Από τους 200 φακέλους που άνοιξε η Unia που σχετίζονται με τον χώρο εργασίας, περίπου οι μισοί αφορούν προβλήματα στις εργασιακές σχέσεις, που συχνά συνεπάγονται παρενόχληση. Επιπλέον, το ένα τέταρτο του συνολικού αριθμού αρχείων εμπίπτει στην κατηγορία «συμβίωσης», ενώ ένα άλλο 15% των φακέλων σχετίζεται με την κατηγορία «αγαθά και υπηρεσίες» (διακρίσεις στην ενοικίαση, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στο εμπόριο κ.λπ. ).

Ενεργές λύσεις

Προκειμένου να καταπολεμηθούν αποτελεσματικά οι διακρίσεις στο χώρο εργασίας, η Unia υποστηρίζει μια πιο ενεργή προσέγγιση. Ζητεί την ενίσχυση των επιθεωρήσεων εργασίας, τη θέσπιση υποχρεωτικής πολιτικής πρόληψης και τη θέσπιση εσωτερικής διαδικασίας υποβολής εκθέσεων που θα επιτρέπει στους εργοδότες να παρέμβουν γρήγορα και κατάλληλα.

«Για παράδειγμα, συνιστούμε τη χρήση άντλησης δεδομένων και αλγορίθμων που αναζητούν συστηματικά τις βάσεις δεδομένων της εταιρείας για συμπεριφορά που θα μπορούσε να υποδεικνύει πρακτικές που εισάγουν διακρίσεις», λέει ο διευθυντής Els Keytsman. Αυτό περιλαμβάνει τη σύγκριση της σύνθεσης του εργατικού δυναμικού μιας εταιρείας με τον μέσο όρο του κλάδου.

«Με βάση τις πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν, οι αρμόδιες επιθεωρήσεις θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν πιο στοχευμένους ελέγχους με δική τους πρωτοβουλία σε έναν τομέα όπου υπάρχουν υποψίες διάκρισης», καταλήγει ο Keytsman.

The post Ο ρατσισμός στην εργασία παραμένει ένα ζήτημα στο Βέλγιο appeared first on .

Οι αλλοδαποί εργαζόμενοι καλύπτουν τις ελλείψεις μέσω μιας προσωρινής άδειας για θέσεις εργασίας σε ορισμένους τομείς, συγκεκριμένα εργάτες οικοδομών, ειδικούς πληροφορικής και οδηγούς φορτηγών.

Ο αριθμός των αδειών που χορηγήθηκαν αυξήθηκε από 6.554 το 2021 σε 8.604 το 2022 (+30%) και αναμένεται να φτάσει τις 9.500 το 2023.

«Ξεκινήσαμε να στρατολογούμε εκτός Ευρώπης πριν από περίπου 10 χρόνια», δήλωσε στο RTBF ο Arnaud Kamp, διευθυντής ανθρώπινου δυναμικού της Cliniques de l’Europe.

Η Cliniques de l’Europe επέλεξε να προσλάβει νοσηλευτές από τον Λίβανο, λέγοντας ότι η ακαδημαϊκή κατάρτιση της χώρας τους επιτρέπει να αποκτήσουν γρήγορα ένα ισοδύναμο προσόν στο Βέλγιο.

Οι αιτούντες πρέπει να λάβουν μια ενιαία άδεια διαμονής και εργασίας από την περιφέρεια Βρυξελλών πριν φτάσουν στη χώρα, με τον μελλοντικό εργοδότη τους να χειρίζεται όλες τις διατυπώσεις.

«Η όλη διαδικασία διαρκεί περίπου 10 μήνες», εξηγεί ο Kamp, προσθέτοντας ότι η άδεια πρέπει επίσης να ανανεώνεται κάθε χρόνο. «Θα θέλαμε να δούμε μια απλούστευση στις διαδικασίες, ιδιαίτερα όσον αφορά τις ανανεώσεις αδειών».

Ο Bernard Clerfayt (DéFI), υπουργός Απασχόλησης των Βρυξελλών, δήλωσε ότι η οικονομική μετανάστευση δεν αποτελεί τωρινό φαινόμενο, αντιθέτως υφίσταται εδώ και πολύ καιρό.

