα μετά ξεκίνησε η σειρά εορταστικών παραστάσεων. Τα συνδέω αυτά τα δυο μιας και ο Τάσος Νυχάς είναι και η «Ψυχή», ένας από τους βασικούς συντονιστές της ιδέας να γιορτάζουν ετησίως την 27 Μαρτίου όλοι οι ελληνόφωνοι θίασοι των Βρυξελλών μαζί επί σκηνής, και αυτό, από το 2018 όπου είχα την τιμή να παίζω στο σκετσάκι που παρουσίασε το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι, σε σκηνοθεσία του κυρίου Νυχά.
Φέτος επέλεξε να συνδυάσει δύο επιτυχίες του θιάσου, την μια μετά την άλλη, και να προλογίσει με μια βραδιά όπου έδωσε βήμα στους συγγραφείς της πόλης μας με το Θεατρικό Αναλόγιο. Αν μη τι άλλο, θα έλεγα ότι γιορτάζει ο θίασος 40 χρόνια ύπαρξης με μια τεράστια αγκαλιά προς όλες τις κατευθύνσεις, προς τους ηθοποιούς του, παλιούς και νέους, προς το κοινό του αλλά και προς τους δημιουργούς που το πλαισιώνουν τόσα χρόνια. Το φετινό κεράκι μοιάζει με φεστιβάλ τελικά …

Ποιες είναι οι σκέψεις σας για την θεατρική ομάδα του Εργαστηρίου και τον Τάσο Νυχά, μία ομάδα και έναν σκηνοθέτη με τον οποίο έχετε συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν;

Ότι και να πω, θυμηθώ, γράψω, θα είναι λίγο … Για να σας δώσω μια ιδέα του πόσο «οικογενειακά» νοιώθω μέσα στον θίασο του Τάσου, θα σας πω απλά ότι γίναμε και κουμπάρες με την συμπρωταγωνίστρια μου την Βαρβάρα (Κάζιρα) πέρυσι, στην βάφτιση της κόρης μου.
Ο Τάσος έχει αυτήν την «αύρα» σαν σκηνοθέτης αλλά και σαν άνθρωπος, να σε παρασύρει σε ό,τι όραμα και να έχει. Είχα την τύχη να ανταποκριθεί θετικά στο μήνυμα που του έστειλα το 2009 όταν είχα μείνει εκτός παράστασης από το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου με το οποίο συνεργαζόμουν από το 1994. Με εμπιστεύτηκε με ρόλους για τους οποίους ακόμη και σήμερα αναπολούμε τις ατάκες με αγάπη. Και δεν μιλάω μόνο για το βραβείο στην Ιεράπετρα το 2015, το οποίο ήταν το κερασάκι στην τούρτα μιας καταπληκτικής συνεργασίας.

Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες, της Βούλας Καγιάσα (Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα, Συμμετέχουν: Ιωακείμ Δρόσος, Αντρέας Στεμπίλης, Κοραλία Κοντού και Kristina Grigaité )

Ποιες είναι οι καλλιτεχνικές αλλά και ανθρώπινες στιγμές που κρατάτε πιο έντονα στην μνήμη σας, από τον Μάρτιο του μακρινού -πλέον- 2009, και την παράσταση Ερωτόκριτος, μέχρι σήμερα;

Ασυζητητί η παράσταση ΚΑΠΝΟΚΡΑΤΩΡ του Ανδρέα Στάικου έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μας (και για την κουμπαριά αλλά και για το βραβείο Β’ Γυναικείου στην Ιεαράπετρα που προανέφερα). Με είχε συγκλονίσει η δήλωση του κυρίου Στάικου όταν ήρθε να μας δει στην πρεμιέρα που αναρωτήθηκε «πως γίνεται να μοιάζω τόσο πολύ στην ηθοποιό για τον οποίο είχε γράψει τον χαρακτήρα της Γεωργίας ενώ δεν της μοιάζω καθόλου εμφανισιακά, ούτε καν στο σωματότυπο, και δεν υπάρχει κανένα βίντεο των παραστάσεών τους για να πει κανείς ότι είχα εμπνευστεί από το παίξιμο της». Δεν έχει υπάρξει νομίζω πιο δυνατό κομπλιμέντο από αυτό: να μου λέει ο συγγραφέας ότι του θύμισα την πρωταγωνίστρια για την οποία έγραψε τον ρόλο.

Από τον Ερωτόκριτο (όπου θυμάμαι ότι εκτός από τον κομπαρσικό ρόλο της Αυλικής, είχα και τον παρασκηνιακό ρόλο του να βοηθάω την έφηβη τότε Δάφνη Πατακιά να αλλάζει από το φόρεμα της προς το νυχτικό της για την σκηνή στο μπαλκόνι ως Αρετούσα) μέχρι και την παράσταση που τελικά δεν προλάβαμε να παίξουμε μπροστά στο κοινό λόγο πανδημίας (Το Ψέμα του Ιάσωνα αρχικά αναβλήθηκε και τελικά ακυρώθηκε μιας και τα μέτρα δεν μας επέτρεπαν να συνεχίσουμε να ελπίζουμε ότι θα ανέβαινε σύντομα μέσα στο 2020-2021), έχω ένα τσουβάλι ωραίες αναμνήσεις, επί σκηνής αλλά και παρασκηνιακά.

Ένα πολύ έντονο συναίσθημα ήταν ο μονόλογος που σκηνοθέτησε ο Τάσος από το κείμενο του Άκη Δήμου «… και Ιουλιέτα».

Πρώτον γιατί ήταν η πρώτη φορά που ήμουν μόνη πάνω στην σκηνή για 45 λεπτά αλλά και ειδικά γιατί είχα γνωρίσει τον κύριο Δήμου στο σπίτι του Τάσου και της Γεωργίας και είχαν πει μπροστά μου ότι «θα μου πήγαινε» να το ανεβάσουμε. Δεν μου είχε ξανατύχει ο ίδιος ο συγγραφέας να συμφωνεί με τον σκηνοθέτη για να πάρω έναν ρόλο και αυτό με είχε κάνει να τρελαθώ από την χαρά μου για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και οι δυο.

Κρατάω επίσης στην καρδιά μου τον ρόλο μου στους Desperados, όσα χρόνια και να περάσουν, ζούμε ακόμη στους ρυθμούς εκείνης της «αποφοίτησης»!

Εύχομαι να μπορέσω να συνεργαστώ και πάλι με τον Τάσο μέσα στα επόμενα χρόνια, όταν μεγαλώσει λίγο ακόμη το κοριτσάκι μου και να καταλάβει ότι «έχει ανάγκη η μαμά να πηγαίνει και σε καμιά πρόβα»

Εύχομαι χρόνια πολλά στον θίασο, αλλά προ πάντων στον Τάσο, να είναι καλά για να γιορτάσουμε τα 50 κεράκια σε 10 χρόνια με χαρά!

Απόστολος Ιωακειμίδης: «Ο Τάσος να συνεχίσει να είναι ο «Ο Κουν των Βρυξελλών»»

Κύριε Ιωακειμίδη, πόσο δύσκολο είναι για μία θεατρική ομάδα να είναι με συνέπεια επί 40 χρόνια στο χώρο του κοινοτικού θεάτρου; Ποιες οι απαιτήσεις αλλά και οι θυσίες μιας τέτοιας προσπάθειας;

Αλήθεια χαίρομαι που μου βάζετε αυτή την ερώτηση γιατί μου επιτρέπει να θυμηθώ τα περασμένα και να αναπολήσω με νοσταλγία τις δεκαετίες του ’80 και ’90 που είμασταν νέοι και πρόθυμοι να τα δοκιμάσουμε όλα. Ε, βέβαια θα περιαυτολογήσω λιγάκι βασιζόμενος στην ανέλπιστη επιτυχία του όλου εγχειρήματος. Ναι, είμαστε μια θεατρική ομάδα που εργάσθηκε από την αρχή σωστά και καλά, δηλαδή υπήρξε συνεπής όσον αφορά την ποιότητα των παραστάσεων.
Όταν ξεκινήσαμε το 1985 δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε ότι αυτό θα ήταν η αρχή μιας νέας ευχάριστης περιόδου για τη ζωή μας στις Βρυξέλλες που άρχισε για τους περισσότερους μετά το 1981. Πράγματι, χωρίς να το επιδιώξουμε, η πρώτη ομάδα των 30 περίπου ατόμων μεγάλωσε πάρα πολύ και μετά από το τρίτο έργο δημιουργήθηκε από πλευράς κοινού αλλά και από παλιούς και νέους ερασιτέχνες
ηθοποιούς τέτοια ζήτηση για παραστάσεις που προβληματιζόμασταν ως προς την αντιμετώπιση του θέματος. Βλέπετε η συμμετοχή σε ένα θέαμα το οποίο έβλεπαν αρκετές εκατοντάδες Ελλήνων προσέφερε αναγνωρισιμότητα. Την δόξαv ουδείς εμίσησε!

