» Γιώργος Γιούπης

Τι δεν καταλαβαίνετε;

Γιώργος Γιούπης — Fri, 30 Oct 2015 14:42:22 +0000

«Γεννήθηκα κάτω από ένα μαύρο σύννεφο∙ από τότε μ΄ακολουθεί παντού, δεν αποχωριστήκαμε ποτέ…». Δεν το λέει ο ποιητής. Το είπε ένας φίλος μου ο «Ν.». Άνθρωπος ανήσυχος, ευαίσθητος και δημιουργικός. Ασχολήθηκε με τα πολιτικά, τα πολιτιστικά, τα κοινά… Το μαύρο σύννεφο εκεί, πάνω από το κεφάλι του… Τελευταία είναι κάπως χαμένος… ίσως τον πετύχεις σκαρφαλωμένο στην πιο απόκρημνη πλαγιά του Λουξεμβούργου, ακίνητο μέσα στ΄ αγιάζι, με το βλέμμα στραμμένο στο βάθος του γκρεμού. Το σημείο εκείνο, το οποίο, όπως είπε μιαν άλλη φίλη μου η «Κ.», κάθε φορά που το πλησιάζει, νομίζει, πως κάτω απ΄το μαύρο πέπλο που σκεπάζει το Grund, κρύβεται η θάλασσα. Το υγρό αυτό στοιχείο που έγινε η υγρή μνήμη των εκτός Ελλάδας. Ρωτήσανε και οι δυο, «Τι γίνεται στις Βρυξέλλες ;» Τούτη την ερώτηση την απέφευγα εδώ και 20 χρόνια. Αφού διψάτε για χολή …

Στην διάλεκτο των κομματικών στρατηγείων της πρωτεύουσας, «Πήραμε τις Βρυξέλλες», σημαίνει ότι στις εκλογές της Ελληνικής Κοινότητας κέρδισε η παράταξη που υποστηρίζουν. Αυτό εγγράφεται στις ειδικές λίστες καταμέτρησης δυνάμεων και επιρροών στην αλλοδαπή και το νικηφόρο αποτέλεσμα χρησιμοποιείται στατιστικά και αναπαράγεται ανάλογα με τις ανάγκες… Όποιος αναφέρεται στο μεγάλο νικητή, την Αποχή, χαρακτηρίζεται τουλάχιστον γραφικός. Έτσι και τα κιτάπια των επιτελείων, όσον αφορά τις εκλογές της Ε.Κ.Β. της 25^ης Οκτώβρη, αφού εν συντομία κατέγραψαν τις έγκυρες ψήφους (+/- 400), πέρασαν βιαστικά στην κατανομή των εδρών και τα ποσοστά των συνδυασμών. Αν αναλογιστούμε βέβαια ότι ο ελληνισμός των Βρυξελλών αριθμεί το λιγότερο τις 16.000, η συμμετοχή των 400 ψηφισάντων, δεν ξεπερνάει το 2,5% ! Αυτό είναι και το ποσοστό που αντιστοιχεί στην αξιοπιστία του οργάνου και των «αντιπροσώπων». Αν σας φαίνεται υπερβολικό, σκεφτείτε ότι πριν το 2011 που ξεκίνησε η φθίνουσα, οι κάλπες είχαν μετρήσει μέχρι και 3.500 ψηφοδέλτια . Και τότε λέγαμε ότι ο αριθμός θα μπορούσε να είναι διπλάσιος . Λάθος άνθρωποι, σε λάθος θέση, λένε οι επικριτές, απομάκρυναν τον κόσμο από τις κάλπες και γενικώς. Οι υποστηρικτές, δεν λένε τίποτα, βγάζουν μόνο στατιστικές για δημοσκοπήσεις κατά παραγγελία… Τα νούμερα, πάντως, λένε στους καπεταναίους των κομματικών μηχανισμών και στα πρωτοπαλίκαρά τους : ΄Κύριοι αποτύχατε οικτρά΄.

Η γνωστή αίθουσα εκδηλώσεων «Salle Aurore» στο δήμο του Άντερλεχτ στις Βρυξέλλες, όπως μου αποκάλυψε νέος και προοδευτικός Πρόεδρος Συλλόγου, έχει αλλάξει όνομα στα στόματα της νεολαίας του απόδημου. Οι νέοι την αποκαλούν πλέον «Salle Horreur«. Για να είμαστε βέβαια δίκαιοι, όπως εύστοχα σημειώνει παλαίμαχος και κατ επανάληψη Πρόεδρος άλλου Συλλόγου, η συγκεκριμένη αίθουσα έχει φιλοξενήσει εκατοντάδες γιορτές ελληνικών εκδηλώσεων, με πνεύμα διαπολιτισμικής συνεργασίας και στις χαμηλότερες δυνατές τιμές ενοικίασης της αγοράς. Και στο κάτω-κάτω, λέω εγώ, αν φταίει η αίθουσα ή όχι, είναι λεπτομέρεια. ΄Αλλα φταίνε. Δείτε τα όμως και κάντε κάτι, πριν πραγματικά περάσουμε από την «Αυγή» στη «Φρίκη».

Στο Δήμο του Linkebeek των 7000 κατοίκων, στα σύνορα της Φλάνδρας με τις Βρυξέλλες ο εκλεγμένος Δήμαρχος και ηγέτης συνδυασμού που απέσπασε συντριπτική πλειοψηφία, «τιμωρήθηκε» τελικά πρόσφατα, επειδή στις δημοτικές εκλογές τον Οκτώβρη του 2012, έστειλε εκλογικά έντυπα στη γαλλική γλώσσα. Δεν του επέτρεψαν να ορκιστεί, δις. Τελικά, ύστερα από σχεδόν 3 χρόνια, η αρμόδια υπουργός της Φλαμανδικής Κυβέρνησης τον «κατήργησε», προσπαθώντας να ορίσει στη θέση του νέο Δήμαρχο από τη μειοψηφία των φλαμανδόφωνων. Οι δημότες του Linkebeek, – που υπάγεται στη Φλάνδρα και συνορεύει με το UCCLE, τον ακριτικό Δήμο των Βρυξελλών-, είναι Γαλλόφωνοι σε ποσοστό μεγαλύτερο του 80% . Ο πρώτος που επιλέχθηκε για να αντικαταστήσει το Δήμαρχο με τον αυθαίρετο αυτό τρόπο, δεν δέχτηκε. Ο δεύτερος που πεισματικά αντιπρότεινε η Υπουργός, δεν είχε κανένα ηθικό προβληματισμό και δέχτηκε. Αποτέλεσμα: στις 26/10, οι 13 Γαλλόφωνοι από τους 15 Δημοτικούς Συμβούλους αναγκάστηκαν να παραιτηθούν, για να προκαλέσουν νέες εκλογές με την ελπίδα να αποκατασταθεί η Δημοκρατία. Τόσο κράτησε την υπόσχεσή του, κατά τα άλλα, το κόμμα που «ελέγχει» τη βελγική κυβέρνηση «σουηδικού μοντέλου», το οποίο είχε υποσχεθεί, ότι θα βάλει στην άκρη το γλωσσικό ζήτημα των Κοινοτήτων…

Επίσης, πρόσφατα, κατά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, στρώθηκε κόκκινο χαλί, οι Αυλικοί του Βασιλείου παρατάχθηκαν και απέδωσαν τιμές όπως ορίζει το πρωτόκολλο. Αυτό που δεν ορίζει το πρωτόκολλο είναι ότι έπρεπε οπωσδήποτε να χριστεί Ιππότης του Τάγματος του Λεοπόλδου, -ένας από τους μεγαλύτερους φόρους τιμής που μπορεί να αποδοθεί στο Βέλγιο-, ο ηγέτης ενός κράτους που δεν πληροί καν τα κριτήρια ένταξης στην Ε.Ε.. Πολλοί ανάμεσα στους υπηκόους μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Η σημαντική τουρκική Κοινότητα στις Βρυξέλλες που σχεδόν αποκλειστικά με «Das Auto» μετα-κινείται, καθώς και η διακίνηση των 2 εκατομμυρίων προσφύγων που φιλοξενεί προσωρινά η Τουρκία, δεν έπαιξαν απολύτως κανένα ρόλο στην απόφαση της τιμητικής αυτής ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ…

Όπως καταλάβατε, μαύρα σύννεφα, διαπλεκόμενα συμφέροντα, ακροδεξιοί και Βασιλιάδες…

Το κέρατό μου!

29.10.2015 – Γιώργος Γιούπης

The post Τι δεν καταλαβαίνετε; appeared first on .

Ναι στην Ευρώπη;

Γιώργος Γιούπης — Fri, 03 Jul 2015 21:31:51 +0000

Ολόψυχα Ναι στην Ευρώπη ! Αλλά ποια Ευρώπη;

Tην Ευρώπη των τοκογλύφων και της αλαζονικής γερμανικής ηγεμονίας ;

Την Ευρώπη που αδιαφορεί για την ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσαν η κατάχρηση της εξουσίας και η διαφθορά της πολιτικής αλητείας με τη συνενοχή των ελεγκτικών ευρωπαϊκών μηχανισμών ;

Την Ευρώπη που επιτρέπει χωρίς καμιά ντροπή, στην εποχή μας, σε μία χώρα μέλος της να μοιράζονται συσσίτια και οι πολίτες να ψάχνουν για φαγητό στα σκουπίδια ;

Την Ευρώπη που θεωρεί ότι έχει δικαίωμα να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις, να διαλέγει με ποιους δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους θα διαπραγματευτεί και με ποιους όχι ;

Την Ευρώπη που δεν προστατεύει τα γεωγραφικά σύνορά της, γιατί τα οικονομικά συμφέροντα των ισχυρών κρατών έχουν τα δικά τους σύνορα ;

Την Ευρώπη που ξανάφερε στο προσκήνιο τη σβάστικα και την αναγέννηση της άκρας δεξιάς ;

Μια τέτοια Ευρώπη δεν έχει μέλλον. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει, η ευρωπαϊκή πολιτική πρέπει να αλλάξει. Οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε πριν η Ευρώπη που οραματιστήκαμε, όλοι οι πραγματικοί Ευρωπαίοι, γίνει και επίσημα τσιφλίκι των Γερμανών και των ημετέρων, με τα υπόλοιπα κράτη, και κυρίως τα νότια, κολίγες σε μια μονόδρομη πελατειακή σχέση.

Ανακοινώθηκε πρόσφατα σε τοπικό ραδιοφωνικό δελτίο ότι με βάση σχετική έρευνα εκτιμάται ότι το 2050 στο Βέλγιο θα έχουμε 2 εκατομμύρια πολίτες κάτω από το όριο της φτώχειας. Στα ψιλά πέρασε εξάλλου και η σύλληψη Έλληνα ψαρά στις «Συκαμιές» της Μυτιλήνης, για παραβίαση χωρικών υδάτων , από τουρκικό περιπολικό και η φυλάκισή του στην φυλακή της περιοχής «Κουτσούκ Κουγιού». Γι αυτή την Ευρώπη μιλάμε ;

Αυτή που τρομοκράτησε τον Έλληνα ψηφοφόρο και αλλοίωσε το αποτέλεσμα στις εκλογές του 2012 χάνοντας πολύτιμο χρόνο και με καταστροφικά για την Ελλάδα αποτελέσματα ; Που για αντάλλαγμα της υποστήριξής της στην τότε κυβέρνηση, επέβαλε στην ελληνική βουλή να ψηφίσει αντισυνταγματικούς νόμους ;

Αυτή που εκβίαζε μέχρι και την ημέρα της εκλογικής διαδικασίας στις πρόσφατες εκλογές του 2015 αδιαφορώντας για κάθε δεοντολογία και κάθε δημοκρατική αρχή ;

Η Ελληνική κυβέρνηση, μέσα στο διάστημα λίγων μηνών διακυβέρνησης, με κάποιους χειρισμούς σαφώς συζητήσιμους, βρέθηκε, –κι αυτό είναι δεδομένο-, αντιμέτωπη με ένα ανυποχώρητο τείχος που έστησαν οι έξω με τους συνεργάτες που είχαν από μέσα. Αυτούς τους δήθεν ευρωπαϊστές που όχι μόνο ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας, αλλά που από την αρχή έκαναν λόγο για αριστερή παρένθεση και υπονόμευσαν φανερά τις διαπραγματεύσεις. Αυτούς που ανάγκασαν, μεταξύ άλλων, μισό εκατομμύριο Έλληνες να εγκαταλείψουν τη χώρα, τη στιγμή που ο δείκτης εξαφανίσεων και αυτοκτονιών ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο. Θα τους κρίνει η ιστορία, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα σήμερα.