«Στόχος μας είναι να επιτρέψουμε στις εταιρείες των Βρυξελλών να αναπτύξουν τις δραστηριότητές τους στρατολογώντας εργαζομένους με τα απαραίτητα προσόντα από το εξωτερικό, αλλά το τρέχον κείμενο χρονολογείται από τις δεκαετίες του 1960 και του 1980 και ως εκ τούτου χρειάζεται να εκσυγχρονιστεί», είπε ο Clerfayt.

Για τον λόγο αυτό έχει κατατεθεί διάταγμα για την ενίσχυση της οικονομικής μετανάστευσης, αλλά τα μέλη της Ligue des Travailleuses Domestiques και της Comité des Travailleurs Sans Papiers έχουν εκφράσει ενστάσεις.

Η Magali Verdi, νεαρή εργαζόμενη στο Mouvement Ouvrier Chrétien, είπε ότι είναι ατυχές που το διάταγμα δεν προβλέπει πρόσβαση σε μία άδεια για εργάτες χωρίς έγγραφα που ήδη βρίσκονται στις Βρυξέλλες.

«Προς το παρόν, είναι υποχρεωμένοι να υποβάλουν αίτηση από τη χώρα καταγωγής τους, κάτι που στην πράξη είναι αδύνατο για τη συντριπτική πλειοψηφία», εξηγεί η Verdi.

«Ωστόσο χιλιάδες από αυτούς εργάζονται ήδη στους τομείς της περίθαλψης, των κατασκευών και της φιλοξενίας. Πιστεύουμε ότι η περιφέρεια θα πρέπει να μπορεί να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες για να αλλάξει τα πράγματα – για παράδειγμα, καθιστώντας δυνατή την απόκτηση άδειας διαμονής εάν ο εργοδότης είναι διατεθειμένος να τους προσλάβει επίσημα».

Ωστόσο, ο υπουργός Clerfayt είπε ότι αυτοί οι εργαζόμενοι χωρίς χαρτιά «δεν έχουν τα απαιτούμενα προσόντα» ή ένα αναγνωρισμένο ισοδύναμο «ακόμα και αν μερικές φορές έχουν εμπειρία στον τομέα».

«Επιπλέον, δεν έχουν νομικό καθεστώς να ζουν στη χώρα», είπε ο Clerfayt. «Η νομιμοποίησή τους μπορεί να είναι επιθυμητή, αλλά εναπόκειται στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να την παράσχει. Η οικονομική μετανάστευση είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα».

The post Οι Βρυξέλλες ενθαρρύνουν την «οικονομική» μετανάστευση appeared first on .

Έρχονται, ωστόσο, πρόσφατες αναφορές που μπορεί να δίνουν δίκιο στον κο De Croo. Σύμφωνα, λοιπόν, με μελέτη που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη από την Eurostat (την βρίσκετε εδώ), την επίσημη στατιστική υπηρεσία της ΕΕ, οι Βέλγοι εργάζονται κατά μέσο όρο 36 ώρες και 54 λεπτά την εβδομάδα – 36 λεπτά λιγότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η μελέτη σημείωσε επίσης ότι οι Βέλγοι εργάζονται λιγότερες ώρες από τους γείτονές τους, συμπεριλαμβανομένων των Γάλλων (37 ώρες και 24 λεπτά) και των Λουξεμβούργιων (38 ώρες και 6 λεπτά).

Το ότι βρίσκονται λίγο χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, δεν σημαίνει ότι οι Βέλγοι είναι οι πιο «ξεκούραστοι» εργαζόμενοι. Οι Γερμανοί εργάζονται 35 ώρες και 18 λεπτά, ενώ οι Ολλανδοί 33 ώρες και 12 λεπτά, ώρες που τους κατατάσσουν τελευταίους στη λίστα – ή πρώτους, αν θέλετε.

Τα ευρήματα της Eurostat έρχονται σε αντίθεση με ορισμένες δημοφιλείς προκαταλήψεις: σε ολόκληρη την ΕΕ ως σύνολο οι Έλληνες είναι αυτοί που εργάζονται περισσότερο (41 ώρες). Ακολουθούν οι Πολωνοί (40 ώρες και 24 λεπτά) και μετά οι Ρουμάνοι και οι Βούλγαροι (40 ώρες και 12 λεπτά).

Ο μέσος αριθμός ωρών εργασίας την εβδομάδα στην ΕΕ μειώθηκε κατά 48 λεπτά από τότε που η Eurostat άρχισε να συλλέγει δεδομένα για πρώτη φορά το 2008. Αντίθετα, ο μέσος χρόνος εργασίας των Βέλγων το 2008 ήταν ίδιος με αυτόν που είναι σήμερα.