Όπως καταλαβαίνετε δεν αποφευχθήκαν οι διασπάσεις που προκάλεσε η επιτυχία του εγχειρήματος, γεγονός όμως που αποδείχθηκε μάλλον θετικό, αφού δημιούργησε μια άμιλλα, ενώ με τον καιρό μέλη της μιας ομάδας συμμετέχουν σε θεάματα άλλης ομάδας. Δημιουργήθηκαν καλές φιλίες που κρατάνε ακόμη, πολλές σχέσεις αγάπης αλλά -να μην ξεχάσω- και πέντε γάμοι.
Με ρωτήσατε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε. Ναι, είχαμε τέτοιες καταστάσεις όσον αφορά τους ρόλους, αλλά όχι έντονα μαλώματα. Εντάξει, δεν ήταν όλα ρόδινα, αλλά οι στενοχώριες για τους ρόλους τέλειωναν ήρεμα χάρη στον ήπιο χαρακτήρα του Τάσου Νυχά, που αρκετά νωρίς ανέλαβε την διεύθυνση της ομάδας, και την οικονομική διαχείριση, και βέβαια όλες τις συνεπακόλουθες αγγαρείες.
Τις μεγαλύτερες δυσκολίες τις περάσαμε στην εποχή των παιδικών θεαμάτων όταν έπρεπε να αντιμετωπίσουμε γονείς παιδιών που δεν συμμετείχαν και ρωτούσαν για το πότε θα «παίξουν και τα δικά τους τα παιδιά». Ναι, είναι αλήθεια ότι απευθυνόμασταν σε γονείς που γνωρίζαμε από τις σχολικές συγκεντρώσεις και ξέραμε ότι δεν θα δημιουργούσαν φασαρία με απαιτήσεις ρόλου για το παιδί τους.

Ως προς τις θυσίες που με ρωτάτε θα ήθελα να εξηγήσω ότι αυτές ήταν ελαφρές, δηλαδή οικογενειακού κυρίως χαρακτήρα, υπό την έννοια ότι πάντα θα έπρεπε για τις πρόβες να λείπει ένα μέλος της οικογένειας από το σπίτι που θα συνοδεύει το παιδί του. Αλλά όχι ότι δεν θα ήταν αληθές εάν έλεγα ότι γίνονταν θυσίες. Δουλειές και αγγαρείες γίνονται από κοινού, γιατί όπως μαθαίναμε στην πρώτη τάξη του γυμνασίου «Ο φίλος τον φίλον εν πόνοις ου λείπει»

Ποιες θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι οι διαφοροποιήσεις και η εξέλιξη που ο χρόνος έφερε από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου μέχρι σήμερα;

Από την αρχή παίζαμε ελληνικό ρεπερτόριο στην ελληνική γιατί δεν τολμούσαμε να ανοιχτούμε σε ξενόγλωσσα έργα. Θέλαμε τα έργα να έχουν πάντα έντονο πολιτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον, αλλά και να προκαλούν θέματα συζήτησης. Τα πρώτα χρόνια γινόταν επιλογή των έργων από μια μικρή ομάδα αλλά σιγά σιγά οι προτάσεις γίνονταν από τον Τασο Νυχα που ήδη είχε γίνει η ψυχή της ομάδας.

Ποια είναι τα στοιχεία που διαφοροποιούν την ομάδα του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου από τις άλλες ομάδας;

Όλες οι ομάδες είναι πολύ καλές, αλλά αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ των ηθοποιών και εν γένει των μελών. Να τονίσω ότι υπάρχουν ακόμη μέλη από την εποχή που ιδρύθηκε το εργαστήρι που αν δεν παίζουν βοηθούν ακούραστα σε όλες τις τεχνικές δουλειές. Εγώ και οι της παλιάς φρουράς ανήκουμε στο χορό των γερόντων Σπαρτιατών και επιτρέψτε μου να πω παραφράζοντας τον Πλούταρχο ότι υπήρξαμε κάποτε «άλκιμοι νεανίαι» ηθοποιοί που τώρα με χαρά θαυμάζουνε τις παραστάσεις που κάνουν τα νέα σχήματα που δημιουργήθηκαν και που μας λένε ότι «εμείς θα είμαστε πολύ καλύτεροι»

Μία ευχή για το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι και τον Τάσο Νυχά

Να συνεχίζει να κάνει άψογες παραστάσεις και με τον Τάσο στο τιμόνι για πολλά χρόνια ακόμη και να είναι πράγματι αυτό που τον αποκάλεσε μια ηλικιωμένη κυρία στα 102 της που είδε σχεδόν όλα τα έργα μας «Ο Κουν των Βρυξελλών».

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post 40 χρόνια δημιουργίας για το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήριο! appeared first on .

Κύριε Νυχά, λογοτεχνικο έτος  «Άλκης  Ζέη» φέτος με πολλά αφιερώματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ποια είναι η συνεισφορα του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου σε αυτό τον εορτασμό και πως έγινε πράξη η συνέργεια με την θεατρική ομάδα ΑΛΜΑ;

Το 2023 έχει ανακηρυχθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού «Λογοτεχνικό Έτος Άλκης Ζέη» με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη γέννησή της και αφορά μια σειρά από εκδηλώσεις με επίκεντρο την πολυδιαβασμένη και πολυαγαπημένη συγγραφέα. Συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις αυτές το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι ανεβάζει στη σκηνή το έργο της «Ματίας ο Πρώτος» σε συνεργασία με τη θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Ταυτόχρονα στο φουαγιέ του Θεάτρου του Joli Bois (Avenue du Haras 100, 1150 W.St.Pierre), όπου παίζεται το έργο 20, 21 και 22 Οκτωβρίου 2023, θα υπάρχει μια μικρή έκθεση με φωτογραφικό υλικό από την ζωή και το έργο της Άλκης Ζέη.

Η Άλκη Ζέη με τον Νίκο Νυχά, από εκδήλωση στις Βρυξέλλες

Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι έχει παράδοση στις συνεργασίες, αφού έχει ήδη συνεργαστεί με το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου δύο φορές, ενώ ο θεσμός πλέον του κοινού εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου έγινε πραγματικότητα μετά από δική μας πρωτοβουλία και πρόταση. Επιπλέον οι εκδηλώσεις για τον εορτασμό των 30 χρόνων λειτουργίας της ομάδας μας το 2015 καθώς και η εκδήλωση του «Αναλογίου» με έργα δημιουργών των Βρυξελλών τον Μάρτιο του2023 επιβεβαίωσαν αυτή τη διάθεση συνεργασίας της Ομάδας μας. Η συγκεκριμένη συνεργασία με τη Θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ ήρθε φυσιολογικά μετά τη δυναμική είσοδό της στα θεατρικά δρώμενα των Βρυξελλών τον Ιούνιο του 2018 με το έργο του Ανδρέα Φλουράκη, Θέλω μια Χώρα, με ποιότητα, αισθητική και μέτρο που ταιριάζουν με τον χαρακτήρα του ΕΘΕ. Θεωρήσαμε λοιπόν ότι η συνεργασία μαζί τους θα προσδώσει ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά στοιχεία και θα συμβάλει θετικά με σημαντική προστιθέμενη αξία στο ανέβασμα αυτής της παράστασης.

Πως συνδέεται η μεγάλη  Ελληνίδα πεζογράφος και συγγραφέας, με τον χώρο του θεάτρου;

Η Άλκη Ζέη, όπως έχει γράψει και πει ή ίδια αγαπούσε πολύ το θέατρο. Μάλιστα νέα ακόμη, δοκίμασε και η ίδια το σανίδι-υπάρχει και φωτογραφία της με την Έλλη Λαμπέτη. Στη συνέχεια ο άντρας της, Γιώργος Σεβαστίκογλου, ήταν άνθρωπος του θεάτρου, συγγραφέας, μεταφραστής και σκηνοθέτης, όπως επίσης και ο γιός της Πέτρος Σεβαστίκογλου, που έχει σκηνοθετήσει για το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου στις Βρυξέλλες το έργο Η αυλή των Θαυμάτων, του Ι. Καμπανέλλη, στο θέατρο CVΑ τον Απρίλιο του 1994, καθώς και το έργο -Ο Καραγκιόζης παρά λίγο βεζύρης, του Γιώργου Σκούρτη, στο θέατρο Les Tréteaux de Bruxelles, τον Νοέμβριο του 1994. Τα θεατρικά της έργα δεν είναι πολλά, και μάλιστα τον Ματία τον Πρώτο τον έγραψε κατά παραγγελία της φίλης της Ξένιας Καλογεροπούλου, όταν η τελευταία ξεκινούσε την προσπάθειά της με το παιδικό θέατρο στη Μικρή Πόρτα της οδού Μεσογείων. Όμως τελευταία παρατηρείται η προσπάθεια πολλών σκηνοθετών να παρουσιάσουν σε θεατρική μορφή πολλά έργα της, όπως ο Μεγάλος περίπατος του Πέτρου, Το καπλάνι της Βιτρίνας, Κοντά στις ράγες και άλλα. Έτσι λοιπόν η σύνδεσή της με το χώρο του θεάτρου είναι σημαντική και ουσιαστική.

