Ανεβαίνω στο λεωφορείο Ligne 1 Monaco-Ville – Saint-Roman.
Κατεύθυνση η εκκλησούλα Sainte-Devote, σφηνωμένη ανάμεσα στα βράχια, πνευματική αναβλύζουσα πηγή για τις ψυχές των Μονεγάσκων.
Στους αγαπημένους ταξιδιώτες μου έχω δώσει ελεύθερο χρόνο κι εγώ αναζητώ ένα ελεύθερο, ηλιόλουστο, περίπατο.

Παραμονές του Grand Prix. H φρεσκοστρωμένη άσφαλτος αναδίδει άρωμα Formula και το λεωφορείο, περιέργως, μοσχοβολά το poudré άρωμα της γιαγιάς μου. «Météorites» de GUERLAIN.

Ακυρώνω το εισιτήριο κι έτσι.
Από το πουθενά του μυαλού και της ψυχής. Σκηνές από την παιδική μου ηλικία, Μετεωρίτες μιας άλλης εποχής, αρχίζουν να πέφτουν από την οροφή, να ξετρυπώνουν κάτω από τα καθίσματα, να μπαίνουν από τα παράθυρα, να ξεπετάγονται πίσω από το τιμόνι του οδηγού… Σαν παλιές, ξεχασμένες δαντέλες στο σεντούκι τ’ ουρανού.

Άρα η γιαγιά μου είναι εκεί… ! Κάπου ανάμεσα στους συνεπιβαίνοντες.

Προχώρησα στο βάθος του λεωφορείου κι ασυναίσθητα κάθησα δίπλα σε μια ηλικιωμένη κυρία, ζητώντας της ευγενικά να μου πει, αν ήξερε, πότε θα πλησίαζα τη στάση όπου ήθελα να κατέβω. Δεν άκουσα ποτέ την απάντησή της διότι το άρωμά της με είχε τραβήξει στη δίνη του..

Εκείνη πρώτη με ρώτησε αν είμαι τουρίστρια κι από πού κατάγομαι..
Είπα με δυο λόγια ότι είμαι ξεναγός σε Έλληνες ταξιδιώτες κι ότι με αγάπη μιλώ πάντα για το Μονακό, που πήρε το όνομά του από τον «Μονό-Οίκο» ημίθεο Ηρακλή. Προς τιμή του έχτισαν οι Φωκαείς βωμό πάνω στο βράχο του Μονακό αποκλειστικά για να τιμούν μόνον αυτόν, κατά την αποικιοκρατική τους πορεία από την Ιωνία της Μ. Ασίας προς τη νικηφόρο Νίκαια και τη Μασσαλία.
Εξάλλου και το λιμάνι των πολυτελέστατων θαλαμηγών φέρει το όνομά του: Port d’Hercule.

Τα λόγια μου υπήρξαν η αφορμή ενός νέφους από μετεωρίτες πληροφοριών… που κατέκλυσαν τον ουρανό μου.
« Το σπίτι μας ήταν κοντά στη Sainte-Devote. Μια βιλίτσα με κήπο και δέντρα και μια κούνια που με κούναγε δίπλα σε μια πορτοκαλιά. Σε ένα gala του Πρίγκιπα Ρενιέ, στην Opéra de Monte-Carlo, χαιρετώντας, κοπελίτσα εγώ, άγγιξα κρυφά το ταφταδένιο φόρεμα της Μαρίας. Ο Aristote ήταν η σκιά της. Οι γονείς μου πέθαναν. Πρίγκιπες. Κι εγώ παντρεύτηκα πρίγκιπα. Τη βίλα τη δώσαμε αντιπαροχή. Τώρα μένω στο 26ο πάτωμα. Κατά την περίοδο του Grand Prix, ενοικιάζω το μπαλκόνι του διαμερίσματός μου του 1ου, που είναι απέναντι από τη στροφή-φουρκέττα ‘Lewis’, 3.000 ευρώ ημερησίως, συμπεριλαμβανομένη η Champagne ‘Veuve Cliquot’ και τα καναπεδάκια με μαύρο χαβιάρι. Εσείς κι εγώ μοιραζόμαστε το ίδιο, μοναδικό, βαθύ μπλε..! Αυτό της Μεσογείου..!»
«Και το ίδιο λεωφορείο..» ψιθυρίζω..

Κοίταξα λίγο πιο προσεχτικά. Διακριτικά.
Η πριγκίπισσα με τα μάτια στο χρώμα της Μεσογείου, φορούσε με σεμνό τρόπο ένα ταγέρ CHANEL, ίδιο με τη κοινή μας θάλασσα. Οι χαμηλοτάκουνες γόβες ήταν σουέντ FENDI. Κρατoύσε ευλαβικά από το χέρι την πριγκίπισσα KELLY του HERMES. Το μεταξωτό μαντίλι της NINA RICCI ξεκουραζόταν ανάλαφρα και κατά τύχη, και στο δικό μου ώμο. Καθόμασταν λίγο στενά. Η ώρα στο, περιποιημένο από τις κρέμες, ρυτιδιασμένο καρπό της, χτυπούσε ελβετικά CHOPARD και το καπελάκι της DIOR συγκρατούσε ένα σινιόν, ταπεινά ηλικιωμένων, γκρίζων μαλλιών.

«Πηγαίνω για το καθημερινό καφεδάκι μου με τις φίλες μου στο HOTEL de PARIS. Στη γειτονιά του MONTE-CARLO.»

Σηκώθηκα σιγά-σιγά. Έτσι για να μην ανησυχήσω τη γωνιά μας. Με σεβασμό έσκυψα να τη χαιρετήσω διά χειραψίας. Ένα μεγάλο διαμάντι, Tiffany..; DeBeers.. ; .. ποιος ξέρει.. έσφιξε ζεστά κι εγκάρδια το χέρι μου.
«Τιμή μου που σας γνώρισα και τα είπαμε.. Αν μου επιτρέπετε.. Τo άρωμα που φοράτε είναι το «Météorites de Guerlain» ;»
«..Πώς το καταλάβατε..;»
«..Το φόραγε και η γιαγιά μου… είναι όνομα ελληνικής καταγωγής… Μ ε τ ε ω ρ ί τ ε ς.. »
« Mon bonjour à votre pays… tout ira mieux chez-vous doucement-doucement»
(Την καλημέρα μου στη χώρα σας… όλα θα πάνε καλύτερα σιγά-σιγά)

Κατέβηκα.. Το μικρό Πριγκιπάτο άνοιξε διάπλατα την αγκαλιά του να σφίξει μέσα του ελληνικούς ‘Μετεωρίτες’ που έπεφταν από παντού. Διαμαντάκια βροχής χωροχρόνου.

Τελικά η Ελλάδα είναι από τους μεγαλύτερους Créateur-Parfumeur του Παγκόσμιου Πολιτισμού.

Και το λεωφορείο της πριγκίπισσας φορούσε parfum poudré.

Βιολέττα Πολίτου
Αρχηγός-Ξεναγός

Πάσχα 2014 – Principauté du Monaco
Εκδρομή Versus Travel : Τα Διαμάντια της Νοτιοδυτικής Γαλλίας

Υ.Γ.: Το Πριγκιπάτο του Μονακό είναι από τα ασφαλέστερα κρατίδια σε όλο τον κόσμο.
Σε κάθε πολίτη αντιστοιχούν κατά μέσο όρο 6 αστυνομικοί.

The post Το λεωφορείο φορούσε Guerlain appeared first on .

Τρώγονται τάχα μου-τάχα μου οι Πολιτικοί στα τηλε-παράθυρα. Kι εμείς οι χαχόλοι στους καναπέδες παρακολουθούμε. Και τα λαμόγια γελάνε… Έχει γεμίσει η κοινωνία μας 70ρηδες συνταξιούχους κοινωνικά ράκη και άνεργους νέους πτυχιούχους, καμάρια κουρνιασμένα στις στάχτες των γνώσεών τους. Μια παρηκμασμένη Κοινωνία μας κατάντησαν. Ολόιδια ζαρωμένη και στραβογαμημένη γριά τσατσά. Που θα συνέλθουμε πληρώνοντας πρωτίστως βαρύ τίμημα. Είχαμε τους Αλβανούς να μας φτιάχνουν τα σπίτια, τους Πακιστανούς για τα χωράφια μας, τις Βουλγάρες να ξεσκατώνουν τα γερόντια μας, τις Ουκρανές για να πηδάμε και μετά στα πληκτρολόγια και στις καφετέριες να λέμε και κάνα μπινελίκι…

Κι ήμουν εκείνο το Χρυσό Πρωΐ ως.. «Είναι κεφάτηηη.. γυρίζει (αλά μπρατσέττα μ’ένα χαλάουα κρανίο).. από την Τράπεζαααα».

Και μετά … Όλεθρος. Όσο καλή (ίσως ΚΑΙ Μαύρη ΚΑΙ Άραχνη) κι αν είναι μια Ιδεολογία, στην πράξη δυιλίζεται μέσα από την καρδιά, την ψυχή και το νου αυτών που θα την εφαρμόσουν. Είναι σαν εμένα με τη μαγειρική μου. Ο συγχωρεμένος μού το έλεγε δίνοντας μου ένα φιλικό.. σκαμπίλι στα ταπεινά πισινά: « Όποια συνταγή κιι αγνές πρώτες ύλες και βιολογικά υλικά να σου δώσουμε γυναίκα μου.. δεν ξέρω πώς τα καταφέρνεις.. αλλά σχεδόν πάντα βγαίνει αηδία το φαγητό που φτιάχνεις».
Εντούτοις με αγάπαγε ο δύστυχος.. πουπουλένιο πάπλωμα από φτερά χήνας  να’ναι το χώμα του..
Και πού να φανταζόταν ο κακομοίρης τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών και βιασμένων αγκομαχητών!
«Να διαβάζουμε βιογραφίες ανθρώπων γενναίων και συνάμα αληθινών, τιμίων και αγνών.. για να καθρεφτιζόμαστε πάνω τους και να βλέπουμε τα λάθη τους» μου έλεγε ως αυθεντικός ανθρωπάκος του Θεού που ήταν, μιας αυθεντικής, Ελληνικής Πραγματικότητας.

Και ξαφνικά. Εκεί που η Χρυσή Ζύμη είναι ένα αντισυστημικό κόμμα, που τους έχει επιτραπεί να δρα εξισορροπιστικά και που απλώς θέλει να ξεβρωμίσει τον τόπο από τους Ξένους,  ο ZORO-φασισμός βγάζει τη μάσκα του και δείχνει επιτέλους το πραγματικό του πρόσωπο.
Και ξεγυμνώθηκε.
 Και ξεγύμνωσαν κι εμένα. Οι κάθε είδους «Ξένοι-Ξένοι».. Δυτικοί, Πακιστανοί, Ντόπιοι Πολιτικάντηδες κι Αφρικανοί μετανάστηδες… Με φίμωσαν και με στρίμωξαν. Μου έβαλαν χέρι στα μπούτια.. και στη Δικαιοσύνη, στον αφαλό και στον Τύπο, στις ρώγες και στις Εκλογές, στην ψυχή μου και στην Ατομική Ελευθερία μου και προπαντός στο πνεύμα μου και στην Εκπαίδευση, στην Παιδεία μου και στην Ανατροφή μου.

Γιατί ο φασισμός δεν είναι Kitch τελετές για τη μάχη των Θερμοπυλών. Ο φασισμός δεν είναι γελοία Campings με χλαμύδες και σανδάλια στην άμμο. Ο φασισμός δεν είναι Lifestyle. Δεν είναι μόδα. Δεν είναι τάση. Δεν είναι κάτι με το οποίο μπορείς να συμβιώσεις. Ο φασισμός είναι θάνατος. Μίσος. Σκοταδισμός. Απανθρωπιά. Παραλογισμός. Αλλά πάνω απ’ όλα, είναι θάνατος. Πολιτικός θάνατος 4Χ4… Αll (political) weather.
Στάσου με αξιοπρέπεια!

