Η σημερινή μας συνέντευξη με τον Βασίλη Αρτίκο γίνεται με αφορμή την επίσκεψη μας στην προσωπική του έκθεση με τίλτο «… “ἐν τυμπάνῳ καί χορῷ” στις λαξευτές εκκλησιές της Lalibela» στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στην Αθήνα. Τόσο ο ξεχωριστός χώρος του μουσείου όσο και η επιμέλεια της συγκεκριμένης έκθεσης ενδυναμώνουν σε υπερθετικό βαθμό το πλούσιο φωτογραφικό υλικό με τις 65 εικόνες από τις μοναδικές στον κόσμο λιθόχτιστες χριστιανικές εκκλησίες της Lalibela στη Αιθιοπία. Ο έλληνας φωτογράφος μας μεταφέρει σε ένα κόσμο βιβλικό, στην «ψυχή της αιθιοπικής χριστιανοσύνης» όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά αναφέρει. Ο φωτογραφικός του φακός καταγράφει, μεταφέρει και αποτυπώνει με τρόπο μοναδικό, κατανυκτικό, άρτιο καλλιτεχνικά, το θρησκευτικό συναίσθημα των Αιθιόπων χριστιανών της Lalibela.

Μην χάσετε το μοναδικό αυτό φωτογραφικό ταξίδι που μας προσφέρει ο μεγάλος έλληνας φωτογράφος. Για όσους δεν θα έχουν την ευκαιρία να επισκεφτούν το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στην Αθήνα μέχρι την Κυριακή 9 Οκτωβρίου θα τους πρότεινα ανεπιφύλακτα να επικοινωνήσουν με τον Βασίλη Αρτίκο και να προμηθευτούν το αντίστοιχο φωτογραφικό λεύκωμα.

Κύριε Αρτίκο, ποιο ήταν η κινητήρια δύναμη για το πρώτο ταξίδι σας στην Αιθιοπία;

Η διαρκής αναζήτηση να ανακαλύπτω νέους κόσμους, να γνωρίζω τους πολιτισμούς τους και προπάντων τους ανθρώπους τους, που για μένα είναι το ζητούμενο μιας και εκ φύσεως είμαι ανθρωποκεντρικός.
Η Αιθιοπία, μια χώρα της Αφρικής με ξεχωριστή ιστορία και κουλτούρα, δύσκολα θα περνούσε απαρατήρητη. Ειδικά όταν φιλοξενεί στο πολύπαθο κορμί της το όγδοο θαύμα του κόσμου, όπως εύστοχα ονομάζονται οι λαξευτές εκκλησίες της Lalibela.

Τι είναι αυτό που θα δει ο επισκέπτης στην έκθεση «…“ἐν τυμπάνῳ καί χορῷ” στις λαξευτές εκκλησιές της Lalibela» στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στην Αθήνα;

Σε κάθε έκθεση φωτογραφίας ο θεατής βλέπει τι είδε και πως το είδε ο φωτογράφος. Έτσι και εδώ, ο θεατής θα δει τη δική μου ματιά στον τόπο και κυρίως στο τρόπο λατρείας των πιστών, έναν τρόπο βγαλμένο από τις σελίδες της Βίβλου.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου τόπου τα οποία σας κίνησαν το ενδιαφέρον;

Στο βόρειο τμήμα της Αιθιοπίας, στο μέσο των Αιθιοπικών υψιπέδων, βρίσκεται η μικρή πόλη Lalibela, «σκαρφαλωμένη» σε υψόμετρο 2.630 μέτρων, ανάμεσα σε άγριες βουνοκορφές, απότομες πλαγιές, βαθιές κοιλάδες και άγριες χαράδρες. Μυστήρια, επιβλητική, ένας ζωντανός τόπος λατρείας για τους χριστιανούς της Αιθιοπίας, η ψυχή της αιθιοπικής χριστιανοσύνης, φιλοξενεί ένα μοναδικό μνημειακό σύνολο έντεκα, λαξευμένων στην πέτρα, μονολιθικών εκκλησιών (Μπέτες). Οι εκκλησίες αυτές, οκτακοσίων περίπου χρόνων, προκαλούν δέος ως μοναδικές δημιουργίες θέλησης και πίστης του ανθρώπου στον Θεό!

Πέρα από την μοναδικότητα του τόπου, τι είναι αυτό που σας έκανε να ξαναγυρίσετε στην Lalibela;

Ο τρόπος. Πήγα για τον τόπο και με μάγεψε ο τρόπος. Με το που προσγειώθηκε το αεροπλάνο την πρώτη φορά και ανηφόριζα για τη Lalibela, είχα την εντύπωση πως προσγειώθηκα σε εδάφια της Βίβλου. Χιλιάδες άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, ντυμένοι με λευκούς μανδύες και με ράβδους στο σχήμα του Σταυρού, βάδιζαν με προορισμό την Ιερή Lalibela για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Εκεί τους περίμεναν οι ντόπιοι, γυναίκες και παιδιά έπλεναν τα ταλαιπωρημένα από τη πολυήμερη πεζοπορία πόδια των προσκυνητών και τους προσέφεραν νερό και τροφή.

Όλα αυτά μαζί με τις λατρευτικές τους εκδηλώσεις και λειτουργίες σε κλίμα κατάνυξης οι οποίες καταλήγουν σε ένα παραλήρημα χαράς  με χορούς στους ρυθμούς των τυμπάνων και αλαλαγμούς που σε αφήνουν άφωνο.
Πως να μην ξαναγυρίσω και να ξαναγυρίσω και πάλι, λοιπόν;

Θρησκευτικό συναίσθημα και φωτογραφία: Πως λειτούργησαν τα βιώματα της παιδικής σας ηλικίας σε συνάρτηση με τη θέα του έντονου θρησκευτικού στοιχείου των ορθόδοξων χριστιανών της Αιθιοπίας;

Εκεί είδα εικόνες που είχα ονειρευτεί μικρό παιδάκι, όταν μ” έβαζε ο Πατέρας μου (Ιερέας) στον εσπερινό να διαβάζω τους ψαλμούς για «να τριφτεί η γλώσσα μου» όπως έλεγε όταν καμία φορά δυσανεσχετούσα… χαϊδεύοντας μου πατρικά το κεφάλι. Όλα αυτά που διάβαζα λοιπόν, τα ονειρευόμουν το βράδυ μιας και δεν υπήρχε τηλεόραση και… δημιουργούσαμε μόνοι μας εικόνες για να μας πάρει ο ύπνος.
Ένα χωρίο που πράγματι μου έκανε πολύ εντύπωση και έγινε αστείρευτη πηγή παραγωγής εικόνων με Αγγέλους να κτυπούν τα τύμπανα και να χορεύουν στη εκκλησία ήταν το «Αινείτε Αυτόν εν τυμπάνω και χορώ…». Εξού και ο τίτλος της έκθεσης.

Ποιος ήταν ο τρόπος προσέγγισης που ακολουθήσατε ως φωτογράφος για την ολοκλήρωση του αφιερώματος σας στην Lalibela και της έκθεσης που σήμερα θαυμάζουμε στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στην Αθήνα;

Προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται περισσότερο διακριτικός και να περνάω απαρατήρητος. Μου αρέσει να παρατηρώ από μέσα και όχι από απόσταση. Δεν πηγαίνω ποτέ διαβασμένος ιστορικά και φωτογραφικά· θέλω να εκπλήσσομαι συνεχώς. Θέλω η όποια φωτογραφική μου ικανότητα να είναι ένα εργαλείο για να εκφράσω το θέμα μου και όχι να το χρησιμοποιώ για να τις επιδείξω.

Ποιες ήταν οι βασικές δυσκολίες που αντιμετωπίσατε σε αυτή την προσπάθεια σας;

Δεν θυμάμαι καμία δυσκολία, πέρα από το όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις… ποιες φωτογραφίες θα διαλέξεις να πεις την ιστορία σου.

Ποια ήταν η αντιμετώπιση των ανθρώπων της Lalibela απέναντι στον φωτογραφικό σας φακό;

Εξαιρετικά φιλικοί, ειδικά στα ορεινά και απομονωμένα χωριά διέκρινες στους ανθρώπους τους, παρά την μεγάλη τους φτώχια, αξιοπρέπεια και μια αγνή και φιλόξενη διάθεση.

Σε παλαιότερες συζητήσεις που έχουμε κάνει υποστηρίζετε πάντα τον αφαιρετικό χαρακτήρα στις φωτογραφίες. Γιατί;

Μου αρέσει να μην μπουκώνω τις φωτογραφίες μου. Να αφήνω χώρο για τους θεατές.

Έχοντας δει και εντυπωσιακές, έγχρωμες φωτογραφίες σας από την Lalibela, θα ξαναγυρίσω στην επιλογή σας στις μαυρόασπρες εικόνες και στη συνειδητή αποφυγή του χρώματος. Ποια η υπεραξία της μαυρόασπρης φωτογραφίας και πιο συγκεκριμένα στις εικόνες από την Lalibela;

Η επιλογή του ασπρόμαυρου ήταν για μένα μονόδρομος μιας και η έντονη πνευματικότητα και ο Δωρικός τρόπος ζωής των ανθρώπων ήταν και είναι για μένα το πιο σημαντικό και όχι μια απλή τουριστική καταγραφή ή περιγραφή. Σκοπός μου δεν είναι να εντυπωσιάσω, αλλά να εκφραστώ.

Μοιραστείτε μαζί μας μία ιδιαίτερη, ξεχωριστή φωτογραφική στιγμή που ζήσατε στην Αιθιοπία και σας έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη.

Το 2016 συνοδευόμενος από επτά άλλους φωτογράφους που συμμετείχαν στο εργαστήριο μου, βρέθηκα σ” ένα μικρό χωριό στα 3.200 μέτρα υψόμετρο. Εκεί, γυρίζοντας από καλύβα σε καλύβα, φωτογραφίζοντας την καθημερινότητά τους πέσαμε σε ένα μικρό αυτοσχέδιο αμφιθέατρο από λαξευμένες πέτρες για καθίσματα, με έναν λαξευμένο θρόνο στη μέση.
Όταν ρωτήσαμε τα παιδιά που μας συνοδεύαν τι ήταν αυτό, μας απάντησαν ότι ήταν το σχολείο τους, όπου τους διδάσκει ο παπάς του χωριού. Τους ρωτήσαμε που είναι ο παπάς, ώστε να μας δείξουν πως ακριβώς κάνουν το μάθημα. Μας απάντησαν ότι εκείνος ήταν στο μοναστήρι, μιας και ήταν Χριστούγεννα κι είχαν διακοπές.
Νιώθοντας την απογοήτευση μας που χάσαμε ένα δυνατό θέμα για φωτογράφιση, απευθύνθηκαν σε μένα, ζητώντας από μένα να κάνω το μάθημα, αφού είχα άσπρα μαλλιά και γένια… σαν δάσκαλος.