Η Άλκη Ζέη με την Έλλη Λαμπέτη

Πως φτάσατε στην επιλογή του  θεατρικού έργου Ο Ματίας ο Πρώτος, βασισμένο στο μυθιστόρημα του σπουδαίου πολωνού Janusz Korczak που θα δούμε σε λίγες μέρες στο θέατρο Joli Bois;

Το έργο αυτό το παίξαμε ως πρώτο έργο της παιδικής μας σκηνής, ως έργο «με παιδιά και μεγάλους για παιδιά και μεγάλους» τον Νοέμβριο 1995 στο θέατρο Les Tréteaux de Bruxelles. Η ίδια η Άλκη Ζέη μάς είχε ενθαρρύνει να το ανεβάσουμε ώστε να καλύψουμε τις ανάγκες των μελών και φίλων μας για παιδικό θέατρο, μιας και τα παιδιά πολλών που είτε ήταν νήπια είτε δεν είχαν γεννηθεί το 1984 που σχηματίστηκε η Ομάδα, είχαν πια μεγαλώσει και μπορούσαν να δουν θέατρο αλλά και να συμμετέχουν ενεργά σε μια παράσταση. Έτσι και έγινε, και η Ομάδα μας βρέθηκε στη σκηνή με ένα ευχάριστο ανακάτεμα μικρών και μεγάλων, όπου μάλιστα οι πραγματικοί γονείς των παιδιών υποδύονταν τους γονείς των παιδιών που υπήρχαν ως χαρακτήρες στο έργο της ‘Αλκης. Λεπτομέρειες για το έργο αυτό, όπως άλλωστε και για κάθε άλλο έργο που ανέβασε η Ομάδα μας υπάρχουν στην ιστοσελίδα μας. Μετά από πολλά χρόνια, και συγκεκριμένα το 2018, ξαναβρεθήκαμε με την Άλκη και την Ειρήνη, κόρη της και φίλη της Ομάδας μας, που μένει στις Βρυξέλλες. Η συζήτηση με την ενθουσιώδη Άλκη γύρισε στη θεατρική μας Ομάδα και τον Ματία του 1995 που θυμόταν με συγκίνηση, καθώς είχε παρακολουθήσει εκείνη την παράσταση και η ίδια.

Η Άλκη Ζέη με τα παιδιά που έπαιξαν στην παράσταση, το 1995

Ξέροντας ότι η δραστηριότητα της παιδικής μας σκηνής σταμάτησε το 2008, έριξε την ιδέα να ανεβάσουμε πάλι τον Ματία αλλά σε μια πιο μοντέρνα, πιο σημερινή εκδοχή, λαμβάνοντας υπόψη και τις αλλαγές που επήλθαν από το 1982 που πρωτογράφτηκε. Με μάτια που έλαμπαν ανέφερε χαρακτηριστικά ότι τα παιδιά έχουν τώρα, Ίντερνετ, κινητά και ταμπλέτες. «Έτσι πρέπει να παρουσιαστούν τώρα»-είπε. Με την κουβέντα-καταλήξαμε να σχεδιάσουμε το ανέβασμά του το συντομότερο. Οι πρόβες μάλιστα ξεκίνησαν και η διανομή σε μεγάλο βαθμό είχε εξασφαλιστεί. Όμως ενέσκηψε η πανδημία, και στη συνέχεια η Άλκη έφυγε για το δικό της μεγάλο ταξίδι στις 27 Φεβρουαρίου 2020. Ο μικρός Ματίας δεν θα ανέβαινε στη θεατρική σκηνή των Βρυξελλών. Η ανακήρυξη όμως του 2023 Λογοτεχνικού έτους Άλκης Ζέη, επανέφερε τη συζήτηση με την Ειρήνη, και τελικά αποφασίσουμε να τιμήσουμε τη συμφωνία με την Άλκη: Να ανεβεί ο Ματίας ο Πρώτος με σημερινά παιδιά, που γνωρίζουν πια το Ίντερνετ, τα κινητά τηλέφωνα και τις ταμπλέτες.

Μπορούμε να μιλήσουμε για αλληλεπίδραση ή επιρροές στους ελληνόφωνους φορείς πολιτισμού των Βρυξελλών από την συχνή παρουσία της Άλκης Ζέη στην πόλη μας;

Η συχνή παρουσία της Άλκης στις Βρυξέλλες ήταν πράγματι μια πηγή ευχαρίστησης αλλά και περισυλλογής με βάση τις ιστορίες της, τις ιδέες της και την αγάπη της για τα παιδιά, για όλα τα παιδιά. Η επαφή της Ομάδας μας μαζί της ήταν πολύτιμη και συναρπαστική-ακούγαμε από τα χείλη της μικρά παραλειπόμενα από τις ιστορίες της και τη ζωή της, αλλά και τις σκέψεις της, σκέψεις ενός ολοκληρωμένου Ανθρώπου για τα νέα δεδομένα της κοινωνίας. Ταυτόχρονα αρκετές φορές βρέθηκε στο φιλόξενο χώρο του πολυχώρου «Περίπλους» είτε για να παρουσιάσει βιβλία της -και έγραφε πολύ, μέχρι το τέλος- είτε για απλές συζητήσεις με τους φίλους της και τα παιδιά. Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλήσουμε για αλληλεπίδραση ή επιρροές, όμως η αύρα της στις Βρυξέλλες υπήρχε και θα υπάρχει και μετά το ανέβασμα του Ματία του Πρώτου για δεύτερη φορά, στο θέατρο Joli Bois, στις 20, 21 και 22 Οκτωβρίου 2023.

Χειρόγραφο σημείωμα της Άλκης Ζέη προς τον Τάσο Νυχά και το ΕΘΕ

Από παλαιότερες εκδηλώσεις προς τιμήν της Άλκης Ζέη στις Βρυξέλλες: 
Παρουσίαση του βιβλίου «Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;»
Παρουσίαση του βιβλίου «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο» 

Φωτογραφίες: Eλληνικό Θεατρικό Εργαστήρι

The post Τάσος Νυχάς: Η σύνδεση της Άλκης Ζέη με το χώρο του θεάτρου είναι σημαντική και ουσιαστική. appeared first on .

Ο Τάσος Νυχάς κατά την διάρκεια της γενικής πρόβας

Το Σάββατο και την Κυριακή, 25 και 26 Μαρτίου 2023, γιορτάστηκε με επιτυχία στις Βρυξέλλες η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Όλες οι ελληνικές θεατρικές ομάδες ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα απολαυστικό θεατρικό διήμερο γεμάτο από επιλεγμένα αποσπάσματα με κεντρικό θέμα τον Έρωτα. Από το αρχαίο θέατρο μέχρι το θέατρο του παραλόγου, οι οκτώ ερασιτεχνικές ομάδες επέλεξαν και παρουσίασαν στο κατάμεστο θέατρο του De Lijsterbes ολιγόλεπτα αποσπάσματα, δίνοντας με τον τρόπο αυτό ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι του ξεχωριστού χαρακτήρα τους και της θεατρικής τους άποψης. Στον τρίτο αυτό κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, καλεσμένη στις Βρυξέλλες ήταν η καθηγήτρια Θεατρολογίας του ΕΚΠΑ, Κατερίνα Διακουμοπούλου ενώ την παρουσίαση της βραδιάς ανέλαβε με την πολύχρονη εμπειρία του ο κ. Αριστείδης Λαυρέντζος από τον θίασο ΘΕΣΠΙΣ.

Στο άρθρο μας αυτό συνομιλούμε με τον πρωτεργάτη αυτής της εκδήλωσης κ. Τάσο Νυχά από την ομάδα του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου, ο οποίος μας μιλάει για την επιλογή του φετινού θεατρικού αποσπάσματος που αποτελεί τη δραματική επεξεργασία ορισμένων στίχων από το έργο του Bιτσέντζου Κορνάρου, Ερωτόκριτος. Το απαιτητικό αυτό απόσπασμα ερμήνευσαν με επιτυχία η Αναΐς Νικολιάν και η Λίτα Καλογεροπούλου στη σκηνή του Τάσου Νυχά.

Κύριε Νυχά, πείτε μας δύο λόγια για τη σημασία της κοινής συμμετοχής όλων των ελληνικών θεατρικών ομάδων στον θεσμικό πλέον αυτόν εορτασμό.

Κατ’αρχάς αξίζουν θερμά συγχαρητήρια σε όλες τις θεατρικές Ομάδες των Βρυξελλών για την προσπάθεια που κατέβαλαν και το αντίστοιχο θέαμα που παρουσίασαν στον κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Η κοινή συμμετοχή δείχνει, ότι ακόμη και όταν υπάρχουν μικροέριδες, ανταγωνισμοί και διαφορετικές απόψεις, κατάσταση αποδεκτή ως ένα βαθμό σε κάθε δημιουργικό χώρο, το κυρίαρχο ζητούμενο είναι να επικρατεί η λειτουργία του Κοινοτικού, Εθελοντικού Θεάτρου, αυτού δηλαδή που δεν είναι «Επαγγελματικό» όπως εύστοχα παρατήρησε και η καλεσμένη μας καθηγήτρια Θεατρολογίας του ΕΚΠΑ, Κατερίνα Διακουμοπούλου.

