Οι πρώτες δύο παραστάσεις επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις μας για ένα άρτιο θεατρικό εγχείρημα το οποίο δικαίως εισέπραξε το χειροκρότημα του κοινού.

Χωρίς να βάλουμε ιεραρχία στη σειρά τους, τέσσερα βασικά στοιχεία μας εντυπωσίασαν στον μονόλογο που είδαμε, με πρώτο αυτό του κειμένου του Άκη Δήμου. Η αναγνωρίσιμη γραφή του μας φανερώνεται με ένα μετρημένο, στεγνό, προσωπικό λόγο, γεμάτο αυτοσαρκασμό, μοναξιά και συνάμα λαχτάρα για ελπίδα. Η ποιοτική μουσική επένδυση του μονολόγου περνάει από τα μαγικά χέρια του πολυβραβευμένου σολίστα πιάνου Αλέξανδρου Σαρακενίδη σε μία διαλογική σχέση με την πρωταγωνίστρια στα 45 λεπτά της παράστασης. Το τρίτο πολύτιμο στοιχείο του θεατρικού μονολόγου «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα» βρίσκεται στην σκηνοθεσία του Πάνου Γουργιώτη ο οποίος συνδύασε με τον καλύτερο τρόπο την επιλογή της συνύπαρξης επί σκηνής της Εύης Στοΐδου και του Αλέξανδρου Σαρακενίδη προσφέροντας μας -μέσα από μία αρμονία λόγου, εικόνας και ήχου- την διακριτική θέση του θαμώνα – παρατηρητή στο λόμπι ενός ξενοδοχείου καθώς και αυτή του συνοδοιπόρου της πολυτάραχης, τραυματικής, νοσταλγικής ζωής της Βιολέττας.

Για την Εύη Στοΐδου έχουμε γράψει ουκ ολίγες φορές. Ο επαγγελματισμός της στην σκηνή του Clique Art βγάζει έντονα συναισθήματα και με τρόπο αβίαστο. Αν κάποιος, ως θεατής, κάνει το – αναπόφευκτο – βήμα και μπει στην «ματιά» της Βιολέτας, θα επιλέξει να τσαλακωθεί και αυτός μαζί της, παρ΄ όλο που τα 45 λεπτά περνάνε σχεδόν χωρίς να το καταλάβει. Η ερμηνεία της είναι υποδειγματική και μόνος αντίπαλος της Εύης σε αυτόν τον ρόλο είναι ο ίδιος της ο εαυτός αφού η κατατρεγμένη Βιολέτα -με τις τραυματικές εμπειρίες που τις χάρισαν οι νύχτες της «Αλάσκας» – κοντράρεται με την φυσική ομορφιά, ευγένεια και αριστοκρατικό ύφος της Ελληνίδας ηθοποιού.
Να δώσουμε θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές και να ευχηθούμε την ίδια επιτυχία και στις υπόλοιπες παραστάσεις.
Να ευχαριστήσουμε για την κριτική τους και τον χρόνο τους έξι υπογράφοντες φίλους, Άντα Σωτηροπούλου, Γιάννη Αμπαζή, Ηλία Κοντέα, Αγγελική Καλλιάνου, Δημήτρη Μαλαφέκα και Βούλα Καγιάσα. Η αγάπη τους και η ενασχόλησή τους με το Θέατρο τους καθιστά τους καλύτερους κοινωνούς του μικρού μας αυτού αφιερώματος.

Άντα Σωτηροπούλου: «μια εξαιρετικά ποιοτική παράσταση, από κάθε άποψη»

Πρόκειται για έναν μονόλογο του συγγραφέα Άκη Δήμου. Η Βιολέτα, τραγουδίστρια ενός καμπαρέ (Αλάσκα), περιμένει στο σαλόνι ενός ξενοδοχείου έναν άντρα που της υποσχέθηκε ότι θα έρθει. Σκοτώνει την μοναξιά της  και εκφράζει την αγωνία της αναμονής, διηγούμενη σταδιακά την περιπέτεια της ζωής της στον πιανίστα που παίζει εκεί πιάνο.

Ευρηματικά, ο μονόλογος μετατρέπεται σε διάλογο με το πιάνο. Πότε οι ερωτήσεις, πότε οι απαντήσεις και οι ελεύθερες εκτιμήσεις στα λόγια της Βιολέτας εκφράζονται με νότες έτσι, που σιγά σιγά ο θεατής εθίζεται στο παιχνίδι αυτής της συζήτησης.

Ο Άκης Δήμου συνέθεσε ένα κείμενο έξυπνο αλλά συγχρόνως και ποιητικό. Είναι ένα κείμενο που μπαίνει μέσα σου βαθιά, που σε αγγίζει. Είναι μεστό και αναρωτιέσαι πώς τα καταφέρνει να διεισδύσει τόσο αριστοτεχνικά στα άδυτα του ψυχισμού της απελπισμένης γυναίκας.