Έσκυψα στο αυτί και το εξομολογήθηκα στη φίλη μου την Άννα.
«Με τσιτσίδωσαν κάποιοι μαυριδεροί.. μου κατέβασαν την κυλόττα.. για μια σύνταξη χηρείας»..  
«Κι εσύ έκατσες;»..
 «Τι να έκανα; Θα με σκότωναν..».
Ντράπηκα. 70 ετών γυναίκα. Χρόνια στο κουρμπέτι της Ευρώπης. Με ξεμάλλιασαν. Με στραπατσάρησαν. Και με πέταξαν σαν στημένη λεμονόκουπα. Κι εγώ δεν το είπα σε κανέναν.. «Στάσου με αξιοπρέπεια… μου ανταπαντά η φίλη μου.. Ο αγώνας είναι μεταξύ του ανθρωπίνου γένους και της παλιάς Νέας Τάξης Πραγμάτων»..
«Χαχαχα φιλενάς Αννουλάς.. με κάνεις και γελώ.. Ο μόνος ζωογόνος, εποικοδομητικός αγώνας -συνουσιασμό τον λέω εγώ- είναι εκείνος μεταξύ αντρών και γυναικών. Όλοι οι άλλοι είναι στείροι».
«Αχ βρε Λυσιστράτη.. πέρασες και δεν ακούμπησες».

Υπάρχει όμως και η άλλη ΕΛΛΑΔΑ που δεν ασχολείται με μαλακίες.. Που μοχθεί.. Που μεγαλουργεί και που προκόβει. Δεν είμαστε όλοι για τα μπάζα. Είμαστε μαμούνια, ζιζάνια που θέλουμε να πάμε μπροστά. Εσύ, Εγώ, Αυτός, οι Άλλοι, κάπου συναντιόμαστε. Και είμαστε το μέλλον αυτού του τόπου. Κι ας είμαστε γέροι. Κι ας παζαρεύουν οι Έμποροι των Εθνών τις Ελληνικές Ψυχές μας και τις Ιστορικές Στιγμές μας.

Θέλω να παραμείνω στη ζωή του Χάρτη. Μια τσίμπλα στην Ανατολική Μεσόγειο. Ένα λουλακί κυματάκι στη γειτονιά. Ένας λευκός σταυρός απλωμένος στο σχοινί της Αιγαιοπελαγίτικης ΕΟΖ μπουγάδας. Να συνεχίζω να κυματίζω. Να συνεχίζω να φορώ τα καταγάλανα βρακιά μου και να μη φοβάμαι μη τυχόν μου τα κατεβάσει κάποιος… Γιατί όταν εγώ τα ύφαινα στους αργαλειούς της Ιστορίας.. οι άλλοι Γότθοι, Βησιγότθοι, Μνημονιογότθοι συνωστίζονταν απεγνωσμένα στους σπερματοφόρους αγωγούς για να βγουν στην τραμουντάνα. Αυτόν τον αέρα που εμένα μου τον στέρησαν όταν μου τράβαγαν τα μαλλιά με ζόρι προς τα πίσω και μου έφραζαν το στόμα για να μην με ακούσουν οι .. Πρόγονοί μου..
….
Και τώρα, τι κάνω χωρίς τον μπρατσαρά μου;
Χωρίς το βουλευταρά μου;
Ήταν κι αυτός μια κάποια λύσις..
Στις προσδοκώμενες πολιτικές μου ρήσεις,
Στις θεωρητικές μου αντιρρήσεις,
Στις Ιδεολογικές μου εγχύσεις και
Στις νυχτερινές μου χύσεις.

Πιο «Εγκαταλελειμμένη» γίνομαι.. μυθιστόρημα..
Πιο «Μεταμελημένη».. τροπάριο..
Διαφορετικά γίνομαι.. η Νομοτέλεια της Ανθρώπινης Κωμωδίας.

Υ.Γ.:  Φόρος τιμής σε μια 70χρονη Ελληνίδα των Ακτών της Ανατολικής Αττικής, θύμα βιασμού Ξένων αλλά και Ντόπιων Κρατούντων που άντεξε κι αντέχει ακόμη.

The post .. Xωρίς τον μπρατσαρά μου; appeared first on .

Η ακολουθία των Μεγάλων Δεσποτικών Ωρών. Χωριάτικα Ελληνικών. Κι ο Εσπερινός της Αποκαθήλωσης. Όπου ο Θεός κατεβαίνει, κατεβαίνει, κατεβαίνει. Και σου πιάνει το πρόσωπο με τις δυο μεγάλες αντρίκιες τρυπημένες παλάμες του. Και σε γιομίζει αίματα. Και πλησιάζει το δικό Του πρόσωπο στο δικό σου. Έτοιμος να σε φιλήσει όσο κανείς άλλος αγαπητικός. Να μπει μέσα σου και να μη ξαναβγεί.. Ακούς την κοντανάσα Του. Αλλά. Δεν μπορείς να τον δεις. Γιατί έχεις τα μάτια θολά και τ'ατλαζένια μαντηλάκια, με ξέφτια δω κι εκεί, λευκές τριχίτσες σε πηγούνι μεγαλοκόρης, αντί νά'ναι στα τσαντάκια, χήρεψαν ξεχασμένα στα ράφια της προίκας…

Ελληνικός, επαρχιώτικος Γολγοθάς. Εθνικός. Οικονομικός. Σαν σεμνός γιδοτσοπάνος. Με γουρουνοτσάρουχα. Που δε νογάει από πρωτεύουσες, μιλλιούνια αυτοκίνητα, μοκασσίνια και Τροϊκανικές-τρωκτικές ευχές.

12 Ώρες Πάθη! Ο Άρχων Πρωτοψάλτης Ελύτης αφήνει τον ήχο Πλάγιο του β' εναρμονίου στο ''Άξιον Εστί» και διαβάζει τις τελευταίες αράδες από το Ανάγνωσμα Τρίτο, Η Μεγάλη Έξοδος:
''Αυτός αυτός Ο κόσμος * ο ίδιος κόσμος είναι Της άμπωτης και Του οργασμού * αυτός Ο κόσμος είναι  Βούκινο βούκινο * και μάταιο νέφος μακρινό!''

Βούκινο μας έκαναν την Ελλάδα και τώρα στο χοροστάσι, ανήμερα Λαμπρή, στην Κεντρική Πλατεία ποιος θα σύρει το χορό της Μ. Εξόδου; Έξοδος νά'ναι κι ας είναι ότι νά'ναι!