Αναΐς Νικολιάν

Ποια ήταν τα κριτήρια της δικής σας επιλογής θεατρικού αποσπάσματος που παρουσιάσετε φέτος και ποιες ήταν οι σκηνοθετικές ή άλλες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε;

Το «κοινό» θέμα του «κοινού μας» εορτασμού, ήταν «Διάφορες εκφάνσεις του έρωτα». Η Ομάδα μας επέλεξε όχι απλά να παρουσιάσει ένα απόσπασμα, αλλά με κατάλληλη δραματουργική επεξεργασία ορισμένων στίχων από το έργο του Βιτσέντζου Κορνάρου, Ερωτόκριτος, να αποδώσει ολόκληρη την πλοκή της ιστορίας, κάτι σαν «ολόκληρο τον Ερωτόκριτο σε δέκα λεπτά» για να παραφράσω άλλο γνωστό έργο, απόσπασμα του οποίου μάλιστα αποδόθηκε στη σκηνή από άλλη ομάδα. Η ιδέα μας ήταν, μέσα από διαλόγους της Αρετούσας με τη Νένα της βασισμένους στο πρωτότυπο κείμενο, να ξετυλιχθεί ο μυθικός πια έρωτας του ζευγαριού κι οι περιπέτειές του από την αρχή της γνωριμίας μέχρι το χαρμόσυνο τέλος: την παντοτινή συντροφική ένωση με ολοκληρωτική νίκη συνεπώς του Έρωτα. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν η απόδοση του δύσκολου -σε κρητική διάλεκτο- κειμένου, ώστε να γίνει κατανοητή η ιστορία και να αποφευχθεί η απλή «απαγγελία» των στίχων.

Αναΐς Νικολιάν, Λίτα Καλογεροπούλου

Το αποτέλεσμα της προσπάθειας σάς βρήκε ικανοποιημένους; Υπάρχουν βελτιωτικές κινήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να φέρουν ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα σε αυτή την ετήσια γιορτή θεάτρου στις Βρυξέλλες;

Νομίζω ότι κάθε αντικειμενικός θεατής πρέπει να διέκρινε μια ειλικρινή και αντιπροσωπευτική εικόνα του χαρακτήρα κάθε Ομάδας με φόντο τον έρωτα και την συντροφική αγάπη γενικότερα. Αν δεν έγινε αυτό, τότε μάλλον αποτύχαμε. Σε κάθε περίπτωση όμως, θα πρέπει να έμεινε κάπου στον αέρα η εικόνα της παράστασης σαν μια ανάσα, που διαρκεί για λίγο, δημιουργεί συναισθήματα και σκέψεις, και μετά χάνεται. Αυτό άλλωστε είναι το θέατρο. Βελτιωτικές κινήσεις δεν ξέρω αν μπορούν να γίνουν, γιατί δεν νομίζω ότι κάτι δεν πήγε καλά, αλλά σίγουρα μπορούμε στο μέλλον να σκεφτούμε άλλες φόρμες. Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε σε μια επόμενη διάσταση όπου η συλλογικότητα δεν περιορίζεται μόνο στη συμμετοχή κάθε Ομάδας στον ίδιο χώρο την ίδια μέρα με ένα ανεξάρτητο δικό της κομμάτι αλλά να γίνει πιο ουσιαστική. Έχοντας σαν βάση την εμπειρία των τελευταίων τριών εορτασμών, θα πρέπει να αξιολογήσουμε τα αποτελέσματα, και να αποφασίσουμε για τη συνέχεια , εφόσον βέβαια υπάρξει.

Αναΐς Νικολιάν, Λίτα Καλογεροπούλου

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Τάσος Νυχάς: «η εικόνα της παράστασης σαν μια ανάσα, δημιουργεί συναισθήματα και σκέψεις, και μετά χάνεται» appeared first on .

Μαρία Πατακιά, Τάσος Νυχάς

Από τη Βούλα Καγιάσα
Μία ιδιαίτερα ξεχωριστή και συγκινητική βραδιά θεάτρου ζήσαμε όσοι είχαμε την τύχη να παρευρεθούμε το Σάββατο στο Centre Communautaire ‘Jolis Bois’, για την εκδήλωση που οργάνωσε ο Τάσος Νυχάς με το Ελληνικό Θεατρικό εργαστήρι (ΕΘΕ) σε συνεργασία με τον Κύκλο.

Τρεις από τις θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών παρουσίασαν τρία μονόπρακτα με τη μορφή θεατρικού αναλόγιου.
Το θεατρικό αναλόγιο, είναι μια σκηνοθετημένη ανάγνωση νέων θεατρικών κειμένων. Δόκιμος όρος που συναντάται στα αγγλικά ως Reader’s Theater (Θέατρο Αναγνωστών) ή Closet Drama/Closet Play (Κρυφό Θέατρο), ενώ στα γαλλικά καθιερώθηκε από τον Αλφρέ ντε Μυσσέ ως Théâtre/Spectacle dans un fauteuil (Θέατρο/Παράσταση σε μια πολυθρόνα).

Η Μαρία Πατακιά, ως εκπρόσωπος του Κύκλου, έκανε μια ενδιαφέρουσα εισαγωγή για τους θεατές στο συγκεκριμένο θεατρικό είδος, παρουσιάζοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή ξεκινώντας από τις ρίζες του θεατρικού αναλόγιου στον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα.

«Αερόφυτα», Ηλίας Κοντέας, Σόνια Καρασαββίδου

«Τα Αερόφυτα» του Γιάννη Οικονομίδη

Το πρώτο θεατρικό αναλόγιο στη σειρά ήταν τα «Αερόφυτα» του Γιάννη Οικονομίδη σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου. Ένα μονόπρακτο που για πρώτη φορά παίχτηκε στην Αθήνα στον διεθνή διαγωνισμό Analogio International Festival 2022 με θεματικό τίτλο “Crossing Borders” στο πλαίσιο της επετείου μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή και απέσπασε το Α’ βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου. Αναμενόμενο η αμέσως επόμενη παρουσίασή του να ήταν στις Βρυξέλλες, τον τόπο όπου ζει ο συγγραφέας του από το 1987 και δραστηριοποιείται σκηνοθετικά στην θεατρική ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών.

Το έργο αρχίζει και τελειώνει με το τραγούδι «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης», αντιπαραβάλλοντας το θέμα του περιβάλλοντος που έθεσε ο Νίκος Γκάτσος πριν σχεδόν 50 χρόνια με τις δυσοίωνες προβλέψεις ενός τεχνοκράτη για μια οικολογική καταστροφή στα επόμενα 50 χρόνια.

«Αερόφυτα», Γιώργος Λιόλιος, Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Χρήστος Παναγιωτιακόπουλος, Δημήτρης Πουρνιάς

Ο μύθος της αρπαγής της Περσεφόνης που αποτέλεσε έμπνευση για τον Γκάτσο επανέρχεται στη σημερινή πραγματικότητα, μέσα από την ευαίσθητη ματιά του Γιάννη Οικονομίδη, με τον επιτυχημένο συμβολισμό του βίαιου
ξεριζωμού κάθε πρόσφυγα. Η ανάγκη για επιβίωση, το «όπου ζεις εκεί πατρίς» λειτουργεί στο συνειδητό επίπεδο σαν τις «αερόριζες που προσπαθούν να ψευτοριζώσουν». Όμως η μνήμη λειτουργεί πάντα στο υποσυνείδητο, όσο κι αν νιώθουν κάποιοι «ντροπή» και προσπαθούν να την σκοτώσουν επικαλούμενοι «αμνησία καλών προθέσεων».
Όπως η περίπτωση του τεχνοκράτη, γιου μεταναστών, ο οποίος συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση μεταλαμπαδεύει την ιστορική «αμνησία» και στη δική του κόρη.
Η ιστορία βέβαια επαναλαμβάνεται, καθώς η Ρωμιοσύνη «έναν χρόνο ζει ειρήνη και τριάντα στη φωτιά». Έτσι και η
επιλεκτική αμνησία αφού τολμάμε να ξεστομίσουμε σήμερα «Προσοχή, πρόσφυγες!».

Έπαιξαν: Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Σόνια Καρασαββίδου, Ηλίας Κοντέας, Γιώργος Λιόλιος, Χρήστος Παναγιωτακόπουλος
και Δημήτρης Πουρνιάς
Σκηνοθεσία: Μαρία Καραχάλιου
Επιμέλεια Μουσικής: Γιάννης Οικονομίδης
Επιμέλεια ήχου: Αλέξανδρος Γιάκας / Επιμέλεια φωτισμού: Τάσος Νυχάς

«Συνδετήρες», Ηλίας Ξυδιάς, Μαριάννα Τσελεπή, Τάκης Πλέσσας

«Συνδετήρες» του Δημήτρη Στασινόπουλου

Το συναισθηματικά φορτισμένο κλίμα του πρώτου θεατρικού αναλόγιου διαδέχτηκε το έργο «Συνδετήρες» του
Δημήτρη Στασινόπουλου, ο οποίος μας παρουσιάζει με επιτυχία για δεύτερη φορά στις Βρυξέλλες πρωτότυπη δική του θεατρική δημιουργία, υπογράφοντας και τη σκηνοθεσία.