Ο Πρωθυπουργός απέναντι στο τεχνητό αδιέξοδο, δίνοντας για πολλοστή φορά μαθήματα δημοκρατίας, δίνει το λόγο στον ελληνικό λαό που καλείται να κρίνει και να αποφασίσει . Πώς όμως θα κρίνει ένας λαός διχασμένος, ταλαιπωρημένος και τρομοκρατημένος με τις τράπεζες κλειστές και τον κόσμο να αποθηκεύει αλεύρια και κονσέρβες … Ο Πρωθυπουργός δίχως άλλο, είτε έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στο ήθος αυτού του λαού, είτε απλά δεν είχε άλλη επιλογή. Μπορεί και τα δυο. Η ετυμηγορία θα δείξει αν αυτός ο λαός έχει καταφέρει να διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την εθνική του συνείδηση.

Όπως και να χει, είτε ΝΑΙ είτε ΟΧΙ, την τιμή πάμε να σώσουμε και το δικαίωμα σε ένα λίγο ή πολύ -θα δείξει- υποθηκευμένο μέλλον. Ο Μεγάλος Χειμώνας έρχεται. Το μόνο που ελπίζω ότι, ίσως, καταφέρουμε να διαφυλάξουμε, είναι δυο λόγια του Καραϊσκάκη. Αυτά που γίνανε στιχάκια και τραγούδι στους Ιππείς της Πύλου*… Που τα ανακάλυψαν οι δήθεν ευρωπαϊστές με αργοπορία ετών, για να μην πω αιώνων και με χαριτωμένα σχόλια τα διαμοιράστηκαν στα κοινωνικά δίκτυα. Πάει κάπως έτσι : «.. όπως τα λέγω να τους τα γράψεις, όπως τα λέγω να τους τα πείς…/ όταν γυρίσω θα τους γαμήσω / και αν δεις κι αργήσω δώσ’ τους κι αυτό…».

ΓΓ

* «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ», Μουσική & Στίχοι: Νίκος Καλογερόπουλος, ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ένα από τα μουσικά θέματα της ταινίας «Οι Ιππείς Της Πύλου » (2011)

Photo credit : globalpost.com

The post Ναι στην Ευρώπη; appeared first on .

Ένοχη απόλαυση – Il est libre Max

Γιώργος Γιούπης — Wed, 20 May 2015 12:11:25 +0000

Οκτώβρης 1973. Τα μέλη του OAPEC δυσανασχετούν με την ανάμειξη των ΗΠΑ στην εμπόλεμη κατάσταση με το Ισραήλ (εφοδιάζεται με όπλα από τις ΗΠΑ) και για αντίποινα διακηρύσσουν εμπάργκο πετρελαίου. Οι τιμές του βαρελιού θα εκτοξευθούν, και τη νύφη θα πληρώσει (εκτός από τις στοχευόμενες χώρες ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Καναδά, Ιαπωνία και Ολλανδία), όλος ο δυτικός κόσμος, όπως γίνεται συνήθως, λόγω των αλυσιδωτών επιπτώσεων που θα προκαλέσουν χάος στο ήδη εύθραυστο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα. Στην ενδοχώρα της Αυστραλίας σημειώνονται πρωτοφανή περιστατικά άγριας βίας, με σκηνικό το εξίσου άγριο και αχανές τοπίο της αυστραλέζικης ερήμου.

Κάπως έτσι γεννιέται στο μυαλό, του, τότε γιατρού στα επείγοντα και εκκολαπτόμενου σκηνοθέτη Γιώργου Μηλιώτη (George Miller), το σενάριο για την ταινία που έμελε να γίνει το νούμερο 1 cult film επιστημονικής φαντασίας του αυστραλέζικου κινηματόγραφου. Tα γυρίσματα διήρκεσαν μόλις 12 εβδομάδες, και με το ελάχιστο κόστος των 350.000 δολαρίων, το Mad Max (1979) είναι πλέον πραγματικότητα και πρόκειται να σηματοδοτήσει μία από τις καλύτερες τριλογίες στα χρονικά του κινηματογράφου αλλά και να επηρεάσει εκατοντάδες άλλες ταινίες που ακολούθησαν.

Θα περάσουν χρόνια για δώσει ο αυστραλέζικος κινηματογράφος κάτι ανάλογο στο είδος της επιστημονικής φαντασίας, ίσως με το εξαιρετικό Dark City (1998) του Alex Proyas (επίσης ελληνικής καταγωγής !), ενώ κάποια AFI awards, θα περιμένουν μέχρι και το The Proposition( 2005) για να να τιμήσουν το λυρισμό του John Hillcoat σε μία ταινία που συνδυάζει, με διαφορετική τεχνοτροπία αλλά εφάμιλλη δεξιοτεχνία, την ωμή βία και το τραχύ περιβάλλον της αυστραλέζικης ερήμου.

Εντωμεταξύ, βέβαια, Ο George Miller, δεν έμεινε άπραγος. Στo 1o μέρος της τριλογίας του Mad Max(1979), ο πολιτισμένος κόσμος βρίσκεται στα τελευταία σκαλοπάτια της παρακμής, ανήμπορος να αντιμετωπίσει το αυξανόμενο κύμα αναρχίας. Μαζί του χάνεται και ο κόσμος του Μαξ, στην άβυσσο της τρέλας και της εκδίκησης. Η ολοκληρωτική κατάρρευση του συστήματος θα έρθει στο Mad Max 2 – The Road Warrior (1981): Ο πολεμιστής του δρόμου μάχεται για την επιβίωση μέσα στη δυστοπία μιας άναρχης ερήμου δίχως αρχές και κανόνες. Ο κύκλος θα κλείσει με το αδικημένο, κατά τη γνώμη μου, Mad Max 3 – Beyond Thunderdome (1985), και τον μοναχικό καβαλάρη της ασφάλτου (που σε αντίθεση με τον ήρωα του Λεόνε, έχει όνομα), να παλεύει κόντρα στο σύστημα ενός ήδη αποτυχημένου πολιτισμού, που προσπαθεί να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του, βασισμένος σε μεσαιωνικά πρότυπα.

Ένας καινούργιος κύκλος θα ανοίξει και με το Mad Max – Fury Road (2015), πάμε ένα βήμα, ή μάλλον πολλά βήματα, παραπέρα. Μπορούμε πλέον να μιλάμε για ΄΄πόλεις-κράτη΄΄ που έχουν φροντίσει, να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα στοιχεία ενός υποτυπώδους πολιτισμού και έχουν λάβει τα κατάλληλα μέτρα για την ασφάλεια αλλά και τη διαφύλαξη αυτών των αγαθών, όπως άλλωστε και κάθε πολιτισμός που σέβεται τον εαυτό του. Αυτά είναι : το νερό (πηγή ζωής), η ενέργεια (καύσιμη ύλη), το μητρικό γάλα (η αμβροσία της ελίτ) και φυσικά η παραγωγή όπλων (προστασία). Προσθέστε τη θεοποίηση των ηγεμόνων, την ανδροκρατία, αλλά και τον απαραίτητο θρησκευτικό και στρατιωτικό κώδικα του απόλυτου πολεμιστή (Valhalla). A, ναι, μέσα σ όλα αυτά η γυναίκα ξαναπαίρνει τον πάλαι ποτέ αρχέγονο ρόλο της, αυτόν της τεκνοποίησης και του σεξουαλικού αντικειμένου. Μήπως κάτι σας θυμίζουν όλα αυτά ;

Τη δυστοπία του νέου αυτού κόσμου, – επιτρέψτε μου διότι ο όρος είναι παρεξηγήσιμος, δυστοπία σημαίνει περιγραφή ενός φανταστικού κόσμου απόλυτης δυστυχίας – προσδιορίζουν πολλά επίθετα : απολυταρχικός, μισογύνης, πολεμοχαρής, βάρβαρος, άνισος, άδικος, εκδικητικός, δυναστευτικός, ιμπεριαλιστικός … με λίγα λόγια τα ίδια λάθη από την αρχή, οδεύουμε με βήμα σταθερό προς την καταστροφή. Την ανατροπή του θα επιχειρήσουν δύο πρωταγωνιστές, που αναζητούν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, τη λύτρωση.

Στο ρόλο της Φουριόζα η αισθαντική Charlize Theron, -ωριμάζει σαν το παλιό καλό κρασί!-, ανταποκρίνεται επάξια στο ρόλο της συμπρωταγωνίστριας και σηκώνει το μεσαίο δάχτυλο σε κάθε σεξιστική αλληγορία που έχουμε, δυστυχώς, συναντήσει σε πολλές ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας μέχρι σήμερα. Στο ρόλο του Μάντ Μαξ ο ταλαντούχος Τom Hardy, που ανακαλύψαμε με μεγάλη έκπληξη στο υπέροχο RockNRolla (2008) του Βρετανού Guy Ritchie, απολαύσαμε στα καταπληκτικά Inception (2010), The Dark Knight Rises (2012) του Christopher Nolan, καθώς και στα εξαιρετικά, Lawless (2012), Locke (2013) και από ό,τι φαίνεται θα έχουμε ακόμη να μετράμε… O Mad Max του Τom Hardy πιο ευάλωτος κι εσωστρεφής από όσο θυμόμαστε, αφήνει διακριτικά χώρο στους συμπρωταγωνιστές του να υπάρξουν, αλλά μη γελιέστε, παραμένει η σταθερή αξία και η ήρεμη δύναμη από την αρχή μέχρι το τέλος, καταρρίπτοντας, κάθε αμφιβολία σχετικά με τις φήμες που απέδιδαν στη Φουριόζα τον 1ο πρωταγωνιστικό ρόλο και στο Μαξ τον 2ο .