Στα Σταυρωμένα Σάλωνα. Ο τόπος όπου ο Οβελίας προσκυνείται ως βραχμανιστής Guru. Κι ο Επιτάφιος χειροτονείται πιστός Yogi μαθητής του. Στό'να χέρι το ιερό βιβλίο Vedas του σουβλίσματος, στ'άλλο μια συλλογή ύμνων Mantras για καλό τσουρούφλισμα στο λάκκο με τα λιόκλαρα, ενώ η διαλογιστική Kabala παρασέρνει τα κοκορέτσια πάνω στη θράκα.
9η Ώρα: Περιφορά. Δίπλα στα  βουρκωμένα κεράκια και φαναράκια, βυζαντινή χρυσοκλωστή των όσων νεκροζώντανων ψυχών έμειναν στο χωριό και δεν ξενοκοιμήθηκαν στης Dollys' της Αυστραλέζας πατρόνας (ή μπας κι ήταν η Daisy η Αμερικάνα; δε θυμάμαι..) ή ακόμη και σ'αυτής της βρωμιάρας ανθρακωρύχισσας τα σκοτεινά, καρβουνιασμένα και ξεχαρβαλωμένα σεντόνια. Pauline; Céline; Δε θυμάμαι.. Ξένες ''Παστρικιές'' Μεγάλες Δυνάμεις. Όπως κι οι αυλές του πνιγμένου μες στους λόγγους Ελαιώνα λάμπαν από πάστρα.. Εκεί δίπλα στο Ανύμφευτο Κουφάρι, ο Αρχιδιάκονος της Ηδονής Καβάφης, ο Μυροφόρος των Παθών και των Πόθων, έρρανε τον τάφον του αποθνήσκοντα Έρωτα:
''Xαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών
που ηύρα και που κράτηξα την ηδονή ως την ήθελα.
Xαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα
την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.''
Κι η Marguerite Yoursenar να νίπτει τας χείρας της:
''Η Ελληνική Ποίηση, αρχαία ή σύγχρονη, οσοδήποτε διανοητική κι αν γίνεται στην έκφρασή της είναι πάντοτε άμεση: Κραυγή, Στεναγμός, Αισθησιακός Οργασμός, Κατάφαση..». ( * )
Και ξημερώνει Σάββατο. Όπου δεν καταλύονται οι ηδονές. Και το λάδι. Όλα τα Σάββατα πλην το Μέγα Σάββατο. Για να είμαστε αγνοί στη μέθεξη του αποψινού μεταμεσονυχτίου. Κι εγώ δε νηστεύω. Μπαίνω σε στάβλους και κοτέτσια κι ερωτικούς αχυρώνες. Σε στάνες που ευωδιάζουν βαρβατίλα του αρρενωπού, του ανδριλικίου και ασήκωτου νταλκαδιάρη τράγου. Τρώω στα κρυφά μυρωδίες, μεθώ με γεύσεις του αέρα, ζαλίζομαι με αρώματα του λόγγου, κυλιέμαι χαδιάρικα ανάμεσα σε βελάσματα, μουγκανίσματα, κακαρίσματα, κελαϊδίσματα, κεντώ μαγιάτικα περιδέραια χαράς κι ανεμελιάς. Κι από μια χαραμάδα πάνω στο πορτόνι κρυφοκοιτάζω τον οργασμό της Άνοιξης. Ξέπλεκα, σγουρά μαλλιά μπερδεμένα μέσα σε μια τούφα από σπάρτα και πουρνάρια. Να σκύβουν και να καταφιλάν τα ροζ-μωβιά αγριολούλουδα. Τον ίδιο το Μάη!
Η Φύση οργιάζει αλλά το Κράτος απουσιάζει! Ένα αθεράπευτα ρομαντικό, πολύβουο, Ομογενειακό μελίσσι προετοιμάζει σαν μέλι, το υπέροχο, το ξεχωριστό, το μοναδικό Πάσχα. Εκεί κάπου στην ξενιτιά.. 12 Ομογενειακές Ώρες. Κι αυτές να τις χαρίζει!  Όχι για τα μπράβο! Αλλά για τη χαρά! Έχετε σκεφτεί ότι το χαρίζω και η χαρά έχουν την ίδια ρίζα;
Όταν κάνετε ''Έλληνικό Έρωτα'' χάσετε εντελώς τον έλεγχο !
Η πνευματική σας ολότητα θα πρέπει να διεγερθεί Ομηρικά, να εκστασιασθεί Πλατωνικά, να κορυφωθεί Παλαιολογικά και να χαλαρώσει Σεφερικά. Η ερωτική πράξη από μόνη της είναι μια Σταύρωση και μια Ανάσταση. Αν έχετε τρελλαθεί πραγματικά στην ερωτική συνέρευσή σας με την Ελλάδα, στη συνέχεια θα πέσετε σε έναν βαθύν ύπνο. Το βαθύτερο που μπορείτε να έχετε. Σαν κούτσουρο. Ολόκληρος ο νους σταματάει. Κι όταν επανέρχεσθε, αισθάνεσθε Αναστημένοι !!
Ο Jonathan Margolis (**) προσυπογράφει: ''Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν ο πρώτος Πολιτισμός που μεθόδευσε την επιδίωξη του οργασμού. Ίσως αυτή η αναζήτηση της ηδονής για την ηδονή να οδήγησε στην πρωτοποριακή άνθηση της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Τέχνης, του Θεάτρου, του Πολιτισμού, του Αθλητισμού και του Σεξουαλισμού.''
 Ο εραστής-Λόγος και η ερωμένη-Μορφή απέκτησαν δυναμισμό και κίνηση. Η μυστική συνουσίαση του Κούρου και της Καρυάτιδας στη σπηλιά του Διογένη. Η διογκωμένη αυτοπεποίθηση των Αθηναίων μετατράπηκε σε δημιουργικό Πολιτικό και Πολιτισμικό οργασμό.
 Ήταν υπερ-αρκετά. Τριάντα μικρά χρόνια. Όχι μόνο να τσαλαπατήσουν έναν ανεξάντλητο Οργασμό Τεχνών και Ιδεών, ευγενή χορηγία στην ερωτική κλίνη της Ιστορίας ενός Φειδία κι ενός Βελεστινλή, αλλά και να φυτέψει τριακόσιες κοινοβουλευτικές κηλίδες. Ολοστρόγγυλες σαν το απόλυτο κενό.. Ότι μένει δηλαδή στο σακκουλάκι που δένεται φίογκος για να πεταχθεί στο καλαθάκι του μπάνιου μετά από μια Νύχτα Ιερή με Σειληνούς, Φαύνους και Μαινάδες.  
12 Ώρες κι ένας Έλληνας. Μη Έλληνας. Αλλά Έλληνας. Να ''οργιάζει'' πολιτισμικά για μια ''ξένη'' προς αυτόν Πατρίδα.  Μαζί με άλλους Κούρους και Κόρες, να κερνά με άγιο ενθουσιασμό ελληνική δροσιά κι ήχους όμοιους με αυτούς ενός χωριάτη κορυδαλλού. Τιμώντας έτσι την Ελλάδα της Αλήθειας, της Τέχνης, της Πατρίδας.
Κόκκινα τσούφλια τα μάτια μου γίνονται για άλλη μια φορά η κόκκινη κορδέλλα στο Αναστάσιμο Ευαγγέλιο του παπα-Νεκτάριου:
''Εν Αρχή ήν ο Λόγος-Ελλάς, και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν-Λαόν, και Θεός ήν ο Λόγος-Λαός''
Μα πώς τ'αστεράκια μετακινούνται στο γαλάζιο θόλο του Αη-Χαραλάμπη; Φταίει μήπως τ'αεράκι της 12ης Αναστάσιμης που μπαίνει δειλά από την πλαϊνή πόρτα δρασκελώντας πρώτα το στασίδι της παπαδιάς; Φταίει μήπως ο Κόντογλου που όταν τα ζωγράφιζε, δεν τα στέριωσε, δεν τα κάρφωσε; Κι εκεί πέρα;.. Στο αναστατωμένο απόψε Κοιμητήριο, με τους παραβιασμένους τάφους και τις Ψυχές των δικών μας να στριμώχνονται στην καγκελένια πόρτα, να βγούν στο δρόμο να κάνουν ωτο-στόπ, να φύγουν μακρυά, να ξενιτευτούν από τα κρύα ντιβάνια τους.. Πώς γίνεται τα κυπαρίσσια να φτάνουν τόσο αθόρυβα σε οργασμό με το τρεμόπαιγμα του Πασχάλιου αγέρα;
 52 όλοι κι όλοι απέμειναν στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, όπου κανείς ποτέ δε μένει να ακούσει.. Απορούσα πάντα γιατί έφευγαν μετά το Χριστός Ανέστη όταν, τότε ακριβώς, ξεκινά το Πανηγύρι. Τότε είναι που πίνεις cappuccino με τη φίλη σου και θάβεις τον πρώην που σου την έκανε την απιστία. Τότε είναι που ξορκίζεις το Χωρισμό του Θανάτου κι εξομολογείς τον Έρωτά σου στη Ζωή, που την ποθείς σαν τρελλός. Αχ και να μπορούσες να την πάρεις εκεί, μπροστά σ'όλους, κάτω απ' τ'αριστερό ψαλτήρι, μπροστά στο Χριστό! ..φαίνεται είναι η μαγειρίτσα, η βαριεμάρα, το show-off των ανοιξιάτικων λινών που τέλειωσε, η α-γνώση, η προχωρημένη ώρα (μα καλά όταν κάνουμε έρωτα, μες τη βαθειά νύχτα κι είναι η στιγμή να «φτάσουμε» μας νοιάζει ο χρόνος;) ποιος ξέρει.. πάντα θ'αναρωτιέμαι..
Ο Λόγος Κατηχητικός του Χρυσοστόμου σκαμπιλίζει:
«Επικράνθη ο Άδης! Επικράνθη!
Πού σου Θάνατε το κέντρος;
Πού σου Άδη το νίκος;
Ανέστη Χριστός, και Ζωή πολιτεύεται.
Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.»

Γεννήθηκα και γαλουχήθηκα μέσα σε αυτόν τον πνευματικό, Ελλαδικό Οργασμό! Που φαίνεται δεν έχει κορεσθεί! Άρα συνεχίζεται..
Ελλάδα για μένα σημαίνει Λυτρωτικός Οργασμός !
………………………

Αφιερωμένο σ'έναν ''Ξένο'', ''Βάρβαρο'', τον Jimmy Jamar. Και στην παρέα του.
====================================================
(*) Marguerite Yoursenar: Κριτική παρουσίαση του Κωνσταντίνου Καβάφη (1958) [απόσπασμα],
     μετ. Γ.Π. Σαββίδη
(**) Jonathan Margolis: ''Η Απόκρυφη Ιστορία του Οργασμού'', εκδόσεις Αλεξάνδρεια

The post Ελλάδα σημαίνει για μένα Οργασμός appeared first on .

Σύμφωνα με αυτή την πολύ trendy Coupe-Ανακεφαλαίωση, που όπως διαφαίνεται θα φορεθεί πολύ ως Οδηγία υποχρεωτική απ’όλα τα ευρωζωνικά Εθνοκοινοβούλια, σημασία δεν δίνεται μόνο στην «πυκνότητα-βλαστότητα» της τριχοφυΐας κάθε Αποταμιευτικού λογαριασμού και στο πόσα μηδενικά -εκφραζόμενα σε χιλιοστά- φέρει η θρυλική θριξ αλλά και στο ποια είναι η προέλευσή της.. π.χ. ξανθή κόρη του Ανατολικού Βορρά; Αραβικό Al-Qaidικό μελανούρι;.. Κι όλα αυτά δεν είναι παρά το πρώτο βήμα στη νέα παραγωγή της Φίνος Φιλμ «Τρίχα-Lolita» με κύριο θέμα τη διαδικασία ενοποίησης των Ευρωπαϊκών Τραπεζών.
-Ένα trailer;
-Κατά Στοβαίου «Ουχ αι τρίχες ποιούσιν αι λευκαί φρονείν».
Διότι εκτός από το ξύρισμα του εκάστοτε Τραπεζικού bikino-Χρέους, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν τρίχες: Μασχάλες, αυτιά, φρύδια, !!!ίδια, μύτες και άλλες μαύρες τρύπες.. Νομισματικές, Δημοσιονομικές, Προϋπολογιστικές.

Αναρωτιέμαι ακόμη βέβαια, πώς τόλμησε ο κυπριακός ήλιος να πάρει off-shore τουρίστες από τους γερμανόφωνους συναδέλφους του, όπως π.χ. τον γκριζομουντό Λουξεμβουργιανό, τον ματσό ελβετικό και τον τόσο δα κούτσικο Λιχτενσταϊκό; Αυτό, ασφαλώς, πληρώνεται ακριβά.. Και το πλήρωσε. .. Διότι, πρέπει να γνωρίζετε, ότι τα κοφτερότερα ψαλίδια της αγοράς, για Coiffure-Manicure-Pedicure, εξεπανέκαθεν είναι τα Sölingen, Germany. Ξέρουν όλα τα μυστικά της σωστής αποτρίχωσης οικογενειακών αποταμιεύσεων: Eξασφαλίζουν βελούδινη επιδερμίδα, χωρίς ίχνος χνουδιού, έτσι ώστε να μην κόβεις μία και.. να φυτρώνουν δέκα!

Βλέπετε.. όλα αυτά τα τριάντα χρόνια, Κέντρα Υγείας του Ε.Σ.Υ. κάναμε. Τμήματα Ημερήσιας Νοσηλείας Χαλάουας εντός αυτών δεν κάναμε. Για να συνήθιζαν τουλάχιστον οι Έλληνες (οι Ελληνίδες ήταν ήδη άπιαστες μαστόρισσες!!!) στον πόνο μιας Χαλάουας με Κρύο Κερί ενός.. μεροκάματου. Ενός μισθού. Μιας μικρομεσαίας ζωής. Καμπόσων σχεδίων για τα γηρατειά τους. Πολλών ονείρων για τα παιδιά τους. Και κυρίως πάμπολλων αξιών.. αρχαιοτάτων προγονικών κληρονομιών.

Διότι μπρος στο κάλλος μιας υγιούς Οικονομίας, που την ξαπόστηλαν one way ticket to St Peter «δικοί μας άνθρωποι», μιζαδόροι, παρατρεχάμενοι και κ?λοσφουγγάριοι.. τι είναι ο πόνος θανάτου βασικών αναγκών και ανθρώπινης αξιοπρέπειας;