Πρόκειται για ένα μονόπρακτο θεατρικό έργο που γράφτηκε για τη συγκεκριμένη εκδήλωση. Έξυπνο κείμενο με γρήγορες ατάκες σατιρίζει την προετοιμασία ενός σοβαρού πρότζεκτ μιας κατασκευαστικής εταιρίας από ένα ελληνικό νησί, με όση επιπολαιότητα και ανικανότητα μπορεί να διακρίνει ένα ολόκληρο επιτελείο με κεντρικό πρόσωπο τον πρόεδρό της ο οποίος ετοιμάζεται να ανακοινώσει το πρότζεκτ στο υπουργείο… στη μέση της νύχτας! Αναδεικνύοντας παθογένειες μιας, γνωστής σε όλους μας, νοοτροπίας προσέφερε συνεχόμενο και αβίαστο γέλιο στους θεατές, με την εμμονή των στελεχών της εταιρίας σε ζητήματα που όντως μπορούν να αποτελέσουν τροχοπέδη για την αίσια έκβαση του έργου, τους συνδετήρες της γραπτής πρότασης προς το υπουργείο, αλλά και την μαεστρία του Ηλία Ξυδιά στον εκκεντρικό ρόλο του προέδρου!

«Συνδετήρες», Γιάννης Ρόδιος, Εμμανουέλα Πρινιωτάκη, Ηλίας Ξυδιάς, Μαριάννα Τσελεπή, Τάκης Πλέσσας

Έπαιξαν: Ηλίας Ξυδιάς, Εμμανουέλα Πρινιωτάκη, Γιάννης Ρόδιος, Τάκης Πλέσσας και Μαριάννα Τσελεπή
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Στασινόπουλος

«Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», Πάνος Μιχαλέλης, Τάσος Νυχάς

«Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες» του Βασίλη Κατσικονούρη σε δραματουργική προσαρμογή του Τάσου Νυχά

Η βραδιά έκλεισε με το επίσης χιουμοριστικό «Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», ένα διήγημα του Βασίλη Κατσικονούρη, το οποίο ενέπνευσε με τα θεατρικά του στοιχεία τον Τάσο Νυχά, στον οποίο οφείλει την δραματοποιημένη εκδοχή που απολαύσαμε καθώς και τη σκηνοθεσία!

Το έργο πραγματεύεται το θέμα της σχέσης πατέρα και γιου, μέσα από το αιώνιο χάσμα δύο γενεών με διαφορετικά
βιώματα και, πάνω απ’ όλα, με διαφορετικά ενδυματολογικά ντεσέν: ριγέ πιτζάμες οι μεν, καρό πουκάμισα οι δε! Η
στερεοτυπική υποχρέωση του γονιού να αγωνιά για το μέλλον του παιδιού, παραγκωνίζει την αυτονόητη και ανιδιοτελή αγάπη. Ωστόσο αυτή βρίσκει χώρο να εκδηλωθεί σαν περηφάνεια και καμάρι ακόμη και για τα ασήμαντα.
Στο σημείο αυτό είναι που παρατηρώντας τα καταπιεσμένα συναισθήματα ενός ανθρώπου στη σκηνή, απελευθερώνονται τα δικά μας στην πλατεία. Και η Τέχνη έχει μοναδική τέχνη στο να εναλλάσσει τα συναισθήματα από το τραγικό στο κωμικό και το αντίστροφο, ώσπου στο τέλος να τα μπερδεύει. Όπως η ζωή.

Έπαιξαν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Απόστολος Ιωακειμίδης, Πάνος Μιχαλέλης, Τάσος Νυχάς, Βαγγέλης Οικονομίδης, Τάκης Πλέσσας, Γιάννης Ρόδιος
Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς
Πρωτότυπη Μουσική: Μάνος Νυχάς

«Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», Απόστολος Ιωακειμίδης, Στέλλα Ανδρουλάκη

Το τέλος της εκδήλωσης βρήκε όλους τους συντελεστές επί σκηνής να μοιράζονται τη χαρά και τη συγκίνησή τους μαζί με τους θεατές σε αυτήν την, απρόσμενη, θεατρική γιορτή.

Το κοινό καταχειροκρότησε όχι μόνο τους νέους δραματουργούς για τις πρωτότυπες θεατρικές δημιουργίες αλλά και το συνεργατικό πνεύμα που κυριαρχούσε. Όσοι γνωρίζουν τη δυσκολία, το άγχος και τον κόπο πίσω από μια τέτοια διοργάνωση στηρίζουν με την παρουσία τους τις προσπάθειες όλων των ομάδων, αποκομίζοντας δυνατά συναισθήματα και συγκινητικές εικόνες.
Η βραδιά, δικαίως, ήταν αφιερωμένη στον Γιάννη Οικονομίδη!

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές και ευχαριστούμε τον Τάσο Νυχά που όντας ακούραστος και ενωτικός, μας οργανώνει σε από κοινού εκδηλώσεις προωθώντας και επικροτώντας νέες συνεργασίες.
Του εύχομαι να συνεχίσει να συγκινείται και να μας συγκινεί…

Επόμενο ραντεβού του θεατρόφιλου κοινού, αυτή τη φορά με τη συμμετοχή όλων των θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών για μια βραδιά με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα θεάτρου (27 Μαρτίου) στις 25 & 26 Μαρτίου στο θέατρο GC de Lijsterbes-Kraainem. Η εκδήλωση αποτελεί πλέον θεσμό από το 2018 και επανέρχεται δυναμικά έπειτα από αναγκαστική διακοπή λόγω των μέτρων της πανδημίας.

H Βούλα Καγιάσα είναι εκπαιδευτικός (ΔΠΘ) με Μεταπτυχιακές σπουδές στην Τέχνη του ζωντανού θεάματος (ULB). Σκηνοθέτης και ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας Nota Théâtrale που δραστηριοποιείται στις Βρυξέλλες από τον Μάιο του 2013. Κατάγεται από την Καβάλα και εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Συνεργάτης της ενημερωτικής-ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Newsville.be από το 2011 στην πολιτιστική ατζέντα, όπου επιχειρεί μια κριτική προσέγγιση κινηματογραφικών ταινιών-ντοκιμαντέρ και θεατρικών παραστάσεων. Έχει πάρει συνέντευξη από τους σκηνοθέτες Κώστα Γαβρά και Γιάννη Σμαραγδή με αφορμή την προβολή των νέων τους ταινιών τους στις Βρυξέλλες.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Συγκινητική η πρώτη βραδιά θεατρικού Αναλογίου στις Βρυξέλλες appeared first on .

Τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν και η έντονα θεατρική θεματολογία που κρύβεται πίσω τους, με την ιστορία της Γέννησης, τα κάλαντα, τους καλικάντζαρους και άλλα ήθη και έθιμα που έχουν μάλιστα αποτυπωθεί στο χαρτί από σπουδαίους δημιουργούς, όπως για παράδειγμα ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, μας οδήγησαν στη δημιουργία ενός θεάματος με τα παραπάνω στοιχεία.

Τα κείμενα είναι του Τάσου Νυχά ενώ στην προσπάθεια συμβάλλει με παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς το Ελληνικό Κέντρο Λαογραφικών Μελετών Βρυξελλών -Tradidanse, με δημιουργό και υπεύθυνη τη Μαρία Δούβαλη.

Χριστουγεννιάτικες ιστορίες (Christmas Stories – in Greek language)
9-10 Δεκεμβρίου 2022

Θέατρο: Centre Communautaire de Joli Bois
Avenue du Haras 100, 1150 Bruxelles

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου στις 19.00
Σάββατο 10 Δεκεμβρίου στις 12.00
Σάββατο 10 Δεκεμβρίου στις 18.00

Εισιτήρια: Γενική είσοδος 15 ευρώ
Διάθεση εισιτηρίων: Vivaevent , email: ellther1984@gmail.com, τηλ. 0495 210038, ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ  (rue Froissart 115, 1040 Bruxelles, 02 230 93 35)

Συντελεστές της παράστασης
Κείμενα/Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς
Χορευτική Ομάδα: Tradidanse-Μαρία Δούβαλη
Σκηνικά: η Ομάδα
Μουσική επιμέλεια : η Ομάδα και Tradidanse
Κοστούμια: η Ομάδα και Christian Guilmin
Μακιγιάζ: Αγαβνή Μπαγδικιάν
Τεχνική Διεύθυνση: Νίκος Χατζούδης
Αφίσα/Video Art/Φωτογραφίες: Nyx Clips
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Γιώργος Αλεξάκης, Σωτήρης Γκέκας, Απόστολος Ιωακειμίδης, Γιάννης Κρητικός, Ιάσων Κρητικός, Ελίνα Μαρασλή, Τάσος Μαρασλής, Πάνος Μιχαλέλης, Αναΐς Νικολιάν, Τάσος Νυχάς, Βαγγέλης Οικονομίδης, Ευτυχία Οικονομίδη, Χριστόφορος Οικονομίδης, Οδυσσέας Πανόπουλος, Κώστας Τικφέσης, Μάκης Τικφέσης, Νίκος Σαχάς
Χορεύουν (με αλφαβητική σειρά): Φιλίππα Αντωνάκη, Αναστασία Βαρτή, Άγγελος Γέπης, Σπύρος Γέπης, Αλέξανδρος Ιωαννίδης, Γεωργία Λαζάρου, Ελεονώρα Στόγιου, Νίνα Φλωρίνη

The post Χριστουγεννιάτικες ιστορίες, μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι appeared first on .