Ζωής αγώνας άγονος 

Προσθέτοντας περαιτέρω βάρος στους ισχυρισμούς του De Croo, οι Βέλγοι όχι μόνο εργάζονται λιγότερες ώρες από τους περισσότερους άλλους Ευρωπαίους – το ποσοστό του πληθυσμού που εργάζεται είναι επίσης κάτω από το μέσο όρο.

Η BNP Paribas Fortis, η μεγαλύτερη τράπεζα του Βελγίου, βαθμολόγησε το Βέλγιο με 36 στα 100 στον πιο πρόσφατο δείκτη της αγοράς εργασίας, πολύ κάτω από την Ολλανδία (70) και τη Γερμανία (58), αν και ελαφρώς πάνω από τη Γαλλία (29).

Ο επικεφαλής οικονομολόγος της BNP Koen De Leus δήλωσε στην L’Echo ότι η σχετικά χαμηλή βαθμολογία του Βελγίου αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι μόνο το 75,4% του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας απασχολείται επί του παρόντος – κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ του 76,7% και πολύ κάτω από τον επίσημο στόχο της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης του 80%.

Η χαμηλή συμμετοχή στην αγορά εργασίας αναφέρθηκε επίσης ως βασικός λόγος για τη σχετικά κακή απόδοση του Βελγίου στον δείκτη «Future Proof» της τράπεζας, ο οποίος αξιολογεί τη μακροπρόθεσμη οικονομική ανθεκτικότητα των χωρών. Στη 17η θέση από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ στον δείκτη, το Βέλγιο βρίσκεται πολύ κάτω από τους περισσότερους γείτονές του, με την Ολλανδία 2η, το Λουξεμβούργο 9ο και τη Γερμανία 10η.

Φορολογικά κίνητρα

Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στους The Brussels Times, ο αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης Stijn Baert εξήγησε ότι η χαμηλή συμμετοχή του Βελγίου στην αγορά εργασίας είναι κατά κύριο λόγο συνέπεια των υψηλών φόρων εργασίας του, που -σύμφωνα με τον καθηγητή- όχι μόνο αποθαρρύνει τους εργαζομένους από το να αναζητήσουν επικερδή απασχόληση, αλλά επίσης αποκόπτει και πολλές θέσεις εργασίας στη χώρα.

«Για τους εργαζομένους, οι υψηλοί φόροι εργασίας καθιστούν την απασχόληση λιγότερο ελκυστική, επειδή η αμοιβή τους από τη φορολογία κατ” οίκον είναι χαμηλότερη. Εν τω μεταξύ, οι υψηλότεροι φόροι εργασίας ενθαρρύνουν τους εργοδότες να αυτοματοποιήσουν τις θέσεις εργασίας ή να τις μεταφέρουν σε άλλες χώρες».

Τα σχόλια του Baert έρχονται ως συνέχεια της έκθεσης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), μια ομάδα κυρίως πλούσιων χωρών, η οποία διαπίστωσε ότι η εργασιακή «φορολογική σφήνα» του Βελγίου (η οποία μετρά τη διαφορά μισθού πριν και μετά τους φόρους) είναι ο υψηλότερος μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ.

Ειδικότερα, η μελέτη διαπίστωσε ότι η φορολογική επιβάρυνση της εργασίας στο Βέλγιο είναι η μεγαλύτερη στον ΟΟΣΑ για τους άγαμους χωρίς παιδιά και για τις οικογένειες με δύο εισοδήματα και δύο παιδιά και η τρίτη υψηλότερη για τις οικογένειες με ένα μόνο εισόδημα και δύο παιδιά.

The post Οι Βέλγοι εργάζονται λιγότερο από άλλους Ευρωπαίους, πόσο όμως; appeared first on .

Η Statbel τονίζει ότι τα δεδομένα της προέρχονται από ένα δείγμα παρεκβολής, επομένως υπάρχει κάποιο περιθώριο σφάλματος. Επιπλέον, μεταβλητές όπως το επίπεδο εκπαίδευσης ή η οικογενειακή κατάσταση ενός ατόμου, παίζουν ρόλο στη δύναμη ή την αδυναμία της θέσης ενός ατόμου στην αγορά εργασίας. Η Statbal σκοπεύει να μετρά τη σχέση μεταξύ της καταγωγής ενός ατόμου και της θέσης του στην αγορά εργασίας, σε ετήσια πλέον βάση.