Οι οικογενειακές οικονομίες των περήφανων γηρατειών, αραγμένες σε τραπεζικές μετοχές και κρατικές ομολογίες, κατάντησαν τρίχες τεριλέν β΄διαλογής του Plan B.
-Μα έπαιρναν ρίσκο..
-Ναι. Με εγγύηση όμως Κράτους και Τράπεζας. Που.. πτώχευσαν. Πού να το πούμε και να το ομολογήσουμε αυτό; Αλλά, ας όψονται οι άπατρις και ασυνείδητοι λαοπλάνοι Κυβερνήτες που με δόλο και εγκληματικό σχέδιο τους παρέσερναν. Κι αυτοί, επίσης Μαριονέττες-Κομμωτές με contrata σε άλλα  μεγάλα Διεθνή Salons de Coiffure. Θά’πρεπε ο ελληνικός λαός, πρώτος και καλύτερος να τους είχε Χαλαουΐσει εκ ριζός πολύ πριν.. του το κάνουν..
 -Ψαλίδι στο bikini.. Ηθικό, ανήθικο;
-Το σίγουρο είναι ότι, τώρα πια, FINITO η τριχανάπαυση των καταθέσεων. Αφήστε τα μίση και πιάστε το ψαλίδι. Ο εραστής-δανειστής οφείλει να περιποιηθεί το ηδυπαθές Τρίγωνο του Διαβόλου με αγάπη, φροντίδα και PRODERM. Δίνοντας τη στυλιστική φόρμα που του ταιριάζει.
-Θύσανος Μαύρης Μαγείας ή Καμμένη Γη;
-Η μαύρη κατάθεση όπως και η μαύρη τρίχα, που ξεπετιέται άτακτη, προκαλεί. Βγάζει μάτι κι αρσενικούς αναστεναγμούς. Υποστηρίζουν ότι, ανεξάρτητα από το ύψος του λογαριασμού, ένα ψιλοκουρεμένο bikinάκι μπορεί να βελτιώσει την Εθνική Οικονομική εμφάνιση και να χαρίσει περισσότερη αυτοπεποίθηση στον Έλλην πολίτη. Ενίοτε βγάζει στην επιφάνεια και την SM άγρια πλευρά του εάν τοιαύτη υποβόσκει.
Ενόψει summertime, οι δύο σιδηρές κυρίες Lagarde και Merkel, με κάλεσαν, ως  Bikini Stylist, για να τους δώσω τις πιο fashion Directives σχήματος περί του «εντός-εκτός και επί τα αυτά τους», που θα φορεθούν φέτος, πριν ξαμοληθούν στις οικονομικές παραλίες των Μεσογειακών χωρών !!!
Όπως:
-Style Ηollywood: Μιλάμε για καμμένη γη. Το επίμαχες «τρίγωνο» τραγουδάει στον παλιατζή «τα πήρες όλα κι έφυγες». (Φυσικά κρυφά εύχεται «απελθέτω απ’εμού το ποτήριον τούτο».)
Style Brazilian: Δηλώνει coiffeur που δεν έχει taboo. Tου αρέσει το flirt και τα πειράματα. Επεμβαίνει καθολικά στην περιοχή της κατάθεσης, με λεπίδα 50εκ αν βρει τρίχα των 100.000 ευρ. Με εξαίρεση μιας γραμμής στο.. κέντρο. Κι αυτής χαριστικής. (Εεε.. αφήνει και κάνα σεντς για βλίτα στη Λαϊκή.)
Style Καρδιάς: Δηλώνει μπαρμπέρη συναισθηματικά ρομαντικό αλλά και άτακτο ταυτόχρονα. (Για να σας λυπηθεί πρέπει να δηλώσετε τυφλή υπακοή και αγάπη.)
Style Βέλους: Ο monsieur κουρεύς έχει χιούμορ. Είναι απελευθερωμένος. Ξέρει τι θέλει κα πώς να το αποκτήσει. (Λαμβάνει υπόψιν τυχόν τάματα και ευχέλαια που έχετε κάνει για τη σωτήρια των ψυχών-λογαριασμών ημών.)
Style Beckham: Ανοιχτόκαρδα αφήνει απλώς μια φούντα Μοϊκανού στο κέντρο. (Κλάφ’τα Χαράλαμπε…)
Style Bouclé: Δηλώνει εραστή-δανειστή τρελλό και σαλεμένο, résident παταρίου στο Δαφνί, γιατί όλα τα δωμάτια είναι réservées. Τα βραστά μπικουτί, τα κοτσιδάκια και το κρεπάρισμα είναι το forte του για μια πετυχημένη μπουκλοκατάσταση. Δεν πειράζει τρίχα. Αλλά.. (Ξεχάστε τον.. ο τελευταίος μόλις πέθανε.)

Τέρμα τα μπικουτιά. Τα τόκια και τ’απανωτόκια.
Οι Τράπεζες πλέον δεν είναι απάγγειο και μουράγιο κόπων και μόχθων.
Είναι οι καλύτεροι τρομοκράτες. Τοκογλυφικά κι εργασιακά.
Κι αν τις αφήνανε να κάνουν bankrupt;

«Οι πλούσιοι θα κάνουν τα πάντα για τους φτωχούς αλλά θα τους.. ξεφορτωθούν»
μου γράφει σε PM στο FB ο Marx.

«Αν ζούσαμε σε άλλην εποχή
 ίσως και νά `χαμε παντρευτεί
 …
 Ίσως να φόραγες μπικουτί
 και μια ρόμπα μισάνοιχτη
 να μπαίνει ο ήλιος να βλέπω το φως
 να παύει ο έρως να είναι τυφλός..» (*)
———————————————

Έψαχνα στο κομοδίνο για το πιεσόμετρο. Είχε φάει λίγο αλάτι παραπάνω. Το βρήκα. Ανοίγω τη θήκη. Μια ανδρική κάλτσα ξεπηδά ξαφνιαστικά ως άλλος αρλεκίνος με ελατήριο. Από μια τρύπα-φεγγίτη στην περιοχή της φτέρνας, ένα στραπατσαρισμένο κουτί με αντιπυρετικά υπόθετα ξεφεύγει από το στριμωξίδι και δώδεκα πεντακοσάευρα σωριάζονται κοντανασαίνοντας λιπόθυμα μπρος στα πόδια μου. Ο πατέρας μου. Δοκιμασμένος από κάποια εγκεφαλικά. Χιονισμένος αρκετά. Αλλά. Όρθιος. Αγέρωχος. Περήφανος. Και πάντα Πάνσοφος.

(*) Φοίβος Δεληβοριάς (Η Μπόσα-Νόβα του Ησαΐα)

The post Το bikouti του.. bikini appeared first on .

Έρχομαι από το 308. Ήμουν και Θησέως 59. Και Λένορμαν 77. Και στην Ελευσίνα. 3ΧΧΧ. STUDIO. Πάρις, χάρηκα. «Η Πάρις Hiltonεν πλατίοις Κανίγγοις;». Απ’το Κυπαρίσσω. Θέλω ν’ αλλάξω στάσεις και παραστάσεις. Να παίξω catenaccio στο θάνατο. Όχι άλλο πια στον πάγκο της ζωής.Να σουτάρω. Αντί να με χουφτώνουν, να με μπουκώνουν, να με γκολάρουν. Με σουτάρουν. Κάνω τα ντέφια τους. Ουρά…

Και κάθε φορά που τα οδοντωτά φερμουάρ κροτάλιζαν στην ανηφόρα τους, ξαναστριμώχνοντας τα λίγο πριν χιλιοφιλούμενα, στο μυαλό μου η γιαγιά μου… τους τραγούδαγα, όπως με νανούριζε μικρή στο χωριό, τη Δίβραινα, στη δροσιά του κατωγιού, δίπλα στις ασβεστωμένες βυτίνες με το λάδι… Η θειάααα μου η Αααμερσούδααα δυο βρακιάααα φορείειει, ώωωσπου να βγάααλει τόοο’νααα, τ’άλλο το κα-του-ρεί ειειε... Ουρά σου λέω.

«Άιντε ούστ… (Άιντε θύμα άιντε ψώνιο…**). Στη Νομική. Εγώ έχω τακτική πελατεία. Από τότε που’μουν φοιτήτρια στο Χημείο… Άιιντέεεε σου λέω! Κάν’τη για πάνω…πάρ’ τη θέση της Έλσας (***). Τραβέλι του κερατά. Σκοτώθηκε, τον σκοτώσαν. Ατυχηματικώς». Πώς είπες; Την ‘Ελσα… Την ήξερα. Ψυχούλα. Σταφιδιασμένη. Γριά 25 ετών. «Τον κράτησαν 3 μήνες στο ψυγείο. Οι δικοί του δεν είχαν χρήματα να τον μεταφέρουν στη Βουλγαρία».

Τρεις μήνες; Μόνο; Εμένα με κράτησαν 30 χρόνια! Κι εννιά παραπάνω! Εξηνταρίζω του χρόνου. Κι είπα ν’αλλάξω φύλο. Ούτ’ετερό, ούτ’ομό, ούτ’αμφί, ούτε καν transexual . Αλλά Real. Να μην τρέχω πια στα συλαλλητήρια. Τα πανώ είναι βαριά και το βράδυ τα χέρια μου πρέπει νά’ναι ξεκούραστα. Πολλοί δυσκολεύονται…τους παίρνει χρόνο…. καταλαβαίνεις. Πάντα με καταλάβαιναν. Περιθωριακά. Αλλά με κατάλαβαιναν. Και να μην ψηφίζω πια για συνδικατούχους. Με ξίπασαν. Με δίψασαν. Με ρήμαξαν. Και να μην κρύβω πια ασφυξιογόνες μάσκες στο συρτάρι κάτω από τα λιπαντικά, τ’αντισηπτικά και τα brasilianstrings. Να γίνω ου δε τε ρό φυ λη. Να διακρίνω καλύτερα το είδωλο. «Η Ζωή σε Απόσταση» του Κων. Τσάτσου, του προέδρου. Μου το χάρισε ένας πελάτης. Δεν τό’χε και τόσο ‘’περίσσιο’’ ο κακομοίρης, με ταλαιπώρησε λιγουλάκι αλλά… Μορφωμένος, ματσωμένος, βολεμένος, άνθρωπος της Βουλής δηλαδής…Βουλευτής; Καθαριστής; Χμμ θα σε γελάσω…Για να κρίνω καλύτερα λέει. Να ξεχωρίζω τα γεγονότα πιο αντικειμενικά.

Τι να σου πω; Σαν τα ίδια δε μού’χε πει κι η Λούλα; Γεννημένη πατρόννα. Καλή της ώρα «…μην ξαστρίσεις, πρόσεξε…μη τυχόν και σου τάξει λούσα και κούρσα και ρούχα και μωρά κι Ευρά… Νά’χεις το νου σου. Για να μην πονέσεις. Για να μην το κάνεις από αγγαρεία. Να απομακρύνεσαι από το συναίσθημα. Να ξεχωρίζεις τον οργασμό από τον Οργασμό. Να το κάνεις, σαν τη λεγάμενη την Πολιτεία, στη Μηνοδότος στο 57, ξέρεις πίσω απ’την Καβάλας… ξε-ρά. Αποστασιακά. Στην υγειά Σου και στην υγειά της μαυριδερής Σου… Μαυροδάφνης. Τότε μόνο η γυναίκα οργάζεται πλήρως. Όταν δε νοιάζεται για τον άλλον. Γιατί τη νοιάζει μόνο το «πορτόνι» της. Άκου που σου λέω. Θα με μνημονεύσεις….». Καλή της ώρα. Δροσερή κι απάνεμη νά’ναι η γωνιά της Κόλασης που οι Πολιτικοί της επιφύλαξαν. Και στον Κάτω Κόσμο πρόλαβε κι άνοιξε μαγαζί η αθεόφοβη. STUDIOParadise . Θεός σχωρές’την εκεί που ξενοκυλιέται απόψε στα λιβάδια του Θεού. Μια Madameγδαρμένη, καταματωμένη μα Καταξιωμένη στ’Αρχονταρίκι της.

Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο? γράφει ο τοίχος στη Ρήγα Φεραίου. Πόση ζωή κρύβει ένας θάνατος? Πόση αρχή κρύβει ένα τέλος; Λιγοψύχησαν τα βήματά μου δίπλα στου Φιλιπόττη. Εγώ, του βούρκου. Βούρκωσα μπρος στο Εξομολογητήριο της βιβλικής του βιτρίνας. Τέσσερεις χιλιάδες άτομα με περίμεναν μες στη Νομική. Όπως εκείνο το Νοέμβρη. «Εμπρός να κατηφορίσουμε για το Πολυτεχνείο, μας περιμένουν …». Έτσι ροβολάγαμε πάνω απ’την Αη-Λιόσια, στη στροφή, προς τον Αη-Βλάση, στο λόγγο… (Είκοσι χρονώ γομάρι, σήκωσα όλο το νταμάρι, κι έχτισα στην εμπασιά, του χωριού την εκκλησιά)… βάζαμε λιόκλαρα στα μαλλιά και δεν ακούγαμε τη λειτουργιά αλλά τ’αγόρια που μας κούρσευαν την καρδιά… Τα χρόνια της αθωότητας.

Πόσο ανάξιοι φάνηκαν εκείνης της ημέρας!!! Της όγδοης! Της υπερβατικής! Της ανακαινισήμου Πολιτικής!

