Στον ρόλο του Δικηγόρου συναντάμε τον Δημήτρη Μαλαφέκα, έναν ηθοποιό με πολυετή παρουσία και ιδιαίτερα σημαντική καλλιτεχνική πορεία στο κοινοτικό θέατρο, ο οποίος έχει ξεχωρίσει μέσα από ώριμες και απαιτητικές θεατρικές επιλογές. Με συνέπεια απέναντι σε έργα που διαθέτουν έντονο κοινωνικό και υπαρξιακό αποτύπωμα, ο Δημήτρης Μαλαφέκας προσεγγίζει τους Πιγκουίνους ως ένα έργο «αιχμηρό, ξεβολευτικό και αμείλικτο», αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την ανθρώπινη ευθραυστότητα που διαπερνά όλους τους χαρακτήρες του. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά στο Newsville.be και τον Γιάννη Δήμα για τη μακρά και απαιτητική διαδικασία των προβών, τη συνεργασία του με τον Δημήτρη Στασινόπουλο και τη βαθιά αλήθεια ενός έργου που, όσο παράξενο κι αν μοιάζει, αντανακλά με ανησυχητική ακρίβεια τη δική μας πραγματικότητα.

Κύριε Μαλαφέκα, τελική ευθεία για την πρεμιέρα του θεατρικού έργου Πιγκουίνοι. Πείτε μας δυο λόγια για το πώς προετοιμάζεστε για τις παραστάσεις με το Απόπειρα Project;
Μετά από 12 μήνες προβών, έχω την αίσθηση ότι έχουμε χτίσει ένα δικό μας σύμπαν, το σύμπαν των πιγκουίνων, και είμαστε έτοιμοι να το παρουσιάσουμε στο κοινό. Ήταν ( και είναι ακόμα) μια διαδικασία επίπονη αλλά και εξαιρετικά δημιουργική σε ένα πλαίσιο σχεδόν απόλυτης ελευθερίας όπως αυτά που ξέρει να δημιουργεί ο Δημήτρης Στασινόπουλος στις πρόβες του. Πολύς αυτοσχεδιασμός, συζητήσεις, πίτσες και σουβλάκια, και τελικά η συναρμολόγηση μιας παρέας όπου βασιλεύει η άνεση και η συνενοχή. Ανυπομονούμε νομίζω όλοι για την πρεμιέρα.

Τι σας κέντρισε στο κείμενο του Δημήτρη Στασινόπουλου και γιατί αποδεχθήκατε τον ρόλο του Δικηγόρου στους Πιγκουίνους;
Ο Δημήτρης ως συγγραφέας (αλλά και ως σκηνοθέτης) έχει μια αρετή την οποία εκτιμώ απεριόριστα: δεν φοβάται να εκτεθεί και να εκθέσει, να τσαλακωθεί και να τσαλακώσει. Οι Πιγκουΐνοι είναι ένα κείμενο αιχμηρό, ξεβολευτικό, έως και αμείλικτο, αλλά και πολύ αστείο και γενναιόδωρο ταυτόχρονα. Όσο για τον ρόλο μου, μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά από την στιγμή που το έργο μου αρέσει έχει πολύ μικρή σημασία για μένα ποιόν ρόλο θα παίξω. Εφόσον ο Δημήτρης με φαντάστηκε ως δικηγόρο, αυτό θα παίξω. Είναι θέμα εμπιστοσύνης στο κριτήριο του σκηνοθέτη.

Ο χαρακτήρας σας βρίσκεται μέσα σε μια κοινωνία που άλλοτε αγνοεί και άλλοτε εξοντώνει το «διαφορετικό». Πώς προσεγγίσατε υποκριτικά αυτή τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρωπιά και την κοινωνική απάθεια;
Το ενδιαφέρον με τους Πιγκουΐνους είναι ότι σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες, άλλος λίγο άλλος πολύ, είναι «διαφορετικοί», κάτι σαν πινακοθήκη κοινωνικά απροσάρμοστων, είναι ταυτόχρονα μισάνθρωποι αλλά και πολύ ανθρώπινοι. Υποκριτικά αυτό θέλει πολύ δουλειά γιατί είναι εύκολο να πέσεις στην παγίδα της καρικατούρας.

Οι Πιγκουίνοι φαίνεται να απαιτούν έντονη σωματικότητα και κινησιολογία. Πόσο απαιτητική ήταν αυτή η διαδικασία για εσάς και τι ανακαλύψατε μέσα από αυτήν για το σώμα και την έκφρασή σας πάνω στη σκηνή;
Η σωματικότητα είναι βασικό ζητούμενο στα έργα του Δημήτρη, είναι κάτι που το ενθαρρύνει, φαίνεται από την πρώτη στιγμή ότι θέλει να το πάει όσο πιο μακριά γίνεται. Είναι όντως απαιτητική διαδικασία αλλά τόσο απελευθερωτική που αξίζει τον κόπο. Μας διευκόλυνε η εμπιστοσύνη που δημιουργήθηκε μεταξύ των ηθοποιών αλλά και η άριστη καθοδήγηση της καταπληκτικής κινησιολόγου μας (και όχι μόνο) Μαρίας Νεραντζάκη.

Το έργο κινείται ανάμεσα στο δυστοπικό, το σουρεαλιστικό και το βαθιά ανθρώπινο. Πώς κρατά ένας ηθοποιός την αλήθεια του ρόλου του μέσα σε έναν τόσο παράξενο και αλληγορικό κόσμο;
Αυτό δεν είναι τόσο δύσκολο: Δυστυχώς ο κόσμος των Πιγκουίνων μας είναι στην πραγματικότητα πολύ γνώριμος. Η επικαιρότητα είναι όσο δυστοπική και σουρεαλιστική όσο είναι και το έργο, το μίσος για τον αδύναμο και τον διαφορετικό, η ανθρωποφαγία, το «ο θάνατος σου, η ζωή μου» είναι γύρω μας. Ένα επιπλέον στοιχείο όμως που για μένα βοηθάει πολύ ως προς την «αλήθεια του ρόλου» είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Δημήτρης: ζωντανή, ανεπιτήδευτη, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς αυτολογοκρισία, σε κάνει να νοιώσεις άμεσα ότι «ακούγεσαι» αληθινός. Μεγάλο προσόν.

Μέσα από την παράσταση τίθεται συνεχώς το ερώτημα της συνύπαρξης με τον «άλλον». Υπήρξε κάποια στιγμή στις πρόβες που σας έκανε να δείτε διαφορετικά τη δική σας στάση απέναντι στους ανθρώπους γύρω σας;
Δεν θα το έλεγα έτσι. Ο τρόπος που δουλεύουμε στις πρόβες όμως, η ένταση, η τριβή, ή παρέα, μου επέτρεψαν να γνωρίσω καλύτερα 4 ανθρώπους για τους οποίους ήξερα πολύ λίγα πράγματα, να τους δω να δίνουν τα πάντα, να ξεγυμνώνονται στην σκήνη. Κι” αυτό έχει ανεκτίμητη αξία.

Μετά από δώδεκα μήνες προετοιμασίας, τι πιστεύετε ότι θα μείνει τελικά στον θεατή όταν πέσει η αυλαία των Πιγκουίνων — και τι θα μείνει σε εσάς προσωπικά;
Πραγματικά δεν έχω ιδέα τι θα μείνει στον θεατή και χαίρομαι γι” αυτό. Κάτι θα μείνει πάντως… Όσο για μένα, ξέρω ότι θα νιώσω πολύ γεμάτος και πολύ άδειος ταυτόχρονα.

Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ

Φωτογραφίες: Θανάσης Βελούζος 

The post Δημήτρης Μαλαφέκας: «Οι Πιγκουΐνοι είναι ένα κείμενο αιχμηρό, ξεβολευτικό, έως και αμείλικτο» appeared first on .

Οι Πιγκουίνοι είναι ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο, γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Δημήτρη Στασινόπουλο, έναν δημιουργό με ιδιαίτερη θεατρική φωνή και σκηνοθετική ματιά που δεν φοβάται να γίνει αιχμηρή, τολμηρή, ακόμη και προκλητική. Μέσα από μια δυστοπική αλληγορία μεταμόρφωσης και αποξένωσης, το έργο θέτει ουσιαστικά κοινωνικά ερωτήματα για τη συνύπαρξη, την ανοχή, τη διαφορετικότητα και τη θέση του «άλλου» στον σύγχρονο κόσμο. Δεν επιδιώκει να δώσει εύκολες απαντήσεις· αντίθετα, καλεί τον θεατή να αναμετρηθεί με τα ερωτήματά του.

Η παράσταση αποτελεί καρπό μιας εξαιρετικά γόνιμης συνεργασίας πολλών συντελεστών και το αποτέλεσμα προμηνύεται πολυεπίπεδο και σκηνoθετικά έντονο, εκρηκτικό. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι και το ισχυρό καστ, που ενώνει την εμπειρία με τη φρεσκάδα: οι Δημήτρης Μαλαφέκας, Ηλίας Ξυδιάς και Γιάννης Ρόδιος συναντούν επί σκηνής τους Θεόκριτο Ζαφειρίου και Γιώργο Σαπουντζόγλου, δημιουργώντας μια δυναμική σύνθεση με ένταση, ευαισθησία και εκρηκτική ενέργεια.

Με αφορμή αυτή τη νέα, φιλόδοξη θεατρική απόπειρα, συνομιλώ με τον Δημήτρη Στασινόπουλο για το πρωτότυπο κείμενό του, τη διαδρομή της δημιουργίας, τις προκλήσεις της σκηνοθεσίας, αλλά και για όλα εκείνα που κάνουν τους Πιγκουίνους μια παράσταση που αξίζει να αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Δημήτρη, να σταθώ αρχικά στην απίθανη αφίσα του θεατρικού;
Δεν είναι φανταστική;! Η Ζάκι είναι μια απίθανη σχεδιάστρια με φοβερή ματιά και έχει πιάσει ακριβώς το κέντρο του έργου με αυτή την δημιουργία της και την ευχαριστώ από καρδιάς!

Λιγότερο από τρεις εβδομάδες για την πρεμιέρα και απομονώνοντας επιλεκτικά από το επίμετρο του βιβλίου σου, διαβάζουμε: «Δυστοπική αλληγορία μεταμόρφωσης και αποξένωσης».
Ναι είναι αυτό ακριβώς. Είναι μια αλληγορία σε μια δυστοπική πραγματικότητα όπου η μεταμόρφωση και η αποξένωση έχουν το κεντρικό ρόλο παρόλο που η πολυκοσμία και η πολυφωνία ειναι παρούσες.

Τελικά βοηθάει όταν έχεις γράψει ο ίδιος το κείμενο ή τα κάνει δυσκολότερα τα πράγματα;
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος αν βοηθάει τελικά. Αυτό που σίγουρα βοηθάει είναι η συνεργασία και η ομαδική προσέγγιση γιατί κάνουν την παράσταση να αποκτά την δική της ταυτότητα όπου τελικά, και καλώς, ο συγγραφέας μπαίνει σε δεύτερο ρόλο.

Παρακολουθώ στα σόσιαλ την θεατρική ομάδα και βλέπω πως ο αγώνας των Πιγκουίνων άρχισε 12 μήνες πριν;
Ναι περίπου τόσο. Είναι ένα όμορφο και έντονο ταξίδι και θέλαμε πραγματικά να εξερευνήσουμε πολλά πράγματα στην υποκριτική, την κινησιολογία, την μουσική και την ενδυματολογία.

Πρωτότυπο και καλό για εμάς τους θεατές αλλά γιατί επτά παραστάσεις;
Επτά παραστάσεις γιατί θέλουμε να το απολαύσουμε εμείς οι ίδιοι πρώτα. Έχουμε διαπιστώσει στο παρελθόν πως στην τέταρτη παράσταση, έχουμε πάρει τον αέρα του θεάτρου και του χώρου και θέλουμε να κάνουμε και άλλες, αλλά με την προηγούμενη σύμβαση των 4 παραστάσεων, σταματάγαμε… Ε, αυτή την φορά είπαμε να δώσουμε και άλλες τρεις έτσι για το καλό.