Η Εύη Στοΐδου (Βιολέτα) είναι επαγγελματίας ηθοποιός με γνωστή καριέρα στην Ελλάδα. Στις Βρυξέλλες την γνωρίσαμε από προηγούμενες επιτυχημένες συνεργασίες της με το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου. Έτσι oι προσδοκίες μας βάζουν ψηλά τον πήχη. Η ερμηνεία της υπερβαίνει το αναμενόμενο αλλά και ξαφνιάζει με την ικανότητά της να εκφράσει πάθος, απελπισία, πόνο, μοναξιά, με αυτοσυγκράτηση, λιτότητα αλλά και δύναμη συγχρόνως.

Ο Αλέξανδρος Σαρακενίδης, ήδη διακεκριμένος καλλιτέχνης διεθνώς που δραστηριοποιείται στις Βρυξέλλες, επίσης γνωστός μας από ωραίες ερμηνείες του σε άλλα δρώμενα, ερμηνεύει στο πιάνο με λυρισμό και ευαισθησία τον συνομιλητή της ηρωίδας.

Ο Πάνος Γουργιώτης πετυχαίνει ακόμα μια φορά να μας χαρίσει μια καλοστημένη σκηνοθεσία, αυτή τη φορά, σε ένα έργο με δυσκολίες ψυχολογικής ενδοσκόπησης.  Το στήνει δε μέσα σε μια ατμόσφαιρα απόλυτα καλαίσθητη καθώς χειρίζεται και με άνεση τα τεχνικά μέσα που διαθέτει.

Εν ολίγοις, μια εξαιρετικά ποιοτική παράσταση, από κάθε άποψη.

Γιάννης Αμπαζής: «μία παράσταση «δεμένη» και ατμοσφαιρική»

Ο Πάνος Γουργιώτης με το «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα» μας κάλεσε να γνωρίσουμε την Βιολέτα και την πολυτάραχη ζωή της. Φρόντισε να μας προσφέρει μία παράσταση «δεμένη» και ατμοσφαιρική, με ένα ρυθμό που κρατούσε αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή και του επέτρεπε να αντιληφθεί την ουσία του λόγου αλλά και την ποικιλία των συναισθημάτων της πρωταγωνίστριάς του.

Φυσικά, δεν θα τα κατάφερνε χωρίς την εξαιρετική Εύη Στοΐδου, η οποία δεν υποδύθηκε απλά, αλλά μεταμορφώθηκε στην Βιολέτα της «Αλάσκας». Με τον λόγο, την κίνηση, το τραγούδι και το «τσαλάκωμά» της, μας μετέφερε εκεί, στο lobby ενός ξενοδοχείου, να κρυφοκοιτάμε μια πονεμένη και ξοδεμένη ζωή που προσδοκά μια σωτηρία, να πονάμε και να ελπίζουμε μαζί της. Και όλα αυτά με την υπέροχη μουσική επένδυση του Αλέξανδρου Σαρακενίδη, ο οποίος -σαν ισότιμος πρωταγωνιστής- απαντούσε με τις νότες του στα όσα συνέβαιναν επί σκηνής.

Ηλίας Κοντέας: «Ένα στοίχημα που κερδήθηκε από τους συντελεστές και μια τολμηρή θεατρική πρόταση»

Το CliqueArt, ένας νέος δυναμικός πυρήνας πολιτισμού στις Βρυξέλλες, προτείνει το «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα» έναν μονόλογο-διάλογο του Άκη Δήμου ανάμεσα σε μία μοναχική, νυχτερινή γυναίκα και έναν πιανίστα σε κάποιο ξενοδοχείο. Οι μονόλογοι του Δήμου είναι πρόκληση για τον ηθοποιό αλλά και το κοινό, καθώς το καθημερινό γίνεται ποίηση.

Στην παράσταση που είδα πετυχαίνεται μια όμορφη ισορροπία. Ο λόγος είναι δυνατός και αναπόσπαστο κομμάτι η μουσική. Η στέρεη παρουσία της Εύης Στοΐδου μαζί με την ευαίσθητη μουσική και τις θεατρικές σιωπές του Αλέξανδρου Σαρακενίδη, η σίγουρη σκηνοθεσία του Πάνου Γουργιώτη μας κάνουν να ταξιδέψουμε μαζί με την Βιολέτα ανάμεσα στο όνειρο του παρελθόντος, το βρώμικο παρόν και να ψηλαφίσουμε την αγωνία της για το τι μπορεί να είναι το μέλλον. Κάποιος άνδρας που ίσως έρθει; Η μοναξιά ή η μοναχικότητα; Ένα στοίχημα που κερδήθηκε από τους συντελεστές και μια τολμηρή θεατρική πρόταση που αξίζει να αναζητήσει κανείς τις τρεις τελευταίες παραστάσεις, αναμένοντας και τα μελλοντικά θεατρικά σχέδια του χώρου.