Η ετήσια μελέτη εξετάζει την κατάσταση σε μια περίοδο 20 ετών. Χρησιμοποιεί διάφορες κατηγορίες εθνοτικής καταγωγής: Βέλγιο, άλλες χώρες της ΕΕ, Τουρκία, χώρες της βορείου Αφρικής (Μαγκρέμπ), Υποσαχάρια Αφρική, κ.λπ. Το ποσοστό απασχόλησης μεταξύ όλων των κατηγοριών καταγωγής έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των ομάδων.

Μεγάλες διαφορές στο ποσοστό ανεργίας

Αν και το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε μεταξύ των ατόμων με βελγικές ρίζες από 6,2% το 2003 σε 3,8% πέρυσι, εξακολουθεί να είναι 10% μεταξύ των ατόμων με τουρκικές ρίζες, 16,4% για τα άτομα με βορειοαφρικανικές ρίζες και 18,6% για τα άτομα με ρίζες στην υποσαχάριο Αφρική.

Το ποσοστό ανεργίας για άτομα που γεννήθηκαν ή έχουν ρίζες σε άλλη χώρα της ΕΕ κυμαίνεται μεταξύ 5% και 6,4%.

The post Η βελγική αγορά εργασίας προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες σε άλλους Ευρωπαίους από ότι στους εκτός ΕΕ appeared first on .

Όταν η φλαμανδική κυβέρνηση ανέλαβε τα καθήκοντά της το 2019 και σχηματίστηκε μια νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 2020, έθεσαν ως στόχο τους να φτάσουν ένα ποσοστό απασχόλησης (το ποσοστό των ατόμων ηλικίας μεταξύ 25 και 64 ετών που εργάζονται) στο 80%. . Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και συνταξιοδότησης. Ωστόσο, ενώ το ποσοστό απασχόλησης στο Βέλγιο έχει αυξηθεί σημαντικά (από 67,4% το 2019 σε 75,4% πέρυσι), εξακολουθεί να απέχει πολύ από τον στόχο του 80%.

Μεταξύ των περιφερειών εντοπίζονται σημαντικές διαφορές. Με ποσοστό απασχόλησης 79,7% η Φλάνδρα βρίσκεται κοντά στο ποσοστό-στόχο, με τους 8 στους 10 σε παραγωγική ηλικία να εργάζονται. Η περιφέρεια των Βρυξελλών βρίσκεται κοντά στο 70%, ενώ η Βαλλονία έπεται ακριβώς πίσω από τις Βρυξέλλες με το 69,4% του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας να δουλεύει.

Τα στοιχεία τοποθετούν την χώρα στη μέση του πίνακα σε σύγκριση με άλλες χώρες της ΕΕ. Το Βέλγιο στο σύνολό του έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά απασχόλησης στην ΕΕ. Το ποσοστό απασχόλησης των Ολλανδών γειτόνων είναι 3,5 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο από αυτό της Φλάνδρας, στο 83,2%.

Ο «ανενεργός» πληθυσμός το πρόβλημα παρά η ανεργία

Το μεγάλο ζήτημα είναι η μεγάλη ομάδα ατόμων μεταξύ 25 και 64 ετών που είναι «αδρανείς». Αυτή η ομάδα είναι διαφορετική από αυτές που είναι άνεργες. Οι άνεργοι αναζητούν δουλειά, οι «ανενεργοί» όχι. Αυτή η ομάδα περιλαμβάνει ανθρώπους που ασχολούνται με τα οικιακά (γυναίκες-άνδρες), άτομα με επίδομα μακροχρόνιας ασθένειας, φοιτητές και άτομα που έχουν σταματήσει να εργάζονται πριν από τα 65 τους.

Το ποσοστό ανεργίας στο Βέλγιο (3,7%) είναι σχετικά χαμηλό. Ακόμα κι αν κάθε άτομο που είναι σήμερα άνεργο βρει δουλειά αύριο, το ποσοστό απασχόλησης θα παρέμενε κάτω από το 80%. Ο «ανενεργός πληθυσμός» είναι πολύ μεγαλύτερος. 1.267.000 άνθρωποι στο Βέλγιο μεταξύ 25 και 64 ετών εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία, την στιγμή που οι άνεργοι στο Βέλγιο ανέρχονται στους 225.000.