Και οι Βρυξέλλες είναι μόνο η αρχή;
Ναι! 20,21 Ιουνίου πάμε για δύο παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη στο θέατρο Τ και τέλη Σεπτεμβρίου στην Αθήνα στην Φάμπρικα για μια παράσταση.

Πέντε ηθοποιοί, πέντε ρόλοι; Η συνύπαρξη Δημήτρη Μαλαφέκα, Ηλία Ξυδιά και Γιάννη Ρόδιου ανεβάζει επικίνδυνα τον πήχυ.
Είμαι πραγματικά πολύ τυχερός για όλους του συντελεστές του έργου που με τιμούν με το ταλέντο τους και τον χρόνο τους. Η συνεργασία Δημήτρη, Ηλία και Γιάννη, ως πιο έμπειρους ηθοποιούς, στην κοινότητα μας, με την νέα υποκριτική ματιά των Θεόκριτου Ζαφειρίου και του Γιώργου Σαπουντζόγλου, δημιουργούν πανέμορφες και εκρηκτικές δυναμικές επί σκηνής. Είναι ένα πολύ δυνατό καστ και θα το δείτε και επί σκηνής.

Κίνηση, χειρονομίες, σωματική έκφραση: Από τα τρέιλερ που έχουν κυκλοφορήσει φαίνεται πως οι Πιγκουίνοι θα ταλαιπωρήσουν τους επί σκηνής ηθοποιούς.
Ω ναι… Αλλά δεν τους πειράζει. Να είναι καλά η Μαρία Νεραντζάκη για την συνεχή δουλειά που κάνει για αυτή την παράσταση και μας έχει ανεβάσει όλους στο κινησιολογικό και χορογραφικό σε πολύ ψηλά επίπεδα. Είμαστε πάρα πολύ τυχεροί που την έχουμε μαζί μας, και εγώ προσωπικά της είμαι ευγνώμων γιατί προσφέρει πάρα πολλά σε όλα τα επίπεδα και έχει τον τρόπο να μας καθοδηγεί και να βγαίνουν όλα αβίαστα και πανέμορφα.

Αλήθεια υπάρχουν πιγκουίνοι στις Βρυξέλλες;
Σίγουρα ναι.

Φαντάζομαι στην έξοδο ενός σταθμού μετρό στο κέντρο της ευρωπαϊκής γειτονιάς, μεταξύ χιλιάδων ανθρώπων να στέκεται ένας μικρόσωμος πιγκουίνος. Μας νοιάζει τελικά ο άλλος; ο δίπλα μας; ποιος είναι ή γιατί αναπνέει κοντά μας;
Θα έπρεπε να μας νοιάζει πολύ περισσότερο από όσο μας νοιάζει τώρα.

Συνύπαρξη ή ανοχή; υπάρχουν ή θα έπρεπε να υπάρχουν κανόνες;
Θα έλεγα ότι η συνύπαρξη απαιτεί την ανοχή. Αν δεν υπάρχει ανοχή πως μπορεί να υπάρξει συνύπαρξη; Και ακριβώς λόγω της ανοχής, οι κανόνες θα έρθουν αναγκαστικά για να προστατέψουν την συνύπαρξη και την ανοχή. Βέβαια αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που ευχαρίστως να την κάνουμε αφού δείτε και την παράσταση γιατί καταπιάνεται πολύ με αυτό το θέμα.

Οι θεατές θα δούνε ένα έργο ρεαλιστικό, φανταστικό, πραγματικό, ή παράλογο;
Δεν ξέρω… Θα έλεγα ένα σουρεαλιστικό δράμα αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι είμαι ακριβής. Είναι δύσκολο να το τοποθετήσω κάπου.

Λέμε συχνά πως ένα θεατρικό έργο μπορεί να λειτουργήσει ως εκπαιδευτικό μέσο, ως εργαλείο έρευνας και κοινωνικής παρέμβασης. Τι ισχύει με τους Πιγκουίνους;
Δεν ξέρω αν είναι εκπαιδευτικό μέσο, και βασικά δεν θα ήθελα να είναι. Οι πιγκουίνοι δεν θέλουν ούτε να διδάξουν ούτε να εκπαιδεύσουν κανέναν. Περισσότερο να υπάρξουν θέλουν.

Συνήθως ρωτάω τον σκηνοθέτη ποια είναι τα συναισθήματα που θα πάρει μαζί του ο θεατής με το πέσιμο της αυλαίας. Να ρωτήσω ποια περιμένεις να είναι τα δικά σου συναισθήματα, αργά το βράδυ, της τελευταίας μέρα του Μαΐου;
Χα! Καλή ερώτηση… Θα έλεγα ευγνωμοσύνη προς όλους τους συντελεστές της παράστασης που πιστέψανε σε αυτό το έργο και τα έδωσαν όλα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξέρεις είναι περίεργο να εργάζεσαι 12 μήνες για να δείξεις κάτι μόνο για λίγες μέρες, να κάνεις πολλή δουλειά και μετά να τελειώνει απότομα. Είναι μια γλυκόπικρη αίσθηση.

Είναι οι Πιγκουίνοι μία ακόμα απόπειρα;
Ναι. Είναι μια ακόμα απόπειρα. Το κείμενο είναι γραμμένο με διαφορετικό τρόπο από το προηγούμενο έργο μου και η προσέγγιση της παράστασης είναι μια απόπειρα από μόνη της. Δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι άλλο εκτός από απόπειρες. Εφόσον μπήκαμε σε αυτό το ταξίδι του θεάτρου, θέλουμε να εξερευνούμε και να ανακαλύπτουμε συνεχώς πράγματα ακόμα και αν κάνουμε λάθη γιατί έτσι μαθαίνουμε.

Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ

Φωτογραφίες: Θανάσης Βελούζος 

The post Δημητρης Στασινόπουλος: «Οι πιγκουίνοι δεν θέλουν να εκπαιδεύσουν κανέναν. Να υπάρξουν θέλουν» appeared first on .

The Warehouse Studio, Βρυξέλλες
Rue Waelhem 69A
1030 Βρυξέλλες
14–17 & 29–31 Μαΐου 2026
Εισιτήρια, εδώ. 

Ακατάλληλο κάτω των 16

Ένα παράξενο φαινόμενο στη σύγχρονη Αθήνα

Σε μια πολυπληθή πόλη, όπως είναι η σύγχρονη Αθήνα, λαμβάνουν χώρα διάφορα παράξενα γεγονότα, όπως η εμφάνιση πιγκουίνων σε διάφορα σημεία. Οι κάτοικοι της πόλης είτε τους αγνοούν είτε τους εξοντώνουν, με εξαίρεση έναν δημοσιογράφο που προσπαθεί να τους σώσει και να τους προστατεύσει, πείθοντας και άλλους γι’ αυτό.

Απόσπασμα από το επίμετρο του βιβλίου

«Το έργο αποτελεί μια δυστοπική αλληγορία μεταμόρφωσης και αποξένωσης, όπου οι πιγκουίνοι γίνονται ο καθρέφτης της κοινωνικής απάθειας και των υπαρξιακών ερωτημάτων του ανθρώπου. […] Οι πιγκουίνοι είναι ταυτόχρονα θύματα, σύμβολα και υποκείμενα, αποκαλύπτοντας τη ρευστότητα της κοινωνίας και την ανάγκη για ηθική επανατοποθέτηση του ανθρώπου μέσα σε αυτήν. […] Το έργο δεν λειτουργεί απλώς ως κοινωνική κριτική ή οικολογική παραβολή, αλλά διαμορφώνεται ως πεδίο εναλλακτικής ανθρωπολογίας, όπου η σχέση ανθρώπου-ζώου δεν είναι εργαλειακή ούτε συμβολική, αλλά συστατική και συμβιωτική.

Η δραματουργία του Στασινόπουλου εγκολπώνεται όψεις της οικοκριτικής σκέψης και συνομιλεί με θεωρητικά προτάγματα της ζωοανθρωπολογίας, αποκαλύπτοντας το ζώο όχι ως αναπαράσταση ή μέσο, αλλά ως δρων ον, φορέα ηθικής και υπαρξιακής αξίας. Εντέλει, η σκηνική πρόταση των “Πιγκουίνων” αρθρώνει μια ποιητική του απροσδιόριστου και του μη κανονιστικού, όπου η θεατρική πράξη καθίσταται τόπος ανοιχτότητας προς το διαφορετικό και η έννοια του ανθρώπινου αποδιαρθρώνεται, προκειμένου να επανασυσταθεί υπό το φως μιας μη ιεραρχικής, δια-ειδικής συμβίωσης».

Κατερίνα Διακουμοπούλου (Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ)
Θάλεια Μπουσιοπούλου (Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ).

Η παραγωγή

Το νέο έργο του Δημήτρη Στασινόπουλου παρουσιάζεται στις Βρυξέλλες από την ομάδα Apopeira Project, φέρνοντας το σύγχρονο ελληνικό θέατρο σε ένα διεθνές κοινό.
Η παράσταση είναι στα ελληνικά, με υπέρτιτλους στα αγγλικά και τα γαλλικά.

Ημερομηνίες Παραστάσεων

• Πέμπτη 14 Μαΐου 2026 – 20:00
• Παρασκευή 15 Μαΐου 2026 – 20:00
• Σάββατο 16 Μαΐου 2026 – 20:00
• Κυριακή 17 Μαΐου 2026 – 18:00
• Παρασκευή 29 Μαΐου 2026 – 20:00
• Σάββατο 30 Μαΐου 2026 – 20:00
• Κυριακή 31 Μαΐου 2026 – 18:00

Συντελεστές

Παίζουν: Δημήτρης Μαλαφέκας, Ιωάννης Ρόδιος, Γιώργος Σαπουντζόγλου, Ηλίας Ξυδιάς, Θεόκριτος Ζαφειρίου
Κείμενο & Σκηνοθεσία: Δημήτρης Στασινόπουλος
Κινησιολογία, Χορογραφία, Κοστούμια: Μαρία Νεραντζάκη
Μουσική Σύνθεση, Φωτισμός: Θανάσης Βελούζος

Μακιγιάζ: Όλγα Μοσχόβου
Backstage: Μαριάννα Τσελεπή, Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Κύρα Αραμπίδου
Υπέρτιτλοι: Εμμανουέλα Πρινιωτάκη (γαλλικά), Γιώργος Φιλιππάκης (αγγλικά)
Σχεδιασμός Αφίσας: Zacki Aplada
Παραγωγή: Apopeira Project

The post Οι Πιγκουίνοι του Δημήτρη Στασινόπουλου, ανεβαίνουν στις Βρυξέλλες appeared first on .

ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΙ | ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ
Επίμετρο: Κατερίνα Διακουμοπούλου, Θάλεια Μπουσιοπούλου
Διαστάσεις 21 × 17 cm
Φιλολογική Επιμέλεια: Σωτηρία Αποστολάκη
Σχεδιασμός Έκδοσης: Ιωάννης Κ. Τσίγκας
Σελίδες 134
Χρονολογία: Δεκέμβριος 2025

Depuis 2017, Dimitris Stasinopoulos contribue avec qualité et originalité à la vie culturelle et théâtrale bruxelloise. Rappelons-nous sa première apparition sur les planches de la Comédie Claude Voltaire (THESPIS – « LA NUIT DES ROIS ») et sur d’autres scènes, notamment en 2020 avec « PHYSIKA », son premier court-métrage grec, tourné en Belgique. Son premier texte théâtral a suivi avec le livre « La Tentative » : publié avec soin en octobre 2021 par Kapa Publishing, son adaptation théâtrale éponyme a rencontré un vif succès lors des cinq représentations à guichets fermés en 2022. À l’époque, l’auteur, metteur en scène et comédien Dimitris Stasinopoulos nous avait confié travailler sur sa deuxième œuvre théâtrale, le livre « PENGUINS », que nous avons aujourd’hui le plaisir de découvrir, également publié par Kapa Publishing. Dans le même temps, l’intention de l’auteur de mettre en scène « Les Pingouins » a été révélée sur les réseaux sociaux et les représentations devraient être annoncées pour la mi-mai. Voyons plus en détail ce que l’auteur, Dimitris Stasinopoulos, a déclaré à Newsville.be.