Τώρα, επειδή ως ευρωπαίοι πολίτες και πολύ περισσότερο ως Έλληνες, έχουμε ΄΄φάει μια πετριά΄΄ και ό,τι συμβαίνει στο χώρο της τέχνης προσπαθούμε να το παραληρήσουμε ή να ξεσκεπάσουμε πιθανούς κρυμμένους συμβολισμούς σε σχέση με την οικονομική κρίση, Προσοχή:

Όχι, το σύμβολο που είναι σκαλισμένο πάνω στα Μετέωρα του νέου κόσμου, δεν έχει καμία σχέση ούτε με παραμορφωμένο μαίανδρο αλλά και ούτε και με αγκυλωτό σταυρό. Ο Mad Max δεν είναι ο Βαρουφάκης, ούτε και η Imperator Φουριόζα είναι η Κωνσταντοπούλου. ΑΝ και οι καμικάζι με το ξυρισμένο κρανίο και τα στιγματισμένα σώματα, κάτι σαν να μου θυμίζουν… και τέλος, Ναι, το παραδέχομαι, στο ρόλο του δυνάστη Immortan Joe, θα μπορούσε άνετα να ήταν η Άνγκελα. Ας σοβαρευτούμε όμως, αν και πάλι, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, τι θα γινόταν αν το blackout που απείλησε φέτος το χειμώνα τις Βρυξέλλες, δεν περνούσε ξώφαλτσα. Η ακόμη χειρότερα, αν οι μεγάλοι ξαφνικά αποφάσιζαν ότι διακόπτεται η εκπομπή των ασύρματων κυμάτων γιατί είναι επιβλαβή για την υγεία… Πόσοι θα άντεχαν μια ζωή δίχως iphone; Η πετριά που λέγαμε!

Σας διαβεβαιώνω πάντως, ο Miller δεν ασχολείται με τίποτα από όλα αυτά. Το μόνο που τον ενδιαφέρει, για όσους πρόσεξαν και τα closing credits, είναι ο αγώνας για την επιβίωση του ανθρώπου που ξαναανακαλύπτει τα πρωτόγονα ένστικτά του… Με πραγματική μαεστρία, ο ιδιοφυής σκηνοθέτης, στήνει την υπέρτατη ταινία δράσης και φαντασίας, σε ένα ξέφρενο ρυθμό που διακόπτεται μόνο για λίγα λεπτά, έτσι ώστε να μπορέσουν όλοι, από τους πρωταγωνιστές μέχρι τους θεατές, να πάρουν μιαν ανάσα, κι ύστερα πριν καν προλάβει κανείς να ζητήσει encore, επαναφέρει τον ίλιγγο και την αδρεναλίνη στα ύψη, και ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ανταμείβει την αίσθηση guilty pleasure του κάθε σινεφίλ.

Δεν ξέρω γιατί, ίσως το βλέμμα του Tom Hardy, στο τέλος της ταινίας όταν η κάμερα απομακρύνεται… πάντως από τότε, τη μια σιγοτραγουδάω « Il est libre Max » και την άλλη «ήταν ωραίος ο Μπάμπης ο φλου»… Τρέχα γύρευε !

Τώρα, βέβαια, αν θέλετε να διαβάσετε μία πραγματικά καλή κινηματογραφική κριτική για το έργο θα σας πρότεινα το ακόλουθο λινκ, γιατί εγώ ως συνήθως … ξέφυγα!

Γ.Γιούπης

The post Ένοχη απόλαυση – Il est libre Max appeared first on .

Το παραλήρημα … του μετανάστη

Γιώργος Γιούπης — Wed, 19 Nov 2014 00:00:00 +0000

Εισαγωγή από τον Γιάννη Δήμα

Η «Κρίση» περνάει βασικά από το στομάχι του καθενός. Δεν τη βιώνουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Και εμείς που είμαστε απ΄έξω και οι υπόλοιποι από εμάς που την παλεύουν εκεί στα δύσκολα.
Υπάρχει όμως και αυτή η κατηγορία στομαχιών, που είναι διαφορετική. Είναι αυτή που βάζει βιαστικά και αυθόρμητα σε μία βαλίτσα μπερδεμένα, όνειρα, άγχος, ελπίδα, θράσος. Και λίγο τυχοδιωκτισμό.
Το νέο ελληνικό κύμα μετανάστευσης προς το Βέλγιο είναι μία ασπρόμαυρη εικόνα σαν αυτή που διάλεξε ο Γιώργος Γιούπης από την παλέτα του φωτογράφου Δημήτρη Ναυρίδη: Το «άγαλμα» της Place Lux, γυμνό, ταλαιπωρημένο και με φασκιωμένα τα μάτια. Παραμένει όμως μυώδες, έτοιμο για όλα, ακόμα και για να ξαναδεί, αφού με μία απλή κίνηση, μία παραίνεση, μία συμβουλή το μαντήλι στα μάτια μπορεί να φύγει.
Το κείμενο του Γιώργου αποτελεί πάντα προϊόν μιας σκέψης δουλεμένης, κρυστάλλινα καθαρής στα δικά μου μάτια, ακόμα κι αν ξέρω πως την δουλεύει βράδυ, αργά, τις πιο πολλές φορές κουρασμένα.

——————————————————————————————————————-

Το παραλήρημα … του μετανάστη

Καμαρούλα μια σταλιά… Ναι, έχετε και ιδιωτικό μπάνιο, εκεί πίσω από την πλαστική κουρτίνα, δίπλα στη κουζίνα… Στον τοίχο απέναντι έχει ένα καρφί, άμα θες να κρεμάσεις καμιά πετσέτα ή κάνα δίπλωμα. Το νοίκι το κρατάω απ το μισθό σου. O πρώτος μήνας του θειού σου που επιμελήθηκε τα δέοντα.. Τι ; Δεν είναι θειός σου; Τώρα είναι ! Αύριο το πρωί κατεβαίνεις μαθαίνεις τη δουλειά, καθαρός ξυρισμένος, μ΄ άσπρο πουκάμισο, έχεις ; Όχι – δεν πειράζει. θα πω στη γυναίκα , να σου ετοιμάσει ένα δικό μου, στο χαρίζω, αλλά καλό είναι να ΄χεις κι ένα δεύτερο, και που ΄σαι, εδώ δεν είναι γαμιστρώνας, μαγαζί έχουμε από κάτω. Κι όπως είπαμε, Εδώ δουλεύουμε όλοι, όποιος δεν αντέχει, 100 περιμένουν απέξω. Κι έτσι και μπει κανένας μυστήριος και σου κάνω νόημα, το στρίβεις δήθεν για τουαλέτα, από κει στο διάδρομο κι εξαφανίζεσαι . Κατάλαβες ; Έτσι μπράβο ! Τουλάχιστον εσείς έρχεστε γραμματισμένα. Του λόγου μας, έπρεπε να μας τα ξηγούνε δυο φορές …

…/ κι εσύ Ελένη, της επαρχίας της Ελλάδας κοιμωμένη/ …

-Αυτά που λες κυρά-Λένη…
-Τι λες γιόκα μου, δικός μας άνθρωπος, μου ΄κανε και τα γλυκά μάτια όταν κατέβαινε τα καλοκαίρια με τις Μερτσέντες . Α που να τους πάρει ο διάολος, να μη χαρούν τα λεφτά που μαζέψανε.
-Τι να χαρούν ρε μάνα, εδώ είναι τόπος να χαρείς…
- Στην Κοινότητα πήγες, ποιοι είναι τώρα, αγόρι μου;
- Πάνω κάτω οι ίδιοι.
- Άρα θα είναι καλοί.
- Έτσι φαίνεται… δε βαριέσαι ρε μάνα, απ ότι κατάλαβα όλο το θέμα είναι να μπορέσει να πει μια παράταξη στην Αθήνα ΄΄πήραμε τις Βρυξέλλες΄΄, 800 εγγεγραμμένους είχανε περίπου στις προηγούμενες εκλογές. Με τις μπροστάντζες δεν ανανεώνονται οι απλήρωτοι λογαριασμοί ;
-Κόμματα κι εκεί ανάθεμα τους …. Συγχώρα με Κύριε που βλαστημάω….. στην εκκλησία πήγες τζιέριμ , οι παπάδες μωρέ τι κάνουν;
-Προσεύχονται, βγάζουν δίσκους, τι να κάνουν… Πως πάνε τα αρθριτικά κυρά-Λένη; Έκανες λίγο δίαιτα; Έχασες κανένα κιλό;
-Ε κάτι έχασα κι εγώ, θες δε θες, δίαιτα κάνεις… ας είναι καλά ο μπαξές του μακαρίτη !

… /Η Ζωή σου να το ξέρεις είναι επικηρυγμένη/…

Η εκδίκηση της μετανάστευσης μετουσιώνεται, οι μονομάχοι του χθες , legatus legionis του σήμερα , – Άβε Ρωμιοσύνη!…-, εκ-δουλεύουν απόφοιτους της σχολής καλών τεχνών κι επιστημών, καλές οι τέχνες, καλές κι οι επιστήμες, ο παράς ακόμη καλύτερος. Σκύψε να σου πω, θα ΄μαι τρυφερός, θα σου μιλήσω για το όνειρο, θα στο ξηγήσω ψηλαφώντας το κορμί σου, κι όταν βογκάς, κι εκεί που το δάκρυ ανταμώνει με τον ίδρωτα… κι ο δικός μου κώλος μάτωσε τότε, τώρα είναι η σειρά σου. Α, να λες κι ευχαριστώ, που είμαι εγώ που σε ξεπαρθενεύω, εμείς περάσαμε χειρότερα ούτε βούτυρο, μήτε και βαζελίνη, τότε…
Η γλώσσα ωμή, ζητώ συγνώμη από ή και για εκείνους τους θεατράνθρωπους, τους βατραχανθρώπους, τους μισάνθρωπους, τους απάνθρωπους τους χιονάνθρωπους, των χίλιων μύριων κύκλων, συντεχνιών, σιναφιών, αμιγώς ομογενειακών κι ελαφρώς πολιτικο-κομματικών , πόσοι αλήθεια…., κομμάτια χίλια… όλους όσους δε θελήσανε ποτέ να ξεπεράσουν το ατομικό και να βιώσουν το συλλογικό. Κι έχω δικούς μου κι από τη μια την όχθη κι απ΄ την άλλη. Κι όλοι τους μια μερίδα δίκιο την έχουνε. Έτσι δημιουργείται και το πρόβλημα. Όταν όλοι έχουν δίκιο, γεννιέται η τραγωδία. * H τραγωδία όμως αποσκοπεί στη λύτρωση και όχι στα λύτρα.