Αγγελική Καλλιάνου:  «αγγίζει το υποσυνείδητο του καθενός μας»

Ένα πιάνο, μια βαλίτσα, μια παρέα μέχρι να έρθει «εκείνος» … Η Βιολέτα έχει κουραστεί … πολύ ! Θέλει να φύγει μακριά, πολύ μακριά… Αλλά όχι με όποιον να’ναι. Ονειρεύεται ότι θα ακολουθήσει εκείνον τον άντρα, που δεν είναι σαν τους άλλους άντρες… Εκείνον που θα της δώσει πίσω την ελπίδα για κάτι καλύτερο, όχι σκοτεινό και φτηνό, που θα την φέρει πίσω στην μελωδία του πιάνου, και όχι της πίστας. Το κατάλαβε αμέσως όταν τον είδε. Και ξέρει ότι θα έρθει να την πάρει, πρέπει απλά να δείξει υπομονή … και εμπιστοσύνη. Μαζί της στην σκηνή, ο πιανίστας, βουβός ακροατής της εξάντλησης της.

Ο Άκης Δήμου υπογράφει στο «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα» την εμμονή του με τον χρόνο που περνάει και που σπαταλάει τα όνειρα και την ελπίδα. Η Εύη Στοΐδου υποδύεται την ηρωίδα Βιολέτα με μεγάλη ισορροπία μεταξύ της γυναίκας που ήταν και εκείνης που θα ήθελε να γίνει. Η σκηνοθεσία του Πάνου Γουργιώτη, ατμοσφαιρική και αινιγματική, δίνει στην πρωταγωνίστρια το πλαίσιο για να αγγίξει το υποσυνείδητο του καθενός μας : ποια είναι η σωστή στιγμή για να αντιληφθεί κανείς ότι ίσως τα βήματά του δεν τον πήγαν στην σωστή κατεύθυνση, και ίσως πια ήρθε η ώρα να απομακρυνθεί όσο πιο πολύ γίνεται ;
Ο Αλέξανδρος Σαρακενίδης δίνει, μέσα από τις μουσικές απαντήσεις του πιάνου του, τον ήχο που αναζητάει η Βιολέτα για να πάρει της αποφάσεις της. Είναι σημαντικό να προλάβετε να πάτε να τους δείτε, πριν απομακρυνθούν αιώνες μακριά … από το CliqueArt !

Δημήτρης Μαλαφέκας:  «θεατρικό διαμαντάκι, μια ζεστή μπαλάντα που σε στοιχειώνει για καιρό «

Το «Αιώνες μακρυά από την Αλάσκα» διαρκεί λιγότερο από 1 ώρα. Θα μπορούσε όμως να διαρκεί αιώνες, εγώ θα καθόμουν εκεί και θα το χάζευα. Δεν είναι μόνο η αλήθεια που αποπνέει το κείμενο του Άκη Δήμου, ούτε το εφευρετικό πάντρεμα του πιάνου (εξαιρετικά αισθησιακό και ευαίσθητο το παίξιμο του Αλέξανδρου Σαρακενίδη) με τον μονόλογο της πρωταγωνίστριας. Είναι αυτή, η Βιολέτα, η Εύη Στοΐδου, που δεν χορταίνεις να την βλέπεις να κοιτάζει το άπειρο και να παραμιλάει, να σιγοτραγουδάει και να ξεκαρδίζεται, να ανάβει και να χορεύει, να θυμάται και να θυμώνει ή απλά να κάθεται, ακίνητη, αμίλητη, με το ακαταμάχητο χαμόγελο του ηττημένου να της φωτίζει το πρόσωπο. Η λιτή, μη παρεμβατική σκηνοθεσία του Πάνου Γουργιώτη, δίνει στην Στοΐδου όσο ακριβώς χώρο χρειάζεται για να ξεδιπλώσει με ακρίβεια και μεθοδικότητα τις ερμηνευτικές της αρετές. Αποτέλεσμα, αυτό το θεατρικό διαμαντάκι, μια ζεστή μπαλάντα που σε στοιχειώνει για καιρό με την γλυκιά της μελαγχολία.