Μέσα σε πέντε λεπτά τα παιδιά γύρισαν με την ολόλευκη στολή του δασκάλου τους, τη ράβδο του, και μου έδεσαν στο κεφάλι το ανάλογο λευκό μανδύα, σαν σαρίκι.
Κάθισα στο θρόνο του δάσκαλου κουνώντας τη ράβδο, δίνοντας το ρυθμό, που κι αυτά ντυμένα στα λευκά σαν άγγελοι τραγουδούσαν Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και ψαλμούς προς τέρψη των άλλων φωτογράφων που απαθανάτιζαν το γεγονός. Ήταν ό,τι πιο δυνατό μου έχει συμβεί, όχι μόνο στο συγκεκριμένο, αλλά σε όλα τα μέχρι τώρα ταξίδια μου.

 Ποια είναι τα συναισθήματα που θα αποκομίσει ο επισκέπτης απί την έκθεση «…“ἐν τυμπάνῳ καί χορῷ” στις λαξευτές εκκλησιές της Lalibela»;

Ο καθένας ας πάρει ό,τι νοιώσει…κι αν το νοιώσει. Δεν μου αρέσει να εκβιάζω συναισθήματα. Αντιθέτως, μου αρέσει να προκύπτουν.

Πείτε μας δυο λόγια για τους επόμενους φωτογραφικούς σας στόχους.

Ποτέ δεν βάζω στόχους. Απλά, όπως όλοι μας, να είμαι υγιής και όρθιος, να μπορώ να νοιώθω και να φωτογραφίζω… και όταν νομίζω ότι έχω να πω κάτι, να το λέω μέσα από μια έκθεση ή ένα βιβλίο.

Ποιες είναι οι συμβουλές που δίνετε σε νέους ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να ακολουθήσουν τα βήματά σας;

Να φωτογραφίζουν ό,τι νοιώθουν και να μη σκέπτονται όταν κάνουν το κλικ ποιοι θα δουν και αν θα αρέσουν οι φωτογραφίες τους. Να φωτογραφίζουν με το δικό τους μοναδικό τρόπο. Έτσι αποκτάς ταυτότητα.

Φωτογραφική έκθεση Βασίλη Αρτίκου

«… “ἐν τυμπάνῳ καί χορῷ” στις λαξευτές εκκλησιές της Lalibela»

Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο,

25 Ιουνίου 2022 έως 09 Οκτωβρίου 2022

Διεύθυνση: Βασ. Σοφίας 22, 106 75 Αθήνα

 ——————————————————–

Βασίλης Αρτίκος / Vasilis Artikos

Τηλ. +306944350943
e-mail: vasilis.artikos@gmail.com

O Βασίλης Αρτίκος στο Facebook

The post Βασίλης Αρτίκος: Φωτογραφίζοντας τις λαξευτές εκκλησίες της Lalibela appeared first on .

Το φωτογραφικό εγχείρημα «Έξοδος» είναι εντυπωσιακό. Οι τελικές εικόνες που ξεφυλλίζουμε με ευλάβεια είναι το απόφθεγμα δύο ετών εντατικής εργασίας αλλά την ίδια στιγμή αποτελεί μία συνιστώσα προσωπικού, εσωτερικού βιώματος του φωτογράφου και της αποδοχής της ιδέας του από τους Μεσολογγίτες, από οικεία, καθημερινά πρόσωπα της ηρωικής πόλης τα οποία έγιναν οι πρωταγωνιστές της πρωτότυπης αυτής καλλιτεχνικής απόδοσης.
Η ιδέα της Εξόδου δένει άρρηκτα με αυτή της Θυσίας, της Ελευθερίας, των ιδανικών. Η ιστορική μνήμη της Ιερής Πόλης του Μεσολογγίου αλλά και της πατρίδας μας στο σύνολο της ζωντανεύει, μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Νίκου Σιάμου.

Νίκο, συγχαρητήρια για το φωτογραφικό λεύκωμα «Έξοδος». Ποιο ήταν το κίνητρο που σε οδήγησε στο φωτογραφικό αυτό εγχείρημα;

Καταρχάς, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την παρουσίαση της δουλειάς μου. Ήταν το πρώτο φωτογραφικό project με θέμα την Επανάσταση και μια πρόκληση για μένα να καταφέρω να αποτυπώσω στιγμές εκείνης της εποχής, αφού για πρώτη φορά θα παρουσιαζόταν μια φωτογραφική έκθεση και ένα φωτογραφικό λεύκωμα για το συγκεκριμένο θέμα, και θα μπορούσα να πω πως μου βγήκε αβίαστα. Τα ίδια τα βιώματα, όταν ζεις και μεγαλώνεις στο Μεσολόγγι, είναι αυτά που επηρεάζουν τον κάθε κάτοικο αυτής της πόλης, πόσο μάλλον αυτούς που εκφράζονται μέσα από οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Οι γιορτές εξόδου, ο κήπος των Ηρώων, η λιμνοθάλασσα με τα ιστορικά νησάκια της και οι αναφορές στα γεγονότα της Εξόδου είναι στοιχεία που μας περιστοιχίζουν από πολύ μικρή ηλικία και είναι αρκετά για τη γέννηση μιας τέτοιας ιδέας!

Η Ιερή Πόλη, οι χώροι της, τα αντικείμενα, τα ρούχα, το φως, η γενικότερη ατμόσφαιρα που αποδόθηκε αλλά και ίσως το πιο σημαντικό: οι άνθρωποι του Μεσολογγίου οι οποίοι συμμετέχουν στη δική σου ιδέα. Ποια ήταν η μεθοδολογία που ακολούθησες και ποια η μελέτη που έγινε για την υλοποίηση αυτού του λευκώματος;

Αρχικά να αναφέρω ότι πριν ξεκινήσω την φωτογράφιση , δούλεψα την ιδέα αρκετό καιρό στο μυαλό μου. Όταν πήρα την απόφαση να ξεκινήσω και πρακτικά την υλοποίηση αυτού του εγχειρήματος το 2014, το πρώτο που έκανα ήταν να προσεγγίσω κάποιους φίλους, να τους μιλήσω για την ιδέα μου και φυσικά να τους ζητήσω τη βοήθειά τους. Ο Όμιλος Ιστορικής Φορεσιάς και Οπλισμού «Ο ΛΙΑΡΟΣ», το εργαστήρι παραδοσιακής φορεσιάς της κας Ζωής Στέλλιου και πολλοί φίλοι μεσολογγίτες έδειξαν θετική διάθεση και ήταν κάτι που μου έδωσε δύναμη και έτσι ξεκίνησα τις πρώτες δοκιμαστικές λήψεις. Χρειάστηκαν 2 χρόνια εντατικής προσπάθειας και αρκετές φωτογραφίσεις, σε εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους, ώστε να ολοκληρωθεί η υλοποίηση του project.

Αποφάσισα να χωρίσω το έργο σε ενότητες και επέλεξα τις πιο αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες, μέσα από χιλιάδες κλικ, για να ακολουθήσει στο τέλος η διαδικασία της επεξεργασίας. Έτσι κατέληξα σε 50 εικόνες.
Το φως ήταν πολύ σημαντικός παράγοντας ώστε στις φωτογραφίες να αποδοθεί ένας πιο δραματικός χαρακτήρας. Παρατηρώντας τες, διακρίνεις έντονα σκιερά σημεία και φωτίζονται περισσότερο οι μορφές της φωτογραφίας καθώς επίσης και κάποια στοιχεία ενδιαφέροντος μέσα σε αυτή.

Θα ήθελα να αναφέρω πως τα αντικείμενα, όπως και ο οπλισμός που χρησιμοποιήθηκαν, είναι αυθεντικά, καθώς επίσης και οι φορεσιές είναι πιστά αντίγραφα εκείνης της εποχής.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες φωτογραφικές προκλήσεις που αντιμετώπισες στα δύο χρόνια που κράτησε η υλοποίηση της προσπάθειας σου;

Η μεγαλύτερη πρόκληση και ταυτόχρονα ο μεγαλύτερός μου φόβος είχε να κάνει με το αν οι συμμετέχοντες, που ήταν πρόσωπα οικεία, που τα συναντάς κάθε μέρα στα μαγαζιά, στις καφετέριες, στον δρόμο – άνθρωποι της διπλανής πόρτας – θα κατάφερναν να αναπαραστήσουν τις μορφές του 1826, με μόνο στόχο ο θεατής να απελευθερώσει τη φαντασία του, να αισθανθεί, να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, χωρίς οι «μορφές του σήμερα» να επισκιάσουν όλα αυτά.

Οι Έλληνες παραμένουμε δικαίως, περήφανα προσκολλημένοι στην ιστορία μας. Μήπως όμως το γεγονός αυτό αποτελεί την ίδια στιγμή παγίδα για την εξέλιξη των νέων ανθρώπων όπως αυτών που μεγαλώνουν στην ιστορική πόλη του Μεσολογγίου;

Οφείλουμε να διατηρήσουμε τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας, τις παραδόσεις μας και τον σεβασμό μας απέναντι στην ιστορίας μας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μια κοινωνία θα πρέπει να εγκλωβιστεί μέσα σε αυτή. Ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να κρατάει τις αξίες του και παράλληλα να εξελίσσεται. Εγώ ως νέος, φρόντισα η ιστορία του τόπου μου να με διδάξει και να με εμπνεύσει. Αυτό που οφείλω να πω στα νέα παιδιά είναι να μη μένουν προσκολλημένα, αλλά να γράψουν τη δική τους ιστορία… Η ιστορία ξαναγράφεται βασισμένη στις κατευθυντήριες γραμμές που θα λάβουν από την οικογένεια, το σχολείο και την κοινωνία.

Ζούμε σε μία εποχή με καθημερινό καταιγισμό πληροφοριών, εικόνων, νέων τεχνολογιών και ερεθισμάτων. Ποια είναι σήμερα η δύναμη της φωτογραφίας και πως μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος σε αυτό το περιβάλλον;

Ζούμε σε μια εποχή που οι εικόνες και οι φωτογραφίες κυριαρχούν. Η φωτογραφία παίζει πλέον έναν από τους σημαντικότερους τρόπους επικοινωνίας. Για να ξεχωρίσει κάποιος θα πρέπει να αποκτήσει ένα δικό του ιδιαίτερο στιλ, τη δική του οπτική και να βρει ποιο είδος φωτογραφίας τον εκφράζει προκειμένου να ασχοληθεί και να εξειδικευτεί σε αυτό.