…./κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει/ …

Ήτανε λέει η κυρά Λένη κάποτε κόρη πανέμορφη, μνηστήρες κατέφθαναν από όλες τις γωνιές του πλανήτη και την πολιορκούσαν. Αυτή όμως δόθηκε σώμα και ψυχή σ ένα παλικάρι από τον τόπο της, αυτός αν και πολύ την αγαπούσε, από τη φύση του ανήσυχος. Δυο αγάπες είχε, Εκείνη και τη θάλασσα. Ψέματα να πει δεν ήξερε να τις κρατήσει και τις δύο. Εκεί που βύζαινε σα μωρό παιδί στα στήθια της μιας, έριχνε ξάφνου μια βουτιά στην αγκαλιά της άλλης. Μέχρι που η δεύτερη θύμωσε, μπέρδεψε τα ρέματα και τους ωκεανούς κι αυτός περιπλανιέται ακόμη και δε βρίσκει το δρόμο να γυρίσει … Kαλέσανε που λες συνεδρία οι άρχοντες στην αγορά, ν΄αποφασίσουνε ποιος θα χρεωθεί το μπάσταρδο. Μαζευτήκανε πρόεδροι, αντιπρόεδροι, επίτιμοι πρόεδροι, παραπρόεδροι, και πιαστήκανε στα λόγια , ένας παλιός μονάχα δε μίλησε καθόλου, χάραζε γραμμές με μια πέτρα πάνω στου βράχου το δέρμα το ελαφρύ. Είχε και μια μελαγχολία στο βλέμμα, σα ναυτικός που ΄χε καιρό να δει λιμάνι, μελαγχολία είπα, όχι νοσταλγία, νοσταλγία είναι όταν έχεις καιρό ν΄ανταμώσεις γοργόνα. Λένε πως μόνο μια αναλογεί στον καθένα και μία και μοναδική ευκαιρία έχει για να του εμφανιστεί. Αν αυτός τη χάσει, τη γοργόνα, γιατί μία αναλογεί …. Το πα και πριν αυτό, ε ; άστα …. Είναι κι άλλοι χιλιοταξιδεμένοι που δεν είδανε ποτέ, αυτοί κάποτε αυτοκτονούν ή ανακαλύπτουν αρρώστιες καινούργιες… τι ψάχνεις.. . Το Εγώ … παραδέχτηκε ποτέ κανείς εγωιστής ότι το εγώ του εκτοξεύτηκε στο διάστημα ….
Μην ξεχάσω, κάτι χρωστούμενα που έχω και περίμενα να τα κοιτάξω από μιαν απόσταση. Στα πλαίσια της ελληνικής προεδρίας ανοίξανε πολλά μαγαζάκια στις Βρυξέλλες και σιγά-σιγά το ένα μετά το άλλο κλείνουνε. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες, το λόγο έχουν τώρα νέας κοπής εργατο-μεσίτες. Οι κακές γλώσσες λένε ότι ακόμη κι οι ευεργέτες και οι εθνοσωτήρες δυσκολεύονται. Η αλήθεια είναι ότι μια αμερικάνικη γκλαμουριά λείπει σ΄ αυτή τη γκρίζα πόλη. Ξέρετε τώρα, πρώτα ρίχνουμε τις βόμβες και μετά μοιράζουμε συσσίτια. Λέτε ν΄αρχίσουνε τώρα κι εδώ τα γκαλά, –με αρέσει αυτή η λέξη, θυμίζει Σαλονίκη – και τα γεύματα τα φιλανθρωπικά, με τα σινιέ τα κουστούμια τα σταυρωτά και τους κονδυλιο-φόρους υπό μάλης… Ερώτηση επιθυμίας: Ποιος άραγε από όλους αυτούς θα σώσει την Ομοσπονδία; Ή μήπως δεν κάνει γιατί είναι άλλο μαγαζί; Τα μπέρδεψα; Συγνώμη. Λες να τα χω χαμένα;

Τι να σου πω, χαμένα ή χεσμένα δεν ξέρω, δεν μπορώ να θυμηθώ από πότε ακριβώς, αλλά από κάποια στιγμή άρχισα να μην καταλαβαίνω τίποτα . « Να σου εξηγήσω… », μου λέει ο Γιάννης που έχει σπουδάσει οικονομικά…. Δε θέλω, του λέω… Φοβάμαι μήπως επιβεβαιωθούν κι επιστημονικά οι φόβοι μου και με πιάσει και πάλι εκείνη η ναυτία, τάση εμετού που λέει κι η Μαρία…

Κατά τα άλλα, «les feuilles mortes se ramassent à la pelle… » **, έτσι κι οι αναμνήσεις και όσα μετάνιωσες , με το… φτυάρι. Σε φιλώ, να κλείνεσαι και να υπομένεις λιγότερο, ν΄ αγανακτείς και ν΄ αντιδράς περισσότερο, θα σε δω στην πλατεία στις 15 του Δεκέμβρη… καλό χειμώνα!

Κάτι άδειες νύχτες, Νοέμβρης 2014
Γ. Γιούπης

ΥΓ: Νιώθω μεγάλη χαρά που κι αυτό το κείμενο στάθηκε αφορμή για μία ακόμη » συνομιλία «, αυτή τη φορά με την εξαιρετική φωτογραφία του φίλου Δημήτρη Ναυρίδη. – ΓΓ
—————————————————————————————————————–
*Δάνειο από την εξαιρετική ελληνική ταινία του Νίκου Καλογερόπουλου ΄΄Οι Ιππείς της Πύλου΄΄ (2011)
** «Les feuilles mortes »: στίχοι Jacques Prévert, μελωδία Joseph Kosma και… με τη μοναδική ερμηνεία του Yves Montand

photo credit: Dimitris Navridis

The post Το παραλήρημα … του μετανάστη appeared first on .

Τίποτα δεν είναι πια…

Γιώργος Γιούπης — Tue, 04 Mar 2014 00:00:00 +0000

Τι να σε πω; Φαντάσου ένα αμόνι να σου χει πλακώσει το στήθος, ανάσα να μην μπορείς να πάρεις και μια μύγα γκαστρωμένη να ΄ρθει και να σου καθίσει πάνω στη μύτη κι εσύ να σιχαίνεσαι, να σιχαίνεσαι και να μην μπορείς ούτε το χέρι να σηκώσεις αλλά ούτε και να αρθρώσεις ένα ΄΄φύγε μωρή ρουφιάνα΄΄ και να ελπίζεις μονάχα ότι που θα πάει, κι αυτό το χάλι θα το συνηθίσεις.. Ετσι. Και ακόμη χειρότερα, σωριασμένος σε μια καρέκλα που χανε καθίσει χιλιάδες ταλαιπωρημένοι και σακατεμένοι πριν από μένα, στην αίθουσα αναμονής του Ιπποκράτειου, έξω απ το χειρουργείο, περιμένω μήπως και βγει κανείς και κλέψω καμιά κουβέντα για το Γέρο. Τα παιδιά με τα μαύρα είχανε καλό σημάδι…

***

Όταν φτάσανε τα φορτηγά στα προπύλαια της πόλης, αράξανε μπροστά στο Φιξ. Μέσα σ ένα τέταρτο το κέντρο της Σαλονίκης γέμισε με περιπολικά, μοτοσικλέτες και όργανα του νόμου, άλλοι με τις στολές και άλλοι με πολιτικά, να ελέγχουν τις κεντρικές αρτηρίες.Τότε μονάχα ξεκίνησε το πρώτο φορτηγό, βγήκε λιμάνι από Καρατάσου, συνέχισε την Κουντουριώτη κι έφτασε ανενόχλητο στον προορισμό του.Το συνεργείο της Βενιζέλου ήταν σ΄ ετοιμότητα.Την ώρα εκείνη που στην πλατεία Ελευθερίας δένανε το άγαλμα να το σηκώσει ο γερανός,ο γέρος κοίταξε για στερνή φορά το Βουκεφάλα στα μάτια κι ύστερα γύρισε προς το παρκάκι κι έκανε νόημα σε 2 πιτσιρικάδες που περιμένανε με κάτι σάκους. Ηρθανε αμέσως τους ακουμπήσανε, χαιρέτησαν και φύγανε. Άνοιξα κι αντίκρισα μιαν αρμαθιά αλυσίδες και 2 μεγάλες κλειδωνιές. Τον κοίταξα με απορία. Μ αυτά θα με δέσεις μου είπε γύρω από το βάθρο. Είδα κι αποείδα να τον συνεφέρω, δεν άλλαζε γνώμη. Οι περαστικοί πρέπει να μας πήρανε για κανένα πειραματικό θίασο που ανέβαζε τον Προμηθέα Δεσμώτη….

-Τι συμβολίζει για σένα τούτο δω το μνημείο;
-Στ αλήθεια γέροντα, όλα και τίποτα πια… ίσως … την πιο ερωτική γωνιά της Σαλονίκης …
-Για κάποιους συμβολίζει τη μεγάλη ιδέα, για άλλους την ταυτότητα της Μακεδονίας ολάκερης, για κάποιους άλλους την ανωτερότητα της ελληνικού πνεύματος, για σένα την πιο ερωτική γωνιά της πόλης και ίσως η μόνη σταθερή κι αμετάβλητη αξία να είναι αυτή. Σε λίγο όλοι θα μαζευτούνε εδώ γύρω ενωμένοι για να προστατέψουν το σύμβολο που για τον καθένα τους κάτι το διαφορετικό σημαίνει. Μέσα από το υποκειμενικό, το αληθινό και το δήθεν,όλα αυτά τα αντίθετα και τα παράκλητα, τα γνήσια και τα λιγότερο, θα σμίξουν σε μέτωπο κοινό, μέχρι τον επόμενο, επίσης κοινό,κίνδυνο. Δημιουργούμεμόνο μετά την καταστροφή , πάνω στα ερείπια, έχουμε τροφή τη λύπη και τη διχόνοια νόμο. Κοινώς χάσαμε το μπούσουλα, σαν τον άπιστο που μετανοεί μπροστά στου χάρου το δρεπάνι. Μπροστά στου θανάτου τον τρόμο, ασπάζεται όσα βλαστήμησε μια ολάκερη ζωή. Αλλά η ζωή η ριμάδα πέρασε, έφυγε κι ήταν άδεια κι αυτό δεν αλλάζει ακόμη κι αν υπάρχει άλλη μετά…
- Ανάθεμα γέροντα …. Δεν ξέρω αν πραγματικά, αν αξίζουν όλα αυτά… κι ο Αλέξανδρος δεν μπορεί να έφυγε έτσι με τη μια…
– Για την ώρα πήγε τον τάφο του πατέρα του να προσκυνήσει.
– Τότε γιατί αφήνεις τους άλλους να νομίζουν ο τι ο Βασιλιάς Αλέξανδρος δεν μένει πια εδώ;
– Τί άλλο να μας ένωνε πια, που γίναμε κομμάτιαχίλια, άλλο από αυτό, δεν ήξερα.

Στην Πλατεία Ελευθερίας ο εργοδηγός τραβούσε τα μαλλιά του κι έβριζε τους εργάτες. Ενας απότομος χειρισμός του γερανού ήταν αρκετός για να λυθεί ο προχειροδεμένος ιμάντας, η αγαλμάτινη μορφή του εθνοσωτήρα έγειρε πρώτα αριστεράκι ύστερα απότομα δεξιά για να καταλήξει σε βουτιάμε το κεφάλι προς τα κάτω, να θρυμματίζεται πάνω στο πλακόστρωτο …Τελικά μήπως η ζωή μιμείται την τέχνη; Ξηγημένο παιδί ο Δημήτρης, γκαρντάσι πρώτο, δεν έκανε πίσω, με κίνδυνο να μην ξαναδουλέψει πια για μερεμέτι του Δήμου. Την ίδια ώρα, το 2^ο φορτηγό που είχε πιάσει από Βαρδάρη την Αγίου Δημητρίου, 200 μέτρα πριν τη στροφή του Αχέπα, προσπάθησε μοιραία να αποφύγει το ανεξέλεγκτο όχημα που πέρασε σε ανύποπτο χρόνο στο αντίθετο ρεύμα. Αν και η σύγκρουση δεν ήταν πολύ δυνατή, σε λιγότερο από λεπτό και μέσα στον πανικό που ακολούθησε, το φορτηγό με τον ανδριάντα του δεύτερου εθνοσωτήρα τυλίχτηκε στις φλόγες. Στη γωνιά του δρόμου, τελειόφοιτοι μηχανικοί του Πολυτεχνείου αντάλλαζαν χειραψίες με φοιτητές από το τμήμα Πολεοδομίας της Σχολής Αρχιτεκτόνων του Αριστοτέλειου. Όπως ήταν αναμενόμενο, μετά από τα δύο αυτά, όπως χαρακτηρίστηκαν αργότερα ΄΄ατυχή συμβάντα΄΄, ενισχύθηκε άμεσα η συνοδεία του τρίτου εναπομείναντος φορτηγού που είχε εσκεμμένα ακολουθήσει μία εναλλακτική και μακρύτερη διαδρομή: από την 26^η Οκτωβρίου ανέβηκε και διέσχισε όλο το κομμάτι της Εγνατίας μέχρι την 3^η Σεπτεμβρίου, η οποία είχε αποκλειστεί τελείως από την κυκλοφορίακι έφτασε ανενόχλητο στον προορισμό του, τη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, ο προστατευτικός κλοιός, που είχαμε στήσει σε ακτίνα 20 μέτρων γύρω από το Βουκεφάλα με το Γέρο αλυσοδεμένο στο βάθρο του, στην αρχή κρατούσε γερά, παρά τα δακρυγόνα και τις μάνικες με το νερό που εκσφενδόνιζαν πάνω μας οι δυνάμεις καταστολής. Αντεξε ακόμη και στην πρώτη έφοδο των ματ, που στην αρχή ήταν πολύ διστακτικοί απέναντι στον άοπλο κόσμο που είχε μαζευτεί. Αλλά, όταν με τη 2^η έφοδο εμφανίστηκαν απ΄ το πουθενά και κάτι μαυροφόροι με μάσκες οξυγόνου κι άρχισαν να πετροβολούν, έγινε πανδαιμόνιο, ο κλοιός δεν άντεξε τα δύο μέτωπα επίθεσης…ο Γέρος δεν κουνήθηκε, δεν έβγαλε μιλιά, όταν είδα ότι έτρεχε αίμα απ τα μάτια του, προσπάθησα να μπω μπροστά μήπως και τον γλιτώσω απ΄τα χειρότερα, η δεύτερη πέτρα με βρήκε στο κεφάλι, σωριάστηκα, τ΄αυτιά μου βούιζαν, έβλεπα θολά, κάποιος με κλώτσησε… μετά σιωπή, κάτι ψίθυροι μονάχα κι ένας αγέρας δροσερός σκόρπισε με έναν αναστεναγμό τους καπνούς και την ομίχλη … Πρώτα ξεχώρισα το Γέρο να κρέμεται αναίσθητος από τις αλυσίδες, μετάφάνηκε τ΄ άλογο, κι ήταν περήφανο όπως παλιά….κι ύστερα ο καβαλάρης. Ναι, ο Αλέξανδρος ήταν ξανά στη θέση του με το σπαθί υψωμένο!