Όλοι οι παλιοί είν’εκεί. Νυν πολιτικοί. Κι ο Ανδρεάκος. Ο μπαγασάκος. Πέρασε το ζιβάγκος απ’την ανάποδη – μες στα σκοτάδια του Άδη πού να δει – έστριψε στα μουλωχτά, σιγανά και δεξιόστροφα, να μην ακουστεί απ’τους πέριξ τάφους, το κλειδί του Οικογενειακού και Ωωπ! … δρασκέλισε τον πίσω τοίχο του Α΄Νεκροταφείου. Αυτόν της Υμηττού. Συχνά-πυκνά ξεγελά το φύλακα, μετανάστης ο φουκαριάρης απ’τις κρύες, πλούσιες πόλεις του Βορρά, να του δανείσει κάνα σεντς να πάει ν’ακούσει λίγο πιο πάνω στη Καισαριανή, στο ‘Χάραμα’, την ιέρεια του περιθωρίου. Μπέλλου-Τσιτσάνης. Να ζεϊμπεκίσει την Ευδοκία. Να νταλκαδοκαψουρίσει… Φέρει ντέρντι για το Έθνος…

Κάθομαι στη θέση της Έλσας. Τρώω passatempoκι ανοίγω το τρανζιστοράκι. Το Iphone, κι αυτό δώρο, μού το τσίμπησε ένας φιλαράκος την ώρα της πολύ στενής μας φιλικότητας, σ’ένα κλιμακοστάσιο στη Μεσολογγίου στα Εξάρχεια. Φιλικά το κάναμε εκείνο το μεσημέρι. Πέρασε τώρα το μοναχικό σχήμα στη Μονή Κουδουμά. Μμμμ, μάλλον στην Κουτλουμουσίου. Μοναχός Νταβά. Χρόνια réceptionniste στο ροζ Ηotel«ΈΛΛΑ-Στο θείο», στην αρχή της Βασ. Σοφίας. Κράχτης να πούμε…

Συνδεόμαστε απευθείας με τη Βουλή: «Φταίει η Πολιτεία που. Η Χώρα δεν. Η Κοινωνία όταν.» Η δήλωση της Θ. Τζάκρη: «Θα ψηφίσω τα μέτρα με το πιστόλι στον κρόταφο» με αντι-ατάκα «..δε βρίσκεται κανένας σε αυτή την αίθουσα να τραβήξει τη σκανδάλη;» Και η δήλωση του Η. Κασσιδιάρη προς Α. Τσίπρα: «Θα τον παρακαλούσα να είναι πιο ήπιος στις ανακοινώσεις του για να μην σκίσει κανένα καλσόν»…

Πολιτεία, Χώρα, Κοινωνία, Σκανδάλη, Καλτσοδέτα… καλά σε ποιο STUDIO δουλεύουν αυτές οι κοπέλλες? Απρόσωπες είναι; Ανέραστες; Οι του Βήματος της Βουλής πατρονάριοί τους είναι ανεύθυνοι;

…. δε μπορεί. Λάθος στα FMέγινε. Κάποιος έβαλε ψείρα στο Jacuzzi.Θυμάμαι μια φορά στο 126 της Συγγρού κάποιος αλλοδαπός. Τροϊκανός; Μολδαβός; Όμορφος πάντως, με ‘πλούσια τα ελέη’ του Θεού,μου είπε θα σου σκίσω το καλσονάκι και θα σου δώσω να πάρεις άλλο. Για να το ξαναφορέσεις, να ξανάρθω και να σου το ξανασκίσω…

Όχι είπα Θεέ μου. Όχι. Να μην ξανάρθει. Κανένας τους. Ποτέ. Ποτέ πια στη Βουλή. Ας ήταν για λίγο. Για μια φορά τους έκατσα. Εντάξει. Στην απελπισία μου. Έχω τρία…μαμά τα αθλητικά μου τρύπησαν, κι εμένα πότε θα με γράψεις στ’αγγλικά; πάνε χρόνια που μου το υπόσχεσαι… Αλλά όχι, ποτέ πια τα ντιριντάχτα των. Προτιμώ αλλονών, πιο ανθρωπίνων κι ας τά’χουν ίδια μανάκι κρητικό, ζαρωμένο, σε χρονιά άνομβρη.

«Έλα πάρ’τον αυτόν… Σ’τον χαρίζω. Σε λυπάμαι γαμώτο…». Ο τοίχος στη Μασσαλίας έγραφε Έρωτας ή Τίποτα. Το μυαλό ξεροκαταπίνει, η ψυχή μυρμηγκιάζει…κλάσματα χρόνου… κλάματα πόνου…τραύματα όρκου, των παππούδων μου, απ’το λαδοχώρι… με τις κρούσταλλο βρύσες που τρέχαν πυρηνέλαιο, κάτω απ’τον Παρνασσό και τη Γκιώνα, με τον Πόλεμο, το Συμμοριτοπόλεμο (Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα να σκοτώνονται οι λαοί για τ΄αφέντη το φαΐ). ΟΧΙ. Πια. Άσε, πάω να χέσω το φοίνικα. Στο παρκάκι απέναντι στη Νομική. Κι ας με βλέπουν τα πρεζόνια. Στο ‘μελανούρι’ μου. «Ωραία μού’σαι! Όταν βλέπει η σκύλα το λαγό τότε κάθεται να κατουρήσει…, κι ύστερα μου λες γι’ανεργία..». Μη φοβού. Την ώρα της επόμενης καλπικής αφόδευσης θα κεντήσω και δια του λόγου σου, με συντεχνιακή βελονιά, χρυσόκλωστον πόρδον στριφογυριστόν και γλυκανάλατον. Υπαλληλίσκα της Βουλής της πιάτσας. Φοβάσαι για τα σώβρακά σου… μη τυχόν και σ’τα πάρουν…

Τρέχω από μένα. Με καταδιώκω άγρια. Στρίβω Ασκληπιού. Μου σπάει το ΔΕΞΙ τακούνι. Τρέχω (κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό)… μια γριέντζω ιερόδουλη. Βαμμένη σαν που… Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου, μια ελληνίδα υπήκοος και ιθαγενής είμαι, desperatehousewife. Βγάζω και το ΑΡΙΣΤΕΡΟ παπούτσι. Σηκώνω την τεριλέν φούστα στο ΚΕΝΤΡΟ. Με στενεύει κι αυτή. Αγκομαχώ (και με κάμα και βροχή ώσπου μου `βγαινε η ψυχή). Ευτυχώς! Μου ξέφυγα. Μου γλύτωσα. Στη στροφή καταπάνω. Καπλανών και Σίνα. Τρεκλίζω, πέφτω, ξεπέφτω. Ο τοίχος γράφει: Όλα ή Τίποτα.

Πάει στα ΚΤΕΛ Κηφισού; «Όχι, στα ΚΤΕΛ Λιοσίων… πού θες να πας;» Επιστρέφω στο χωριό μου. «Πώς το λένε;» Αθωότητα. «Μπες στο 224»….

Τους την έκανα! Και τώρα. Κάνω ότι… θέλεις γράφει το αυτοκόλλητο στη στάση του Φιξ: Σοβαντίσματα, φτυαρίσματα,μερεμέτια, δολώματα, ρεμπαντέματα, κοντέματα (Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο, αν ξυπνήσεις μονομιάς θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς)

………
Στο λεωφορείο ανεβαίνει ένα τόσο δα μεταναστάκι, με το ακκορντεονάκι κι ένα σκυλάκι στο σκουφάκι. Κοιτάζω το μηχανικό μου ρολόι αμήχανα. Ο Χρόνος σηκώνεται και χτυπά το κουδούνι. Θέλει να κατέβει στην προηγούμενη στάση. Παραμερείστε παιδιά τις τσάντες σας να περάσει ο κύριος και κρατηθείτε γερά, μη τυχόν σε κανένα φρενάρισμα… έχει λίγο κίνηση… θα προλάβουμε το σχολείο… Μας έπαιξε λίγο από Piaf(Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι ούλοι δούλοι αφεντικό και μ΄ αφήναν νηστικό). Όμοια στο Άουσβιτς, που ξεπροβόδιζαν στον Αχέροντα Χάροντα, με Μουσική Δωματίου, οι μελλοθάνατοι τους μελλοθάνατους.Από πού είναι ο θάνατος; Έχει χαρτιά; Είναι παράνομος; Κατεβήκαμε. -Πόσο τυχερό είναι το παιδάκι μαμά! Έχει σκυλάκι! –Ναι μαμά, εμάς δε μας έχεις πάρει τόσα χρόνια! Πόσο είναι τυχερόοο….

Γιατί το μεγαλύτερο ρίσκο στη ζωή είναι το να μην παίρνεις ρίσκο.

=============================================================================
Δέηση Υπέρ Αναπαύσεως:
* του Ελληνισμού του ποιητή Κώστα Βάρναλη (Η Μπαλλάντα του κυρ-Μέντιου)
** του ψαρο-Νίκου Ξυλούρη
*** Και της Έλσας (κατά κόσμον Γιούκο Πέτροφ)

The post Κάνω ότι….θέλεις appeared first on .

Διέβλεπα την αμαυράν κόμην της, την οσφύν της την ευλύγιστον, τα ισχία της, τον τράχηλόν της τον εύγραμμον, τας λεύκας ως γάλα ωμοπλάτας, τους βραχίονας τους τορνευτούς, βαπτιζόμενα όλα ταύτα εις το κύμα. Εμάντευα το στέρνον της, τους κόλπους της, γλαφυρούς, προέχοντας, δεχομένους όλας της αύρας, τας ριπάς και της θαλάσσης το θείον άρωμα. ήτον νηρηίς, σειρήν, πλέουσα, ως πλέει ναυς μαγική, η ναυς των ονείρων…»

Θεοσεβούμενη παπαδιά εγώ. Αθεόφοβος πουλιτικός αυτός.

Κατά Carl Jung, η χημεία μας, συμπαντική. Κατά Paul, Matthias και Claus η αλχημεία μας, διαφθορική.

Το Πάθος μας; Της κολάσεως το κάγκελον. Το παρόν μας; Σκέτο. Το κάγκελον.

Ένα τρεχαντήρι εγώ. Να σεργιανώ σε Κρουνούς ηδονών Κρεστενών.

Ένα υποβρύχιον πρωσσικόν αυτός. Ο εραστής μου. Εις εκ των…Ο Άκας ο μάγκας.

Αχόρταγοι σκανδαλικής λαγνίας. Μια Τσόχα το κορμί του κι εγώ η τράπουλα να τρίβομαι πάνω του. Μου μίλαγε με «λόγια βρώμικα». Κι έργα. Επί τάπητος κρεββατικής και ελλαδικής. Νύχτες μυστικές, προκλητικές, αλλοδαπές. Ξεπλυμένες με εμβάσματα και με βίσματα… Ωωωω! Αυτό το βίσμα… Ωωωω!

Με γεύση Durex «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε».

Ήμουν πάντα έτοιμη… Ξεπλυμένη, βαμμένη, σκουπισμένη από τυχόν ίχνη… Για παν ενδεχόμενον.

Ερωτικόν ή διατραπεζικόν. Ακόμη και διερωτικόν échange.To τρίγωνο των Εθνικών Αμυνών: Η παπαδιά, ο secrétaire των εξοπλισμών Σφόγγος και ο Τσοχάς ο Σκληροπετσάς.

Με βυζαντινόν ψαλμόν ως locomotiόn: «Εν φοροΠαραδίσιοις…Υμνείτε τον Κύριον».

«Πόσος κόσμος δηλαδή ξεκίνησε από το μαχαλά και κατάντησε μεγαλονοικοκύρης με τα καλά του και τα ωραία του! Σήμερον ο Βαγγέλης ο Χλέμπουρας πούκανε δεκαοχτώ εν όλω χρονάκια στην κλειστή γρίλλια περί κλοπές και περί λαθραία ναρκωτικά, έχει κατάστημα οδός Βερανζέρου και τσαρκάρει μέσα στους κοιλαράδες! Ο Χρήστος ο Αλλιώτικος, το μαχαίρι τόχε να πούμε όπως έχει ο φουμαδόρος το τσακμάκι του. Έκανε και τι; Μέχρι αγαπητικός στα Βούρλα – όποιος θυμάται».