Dimitris Stasinopoulos : « Les Pingouins, une pièce qui aborde la coexistence »

Écrire est pour moi un besoin de dialoguer avec moi-même et avec la société. Je ne sais pas exactement ce qui m’a poussé à écrire, peut-être lorsque je travaillais en Angleterre et que je prenais le train tous les jours, et qu’à un moment donné, j’ai ressenti le besoin d’écrire plutôt que d’écouter de la musique ou de regarder mon téléphone. « Les Pingouins » est une pièce qui traite de la coexistence : la coexistence avec nous-mêmes, avec nos proches et surtout avec les autres. Même si elle arrive quelques années après « La Tentative », je pense qu’il y a un dialogue entre les deux, pas forcément une suite directe, mais plutôt une conversation faite de contrastes et de points communs.

À l’instar de *The Attempt*, *The Penguins* est publié par la maison d’édition KAPA de Theodoris Kouledakis, et je suis très heureux de cette collaboration constructive, sincère et fructueuse qui a résisté à l’épreuve du temps. Notre collaboration a débuté lorsque Katerina Diakoumopoulou, maître de conférences au département d’études théâtrales de l’Université nationale d’Athènes, a lu *The Attempt* lors de son étude intitulée « Théâtre communautaire et résilience : le cas du théâtre communautaire de la diaspora grecque à Bruxelles », publiée chez Routledge, et m’a mis en contact avec M. Kouledakis.

L’épigraphe de *The Penguins* a été rédigée par Mmes Diakoumopoulou et Bousiopoulou, enseignantes spécialisées au département d’études théâtrales de l’Université nationale d’Athènes. Elles y proposent une analyse approfondie de la pièce et en soulignent avec beaucoup de finesse la complexité.

Je leur suis profondément reconnaissant et les remercie du fond du cœur pour leur soutien constant à mon travail.

La pièce « Penguins » sera présentée à Bruxelles par la compagnie Apopeira Project en mai prochain, et nous sommes impatients de vous dévoiler ce que nous vous avons préparé !

Quelques mots sur le livre

Dans une ville grouillante comme Athènes, divers événements étranges se produisent, comme l’apparition de pingouins à différents endroits. Les habitants les ignorent ou les exterminent, à l’exception d’un journaliste qui tente de les sauver et de les protéger, et qui parvient à convaincre d’autres de faire de même.

Perspectives académiques 

« La pièce est une allégorie dystopique de la transformation et de l’aliénation, où les pingouins deviennent le miroir de l’apathie sociale et des questionnements existentiels humains. […] Les pingouins sont à la fois victimes, symboles et sujets, révélant la fluidité de la société et la nécessité d’un repositionnement moral de l’homme en son sein. […] La pièce ne se limite pas à une simple critique sociale ou à une parabole écologique, mais se conçoit comme un champ d’anthropologie alternative, où la relation homme-animal n’est ni instrumentale ni symbolique, mais constitutive et symbiotique. La dramaturgie de Stassinopoulos embrasse des aspects de la pensée écocritique et dialogue avec les préceptes théoriques de la zooanthropologie, révélant l’animal non comme une représentation ou un médium, mais comme un être agissant, porteur de valeurs morales et existentielles. En définitive, la proposition scénique des « Pingouins » articule une poétique de l’indéterminé et du non-normatif, où l’acte théâtral devient un espace d’ouverture à la différence et où le concept d’humain est déconstruit, afin de… » « être reconstituée à la lumière d’une symbiose non hiérarchique et interspécifique », affirment dans l’Epimeter de la publication K. Diakoumopoulou (professeure adjointe du département d’études théâtrales de l’Université nationale d’Athènes) et Th. Bousiopoulou (personnel pédagogique spécialisé du département d’études théâtrales de l’Université nationale d’Athènes).

The post «ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΙ», το νέο βιβλίο του Δημήτρη Στασινόπουλου appeared first on .

Η θεατρική ομάδα Apopeira Project, που παρουσίασε το έργο «Η Απόπειρα», αναζητά δύο ηθοποιούς για το νέο έργο του συγγραφέα και σκηνοθέτη Δημήτριου Στασινόπουλου, «Πιγκουίνοι», το οποίο θα ανέβει την Άνοιξη του 2026.

Ζητούνται:
• Δύο άντρες ηθοποιοί (18+)
• Στοιχεία ρόλων:
• Ο πρώτος ρόλος απαιτεί έντονη εκφραστικότητα και δυναμισμό, με ικανότητα να κινείται ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα.
• Ο δεύτερος ρόλος χρειάζεται ευαισθησία, σκηνική ευελιξία και ετοιμότητα για συναισθηματικές εναλλαγές.

Πληροφορίες Οντισιόν:
• Ημερομηνία: 23 Φεβρουαρίου 2025
• Προετοιμασία: Οι υποψήφιοι θα συμμετάσχουν σε ανάγνωση μικρών αποσπασμάτων από το έργο και σε αυτοσχεδιασμούς κατά τη διάρκεια της οντισιόν. Δεν απαιτείται προετοιμασία ή αποστολή βιογραφικού.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την οντισιόν, την τοποθεσία, τις πρόβες και τις δεσμεύσεις των συντελεστών, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας στο: Stasinopoulos.dimitrios@gmail.com

Αν σας ενδιαφέρει να εξερευνήσετε μια θεατρική πρόκληση γεμάτη ανατροπές και έντονα συναισθήματα, σας περιμένουμε!

Apopeira Project

The post Οντισιόν για τη νέα θεατρική παράσταση του Apopeira Project appeared first on .

Η προσεγμένη έκδοση του βιβλίου, με το εντυπωσιακό κίτρινο εξώφυλλο, έγινε τον Οκτώβριο του 2021, από την Κάπα Εκδοτική και η Επίκουρη Καθηγήτρια του τμήματος θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, κυρία Κατερίνα Διακουμοπούλου, υπογράφει το επίμετρο του θεατρικού αυτού έργου.

Αφορμή για την συζήτηση μας υπήρξε, μεταξύ άλλων, η εκτεταμένη αναφορά της Απόπειρας από τον Πρόεδρο του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ Γιώργο Π.Πεφάνη, στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών, κατά τη διάρκεια του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου για το Θέατρο του Ελληνισμού της Διασποράς.

Να σημειώσουμε πως το θεατρικό έργο «Η απόπειρα» παίχτηκε με επιτυχία στις Βρυξέλλες, σε πέντε sold-out παραστάσεις, από την νεοσύστατη θεατρική ομάδα Απόπειρα Project, στο Warehouse Studio Theatre, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Στασινόπουλου, τον Απρίλιο του 2022.

«Βαθιές αναπνοές, καθαρό οξυγόνο. Βαθιές αναπνοές, γάβγισμα στο κεφάλι. Κομμένες αναπνοές. Βουτιά στο βυθό. Χάπια…»

Από τις πρώτες λέξεις του εισαγωγικού σημειώματος του συγγραφέα, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί πως η βουτιά στον θεατρικό κόσμο της Απόπειρας θα είναι αναπόφευκτα άτσαλη. Η ανάγνωση του κειμένου του Δημήτρη Στασινόπουλου τρέχει σε γρήγορο ρυθμό, γεννάει με ευκολία εικόνες και οδηγεί, ακόμα πιο εύκολα, σε ένα κλειστοφοβικό συναίσθημα χωρίς περιθώρια για υπεκφυγές: Ψυχρά ανθρωποκεντρικό, βασισμένο σε ένα δυστοπικό ρεαλισμό, με γλώσσα συχνά οριακή, ακροβατεί με τη λογική για να φανερώσει στον αναγνώστη σκοτεινές αδυναμίες καθημερινών ανθρώπινων χαρακτήρων.

Κύριε Στασινόπουλε, καινούργια χρονιά, νέα σχέδια και πρωτότυπα δημιουργικά όνειρα για το 2024. Να κάνουμε μία απόπειρα για ευχές; προσωπικές, για τον πολιτισμό, για την ξεχωριστή κοινότητα μας στις Βρυξέλλες;

Αγαπητέ κύριε Δήμα, σας ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση να κουβεντιάσουμε για την Απόπειρα! Είστε πάντα στο πλευρό την κοινότητας μας και εισπράττουμε την στήριξη σας σε κάθε ευκαιρία. Ναι, ας κάνουμε την απόπειρα και να ευχηθούμε από καρδιάς σε όλο τον κόσμο υγεία, ευτυχία, αγάπη και χαρά!
Θα ήθελα πολύ αυτή την χρόνια να υπερισχύσει η ειρήνη και η ευημερία, να λάμψει ακόμα περισσότερο η καλοσύνη του ανθρώπου και να συνηθίσουμε όλοι μας να ακούμε ευχάριστα νέα για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη μας. Για την ξεχωριστή κοινότητα μας εδώ στις Βρυξέλλες, θα ήθελα να ευχηθώ πολλές θεατρικές και κάθε είδους καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δράσεις γιατί όπως και να το κάνουμε, έτσι συνδεόμαστε, έτσι εκφραζόμαστε και έτσι επικοινωνούμε! Είναι πάντα υπέροχο να βλέπουμε νέες καλλιτεχνικές εκφράσεις και να πειραματιζόμαστε και εμείς οι ίδιοι.

Συγγραφή, σκηνοθεσία, θεατρικός ρόλος: Ποια τα πεδία ελευθερίας που σας αφήνει η κάθε μία από τις διαφορετικές αυτές ιδιότητες και ποιος ο βαθμός έκθεσης σε αυτές;

Η κάθε ιδιότητα είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψω κομμάτια του εαυτού μου και να κάνω πολλές εσωτερικές αναζητήσεις που μόνο καλό μου κάνουν. Η συγγραφή είναι μια πιο μοναχική δραστηριότητα χωρίς όμως να σημαίνει απομόνωση γιατί κάθε φορά παρουσιάζεται ένα διαφορετικό σύμπαν δραματικών προσώπων και πράξεων το οποίο θέλει να επικοινωνήσει με το δικό μας. Η σκηνοθεσία και ο θεατρικός ρόλος είναι μια μορφή έκφρασης και συνεργασίας με ανθρώπους που έχουν την ανάγκη της δημιουργίας μέσω της φαντασίας. Η έκθεση είναι επιθυμητή ενώ η συλλογική εμπειρία και η διαπολιτισμική ερμηνεία της ζωής μας είναι ανακουφιστική. Όλοι είμαστε σκηνοθέτες, συγγραφείς και ηθοποιοί. Όλοι είμαστε εικαστικοί και δημιουργοί και ψάχνουμε να επικοινωνήσουμε και να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους. Η κάθε ενέργεια και σκέψη μας είναι μια απόπειρα επικοινωνίας ξεκινώντας από τον εαυτό μας.

Σε ποια ηλικία άρχισε η συγγραφή και πώς αυτή εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου;

Περίπου στα 33 ξεκίνησα να βάζω σκέψεις στο χαρτί, ή καλύτερα, στο κινητό, ενώ πήγαινα στην δουλειά όταν έμενα στην Αγγλία. Έπαιρνα κάθε μέρα 2 και 3 τρένα για να φτάσω στα γραφεία πελατών και έτσι άρχισα να γράφω τις σκέψεις μου και από τότε δεν έχω καταφέρει να τις βάλω σε μια σειρά!
Ήταν η ανάγκη μου να γνωρίσω διαφορετικούς κόσμους οπότε, έγραφα στο κινητό μου όσο ήμουν στα τρένα με τα οποία χαίρομαι πολύ να ταξιδεύω, και έτσι άρχισα να γράφω μικρές ιστορίες και μετά ξεκίνησα να δοκιμάζω να γράψω θεατρικά έργα και έτσι ήρθε και η Απόπειρα. Η καθηγήτρια Κατερίνα Διακουμοπούλου από την φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αναγνώρισε πρώτη την Απόπειρα ως ένα σημαντικό θεατρικό έργο του Νεοελληνικού Θεάτρου. Εκείνη υπήρξε η ουσιαστική κοινωνός του έργου στην Ελλάδα και της είμαι πραγματικά ευγνώμων.