***

Δεν είχα κουράγιο να σηκωθώ απ την καρέκλα στο Ιπποκράτειο, ώσπου φάνηκε επιτέλους ένας γιατρός. -Είστε συγγενής;
-Στη ψυχή μονάχα, φτάνει;
-Λυπάμαι… -Γιατί, δεν φτάνει;
-Όχι, λυπάμαι .. κάναμε ότι ήταν δυνατό.
-Μπορώ να τον δώ;
-Λυπάμαι…
-Τι λυπάσαι ρε τσογλάνι… (το τελευταίο το πνίξανε λυγμοί )
-Ηρεμήστε … άφησε κάτι. Ενα δέμα, αυτό εδώ… για κάποιον Γιωρίκα είπε…
-Εγώ είμαι, αλλά χαρτιά δεν έχω… είναι κάτι σαν παρατσούκλι.
-Δεν πειράζει, πείτε μου μονάχα: Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος ….
-… ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΠΙΑ ΕΔΩ!

Του τ΄ άρπαξα σχεδόν απ' τα χέρια κι άρχισα να τρέχω στο διάδρομο σαν τρελός. Γύρισα και τον κοίταξα κάποια στιγμή, είχε βγάλει τα γυαλιά του και τα σκούπιζε, μια τα γυαλιά και μια τα μάτια. Λίγο πριν την έξοδο με σταμάτησε μια νοσοκόμα, «ηρέμησε καλέ μου, ηρέμησε» μου ΄λεγε, με κάθισε σε μια καρέκλα. Της χαμογέλασα, πήγα κάτι να πω, δεν μπόρεσα, τα μάτια μου βουρκώσαν. Μου χάιδεψε τότε τα μαλλιά κι ύστερα έφερε το κεφάλι μου στο στήθος της. Εκλαψα ένα κλάμα βουβό, που είχα στα μέσα μου μαζέψει από καιρό…. Κάποια στιγμή μου ψιθύρισε: «Φύγε τώρα, ο σκύλος σε περιμένει δίπλα στ ΄ άλογο». Σαν έφτασα μπροστά στο Βουκεφάλα, τότε μόνο άνοιξα το δέμα.Είχα νιώσει κάτω από το χαρτί κάτι μεταλλικό και παγωμένο. Ήταν μια πινακίδα σήμανσης, «Λεωφόρος Εθνικής Αμύνης». Στο πίσω μέρος, προχειρογραμμέναμε το χέρι :«Αλλοτε Χαμιντιέ, κάποτεΒασιλίσσης Σοφίας, αύριο… ίσως Ρεν». Ο Γέροντας ακόμη κι όταν έκανε βαρκάδα στον Αχέροντα, παρέδιδε μαθήματα ιστορίας εξ΄αποστάσεως.

Με την πινακίδα στα χέρια, σαν εικόνα άγια που βγήκε λιτανεία, πήρα σεργιάνι του κόλπου τα παράλια, μέχρι που κάποια στιγμή κάτω από τα πόδια μου δεν είχε πια γή, είχε νερό. Την έκανα βαρκούλα κι έγινα εγώ πανί, που πάντα ήθελα των ανέμων τα καμώματα να καταλάβω. Και καθώς βλέπω απ’τον ορίζοντα , τούτη την πολιτεία π΄αγάπησα να χάνεται σιγά-σιγά, πρώτη φορά, συγχώρα με, δεν νοιώθω λύπη. Ούτε χαρά.

Στ αριστερά ο Μέγας στέκει ταπεινωμένος όπως και το ένδοξο παρελθόν που συμβολίζει, στα δεξιά του πομπώδης η διαβεβαίωση ότι «παρά ταύτα ανήκομεν στη δύση». Ετσι που λες, μη με κοιτάζεις με μάτια απορημένα, έγινα ένα πια με τα γαλήνια τα νερά του Θερμαϊκού, μια πινελιά σε πίνακα του Χρήστου.

Οι συμπολίτες μου χαρούμενοι ανακαλύπτουν την καινούργια παραλία, εργάτες αλλάζουν πάλι πινακίδες στους δρόμους, τώρα θα λέγονται… κάπως αλλιώς. Δε σε νοιάζει πια…, λύσε τα μαλλιά σου καλή μου, χαμογέλα, να, δες ο βαρδάρης μου στέγνωσε τα δάκρια στα μάτια, από πάνω μου φτερουγίζουν γλαροπούλια… Οχι αυτό το ταξίδι θα το κάνω μόνος, εσύ έχεις να μεγαλώσεις παιδί, θα ΄ρθει σαν αγγελούδιμέσα στο Μεγάλο Χειμώνα, θα πρέπει να του μάθεις… Να του πεις για όλα αυτά, να του πεις ότι θα ήθελα να΄τανε και δικό μου. Όχι, για μένα μην του πεις τίποτα,πες του καλύτερα για το Γέρο… Λέω να αφήσω το πρώτο αφρόκυμα να μ΄αγκαλιάσει …

————————————————————————————————————————————-
Σημείωση: Καθώς γράφω, έρχονται στο νου μου εικόνες, άλλοτε θύμησες, συχνά της φαντασίας και θέλω να τις μοιραστώ. Τα κείμενα ζητούσαν συντροφιά. Αυτή η '''συνομιλία'' με το Χρήστο Κεχαγιόγλου, ήταν ανέλπιστη χαρά, τιμή μεγάλη και νιώθω πως ότι δεν γράφτηκε, βρίσκεται κάπου εκεί. Μέσα στους πίνακες του Χρήστου. Δεν θα είναι ίδιο για όλους, κι ίσως… έτσι του πρέπει.

Μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μερος, Σύμβολα δεν είναι πια, και το δεύτερο μέρος Ασύλητα δεν είναι πια της τριλογίας του Γιώργου Γιούπη.

The post Τίποτα δεν είναι πια… appeared first on .

«Ασύλητα δεν είναι πια»

Γιώργος Γιούπης — Mon, 25 Nov 2013 00:00:00 +0000

Πλησίασα την παρέα αμήχανα, χωρίς να είμαι βέβαιος ότι το καλωσόρισμα ανταποκρινόταν στα συναισθήματα όλων. Διέκρινα βλέμματα δισταγμού, ίσως και δυσπιστίας τώρα που το ξανασκέφτομαι, αλλά όταν αναγνώρισα πέντε-έξι που γνώριζα από παλιά, ξεθάρρεψα. Έριξα μια καλύτερη ματιά στον κοντό που με υποδέχθηκε που απ΄ ότι φάνηκε ήταν ηγετική μορφή της παρέας και η ξαφνική μου εμφάνιση του είχε διακόψει το λόγο:

«Λοιπόν, συνεχίζω. Οπως με ενημερώνει το γκαρτασάκι μου στο υπουργείο κάτω στην Αθήνα, το κόλπο ετοιμάζεται εδώ και καιρό. Εχει κρατηθεί απόλυτη μυστικότητα γιατί η εφαρμογή του για να πετύχει, βασίζεται στον αιφνιδιασμό. Μ΄ άλλα λόγια θέλουν να μας πιάσουν στον ύπνο. Όταν η δουλειά τους θα έχει γίνει, οι αντιδράσεις του κόσμου θα περιοριστούν σε πιθανές διαμαρτυρίες χωρίς αποτέλεσμα, όπως το ζήσαμε άλλωστε και με το άγαλμα του Καραμανλή, πριν από λίγα χρόνια. Οι 3 ανδριάντες έχουν φορτωθεί σε αντίστοιχα φορτηγά μπαναλιζέ κατά το γαλλικό, έτσι ώστε να περάσουν απαρατήρητα. Η αυτοκινητοπομπή θα συνοδεύεται διακριτικά από μυστική αστυνομική δύναμη που θα ενισχυθεί από τα Τέμπη και μετά. Θα χρησιμοποιήσουν συνεργεία από τα εργοτάξια που βρίσκονται σε εξέλιξη κοντά στα σημεία επέμβασης. Στην πύλη του Πανεπιστημίου, στην Εγνατία, θα μεταβεί το συνεργείο του Μετρό από το Σιντριβάνι . Εχει ήδη απομονωθεί το τμήμα της πλατείας Ελευθερίας στην συμβολή της με τη Βενιζέλου, με πρόσχημα τη μελέτη αναδιαμόρφωσης του υπόγειου πάρκιν και αποκλεισμένη επίσης είναι, από τον Ομιλο μέχρι το Θέατρο η δυτική πτέρυγα της υπό κατασκευή καινούργιας παραλίας. Όλα έτοιμα, περίμεναν απλά την κατάλληλη στιγμή και τώρα που ο Βουκεφάλας έμεινε χωρίς καβαλάρη, είναι η καλύτερη ευκαιρία για να θέσουν σε εφαρμογή το υποχθόνιο και αντιδραστικό τους σχέδιο. »