Ποιες θα ήταν οι συμβουλές που θα έδινες σε ένα νέο παιδί που θα ήθελε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την φωτογραφία;

Η συμβουλή μου αφορά και σ’ αυτούς που θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά, αλλά και σε αυτούς που το βλέπουν ερασιτεχνικά : ΕΠΕΝΔΥΣΤΕ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ!

Πολλοί θεωρούν ότι μια καλή μηχανή και ένας ακριβός φακός αρκούν για μια «καλή» φωτογραφία και αυτό είναι λάθος. Η γνώση είναι αυτή που σε κάνει φωτογράφο και φυσικά η ιδιαίτερη ματιά! Έξαλλου, το τι εξοπλισμό θα χρειαστεί κάποιος, δεν μπορεί να το ξέρει από το ξεκίνημά του. Καλό θα ήταν λοιπόν, να ξεκινήσει κάποιος να μελετά την πρώτη ύλη της φωτογραφίας, ΤΟ ΦΩΣ … και τα υπόλοιπα θα έρθουν με εξάσκηση και υπομονή!

Ποια είναι τα φωτογραφικά σου σχέδια για το μέλλον;

Ετοιμάζω μια έκθεση με θεματικά πορτρέτα εποχής με τον τίτλο «Ρετρό».

Γνωρίζοντας καλύτερα τον Νίκο Σιάμο:

Ποια ήταν η πρώτη φωτογραφική εμπειρία σου; 

Χαραγμένη στο μυαλό μου είναι η πρώτη έκθεση που έλαβε χώρα στο Μεσολόγγι στο «Κέντρο Λόγου και Τέχνης – Διέξοδος» το 2000 με τίτλο «Σκηνές της λιμνοθάλασσας» με φωτογραφίες εκτυπωμένες σε σκοτεινό θάλαμο.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου φακός;

Canon 85mm 1.4f

Πες μας έναν ταξιδιωτικό προορισμό που θα ήθελες να επισκεφτείς

Με προσελκύουν μέρη που, αισθητικά, έχουν μείνει άθικτα στον χρόνο.

Ποιον διάσημο θα ήθελες να φωτογραφίσεις;

Τον Μίκη Θεοδωράκη.

Αγαπημένο στέκι στο Μεσολόγγι;

Αγαπημένο στέκι, το τελευταίο διάστημα, είναι το υπόγειο του σπιτιού μου, το οποίο έχω διαμορφώσει σε μικρό studio για να περνώ δημιουργικά τον ελεύθερό μου χρόνο.

Πες μας δύο αγαπημένους instagam λογαριασμούς που ακολουθείς

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Fstoppers (@officialfstoppers)

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ISO1200 /BTS (@iso1200magazine)

Τα σημαντικότερα στοιχεία σε μία φωτογραφία είναι για σένα;..

Η αφήγηση – το φως – το συναίσθημα.

Το 2017 το ταξίδι της «Εξόδου» περνάει τα σύνορα με την δημιουργία ενός φωτογραφικού άλμπουμ με τίτλο «A WAY TO FREEDOM» και παίρνει μέρος σε τρεις από τους καλύτερους παγκόσμιους διαγωνισμούς. Στον Καναδά και συγκεκριμένα στον διαγωνισμό M.P.I. (MASTER PHOTOGRAPHER INTERNATIONAL) έλαβε την 1η θέση στην κατηγορία ALBUM και την υψηλότερη βαθμολογία του διαγωνισμού απ΄ όλες τις κατηγορίες. Στον διαγωνισμό WPPI του Las Vegas έλαβε την 3η θέση στην κατηγορία ALBUM και την 1η θέση στην Ελλάδα στον διαγωνισμό PHOTO WEDDING STORIES.

Ο Νίκος Σιάμος στα social media

https://www.instagram.com/nisiamos/
https://www.facebook.com/nikos.siamos
email: nisiamos@gmail.com
studiosiamos@gmail.com

www.studiosiamos.gr

The post Η «Eξοδος» του Μεσολογγίου μέσα από τον φακό του Νίκου Σιάμου appeared first on .

Η Josepha Delmotte, 102 ετών, λαμβάνει μια δόση του εμβολίου Pfizer-BioNTech στον οίκο ευγηρίας «La Bonne Maison de Bouzanton» κατά τη διάρκεια του πρώτου εμβολιασμού το Βέλγιο. Μονς, 28 Δεκεμβρίου 2020.

Το 2020 η πανδημία του Covid-19 δεν επέτρεψε στην ελληνική ομογένεια στο Βέλγιο να έχει την πλούσια κοινωνική και πολιτιστική ζωή των προηγούμενων χρόνων.

Η δύστροπη αυτή χρονιά μας έφερε δημοσιογραφικά στην ανάγκη της στενάχωρης παρακολούθησης της εξάπλωσης του ιού, στην καταγραφή δυσάρεστων αριθμών, στην αποτύπωση μιας πρωτόγνωρης πραγματικότητας για την οποία κανείς μας δεν ήταν προετοιμασμένος. Παρόλα αυτά «ξεφυλλίζοντας» το φετινό φωτογραφικό πορτφόλιο τού πάντα ετοιμοπόλεμου Αλέξανδρου Μιχαηλίδη φτάνουμε σε μία σειρά από εντυπωσιακές εικόνες οι οποίες ξαναζωντανεύουν με τον πιο παραστατικό τρόπο τα κύρια γεγονότα των 12 τελευταίων μηνών. Πολλές από αυτές δημοσιεύτηκαν σε σημαντικά Μέσα Ενημέρωσης ενώ άλλες καταξιώθηκαν μέσα από την συμμετοχή του Αλέξανδρου σε διεθνείς διαγωνισμούς φωτογραφίας.

Η συνάντηση μας για την συνέντευξη και την γιορτινή φωτογράφιση του Έλληνα φωτογράφου έγινε στο κέντρο των Βρυξελλών, κοντά στην Sainte-Catherine. Κάπου εκεί ξεκινήσαμε να μιλάμε για την χρονιά που σε λίγο μας αφήνει, αλλά και για την καινούργια, το 2021, που όλοι θέλουμε να πιστεύουμε πως θα είναι πιο αισιόδοξη.

Ο ηγέτης του Βρετανικού Κόμματος Brexit, Nigel Farage, κατά τη διάρκεια της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Βρυξέλλες, 29 Ιανουαρίου 2020.

Αλέξανδρε, μετά από δύο εντυπωσιακές φωτογραφικές χρονιές για εσένα, με διακρίσεις αλλά και βραβεύσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς φωτογραφίας, ήρθε ένα ισοπεδωτικό -για πολλούς- 2020, με περιορισμό μετακινήσεων, με υποχρεωτική αποχή από ταξίδια, με νέους κανόνες στη ζωή μας. Ποιες οι σκέψεις σου, σε προσωπικό επίπεδο, για την πολύ ιδιαίτερη χρονιά που βιώσαμε; 

Σε αυτή τη περίοδο ο οδηγός επιβίωσης και το κλειδί της επιτυχίας για να μπορέσει κάποιος να ανταπεξέλθει σε όλη αυτή τη νέα κατάσταση, πιστεύω πως είναι η προσαρμοστικότητα. Να μπορεί δηλαδή κάποιος ή κάποια να προσαρμοστεί γρήγορα στο νέο περιβάλλον, να είναι διορατικός, να μπορεί να αφουγκραστεί τα γεγονότα και μέχρι ενός σημείου, παρατηρώντας τι γίνεται γύρω στο κόσμο, να προβλέπει πως θα εξελιχθεί μια κατάσταση.

Ένα από τα πολλά πράγματα που άλλαξαν στην καθημερινότητα και στη δουλειά μας, είναι ακόμα κι ο εξοπλισμός που χρησιμοποιούμε για να προστατευτούμε. Δεν είχα καλύψει ποτέ κάποια πανδημία, κι έτσι δεν είχα ιδέα πως γίνεται αυτό. Μέχρι τότε η μόνη μάσκα που ήξερα και φορούσα ήταν μια μάσκα αερίων για τα δακρυγόνα. Κι όμως, σήμερα μας συνοδεύει παντού.

Σε προσωπικό επίπεδο, παρόλο που υπήρξε τελικά κάπως παραγωγικό φωτογραφικά, το 2020 αφήνει μια αίσθηση τρομερής αμηχανίας, όπως του να τραβάς την κουρτίνα και από πίσω να είναι ο Mr Zong γυμνός, στο ντους. Εκεί σαστίζεις και δε μπορείς καν να τραβήξεις την κουρτίνα, απλά σκέφτεσαι «φύγε κακό απ’ τα μάτια μου».

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen επισκέπτεται το AI Xperience Center στο VUB (Vrije Universiteit Brussels). Βρυξέλλες,18 Φεβρουαρίου 2020.

Και ενώ η πανδημία δεν έχει δείξει τα δόντια της, στη Γηραιά Ήπειρο η επικαιρότητα στην αρχή του χρόνου συνεχίζει να γεμίζει την ατζέντα: Brexit, η νέα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αλλά και το μεταναστευτικό βρίσκονται στα θέματα που μας δίνουν εικόνες. Περιέγραψε μας την δική σου φωτογραφική εμπειρία από την επίσκεψη σου στο νησί της Λέσβου.

Στο νησί έφτασα τις πρώτες μέρες του Μαρτίου σε μια περίοδο όπου η μεταναστευτική κρίση από την άκρη του Έβρου έως την άλλη άκρη του Αιγαίου ήταν σε μεγάλη ένταση, τραβώντας τα φώτα της δημοσιότητας μετά από αρκετό καιρό, παρόλο που οι ροές ανθρώπων από στεριά ή θάλασσα και με κάθε μέσο, δεν είχαν σταματήσει ούτε μέρα εδώ και πολλά χρόνια.

Ένας μετανάστης κρατά ένα μωρό στην άκρη του δρόμου, περπατώντας από το χωριό Σκάλα Συκαμιάς, στο νησί της Λέσβου. Πέμπτη 5 Μαρτίου 2020.

Το καμπ της Μόριας -που καταστράφηκε ολοσχερώς από την τελευταία φωτιά του Σεπτεμβρίου και δεν υπάρχει πια- «φιλοξενούσε» πάνω από 12.000 πρόσφυγες και μετανάστες σε συνθήκες πραγματικά άθλιες στο μεγαλύτερο μέρος του καταυλισμού. Οι αφίξεις προσφύγων και μεταναστών με βάρκες από τα παράλια της Τουρκίας ξαφνικά πλήθυναν και έτσι βρέθηκα εκεί για να καλύψω τον μεγάλο αυτό όγκο που θύμισε εικόνες του 2015.