Αλλά γιατί τόσοι πολλοί είναι «αδρανείς»;

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι ως προς τούτο. Στο Βέλγιο μόνο τα μισά άτομα με καθόλου ή λίγα προσόντα εργάζονται επί του παρόντος. Στην Ολλανδία το αντίστοιχο ποσοστό είναι 2 στα 3. Το Βέλγιο έχει επίσης κακή βαθμολογία όσον αφορά το ποσοστό των μεταναστών εκτός ΕΕ που εργάζονται. Τα άτομα με αναπηρία που τους εμποδίζει να κάνουν κάποια είδη εργασίας είναι (πολύ) πιο συχνά ανενεργά στο Βέλγιο από ό,τι συμβαίνει σε άλλα μέρη της ΕΕ.

Με το 16,5% όλων των ανδρών παραγωγικής ηλικίας στο Βέλγιο να είναι ανενεργοί, η χώρα σημειώνει χειρότερες επιδόσεις από όλες τις άλλες της ΕΕ, εκτός από την Ιταλία και την Κροατία. Ο αριθμός των ατόμων άνω των 50 ετών που είναι ανενεργά στο Βέλγιο είναι από τους χειρότερους στην ΕΕ.

«Κάντε την εργασία να αποφέρει καρπούς»

Οι ερευνητές που πραγματοποίησαν τη μελέτη λένε ότι το κλειδί για να έρθουν περισσότεροι άνθρωποι στην εργασία είναι η μεταρρύθμιση του τρόπου φορολογίας του εισοδήματος από την εργασία. «Στο Βέλγιο, για κάθε 100 ευρώ που πληρώνεται ένας εργαζόμενος που είναι άγαμος, τα 53 ευρώ πηγαίνουν στα κρατικά ταμεία (κοινωνική ασφάλιση και φόρος). Στην Ολλανδία αυτό είναι 35%. Επιπλέον, εκεί διατηρείς περισσότερα κοινωνικά επιδόματα αν πας και δουλέψεις με χαμηλό μισθό».

Οι ερευνητές δεν βλέπουν καμία βελτίωση στο μέλλον, καθώς η περαιτέρω αυτοματοποίηση απειλεί τις θέσεις εργασίας των ατόμων με επίπεδα ακαδημαϊκά επιτεύγματα κάτω του μέσου όρου έως τα μέσα.

The post 1,27 εκατομμύρια Βέλγοι σε ηλικία εργασίας δεν εργάζονται και δεν αναζητούν δουλειά appeared first on .

Στον αντίποδα, οι εργαζόμενοι στον πετροχημικό τομέα ήταν γενικά οι πιο καλοπληρωμένοι στο Βέλγιο, σύμφωνα με τα στοιχεία που αποκάλυψε η έρευνα.

Το μέσο καθαρό εισόδημα ενός εργαζόμενου πλήρους απασχόλησης στο Βέλγιο ήταν περίπου 2.500 ευρώ το μήνα (για το 2020), με ακαθάριστο μηνιαίο μισθό 3.832 ευρώ.

Η έρευνα διαπίστωσε ότι το 69% των εργαζομένων κερδίζει μεταξύ 2.000 και 4.250 ευρώ μεικτά το μήνα, με έναν στους 10 υπαλλήλους να κερδίζει λιγότερα από 2.334 ευρώ μεικτά το μήνα.

Οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία και την εστίαση ήταν 36% πιο κάτω από τον εθνικό μέσο όρο. Οι γενικοί διευθυντές, από την άλλη πλευρά, έβγαζαν 80% περισσότερα από τον μέσο εργαζόμενο.

Όσον αφορά επιμέρους διαφοροποιήσεις, η έρευνα ανέδειξε ότι οι εργαζόμενοι στις Βρυξέλλες είναι γενικά πιο πιθανό να κερδίζουν περισσότερα από ό,τι σε άλλες περιοχές της χώρας, με την επαρχία του Λουξεμβούργου ειδικότερα να αναφέρει τους χαμηλότερους μισθούς σε ολόκληρο το Βέλγιο.

Η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποδείχθηκε επίσης αποφασιστικός παράγοντας – οι εργαζόμενοι με μεταπτυχιακό ή υψηλότερο ακαδημαϊκό τίτλο, κέρδισαν κατά μέσο όρο σχεδόν τα μισά χρήματα επιπλέον από τον μέσο Βέλγο υπάλληλο.