– Μα καλά, τώρα που η πόλη από πριγκηπέσα ξανάγινε φτωχομάνα και χάνει τα παιδιά της, για τ΄ αγάλματα θα κινητοποιηθούμε ;
– Οι εμπνευστές και επίδοξοι νονοί αναφέρονται στην επιχείρηση με τον κωδικό ΄΄Εθνοσωτήρες΄΄ και στα φορτηγά με τα συνθηματικά : ΄΄Βαγγέλης΄΄, ΄΄Γιωργάκης΄΄ και ΄΄Κυρ-Αντώνης΄΄. Βγάλε συμπέρασμα. Στόχος είναι η τοποθέτηση των ανδριάντων στα τρία συμβολικά σημεία της Σαλονίκης που προανέφερα. Στο τελευταίο δε, σκοπεύουν να αντικαταστήσουν τον Μεγαλέξανδρο, για να χει καλύτερη παρέα εκείνο, του Αλλου, και καλά, Μεγάλου, που έστησαν το Δεκέμβρη του 2010, πενήντα μέτρα πιο πέρα.
Ώστε έτσι .. γι αυτό έφυγε ο Μεγαλέξανδρος μέσα στη βαθιά νύχτα χωρίς τον σύντροφό του. Από ντροπή άραγε ή από σιχαμάρα ; Kι έμεινε μοναχός ο Βουκεφάλας να βασανίζεται απ’ τους παλιούς του δαίμονες , που τον κυκλώνουν σαν μια θεόρατη σκιά, όπως εκείνη η δικιά του η παλιά που τον τρόμαζε… μέχρι που του έστριψε τα χαλινάρια ο Αλέξανδρος κι αντίκρισε κατάματα τον ήλιο. Και που να ΄ναι τώρα ο Αλέξανδρος ; Kαι που να ΄ναι ο ήλιος ; Θα βγεί άραγε με την αυγή, ή θα σφαλίσει τα βλέφαρά του απ΄ την ντροπή ; Tόσες σκιές, τόσες ντροπές ! … Τί να φωτίσεις ; Βλέπω ένα πεζοπόρο να περπατά σε μονοπάτια ξεχασμένα στης Βέροιας τα μέρη, το κόκκινο του μανδύα του έχει ξεβάψει από της λησμονιάς και του χωματόδρομου τις σκόνες. Σταματάει μπροστά σ ένα χορταριασμένο λάκκο, χάνεται για μια στιγμή κάτω από μια καμάρα… Τώρα κρατά στα χέρια του το χρυσοποίκιλτο του Κιτίου, που χει στη λαβή του σκαλισμένα ένα κράνος και μια σφίγγα φτερωτή. Καρφώνει στο χώμα το σπαθί και γονατίζει ευλαβικά … ΄΄Είχες δίκιο πατέρα, ασύλητα δεν είναι πια. Αύριο, μια μάχη ακόμη… Την ευχή σου !΄΄

   – Πρέπει να σε βαφτίσουμε … ο κοντοπίθουρας της υποδοχής, με το ροξάκι στο κρανίο και την αγριοφωνάρα του, με επανέφερε στο πραγματικό, μάλλον ανεπανόρθωτα.
   – Δεν καταλαβαίνω, αποκρίθηκα ενοχλημένος
   – Τι δεν καταλαβαίνεις ; Για ευνόητους λόγους χρησιμοποιούμε όλοι συνθηματικά.
   – Γιωρίκας … ακούστηκε η φωνή του γέρου απ το παγκάκι, Γιωρίκα θα σε λέμε.
   – Υπάρχει και Κωστίκας ; ρώτησα, έτοιμος για καυγά.
   – Εδώ Κωστίκας! είπε ένας μεγαλόσωμος, κι έκανε ένα βήμα μπροστά. Τι νόμισες, ότι ήσουν ο μόνος πόντιος της παρέας; Αναγνώρισα ένα παλιό Δαπίτη που είχαμε παίξει αρκετές φορές κυνηγητό στα χρόνια τα μαθητικά..
   – Γιωρίκας, ξαναείπε ο γέρος, σε κάνει ή σε χαλάει ;
   – Με κάνει.
   – Γιωρίκας , το λοιπόν, επικύρωσε ο Δαπίτης

Δώσαμε τα χέρια, οι άλλοι γελούσαν, κάποιος έπιασε να διηγείται παλιές ιστορίες, οι πιο νέοι άκουγαν σα να ζήλευαν, θα ερχόταν όμως σε λίγο και η δική τους σειρά να αποκτήσουν δικαίωμα στον κλαυσίγελο και στα βιώματα που ακροβατούν πάνω στο νήμα που χωρίζει τα πάθη με τα λάθη, τη μέθη με τη λήθη, ή αν θες, εμένα κι Εκείνη…
Ακολούθησε ο καταμερισμός ρόλων κι ευθυνών, ορίστηκε άτομο για κάθε περιοχή, ποιοι θα κάνουν περιφρούρηση, ποιοι θα είναι οι σύνδεσμοι, πως θα επικοινωνούν μεταξύ τους, ποιος θα αναλάμβανε να έρθει σε επαφή με καλλιτέχνες, με δημοσιογράφους από τον τοπικό αλλά και το διεθνή τύπο… ποιος θα καλύψει τα έξοδα, αποθήκες, πομπούς, εξοπλισμό … Η Σαλονίκη, μια μικρή κι ανθρώπινη κοινωνία κι από γκαρτάσια ένα σωρό, και μέσα κι έξω… Εμένα δεν μου αναθέσανε τίποτα, ίσως γιατί με βλέπανε σαν ψυχάκια, ίσως γιατί .. τι ψάχνεις ; Tρεις φορές διαγραμμένος από το κόμμα, την πρώτη παρόν τις άλλες δύο ερήμην, ποιος να σου έχει ΄μπιστοσύνη. ΄΄Εσένα σε θέλει ο Γέρος μου είπανε ΄΄. Κάθισα κι εγώ στο παγκάκι. Εκείνος δε μιλούσε, ο σκύλος του ακίνητος, στην αρχή τον περιεργαζόμουν, δεν ήμουν ακόμη σίγουρος αν ήταν ο Παχίδης, μετά από μερικά λεπτά και χωρίς να βγάζω άκρη, άρχισε να μου τη δίνει κανονικά. Ωσπου…

- Πάμε να δούμε πως πάει ο Βουκεφάλας, να κάνουμε κι ένα τσιγαράκι ;
- Τι μάρκα είναι;
- Αμ είσαι και μυστήριος !
- Έρχεσαι δεύτερος Γέροντα.
- Στριφτό.
- Ο καπνός ;
- Δικός μας.
- ΟΚ!

Τρία στριφτά μετά και με τη γεύση του Καρέλια στα χείλη, καθισμένοι μπροστά στα πόδια του Βουκεφάλα, ατενίζαμε Θερμαϊκό αμίλητοι. Ξαφνικά ο Γέροντας έφερε τα χέρια του χωνί στο στόμα μα αντί να φωνάξει, κάτι μουρμούρισε. Ο Βαρδάρης πρέπει να είχε μεγάλα κέφια κι έφερνε σκόρπια τα λόγια πέρα δώθε , πρώτη φορά άκουσα ηχώ πάνω απ΄ τη θάλασσα. Ένα γλαροπούλι τσίμπησε με το ράμφος του δυο τρεις κουβέντες κι έφυγε ανατολικά, Καλαμαριά, Πανόραμα, Πυλαία … Αλλο τράβηξε για τα δυτικά, από Νεάπολη, Παύλου Μελά, στους Κήπους και στο Κορδελιό. Αγγελιοφόροι φτερωτοί , φτάσανε μέχρι Ωραιόκαστρο και Διαβατά, ως και στου κόλπου τα πλευρά, Περαία και Μπαξέ Τσιφλίκι. Σε λίγο η πολιτεία θα ξυπνούσε κι ο ψίθυρος θα γινόταν ουρλιαχτό: Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος δεν μένει πια εδώ !

Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά. Είχαμε μείνει μοναχoί ο Γέροντας, τ΄άλογο κι εγώ.

- Γέροντα, που πήγε ο σκύλος ;
- Ποιός σκύλος ;

Μ΄έπιασε τρέμουλο μέχρι τα φυλλοκάρδια. Κι αν τον έβλεπα μόνο εγώ, δεν πάει να πει, ότι δεν ήταν εκεί. Κι αν ήταν όντως εκεί, τα άκουσε όλα, ξέρει τα πρόσωπα, τα στέκια, το Σύνθημα. Καταραμένο τετράποδο , χαφιέ του κερατά! Πρέπει… αύριο … Ναι! Ολα θα παιχτούν κορώνα -γράμματα μέσα στις επόμενες ώρες… Αλίμονο, κανείς δεν ξέρει καλύτερα από μένα, πόσο ασήμαντα μπορεί, το αύριο να γίνει χθες…

Νοέμβρης 2013, συνεχίζεται …
ΓΓ

Μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος της τριλογίας του Γιώργου Γιούπη με τίτλο «Τα σύμβολα δεν είναι πια» ΕΔΩ

Η εικονογράφηση των κειμένων του Γιώργου Γιούπη έγινε απο τον γνωστό ζωγράφο Χρήστο Κεχαγιόγλου.

The post «Ασύλητα δεν είναι πια» appeared first on .

Τα σύμβολα δεν είναι πια.

Γιώργος Γιούπης — Tue, 29 Oct 2013 00:00:00 +0000

Ήτανε εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης… Να΄τανε μόνο εκείνη, ακολούθησαν τόσες… αλλά, μοιραία, το πρώτο χαστούκι του ανέμου θυμάται ο ποιητής… κι εγώ βγαίνοντας παραλιακή κι αφήνοντας πίσω μου Αριστοτέλους, με σηκωμένο γιακά και σκυμμένο το κεφάλι, έτσι καμπούρης κι ανεμοδαρμένος αναλογίζομαι την πρώτη φορά που έκανα αυτή τη διαδρομή… μ΄ Εκείνη…

Είχα ξεμείνει από λεφτά και από τσιγάρα, κι είπα ν΄ αρχίσω συνομιλία με τα μέσα μου και να εκφράζομαι μόνο με στίχους από τραγούδια… μέχρι το πρώτο περίπτερο. Αυτό το παιχνίδι, το παίζουμε εγώ κι ο εαυτός μου, κάθε φορά που μένουμε μόνοι οι δυο μας… δηλαδή συχνά… και τώρα τελευταία συχνότερα…

Με τα χέρια στις τσέπες, τα δάχτυλα ψηλαφίζουν τα τελευταία νομίσματα που δεν καταδέχθηκε ούτε ο πορτιέρης… ωραίος τυπάς… μου πρόσφερε και τσιγάρο …. από κόκκινο πακέτο, μαλακό … Ευχαριστώ .. του είπα, αμερικάνικα δεν καπνίζω … Α! μα είσαι και παράξενος δικέ μου … μ΄ αποκρίθηκε… Του χαμογέλασα, με καληνύχτισε …

Στον Λευκό τον Πύργο πήρα τα φιλιά της… τον αφήνω πίσω μου κι ούτε ματιά δεν του ρίχνω. Παλιά, μαθητής, την κοπάναγα κάτι μεσημέρια κι ερχόμουνα, έκανα όλη τη διαδρομή με τα πόδια, από Λευκό μέχρι Καμάρα …όπως την περιγράφει ο Μενέλαος*… μετά … και για τις κοπάνες απ το Γυμνάσιο περνούσαμε πειθαρχικό στην οργάνωση… Χέστα… με βαρέθηκε ο Πύργος, τους βαρέθηκα εγώ…

Τελικά η δεξιά η τσέπη έχει τα πιο πολλά, τα δύο πιο έμπειρα δάχτυλα της συντηρητικής μου χειρός επιβεβαίωσαν διά της αφής 2 νομίσματα των 2 ευρώ…. Πως άφησα μισό μισθό στο καταγώγι στο Καπάνι… όχι ότι τα κλαίω, αλλά δεν είμαι και πρωτάρης… θα μου πεις ο μισός του μισού, δεν είναι και πολλά…. Όλα μισά μας τα αφήσανε…. Μισθούς, συντάξεις, αξιοπρέπεια…

Αλάφρωσα το βήμα πλησιάζοντας στο μνημείο, όρθωσα τ΄ ανάστημα, σε-βα-σμός. Με το Βουκεφάλα υπάρχει ιδιαίτερη σχέση. Μπροστά στα πόδια του, κάτω απ τα χνώτα του, εκμυστηρεύτηκα τον πρώτο μου έρωτα, σ Εκείνη….