Μάρτιος 2020 και οι μάσκες κάνουν πλέον αισθητή την «παρουσία» τους στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ οι άδειοι δρόμοι, πλατείες αλλά και γραφεία γίνονται μέρος της καθημερινότητας μας. Μία εικόνα από το άδειο Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες θα σου δώσει ένα ακόμα φωτογραφικό βραβείο. Πως έζησες την ιδιότυπη αυτή παύση εργασιών των θεσμικών οργάνων και τι σήμανε αυτή για την δική σου επαγγελματική καθημερινότητα;

Τα θεσμικά όργανα δεν έπαψαν ποτέ να λειτουργούν στη πραγματικότητα, ωστόσο ο νέος τρόπος που λειτουργούσαν, χωρίς φυσική παρουσία και με τις κοινωνικές αποστάσεις, ήταν – και συνεχίζει να είναι – σαν μια μεγάλη παύση για εμάς.

Οι Σύνοδοι κορυφής και τα Συμβούλια των υπουργών γίνονται στη πλειοψηφία μέσω τηλεδιάσκεψης και σε εξαιρετικές μόνον περιπτώσεις με φυσική παρουσία. Οι συνεντεύξεις τύπου το ίδιο, οπότε αυτό έχει σαν συνέπεια την απουσία ή περιορισμένη παρουσία των φωτογράφων.

Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με προστατευτική μάσκα και γάντια κατά τη διάρκεια της ειδικής συνόδου της ΕΕ για την έγκριση ειδικών μέτρων για τη μείωση των οικονομικών επιπτώσεων από την νόσο του COVID-19. Βρυξέλλες, 26 Μαρτίου 2020
H φωτογραφία απέσπασε το Χάλκινο Βραβείο κατά την απονομή των βραβείων Prix de la Photographie, Paris (PX3) για το 2020.

Επιπλέον όταν υπάρχει κάλυψη σε ένα γεγονός, επιλέγεται κυκλικά ένας μόνο φωτογράφος από τα μεγάλα διεθνή πρακτορεία και ένας από τα μικρότερα και τους freelancers, το γνωστό σε εμάς POOL, οπότε όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, η δουλειά έχει περιοριστεί ακόμη περισσότερο, ενώ έχει προστεθεί στα μεγάλα θέματα και ο παράγοντας τύχη. Έτσι, ο όγκος της δουλειάς που είχε να κάνει σε σχέση με αυτό που ονομάζουμε EU bubble (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) μειώθηκε δραματικά.

Τα πράγματα ήταν πάρα πολύ διαφορετικά στην προ COVID εποχή, αφού ταξιδεύαμε, υπήρχαν κοινωνικές εκδηλώσεις, ο τρόπος κάλυψης των γεγονότων ήταν πολύ διαφορετικός. Δεν μπορώ πια να ταξιδέψω τόσο εύκολα, ακόμη και σε γειτονικές χώρες ( Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο) και να βρεθώ μέσα σε λίγες ώρες σε κάποιο γεγονός με την ίδια ευκολία όπως έκανα πριν.

Το Βέλγιο στο πρώτο κύμα της πανδημίας έδωσε από τα πιο αρνητικά στατιστικά νούμερα στην Ευρώπη, με χιλιάδες θανάτους. Ποιες οι σκέψεις σου για την αντιμετώπιση της πανδημίας από το Βελγικό κράτος;

Το Βέλγιο ήρθε αντιμέτωπο με την πανδημία εν μέσω προγραμματικών διαπραγματεύσεων για τη δημιουργία κυβέρνησης, με τις συζητήσεις να διαρκούν πάνω από έναν χρόνο. Αυτό που θα ονομάζαμε με πανικό «ακυβερνησία» στην Ελλάδα -και στο Βέλγιο δεν είναι ποτέ πρώτο θέμα στην επικαιρότητα- άφησε δυστυχώς το αποτύπωμά του στη διαχείριση της κρίσης.

Εργαζόμενοι στον τομέα της περίθαλψης συμμετέχουν σε διαμαρτυρία ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας στο Νοσοκομείο Ixelles. Βρυξέλλες, 23 Ιουνίου 2020.

Από το τέλος Φεβρουαρίου αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε την απρόσμενη δυσκολία της πανδημίας στην Ευρώπη. Για μία ακόμα φορά οι εικόνες από την Βόρεια Ιταλία, το Μπέργκαμο αλλά και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις ήταν το όχημα για την συνειδητοποίηση της κατάστασης. Ποια ήταν η δική σου πρώτη άμεση επαγγελματική εμπειρία στο πρώτο κύμα της πανδημίας; 

Επαγγελματική και προσωπική εμπειρία στη δική μας τη δουλεία, πολλές φορές είναι το ίδιο πράγμα. Έτσι κι εγώ βρέθηκα να φωτογραφίζω τα πράγματα όπως τα βίωνε όλος ο κόσμος, με την εξέλιξη των γεγονότων. Άνθρωποι με μάσκες στο δρόμο, ουρές στα σούπερ μάρκετ και καροτσάκια με χαρτιά υγείας, κλείσιμο μαγαζιών εστίασης, εμπορικών καταστημάτων, μια πόλη άδεια, νεκρή, νοσοκομεία στο peak, μέχρι που φτάσαμε στο πρώτο κύμα της πανδημίας, όπου στο Βέλγιο πέθαιναν πάνω από 400 άνθρωποι την ημέρα από COVID-19.

Εκείνες τις ημέρες, ήρθα σε επαφή με ένα γραφείο κηδειών στη πόλη του Σαρλερουά και θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι ο διευθυντής του γραφείου τελετών μου είπε ότι μέχρι τον Απρίλιο είχαν κάνει όσες κηδείες κάνουν μέσο όρο όλη τη χρονιά. Την ημέρα που επισκέφθηκα το γραφείο ήταν προγραμματισμένες να γίνουν 10 κηδείες, το γραφείο ετοίμαζε άλλες 8 και είχαν ειδοποιηθεί να παραλάβουν άλλους 15 νεκρούς.

Όταν φτάσαμε στο νεκροτομείο, έπρεπε να ακολουθήσω το ειδικό πρωτόκολλο  λόγω της πανδημίας και να φορέσω για πρώτη φορά ολόσωμη στολή προστασίας και ενισχυμένη μάσκα προστασίας. Ο χώρος ήταν γεμάτος με φέρετρα και σακούλες με πτώματα, η μυρωδιά του  θανάτου ήταν έντονη στο χώρο. Όπως και στα νοσοκομεία που απαγορεύεται η επαφή με συγγενείς, το ίδιο ισχύει και στη διαδικασία παραλαβής και προετοιμασίας του νεκρού. Το σώμα παραλαμβάνεται γυμνό με το σεντόνι του κρεβατιού ή με τη νυχτικιά του νοσοκομείου και αφού τοποθετείται στο φέρετρο και σφραγίζεται, ακολουθεί η καύση ή η ταφή, χωρίς προετοιμασίες και καλλωπισμούς.

Μέλος του ιατρικού προσωπικού μιλά με έναν ασθενή κρατώντας το χέρι του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ICU) για ασθενείς με COVID-19, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λιέγης. 5 Μαΐου 2020.

Πέρα από την αντικειμενική δυσκολία, η φωτογράφιση -πρωτόγνωρων για το κοινό- εικόνων όπως είναι τα νοσοκομεία αναφοράς, οι γεμάτες ΜΕΘ ή τα νεκροτομεία, εγείρει ηθικά διλήμματα;

Ως επαγγελματίας δεν είχα κανένα ηθικό δίλημμα, καθώς προσπάθησα να κάνω το καλύτερο που μπορούσα μέσα από τις φωτογραφίες μου για να μην προσβάλλω τους ασθενείς και τη μνήμη των θυμάτων. Ο καλύτερος τρόπος προβολής της πραγματικότητας μπορεί να μην είναι πάντα ο πιο εκλεπτυσμένος, αλλά η κάλυψη της πανδημίας ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει.

Οι φωτογράφοι και οι δημοσιογράφοι δεν θεωρούνται άδικα βασικοί εργαζόμενοι, πράγμα που σημαίνει ότι μαζί με το ιατρικό προσωπικό και μερικές άλλες κατηγορίες επαγγελμάτων, εξαιρούνται των περιορισμών στην κυκλοφορία, ακόμη και κατά τη διάρκεια αυτών των κρίσεων. Η δουλειά μας έρχεται τελικά για να διασφαλίσει – τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό – τον σεβασμό των δημοκρατικών αξιών κατά την εφαρμογή μέτρων έκτακτης ανάγκης.

Από τις πιο δυνατές -ομογενειακού χαρακτήρα και όχι μόνο- εικόνες που είδαμε αυτή την χρονιά ήταν αυτές που μας έδωσες μέσα από τον Μητροπολιτικό ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, στην Λειτουργία της Ανάστασης. Πως θυμάσαι αυτή την μοναδική στα χρονικά φωτογραφική στιγμή;

Πραγματικά δεν περίμενα ποτέ ότι θα φωτογράφιζα την Αναστάσιμη λειτουργία κεκλεισμένων των θυρών. Σε σχέση με άλλες χρονιές το θέαμα ήταν πρωτόγνωρο και μοναδικό, ωστόσο σήμερα, η εικόνα μιας άδειας εκκλησίας την περίοδο των εορτών, δεν προκαλεί πια εντύπωση.

Ο Μητροπολίτης Βελγίου, Αθηναγόρας, κατά την διάρκεια της Αναστάσιμου Ακολουθίας, στον Μητροπολιτικό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Βρυξέλλες, 18 Απριλίου 2020.

Η είσοδος των καλοκαιρινών μηνών και το άνοιγμα από το lockdown άλλαξαν την θεματική στην ειδησιογραφία. Ποιες είναι οι εικόνες εκείνες που συγκρατείς από την περίοδο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές;

Η δολοφονία του George Floyd από αστυνομικούς στην Αμερική προκάλεσε ένα τεράστιο κίνημα διαμαρτυριών που εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, λαμβάνοντας κατά τόπους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Στο Βέλγιο για παράδειγμα, οι διαδηλώσεις συνοδεύτηκαν από βανδαλισμούς στα αγάλματα του τέως βασιλιά Λεοπόλδου ΙΙ σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς ο ίδιος ευθύνεται για τις θηριωδίες στο Κονγκό, όταν αυτό αποτελούσε αποικία του Βελγίου. Οι απόγονοι των τότε σκλάβων του Λεοπόλδου έκαναν το κίνημα των Black Lives Matter δικό τους για τα 10 εκατομμύρια βασανισθέντων με ειδεχθή τρόπο και τελικά εκτελεσθέντων ιθαγενών εργατών.