Βούλα Καγιάσα: «H Βιολέτα μας θυμίζει την “Αλάσκα” που όλοι κρύβουμε μέσα μας»

Με την είσοδό μας στον «υπόγειο» χώρο του Πάνου και τις σκηνοθετικές λιτές πινελιές του νιώθουμε θαμώνες σε μπαρ, πελάτες ξενοδοχείου, θεατές μιας παράστασης, παρατηρητές της ζωής. Στην παρέα μας έρχεται μετά από λίγο η Βιολέτα, η εξαιρετική ηθοποιός Εύη Στοΐδου, προσπαθώντας να ξεχάσει και διαρκώς να μας θυμίζει την “Αλάσκα” που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Παιδικά βιώματα αναβιώνουν απροσκάλεστα στη θέα ενός κάδρου, στη φωνή που τρίζει, στο σώμα όταν γείρει, σε μία μελωδία…Το «απών» του εραστή αναμετράται με το «παρών» του έρωτα. Με υπόσταση στο τώρα ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του πριν χρωματίζουν το μέλλον. Και ξαναρχίζουν όλα απ” τη ρωγμή.

Ιδιαίτερα credits στον καταξιωμένο μουσικό, εμπνευστή του βασικού μουσικού θέματος της παράστασης, Αλέξανδρο Σαρακενίδη.

Photos: Nyx Clips / Newsville.be

The post Τέσσερις λόγοι και έξι κριτικές που θα σας οδηγήσουν στην « Αλάσκα » appeared first on .

Σ’ ένα χώρο υποδοχής κάποιου ξενοδοχείου, η Βιολέτα αφηγείται την ιστορία της. Μια ιστορία γεμάτη αυτοσαρκασμό, μουσική, απόγνωση, έρωτα, μοναξιά.

Ένα «μιούζικαλ δωματίου», μια συνομιλία μουσικής και λόγου σε ένα εξαιρετικό κείμενο του Άκη Δήμου.

Κείμενο: Άκης Δήμου
Ερμηνεύει: Εύη Στοΐδου
Σκηνοθεσία: Πάνος Γουργιώτης
Πιάνο/Μουσική επιμέλεια: Αλέξανδρος Σαρακενίδης

Παρασκευές 19/01, 26/01, 02/02
Σάββατα 20/01, 27/01
στις 21.00

Εισιτήρια: 12 ευρώ
Κρατήσεις/πληροφορίες:
info@cliqueart.be

CliqueArt
Rue de l’Eglise 90
1150, Brussels (Stockel)

Παραγωγή: CliqueArt
Χορηγός επικοινωνίας: Newsville

Οι συντελεστές της παράστασης «Αιώνες μακριά απ’την Αλάσκα» στην κάμερα του Newsville.be:

Παραγωγή βίντεο: Nyx Clips

The post «Αιώνες μακριά απ’την Αλάσκα» του Άκη Δήμου στο CliqueArt appeared first on .

Αντί προλόγου

Το μάγκωμα σε πιάνει από την στιγμή που θα μπεις στην αίθουσα. Από σήμερα και για πέντε βράδια δεν θα υπάρχει κάτι το συμβατικό στην γνωστή αίθουσα του De Lijsterbes. Δεν μπαίνεις με την άνεση της ώρας επειδή πήγες πιο νωρίς. Αυτό το έργο σε αρπάζει από τα μούτρα και σε καθηλώνει ακίνητο στην πολυθρόνα. Φιγούρες, φως, χρώματα, και η αίσθηση που σου δημιουργείται είναι πως τίποτα δεν είναι τυχαίο στο θεατρικό στήσιμο των 7φτα Λογικών Απαντήσεων. Με αμηχανία θα μπεις στο θέατρο και σχεδόν σίγουρα με αμηχανία θα βγεις. Θα τα έχεις βάλει με τον εαυτό σου, με το άδειο σου στομάχι, με τον άηχο θόρυβο σκέψεων που θα παίζουν ένα πολύχρωμο πινγκ-πονγκ στο κεφάλι σου. Μπορείς να ταυτιστείς με έναν από τους πρωταγωνιστές. Μπορεί και με δύο. Στην ουσία όμως όλοι θα κερδίσουν ένα στιβαρό κομμάτι στο υποσυνείδητο σου, θες δεν θες. Και κάπου εκεί, τη στιγμή που νομίζεις πως σκέψεις και συναισθήματα μπορούν να ταχτοποιηθούν μέσα σου, εκεί αρχίζει το έργο.

Λίγα λόγια για το έργο «7φτά Λογικές Απαντήσεις» του του Λεωνίδα Προυσαλίδη, σε σκηνοθεσία Πάνου Γουργιώτη.