Με λοιδόρησαν ότι ήθελα εξάκις ημερησίως. Ουχί. Ουχί. Πλανώνται πλάνην οικτράν.

Ήθελα επτάκις. Ως οι επτά προσευχές του ημερονυκτίου: Εσπερινός, Απόδειπνον, Απόδειπνον Μέγαν, Μεσονύκτιον, Όρθρος, Γ΄ώρα, μέχρι της Απολύσεως της Θ΄ώρας της επομένης.Αddictedtopray . LikeaVirginPapadoMadonna.

Χυμένη πάνω σε μια παράκτια, αμμουδερή ακτή off shore. Ούσα πεολειχούσα μετά θρησκευτικής ευλαβείας και κατανυκτικής βουλιμίας τον doctor Ζιβάγκο μου. Μελετώντας πάντα τας Γραφάς των University Hospitals Coventry. Ομοίως κι ο Κλήρος.

Και μου έπεσε κι ο κλήρος. Να ξεπαστρέψω.

Με εννέα σφαίρες. Ως Άγγελος της Καθάρσεως. Αμαρτία μου.

Με εννέα εταιρείες-laundry. Ως Τέρας της Ιεράς Αποκαλύψεως. Αμαρτία του.

Ήταν ο Burt Lancaster μου. Ήμουν η Deborah Kerr του. «From Here to…Austerity».

Ήταν ο Γιάννης Βόγλης μου. Ήμουν η Annabelle του. «Κορίτσια στον …Προσήλιο».

Ήταν ο Ηeathcliff μου. Ήμουν η Cathreen του. «Ανεμοδαρμένα… Παράκτια Ύψη».

«Η ζηλεία, όταν δεν είναι νόσος ιδιοπαθής ή συνταγματική, ως η θεσιθηρία εν Ελλάδι, είναι μεν πάντοτε κακή και οχληρά ασθένεια, αλλ’έχει και το καλόν ότι ευθύς παύει, άμα εκλείψωσι τα υποθάλποντα αυτήν αίτια, ως η ναυτία των θαλασσοπλόων, άμα σταματήση το πλοίον. Πριν φθάσωμεν εις το ήμισυ του δρόμου, είχεν ήδη αναλάβει η Ιωάννα την όρεξιν και την ευθυμίαν της, ώστε ολίγον έμενε να πράξη προς εντελή αυτής ίασιν η αγία».  

Να προσδοκώ Ανάστασιν. Καημών, Παθών και νεκρών Τραπεζικών Λογαριασμών.

Διότι αν η Ελλάς ήτο γένους θηλυκού, θα μου ομοίαζε. Φυτεύοντας, καλλιεργώντας και ποτίζοντας, ίσα και με τόσα βόλια εις τους κοινοβουλευτικούς εγκεφαλικούς.

Στο δρόμο που πηγαίνανε γέροντα

Πού πάτε παλικάρια;
πού πάτε ωρέ; πού πάτε ωρέ παιδιά;
Πάμε για να πατήσουμε
τον οντά, μωρ' τον οντά της Βουλιάς».

Και τώρα «εν στενή», ανταλλάσσω ραβασάκια με τον εραστή. Άνευ αντικρίσματος. Όπως τα τοξικά…

«Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σην αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι.

Οίμοι! Λέγουσα, ότι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις ων εν τω Παραδείσω Εύα.
Ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σην δούλην παρίδης, Ο αμέτρητον έχων το έλεος».

Διότι αν ήμουν η Ελλάς κι έβγαινον

από τοιούτον Κάγκελον θα το …

Ξανάκανον.

Σ.Σ.:

Παπαδιαμάντης: Όνειρο στο κύμα

Τσιφόρος: Οι κοκκαλιές

Εμμ. Ρόιδης: Πάπισσα Ιωάννα

Δημοτικόν άσμα: Σαράντα παλικάρια

Εκλησσιαστικόν ανάγνωσμα: Το τροπάριο της Κασσιανής

The post Π: όπως Παπαδιά, Πεολειχία, Πάθος appeared first on .

Ζητιάνος: Σε ζητιανεύω.
Ζητιάνα : Σε ζητιανεύω

Ζητιάνος: Το παγκάκι μου είναι μεγάλο.
Ζητιάνα : Δε χωράμε.

Ζητιάνος: Θα σε πάρω πάνω μου.
Ζητιάνα : Θα γλυστρήσω.

Ζητιάνος: Θα σε αρπάξω.
Ζητιάνα : Θα γαντζωθώ.

Ζητιάνος: Pasolini (Salo ή 120 μέρες στα Σόδομα).
Ζητιάνα : Puccini (TOSCA, Madame Butterfly).

Ζητιάνος: Είναι η Χημεία.
Ζητιάνα :  Άνδρας, Γυναίκα, Γέννηση, Θάνατος, Άπειρον.

Ζητιάνος: Θα σου βγάλω όλο το πάθος.
Ζητιάνα :  Θα με αφήσεις γδυτή;

Ζητιάνος: Μη με βλέπεις ζητιάνο. Είναι το φαίνον.
Ζητιάνα : Μη με βλέπεις ζητιάνα. Είναι το μένον.

Ζητιάνος: Δε μου έδωσες την κάρτα σου.
Ζητιάνα : Δε μου έδωσες το πάρκο σου.

Ζητιάνος: Δε μου έδωσες το τηλέφωνό σου.
Ζητιάνα : Δε μου έδωσες το παγκάκι σου.

Ζητιάνος: Τώρα. Σε επιθυμώ. Το μεσημέρι.
Ζητιάνα : Δύσκολη ώρα η ώρα του συσσιτίου….

Ζητιάνος: Θα είμαι διακριτικός. Δε θα σου ζητιανέψω τη μπουκιά.
Ζητιάνα : Θα είμαι δοτική. Θα σου δώσω με τη γλώσσα μου τη μπουκιά.

Ζητιάνος: Μη κουμπώνεσαι. Ασ’το να φαίνεται…
Ζητιάνα :  ………

Ζητιάνος: Τίποτα δεν ενοχλεί τους άλλους αν δεν τό’χουν μέσα τους.
Ζητιάνα : « Plus est en vous ». Πατρίκιος De Gruut. Bruges.
 
Ζητιάνος:  Όσο πιο βαθειά, τόσο πιο καλά.
Ζητιάνα :  Ξεκίνα απ’τα ρηχά.
       
Ζητιάνος: Κάνω πλάκα.
Ζητιάνα : Κάνω πλάκα.

Ζητιάνος: Είμαι Dante’s Deli. Tέρπω και τέρπομαι.
Ζητιάνα : Είμαι Delicatessen. Για γευσιγνώστες.

Ζητιάνος: Μνημόνιο.
Ζητιάνα : Πανδαιμόνιο.

Ζητιάνος: Σε καταπίνω.
Ζητιάνα : Σε διυλίζω.

Ζητιάνος: Στο παγκάκι.
Ζητιάνα : Με καλαμάκι.

Ζητιάνος: Θα το κάνουμε πρωκτικά;
Ζητιάνα : Θα το κάνουμε τρωκτικά;

Ζητιάνος: Είμαι φουστανοζώητος.
Ζητιάνα : Είμαι η σκελέα του φαντάρου.

Ζητιάνος: Δεν ενυμφεύθην ποτέ διότι δεν βρέθηκε η ιδανική γυναίκα.
Ζητιάνα : Ενυμφεύθην πάντα διότι, par définition, η Φύση έφτιαξε τον Άνδρα Ιδανικό.
 
Ζητιάνος: Για μένα η ιδανική, η όμορφη, η έξυπνη, η νοικοκυρά, η δραστήρια, η σεξουαλική τεστοστερόνη, η γυναίκα με τη συναισθηματική νοημοσύνη είναι πάντα η επόμενη. Από κανάρα σε κανάρα.
Ζητιάνα: Κι εγώ το κλουβί. Κατέβα στην επόμενη γιατί το λεωφορείο είναι express και δε σταματά στην τωρινή.

Zητιάνος: Οι εμπειρίες μου είναι απέραντες για να βαφτίζω τα λάθη μου.
Ζητιάνα : Κι εγώ μια βαφτιστήρα σου. Νουνέ μου !!! Θα με αλοίψεις λαδάκι παντού; θα με εμβαπτίσεις στη μπανιέρα; Θα με τυλίξεις στην πετσέτα; Θα με πάρεις αγκαλίτσα; Θα μου βάλεις σοσσονάκια και ζιπουνάκια; Θα με νταχντιρντίσεις στα πόδια σου; Θα μου φιλήσεις τα κοτοπουλένια μπουτάκια; Για να γίνει της Αναβαπτίσεως. Τώρα!

Ζητιάνος: Διαστροφή είναι ότι παρεκκλίνει από το σύνηθες.
                Και σύνηθες είναι ότι είναι κατά φύσιν.
Ζητιάνα :  Πάνω στη στροφή με αναστροφή κάνω περιστροφή.  

Ζητιάνος: Μπορεί να βρίσκομαι με τις πράξεις μου και με τη λεκτική στους αντίποδες της ηθικής όμως έχω ήθος.
Ζητιάνα : Κι εγώ στήθος.

Ζητιάνος: Φοβάμαι.Τα αεροπλάνα.
Το αεροπλάνο είναι το ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς αρκεί να φτάσεις στο αεροδρόμιο σώος και αβλαβής.
Ζητιάνα : Φοβάμαι.Τους ανθρώπους.
Ο άνθρωπος είναι το ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς αρκεί να φτάσεις στο ανθρωποδρόμιο σώος και αβλαβής.
Παρ’όλ’αυτά πάντα πετώ με τους ανθρώπους και πάντα. Υπερζώ όσο πετώ.

Ζητιάνος: Μανιοκαταθλιπτικός με peak οξυκόρυφα μανίας στη διάρκεια της εβδομάδας.
Ζητιάνα : Αντικαταθλιπτικό Milo Manara. Θα γιάνεις.

Δυο ζητιάνοι. Ένα παγκάκι. Το κρεβάτι.

Ο Κράτος. Ένας κλέφτης απαγορευμένων απολαύσεων.
Η Ελλάς. Μία clochard χαμένων ονειρισμών. Ιστορικών, εθνικών, πατριωτικών. Κάποτε. Ήταν ωραία γυναίκα.
Το παγκάκι. Το έθνος. Πεδίο μιας ατέλειωτης συνομωσίας. Μιας ατέρμονης συνουσίας πάνω σ’ενα ξύλινο σχοινί ακροβασίας.
Την εξουσία, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα κυβερνάει, την απολαμβάνει μια κλειστή χωρίς ιδεολογία ομάδα. Η λεγόμενη «κοινωνία των κολλητών». Των ερωτίλων.

Ζητιάνοι κι αυτοί. Οργασμών και ηδονών. Κρατικών. Εξουσιαστικών. Διότι ο προξενητής είναι η Εξουσία.
Κάνοντας εμπόριο λευκής σαρκός «πατριωτικής ουσίας».
Ένα βήμα από το θρόνο ως τη φυλακή. Από το μέγαρο ως τον τάφο.
Ο έρωτας είναι τυφλός. Άβουλος. Άδραστος. Σαν τους σουρεαλιστές Ερωτευμένους του Magritte.
«Les Amoureux».

The post Συνουσία με την Εξουσία appeared first on .

Γιατί
«Αυτοί που μας κλέψαν το βιβλίο…
Μας κατηγορούν ότι μείναμε αδιάβαστοι»
Brecht

The post ΩΔΗ στο… πουλί και στο «πουλί» appeared first on .