Άγαλμα του τέως μονάρχη του Βελγίου, Λεοπόλδου Β”, βανδαλισμένο με κόκκινη μπογιά και γκράφιτι. Βρυξέλλες, 10 Ιουνίου 2020.

Για πρώτη φορά βλέπουμε εναέρια φωτογραφία σου στα τέλη Ιουνίου. Τι σε οδήγησε στην επιλογή φωτογραφιών από drone; Πόσο διαφορετική ήταν για εσένα η πρώτη αυτή εμπειρία;

Ήταν ένα είδος φωτογραφίας που μου άρεσε πολύ, το παρακολουθώ όπως αυτό εξελίσσεται τεχνολογικά και αισθητικά εδώ και αρκετό καιρό, είναι κάτι πέρα από τα συνηθισμένα και ήθελα να το δοκιμάσω εδώ και πολύ καιρό. Σαν πρωτάρης μπορώ να πω, ότι όλα είναι θέμα εξάσκησης και ενασχόλησης με το drone. Είναι φοβερή εμπειρία και ευκολία να μπορείς να φωτογραφήσεις ή να βιντεοσκοπήσεις κάτι χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις με ελικόπτερο ή αεροπλάνο.

Αεροφωτογραφία με χρήση drone του εμβληματικού λόφου της Ακρόπολης, του Παρθενώνα και του διάσημου θεάτρου του Διονύσου στην Αθήνα, 5 Αυγούστου 2020

Στην αρχή, ήμουν διστακτικός για το αν θα άξιζε να επενδύσω σε κάτι που θα ήθελα να είναι ένα ακόμη εργαλείο στη δουλεία μου, ενώ ταυτόχρονα η νομοθεσία στο Βέλγιο είναι πάρα πολύ αυστηρή, απαγορευτική θα έλεγα. Στις Βρυξέλλες το έχω πετάξει μόνο μέσα στο σπίτι μου. Από την άλλη, στην Ελλάδα η αδιαφορία των αρχών για την εφαρμογή των κανόνων που ενώ υπάρχουν για ακόμη μια φορά δεν τηρούνται, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σε γενικές γραμμές, κάποιος που πετάει ένα drone οποιουδήποτε μεγέθους και έχει κέρδος από το υλικό αυτό -το εκμεταλλεύεται δηλαδή για εμπορική χρήση-, πρέπει να έχει δίπλωμα και να το έχει δηλωμένο στην ανάλογη υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας της χώρας.

Από την καινούργια χρονιά, αναμένουμε την εφαρμογή της σχετικής Ευρωπαϊκής οδηγίας, η οποία αναμένεται να αλλάξει αρκετά πράγματα και σίγουρα θα κάνει τις πτήσεις πιο εύκολες και στο Βέλγιο.

Μία από τις μεγαλύτερες φετινές σου επιτυχίες αποτελεί η σειρά φωτογραφιών από Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στην Αθήνα, φωτογραφίες οι οποίες «έπαιξαν» τόσο σε τηλεοπτικά κανάλια όσο και στον έντυπο Τύπο. Έχοντας βιώσει την αντίστοιχη εμπειρία στο Βέλγιο μίλησε μας για τις στιγμές μέσα στην ελληνική ΜΕΘ; 

Στο Βέλγιο είχα μπει να φωτογραφίσω κατά το πρώτο κύμα της πανδημίας, ενώ σε ΜΕΘ COVID-19 στην Ελλάδα μπήκα λίγες ημέρες πριν το δεύτερο lockdown, δηλαδή στις αρχές Νοεμβρίου. Ο χρονισμός που επέλεξα να καλύψω το θέμα φαίνεται πως ήταν ο πλέον κατάλληλος, καθώς αυτές ήταν και οι πρώτες φωτογραφίες από ΜΕΘ COVID-19 που έβγαιναν στη δημοσιότητα στην αρχή του δεύτερου και πιο σφοδρού κύματος της πανδημίας για την Ελλάδα. Και στις δυο περιπτώσεις, είδα πολύ κουρασμένο και με πολλές ελλείψεις νοσηλευτικό προσωπικό και γιατρούς που έκαναν τα πάντα για τους ασθενείς και ήταν συνεχώς δίπλα τους. Η σκέψη και η αλληλεγγύη μας πρέπει να είναι σε αυτούς τους ανθρώπους.

Τα μέλη του ιατρικού προσωπικού που φορούν πλήρη προστατευτική στολή εργάζονται στη μονάδα εντατικής θεραπείας για ασθενείς με COVID-19 σε νοσοκομείο της Αθήνας. Νοέμβριος 2020.

Όσο είσαι μέσα στο χώρο υπάρχει πολύ μεγάλη υπερένταση και προσπαθείς να καταλάβεις τι γίνεται και πώς πρέπει να κινηθείς. Την πρώτη φορά που μπήκα σε ΜΕΘ και για τα πρώτα πέντε λεπτά, έπιασα τον εαυτό μου να μη μπορεί να φωτογραφήσει, είχα καθίσει σε μια γωνία και παρατηρούσα πώς κινούταν ο κόσμος, άκουγα τον ήχο των μηχανημάτων, πράγματα πρωτόγνωρα για μένα μέχρι τότε.

Σχετικά με την φωτογραφία από τη ΜΕΘ του νοσοκομείου στην Αθήνα, που με τη βοήθεια μιας νοσηλεύτριας, η ασθενής επικοινωνεί με συγγενείς της μέσω ενός tablet, τα συναισθήματα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή δε μπορώ να τα περιγράψω, ένιωσα να ανεβαίνει ένας κόμπος στο λαιμό. Αν και δεν άκουγα τη συνομιλία ή τι προσπαθούσαν να πουν μεταξύ τους γιατί η φωνή της κυρίας έβγαινε με δυσκολία, ήταν από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες εμπειρίες που έχω ζήσει στη ζωή μου.

Τι είναι αυτό που σου έχει λείψει περισσότερο σε αυτή την δύσκολη περίοδο της πανδημίας και ποια είναι τα πράγματα που θα θελήσεις να κάνεις μόλις λήξει ο κύκλος των απαγορεύσεων και των περιορισμών.

Να ταξιδέψω! Μου έχουν λείψει πρώτα απ” όλα τα επαγγελματικά ταξίδια αλλά και τα ταξίδια αναψυχής. Η αρχή των εμβολιασμών στη λήξη αυτού του δύσκολου έτους, φέρνει την ελπίδα ότι ίσως μέσα στο 2021, ίσως κοντά στο καλοκαίρι, να φτάσει το εμβόλιο και σε εμάς αφού φυσικά εμβολιαστούν πρώτα αυτοί που το έχουν ανάγκη. Ίσως λίγο αργότερα λοιπόν, να καταφέρουμε να κάνουμε κάποια πράγματα όπως και πριν, τότε σίγουρα θα ήθελα να πάω με τη σύντροφό μου για φαγητό σε κάποιο εστιατόριο, να πιούμε μία μπίρα σε αγαπημένα στέκια, να επισκεφθούμε κάποιο μουσείο, να δούμε φίλους από κοντά, όπως πρώτα.

Επισκέπτες με προστατευτικές μάσκες στέκονται δίπλα στον πίνακα του Ζακ-Λουί Νταβίντ (1793) «Ο Θάνατος του Μαρά», του δολοφονημένου Γάλλου επαναστάτη ηγέτη Jean-Paul Marat, στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών στις Βρυξέλλες, 19 Μαΐου 2020

Ποια είναι η εικόνα που κρατάς πιο έντονα από το 2020 και γιατί;

Δυστυχώς δε μπορώ να κρατήσω μόνο μια εικόνα από τη χρονιά που φεύγει, σίγουρα έχει να κάνει και με τη φύση της δουλειάς μου. Εικόνες που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ με τη δίκη τους σημασία η καθεμία. Το σφιχταγκάλιασμα δυο μεταναστών στην ακτή της Λέσβου, που μόλις έχουν βγει από τη βάρκα διασχίζοντας τα νερά του Αιγαίου για να φτάσουν από την Τουρκία στη Ελλάδα. Η προετοιμασία των νεκρών από COVID-19 στο νεκροτομείο του Βελγίου και σίγουρα η φωτογραφία από τη ΜΕΘ στην Αθήνα, με την επικοινωνία της ασθενούς μέσω ενός tablet.

Μία ευχή σου για το 2021;

Υγεία για όλους!

Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, όπως φαίνεται πίσω από σταγόνες βροχής στο παράθυρο του αυτοκινήτου της, καθώς φεύγει από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες. 11 Δεκεμβρίου 2020

Γρήγορες πληροφορίες για τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη:

Ποια είναι η κάμερα που χρησιμοποιείς αυτή την περίοδο;

Χρησιμοποιώ την Fujifilm X-T3, με τους παρακάτω φακούς: XF 16-55mm f/2.8 R LM, Fujifilm XF 55-200mm F3.5-4.8 R LM OIS και Fujifilm XF 18mm f/2 R.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου φακός;

Ο Fujifilm XF 18mm f/2 R.

Ένας άστεγος κοιμάται σε σταθμό τραμ, μπροστά από διαφήμιση της Golden visa με στόχο Κινέζους πελάτες στην Ελλάδα. Αθήνα, Αύγουστος του 2020.

Ένα φωτογραφικό σου όνειρο;

Κάποια πράγματα τα κρατάω για μένα.

Ένα αγαπημένο ταξίδι που θέλεις να οργανώσεις στο μέλλον;

Στην Ιαπωνία.

Ακτιβιστές μπροστά σε αστυνομικό μπλοκ κατά τη διάρκεια διαδήλωσης της Extinction Rebellion για την κλιματική αλλαγή. Βρυξέλλες, 27 Ιουνίου 2020.

Η πιο δύσκολη επαγγελματική στιγμή μέχρι σήμερα;

Δε μου έρχεται κάποια δύσκολη στιγμή, τις αφήνω πίσω, προτιμώ να κρατάω τις καλές και να συνεχίζω.

Αγαπημένη γωνιά στις Βρυξέλλες;

Πριν τον COVID-19 η Place Saint-Géry, τώρα η Les Galeries Royales Saint-Hubert.

Αγαπημένος λογαριασμός στο Instagram;

Δεν έχω αγαπημένο λογαριασμό, μου αρέσει να ανακαλύπτω καθημερινά νέους φωτογράφους, τάσεις και ιδέες.

Τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη τον βρίσκουμε στο Facebook και στο instagram.
Έχει συμμετάσχει και λάβει διακρίσεις σε μεγάλους διεθνείς διαγωνισμούς, όπως στον Moscow International Foto Awards το 2019 και 2020, στον Prix de la Photographie Paris (2019, 2020), στο Siena International Foto Awards (2019) κα.