Ας αρχίσουμε από το σημείο μηδέν, από το κείμενο του Λεωνίδα Προυσαλίδη το οποίο έχει την μοναδική ικανότητα να διεισδύει στον θεατή με ένα πολύ ξεχωριστό τρόπο: είναι δυνατές οι λέξεις του, είναι επιλεγμένες για να σε βάλουν με μία άγρια οικειότητα πίσω από το βλέμμα του κάθε ήρωα. Θέλει προσοχή ο λόγος των ηθοποιών, απαιτεί συγκέντρωση η επικοινωνία μαζί τους. Φαντάζει καθημερινή η ιστορία του καθενός αλλά το κείμενο του Προυσαλίδη θα σε βάλει σε αυτό εύκολα μεν αλλά και άτσαλα την ίδια στιγμή, απότομα, χωρίς να ζητήσει την άδεια σου.
Σωστά οι συντελεστές του δώσανε καταλληλότητα για 15 ετών και πάνω. Από την μία δεν θα μπορούσαν να κόψουν ή να αλλάξουν λέξεις, από την άλλη τα λεκτικά καρφιά που θα ακούσει ο θεατής στα 100 λεπτά της παράστασης λειτουργούν ηθελημένα σαν μαγνήτες. Χτες στην άρτια γενική πρόβα φάνηκε καθαρά πως το σκληρό κείμενο βοήθησε πολύ τους ηθοποιούς οι οποίοι με τη σειρά τους το σεβάστηκαν με τρόπο μοναδικό. Φαίνεται εύκολα πως η θεατρική ομάδα του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου έκανε άπειρα χιλιόμετρα μαζί με το κείμενο. Και η συμφιλίωση μαζί του πέτυχε άριστα.

Ένα δεύτερο, ιδιαίτερο στοιχείο, στην παράσταση που θα δείτε τις επόμενες μέρες, είναι αυτό της σκηνοθεσίας. Ψάχνοντας τις λέξεις για να γράψω λίγα λόγια για την σκηνοθετική προσπάθεια του Πάνου Γουργιώτη το μυαλό μου κολλάει σε δύο λέξεις: αγάπη και τελειομανία. Δεν θα μπορούσε χωρίς αυτά τα δύο στοιχεία να βγει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Έτσι είναι ο Πάνος και έτσι έπραξε και σε αυτό το πρώτο θεατρικό τόλμημα: αγάπησε το κείμενο, μπήκε μέσα σε αυτό, έγινε ένα με αυτό. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να το « μοιράσει » στην υπόλοιπη θεατρική παρέα. Η τελειομανία δεν ξέρω αν είναι ένα χαρακτηριστικό επίκτητο ή αν γεννιέσαι με αυτό. Η σκηνοθετική ματιά του Πάνου Γουργιώτη έχει αγκαλιάσει μοναδικά κάθε μικρή ή μεγάλη λεπτομέρεια: το ευρηματικό στήσιμο και η παρουσία των ηθοποιών επί σκηνής, ο τρόπος εναλλαγής των μονολόγων, οι απαραίτητες παύσεις, το δραματικό στοιχείο των εκφράσεων και η κίνηση των 7 ηρώων, η πρωτότυπα καθηλωτική μουσική σε συνδυασμό με την εξαιρετική επιλογή του φωτισμού της παράστασης δένουν άρρηκτα και παρουσιάζουν στον θεατή μία ολοκληρωμένη σκηνοθετική πρόταση.

7 Ηθοποιοί, 7 χαρακτήρες, 7 εκπλήξεις.