Μπορούμε να μιλήσουμε για κάποιον αγαπημένο θεατρικό συγγραφέα και αν ναι πώς σας έχει επηρεάσει η δουλειά του;

Οποιαδήποτε έκφραση με επηρεάζει και δεν έχει να κάνει με το είδος, το μέγεθος ή το ύφος. Η επιρροή έρχεται από την ζωή, από τα βιώματα τα δικά μας και των άλλων. Νομίζω πως ο καθένας μας είναι ένα σύνολο εμπειριών και αναμνήσεων που θέλουν να επικοινωνούν με τις εμπειρίες άλλων. Αυτή η θέληση και η προσπάθεια είναι πολύ ενδιαφέρουσα και οτιδήποτε προκύπτει είναι επιρροή για μένα. Διαβάζω ό,τι βρίσκω και εκτίθεμαι όπου μπορώ, γιατί η ζωή είναι ο άνθρωπος και είναι αδύνατο να βγούμε από την ανθρωποκεντρική θεώρηση του κόσμου. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα αρνητικό γιατί το κέντρο του καθενός είναι ένα πόλος έλξης άλλων κέντρων και έτσι δημιουργούνται συλλογικότητες που κάνουν πράξεις, οι οποίες δημιουργούν έναν αντίκτυπο ο οποίος τελικά επηρεάζει έμμεσα ή άμεσα το σύνολο της ανθρωπότητας και του κόσμου που ζούμε. Είτε είναι μια παράσταση, ένα ποίημα, μια νουβέλα ή πολύ απλά ένας καθημερινός διάλογος στον φούρνο της γειτονιάς ή κάποιος που χορεύει στην στάση λεωφορείου ακούγοντας μουσική στα ακουστικά του. Για να απαντήσω στο ερώτημα σας, κύριε Δήμα, αγαπημένους συγγραφείς έχω πολλούς αλλά η επιρροή έρχεται από παντού.

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό ή εμπειρία που επηρέασε τη συγγραφή της Απόπειρας;

Ναι, πολλά! Ωστόσο, νομίζω πως το πιο σημαντικό είναι η παρατήρηση της κοινωνίας μας που ενώ έχει απελευθερωθεί από πολλές παθογένειες, εξακολουθεί να διατηρεί μέσα της μια εσωτερική πάλη μεταξύ ενοχής και χαράς η οποία γίνεται όλο και πιο έντονη και νομίζω ότι το βλέπουμε παντού. Θέλουμε να χαρούμε, να ευτυχίσουμε και να ζήσουμε με τον δικό μας τρόπο αλλά διαρκώς αυτο-τραυματιζόμαστε και τιμωρούμαστε. Η Απόπειρα προσπαθεί να συζητήσει αυτή την εικόνα με ένα διαφορετικό τρόπο.

Ποια είναι η δομή του βιβλίου και σε ποιο κοινό απευθύνεται;

Η δομή του θα έλεγα ότι είναι μια συνέχεια πράξεων προς μια τελική κατάσταση. Μια ανεξέλεγκτη πορεία ενός βαθιά ενοχικού ανθρώπου με ψυχική διαταραχή προς την φαινομενική επιθυμία του για αυτοτιμωρία. Νομίζω πως δεν απευθύνεται σε κάποιο κοινό συγκεκριμένα και έτσι, θα έλεγα ότι απευθύνεται σε όλους! Σε αυτό το σημείο, να σας πω ότι η απόπειρα εκδόθηκε από την ΚΑΠΑ εκδοτική το 2021 και θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Θοδωρή Κουλεδάκη και όλη την ΚΑΠΑ για την στήριξη και την άψογη συνεργασία!

Είναι καθαρά κείμενο θεατρικού έργου ή θα μπορούσε να πάρει και άλλες διαστάσεις;

Είναι ένα θεατρικό έργο που ασχολείται με τον άνθρωπο και το σύμπαν που κρύβει μέσα του. Ίσως όμως να μπορεί να γίνει κινηματογραφική ταινία.

Πώς αντιμετωπίσατε τη διαδικασία της δημιουργίας των χαρακτήρων σας;

Ήταν μια ευχάριστη ανακάλυψη  και τους είμαι ευγνώμων που μου συστήθηκαν! Τα δραματικά πρόσωπα υπάρχουν και μας παρουσιάζονται και μας συστήνονται γιατί θέλουν να επικοινωνήσουν την ζωή τους και τα βιώματα τους. Είναι συγκεκριμένες οι χρονικές περίοδοι που θέλουν να μας δείξουν και να μας ενημερώσουν. Νομίζω πως κάπως έτσι ήρθαν και είπαν: «Είμαστε και εμείς σε αυτό το σύμπαν. Για κοίτα τι γίνεται και εδώ».

Σε μία θεατρική πλοκή η οποία υπερβαίνει τον ρεαλισμό ποιο είναι το πιο πρωτότυπο ή αναπάντεχο στοιχείο της ιστορίας σας;

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι τέτοιο στην ιστορία. Ίσως θα μπορούσε να πει κανείς ότι η εμφάνιση ζώων που επηρεάζουν τις αποφάσεις και τις σκέψεις των ανθρώπων να είναι κάτι ενδιαφέρον. Σίγουρα όμως θα ήταν πιο ενδιαφέρον να μάθουμε πως το εισέπραξαν οι αναγνώστες και οι θεατές των παραστάσεων. Σε αυτό το σημείο θέλω να σας πω ότι Η Απόπειρα θα ανεβεί από την πολυδραστική ομάδα τέχνης Fabrica Athens σε σκηνοθεσία του Φάνη Κατέχου στην Αθήνα μέσα στο 2024!
Είναι μεγάλη μου τιμή και τους είμαι ευγνώμων! Πρόκειται για φοβερά ταλαντούχους ανθρώπους που θέλησαν να παρουσιάσουν το έργο στο κοινό της Αθήνας και ανυπομονώ με πολλή χαρά!

Ποιες είναι οι αλήθειες που μεταφέρονται μέσω αυτού του θεατρικού κειμένου;

Α, πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση! Το θέμα με την αλήθεια είναι πως, στα θέματα που καταπιάνεται το έργο, είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο και χωρίς να θέλω να αλλάξω την συζήτηση μας, νομίζω πως το κείμενο δεν προσπαθεί να μεταφέρει αλήθειες ως μια και μοναδική απάντηση σε κάποια ερωτήματα αλλά, θα ήθελα, να επιτρέψει στον αναγνώστη και θεατή να δώσει εκείνος τις απαντήσεις με βάση την δική του αλήθεια στα ερωτήματα που ενδεχομένως να αισθανθεί ότι εισπράττει. Για παράδειγμα, στο έργο υπάρχει μια σκηνή όπου μια αστυνομικός έχει κάνει απόπειρα αυτοκτονίας και έχει λιποθυμήσει και φωνάζουν ένα γιατρό για να την σώσει. Ο γιατρός που φτάνει εκεί ρωτάει: «Ξέρουμε αν θέλει να πεθάνει; Την ρωτήσατε αν θέλει να πεθάνει;». Η ερώτηση αυτή από μόνη της νομίζω πως ξεκινάει έναν διάλογο χωρίς όμως να πρέπει να υπάρχει μια σαφής τοποθέτηση από το κείμενο. Είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα όταν το νόημα ορίζεται από τον θεατή.

Ένα θεατρικό κείμενο με πολλά πρόσωπα και ρόλους. Υπάρχει κάποιο από αυτά που είναι πιο αγαπημένο ή που κερδίζει περισσότερο την δική σας προσοχή;

Το κάθε δραματικό πρόσωπο πέρασε στο χαρτί επειδή το ήθελε και επειδή επέμενε να αποτυπωθεί η αλήθεια του και οι πράξεις του. Είναι αδύνατο να ξεχωρίσω κάποιο γιατί όλα μαζί είναι το έργο. Όλες και όλοι νιώθουν, σκέφτονται και πράττουν και μας κάνουν να δημιουργούμε άποψη και γνώμη για αυτές και αυτούς. Άνθρωποι με ψυχική διαταραχή, ζώα με ανάγκη για επιρροή, ανθρώπινες σχέσεις που ίσως έχουν ξεπεράσει τα όρια και παρεξηγήσεις που μάλλον βάζουν τα πράγματα σε μια άλλη βάση. Αν το δούμε από την πλευρά του παρατηρητή, θα διαπιστώσουμε πως τα δραματικά πρόσωπα έρχονται να εκτεθούν και να μας επιτρέψουν να τα κρίνουμε. Νομίζω πως αυτό από μόνο του αξίζει την αγάπη μας.

Στο 1ο Διεθνές Συνέδριο για το Θέατρο του Ελληνισμού της Διασποράς έγινε ιδιαίτερη μνεία στην Απόπειρα. Τι θα πρέπει να υπογραμμίσουμε σε αυτά που ειπώθηκαν από τον Πρόεδρο του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ Γιώργο Π.Πεφάνη;

Το 1ο Διεθνές Συνέδριο για το Θέατρο του Ελληνισμού της Διασποράς, μια συνδιοργάνωση του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας Βελγίου και του Université Libre de Bruxelles, ήταν μια ιστορική στιγμή τόσο για το θέατρο της διασποράς όσο και για την κοινότητα μας. Ήταν μεγάλη μας τιμή που το συνέδριο επέλεξε να ξεκινήσει την διαδρομή του από τις Βρυξέλλες και είμαστε όλοι ευγνώμονες για αυτή την τιμητική πράξη του τμήματος Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και ευχόμαστε από καρδιάς μια δυναμική πορεία σε όλο τον πλανήτη. Η εισήγηση του κύριου Πεφάνη για την απόπειρα, ήταν μια βαθιά ανάλυση του έργου όπου στάθηκε τόσο στην φιλοσοφική πλευρά του όσο και στον ιδιαίτερο τρόπο γραφής του. Πιο συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Η ιδιαιτερότητα της Απόπειρας έγκειται στην απόπειρα, μοναδική καθ’ όσον γνωρίζω στην ιστορία της ελληνικής δραματουργίας, έκφρασης της ψυχικής διαταραχής μέσω του κωμικού στοιχείου, χωρίς βεβαίως καμία διάθεση φαίδρυνσης της πρώτης ή ρηχής εργαλειοποίησης του δεύτερου».

Σε προσωπικό επίπεδο, όταν το πρώτο μου εκδοθέν έργο λαμβάνει μια τόσο μεγάλη ακαδημαϊκή αναγνώριση, μόνο χαρούμενος και ευτυχής μπορώ να αισθάνομαι! Ευχαριστώ τον κύριο Πεφάνη πραγματικά από καρδιάς.

Ποια είναι η αγαπημένη σας σκηνή ή στιγμή στο έργο και γιατί;

Θα φανεί τετριμμένο αυτό που θα σας πω κύριε Δήμα αλλά όλες οι σκηνές είναι αγαπημένες μου γιατί παρουσιάζουν την εξέλιξη του συναισθηματικού κόσμου των δραματικών προσώπων. Η κάθε σκηνή έχει τον δικό της ρόλο στην εξέλιξη του έργου και συντελεί στην επιφόρτιση του περιβάλλοντος ώστε να καταλάβει ο θεατής το κάθε δραματικό πρόσωπο και να επιλέξει να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί του. Από την πρώτη σκηνή με την ανάκριση του Νίκου, στην σκηνή που δύο σεκιούριτι του νοσοκομείου μαλώνουν για το μέλλον τους και στις σκηνές όπου διάφορα ζώα παρελαύνουν και αφήνουν το στίγμα τους, μου είναι αδύνατο να ξεχωρίσω κάποια ως αγαπημένη.