Κεντρική φώτο: @newsville.be
Φωτογραφίες άρθρου: @Alexandros_Michailidis

The post Αλέξανδρος Μιχαηλίδης: «Επαγγελματική και προσωπική εμπειρία στη δική μας δουλειά, πολλές φορές είναι το ίδιο πράγμα» appeared first on .

Ο καλλιτέχνης έχει μια ιδιαίτερη προσέγγιση στην τέχνη της φωτογραφίας, καθώς τη συνδυάζει με αρχιτεκτονικές δεξιότητες. Συγκέντρωσε τις καλύτερες λήψεις του σε μια συλλογή με τίτλο “Beautified China” δηλαδή όμορφη Κίνα, δίνοντας στον θεατή μια εικόνα από την αστείρευτη πηγή της εκπληκτικής αρχιτεκτονικής της χώρας. Μέσα από πολλές γνωστές και μη πόλεις της Κίνας, ο φωτογράφος μας δείχνει την εικόνα μιας χώρας που φαίνεται γεμάτη από αρχιτεκτονικούς θησαυρούς.

The post Η εντυπωσιακή αρχιτεκτονική των Ασιατικών πόλεων στον φακό του Kris Provoost appeared first on .

Η Ινδία αποτελεί έναν από τους κορυφαίους ταξιδιωτικούς προορισμούς για τους απανταχού φωτογράφους και όχι μόνο.
Η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως σε πληθυσμό μετά την Κίνα υπήρξε σταυροδρόμι πολλών σημαντικών πολιτισμών και θρησκειών. Η πολύ μεγάλη ανάπτυξη που γνωρίζει η Ινδία τα τελευταία χρόνια δεν έχει εξαλείψει το κοινωνικό φαινόμενο της φτώχειας, ενώ την ίδια στιγμή ο ιδιαίτερος τρόπος κοινωνικής διαστρωμάτωσης και η θρησκευτική εσωστρέφεια λειτουργούν περιοριστικά σε οποιαδήποτε προσπάθεια κοινωνικής κινητικότητας.

Σήμερα φιλοξενούμε στο Newsville.be τον Αλέξανδρο Μορίδη και γνωρίζουμε μέσα από την ιδιαίτερη φωτογραφική του ματιά αυτόν τον ξεχωριστό τόπο με τα δυνατά χρώματα, την έντονη ατμόσφαιρα των διαφορετικών παραδόσεων, των εντυπωσιακών μυστηριακών τοπίων, της αρχιτεκτονικής, των θρησκευτικών εορτών αλλά και της καθημερινής ζωής των κατοίκων της μακρινής αυτής χώρας.

Αλέξανδρε, πως άρχισε η αγάπη σου για την φωτογραφία;

Από πολύ μικρός θυμάμαι την παρουσία φωτογραφικών μηχανών στο σπίτι. Agfa, Kodak και Polaroid, σε διάφορα μεγέθη και τύπους, ήταν πάντα εκεί. Τις έλυνα, τις ξαναέφτιαχνα, τις χρησιμοποιούσα μανιωδώς. Μου φαινόταν πολύ περίεργο το πως, τόσο απλές στην κατασκευή τους μηχανές, σου παρέδιδαν ως τελικό προϊόν κάτι τόσο φανταστικό! Υπάρχει άπειρο υλικό, ήμουν ο καλύτερος πελάτης των φωτογραφικών studio της Ορεστιάδος.

Ποια ήταν τα κίνητρα που σε έκαναν να επιλέξεις την Ινδία ως ταξιδιωτικό προορισμό και ποια ήταν τα κύρια στοιχεία προετοιμασίας για αυτό το ταξίδι;

Ταξίδευα συχνά και είχα δεχτεί πολλές φορές την πρόταση για να επισκεφθώ την Ινδία. Την απέφευγα όμως, πίστευα ότι θα είναι πολύ βρώμικη και πολύ θορυβώδης. Τελικά, μέσα από ένα «πνευματικό ταξίδι», κατά την διάρκεια ενός διαλογισμού, μου ειπώθηκε κατά κάποιον τρόπο ότι ήρθε η ώρα. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, έψαξα στο google ποια είναι η μεγαλύτερη γιορτή για τον Σίβα στην Ινδία και είδα πως ήταν το περίφημο Shivaratri και πως γιορτάζεται κάθε Φλεβάρη στο Βαρανάσι. Το οποίο Βαρανάσι μου είχε μείνει, ούτως ή άλλως, ανεξίτηλο στο μυαλό από περιγραφές φίλων που το είχαν επισκεφθεί επανειλημμένα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, την ίδια στιγμή, έκλεισα τα εισιτήρια μου στο Skyscanner κι έψαξα τα στοιχεία της Ινδικής Πρεσβείας στις Βρυξέλλες για την διαδικασία έκδοσης βίζας. Ήθελα να’μαι εκεί. Μίλησα στην εταιρία που εργαζόμουν τότε, δέχθηκαν να πάρω άδεια εκείνο το διάστημα κι απλά έφυγα. Ήταν πολύ πιο βρώμικο και θορυβώδες απ” όσο περίμενα, αλλά ήταν πραγματικά μαγικό.

Ποια ήταν τα βασικά συναισθήματα και εντυπώσεις που σου γεννήθηκαν στην πρώτη επαφή με την μακρινή αυτή χώρα;

Υπήρχε μια τρέλα που είναι αδύνατον να φανταστείς ακόμη κι αν τη δεις στα ντοκιμαντέρ. Βρέθηκα από τις Βρυξέλλες στη Ρώμη, από τη Ρώμη στο «Ίντιρα Γκάντι» κι από το «Ίντιρα Γκάντι» κατευθείαν στο Βαρανάσι κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης γιορτής του Ινδουισμού. Υπήρχαν εκατομμύρια επισκέπτες απ” όλη την Ινδία και οι πολύ στενοί δρόμοι του ήταν γεμάτοι από ατέλειωτες ουρές πιστών που περίμεναν υπομονετικά να μπουν στους ναούς. Το τοπίο συμπλήρωναν οι ιερές αγελάδες που περιφέρονταν παντού, χιλιάδες αδέσποτα σκυλιά, σκουπίδια, κοπριές αλλά και αστραφτερά χαμόγελα, πολύχρωμα υφάσματα, καλόκαρδοι άνθρωποι και απίστευτες εικόνες στον ποταμό Γάγγη μέρα και νύχτα! Ήταν ένα πανδαιμόνιο αισθήσεων που δεν μπορείς να ξεχάσεις ποτέ. Ξαναπήγα δυο χρόνια μετά και θα ξαναπάω με την πρώτη ευκαιρία.

Πόσο δύσκολη είναι η επικοινωνία και γενικότερα ο καθημερινός τρόπος ζωής σε αυτή την άγνωστη για πολλούς χώρα;

Το φαγητό είναι απλά φανταστικό και πάμφθηνο. Επίσης, ενώ η πλειοψηφία των Ινδών μιλά καλά αγγλικά, θα βρεις πολλές φορές κάποιους που δεν τα μάθανε ποτέ. Κι αυτό επειδή χρειάστηκε να δουλέψουν από τα πέντε τους, άρα δεν πήγαν ποτέ σχολείο. Ωστόσο, υπάρχει πάντα κάποιος τριγύρω να βοηθήσει. Γενικότερα είναι αδύνατον να μείνεις μόνος σου στην Ινδία. Υπάρχει κόσμος παντού κι αν τολμήσεις και σταθείς ή καθίσεις για λίγη ώρα κάπου να ξαποστάσεις, σε πλησιάζουν αμέσως. Κάποιοι για να πουλήσουν ό,τι μπορούν, κάποιοι για να τους δώσεις ό,τι μπορείς και οι περισσότεροι επειδή θέλουν να μάθουν από που έρχεσαι και πως σε λένε. Οι Βραχμάνοι (οι άνδρες που είναι αφοσιωμένοι στην θρησκεία) είναι απόλυτα σεβαστοί απ” όλους και λίγο απόμακροι, σχεδόν σνομπ. Οι υπόλοιποι είναι πολύ ευγενικοί, πολύ φιλόξενοι, ήρεμοι και σεμνοί. Θυμάμαι έντονα κάποιον που όχι μόνο επέμενε να μοιραστεί το γεύμα του μαζί μου, αλλά και να μου δώσει μερικά χρήματα να έχω επειδή του είπα ότι είχα δώσει όλες μου τις ρούπιες σε διάφορους περαστικούς στο δρόμο. Ωστόσο το βράδυ, όπως σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα, τα πράγματα λίγο αγριεύουν. Καλό είναι να αποφεύγεις τα σκοτεινά μέρη, να έχεις κάποιον παρέα και να μην κουβαλάς πράγματα αξίας πάνω σου. Ναι, δέχθηκα απειλή κι έχω ακούσει σκληρές ιστορίες φίλων για διάφορα που τους έχουν συμβεί.

Ποια είναι τα μέρη που θυμάσαι πιο έντονα από το ταξίδι σου στην Ινδία και γιατί;

Έχω επισκεφθεί το Βαρανάσι, το Ρίσικες, το Ντάρτζελινγκ, το κρατίδιο του Σικίμ και το Άσαμ. Είναι όλα στο Βορά. Αγάπησα και αγαπώ μέχρι τελικής πτώσεως το Βαρανάσι. Τα μαγευτικά παλάτια στις όχθες του Γάγγη, η απίθανη καθημερινή ζωή στα στενά του δρομάκια, η πνευματικότητα του χώρου και η ιστορία του με κάνουν ακόμα και τώρα να ανατριχιάζω από συγκίνηση. Μεγάλη έκπληξη ήταν και το Άσαμ. Ένα μέρος που δύσκολα κάποιοι το επισκέπτονται. Βρίσκεται στα Ανατολικά, στα σύνορα με την Βιρμανία και το Μπαγκλαντές. Εδώ, στην απίθανη Μαα-Καμάκια, δοξάζεται η θηλυκή ενέργεια. Εάν το Βαρανάσι είναι η πορτοκαλί πόλη του Σίβα, η Μαα-Καμάκια είναι η κόκκινη πόλη της Θεάς. Τα πάντα εδώ είναι κόκκινα και λίγο πρωτόγονα. Γίνονται ακόμη θυσίες ζώων όλη την ώρα, οι ιερείς φοράνε κόκκινα, πρέπει μονίμως να είσαι ξυπόλητος, υπάρχουν άπειροι ναοί παντού, τα πάντα είναι αφιερωμένα στη Θεά. Είναι αποκαλυπτικό, πολύ απόκοσμο και μυστηριώδες.