Ερμηνευτικά μιλώντας η γενική πρόβα που παρακολουθήσαμε ήταν μία ευχάριστη έκπληξη. Όχι μόνο για την ποιότητα που έδωσε απλόχερα κάθε μία από τις ξεχωριστές ερμηνείες αλλά κυρίως για το δέσιμο που είχαν μεταξύ τους. Όλοι οι ηθοποιοί ήταν πάνω στο ρόλο τους και όπως έγραψα πιο πάνω για να το πετύχουν αυτό έχουν δουλέψει πολύ πάνω στο κείμενο του Προυσαλίδη. Ο θεατής νομίζω πως δεν θα ξεχωρίσει ήρωα σε αυτή την παράσταση και πιθανό να μην ξεχωρίσει και πρωταγωνιστή. Σωστή η επιλογή ρόλων και ηθοποιών και σαν πρώτο σημείο να σταθώ σε μία πολύ ευχάριστη έκπληξη που ακούει στο όνομα Λαέρτης Παπαχρόνης: ο θεατρικός Γιώργος, στα πρώτα του πατήματα σε θεατρικό σανίδι αποτελεί μία από τις πιο ελπιδοφόρες παρουσίες των τελευταίων χρόνων. Ο ρόλος που καλέστηκε να ενσαρκώσει κάθε άλλο παρά εύκολος είναι και ο Λαέρτης βγάζει ασπροπρόσωπο τον σκηνοθέτη της παράστασης και την θεατρική ομάδα για την συγκεκριμένη επιλογή. Η Εύη Στοΐδου από την άλλη θα ήταν έκπληξη να μην μας καθηλώσει. Υπάρχουν 1000 λόγοι γι΄ αυτό, τους μισούς από τους οποίους μπορείτε να τους διαβάσετε εδώ και τους άλλους μισούς από σήμερα και για πέντε βραδιές στο De Lijsterbees. Η Γεωργία Νομικού αποτελεί για ακόμα μία φορά την ήρεμη δύναμη της ομάδας. Ίσως όχι τόσο ήρεμη αυτή τη φορά, αλλά είναι πραγματικά απολαυστική. Η νεαρή Μελίνα Δόγα έχει μπει πολύ καλά σε έναν νεανικό ρόλο που της ταιριάζει και όπου χρειάζεται βγάζει σωστή ερμηνεία και θεατρικό νεύρο. Η Ελένη Καξερή σωστότατη σε όλα της χτες στη γενική, είναι μέσα σε ένα ρόλο που την βοηθάει όσο πρέπει και το αποτέλεσμα είναι θετικό για ακόμα μία φορά. Φτάνοντας προς το τέλος να πω πως μία από τις αγαπημένες θεατρικές παρουσίες στο χώρο του ομογενειακού θεάτρου είναι για μένα ο Δημήτρης Μαλαφέκας. Είναι από τη μία η φωνή του που βγαίνει τόσο αβίαστα σωστή και από την άλλη η φυσικότητα της ερμηνείας που για ακόμα μία φορά δημιουργούν ένα θεατρικό πρόσωπο που εντυπωσιάζει. Τέλος σε αυτή την παράσταση παίζει ο Μάκης Τικφέσης. Η ερμηνεία του Μάκη ήταν μία από τις πιο δυνατές και συγκινητικές που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι ο ρόλος, δεν είναι η σκηνοθεσία, δεν είναι τα φώτα. Παίζει απλά εξαιρετικά και ευχή μου να πάει το ίδιο καλά και στις πέντε παραστάσεις. Αν δεν ξέχασα κάποιον πάμε να διαβάσουμε την τελευταία παράγραφο.

Μαρία Βενετάκη ή ο 8ος ηθοποιός της θεατρικής παράστασης 7φτα Λογικές Απαντήσεις.

Στη θεατρική παράσταση που θα δείτε υπάρχει ένα ιδιαίτερο σημείο, μία ξεχωριστή υπεραξία στην οποίο πρέπει να αναφερθούμε: υπεύθυνη για τα φώτα της παράστασης είναι η Μαρία Βενετάκη, η οποία ήρθε στις Βρυξέλλες για να καλύψει τις ανάγκες του έργου μετά από πρόσκληση του σκηνοθέτη και της διοίκησης του ΕΘΒ. Πόσο σημαντικά είναι τα φώτα στη συγκεκριμένη παράσταση; Τι ακριβώς δουλειά έχει κάνει η Μαρία Βενετάκη στο De Lijsterbees; Άμα δεν το δείτε δεν θα το καταλάβετε ό,τι και να γράψω. Μπράβο στη Μαρία, σε μία από τις καλύτερες επαγγελματίες που έχει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα και μπράβο στον Πάνο Γουργιώτη και στη Γεωργία Νομικού που τόλμησαν μα ποντάρουν στα μαγικά χέρια της Μαρίας.

Με αυτά και τα άλλα φτάσαμε στη πρεμιέρα. Σε λίγες ώρες ανοίγει η αυλαία για μία ακόμα ελληνική θεατρική προσπάθεια την οποία οφείλουμε όλοι να στηρίξουμε. Καλή επιτυχία στο Ελληνικό Θέατρο Βελγίου.

ΥΣ: Πολλά μπράβο και credits στον Νίκο Νυχά για τη δημιουργία και επιμέλεια των βίντεο της παράστασης. Ευχαριστώ τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη για τις άψογες φωτογραφίες του.

Photo credit: Αλέξανδρος Μιχαηλίδης/Newsville.be

The post Σκέψεις πριν την πρεμιέρα του θεατρικού έργου «7 Λογικές Απαντήσεις» appeared first on .

—————————————————————————-

Εύη, μέσα από τη δική σου εμπειρία, ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά των ανθρώπων που επιλέγουν να κάνουν το Θέατρο επαγγελματική τους καθημερινότητα;

Ο καθένας ξεκινάει από μια διαφορετική ανάγκη – άλλος από ψώνιο, γιατί θέλει να γίνει διάσημος, άλλος γιατί είναι εξωστρεφής και του αρέσει να εκφράζεται δημόσια, άλλος γιατί, αντίθετα, νικάει την εσωστρέφειά του μέσα από το παιχνίδι των ρόλων. Αυτοί που τελικά μένουν στο θέατρο (γιατί αρκετοί εγκαταλείπουν στην πορεία) είναι εκείνοι που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, που νιώθουν πλήρεις μόνο μέσα σ’αυτό.