-Ε, γι ακόμη μια φορά δεν πρωτοτύπησες …. ακούω τη φωνή μου ειρωνική … και πριν προλάβω ν αντιμιλήσω , η ματιά μου ξεχωρίζει στο σκοτάδι μια μορφή γνώριμη, να στέκεται ακίνητη μπροστά στο Βουκεφάλα…. Ο Παχίδης ; …. Είναι δυνατόν ; Πίσω του ένας σκύλος…. Δεν ξέρω αν είναι μαζί… αλλά, αν στέκεται ο άνθρωπος δυό μέτρα πριν από το άλογο, ο σκύλος είναι στα δύο μέτρα πίσω απ΄ αυτόν….. Ακολουθώ το βλέμμα του … θα έλεγε κανείς ότι δεν κοιτά τον Βουκεφάλα, αλλά πιο πάνω … τον καβαλάρη….. Αλίμονο! Το το αίμα μου παγώνει, μου έρχεται ναυτία, τα γόνατά μου τρεμουλιάζουν, όλα γυρίζουν … προσπαθώ να φωνάξω του Παχίδη, που δεν είμαι και σίγουρος ότι είναι αυτός, μα έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία… φωνή δε βγαίνει… με ανοιχτό το άναρθρο στόμα και τα δυο μου χέρια απλωμένα σε μια κίνηση απελπισίας … σωριάζομαι… ξαφνικά, γυρίζει και με κοιτάζει με βλέμμα θλιμμένου μισότρελου , γυρίζει και ο σκύλος … ύστερα κάνουν μεταβολή και οι δύο μαζί ταυτόχρονα…

Περάσαν κάμποσα λεπτά πριν συνέλθω… το πρώτο μου μέλημα ήταν να σιγουρευτώ…. Πράγματι, ο Αλέξανδρος δεν ήταν πια στη θέση του…. Έψαξα με το βλέμμα γύρω μου να βρω κανένα περαστικό… να τον ρωτήσω… να μου πεί … αυτές οι κρίσεις τελευταία μ΄ έκαναν κι έχασα την εμπιστοσύνη στην κρίση μου… Τίποτα…. Τελευταία ο κόσμος μαζεύεται όλο και πιο νωρίς…..

Κατάφερα και σηκώθηκα, τινάχθηκα, μέτρησα τις δυνάμεις μου κι έβαλα πλώρη για του Γιάννη στη Μπότσαρη. Είναι το μόνο στέκι που τέτοια ώρα μπορεί να πετύχω κανένα γνωστό και να μάθω… Πρέπει να μου πήρε τουλάχιστον ένα τέταρτο μέχρι να φτάσω και θα πρέπει να ΄ μοιαζα με φάντασμα όταν έφτασα, γιατί ο Γιάννης μου΄βαλε πρώτα ένα ποτήρι νερό και μετά με χαιρέτησε διακριτικά, όπως αρμόζει σε άνθρωπο σωστό που ξέρει τη νύχτα και τα τερτίπια της…

– Από μου μας έρχεται το παλικάρι

– Απ το καταγώγι μωρέ στο Καπάνι

– Μπά-μπά, νυχτερινά φροντιστήρια !

– Ε, πήγα λίγο να φρεσκάρω τις γνώσεις μου στις ξένες γλώσσες

– Κι έφυγες μονάχος, δεν ήταν καλή η καθηγήτρια

– Έφυγα, όταν το αλλοδαπό εξωγήινο πλάσμα, με το οποίο καταναλώσαμε μισό μηνιάτικο, άρχισε να μιλάει ελληνικά, καλύτερα από μένα

– Τι σε ποτίσανε μωρέ… δε σου εχω πει ρε γκαρντάσι, εκεί να παίρνεις πάντα μπουκάλι…

– Μπουκάλι μόνος μου, ρε Γιάννη …

– Γιατί μήπως ήπιες λιγότερο…

– Άστα… Δεν πέρασε κανένας…

– Περάσανε αλλά φύγανε

– Τόσο νωρίς … για πού;

– Τώραααα… δεν ξέρεις τίποτα… ή μήπως ρίχνεις άδεια …

– … τι να ξέρω… νομίζω ότι είδα τον Παχίδη … ο Αλέξανδρος….

– Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος….

– …. Ναι δεν είμαι σίγουρος …. Είναι κι αυτές οι κρίσεις μου… ξέρεις.. καμιά φορά ξεχνάω….άλλοτε τα θυμάμαι όλα μαζί ….

– Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος ….. δεν μένει πια εδώ. Στο αλσάκι, πίσω από το θέατρο, εγώ δεν σε είδα δεν σου είπα τίποτα… τσιγάρα έχεις ; … πιάσε ένα πακέτο… πληρώνεις άλλη φορά.. χαίρε !

Ητανε μαζεμένοι καμιά εικοσαριά, γύρω από τον πυρήνα που αποτελούσαν όσοι έμειναν από τους Άγαμους Θύτες, δηλαδή τα εναπομείναντα θύματα μιας Πόλης που δεν είναι πια … σ ένα παγκάκι κι ο δικός μου Παχίδης, ήταν και ο πρώτος που αντιλήφθηκε την παρουσία μου, αυτός κι ο σκύλος που καθότανε δυο μέτρα πίσω του. Με κοίταξε καλά-καλά, με αναγνώρισε, τα χείλη του σχημάτισαν κάτι σαν χαμόγελο…. Μετά με είδαν και οι άλλοι, κάποιος ξεχώρισε, πρώτα έκανε να πλησιάσει στο παγκάκι, – ο Παχίδης του έγνεψε καταφατικά- κι ύστερα ήρθε προς τα μένα και μου είπε το σύνθημα :

- Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος, ….

- … δεν μένει πια εδώ.

- Καλωσόρισες !

Συνεχίζεται … Οκτώβρης του 2013

—————————————————————————————————————————

*Μενέλαος Λουντέμης

Ο Στάθης Παχίδης, δικηγόρος, μουσικοσυνθέτης και από τα ιδρυτικά μέλη των Άγαμων Θυτών, είχε πει σε συνέντευξη το 2010, αναφερόμενος στη Θεσσαλονίκη, ότι ο βασιλιάς Αλέξανδρος, δεν μένει πια εδώ… Από την φράση του αυτή είναι εμπνευσμένες αυτές οι σκόρπιες αράδες.-Γ

Η εικονογράφηση των κειμένων του Γιώργου Γιούπη έγινε απο τον γνωστό ζωγράφο Χρήστο Κεχαγιόγλου.

Διαβάστε και τα υπόλοιπα δύο μέρη της τριλογίας του Γιώργου Γιούπη:
Ασύλητα δεν είναι πια

Τίποτα δεν είναι πια

The post Τα σύμβολα δεν είναι πια. appeared first on .

Τα παγάκια ήταν μπόμπα

Γιώργος Γιούπης — Wed, 22 May 2013 00:00:00 +0000

Επιτέλους! Η ελληνική αποστολή στο διαγωνισμό της Eurovision, αν μη τι άλλο, επαναπροσδιόρισε τις αρχές και τις αξίες της διοργάνωσης, που αν και δημοφιλής, έχει χάσει εδώ και χρόνια τα αυγά και τα καλάθια, μαζί και το ενδιαφέρον αρκετών θεατών, που δεν δέχονται ότι για να αντιπροσωπεύσεις επάξια τη χώρα σου, πρέπει να απαρνηθείς τη μουσική σου ταυτότητα και όχι μόνο …

Εξηγούμαι: δεν πρόκειται σίγουρα για το άσμα ασμάτων, την υπέρβαση… δεν ήμασταν άλλωστε και στο Σείριο του Χατζιδάκη, στο Μάλμε της Σουηδίας στήθηκε η γιορτή.

Προς όλους όσους δύσπιστοι λοιπόν, έσπευσαν να καταδικάσουν, την – κατά τη γνώμη μου- αξιέπαινη και πρωτότυπη αυτή προσπάθεια, επισημαίνω τα εξής:

Πρώτον, τραγουδήσαμε στη γλώσσα του Ομήρου, δύο λεξούλες αγγλικές μόνο στο ρεφρέν, έτσι για να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον μήπως και πάνε παραπέρα και περάσει το μήνυμα.

Το μήνυμα δεν ήταν το «alcohol is free », το μήνυμα ήταν ότι τα παγάκια είναι μπόμπα … εδώ σε αφήνω να αναλογιστείς γιατί οι ντόπιοι στις Κυκλάδες πίνουνε σκέτα τα ποτά…

Οι πιτσιρικάδες στα μαύρα, με ενδυμασία τσολιά όπως την εμπνεύστηκε … ο Marvel ; χόρεψαν συρτάκι βαστώντας ηλεκτρικές κιθάρες, τρομπέτες, ακορντεόν ! Εδώ ανταμώνουν το χθές με το σήμερα, ο Καζαντζίδης με το Τζίμη Χέντριξ, η Ανατολή με τη Δύση. Αυτό δεν είμαστε ; με το ένα πόδι στην ανατολή και με το άλλο στη Δύση.

Αγάθωνας: Τι δουλειά έχει ο καταξιωμένος ρεμπέτης, που κινδύνεψε να αφοριστεί απ΄ το σινάφι του, στη μέση όλων αυτών, με την αξιοπρεπή μουστάκα και το μπαγλαμαδάκι; Και πάλι συμβολισμός αγαπητέ μου, προς ενημέρωση των λιγότερο υποψιασμένων : το ρεμπέτικο ήτανε ανέκαθεν ροκ!

Λοιπόν καλή η αυτοκριτική διάθεση, αλλά να μη γίνεται σαράκι.

Το τραγούδι ήταν εμπνευσμένο, με έξυπνο στίχο, ελληνικό, άκρως αντιπροσωπευτικό και ενώ είχε όλες τις προδιαγραφές να πιάσει πάτο, θρονιάστηκε στην 6η θέση. Πως έγινε αυτό:

Σας μεταφέρω το μικρό διάλογο μπροστά στην τηλεοπτική οθόνη, την ώρα που η μυρωδιά της σαπίλας άφησε μόνη της έξω τη βροχή, μπήκε μέσα στο σπίτι κι ήρθε κι έκατσε πάνω στα ρουθούνια μας:
-   Ρε συ, αυτοί πουλάνε τρέλα !
-   Γιατί, μήπως έχει μείνει και τίποτα άλλο να πουλήσουμε … Δε βάζεις ένα ουισκάκι να πιούμε στην υγειά τους
-   Με παγάκια ;
-   Όχι πιάσε απ'την κατάψυξη εκείνες τις πετρούλες που έφερε ο Γιάννης απ τη Σκωτία …

Γειά μας !

Μάης 2013, ΓΓ

The post Τα παγάκια ήταν μπόμπα appeared first on .