Πρώτη απόπειρα θεατρικής σκηνοθεσίας στις Βρυξέλλες με ένα κείμενο δικό σας, πρωτότυπο. Γιατί θελήσατε να αρχίσετε με αυτόν τον τρόπο;

Και εγώ απορώ ακόμα! Η ιστορία είναι απλή. Όταν έκανα μια ανάγνωση του έργου στο σπίτι με φίλους και γνωστούς για να εισπράξω σχόλια και ένα πρώτο κύμα κριτικής και συζήτησης, δεν είχα σκοπό να ανέβει κάπου. Ήταν περισσότερο για να μαζευτούμε να περάσουμε όμορφα και να κάνουμε και μια ανάγνωση σαν μια ελαφριά μορφή κοινωνικής λίπανσης. Εκείνη την περίοδο συνεργαζόμουν με την θεατρική ομάδα ΘΕΣΠΙΣ Βρυξελλών και ο θιασάρχης και σκηνοθέτης Αριστείδης Λαυρέντζος μου πρότεινε να το σκηνοθετήσω εγώ. Σκέφτηκα πως σημασία έχει η κοινότητα και ήξερα ότι θα έχω, και όντως εισέπραξα, πολύ μεγάλη υποστήριξη από όλους τους συνεργάτες μου και τους ευχαριστώ από καρδιάς. Ήταν μεγάλη η πορεία της απόπειρας μέχρι να ανεβεί στο σανίδι των Βρυξελλών μιας και ήρθαν αρκετές προκλήσεις λόγω των καιρών και έγιναν πολλές αλλαγές και ανακατατάξεις αλλά τελικά ανέβηκε με επιτυχία σαν μια ανεξάρτητη και συλλογική οντότητα.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε ως συγγραφέας του κειμένου κατά τη δημιουργία της θεατρικής παράστασης;

Επειδή η σκηνοθεσία ήταν μια συλλογική προσπάθεια, διαπίστωσα πως η παράσταση άρχισε να έχει δική της ύπαρξη και στην αρχή ίσως να ήθελα να πάει κάπου συγκεκριμένα αλλά μετά διαπίστωσα πως ο δρόμος που φαίνεται να ακολουθεί είναι καλύτερος από αυτό που είχα στον μυαλό μου. Αυτό με έκανε να αποδεχτώ την νέα πρόταση, που όλοι μαζί χτίζαμε, και να την θαυμάσω και να την ενισχύσω γιατί έπαιρνε ζωή από όλους μας.

Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που αποκομίσατε από τη δημιουργία αυτού του θεατρικού κειμένου;

Ότι μου αρέσει πολύ να γράφω θεατρικά κείμενα. Ότι θέλω να γράφω γιατί μου αρέσει αυτός ο τρόπος έκφρασης και ότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα επικοινωνήσουμε μέσω των κειμένων. Νομίζω όμως πως όλοι γράφουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο γιατί είναι μια μορφή επικοινωνίας με τον εαυτό μας και με τους άλλους.

Ποια η σχέση σας με την κριτική που μπορεί να σας ασκηθεί;

Την επιζητώ την κριτική και έχω λάβει καλές και κακές κριτικές για τα έργα μου. Νομίζω ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό. Για αυτό και οργανώνω αναγνώσεις πριν υπάρξει σκέψη για παράσταση. Μια δομημένη συζήτηση και κριτική είναι πάντα εποικοδομητική για τον συγγραφέα. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι το έργο προσδιορίζεται από την κριτική που θα λάβει και ότι πρέπει να αντιδράσει σε αυτή. Προσωπικά με ενδιαφέρει να υπάρχει πάντα συζήτηση.

Επόμενο συγγραφικό βήμα;

Bρίσκομαι στην ολοκλήρωση ενός νέου θεατρικού έργου με μια πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία και θα ήθελα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας όταν είναι έτοιμο!

Θέλω να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτή την ουσιαστική συζήτηση!

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ | Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ (2021)

ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, ΣΕΛΙΔΕΣ 128
ΕΠΙΜΕΤΡΟ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Ο Νίκος θρηνεί για τον φόνο της συζύγου του και δεν μπορεί να διαχειριστεί τις δικές του ευθύνες. Ένας σκύλος έρχεται σπίτι του και προσπαθεί να τον πείσει να αυτοκτονήσει. Ο Νίκος συνδέει την πραγματικότητα με τον εφιάλτη και παίρνοντας συνεχώς τις λάθος αποφάσεις ολισθαίνει προς την καταστροφή του.

Η Απόπειρα είναι ένα θεατρικό έργο που παρουσιάζει, με σουρεαλιστικό τρόπο, την ψυχική ασθένεια του σύγχρονου ανθρώπου. Η βούληση των δραματικών προσώπων να βλάψουν τον εαυτό τους, η υστερία και η αυτοκτονικότητα επικρατούν. Ξεκινώντας από το σωστό και το λάθος, η Απόπειρα επιθυμεί να θέσει ερωτήματα για τον ορισμό της κοινωνικής αποδοχής ανατρέχοντας στις βασικές αρχές των ανθρώπινων σχέσεων. Γράφτηκε το 2017 στις Βρυξέλλες του Βελγίου και είναι το αποτέλεσμα μιας ανάγκης διερεύνησης της σχέσης μεταξύ της ψυχικής υγείας και την κοινωνικής αποδοχής.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Δημήτρης Στασινόπουλος: «Κάθε ενέργεια και σκέψη είναι μια απόπειρα επικοινωνίας» appeared first on .

Οι «Συνδετήρες» κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για λίγο περισσότερο από 30 λεπτά. Οι ηθοποιοί που ανέβηκαν στην σκηνή του Joli Bois ήταν ο Ηλίας Ξυδιάς, η Εμμανουέλα Πρινιωτάκη, ο Γιάννης Ρόδιος, η Μαριάννα Τσελεπή και ο Τάκης Πλέσσας. Και οι πέντε έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και απέσπασαν το χειροκρότημα του κοινού.

Σήμερα με μεγάλη χαρά φιλοξενούμε στο Newsville.be τον Ηλία Ξυδιά ο οποίος με το πηγαίο ταλέντο του και τις ερμηνευτικές του ικανότητες ανέδειξε με τον καλύτερο τρόπο το κείμενο του Δημήτρη Στασινόπουλου, κείμενο που για δεύτερη φορά και ύστερα από την επιτυχημένη «Απόπειρα» ξαναπιάνει το δύσκολο θέμα της εξερεύνησης του ψυχισμού των ανθρώπων.

*Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο με την κριτική ματιά της Βούλας Καγιάσα για τα τρία έργα θεατρικού αναλογίου που παρουσιάστηκαν, ΕΔΩ.

Ηλία, συγχαρητήρια για την ερμηνεία σου στους «Συνδετήρες» στην θεατρική βραδιά Αναλογίου στις Βρυξέλλες. Πόσο διαφορετική ήταν αυτή η θεατρική εμπειρία σε σχέση με συμμετοχές σου σε προηγούμενες παραστάσεις και γιατί;

Καταρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια όπως και για το ότι μου δίνετε το βήμα να μοιραστώ μαζί σας και το αναγνωστικό κοινό, τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τις απόψεις μου. Η τελευταία μου αυτή εμπειρία ήταν πραγματικά πολύ διαφορετική από τα όσα έχω κάνει έως τώρα. Και φαντάζομαι ότι αυτό θα ισχύει για όλους όσους συμμετείχαμε στο εν λόγω εγχείρημα. Θα σου ομολογήσω πως στην αρχή -αλλά και κατά την συνέχεια- δεν ξέραμε ακριβώς πως να προσεγγίσουμε στην σκηνή αυτό το είδος. Το αποτέλεσμα , ή καλύτερα η τελική γραμμή πάρθηκε προς το τέλος. Μία πρώτη βασική διαφορά είναι το ότι κρατάς το κείμενο στα χέρια σου, γεγονός που πρακτικά σε περιορίζει. Η παράλληλη ανάγνωση, με μια όσο το δυνατόν σωστή και καθαρή άρθρωση δεν είναι κάτι τόσο απλό όσο ακούγεται (ή διαβάζεται εν προκειμένω). Εάν προσθέσεις στις παραμέτρους αυτές και την υποκριτική έκφραση, η πρόκληση γίνεται μεγαλύτερη. Ακριβώς όμως αυτή η πρόκληση ήταν ο βασικότερος λόγος που εμένα με ιντρίγκαρε και με έκανε να δεχτώ να συμμετάσχω σε κάτι τόσο καινοτόμο. Η ανάγκη να δοκιμαστώ σε κάτι διαφορετικό. Φαινομενικά περιοριστικό αλλά ταυτόχρονα εξίσου δημιουργικό, όπως διαπίστωσα. Και αυτή εν τέλει είναι και η βασική διαφορά με την κλασική πρόζα η οποία ακολουθεί άλλους μηχανισμούς εξερεύνησης και απόδοσης του όποιου ρόλου.

Πως θα περιέγραφες την σχέση σου με το θέατρο; Τι είναι αυτό που σου προσφέρει;

Με μία λέξη; Ζωοδοτική. Ίσως να φαίνεται λίγο υπερβολικό αυτό το επίθετο. Κι όμως είναι τόσα πολλά αυτά που μου προσφέρει η ενασχόληση με αυτήν την καταπληκτική μορφή τέχνης. Σε πολλά επίπεδα. Είναι ψυχοθεραπευτική, με την έννοια ότι σε μαθαίνει να εξερευνάς, να αναγνωρίζεις και να απελευθερώνεις συναισθήματα που στην προσωπική σου ζωή δεν είναι τόσο συχνό, εύκολο ή κάποιες φορές και ενδεδειγμένο να κάνεις. Διερευνητική, κάθε φορά που καταπιάνεσαι με έναν ρόλο και προσπαθείς να τον αποκωδικοποιήσεις. Κοινωνική, καθώς σε φέρνει σε άμεση επαφή με τον θεατή, αλλά και γιατί γνωρίζεις συνεχώς ενδιαφέροντες ανθρώπους που καλείσαι να συνεργαστείς. Διδακτική, σε επίπεδο λογοτεχνικό, ιστορικό, θεατρικού λόγου κ.ο.κ. Τι πιο όμορφο να μπορείς να «μεταλλάσσεσαι» και να δίνεις ζωή σε έναν χαρακτήρα. Τι πιο ενδιαφέρον από το να μπορείς να μεταπηδάς σε διαφορετικά είδη και ρόλους, μαθαίνοντας πάντα εκ παραλλήλου τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι τόσα πολλά αυτά που μου προσφέρει, που μία παράγραφος δεν είναι αρκετή να τα συμπεριλάβει. Στην πραγματικότητα αυτό το ερώτημα είναι ΘΕΜΑ, ή έστω αντικείμενος συζήτησης. Αλλά προσπάθησα να δώσω ένα κάποιο στίγμα.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις μετά την πρώτη ανάγνωση του κειμένου του Δημήτρη Στασινόπουλου;