Ποιο ήταν το δικό σου έναυσμα για την ενασχόληση σου με το Θέατρο ως ηθοποιός;

Για μένα ο χώρος του θεάματος ήταν πάντα κάτι το γοητευτικό, αλλά τον ένιωθα σαν απαγορευμένο, εντελώς απλησίαστο. Ήμουν εξαιρετικά ντροπαλή. Έβλεπα μικρή τη σειρά “Fame”, και ζήλευα εκείνα τα παιδιά, όμως ποτέ δε φαντάστηκα ότι θα μπορούσα να βρεθώ στη θέση τους. Μέχρι που άνοιξε μια χαραμάδα στο πρώτο έτος της φοιτητικής μου ζωής, την άνοιξα και μπήκα. Η 6ετής εμπειρία μου με την ομάδα Bald Theater του ΑΠΘ ήταν καταλυτική. Έμαθα πάρα πολλά, και μου άνοιξε η όρεξη να μάθω περισσότερα. Ακολούθησε η Δραματική Σχολή, και το κυνήγι του επαγγέλματος.

Ποια ήταν τα όνειρα σου όταν κατάλαβες ότι το να είσαι ηθοποιός ήταν πια μονόδρομος για εσένα;

Παράτησα σύξυλες τρεις δουλειές που έκανα ταυτόχρονα στη Θεσσαλονίκη (ραδιόφωνο, τηλεόραση και διδασκαλία), μαζί και την αγαπημένη μου Ομάδα, και κατέβηκα στην Αθήνα για να σπουδάσω και επίσημα την υποκριτική. Δε μου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί και να μην περνούσα στις εξετάσεις, είχα ήδη νοικιάσει σπίτι πριν τις δώσω. Αυτή η πίστη, μαζί με λίγη τύχη, με έφεραν εκεί που ονειρευόμουν. Η φιλοδοξία μου ήταν να δουλεύω στη σκηνή. Ανεξαρτήτως ρόλου. Δεν ονειρεύτηκα ποτέ τη Μήδεια ή την Ιουλιέτα. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να παίζω. Και να μην κάνω εκπτώσεις στα στάνταρ μου προκειμένου να το κάνω.

Ποιοι ήταν για σένα οι βασικοί σταθμοί στην θεατρική σου καριέρα και γιατί;

Το Bald Theater, πρώτα από όλα, όπου κόλλησα και το “μικρόβιο”. Εκεί έμαθα τις βάσεις του θεάτρου από τον σχεδόν μόνιμο σκηνοθέτη μας Μιχάλη Παπαμιχάλη, και έκανα φίλους ζωής. Μετά, ως πρωτοετής της Δραματικής Σχολής, έκανα ένα σεμινάριο με τον μεγάλο Μίνωα Βολανάκη, ο οποίος από εκεί με επέλεξε να συμμετέχω στην “Αντιγόνη” του Εθνικού. Ήταν η πρώτη μου φορά στο θέατρο της Επιδαύρου, και η πρώτη μου περιοδεία σε όλα τα μυθικά θέατρα: Δωδώνη, Φιλίππους, Δίον, Ηρώδειο. Δέος.

Όταν βγήκα στο επάγγελμα, η πρώτη μου δουλειά στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ήταν ο πιο σημαντικός σταθμός, γιατί μου άνοιξε μια πόρτα που μου έδωσε ευκαιρίες: να παίξω επανειλημμένα στην Επίδαυρο, να δουλέψω με κάποιους από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες, να κάνω μιούζικαλ που το αγαπώ πολύ, να δοκιμαστώ ως πρωταγωνίστρια, να συνυπάρξω με σπουδαίους ηθοποιούς, διάσημους και μη. Ο τότε διευθυντής του ΚΘΒΕ, Διαγόρας Χρονόπουλος, πίστεψε σε εμένα και μου έδωσε πράγματα να κάνω. Με επέλεξε μαζί με άλλους τέσσερις νέους ηθοποιούς για να συμμετέχω σε ένα τριεθνές εργαστήριο για τις “Βάκχες” στο εξωτερικό με τον Ούγγρο σκηνοθέτη Sandor Zsoter. Μου ανανέωσε το συμβόλαιο για να μπορέσω να λάβω μέρος στην οντισιόν που με έστειλε τελικά στη Λυρική Σκηνή να τραγουδάω σόλο μιούζικαλ. Στο Κρατικό δούλεψα με τον ίδιο το Χρονόπουλο, με το Σωτήρη Χατζάκη, το Γιώργο Μιχαηλίδη, το Βασίλη Νικολαΐδη, τον Andrei Serban, τον Πέρη Μιχαηλίδη, το Γιάννη Ιορδανίδη, το Νίκο Χουρμουζιάδη, τον Εύη Γαβριηλίδη, το Γιάννη Καραχισαρίδη, με τον Κωνσταντίνο Ρήγο, με σπουδαίους συνθέτες. Με αρκετούς από αυτούς πάνω από μία φορά.