Οι πέντε πιο ακριβοπληρωμένες θέσεις ήταν όλες διευθυντικές θέσεις, με γενικούς διευθυντές να ακολουθούνται από διευθυντικά στελέχη που εργάζονται σε τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνιών, διοικητικές υπηρεσίες, πωλήσεις, μάρκετινγκ, δημόσιες σχέσεις και έρευνα και ανάπτυξη, καθώς και διευθυντικά στελέχη στις βιομηχανίες μεταποίησης και κατασκευών.

The post Στους κλάδους της φιλοξενίας και της εστίασης οι χειρότερα αμοιβόμενοι εργαζόμενοι στο Βέλγιο appeared first on .

Εξετάστηκαν τα αποτελέσματα περίπου 900.000 τέτοιων δοκιμών. Τα τεστ ήταν εικονικές αιτήσεις εργασίας που υποβλήθηκαν μεταξύ 2005 και 2020. Υποβλήθηκαν δύο ή περισσότερες σχεδόν πανομοιότυπες αιτήσεις. Μόνο μερικά επιμέρους στοιχεία διαφοροποιούνταν, όπως η φωτογραφία του αιτούντος, η ηλικία ή η εθνικότητα του.

Ο Louis Lippens διαπιστώνει ότι γενικά, οι αιτούντες ηλικίας 50 ετών και άνω έλαβαν πολύ λιγότερα θετικά σχόλια από νεότερους ηλικιακά αιτούντες. Αυτό, συγκεκριμένα, συνέβη στο 34% των αιτήσεων που μελετήθηκαν. Ο διδάκτορας διαπίστωσε επίσης ότι οι διακρίσεις λόγω ηλικίας είναι πιο συχνές στην Ευρώπη από ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η εθνικότητα είναι ένας παράγοντας σε όλο τον κόσμο

Οι διακρίσεις σε βάρος ατόμων με σωματική αναπηρία είναι επίσης ένα μεγάλο ζήτημα. Τέτοιες διακρίσεις διαπιστώθηκαν στο 41% των αιτήσεων που εξετάστηκαν στη μελέτη.

Μετανάστες, άτομα ξένης καταγωγής και άτομα που ανήκουν σε εθνοτικές μειονότητες υφίστανται διακρίσεις στην αγορά εργασίας σχεδόν παντού στον κόσμο. Αυτό διαπιστώθηκε ότι συμβαίνει στο 29% των περιπτώσεων που εξετάστηκαν. Εδώ στην Ευρώπη αυτό βρέθηκε να ισχύει ιδιαίτερα μεταξύ των ανθρώπων με καταγωγή από τη Βόρεια Αφρική ή τη Μέση Ανατολή.

Εν τω μεταξύ, ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν αποτελεί πλέον πηγή διακρίσεων για την εργασία στις περισσότερες χώρες και σίγουρα όχι στο Βέλγιο. Ωστόσο, εξακολουθεί να παραμένει ένα ζήτημα σε ορισμένες χώρες.

Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι διακρίσεις στην αγορά εργασίας παραμένει ένα ζήτημα παγκοσμίως.

The post Ηλικία και εθνικότητα η σημαντικότετη πηγή διακρίσεων στην αγορά εργασίας, σύμφωνα με έρευνα appeared first on .

Το να μην γνωρίζει κάποιος μία από τις επίσημες γλώσσες του Βελγίου — ολλανδικά, γαλλικά ή γερμανικά — είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τους μη Βέλγους στην εύρεση εργασίας, σύμφωνα με νέα στοιχεία από τη Statbel, τη βελγική στατιστική υπηρεσία, με βάση την έρευνα σε δείγμα 29.000 ανθρώπων.

«Το 19% των ανέργων και το 11% των ανενεργών που γεννήθηκαν στο εξωτερικό δηλώνουν ότι δεν έχουν επαρκή γνώση μιας από τις επίσημες γλώσσες του Βελγίου και ως εκ τούτου αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην εύρεση εργασίας», αναφέρει η έκθεση.