Σεντόνια; Από στάχτες percale.
Δαντελωτά dessous; Ξεσκισμένα από ωστικό κύμα..
Κορμί; Τattoo από κορδίτη σε 50.000 κορμιά τα τελευταία 40 χρόνια.
Ανδρικά, γυναικεία, παιδικά. Όλα τα μεγέθη. Μεγάλη ποικιλία Προσφορών στο υπόγειο.

Δεδομένου ότι η έκρηξη είναι συνώνυμη του σεξ, το ηφαιστειακό σμίξιμο των γονέων μου ήταν ένα διονυσιακό όργιο:
Σάτυροι, Σειληνοί, Ερωτίλοι, Νύμφες, Μαινάδες, Αφροδίτες, Διόνυσοι.
O Cavaliere πάντως, σε συνέντευξή του στην «La Repubblica» αρνήθηκε συμμετοχή στο όργιο.

Διαποτισμένος ο πατήρ μου από το Αρχαίο Σεξ Αθάνατο ήρθε εις βόμβαν κοινωνίαν κι έκρουζε ως Πάνας στη μάννα μου: «Τι ποιώ σε, ώ μήτερ μου…;». «Με…χειροβομβίζεις, Κούρε μου…».
Σπερματοζωάρια Napalm, γενιά της νάφθας -συστατικό του υγρού πυρός-  διονυσιακώς μπουρδουκλωμένα με ωάρια Πυρίτιδας, το γένος Μπαρούτη. Τυχόν αποτυχία στην εκπυρσοκρότηση, επιβάλλει σπερματοδιάγραμμα στον άνθρακα (όρα τερματικός σταθμός Αιγάλεω).

Μοιρώθηκα μια σεξοΜπόμπα στην αγκαλιά επιδέξιων Πολιτικών. Αναρχικών Πρωταγωνιστών.
Η Λευκή Τρομοκρατία κατόπιν Συμφωνίας Βαρκίζης, μου μεταλαμπάδευσε τους πολιτικούς προβληματισμούς της ΚΑΙ τους οργασμούς της. Φιλοσοφούσα εκρηκτικώς σε σκηνικά τύπου Δικαστικά boudoirs Θέμιδας, Εφορειακούς Ναούς, Υπουργεία-Αλχημεία στατιστικών στοιχείων, δουλεμένα πισωβελονιά, για έμπα κι έβγα στη Ζώνη κατά το δοκούν. Stylistes με έντυναν. Τα έχω γδυθεί όλα. Πυροκροτητή  βραδύκαυστο φυτίλι από φτερά και πούπουλα Victoriα Secret. Περόνη με ροζ και μαύρη δαντέλα Agent Provocateur. Εναυσματικό πώμα με τελείωμα μεταξωτό ροκοκό Βillet Doux. Γόμωση Passionata.

Εκπλήρωνα κάθε φαντασίωση πελάτη-τρομοκράτη.
Christof Michael Wackernagel, Φράξια-Κόκκινος Στρατός. Αρσενικός Άνχελος Μέρκελος. Σ’έχει αναφλέξει …πυραυλικώς πριν καν σ’ακουμπήσει. Renato Cursio, Brigate Rosse. Λάμπρος Φούντας, Επαναστατικός Πυρήνας. Sean Mac Stiofain, IRA. Εκρήγνυκα 22 φορές από αντιεξουσιαστική libido. Ο Βοno (U2) σε μια μεταμεσονύχτια ροζ επικοινωνία μας, μου αφιέρωσε το Sunday Bloody Sunday. Doku Umarov, aéroport Domodedovo. Mε δύο μαύρους η Ιουλία; Με δύο άραβες εγώ, Bin Laden και Ayman al-Zawahiri. 

Μια ακτιβίστρια hardcore, εξτρεμιστικών πολιτικών Β-movies.
Κι η πολιτική ένα σκληρό πορνό είναι.

Απαγορευμένη για ενήλικες άνω των 18 που δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν το εργαλείο τους.
Μπαγάσικα εντούτοις, τρυπώνουν στην αίθουσα πολιτικής προβολής και τότε γίνεται….της Ελλάδας η Κρίση….
Διότι το όργανον της Πολιτικής απαιτεί γενναιότητα, λογική, έντιμες συνδιαλλαγές, έλεγχο απολαύσεων κι όχι ξεφτίδια από τη δόξα και την επιτυχία της εξουσίας. Ο Σωκράτης τη μόρφωση δεν την όριζε ως συσσώρευση γνώσεων αλλά ως τρόπο συμπεριφοράς.

Στο σκρίνιο, η χλωρίς κι η πανίς των Festivals:
 Χρυσοί Άρκτοι, Λιοντάρια, Φοίνικες,  Αλέξανδροι. Το βραβείο της Βουλής των Ελλήνων «Ανθρώπινες Αξίες» στο Μίμη. Ο Πυγμαλίων μου. Όπως ο Πλωρίτης για τη Δανδουλάκη. Μ’έπαιρνε στην αγκαλιά του, έσκιζε τη négligé περόνη μου, απήγγειλε λιγουλάκι Comédie Humaine de Balzac και ρομαντικά με ρουκέτιαζε με τον πυροσωλήνα του. Αbsolutely άψογος.

Με θύματα-κομπάρσους τρίτης διαλογής. Που ΔενΜαςΕνδιαφέρουνΚιΑνΠεθάνουν.

Lisa Minelli, Dita Von Teese κι Εγώ. Αρχιέρειες. Cabaret Bourlesque. Γιάφκα της Πάτμου 34. Έχω χύσει πολύ. Μα πάρα πολύ. Ιδρώτα και αίμα. Να δοκιμάζω 100 φορές τον ωρολογιακό πυροκροτητή κουβαλώντας τα toys μου! Μάσκες, αφροδισιακές κρέμες, κομμουνιστικώς κόκκινα εσώρουχα, νεοναζιστικώς μαύρες, δερμάτινες μπόττες, μαστίγια βελούδινα, Dildo, δαχτυλίδια, μάρσιποι του έρωτα! Κι όλα αυτά πριν το show μου, που παίρνω το μπάνιο μου σ’ένα τεράστιο ποτήρι σαμπάνιας. Και μετά!
Ξεράθηκα στα μπράτσα του Ξηρού. Όχι του Rocco Siffredi. Με πασσάρανε… Όλοι οι «ένστολοι» στο λιμάνι.  Γνώριζαν την τεστοστερονική μου ανάφλεξη. Η αλήθεια είναι ότι, Ποτέ, Κανένας, δεν αγνοούσε Première μου. Ερχόντουσαν όλοι με ρεπούμπλικα, γυαλιά Greta Garbo και τα συναφή ως ξεδοντιάρικα γερόντια σ’erotic cinema της Πλ.Καραϊσκάκη.

Ως αγνή κι άδολη, μεταπολιτευόμενη παιδούλα, με οδήγησαν σε Κρίση. Προσωπική και Χρεωστική.
«Θέλεις να σώσεις το κορμί σου; Ξεπούλησέ το».

Ένα Sex Toy εκφοβισμού ήμουν στα χέρια Διεθνών Νόμιμων Τρομοκρατών. Και Ευρωπαϊκών Συμφερόντων.
Ένα βοήθημα ικανοποίησης εξουσιαστικών φιλοδοξιών μέσω αντιεξουσιαστικής πάλης.

Μου άλλαζαν όνομα και σχήμα ανάλογα με τη μορφή ηδονής που ήθελαν να λάβουν. Κι οι Τρεις τους. Με τηλεδιασκέψεις βρυξελλιώτικες τύπου SexShopOnline.GR, OLA4U3:
Άλλοτε αυνανιστήριο πολυποίκιλου μεγέθους ιδανικό για αυτούς που θέλουν να κάτσουν πάνω σε έδρανα Βουλής.
Άλλοτε ανάγλυφος Vibrateur  πατριωτικών συνειδήσεων.
Δονίζοντας το συναίσθημα, έπρεπε να κρατώ αποχαυνωμένους τους εραστές-πολίτες μέσα στην πλάνη της πρότερης, έντιμης Ιστορίας. Η ύπαρξη της αφέντρας-εξουσίας προϋποθέτει λαό. Κι ο λαός θέλει το opium του. Χειραγώγησης και υπνωτισμού. Κοντολογίς, ένα σημείο πολιτιστικής αναφοράς:
Μια Ιστορία. Μια τσίπα. Ένα φιλότιμο.
Που τα εγείρεις και τα αφήνεις πάντα σε δόνηση. Σε ηδονική μέθη. Για να κάνει η άπατρις, ξετσίπωτη κι αφιλότιμη Εξουσία ανενόχλητα τις μπαμπεσιές της.
Άλλοτε fetich τύπου Doggy style. Σαν την Ιlse Koch, τη «σκύλα του Βουκουρεστίου με το ματίγιο», να τους δίνω ξυλιές, μαλακά, στα «μαλακά μόρια». Με το βελούδινο μαστίγιο του καταναλωτισμού. Ολοκληρωτικού αποχαυνωτισμού. Χιμαιρικός πλούτος για να μη βλέπεις, στα τέσσερα που σ’έχουν, ότι τίποτα απ΄όλον αυτόν τον πλούτο δεν πήγε στην Παιδεία, στις λακκούβες των δρόμων, στον Πολιτισμό της καθημερινότητας και στην ταφή των χωματερών. Τουλάχιστον.

Βάσει της θεωρίας «Το Δόγμα του Σοκ»(*), παρέδιδα, με το αζημίωτο παρακαλώ, νεκροζώντανα, άβουλα πλάσματα, απνευστί στους σπασμούς των Spreads.
Και μετά για το φιλί της Ζωής στους…. Διεθνοσωτήρες. Σε ρυθμό cha-cha-λικίων και bossa-nova-χώστα. O Guido Westerwelle τοποθετήθηκε: Φτάνει πια η specula με το @gr

Πόσα στιχάκια του Καβάφη πρέπει να πουλήσω για να ξεχρεωθώ;
Πόσα μάρμαρα της Λίνδου;
Πόσες ραψωδίες;

Πού είναι οι συντεχνιακοί συνδικαλιστές να οργανώσουν τον κόσμο, όπως τον παλιό καλό καιρό, για να μην πάει κανείς να πληρώσει το Φόρο;
Πειθήνια ο λαός πληρώνει. Και ο εθνικο-ευρωπαϊκός τοκογλύφος εισπράττει.
Ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά….

… και καλήν ψηφοφορίαν- απολογίαν την επί την φοβερού βήματος της Βουλής γεγονότος. 

Γιατί πάλι θα με στριμώξουν διπολικά οι δοσίλογοι στις εκλογές. Για να τρομοκρατηθώ.
-Τάλαντον ή τάλιρον; Οβολός ή γρόσσι; Μνα ή κωνσταντινάτο;
-Οτιδήποτε. Αρκεί να μην πουλήσω το σπίτι μου από μία έως τέσσερις λίρες στους ευρωμαυραγορίτες , όπως έγινε στην κατοχή που «αγοράσθηκαν» 140.000 σπίτια σε αυτή την τιμή….
Γιατί εγώ θα πρέπει να ζήσω.
Κι αυτοί έχουν στόχο να τα πάρουν όσο-όσο.

Για το καλό μου. Όλοι με διεκδίκησαν.
Για το καλό μου. ΕΥΠ, Στρατός, Παρακράτος.
Για το καλό μου. Όταν μου είπαν ότι με περίμεναν 300. Έτοιμοι για όλα. Και με λεφτά. Στα εξωτερικά.
Για το καλό μου. «Ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου, πήρε ανάποδες στροφές…».
Για το καλό μου.