Επανεκκίνηση των θεατρικών παραστάσεων

Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι έκανε πρώτο το βήμα για την επανεκκίνηση της ομογενειακής θεατρικής σκηνής, ύστερα από 3 χρόνια αποχής από τα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας, λόγω των άσχημων συνθηκών της πανδημίας του κορονοϊού. Η συνάντηση και επανένωση φίλων και γνωστών στο Joli Bois με αφορμή το «Πού πήγε το Λεωφορείο» ήταν ένα από τα πιο αισιόδοξα μηνύματα του τριημέρου.

Η πορεία της ελληνικής κοινωνίας μετά την μεταπολίτευση

Τα εύστοχα κείμενα του θεατρικού που παρακολουθήσαμε γράφτηκαν από τον Γιώργο Σκούρτη, τη Μάρω Δούκα και τον Περικλή Κοροβέση. Στους 6 άτυπους μονολόγους που σκηνοθέτησε ο Τάσος Νυχάς, τα τρία πρώτα κείμενα, του Γιώργου Σκούρτη, είχαν παιχτεί το 1978 στο θεατρικό έργο «Που πάει το λεωφορείο» ενώ δεν είναι τυχαίο που το πρώτο έργο της θεατρικής ομάδας του Εργαστηρίου, τον Ιούνιο του 1985, ήταν «Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης» πάλι του Γιώργου Σκούρτη, σε σκηνοθεσία της Ειρήνης Χαλκιά.

Τα σωστά μοιρασμένα, σε δύο χρονικές περιόδους, κείμενα των άτυπων αυτών μονολόγων λειτούργησαν ως ακτινογραφία της ελληνικής κοινωνίας για την περίοδο αμέσως μετά την μεταπολίτευση καθώς και για τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Σε ένα λιτό σκηνογραφικά χώρο με σωστά μουσικά χωρίσματα μεταξύ των μονολόγων, τα κυρίαρχα στοιχεία του θεατρικού αυτού έργου ήταν τα στιγμιότυπα της ζωής των 6 πρωταγωνιστών και οι προσωπικές «αλήθειες» μέσα από της επιλογές τους απέναντι στις εκάστοτε ανάγκες της καθημερινής επιβίωσης: Η σκληρή αλήθεια της μετανάστευσης, η ανασφάλεια ως κίνητρο της προσωπικής συμπεριφοράς, η πολιτική ισοπέδωση, η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, το αθεράπευτο πάθος της εύκολης λύσης, η σημασία του αυτοσκοπού και η έννοια της αυτοπεποίθησης που συχνά βασίζεται στις πλάτες άλλων…

Μπράβο σε όλους!

Το Newsville.be παρακολούθησε την παράσταση του Σαββάτου, σε ένα γεμάτο από κόσμο θέατρο! Σε λιγότερο από 90 λεπτά οι έξι πρωταγωνιστές έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και απέσπασαν το χειροκρότημα του κοινού. Δυσκολία, σε μεγαλύτερο βαθμό από όλους, είχε να αντιμετωπίσει η, πρωτοεμφανιζόμενη με το Θεατρικό Εργατήρι, Εμμανουέλα Πρινιωτάκη με το απαιτητικό κείμενο της Μάρως Δούκα στον ρόλο της Ιρίνα. Η χρονική διάρκεια του μονολόγου -διπλάσια από τους άλλους της παράστασης- ήταν ίσως το πιο δύσκολο στοίχημα της βραδιάς. Σωστός και με αισιόδοξο θεατρικό ορίζοντα ο νεαρός Σωτήρης Γκέκας στο ρόλο του Μανώλη, ενώ και η Λίλα Φωτίδου απέδωσε σωστά ως Ρένα στο μικρότερο σε χρόνο μονόλογο της βραδιάς με τον οποίο και έκλεισε η παράσταση.

Μία ξεχωριστή μνεία θα πρέπει να κάνουμε στο πολύ δυνατό 10λεπτο του Τάσου Νυχά στο ρόλο του μετανάστη Γιάννη, μία ερμηνεία που έβγαλε πηγαίο συναίσθημα και μας θύμισε τη σημαντική θεατρική στιγμή του Τάσου με την ερμηνεία του στο έργο «Ο Μάκης» του Βασίλη Κατσικονούρη, τον Μάρτιο του 2019. Εκφραστική, αληθινή, με το ταλέντο της να είναι πάντα εκεί, η Λίτα Καλογεροπούλου, ως Καίτη, «πάτησε» εξαιρετικά καλά για μία ακόμα φορά στη σκηνή του Joli Bois. Τέλος δεν μπορούμε παρά να υπογραμμίσουμε με τον πιο θετικό τρόπο και την ερμηνεία του Φραγκίσκου Νικολιάν στο απολαυστικό δεκάλεπτο του τζογαδόρου δημοσίου υπαλλήλου.

Το πρώτο μετακόβιντ θεατρικό ρόδι έσπασε με επιτυχία την αποχή και τα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας ξαναπαίρνουν μπροστά. Επόμενο θεατρικό ραντεβού «Το μικρό πόνυ» του Paco Bezerra, σε σκηνοθεσία Κυπριανού Μουτεβελή – Χρύσας Μπαλτζάκη με πρεμιέρα στις 24 Νοεμβρίου, στο Warehouse Studio Theatre.

Φωτογραφίες: Νίκος Νυχάς / NyxClips / Newsville.be

The post Αυλαία με χειροκρότημα για το «Πού πήγε το Λεωφορείο» appeared first on .

Η τελευταία πρόβα, πριν η θεατρική ομάδα του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου μπει στο Joli Bois, κύλησε άψογα. Καλοκουρδισμένοι και ετοιμοπόλεμοι οι ηθοποιοί, κάνουν τα τελευταία περάσματα υπό το άγρυπνο βλέμμα του σκηνοθέτη Γιάννη Αμπαζή. Τελευταίες λεπτομέρειες, μικρές διορθώσεις, τετ-α-τετ συζητήσεις για τις πινελιές που θα κάνουν την διαφορά. Σε διπλανό χώρο, με πολύ λιγότερη ένταση από αυτή που επικρατεί στο πιο «θεατρικό» γκαράζ των Βρυξελλών, ο Τάσος Νυχάς ήδη προετοιμάζει το επόμενο θεατρικό βήμα της ομάδας. Η συνέντευξη μας θα αρχίσει με την ανασκόπηση της θεατρικής «χρονιάς» που έφυγε και τα μελλοντικά σχέδια του Εργαστηρίου που φέτος κλείνει τα 35 χρόνια λειτουργίας.

Κύριε Νυχά, πείτε μας δύο λόγια για την δράσεις του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου κατά την περίοδο 2018-19 καθώς και τα σχέδια για την νέα θεατρική χρονιά που αρχίζει σε λίγες μέρες.

Την περίοδο 2018/2019 ανεβάσαμε το έργο του Αλεξάνδρου Ρίζου-Ραγκαβή «Γάμος Άνευ Νύμφης» (Οκτώβριος 2018) με το οποίο συμμετείχαμε με επιτυχία στο 35 ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας κερδίζοντας τρία βραβεία: Β΄ Αντρικού ρόλου, Ενδυματολογίας και Διαχρονικής Προσφοράς στην «ιδέα του ερασιτεχνικού θεάτρου». Επίσης ανεβάσαμε το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη «Ο Μάκης» (Μάρτιος 2019) σε μια ειδική συνεργασία με τον ΚΥΚΛΟ Βρυξελλών, όπου εκτός από την παράσταση ο ίδιος ο συγγραφέας και η θεατρολόγος Κατερίνα Θεοδωράτου μίλησαν για το Μάκη και το έργο του συγγραφέα γενικότερα. Συμμετείχαμε επίσης και στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου που εδώ και δυο χρόνια διοργανώνεται στις 27 Μαρτίου από όλες τις Ελληνικές Θεατρικές Ομάδες των Βρυξελλών. Για τη νέα περίοδο που σηματοδοτεί και τα 35 χρόνια λειτουργίας της Ομάδας μας (ιδρύθηκε το 1984) εκτός από την τωρινή παράσταση του έργου του Γιώργου Τζαβέλλα «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα«, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Αμπαζή, ετοιμαζόμαστε για μια παράσταση στις αρχές Μαρτίου του 2020, με το έργο του Δημήτρη Χριστοδούλου «Το Ψέμα του Ιάσονα», ένα διαχρονικό πολιτικό έργο. Θα κλείσουμε τη χρονιά τον Οκτώβριο του 2020 με ένα έργο για μικρούς και μεγάλους, σε συνεργασία με τη Θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ.