Υπήρχε κάτι τελείως αναπάντεχο το οποίο το θυμάσαι πλέον ως ανέκδοτη ιστορία;

Υπάρχουν κατά μήκος του Γάγγη πολλά σημεία με μεγάλα σκαλιά που οι πιστοί κατεβαίνουν και πλένονται στα νερά του. Είναι τα περίφημα Γκατ (Ghat). Το πιο συγκλονιστικό απ” όλα είναι το Manikarnika Ghat, όπου γίνονται οι καύσεις των νεκρών. Εκεί στην όχθη, πάνω στα σχεδόν εξαφανισμένα πλέον σκαλιά, υπάρχουν διάφορες εστίες που μονίμως, καθ” όλη τη διάρκεια της ημέρας, καίνε τους νεκρούς. Είναι το πιο ιερό μέρος όλου του ινδουιστικού κόσμου. Το να καείς εδώ ως Ινδός, σε όποιο μέρος της Γης κι αν κατοικείς, είναι η ύψιστη τιμή που μπορείς να βιώσεις στη ζωή σου. Πίσω από τις εστίες, με μέτωπο στο ποτάμι, υπάρχουν διάφορα κτίρια που μοιάζουν με εγκαταλελειμμένα παλάτια, πολύ παλιά, σχεδόν ετοιμόρροπα. Κάποια στιγμή, κάποιος, έναντι λίγων ρουπιών, με ξενάγησε μέσα σ” αυτά. Στα άδεια από έπιπλα δωμάτια, είδα εκατοντάδες ηλικιωμένους ανθρώπους να περιμένουν υπομονετικά τον θάνατό τους. Ζουν εκεί, δεν έχουν καμιά περιουσία. Βασίζονται στις προσφορές άλλων πιστών καθώς και των τουριστών για να αγοράσουν τα ξύλα της καύσης τους όταν έρθει εκείνη η ώρα… Στο άκουσμα αυτής της ωμής αλήθειας δεν μπορούσα να συνέλθω για πολλές ημέρες.

Ποιος ήταν ο φωτογραφικός σου εξοπλισμός σε αυτό το ταξίδι και ποιες οι καθαρά φωτογραφικές συμβουλές που θα έδινες για κάποιον που θέλει να πάει να φωτογραφίσει στην Ινδία;

Στην Ινδία έμαθα να φωτογραφίζω, κυριολεκτικά. Εκεί, σε ένα από τα Γκατ, ένα πρωινό μέσα στην ομίχλη, ένα αγόρι από το Ισραήλ έγινε ο πρώτος μου δάσκαλος. Υπάρχουν χιλιάδες Ισραηλινοί τουρίστες στην Ινδία και το Νεπάλ, καθ” όλη τη διάρκεια του χρόνου. Κορίτσια και αγόρια, συνήθως μόνα τους ή και σε παρέες που τις κάνουν στον δρόμο, αμέσως μετά τη στρατιωτική τους θητεία, πάνε εκεί για τουλάχιστον 5-6 μήνες.
Τότε είχα την πρώτη μου ημιαυτόματη Panasonic GF6 που ακόμα και τώρα την χρησιμοποιώ που και που διότι είναι πανεύκολη στη χρήση, σου δίνει πολλή καλής ποιότητας φωτογραφίες και σου επιτρέπει να πειραματιστείς επαγγελματικά. Τη δεύτερη φορά πήγα με την Canon 6D που πλέον έχω, και δυο διαφορετικούς φακούς. Το 50mm της Canon που είναι ιδανικός για πορτρέτα, και τον 24-105mm επίσης της Canon που σου επιτρέπει να ξεκινήσεις να ζουμάρεις από μια πολύ αμβλεία γωνία που πλέον αγαπώ πολύ και πειραματίζομαι μ” αυτήν όλη την ώρα. Μ” άλλα λόγια, ένας prime φακός 24mm είναι σίγουρα η επόμενη μου αγορά.
Για όσους θα ήθελαν να εκτυπώσουν τις φωτογραφίες τους, θα πρότεινα μια συμπαθητική ημιαυτόματη που σώζει τα αρχεία σε υψηλή ανάλυση. Για όλους τους υπόλοιπους που απλά θέλουν να ποστάρουν τις φωτογραφίες τους στα social media, προτείνω να κάνουν χρήση των κινητών τους, των οποίων πλέον οι κάμερες είναι φανταστικής ανάλυσης.

Ποιες ήταν οι φωτογραφικές προκλήσεις και ποια ήταν τα πιο «δυνατά» φωτογραφικά κλικ που έκανες στο ταξίδι σου αυτό;

Στην Μαα-Καμάκια, οι περισσότεροι από τους βωμούς των ναών βρίσκονται βαθιά μέσα στη γη, σε σκοτεινά και υγρά μέρη που δύσκολα κατεβαίνει κανείς. Εκεί γενικότερα απαγορεύονται οι φωτογραφίες.
Πήρα ειδική άδεια από τους ιερείς για να πάρω μερικές λήψεις την ώρα που κάποιοι έκαναν τις προσφορές τους στη Θεά. Υπήρχε μόνο το φως των κεριών και αναγκάστηκα να ανεβάσω πολύ την ευαισθησία του αισθητήρα μου. Γι” αυτό και θα δει κανείς αρκετό «θόρυβο» -όπως λέμε- σ” αυτές τις φωτογραφίες. Αλλά δε με νοιάζει, η μοναδικότητα και η σπανιότητα της στιγμής κάνει το αποτέλεσμα μοναδικό. Γενικότερα, δεν μου επιτρέπεται να δημοσιεύσω αυτές τις φωτογραφίες αλλά ευχαρίστως να σας παραχωρήσω μια όπου δεν φαίνεται το άγαλμα της Θεάς.

Ακολουθήστε και επικοινωνήστε με τον Αλέξανδρο Μορίδη στο Instagram

Αγαπημένος φακός: Μάλλον ο 50mm F1.8. Ελαφρύς, απίστευτης ευκρίνειας και είσαι σίγουρος για το αποτέλεσμα
Φωτογραφικό όνειρο: Μια αναδρομική έκθεση με θέμα τα ταξίδια μου, με τεράστιες εκτυπώσεις πάνω σε πελώριους λευκούς τοίχους.
Αγαπημένος λογαριασμός Ιnstagram: Ken Hermann
Σου είναι φωτογραφικά απαραίτητο: Να έχω εναλλαγές στη θεματολογία.
Σε κουράζει: Να μου μιλάνε όταν φωτογραφίζω τα προσωπικά μου πρότζεκτ.
Σε ξεκουράζει: Να μένω μόνος μου για λίγες ώρες.
Ποιο πρόσωπο θα ήθελες να φωτογραφίσεις: Τον Δαλάι Λάμα, αν και νομίζω πως θα τρέμω.
Επόμενος προορισμός: Ο Υπερσιβηρικός, από την Αγία Πετρούπολη ως τη Μογγολία κι από εκεί στο Θιβέτ.

The post Η Ινδία μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Αλέξανδρου Μορίδη appeared first on .

Πηγή: elculture.gr

The post Ζευγάρια, το υπέροχο πρότζεκτ του διάσημου Αμερικανού φωτογράφου Richard Misrach appeared first on .

Τώρα η γλώσσα του Οδυσσέα είναι η γλώσσα μου. Και το όμορφο Αιγαίο Πέλαγος με τα μαγευτικά του νησιά και τη μοναδική του ιστορία είναι τώρα η θάλασσά μου.

Όταν η μέλλουσα πεθερά μου δεν άφησε μια δήθεν μάντισσα να μπει στο σπίτι της κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, εκείνη ξεφώνισε μία τρομακτική κατάρα.

Η κόρη σου θα παντρευτεί έναν ξένο, είπε. Έκανε λάθος».

Αυτή την όμορφη δήλωση έκανε ο συμπατριώτης μας πλέον μεγάλος φωτογράφος Robert McCabe.

Η τιμητική του πολιτογράφηση έγινε ως αναγνώριση των εξαιρετικών υπηρεσιών του προς την Ελλάδα και τις Ελληνοαμερικανικές σχέσεις και ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες μετά την έκδοση του αντίστοιχου Προεδρικού Διατάγματος και την ορκωμοσία του.

Καθοριστική συμβολή στην έγκαιρη ολοκλήρωση της διαδικασίας είχε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης που έδειξε εξαρχής ενδιαφέρον για την ταχεία ολοκλήρωση της υπόθεσης, την εξέλιξη της οποίας παρακολουθούσε συστηματικά ο Υφυπουργός Εσωτερικών κ. Θεόδωρος Λιβάνιος.

Η τελετή της ορκωμοσίας έγινε ενώπιον του Γενικού Προξένου της Ελλάδας στην Βοστώνη Στράτου Ευθυμίου που είχε κάνει την εισήγηση προ μηνών. Η ορκωμοσία έγινε σε κλίμα συγκίνησης και στο πλευρό του Robert McCabe κατά την διάρκεια της τελετής ήταν η Ελληνίδα σύζυγός του Robert Κωνσταντίνα McCabe, καθώς και η οικογένειά του.

Ήταν μία πράξη αναγνώρισης της ελληνικής Πολιτείας σε έναν μεγάλο φιλέλληνα του οποίου το έργο αποτελεί πολιτισμική παρακαταθήκη για την Ελλάδα, καθώς κατέγραψε μοναδικά πρόσωπα, τοπία και μνημεία ενός πρόσφατου παρελθόντος που έφυγε ανεπιστρεπτί.
Στον δρόμο για την Ελλάδα

Ο McCabe επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα το καλοκαίρι του 1954 όντας φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Princeton όπου, σχεδόν προφητικά, αργότερα έγραψε την διπλωματική του διατριβή πάνω στην αγάπη του Λόρδου Βύρωνα για την Ελλάδα. Έτσι ξεκίνησε τόσο το φωτογραφικό του ταξίδι όσο και η δια βίου σχέση του με την χώρα μας, η οποία διανύει πλέον την έβδομη δεκαετία της.