Το πρόβλημα εντείνεται στη Φλάνδρα

Στη Βαλλονία, το επίπεδο γνώσης μιας από τις εθνικές γλώσσες είναι το υψηλότερο, με σχεδόν το 80% να δηλώνει ότι είναι η μητρική του γλώσσα ή ότι έχουν ανεπτυγμένη γνώση της. Στην περιφέρεια των Βρυξελλών-Πρωτεύουσας είναι περίπου 60%, ενώ στη Φλάνδρα περίπου 45%.

Ο αριθμός των ατόμων με ελάχιστη έως καθόλου γνώση μιας από τις τρεις γλώσσες του Βελγίου είναι επίσης μακράν ο υψηλότερος στην περιφέρεια της Φλάνδρας (33%, σε σύγκριση με 17% στην περιφέρεια της Πρωτεύουσας και 9% στην Περιφέρεια της Βαλλονίας).

Συνολικά στην Ευρώπη, η έλλειψη γλωσσικών δεξιοτήτων στη γλώσσα(ες) της χώρας υποδοχής ήταν επίσης το πιο συχνά αναφερόμενο εμπόδιο, ειδικά μεταξύ των ατόμων που γεννήθηκαν εκτός ΕΕ, σύμφωνα με την έρευνα της Eurostat στην οποία βασίστηκε η έκθεση της Statbel.

Το Βέλγιο επιδιώκει να προσελκύσει περισσότερους αλλοδαπούς εργαζομένους θέτοντας πιο ευέλικτους κανόνες για τους ξένους υπηκόους, στο να εργάζονται και να διαμένουν στη χώρα, προκειμένου να αντιμετωπίσει τη χρόνια έλλειψη εργατικού δυναμικού.

Ωστόσο, το ζήτημα του γλωσσικού φραγμού μπορεί να εμποδίσει την αποτελεσματικότητα αυτού του μέτρου, ειδικά σε περιοχές όπως οι Βρυξέλλες, όπου οι κενές θέσεις απαιτούν γνώση τόσο της γαλλικής όσο και της ολλανδικής γλώσσας, ενίοτε δε και της αγγλικής.

Η έλλειψη θέσεων εργασίας που ταιριάζουν με το προφίλ ενός ατόμου, το γεγονός ότι τα ξένα διπλώματα δεν αναγνωρίζονται εύκολα και η περιορισμένη νόμιμη πρόσβαση στην αγορά εργασίας αποτελούν επίσης τροχοπέδη για τους αναζητούντες εργασία ξένους.

Οι ξένοι είναι πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν διακρίσεις

Η έρευνα της Statbel, στην οποία συμμετείχαν και Βέλγοι υπήκοοι, διαπίστωσε ότι μόλις το 3% δεν έχει υποστεί κάποιου είδους διάκριση στην τρέχουσα εργασία του.

Τέσσερις στους πέντε εργαζόμενους (79%), που γεννήθηκαν σε χώρα εκτός ΕΕ δήλωσαν ότι η ξένη καταγωγή τους, από την εθνικότητα, το χρώμα του δέρματος και την προφορά τους, μέχρι τη θρησκεία ή/και το στιλ ένδυσής τους, ήταν η βάση της διάκρισης.

Ενώ οι άντρες που γεννήθηκαν στο εξωτερικό δήλωσαν ότι το επίπεδο της εργασίας τους ήταν τώρα είτε το ίδιο (50,3%) είτε υψηλότερο (32%) από την τελευταία τους εργασία πριν από τη μετανάστευση, σχεδόν μία στις τέσσερις ξένες γυναίκες (23%) έχει τώρα δουλειά σε χαμηλότερο επίπεδο από πριν έρθει στο Βέλγιο.

The post Η ανεπαρκής γνώση της γλώσσας τροχοπέδη για την εύρεση εργασίας στο Βέλγιο appeared first on .

Μια γυναίκα κέρδιζε κατά μέσο όρο 5,3% λιγότερα ανά ώρα από έναν άνδρα το 2020, σε σύγκριση με 10,2% που ήταν η αντίστοιχη διαφορά τους το 2010.

Ωστόσο, ενώ το χάσμα μειώθηκε για τα συνολικά κέρδη, αυξάνεται όταν λαμβάνεται υπόψη η ηλικία.

«Το χάσμα στις αμοιβές αυξάνεται από 3,4% μεταξύ των ηλικιών 25 και 34 σε 8,9% για την ηλικιακή ομάδα 55-64», αναφέρει η Statbel. «Το Βέλγιο, παρ’όλα αυτά, τα πηγαίνει καλύτερα από τις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες όσον αφορά το ωρομίσθο για γυναίκες και άνδρες».