Κι απ’ τη Βαστίλη, ξεκινάνε…

Γιώργος Γιούπης — Tue, 30 Apr 2013 00:00:00 +0000

-    Που πας κι εσύ ρε καημένε με την εκδίκηση της γυφτιάς παραμάσχαλα κι ένα Χατζημιχάλη περσινό να βγάλεις γκόμενα ; Είσαι με τα καλά σου ;
-    Η εκδίκηση της γυφτιάς σε πείραξε τώρα…
-    Δεν διορθώνεσαι με τίποτα ρε γκαρντάσι , πολύχρωμα φουλάρια, σκισμένα γιλέκα και περπατούρες στο σεληνόφως, φάτε μάτια ψάρια… δεν σου χει πει ποτέ κανείς ότι ο έρωτας περνάει πρώτα απ΄ το στομάχι ;

Ο φιλόξενος χώρος του καινούργιου μεζεδοπωλείου στην καρδιά των Βρυξελλών, ήταν το ντεκόρ αυτής της συνάντησης και το σκηνικό προσέγγισης ακόμη μίας εικονικής πραγματικότητας.
-    Τι της έλεγες και σε κοίταγε σαν εξωγήινο;
-    Της είπα για το Πολυτεχνείο ….
-    Δεν είσαι καλά, τώρα για το Πολυτεχνείο δεν μιλάμε ούτε αυτοί που ήμασταν μέσα, μιλάς εσύ που ήσουνα απ την απέξω;
-    Σε πληροφορώ ότι αυτοί που ήτανε μέσα στην αρχή, μια χαρά παιδιά ήτανε, στη γειτονιά μας μένανε, σ΄ένα παλιό νεοκλασικό, ανένταχτοι, ονειροπόλοι, όταν δεν έκαναν έρωτα μεταξύ τους, κάνανε με τις κιθάρες τους… μετά μπήκατε εσείς και πήρατε τον έλεγχο… Οσο για το άλλο που είπες, εμένα με κλείδωσε η μάνα μου και δεν μπόρεσα να πάω. Αλήθεια εσύ γιατί δε μιλάς ποτέ …
-    Στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί … Τι άλλο κουβεντιάσατε;
-    Μιλήσαμε και για μουσική, να φανταστείς δεν ήξερε ότι στην «Πρώτη Μαίου »
-    Του Μάνου;
-    Ναι, εκεί που λέει ο Βασίλης «… χίλιες σημαίες, κόκκινες, μαύρες, Ο Φεντερίκο, η Κατρίν και η Σιμόν», δεν ήξερε ότι …
-    … ότι «Φεντερίκο », είναι αναφορά στον Γκαρσία Λόρκα ;
-    Όχι μωρέ αυτό το ξέρουν όλοι, – έτσι θέλω να πιστεύω, τουλάχιστον-, για την « Κατρίν » και τη « Σιμόν » δεν ήξερε.
-    Και όταν έμαθε ότι πρόκειται για τη Σιμόν ντε Μποβουάρ;
-    Τη Σιμόν, την είχε ακουστά, λένε ότι ήτανε η μεγάλη καψούρα του Σάρτρ, έτσι το είπε.
-    Και δεν της έριξες ένα σκαμπίλι να συνέλθει;
-    Έλα μωρέ, δεν μπορούν όλοι να κρατάνε σφυροδρέπανο…
-    Καλά που το κατάλαβες, και δε μου λες, μια που πιάσαμε τώρα την κουβέντα, το «Κατρίν », αναφέρεται όντως στη Ντενέβ;
-    Δεν αποκλείεται, ξέρεις ότι η Ντενέβ τότε, ήταν η μούσα του Πολάνσκι και του Μπουνιουέλ, σύμβολο της καινούργιας εποχής που ξημέρωνε στη 10ετία του 60, αλλά εγώ αυτή την εκδοχή δεν την πιστεύω. Πιο επικρατέστερη μου φαίνεται αυτή της Κατρίν Παϊγιασέ, στέλεχος της επιτροπής αγώνα και στην πρώτη γραμμή στα οδοφράγματα τον Μάη του 68.
-    Τα είπες όλα αυτά στην κοπέλα;
-    Κι αυτά κι άλλα… και ότι θα στηθούνε ξανά στους δρόμους οι λαιμητόμοι και τα παιδιά θα παίζουνε κλοτσοσκούφι με ανθρώπινα ακρωτηριασμένα κεφάλια, τα κεφάλια του κεφαλαίου… μόνο που δυστυχώς, κοντά στο ξερό καίγεται και το χλωρό…
-    Ρε, είσαι πολύ κολλημένος τελικά ! Εχεις καταλάβει ότι εσύ μιλάς για μνημεία και οι άλλοι για μνημόνια; Δεν πιστεύω να της απήγγειλες και Μαγιακόφσκι , ξέρω ότι του έχεις αδυναμία..
-    Λίγο… δεν πρόλαβα γιατί ήρθε εκείνος ο γνωστός της και μας διέκοψε κι ύστερα της πρότεινε να τη συνοδέψει..
-    Ο Γνωστός οδηγάει οκτακύλινδρο υβριδικό , η αξία του οποίου αντιστοιχεί σε μερικά χρόνια μισθών ενός έντιμου και συνειδητού εργαζόμενου σαν και σένα. Αυτό πληροφοριακά το λέω, έτσι ;
-    Εμένα πάντως όταν με χαιρέτισε, μου είπε ότι βρήκε την κουβέντα μας πολύ ενδιαφέρουσα και μου υποσχέθηκε ότι, την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, θα είναι πιο διαβασμένη.
-    Και πότε θα είναι αυτή, για να έχουμε καλό ρώτημα;
-    Αυτό δεν το προσδιορίσαμε.
-    Ούτε κινητό πήρες;
-    Έδωσα το δικό μου.
-    Μα τι Λάκης είσαι ρε αδερφέ ! Το νούμερο του κινητού σου το ξέρεις απ έξω, ή το χεις γραμμένο στο πίσω κέλυφος;
-    Γιατί έχει σημασία;
-    Ήθελα να δω αν το έβγαλες από το θήκη..
-    Το έβγαλα, και λοιπόν;
-    Είδες πολλούς να φοράνε ακόμη θήκη στη ζώνη για το κινητό;
-    Εγώ πάντα φορούσα.
-    Ανεπίδεκτος !
-    Μαθήσεως ;
-    Οσφρήσεως !
-    Με περιπαίζεις…
-    Σε βλέπω που λιώνεις και σε λυπάμαι…. Φεύγω, να σε πετάξω μέχρι το σπίτι;

Στο δρόμο που πηγαίνανε, περάσανε μπροστά από τη Brasserie Georges. Το οκτακύλινδο ήταν επιδεικτικά παρκαρισμένο μπροστά στην είσοδο. Ο οδηγός το αντιλήφθηκε αλλά δεν είπε τίποτα. Στο διπλανό κάθισμα του αυτοκινήτου, ο τελευταίος μίας γενιάς προς εξαφάνιση, είχε βγάλει τη θήκη του κινητού από τη ζώνη και την περιεργαζόταν με ένα βλέμμα απορημένο. Αφού ανάλυσε για μερικά λεπτά το αντικείμενο made in china, αναλογίστηκε όλα τα στάδια παραγωγής, εμπορικών συμφωνιών, διαπραγματεύσεων και γενικά όλη τη διαδρομή από την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση: Την Ευρώπη που άνοιξε τα σύνορα στην παγκοσμιοποίηση, τις πολυεθνικές που για να την ευχαριστήσουν μετέφεραν όλα τα εργοστάσια στην Κίνα, τα ανήλικα κινεζάκια που δουλεύουν κάτω από συνθήκες απάνθρωπες για ένα κομμάτι ψωμί, τον εισαγωγέα που δηλώνει part time τους υπαλλήλους που δουλεύουν οκτάωρο, γιατί έχει μόνο 400% κέρδος, το κράτος που το ξέρει, αλλά κλείνει τα μάτια, οι φόροι μισοί είναι καλύτερα από το τίποτα … και κάπου στο τέλος, αυτόν τον ίδιο, που έκανε κι έρευνα αγοράς, ο μαλάκας, για να το πάρει φθηνότερα…. Ξαφνικά σήκωσε το κεφάλι   κοίταξε πεισματικά και θυμωμένα στο κενό και ξαναπέρασε στη ζώνη τη θήκη του κινητού.
-    Να πάει να πηδηχτεί, εγώ τη θήκη δεν τη βγάζω.
-    Ξέρεις, καλά το είπες προηγουμένως, δεν μπορούν όλοι να κρατάνε καλάσνικοφ στα χέρια, καλό είναι που και που και κανένα χωνάκι με καϊμάκι Δωδώνης. Κι αυτό ισχύει και για σένα, δεν μπορείς να τα αναλύεις όλα με τη διαλεκτική, θα σου στρίψει… Θυμάσαι την ατάκα του Ρόμπερτ Ρέντφορντ στην Λένα Ολιν, στο «Χαβάνα » ; Οι περισσότερες στιγμές της καθημερινότητας είναι τόσο απλές, βγαίνεις μια βόλτα, αγοράζεις μια γραβάτα… Αυτή είναι η ζωή.
-    Ναι καλά! Αμερικανιές ! « everyday stuff …. You buy a necktie…»
Να μια φορά που η αγγλική είναι πιο συγκεκριμένη από τη γλώσσα του Ομήρου, όπου nec ίσον λαιμός και tie ίσον δένω. Λαιμοδέτης δηλαδή, αλλά να που υπερίσχυσε το γραβάτα, λέξη εκ παραδρομής, από μόνη της δεν του λέει τίποτα, γραβάτα… Γραβάτες μεταξωτές ύφαινε η μάνα του, δίπλα στον αργαλειό, θυμητάρι και σύμβολο, που έστεκε στη μέση της βιοτεχνίας… με μεταξωτές γραβάτες συμπληρώσανε τους τελευταίους μισθούς των απολυμένων, σαν πήρε η κατηφόρα, γραβάτα μεταξωτή πέρασε στη δρούγα ο πατέρας του και κρεμάστηκε γονατιστός, μένοντας έτσι στα χρονικά των ευφυέστερων αυτοκτονιών, λίγο πριν την κατάσχεση… με την ίδια αυτή μεταξωτή γραβάτα του ιδιόχειρα, δένει τώρα κι αυτός τα χεράκια της Βασούλας στο κεφαλάρι της ερωτικής τους κλίνης, κι είναι παιδί τζιμάνι η Βάσω, του κάνει όλα τα κέφια κι ας μην είναι πολύ του φετίχ…

Σήκωσε το δεξί του χέρι από το τιμόνι και το έφερε στου αλλουνού το σβέρκο. Του χάιδεψε τρυφερά το κεφάλι και του είπε :
-Πες μου ένα στίχο του δικού σου του Μαγιακόφσκι ρε φιλαράκι..
- «Νομίζετε ίσως πως παραμιλάει ο πυρετός; »
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Μια γνώριμη φωνή, έμελλε να είναι, αυτή τη φορά, η αφορμή για ένα ακόμη ημιτελές παραλήρημα.
- Με τι ασχολείσαι πάλι και μας έχεις παρατήσει, θα κατέβεις να σε δούμε κι εμείς λίγο;
- Κλείσε την πόρτα… μην κρυώσει το παιδί.…

ΓΓ – Παραμονή Πρωτομαγιάς του 2013

Σημείωμα : εμπνευσμένο από το τραγούδι του Μάνου Λοίζου ΄΄Πρώτη Μαίου΄΄ και την υπέροχη ερμηνεία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, καλή πρωτομαγιά ! – ΓΓ

The post Κι απ’ τη Βαστίλη, ξεκινάνε… appeared first on .

Τίποτα δεν είναι πια…

Γιώργος Γιούπης — Sun, 03 Mar 2013 00:00:00 +0000

***

The post Τίποτα δεν είναι πια… appeared first on .