Κατά τη διάρκεια των εκτενών ταξιδιών του σε δυσπρόσιτα σημεία στα νησιά του Αιγαίου καθώς και στο αστικό περιβάλλον στην ενδοχώρα, απαθανάτισε με την οξυδερκή κι ευαίσθητη ματιά του τους ανθρώπους, τα ήθη και έθιμα, τα τοπία, τα μνημεία και την αρχιτεκτονική της εποχής μετατρέποντάς τα σε έργα τέχνης ιδιαίτερης αισθητικής ομορφιάς. Οι εκατοντάδες σπάνιες αυτές λήψεις έχουν κάνει τον γύρο του κόσμου μέσα από βιβλία, όπως «Ελλάδα: Τα Χρόνια της Αθωότητας [1954-1965]» και «Στο δρόμο για την Ελλάδα», καθώς και μέσα από δεκάδες εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας προβάλλοντας το ελληνικό κάλλος και την ταυτότητα της μεταπολεμικής περιόδου. Μέσα από τις ασπρόμαυρες φωτοσκιάσεις τους μαρτυρούν έναν τόπο λουσμένο στον ήλιο, σα να βγήκε από την Μαρία Νεφέλη του Οδυσσέα Ελύτη: «Είμαστε το αρνητικό του ονείρου/γι’ αυτό φαινόμαστε μαύροι και άσπροι/ και ζούμε τη φθορά/ πάνω σε μιαν ελάχιστη πραγματικότητα».

Οι ίδιες αυτές φωτογραφίες είχαν όχι μόνο καλλιτεχνικό αλλά και καθοριστικό αντίκτυπο καθώς αξιοποιήθηκαν για την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για ζητήματα όπως η διατήρηση και προστασία αρχαιολογικών μνημείων, η προστασία του ελληνικού φυσικού περιβάλλοντος, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την προώθηση της διάσωσης και αναστήλωσης του Καστρομονάστηρου των Στροφάδων στην Ζάκυνθο, το οποίο έπληξε ο σεισμός του 2018.

Πάντα δραστήριο πνεύμα, ο McCabe πρόσφατα επιμελήθηκε ένα βιβλίο με θέμα την Μύκονο («Mykonos: Portrait of a Vanished Era»). Ο επόμενος του στόχος είναι η έκδοση ενός δίδυμου βιβλίου –στην ελληνική και αγγλική γλώσσα- με θέμα την Σαντορίνη. Η έκδοση θα κυκλοφορήσει σύντομα σε Ελλάδα και Αμερική με τίτλο «Santorini: Portrait of a Vanished Era». Τις μοναδικές φωτογραφίες από την Σαντορίνη της δεκαετίες του ’50 και του ’60, όταν ο McCabe και ο αδελφός του ήταν κατά καιρούς οι μόνοι επισκέπτες στο νησί, θα συνοδεύουν δύο δοκίμια από την δημοσιογράφο Μαργαρίτα Πουρνάρα.

Γενναιόδωρος λάτρης της Ελλάδας, ο Robert McCabe συντέλεσε, επίσης, στην κυριολεκτική μεταμόρφωση του Γενικού Προξενείου της Βοστώνης δωρίζοντας 35 σπάνιες φωτογραφίες αρχαιολογικών χώρων και τοπίων. Οι φωτογραφίες αποτελούν πλέον τη μόνιμη έκθεση του Robert McCabe στο Γενικό Προξενείο, η οποία εγκαινιάστηκε τον Μάιο του 2018 παρουσία του πρώην Αμερικανού Πρέσβη στην Ελλάδα Nicholas Burns και του Γενικού Προξένου κ. Στράτου Ευθυμίου που επιμελήθηκε της έκθεσης και είχε ζητήσει από τον Robert McCabe φωτογραφίες του για τους χώρους του Γενικού Προξενείου. Ανάμεσα στις ασπρόμαυρες λήψεις, ξεχωρίζει και μία εκπληκτική έγχρωμη φωτογραφία της Ακρόπολης στον πρώτο όροφο του Προξενείου, η οποία τραβήχτηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2016, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, κατά την διάρκεια της καθιερωμένης βόλτας του με την σύζυγό του στην Πνύκα.

Παράλληλα με το φωτογραφικό του έργο, ο McCabe δείχνει επανειλημμένα την πηγαία αγάπη του για την Ελλάδα. Με δωρεές σε ιδρύματα όπως το κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Princeton και την συνεχή υποστήριξή του, επί σειρά δεκαετιών σε εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς όπως το Αμερικανικό Κολλέγιο Αθηνών, η Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών, η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη έχει συμβάλει στην ενίσχυση των Ελληνοαμερικανικών εκπαιδευτικών και πολιτιστικών σχέσεων και στην διεθνή θετική προβολή της Ελλάδας.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες η οικογένειά του αγόρασε και αναστήλωσε στην ιστορική συνοικία Beacon Hill της Βοστώνης το κτήριο όπου στεγαζόταν η οικία του μεγάλου Αμερικανού φιλέλληνα Samuel Gridley Howe, ο οποίος μετά την αποφοίτησή του από τα Πανεπιστήμια Brown και Harvard, αγωνίστηκε στο πλευρό των Επαναστατημένων Ελλήνων, προσφέροντας ιατρικές και άλλες σημαντικές υπηρεσίες στην υπόθεση της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Την φιλελληνική οικία McCabe στη Βοστώνη κοσμεί ένα πορτρέτο του Samuel Gridley Howe με την παραδοσιακή ελληνική φορεσιά, αντίγραφο του πρωτότυπου που βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο Brown στο Rhode Island.

Η Ελλάδα ευτυχώς πρόλαβε και είπε εγκαίρως ένα ευχαριστώ σε αυτόν τον μεγάλο φιλέλληνα για την ανεκτίμητη προσφορά του και τις εξαιρετικές του υπηρεσίες στην προώθηση του ελληνικού πολιτισμού.

Πηγή: protothema.gr

Κεντρική Φώτο: Ο Robert McCabe στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας που πραγματοποιήθηκε στην Πρεσβεία της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, στις 25 Απριλίου 2017. Διακρίνεται ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Βελγίου, Αθηναγόρας, και η Πρέσβειρα της Ελλάδας, Ελευθερία Γαλαθιανάκη. @alex. michailidis / newsville.be

The post Τιμητική πολιτογράφηση του μεγάλου φωτογράφου Robert McCabe ως Έλληνα πολίτη appeared first on .

Η Βελγίδα φωτογράφος ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη από τις 22 ως τις 24 Νοεμβρίου, προκειμένου να πραγματοποιήσει ρεπορτάζ το οποίο θα παρουσιαστεί σε ειδικό τεύχος με τουριστικά αφιερώματα σε όχι τόσο «συνηθισμένους προορισμούς για city trip» από το Βέλγιο. Εκτός από τη Θεσσαλονίκη η κ. Ingeborg Deleye προτείνει το Μόναχο, τη Λυών και το Ραμπάτ.

Το περιοδικό De Standaard Magazine εκδίδεται κάθε Σαββατοκύριακο μαζί με την εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας De Standaard της εταιρείας Media Huis. To περιοδικό φιλοξενεί θέματα lifestyle, αφιερώματα στη μόδα, στο design, στη γαστρονομία και στην αρχιτεκτονική.

Το ταξίδι εξοικείωσης πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Γραφείο ΕΟΤ Κάτω Χωρών.

Πηγή: voria.gr

The post Το Βέλγιο γνωρίζει τη Θεσσαλονίκη από το φακό της Ingeborg Deleye appeared first on .

Το φιλμ Polaroid ταίριαξε απόλυτα με το αισθητικό και καλλιτεχνικό του όραμα και γρήγορα έγινε ο αγαπημένος του τρόπος έκφρασης. Ο Βέλγος καλλιτέχνης αγάπησε ιδιαίτερα την μοναδική ποιότητα και την κίτρινη χρωματική απόχρωση του σπάνιου Polaroid 100 Chocolate, ενός από τους τελευταίους τύπους φιλμ που κυκλοφόρησε πριν το εργοστάσιο της Polaroid κλείσει οριστικά το 2009.

Ο Βέλγος καλλιτέχνης αγάπησε ιδιαίτερα την μοναδική ποιότητα και την κίτρινη χρωματική απόχρωση του σπάνιου Polaroid 100 Chocolate, ενός από τους τελευταίους τύπους φιλμ που κυκλοφόρησε πριν το εργοστάσιο της Polaroid κλείσει οριστικά το 2009.

Το βιβλίο Chocolate περιέχει μια σειρά προσεκτικά επιλεγμένων και ως επί το πλείστον αδημοσίευτων έργων του Marc Lagrange τραβηγμένων με φιλμ Polaroid 100 Chocolate. Οι φωτογραφίες εντυπωσιάζουν με τα ζεστά χρώματα, τις τραχιά υφές και την ζωγραφική αισθητική. Τα αισθησιακά Polaroids του είναι ένα ισχυρό παράδειγμα της τέχνης του, καθώς και της προσοχής του στη λεπτομέρεια.

Chocolate – Marc Lagrange
Σελίδες: 160
Τιμή: € 52
Εκδόσεις: teNeues
ISBN: 9783961711918

Πηγή: www.lifo.gr
Photos: © 2019 Marc Lagrange. All rights reserved.

The post Οι «σοκολατένιες» γυναίκες του Marc Lagrange appeared first on .

Η διαμονή του σε διάφορα δωμάτια ξενοδοχείων και μοτέλ, στις τέσσερις γωνιές του κόσμου, τον έκαναν να αρχίζει να απαθανατίζει αυτήν την παροδική φιλοξενία ζωής. Αυστραλία, Καμπότζη, Ινδία, ΗΠΑ κ.ά. είναι κάποιες από τις χώρες στις οποίες ο φωτογράφος, παραδόθηκε στην τελετουργία της αποτύπωσης των δωματίων που τον φιλοξένησαν, ακριβώς τη στιγμή που τα εγκατέλειπε. Έτσι, προέκυψε η συλλογή “Rooms”, που εξερευνά το απρόσωπο, με έναν τρόπο ακατέργαστο και ταυτόχρονα οικείο.

“Ακριβώς όπως και οι άνθρωποι, τα δωμάτια έχουν διαφορετική προσωπικότητα και εμφάνιση. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το αντιλαμβάνονται. Προσπαθώ να παρατηρώ τις λεπτομέρειες, το φωτισμό και την ατμόσφαιρα και συνήθως δεν με ενοχλεί αν κάτι δεν είναι σωστό στο δωμάτιο, καθώς αυτό του προσθέτει προσωπικότητα. Επιπλέον, οι ιστοσελίδες κρατήσεων και τα ταξιδιωτικά περιοδικά, ποτέ δεν δείχνουν τα δωμάτια όπως πραγματικά είναι. To photoshop και οι 3D απεικονίσεις, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δείχνουν τις εικόνες στρωτές και βαρετές. “, δηλώνει ο καλλιτέχνης. Ακολουθήστε τα ταξίδια του, στο προσωπικό του blog THE WORLD AHEAD OF US² .

Πηγή: didee.gr / fubiz.net

The post Τα δωμάτια ξενοδοχείων τη στιγμή της αποχώρησης φωτογραφίζει ο Joris Herman appeared first on .