Το μέσο μισθολογικό χάσμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι 13,0%, και μόνο το Λουξεμβούργο (0,7%), η Ρουμανία (2,4%), η Σλοβενία ​​(3,1%), η Ιταλία (4,2%) και η Πολωνία (4,5%) έχουν καλύτερες επιδόσεις από το Βέλγιο.

Περισσότερες άνεργες γυναίκες

Μια σύγκριση της εταιρείας συμβούλων PwC Belgium κατέληξε στα ίδια συμπεράσματα, αλλά επεσήμανε ότι ενώ το Βέλγιο σημείωσε σημαντικά καλύτερη βαθμολογία από τον μέσο όρο, η πανδημία σήμαινε ότι λιγότερες γυναίκες ήταν ενεργές στην αγορά εργασίας το 2020 και περισσότερες ήταν οι άνεργες.

«Κατά μέσο όρο, ο Covid-19 καθυστέρησε την πρόοδο στην ισότητα των φύλων στον χώρο εργασίας κατά τουλάχιστον δύο χρόνια», δήλωσε η PwC.

Στοιχεία από την NSZ, μια οργάνωση που εκπροσωπεί τους αυτοαπασχολούμενους, έδειξαν ότι οι γυναίκες που είναι αυτοαπασχολούμενες εξακολουθούν να κερδίζουν 30% λιγότερα από τους άνδρες ομολόγους τους το 2020.

Η οργάνωση ανέφερε διάφορους λόγους, όπως η μεγαλύτερη εκπροσώπηση των γυναικών σε τομείς με χαμηλές αποδοχές και ο σχετικά μεγαλύτερος αριθμός γυναικών σε θέσεις μερικής ή δευτερεύουσας απασχόλησης.

The post Βέλγιο: το μισθολογικό χάσμα μειώθηκε στο μισό μέσα σε μια δεκαετία appeared first on .

Οξεία επιδείνωση σε ορισμένους τομείς

«Η σημερινή κρίση έχει σημαντικές συνέπειες για την πορεία των νέων στις Βρυξέλλες, τόσο όσον αφορά την εκπαίδευση όσο και για την είσοδό τους στην αγορά εργασίας. Έτσι, η αναστολή των μαθημάτων είχε και θα έχει σημαντικό αρνητικό αντίκτυπο στο επαγγελματικό μέλλον των νέων ηλικίας 15 έως 18 ετών, οι οποίοι κινδυνεύουν ακόμα και να εγκαταλείψουν το σχολείο. Οι πρώτες πληροφορίες που έρχονται από τους σχολικούς συμβούλους, δείχνουν μια οξεία επιδείνωση σε ορισμένους τομείς (μεταξύ άλλων, και αυτών που πληρούν τις προϋποθέσεις) «, σημειώνει ο Υπουργός-Προέδρος, Rudi Vervoort.

Η κρίση επηρεάζει επίσης έντονα τους νέους που έχουν εγκαταλείψει το σχολικό σύστημα και ούτε απασχολούνται επαγγελματικά, ούτε βρίσκονται στην εκπαίδευση, επισημαίνει. Τα μέτρα που ελήφθησαν, συνεπώς, στοχεύουν στην επέκταση ενός δικτύου τοπικών πλατφορμών πληροφόρησης και υποστήριξης, δημιουργώντας δύο ή τρεις επιπλέον πλατφόρμες, την πρώτη φέτος και τις άλλες δύο τον επόμενο χρόνο, προκειμένου να διευκολυνθεί η επαφή με τους νέους.

Θα ενισχυθούν επίσης οι δράσεις για την καταπολέμηση της πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου. Θα ξεκινήσει πρόσκληση υποβολής σχεδίων.

Τέλος, θα οργανωθούν επιπρόσθετα εξατομικευμένα εργαστήρια διαπαιδαγώγησης για να θέσουν τους νέους ηλικίας 18 έως 25 ετών που είναι δικαιούχοι της ενίσχυσης από το CPAS (Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας), σε μια διαδικασία επανάληψης των σπουδών τους ή ένταξής τους στην εκπαίδευση.

The post Για την καταπολέμηση της ανεργίας, η κυβέρνηση των Βρυξελλών ενισχύει την Εγγύηση για τη νεολαία appeared first on .