«Μα τι έγραψε πάλι το άτομο;» Αλήθεια, θαύμαζα και συνεχίζω προφανώς να θαυμάζω, τους ανθρώπους με αυτήν την ικανότητα. Ίσως γιατί δεν το έχω καθόλου εγώ;… Πιθανόν. Όχι για την ώρα τουλάχιστον. Αλλά κυρίως γιατί μιλάμε για άτομα εύστροφα και με αστείρευτη φαντασία. Μια τέτοια ακριβώς περίπτωση είναι ο Δημήτρης. Με ένα λόγο άμεσο και μεστό, συνδυασμένο με ένα ύφος ευφάνταστου σουρεαλισμού αποτυπώνει τις δικές του σκέψεις για τα δρώμενα, τα γεγονότα ή τις αμέτρητες παθογένειες της κοινωνίας του σήμερα. Και διαλέγει επιπροσθέτως τον κατ΄ εμένα δυσκολότερο δρόμο. Εκείνον της κωμωδίας. Και τον λέω δύσκολο γιατί τα μηνύματα που θέλει κανείς να περάσει είναι πιο έμμεσα σε αυτό το είδος. Άσε που θα πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στον μη ευτελισμό του όποιου θέματος ένας σεναριογράφος/συγγραφέας καταπιάνεται, και σε μια μελετημένη χιουμοριστική χροιά που δεν θα αλλοιώσει το αποτέλεσμα και το σκοπό του κειμένου. Στο δραματικό ύφος αυτά τα πράγματα είναι πιο σαφή. Γι΄ αυτό και το διαχώρισα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το δράμα είναι μία εύκολη υπόθεση. Εξαιρετικά δύσκολο είδος και αυτό. Αυτή όμως ακριβώς η ικανότητα του Δημήτρη με το ιδιαίτερο ύφος γραφής του, εξηγούν την πρώτη μου σκέψη. «Μα τι έγραψε πάλι το άτομο;»

Μπορούμε να κάνουμε λόγο για ερμηνευτικές προκλήσεις στο θεατρικό Αναλόγιο; Αν ναι, ποιες ήταν αυτές για τον ρόλο του Προέδρου;

Φυσικά και μπορούμε. Γιατί όχι; Ο Γιαννης Οικονομίδης μου είπε ότι όταν το έργο του, τα Αερόφυτα, βραβευτήκαν στην Αθήνα, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε το έργο του ήταν μέσω επαγγελματιών ηθοποιών. Και μόνο αυτό το γεγονός υποδηλώνει ότι υπάρχει πολύς χώρος για ερμηνεία και σε αυτό το είδος. Άλλωστε, ένας από τους σκοπούς του θεατρικού αναλογίου είναι να αποτελέσει έναυσμα, παρότρυνση ή έμπνευση σε έναν σεναριογράφο που π.χ. μπορεί να παρουσιάζει ένα μέρος ενός ακόμα υπό ανάπτυξη θεατρικού έργου. “Η και ολοκληρωμένου. Δεν έχει σημασία γιατί αυτό ακριβώς τίθεται προς ανίχνευση. Η καλλιτεχνική ανάπτυξη του θεατρικού κειμένου. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με μια άχρωμη και ουδέτερη ανάγνωση. Αλλιώς θα μιλάγαμε για λογοτεχνικό αναλόγιο. Όχι θεατρικό. Άσε που και σε λογοτεχνικό κείμενο μια κάποια ερμηνεία, που θα δημιουργήσει συναίσθημα ή ατμόσφαιρα, απαιτείται. Πόσο μάλλον σε θεατρική περίπτωση. Να δώσω ένα ακόμα παράδειγμα: όταν διαβάζεις στο παιδί σου ένα παραμύθι, συνειδητά ή ασυνείδητα ερμηνεύεις, γιατί πιστεύεις πως έτσι θα περάσεις το κείμενο πιο έντονα.

Τα κείμενα και των 3 μονόπρακτων που απολαύσαμε στη θεατρική βραδιά Αναλογίου στο Joli Bois θίγουν θέματα που μας αγγίζουν όλους. Τι είναι αυτό που κρατάς από τους Συνδετήρες;

Την ατέρμονη ματαιοδοξία των πάντων που πολύ έντεχνα αποτυπώνει, και που δυστυχώς οδηγεί την κοινωνία μας σε περαιτέρω απομόνωση. Την ανυπαρξία επικοινωνίας που θυσιάζεται σε ατέλειωτα θέλω και ασήμαντες αυτοεπιβεβαιώσεις. Την σημασία του φαίνεσθαι έναντι του είσαι. Τον αχαλίνωτο υλισμό που οι περισσότεροι τον ταυτίζουν ή τον ορίζουν ως επιτυχία ή ευτυχία. Το ότι θίγει διακριτικά τις κοινωνικές διακρίσεις που προκύπτουν από το επάγγελμα του καθενός εξ ημών. Την συναισθηματική δυσκαμψία. Τις ψυχοσωματικές διαταραχές.
Την απεικόνιση της ατελέσφορης διοίκισης. Και είμαι σίγουρος ότι μπορώ να βρω και άλλα, ωστόσο κι αυτά που είπα δεν είναι καθόλου λίγα για ένα κείμενο 32 μόλις σελίδων, θεωρώ.

Η κατάμεστη αίθουσα και το ζεστό χειροκρότημα του κοινού επιβεβαιώνουν ακόμα μία φορά πως η ομογενειακή θεατρική σκηνή εξακολουθεί να βρίσκεται στον πυρήνα των πολιτιστικών δράσεων στις Βρυξέλλες. Ποια είναι η δική σου σκέψη για το δυναμικό αυτό κομμάτι πολιτισμού της κοινότητας μας;

Το θεωρώ απόλυτο φυσικό ως Έλλην. Βρίσκεται στο γενετικό μας κώδικα το θέατρο. Είτε ως θεατές, είτε ως ερασιτέχνες ή επαγγελματίες του είδους, την αγαπάμε αυτήν την τέχνη. Άρρηκτα συνδεμένη με το άλλο χαρακτηριστικό του λάου μας, την φιλοσοφία, θα έχουμε πάντα την ανάγκη να εκφραζόμαστε, να ψαχνόμαστε, να επαναπροσδιοριζόμαστε. Κι αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου με το αν βρίσκεσαι στις Βρυξέλλες, στην Αμερική ή όπου αλλού. Η αύξηση των Ελλήνων οικονομικών μεταναστών, όπως αποκαλούνται οι μετανάστες πια, οδήγησε πάρα πολύ γρήγορα στην ανάπτυξη της ομογενειακής θεατρικης σκηνής. Οι θεατρικές ομάδες διπλασιάστηκαν, γεγονός που αποτυπώνει το παραπάνω επιχείρημα. Κι όταν μια κοινωνία αναπτύσσεται πολιτιστικά και καλλιτεχνικά, είναι υγιής. Και αυτό μόνο ευχάριστα συναισθήματα μου δημιουργεί και εύχομαι να συνεχίζει να αναπτύσσεται. Μόνo να κερδίσουμε έχουμε.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Ηλίας Ξυδιάς: «Η σχέση μου με το θέατρο είναι διερευνητική, ψυχοθεραπευτική, διδακτική» appeared first on .

Η ερώτηση μου έρχεται στο τέλος της συνέντευξης μας με τον Δημήτρη Στασινόπουλο αλλά, κάποιες φορές, όταν το πρόσωπο που φιλοξενούμε στο Newsville.be το επιτρέπει, παίρνω το θάρρος να αρχίσω από αυτή την τελευταία απάντηση. Και δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Η γνωριμία μας με τον Δημήτρη Στασινόπουλο κρατάει από την πρώτη του θεατρική παρουσία στις Βρυξέλλες και το βασικό χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι το πάθος και η αγάπη του για τον καλλιτεχνικό χώρο και το θέατρο ειδικότερα. Δεν νομίζω πως περνάει μέρα χωρίς να τρέχει το μυαλό του σε κάτι νέο, σε κάτι πρωτότυπο, σε κάτι διαφορετικό. Η πληθωρική παρουσία του στα σόσιαλ για αυτούς που δεν τον γνωρίζουν πολλές φορές αφήνει ερωτηματικά. Δεν χωράει εύκολα στην ήπια καθημερινότητα μας. Οι πραγματικές και ουσιαστικές όμως ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στην διαπροσωπική χημεία, στο δρόμο της δημιουργίας που επιλέγει ο ίδιος να ακολουθήσει και τέλος στα έργα που αφήνει πίσω του σε βάθος χρόνου.
Η «Απόπειρα» χειροκροτήθηκε έντονα και στις πέντε sold-out παραστάσεις και για κάποιους λίγους τυχερούς και στην γενική πρόβα της Τρίτης 5 Απριλίου 2022. Το πρωτότυπο κείμενο του Δημήτρη Στασινόπουλου, η δεμένη θεατρική ομάδα, το κέφι όλων των συντελεστών αλλά και η αναμονή των 2 χρόνων για την πολυαναμενόμενη παράσταση, συντέλεσαν στο θετικό αποτέλεσμα.
Η συνάντηση μας με τον Δημήτρη Στασινόπουλο και η φωτογράφιση του από τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη για τις ανάγκες της συνέντευξης έγιναν στον νέο, φιλόξενο χώρο του INNOCENT.

Δημήτρη, έκλεισε πριν από λίγες μέρες ένας μεγάλος κύκλος προσωπικής αλλά και ομαδικής προσπάθειας με την επιτυχία των παραστάσεων του θεατρικού έργου «Η Απόπειρα». Ποια είναι τα συναισθήματα σου μετά την έντονη αυτή περίοδο;

Καταρχάς θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε σένα, Γιάννη, και στο Νewsville για την ευκαιρία που μου δίνετε να μιλήσω για την Απόπειρα και για όλους αυτούς του υπέροχους ανθρώπους που έδωσαν τον χρόνο τους, το πάθος και το ταλέντο τους για να γίνει αυτή η παράσταση πραγματικότητα!

Είμαι γεμάτος χαρά που η Απόπειρα βγήκε στο φως και παρουσιάστηκε στο κοινό των Βρυξελλών! Το κοινό μας στήριξε έμπρακτα και μας τίμησε με την παρουσία του και το χειροκρότημά του και τους ευχαριστούμε όλους από καρδιάς! Νιώθω ευγνωμοσύνη προς όλους τους ηθοποιούς και συντελεστές αυτής της παράστασης για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και την αμέριστη στήριξη που προσφέρανε σε όλο αυτό το μακρύ διάστημα προετοιμασίας.

Ποια είναι η ιστορία της επιλογής της λέξης «Απόπειρα», τόσο για το θεατρικό έργο όσο και για την θεατρική ομάδα που δημιουργήθηκε;

Το θεατρικό έργο είναι γεμάτο απόπειρες. Απόπειρες για εξιλέωση, απόπειρες για αγάπη, για καταστροφή, για συγχώρεση. Το κείμενο αναφέρεται σε μια φανταστική κοινωνία στην οποία ο συστημικός ρόλος του καθενός, αποδεδειγμένα, δεν τον ολοκληρώνει καθιστώντας την απόπειρα αναπόφευκτη. Για αυτό μπήκε αυτός ο τίτλος.

Η θεατρική ομάδα προέκυψε λίγο πριν τις παραστάσεις μιας και δεν υπήρχε σκοπός για δημιουργία της. Ωστόσο, υπήρξε η ανάγκη να έχουμε ένα όνομα και μια υπόσταση. Οπότε, κάναμε μια συζήτηση με όλα τα μέλη και έγιναν αρκετές προτάσεις ονόματος και αυτή που επικράτησε ήταν η πρόταση της Γαλάτειας Γιαλιτάκη. Έτσι, γίναμε το Απόπειρα project.

Το θεατρικό έργο βασίστηκε σε ένα πρωτότυπο κείμενο το οποίο έγραψες μερικά χρόνια πριν. Ποιο ήταν το κίνητρο συγγραφής και ποιοι οι βασικοί άξονες του κειμένου αυτού;

Η Απόπειρα γράφτηκε το 2017 λόγω ανάγκης έκφρασης. Ήταν περισσότερο μια ανάγκη παρά ένας σκοπός. Οι βασικοί άξονες του κειμένου είναι η σύγχρονη κοινωνική δυσκολία έκφρασης, η ενοχή και η τιμωρία τα οποία είναι καταστάσεις που δυσκολεύουν τον άνθρωπο και τoν ωθούν σε ολοένα και πιο αυτοκαταστροφικές αποφάσεις.