Κάθε ταινία έχει το δικό της τρελλό.Έτσι κι εγώ. Μια τρελλή-τρελλή σεξοβόμβα!
Ανάπηρη πια αλλά με δική μου εταιρεία πολιτικής παραγωγής.
“Σύριζα Το Ξύριζα Productions” κομματοπρόσωπη Ε.Π.Ε .
Με την ευγενή κομματική χορηγεία των προφυλακτικών «Πύρ(κ)αυλος».
Ο Ιsidoros χορηγεί άλλην.

Με δύο ταινίες στα σκαριά:
«Κόντρα ξύρισμα της Κοινοβουλευτικής Κληρονομικής Δημοκρατίας» και
«Μόνο, βαθύ, ελληνικό λαρρύγγι ξερνά»: Ασυνειδησία πολιτική, Απατρία δοσιλογική, Ασελγεία υπουργική, Ευθανασία εργατική, Α-παιδεία πολιτισμική, Αναξιοκρατία κοινωνική.

Ο Υπουργός μού γύρισε την πλάτη, σηκώθηκε, ρεύτηκε, περδεύτηκε, τά’ξυσε, αφόδευσε γρηγόρως λύνοντας ένα σταυρολεξο-νομοσχέδιο, σκουπίσθηκε, δεν ξεβγάλθηκε, σηκώθηκε, δεν έπλυνε τα χέρια του, ντύθηκε και μου είπε «ντύσου, μας περιμένουν στη Βουλή». Χωρίς καν να μου’χει κάνει ένα «διάβασμα», ένα «πέρασμα», έστω… μια politically correct «one-night-stand-ξεπέτα».

Σκαλί κομμωτηρίου. Μπουρδουκλώνομαι πάνω σε βελέντζες, σελοφάν, μπακαβάδες. Η Άστεγη από κάτω. Πάνω σε τρεις ενωμένες μαξιλάρες καναπέ. Για το κορμί της ρε γαμώτο! Η ίδια που είδα χθες στο τρόλεϋ, γερμένη πάνω στο μπόγο της. Η ακίνητη περιουσία της. Κι η κινητή ζωή της.

ΜΝΗΜΟΝΙΟ 2. Υπουργοί και βουλευτές enflambés. Έξι βενιζελικές υπογραφές. Μας πήραν τα σώβρακα. Καταζητούνται τα «μεσογειακά περιεχόμενά» τους. Ένας θρύλος λέει ότι τα κούρσεψαν το 1453. Συλλείτουργο. Ποτέ οι Ενετοί δεν έστειλαν τα πλοία. Η Δυτική Εξουσία. Γιατί τους μπαίναμε πολύ, 4.500 χρόνια έως τότε, π.Χ+μ.Χ, πάει πολύ….

Επέζησε πολέμων, εμφυλίων, μεγάλωσε παιδιά κι εγγόνια, τους δούλεψε, τους ψήφισε, αρρώστησε, ξαναστήθηκε, διακονιάρης στη Λαϊκή να παζαρεύει το ραδίκι. Το ΙΚΑ δε φτάνει. Του το’φάγαν μπαμπέσικα.
Η χούφτα μου στη χούφτα ενός παππού του ’30. Κρατιόμαστε.
Η Φτώχεια κι ο (οικονομικός) πόλεμος (ξανα) φέρνει κοντά τους ανθρώπους.

Οι Τρίχες μπορούν να περιμένουν.

Τι περιμένεις;
=============================================
(*) «Το Δόγμα του Σοκ» (Τhe Shock Doctrine) της Naomi Klein

The post Η εκρηκτική ζωή μιας σεξοβόμβας. appeared first on .

«Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος 1950».

Αυτό θα πούμε αν δεν δεχτούμε το νέο μνημόνιο, τονίζει ο Διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος. Οι δεήσεις και οι προσευχές των Ελλήνων για γρήγορη «άφεση αμαρτιών χρεοκοπίας» πρέπει να μνημονεύουν κατανυκτικά, κούρεμα ομολόγων (PSI), αποτρίχωση 13ου και 14ου μισθού κι έναν ηγέτη για το ΠΑΣΟΚ. Τουλάχιστον…

Οι ερωτήσεις συνεχίζουν να μένουν αναπάντητες.
Το αυγό του Κολόμπου επιμένει: Η δραχμή φέρνει το ευρώ ή το ευρώ τη δραχμή;
Η ΝΔ πάντα «μπερδεμένη»: Είμαι αντιπολίτευση ή συμπολίτευση;
Το ΛΑΟΣ «καγκελωμένο»: Βάζω όρους για την παραμονή μου στην κυβέρνηση.
Μόνο η Αριστερά δεν αναρωτιέται και σε ήχο β’ πλάγιο σφυρά αδιάφορα.

Το ταξίδι ήταν από το άβατο του Βατοπεδίου και του ευρώ,  στο βατό Κορυδαλλό και – ποιος ξέρει άραγε; – στη βατότερη δραχμή… Ο άγιος Ηγούμενος Εφραίμ μέσω του ταρσανά της Μονής έφτασε στο Σωφρονιστικό Ίδρυμα του Κορυδαλλού.  Η ατζέντα της Ελλάδας γεμάτη από υποχρεώσεις προς διεκπεραίωση για το 2012 αντί να βάλει τελεία στη Διαπλοκή και Κεφαλαίο στην Κάθαρση, δηλ. να γυρίσει σελίδα όπως γύρισε έτος, ανοίγει νέο κεφάλαιο Διαπλοκής σε τομέα ΜΜΕ, που λέγεται Συγκρότημα ΔΟΛ-Ε.Τ.Ε.-Γιώργος Παπανδρέου. Κι από κοντά η υπόθεση του Γεν. Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών Καπελλέρη.

Ασφυκτικές οι πιέσεις του ΔΝΤ και της ΕΕ.
 «Έχετε δέκα ημέρες για το κούρεμα και αν δεν «κλειδωθεί» η συμφωνία για το χρέος έως 17 Ιανουαρίου διακόπτεται η χρηματοδότηση» ήταν το τελεσίγραφο της Τρόικας.
«Βγάλτα όλα» έδωσε εντολή η Κομισιόν προς την Ελλάδα «Πριμ, δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, επιδόματα αδείας και ωρίμανσης». Και καλό θα ήταν να πέσουν οι μισθοί άλλο ένα 20% κάτω από τον κατώτατο». Ο δρόμος της εξυγίανσης είναι μονόδρομος.

Μισοανάπηρες πάλι οι συντάξεις των ΙΚΑ, ΔΕΚΟ, Τραπεζών και αύξηση αντικειμενικών αξιών για τις κατοικίες. Οι επικουρικές συντάξεις θα δεχτούν νέο «τσεκούρωμα» ενώ θα προωθηθεί η ατομική ασφάλεια όπως γίνεται και σε άλλα κράτη της Ευρωζώνης.

Ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος συναινεί στις εισηγήσεις των Οικονομικών Σωτήρων μας, έχοντας και τη σύμφωνη γνώμη του Πρ. της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια.

ΠΑΣΟΚ: Παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου…
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια περιδίνηση άνευ προηγουμένου στην περιστρεφόμενη πόρτα που ακούει στο όνομα «ηγεσία ΠΑΣΟΚ».
Ο κ. Παπανδρέου πρότεινε στο Πολιτικό Συμβούλιο που συνήλθε την περασμένη μια μορφή μεταβατικής διαρχίας ως τον Ιούνιο. Ανοίγει έτσι το δρόμο για τη διαδοχή του , οπότε και θα αποχωρήσει από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ καθώς δεν θα είναι εκ νέου υποψήφιος.
Η πρόταση διαρχίας έφερε οργή στους δελφίνους και όχι μόνο. Πρότεινε παράλληλα την διεξαγωγή διαδικασίας εκλογής από τη βάση, μετά τις αναμενόμενες Εθνικές εκλογές .
Το Εθνικό Συμβούλιο, που θα συγκληθεί την επόμενη εβδομάδα, προσδοκάται να παίξει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου. Σε θέσεις μάχης στις κομματικές επάλξεις και σε ετοιμότητα κούρσας διαδοχής του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται ήδη οι κ.κ. Χρυσοχοΐδης, Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου και Κατσέλη.

ΝΔ: Το πεπρωμένον των εκλογών φυγείν αδύνατον.
Απευθύνοντας ευχές για «καλή χρονιά σε όλους» όπως χαρακτηριστικά είπε «στον καθένα ξεχωριστά και στην πατρίδα μας», ο πρόεδρος της ΝΔ κ. Α. Σαμαράς ευχήθηκε το 2012 «να σημάνει το τέλος της μεγάλης δοκιμασίας που περνά ο λαός μας και την αρχή της ελπίδας για την Ελλάδα μας και ότι η καλύτερη ευχή είναι να πάρουμε ξανά τη μοίρα μας στα χέρια μας».
Αλλά αποφασιστικά λέει ότι δεν θα ανεχθεί καμιά κωλυσιεργία. Θέλει εκλογές πριν το Πάσχα με νωπή και ισχυρή εντολή και ότι η υπομονή του δεν είναι ανεξάντλητη.

ΔΟΛ-Ψυχάρης: Στη φωλιά του Κούκου
Τελικά η χώρα αυτή δεν πλήττει ποτέ. Πότε χαρούμενα , πότε λυπημένα (το τελευταίο διάστημα μάλλον λυπημένα), πάντοτε θα υπάρχουν εξελίξεις που θα εκπλήσσουν δυσάρεστα ή ευχάριστα τον ελληνικό λαό που το μόνο δεδομένο που έχει είναι η κεκτημένη «εθνική γκαντεμιά».
Για πρώτη φορά επίσημα πρωθυπουργός παραδέχεται ότι βρέθηκε «διαπλεγμένος» σε θέμα που αφορούσε δανειοδότησης ενός εκδοτικού οργανισμού.
 Αυτό έγινε κατά τη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου όπου για άλλη μια φορά, ακούστηκαν καταγγελίες για την ανάμειξη των ΜΜΕ στην διακυβέρνηση της χώρας.
Ο πρώην Πρωθυπουργός και Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, προσπαθώντας ίσως να δικαιολογήσει την δική του ανικανότητα, ρίχνοντας «βόμβα μεγατόνων», ανέφερε ότι πολεμήθηκε από τον όμιλο Λαμπράκη και ιδιαίτερα από τον κ. Ψυχάρη, διότι δεν δόθηκε δάνειο στον όμιλο από την ΕΤΕ.
Μάλιστα όπως ο ίδιος παραδέχθηκε στην ομιλία του σ’ αυτή την συνεδρίαση, δέχθηκε τηλεφωνική ενόχληση από τον Διευθύνων Σύμβουλο της ΕΤΕ, κ. Ταμβακάκη, εάν ως Πρωθυπουργός συναινούσε στην παροχή δανείου στον ΔΟΛ. Επίσης του ζητήθηκε η γνώμη ως προς τη συγχώνευση δύο Τραπεζών (Εθνική και Alpha).

Υπόθεση Καπελλέρη: Το εισιτήριο της Διαπλοκής είναι μετ’ επιστροφής
Δίωξη για κατάχρηση εξουσίας και απιστία στο Γ.Γ. του Υπουργείου Οικονομικών Γιάννη Καπελλέρη για συγκάλυψη στο λαθρεμπόριο καυσίμων.
Αρνείται τις κατηγορίες που του προσάπτει ο Οικονομικός Εισαγγελέας για κακουργηματική απιστία εις βάρος του Δημοσίου και δηλώνει ότι ο πολιτικός του προϊστάμενος ήταν ενήμερος.

The post Αυτό το άστεγο 2012,ποιος θα το πάρει; appeared first on .