Ως κινηματογραφικό έργο το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1965) συγκαταλέγεται στις πιο γνωστές, επιτυχημένες ελληνικές ταινίες. Με ποιο τρόπο το συγκεκριμένο έργο θα μπορούσε να μας αφορά σήμερα;

Κατ’ αρχήν να πούμε ότι το κινηματογραφικό έργο του 1965 ακολούθησε το θεατρικό με τον ίδιο τίτλο που γράφτηκε από τον Γιώργο Τζαβέλλα για το θεατρικό ζευγάρι Βασίλη Λογοθετίδη – Ίλυας Λιβυκού και παίχτηκε την περίοδο 1958/1959, δηλαδή 60 χρόνια πριν. Παρότι σε πρώτη ανάγνωση φαίνεται αρκετά «πρωτόγονο» σήμερα, υπάρχουν στοιχεία που από κοινωνικής πλευράς παραμένουν επίκαιρα -οι σχέσεις των δύο φύλων για παράδειγμα. Ταυτόχρονα, το έργο μάς μεταφέρει στο κλίμα μιας άλλης εποχής, όταν στην Αθήνα το μέλλον σημαδευόταν από την «αντιπαροχή» και τα διαμερίσματα των πολυκατοικιών αντικαθιστούσαν τις παλιές μονοκατοικίες. Και από την μεριά αυτή υπάρχει μια γοητεία.

Πως φτάσατε στην επιλογή του Γιάννη Αμπαζή για την σκηνοθεσία του θεατρικού αυτού έργου;

Δεν ήταν ακριβώς «επιλογή» με την έννοια ίσως που εννοείτε. Ο Γιάννης μετράει ήδη αρκετές συμμετοχές ως ηθοποιός στην Ομάδα μας που έτσι και αλλιώς είναι σχετικά «χαλαρή», χωρίς ΔΣ, εκλεγμένα όργανα κλπ. Η προηγούμενη εξαιρετική σκηνοθετική του δουλειά με το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου το 2013 στο έργο «Το Σώσε«, του Michael Frayn και η γενικότερη εκτίμηση όλων προς τη δουλειά και το πρόσωπό του οδήγησαν στην τωρινή συνεργασία που σηματοδοτεί την μετά τα 35 χρόνια εποχή της Ομάδας μας.

Ποιο είναι το μέρος της έκθεσης – ευθύνης ενός ηθοποιού και ποιο του σκηνοθέτη, και κατ’επέκταση της θεατρικής ομάδας, όσον άφορα στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα;

Για το θέμα έχουν γραφτεί πολλά από πολλούς του θεατρικού χώρου εγκυρότερους και καταλληλότερους από εμένα. Στην περίπτωση της δικής μας Ομάδας, στα ερασιτεχνικά πλαίσια που κινούμαστε, μας ενδιαφέρει πάντοτε ένα καλό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα δεδομένου ότι δεν έχουμε το άγχος της οικονομικής επιβίωσης από τη δραστηριότητα αυτή. Έχουμε έτσι αποδεχτεί ότι ο σκηνοθέτης λειτουργεί ως ο πρώτος μεταξύ ίσων και επομένως μοιραζόμαστε όλοι είτε τη χαρά ενός καλού αποτελέσματος είτε τον προβληματισμό για μια παράσταση που θα μπορούσε να έχει γίνει καλύτερα.

Γιάννη, ποιοι ήταν οι λόγοι που σε έκαναν να αναλάβεις την σκηνοθεσία του θεατρικού έργου «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα»;

Όταν μου πρότεινε ο Τάσος να σκηνοθετήσω το ελληνικό θεατρικό εργαστήρι, η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ διστακτικός. Βλέπεις είναι μία θεατρική ομάδα που μετράει ήδη 35 χρόνια παρουσίας και έχει καταπιαστεί με όλα τα είδη του ελληνικού θεάτρου με τεράστια επιτυχία. Ο Τάσος δε, πέρα του ότι είναι ένα εξαιρετικός σκηνοθέτης και ηθοποιός, έχει δημιουργήσει όχι απλά μία ομάδα, αλλά μια αληθινή οικογένεια. Θεωρούσα λοιπόν τεράστια ευθύνη το να αναλάβω το ρόλο του Τάσου για οποιαδήποτε παράσταση και αν ήταν. Ο λόγος που με έκανε αρχικά να δεχθώ, ήταν η αγάπη μου για το συγκεκριμένο έργο και το διαχρονικό του χιούμορ. Βρήκα, άλλωστε, πολύ ωραία πρόκληση να προσπαθήσω να «ξανα-διαβάσω» μια τόσο διάσημη σχέση όπως αυτή του Αντωνάκη και της Ελενίτσας. Πιο σημαντικό όμως ήταν ότι είχα τους κατάλληλους ανθρώπους για να με στηρίξουν σε αυτό το εγχείρημα. Από την μία τα παιδιά που αμέσως δέχτηκαν να παίξουν όταν τους το πρότεινα και από την άλλη τον Τάσο και τη Γεωργία Νυχά που με βοηθούσαν σε ό,τι τους ζητούσα.

Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο έχει αποτυπωθεί στη μνήμη σχεδόν όλων των Ελλήνων ως μία κλασική, επιτυχημένη κινηματογραφική ταινία την οποία επίσης έχουμε δει πολλές φορές στους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Ποιος είναι ο κίνδυνος αυτόματης σύγκρισης του θεατρικού που θα δούμε με την γνωστή αυτή ταινία;

Δεν νομίζω πως υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, γιατί απλά αυτά τα δύο δεν συγκρίνονται. Το ένα είναι μια κινηματογραφική ταινία και το άλλο είναι ένα θεατρικό έργο. Αν και το κείμενο είναι σχεδόν το ίδιο, οι κώδικες στο παίξιμο και στη σκηνοθεσία είναι τελείως διαφορετικοί. Στο θέατρο, π.χ., η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα σε ένα μόνο χώρο όπου βλέπουμε τους ηθοποιούς ταυτόχρονα πάνω στη σκηνή, στην ταινία υπάρχουν διαφορετικές τοποθεσίες, άλλος ρυθμός και μπορούμε να δούμε ξεχωριστά κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των ηθοποιών. Αλλά το πιο βασικό είναι ότι εμείς είμαστε ερασιτέχνες και εκείνοι είναι επαγγελματίες. Και πρέπει να αποδεχθούμε ότι, αν και μια κακή επαγγελματική δουλειά μπορεί όντως να έχει ένα ερασιτεχνικό αποτέλεσμα, μία καλή ερασιτεχνική παράσταση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι ισάξια με μια καλή επαγγελματική. Επιπλέον δε, το συγκεκριμένο έργο είναι τόσο δημοφιλές ώστε οι χαρακτήρες του, όπως αποτυπώθηκαν στον κινηματογράφο, αποτελούν πλέον κομμάτι του εαυτού μας, σαν να είναι συγγενείς και φίλοι μας που τους ξέρουμε χρόνια. Αν τώρα παρόλα αυτά, κάποιοι θεωρήσουν πως η παράστασή μας θα πρέπει να συγκριθεί με μια κλασική, επιτυχημένη κινηματογραφική ταινία, αυτό από μόνο του θα είναι ιδιαίτερα τιμητικό για εμάς. Αυτό όμως που θα ήθελα να συμβεί, είναι απλά να καταλάβουν οι θεατές από ποια σκοπιά προσεγγίσαμε το κείμενο και τους ήρωες, να αναγνωρίσουν ότι κάναμε μια προσπάθεια με σοβαρότητα και υπευθυνότητα και κυρίως να διασκεδάσουν με αυτό που θα δουν στην σκηνή.

Πέρα από το απαιτητικό κομμάτι της παραγωγής ενός θεατρικού έργου, ποιες ήταν οι δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσεις στο συγκεκριμένο θεατρικό έργο, ως σκηνοθέτης μιας ερασιτεχνικής ομάδας;

Γενικά το να είσαι ερασιτέχνης ο ίδιος και να σκηνοθετείς μια ερασιτεχνική ομάδα είναι από μόνο του ιδιαίτερα απαιτητικό. Σκέψου πως είμαστε 15 άνθρωποι, με διαφορετικές δουλειές και υποχρεώσεις που έπρεπε να συντονιστούμε και να αφιερώσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας στο ανέβασμα μιας παράστασης, παρόλο που κανένας μας δεν είναι επαγγελματίας ηθοποιός. Μερικές φορές ήταν κανονικό παζλ να βρεθούν ώρες και μέρες προβών που να εξυπηρετούν όλους. Για να λειτουργήσει, λοιπόν, όλο αυτό πρέπει να υπάρχει μία κοινή αντίληψη για την ευθύνη, την συνέπεια και τον σεβασμό προς τον χρόνο και την προσπάθεια των άλλων. Και αυτή ακριβώς είναι η δουλειά του ερασιτέχνη σκηνοθέτη. Είτε να μπορέσει να βρει τους κατάλληλους ανθρώπους από την αρχή, είτε να καταφέρει να δημιουργήσει στην πορεία αυτή την κοινή αντίληψη, θυσιάζοντας αρκετές φορές τους δικούς του χρόνους και προτεραιότητες. Στην συγκεκριμένη παράσταση νομίζω ήμουν πολύ τυχερός, αφού καταφέραμε πολύ γρήγορα να συντονιστούμε σαν ομάδα, τόσο γιατί οι περισσότεροι είχαν ήδη «θητεύσει» δίπλα στον Τάσο όσο και γιατί είχαμε μία σωστή οργάνωση λαμβάνοντας υπόψιν τους χρόνους και τις υποχρεώσεις όλων. Αν υπήρχε μια ιδιαίτερη δυσκολία ως προς το συγκεκριμένο έργο, ήταν ότι η ομότιτλη ταινία είναι τόσο χαραγμένη στο μυαλό μας, ώστε και ήθελα να αποφύγουμε να αντιγράψουμε -έστω και ασυνείδητα- τον τρόπο που έπαιζαν οι ηθοποιοί σε αυτήν. Και είμαι ικανοποιημένος γιατί πιστεύω πως τα καταφέραμε.

Στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» θα δούμε ηθοποιούς οι οποίοι προέρχονται από άλλες θεατρικές ομάδες, το οποίο είναι μια τάση τελευταία που συναντάμε στις θεατρικές παραστάσεις και άλλων θιάσων στις Βρυξέλλες. Ποια πιστεύεις ότι είναι η ανάγκη από πλευράς ηθοποιού αλλά και σκηνοθέτη η οποία δημιουργεί τέτοιες ενδιαφέρουσες «συνέργειες»;

Θα μου επιτρέψεις μια μικρή διόρθωση. Στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» θα δούμε ερασιτέχνες ηθοποιούς που έπαιξαν σε παραστάσεις που είχαν οργανωθεί από άλλες ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες (καθώς και κάποιους που δεν έχουν ξαναπαίξει σε παράσταση στις Βρυξέλλες). Δεν πρέπει δηλαδή να ξεχνάμε ότι κανένας μας δεν είναι επαγγελματίας, άρα κανείς μας δεν έχει συμβόλαιο με κάποιο θίασο, κανένας δεν είναι ιδιοκτησία κάποιας ομάδας. Στο τέλος της ημέρας όλοι κάνουμε το ψώνιο μας, το κέφι μας . Αν εγώ έχω βρει ένα έργο που θέλω να το σκηνοθετήσω και η ομάδα που είμαι επικεφαλής δεν έχει τους κατάλληλους ανθρώπους για όλους τους ρόλους π.χ. λόγω ηλικίας, γιατί να μην φωνάξω κάποιον που έχω δει να παίζει αλλού; Ή αν παίζω σε μία ομάδα που έχει ένα συγκεκριμένο είδος ρεπερτορίου, γιατί να μην παίξω και σε μία άλλη ομάδα και να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό; Επομένως, το θεωρώ απολύτως φυσιολογικό να συμβαίνουν τέτοιου είδους ανταλλαγές, πολύ δε περισσότερο όταν όλες οι ελληνικές θεατρικές ομάδες απευθύνονται λίγο πολύ στο ίδιο κοινό. Ας παραμείνουμε σοβαροί στην προετοιμασία μίας παράστασης, αλλά ας μην παραπαίρνουμε τους εαυτούς μας στα σοβαρά.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post 60 χρόνια μετά Αντωνάκης και Ελενίτσα μετακομίζουν στις Βρυξέλλες! appeared first on .

Τάσος Νυχάς, Μάκης

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 35 χρόνων λειτουργίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου ανέβηκε για δύο παραστάσεις από την ομογενειακή θεατρική ομάδα ο θεατρικός μονόλογος του Βασίλη Κατσικονούρη «Ο Μάκης» σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Τάσου Νυχά. Η εκδήλωση έγινε σε συνεργασία με τον Ελληνικό ΚΥΚΛΟ.

Στις δύο παραστάσεις που δοθήκαν στο Centre Communautaire Joli Bois έδωσε το παρών ο συγγραφέας του θεατρικού έργου, Βασίλης Κατσικονούρης, καθώς και η θεατρολόγος Κατερίνα Θεοδωράτου, η οποία προλόγισε την παράσταση με μία συνολικά αναφορά στο συγγραφικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη.

Μαρία Πατακιά, Κατερίνα Θεοδωράτου

Λίγα λόγια για το έργο

Ο θεατρικός μονόλογος «Ο Μάκης» αποτελεί ένα σύγχρονο, επίκαιρο, βαθιά ανθρώπινο έργο με λόγο άμεσο και συγκινητικό. Η ιστορία φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με την μοναξιά της τρίτης ηλικίας. Ο ήρωας, ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, κλεισμένος μέσα στο σπίτι έχει μοναδική συντροφιά ένα χρυσόψαρο, τον Μάκη. Με αυτόν θα μοιραστεί, στην μία περίπου ώρα του έργου, παράπονα, ιστορίες νιότης, επιθυμίες, όνειρα αλλά και αυτοκριτική. Ο μονόδρομος και ιδιαίτερος αυτός «διάλογος» φανερώνει της εσωτερικές πληγές του ηλικιωμένου αναδεικνύοντας τον φόβο της εγκατάλειψης, το κενό επικοινωνίας, τους διαφορετικούς κώδικες αξιών και τα προβλήματα που δημιουργούνται από τον όλο και αυξανόμενο ρυθμό ζωής στην σημερινή κοινωνία.

Τάσος Νυχάς

Εξαιρετική ερμηνεία από τον Τάσο Νυχά

Το γλυκόπικρο κείμενο δεν θα είχε τύχη αν η ερμηνεία του Τάσου Νυχά δεν ήταν όντως εξαιρετική. Κομμένος και ραμμένος ο ρόλος, αβανταδόρικο το κείμενο αλλά η κίνηση, η φωνή, οι εκφράσεις του Τάσου Νυχά έβγαλαν δύναμη, ενέργεια και τοποθέτησαν τον θεατή με τρόπο άμεσο στο λιτό, μεσοαστικό σαλόνι του ήρωα. Δίχως κοιλιά και με απόλυτο μέτρο στις στιγμές των συγκινησιακών pic -αλλά και σε αυτές που χάρισαν γέλιο- ο ηθοποιός και σκηνοθέτης κατάφερε να γίνει ο ίδιος ρόλος. Η απώλεια ταυτότητας, το πρόσωπο δίχως όνομα, η απλή ιδιότητα του «παππού», η απελπιστική θέληση για έξοδο από την μίζερη πραγματικότητα στριμώχτηκαν στο στομάχι του θεατή. Η διήγησή του έγινε και δική μας και το δυνατό χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης ήταν από τα πιο αληθινά που έχουμε ζήσει.

Τάσος Νυχάς

Γνωριμία με τον Βασίλη Κατσικονούρη

Στο τέλος της παράστασης και με την βοήθεια της Μαρίας Πατακιά, το κοινό ήρθε σε επαφή με τον Βασίλη Κατσικονούρη όπου σε μία ενδιαφέρουσα συζήτηση με ερωτήσεις και απαντήσεις είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον βραβευμένο συγγραφέα.

Βασίλης Κατσικονούρης, Τάσος Νυχάς

«Το Γάλα» μία ακόμα ευχάριστη θεατρική ανάμνηση

Με την ευκαιρία της παρουσίας του Βασίλη Κατσικονούρη στις Βρυξέλλες δεν θα μπορούσε να λείψει ένα ακόμα σχόλιο για το πρώτο έργο του Έλληνα συγγραφέα, «Το Γάλα» το οποίο είχε παιχτεί με μεγάλη επιτυχία στις Βρυξέλλες; το 2014, από τον θίασο Y-Grec σε σκηνοθεσία του Γιάννη Γαβρά με τους Στέλλα Ανδρουλάκη, Αναστάση Ζαχαριά, Δημήτρη Μαλαφέκα, Αγγελική Καλλιάνου. Το Γάλα έχει μείνει στην μνήμη μας ως ένα από τα καλύτερα θεατρικά έργα που έχουμε δει στις Βρυξέλλες. Ήταν η Ναταλία Βεϊνόγλου η οποία είχε γράψει -σχεδόν πέντε χρόνια πριν- τις εντυπώσεις της για το έργο αυτό με τίτλο:«ΤΟ ΓΑΛΑ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Γαβρά: Το έργο που δεν θέλω να ξαναδώ ποτέ»
Ο φωτογραφικός φακός του Newsville.be δεν έχασε την ευκαιρία να απαθανατίσει την αντάμωση του συγγραφέα Βασίλη Κατσικονούρη με τον σκηνοθέτη Γιάννη Γαβρά και τις ηθοποιούς Στέλλα Ανδρουλάκη και Αγγελική Καλλιάνου.

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Μιχαηλίδης / Newsville.be

Περισσότερες φωτογραφίες από την παράσταση, εδώ. 

The post Απολαυστική ερμηνεία του Τάσου Νυχά στον μονόλογο «Ο Μάκης» appeared first on .