Πως προέκυψε η έκδοση του ομώνυμου βιβλίου με το θεατρικό αυτό κείμενο;

Πριν ενάμιση χρόνο περίπου, η Κατερίνα Διακουμοπούλου, επίκουρη καθηγήτρια του Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών με γνωστικό αντικείμενο το ελληνικό θέατρο της διασποράς, ξεκινούσε μια μελέτη για την ανθεκτικότητα του ελληνικού θεάτρου του Βελγίου σε περιόδους κρίσης. Ήρθαμε σε επικοινωνία και της προώθησα το έργο μου και εκείνη ενθουσιασμένη το προώθησε στον Θοδωρή Κουλεδάκη της ΚΑΠΑ εκδοτικής προς έκδοση του. Είμαι ευγνώμων και στους δύο για την αμέριστη στήριξη και καθοδήγησή τους. Αισθάνομαι πολύ τυχερός.

Πως έγινε η επιλογή των ηθοποιών για το θεατρικό αυτό έργο;

Το καστ της Απόπειρας, έχει δεχθεί ανανεώσεις με το πέρασμα του χρόνου μιας και η προετοιμασία άρχισε το Φθινόπωρο του 2019. Λόγω των συνθηκών, όπως είναι λογικό, άλλαξαν οι προτεραιότητες αρκετών συναδέλφων με αποτέλεσμα να προχωρήσουμε τόσο σε εσωτερικές αλλαγές αλλά και σε συνεργασίες με άλλους ηθοποιούς, αρκετοί από τους οποίους έπαιζαν για πρώτη φορά (9 πρωτοεμφανιζόμενοι). Η επιλογή έγινε περισσότερο με την όρεξη για δουλειά και την αγάπη για το θέατρο.

Τελικά είναι ευδιάκριτα τα όρια των ελληνόφωνων θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών; Πως οριοθετείς την «θεατρική ομάδα» στο ομογενειακό ερασιτεχνικό θέατρο της πόλης μας;

Νομίζω πως ουσιαστικά, είμαστε όλοι μαζί μια θεατρική ομάδα. Απλά υπάρχουν διαφορετικές κατευθύνσεις και αυτό είναι υπέροχο γιατί ανεβαίνουν διαφορετικές παραστάσεις με διαφορετική προσέγγιση και αισθητική. Είναι τιμή μου να γνωρίζω τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτή την ελληνόφωνη κοινότητα που αγαπούν το θέατρο και κάνουν θέατρο σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο. Σχετικά με την Απόπειρα, ήταν πραγματικά συγκινητική η στήριξη που λάβαμε από τις άλλες ομάδες. Μας αγκάλιασαν και μας στήριξαν έμπρακτα. Για παράδειγμα, τον σχεδιασμό φωτισμού της παράστασης τον έκανε ο Γιάννης Γαβράς ο οποίος αποδέχθηκε με χαρά να μας βοηθήσει σε αυτό το κομμάτι. Σαφώς και προσωπικά, κατά την διάρκεια της προετοιμασίας μας, είχα πολλές συζητήσεις με πιο έμπειρους στο κομμάτι της σκηνοθεσίας και η κάθε συζήτηση ήταν πάντα εποικοδομητική.

Από την ματιά του σκηνοθέτη, ποιες ήταν οι προτεραιότητες που έθεσες στην -τελικά μεγάλη- προπαρασκευαστική περίοδο και με ποια μεθοδολογία φτάσατε μέχρι την πρεμιέρα;

Δώσαμε προτεραιότητα στον ηθοποιό και τις διαπροσωπικές σχέσεις των ρόλων. Δημιουργήσαμε εμπιστοσύνη μεταξύ των ηθοποιών και δουλέψαμε πολύ στο σύμπαν του έργου. Εξερευνήσαμε το παρελθόν του με πολύ αυτοσχεδιασμό. Επιλέξαμε να καταλάβουμε πρώτα το έργο και μετά να αποστηθίσουμε το κείμενο. Αφεθήκαμε στις προκλήσεις του έργου και φωτίσαμε όποια σκοτεινή γωνιά μπορούσαμε να βρούμε. Μάθαμε πολλά και αφοσιωθήκαμε με σεβασμό και σοβαρότητα σε αυτό που κάναμε. Ο κάθε ηθοποιός προσέφερε υπέροχα πράγματα στις πρόβες και αυτό δημιούργησε ένα ευχάριστο στρόβιλο που μας παρέσυρε και μας πήγε στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Σε μετέπειτα στάδιο στήσαμε τα πρακτικά θέματα της παράστασης ακολουθώντας μια μινιμαλιστική προσέγγιση. Ουσιαστικά επιλέξαμε να ανακαλύψουμε την συναισθηματική κατάσταση του κάθε ρόλου, τις προθέσεις και τις διαθέσεις του πριν ξεκινήσουμε να πούμε την ιστορία του, όπως την αποτυπώνει το κείμενο. Θεωρήσαμε ότι για αυτή την παράσταση, το κείμενο ήταν το ένα χιλιοστό της προετοιμασίας και αποφασίσαμε πως θα πούμε πολλά περισσότερα με την παρουσία μας στην σκηνή από ό,τι γράφει το κείμενο.

Ποιες ήταν οι πιο δυνατές στιγμές που έζησε η θεατρική σας παρέα την εβδομάδα των παραστάσεων;

Ήταν η πρώτη φορά που βγήκαμε στο κοινό και παρουσιάσαμε την Απόπειρα. Ήταν ο λεπτομερής συντονισμός και η προετοιμασία πριν από κάθε παράσταση. Η χαρά και η συναδελφικότητα σε κάθε στιγμή. Η αλληλοβοήθεια και η ανιδιοτέλεια καθώς και η προσήλωση προς την παράσταση. Φυσικά το χειροκρότημα στο τέλος της κάθε παράστασης ήταν μια πολύ δυνατή στιγμή που θα θυμόμαστε όλες και όλοι. Είναι υπέροχο να βλέπεις μια εγκάρδια στήριξη από τους θεατές και τους ευχαριστούμε θερμά.

Σου έλειψε η σκηνή και η ερμηνεία; Πιστεύεις πως υπάρχει χώρος στην σκηνή για κάποιον ο οποίος την ίδια στιγμή σκηνοθετεί;

Μου έλειψε, ναι! Αλλά η εμπειρία της σκηνοθεσίας είναι μαγική όπως και η υποκριτική. Με την Απόπειρα έμαθα πολλά για τις διαπροσωπικές σχέσεις, για τις προσεγγίσεις της ενσάρκωσης ενός ρόλου αλλά και το στήσιμο μίας παράστασης. Πράγματα τα οποία δεν θα έβλεπα αν δεν είχα αυτόν τον ρόλο σε αυτή την παράσταση.Έμαθα να δίνω περισσότερη προσοχή και να δουλεύω με ένα τρόπο ώστε να αισθάνομαι μέρος μιας συλλογικής δημιουργίας. Πιστεύω πως υπάρχει χώρος για κάποιον να παίζει και να σκηνοθετεί την ίδια στιγμή. Υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι στην κοινότητα μας που το έχουν κάνει με μεγάλη επιτυχία.

Ποιο είναι το στοιχείο που οριοθετεί το ερασιτεχνικό θέατρο; Το κοινό του; Τα οικονομικά μεγέθη; Η συχνότητα, ή ίσως η αντίστοιχη κριτική;

Νομίζω πως το ερασιτεχνικό θέατρο δεν είναι τίποτα άλλο από εκείνο το θέατρο που δεν έχει τα βασικά χαρακτηριστικά του επαγγελματικού. Δηλαδή δεν έχει τον βιοποριστικό σκοπό του, δεν είναι η κύρια ενασχόληση των ηθοποιών/συντελεστών και δεν αποσκοπεί σε μια κερδοφόρα διαδρομή. Τα υπόλοιπα είναι θέμα δουλειάς και αποτελέσματος. Στην περίπτωση των Βρυξελλών, θα συμφωνήσω με την κυρία Διακουμοπούλου η οποία αναφέρει στην μελέτη της πως πρώτα κάνουμε κοινοτικό θέατρο με την έννοια της διαπολιτισμικής έκφρασης και μετά ερασιτεχνικό θέατρο. Νομίζω πως το θέατρο είναι χώρος συνάντησης και επικοινωνίας. Μια παράσταση πάντα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ουσιαστική κοινωνικοποίηση για όλους. Αν μπορούσα να το οριοθετήσω, ίσως να το έβλεπα από την πλευρά της ουσιαστικής ανάγκης για θεατρική έκφραση η οποία είναι κινητήρια δύναμη για να γίνονται παραγωγές.

Μοιράσου μαζί μας τον επόμενο καλλιτεχνικό στόχο σου.

Θα ήθελα να μάθω περισσότερα για το θέατρο από θέμα υποκριτικής, σκηνοθεσίας και παραγωγής και να στηρίξω και άλλες καλλιτεχνικές προσπάθειες με όποιο τρόπο μπορώ. Με ενδιαφέρει να προσεγγίσω το θέατρο σαν ένα μέσο κοινωνικής έκφρασης και πολιτιστικής σύνδεσης.

Εν συντομία…

Μοντέρνο ή κλασικό;
Μοντέρνο.

Σκηνοθέτης ή ηθοποιός;
Ηθοποιός.

Facebook ή Instagam;
Ινστα!

Ποιο είναι το βασικό συναίσθημα που έβγαλε στον θεατή η Απόπειρα;
Αγάπη για τον άνθρωπο.

Καπουτσίνο ή εσπρέσο;
Εσπρέσο

2022 ή 2023;
2023

Με πάθος ή με σύνεση;
Με πάθος!

Ο Δημήτρης Στασινόπουλος στο Instagram  και στο Facebook

Photos: Alexandros Michailidis/Newsville.be

The post Δημήτρης Στασινόπουλος: Ανθρώπινος, αντισυμβατικός, με πάθος appeared first on .

Όπως σημειώνει ο συγγραφέας της Απόπειρας :

« Βαθιές αναπνοές, καθαρό οξυγόνο.
Βαθιές αναπνοές, γάβγισμα στο κεφάλι.
Κομμένες αναπνοές.
Βουτιά στον βυθό.
Χάπια…
Η ζωή προχωρά με τα παντζούρια κλειστά.
Παιδικές ηλικίες, φωτεινές συνοικίες.
Μια ορθοπεταλιά… να στείλει ο αέρας τα δάκρυα ψηλά, να γεμίσουν χώμα οι πληγές, να
αναπαυθούν οι μνήμες.
Ο δρόμος δεν είναι ποτέ ο σωστός.
Ο λόγος είναι πάντα θολός και θορυβώδης.
Μην ξεχάσεις τα παιχνίδια σου. »

Σκηνοθεσία: Δημήτριος Στασινόπουλος

Παίζουν (Σειρά εμφάνισης):

Ηλίας Κοντέας, Λαέρτης Παπακρόνης, Λίλα Τσιόκα, Εμμανουέλα Πρινιωτάκη, Δημήτρης Μαλαφέκας, Μαρία Χούλη, Δέσποινα Χαμλατζή, Ανθή Καράγιαννη, Γιάννης Αμπατζής, Μάκης Τικφέσης, Νίκος Άγαθος, Μαριάννα Τσελεπή, Κύρα Αραμπίδου, Νικόλαος Πλακοτάρης, Βασίλης Μάγνης, Γιώργος Τζελέπης, Κατερίνα Παπαδάτου, Κωνσταντίνος Ράλλης, Βερόνικα Κολιού, Απόστολος Ιωακειμίδης

Η Απόπειρα του Δημήτριου Στασινόπουλου

*ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΑΝΩ ΤΩΝ 16 ΕΤΩΝ

Υπέρτιτλοι στα αγγλικά και γαλλικά

Warehouse Studio Theatre (Rue Waehlem 69A, 1030 Brussels)

Ημέρες και ώρες παραστάσεων :

Τετάρτη 6 Απριλίου στις 20.00
Πέμπτη 7 Απριλίου στις 20:00
Παρασκευή 8 Απριλίου στις 20:00
Σάββατο 9 Απριλίου στις 20:00 και Κυριακή 10 Απριλίου στις 18:00

Εισιτήρια : 17 ευρώ
Διάθεση εισιτηρίων : The Attempt | Tickets online! | Vivaevent.be

Συντελεστές
Σχεδιασμός φωτισμού : Γιάννης Γαβράς
Σκηνικά: Κίμων Φωτιάδης
Χορογραφία-Κινησιολογία: Μαρία Νεραντζάκη
Πρωτότυπη Μουσική: Σπύρος Σιγαλός
Υπεύθυνη Μακιγιάζ/Σπέσιαλ Εφέ: Βασιλική Σπύρου
Μακιγιάζ – Σπέσιαλ Εφέ : Όλγα Μοσχόβου, Χριστίνα Πασχαλάκη
Υπεύθυνη Σκηνής: Γαλάτεια Γιαλιτάκη
Βοηθοί Σκηνής: Μαρία Βράϊλα, Μελίνα Στρούγγη, Στέλλα Θάνου
Σχεδιασμός αφίσας: Zacki Aplada
Τεχνικός Σύμβουλος : Θανάσης Βελούζος
Σύμβουλοι : Εύα Αγγέλη, Ρόζη Μαύρου
Φώτα/Υπέρτιτλοι : Καλυψώ Θωμοπούλου

The post «Η Απόπειρα»: το νέο έργο του Δημήτρη Στασινόπουλου και του «Απόπειρα Project» appeared first on .

Η παράσταση της θεατρικής ομάδας AλMA μας έφερε πολλά χαμόγελα και δικαίως. Η περίοδος της πανδημίας πάτησε άτσαλα την παύση σε όλες τις δράσεις της κοινότητας των Ελλήνων στο Βέλγιο και κυρίως στην πόλη των Βρυξελλών. Τελευταία θεατρική παράσταση που απολαύσαμε στην πόλη μας ήταν στις αρχές του Φλεβάρη του 2020 με «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» του Αλεχάντρο Κασόνα από τη Θεατρική Ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών σε σκηνοθεσία Γιάννης Οικονομίδη και Μαρίας Καραχάλιου.

Οι ατελείωτη αυτή περίοδος χαρακτηρίστηκε από αλλαγές σχεδίων, συνοδεύτηκε από πολλές ακυρώσεις παραστάσεων, από αλλεπάλληλες μεταθέσεις σε ημερομηνίες, θεατρικές σκηνές και έργα. Παρ΄όλα αυτά το πείσμα των θεατρανθρώπων στις Βρυξέλλες είναι γνωστό και τελικά το στοίχημα κερδήθηκε. Στην αρχή της πανδημίας με την βοήθεια μιας κάμερας, ενός κινητού τηλεφώνου και με την βοήθεια των μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Ιντερνετιακές παραστάσεις, επί πληρωμή ή μη, αναπολήσεις παλαιότερων θεατρικών στιγμών από τα αρχεία κάθε ομάδας, οι συζητήσεις μας για αυτές, οι απορίες που είχαμε όλοι για την επόμενη μέρα της πανδημίας, για το που θα οδηγηθεί το θέατρο για το αν θα ξαναγεμίσουν οι αίθουσες και κατ΄ επέκταση οι κουβέντες μας για το πότε θα ξαναμπεί μπροστά η θεατρική ομογενειακή σκηνή.

Η αγάπη για το θέατρο, η εσωτερική ανακατωσούρα που έφερε η δυστοπική αυτή περίοδος των δύο χρόνων αποχής, η ωρίμαση νέων ιδεών, το καινούργιο ταίριασμα μεταξύ ηθοποιών των οκτώ βρυξελλιώτικων θεατρικών ομάδων αλλά και η επιμονή όσων στηρίζουν με αγάπη το θέατρο στην πόλη μας, έφερε τα πρώτα αποτελέσματα!

Η πρώτη ελληνόφωνη παράσταση στις Βρυξέλλες, η «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων», από την θεατρική ομάδα AλMA γέμισε και πάλι με κόσμο τη θεατρική αίθουσα του de Lijsterbes και χάρισε απλόχερα χαμόγελα στο κοινό. Ένα μεγάλο μπράβο στο σκηνοθετικό δίδυμο, τον Κυπριανό Μουτεβελή και την Χρύσα Μπαλτζάκη που σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για θεατρικές πρόβες κατάφεραν και ανέβασαν με επιτυχία την απαιτητική αυτή παράσταση.

Να σημειώσουμε πως λίγες μέρες νωρίτερα, ο σκηνοθέτης Γιάννης Γαβράς με την γαλλόφωνη θεατρική του ομάδα είχαν «σπάσει» την θεατρική αποχή στην πόλη μας με εξίσου επιτυχημένο τρόπο, ανεβάζοντας την παράσταση «Trois versions de la vie» στο Petit théâtre Mercelis, ενώ σε μία μικρότερη κλίμακα πραγμάτων η ομάδα ImproBubble της Κέλλης Αγάθου επέστρεψε στις 30 Ιανουαρίου 2022 σε μια ακόμη  βραδιά θεατρικού αυτοσχεδιασμού στην Salle Dublin.

«Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων», από την θεατρική ομάδα AλMA

Και στις τέσσερις μέρες των παραστάσεων η θεατρική αίθουσα στο Κράινεμ γέμισε κόσμο, χαμόγελα και δυνατό χειροκρότημα. Η «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων» του αγαπημένου όλων Αρκά, σε μια θεατρική σύνθεση του Δημήτρη Αγορά ήταν μία τολμηρή προσπάθεια με πολλές απαιτήσεις, τόσο σκηνοθετικές, ενδυματολογικές, όσο και ερμηνευτικές.
Η προσεκτική σκηνοθετική ματιά του Κυπριανού Μουτεβελή και της Χρύσας Μπαλτζάκη και το καλοδουλεμένο κείμενο έδωσε θεατρική ζωή στα στους χαρακτήρες του Αρκά που όλοι έχουμε αγαπήσει: Ισοβίτης και Μοντεχρήστος, Σπουργίτια, η Λουκρητία και ο Καστράτο, ο Άγγελος, ο Πεθαμένος και ο Διάβολος καθώς και τα Κορίτσια του κομμωτηρίου ζωντάνεψαν επί σκηνής μέσα από τη σωστή διανομή ρόλων σε μία πολυπληθή ομάδα ηθοποιών.

Στους απαιτητικού αυτούς ρόλους όλοι αντεπεξήλθαν με επιτυχία και πολύ κέφι ενώ ο συνολικός ρυθμός, ο οποίος ήταν και το μεγάλο στοίχημα της παράστασης ήταν πολύ ικανοποιητικός. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να κάνουμε για τα κουστούμια, το μακιγιάζ και τα σκηνικά τα οποία κέρδισαν τις εντυπώσεις όλων και αποτελούν αιχμή δόρατος της ομάδας σε όλες τις θεατρικές τους προσπάθειες. Την ίδια στιγμή σε όλους τους ηθοποιούς αξίζει ένα δυνατό μπράβο, ενώ μας ενθουσίασαν με την παρουσία τους η εξαιρετική Ειρήνη Δίγκα, ο απολαυστικός Χρήστος Αϊβαλιώτης, η ταλαντούχα Βίκυ Καρκάνη καθώς και ο «παλιός» Απόστολος Ιωακειμίδης.

Δημήτρης Στασινόπουλος: «Μια θαυμάσια παράσταση με πολλή ενέργεια και ρυθμό»

Μετά το πέσιμο της αυλαίας, το Newsville.be μίλησε για την «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων» με τον Δημήτρη Στασινόπουλο, μέλος της θεατρικής ομάδας «Απόπειρα Project» ο οποίος μας τόνισε μεταξύ άλλων: «Με μεγάλη χαρά παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η Ζωή Μετά Χαμηλών πτήσεων» από την θεατρική ομάδα ΑλΜΑ. Μια θεατρική σύνθεση των κομιξ του Αρκά από τον Δημήτρη Αγορά. Πρόκειται για μια θαυμάσια παράσταση με πολλή ενέργεια και ρυθμό που αναδεικνύει τις υποκριτικές ικανότητες όλων των ηθοποιών καθώς και την σκηνοθετική ματιά των Κυπριανού Μουτεβελή και Χρύσας Μπαλτζάκη. Τα κουστούμια και τα σκηνικά δένουν υπέροχα μεταξύ τους δημιουργώντας μια όμορφη αισθητική που μας έβαλε κατευθείαν στον κόσμο του Αρκά διατηρώντας την αναγνωρίσιμη και αγαπητή ματιά της θεατρικής ομάδας ΑλΜΑ.

Το μουσικό δέσιμο της παράστασης ενίσχυσε την σουρεαλιστική και ταυτόχρονα ουσιαστική επικοινωνία του έργου με το κοινό. Διασκεδάσαμε και γελάσαμε! Όλες και όλοι οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και αυτό βγήκε στην σκηνή. Η έκδηλη χημεία τους και το υποκριτικό τους ταλέντο μας χάρισε άφθονο γέλιο και μας έδωσε αισιοδοξία σε αυτή την δύσκολη περίοδο που διανύουμε. Το ελληνικό κοινοτικό θέατρο στο Βέλγιο αποτελείται από ανθρώπους και ομάδες που θέλουν να συντελέσουν στην διαπολιτισμική έκφραση ανεβάζοντας παραστάσεις με αποδέκτες όλους όσους θέλουν να δουν ελληνόφωνο θέατρο. Βγαίνοντας σιγά-σιγά απο την πανδημία, Η «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων» και το ΆλΜΑ σηματοδότησαν την επανέναρξη της ελληνικής θεατρικής δραστηριότητας στο Βέλγιο με τον πιο ευχάριστο τρόπο.»

Βρυξέλλες και Θεατρική ατζέντα για το 2022 

Με την ευκαιρία της παράστασης που χειροκροτήσαμε στο Κράινεμ να θυμίσουμε πως το 2010 είχαμε την χαρά να δούμε από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι – πάλι στο θέατρο De Lijsterbes- το θεατρικό έργο «Εχθροί εξ αίματος» του ΑΡΚΑ με τις απολαυστικές ερμηνείες του Σταύρου Αβδούλου, Πάνου Μιχαλέλη και Νίκου Χατζούδη, σε σκηνοθεσία Τάσου Νυχά. Το έργο «Εχθροί εξ αίματος» ανέβηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2008 στη σκηνή του θεάτρου «Νέος Κόσμος» και τον Μάιο του 2010 στο Badminton Theater για λίγες παραστάσεις.

Τέλος και ενώ ο εορτασμός της Παγκόσμιας μέρας Θεάτρου δεν θα γίνει φέτος, δύο παραστάσεις έχουν ήδη δρομολογηθεί και τις περιμένουμε με μεγάλη χαρά. Επόμενο θεατρικό ραντεβού αυτό της «ΑΠΟΠΕΙΡΑΣ» , στο The Warehouse Studio Theatre,μίας σουρεαλιστικής νουάρ κωμωδίας σε κείμενο και σκηνοθεσία Δημήτρη Στασινόπουλου. Οι ημερομηνίες των παραστάσεων είναι 7 με 10 Απριλίου, ενώ τον Μάιο, από τις 12 μέχρι και 15 Μαΐου αναμένουμε την θεατρική παράσταση ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (1944) από τον θίασο ΘΕΣΠΙΣ σε σκηνοθεσία Αριστείδη Λαυρέντζου βασισμένο στο μνημειώδες έργο του Νίκου Καζαντζάκη που καταπιάνεται με τη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος.

Photos: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Αυλαία με χειροκρότημα για την «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων» της θεατρικής ομάδας ΑλΜΑ appeared first on .