Εκτός Κρατικού, έπαιξα πολύ ωραίους ρόλους στο ελεύθερο θέατρο και σε ΔΗΠΕΘΕ. Και μάλλον με κυνηγάει το “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας”, γιατί ήταν μια από τις πρώτες μου παραστάσεις ως επαγγελματία ηθοποιού, και το ξαναέπαιξα στην τελευταία μου παράσταση πριν φύγω από την Ελλάδα, στο ιστορικό Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη.

Δε θα ξεχάσω επίσης τα σεμινάρια που είχα την τύχη να κάνω με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, και με την υπέροχη Fiona Shaw, που μου απέδειξε ότι οι αληθινά μεγάλοι ηθοποιοί αγαπούν τους συναδέλφους τους.

Ντόλλυ! (ΚΘΒΕ, σκην. Γιάννης Ιορδανίδης) / Follow the Fellow who Follows a Dream (a musical) (Λυρική Σκηνή/ΚΘΒΕ, σκην. Γιάννης Καραχισαρίδης)

Αν το Θέατρο « δεν είναι ακαδημαϊκό επάγγελμα » όπως είχε δηλώσει σε μία συνέντευξη του ο Κάρολος Κουν, ποιος είναι ο τρόπος για να το « μάθεις » και να εξελιχθείς μέσα από αυτό;

Ο μόνος τρόπος είναι η θεατρική πράξη. Το θέατρο δεν είναι θεωρητικό αντικείμενο. Είναι δράση. Η θεωρία σε κάνει πιο πλούσιο άνθρωπο και σου γνωρίζει διάφορες “σχολές”. Το παιχνίδι κρίνεται όμως πάνω στα λίγα (ή πολλά) τετραγωνικά της σκηνής. Στο σανίδι δοκιμάζεις, αποτυγχάνεις, απελπίζεσαι, μεταμορφώνεσαι, ξεδιπλώνεσαι ή συρρικνώνεσαι, ανθίζεις ή μαραίνεσαι. Δεν είναι για όλους, είναι σκληρό και μπορεί να σε “ξεράσει” ή να σε αναδείξει. Είναι ένας χώρος με τους δικούς του νόμους, που είτε τους σέβεσαι είτε πας αλλού.

Ποια η δική σου εμπειρία από τη θεατρική ομογενειακή σκηνή στο σύνολο της; Καταφέρνουν οι Βρυξέλλες να συμπληρώσουν την επιθυμία σου για θεατρική έκφραση;

Από τις σχετικά λίγες παραστάσεις που έχω παρακολουθήσει, μου έχουν μείνει κάποια πρόσωπα που ξεχωρίζουν σκηνικά, και κάμποσες στιγμές συγκίνησης και γέλιου. Οι ελληνικές ομάδες των Βρυξελλών κάνουν πολύ φιλότιμη δουλειά, με αξιοθαύμαστη αφοσίωση. Αποτελούνται από πραγματικούς ερασι-τέχνες, με την ετυμολογική σημασία του όρου. Αφιερώνονται με αγάπη και μεράκι στο θέατρο, στο λίγο ελεύθερο χρόνο που απομένει στους περισσότερους μετά τις δουλειές τους. Γνώρισα πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους εδώ, και είμαι ευγνώμων που μου δόθηκε η ευκαιρία να ξανανέβω στη σκηνή, με το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου.

Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας (Ανοιχτό Θέατρο, σκην. Γιώργος Μιχαηλίδης)

Ποιες είναι οι στιγμές που σου έρχονται πιο έντονα στο νου από τη συμμετοχή σου στο Ελληνικό Θέατρο Βελγίου;

Δε θα ξεχάσω ποτέ το απίστευτο μπέρδεμα που έγινε κατά τη διάρκεια μιας παράστασης του “Σώσε”. Ήταν η ενσάρκωση του εφιάλτη κάθε ηθοποιού, που μετά μετατράπηκε σε φοβερά αστεία ανάμνηση για όλους μας. Θα μου μείνει επίσης η πρώτη ανάγνωση του φετινού έργου, των “7 Λογικών Απαντήσεων”. Ήταν γροθιά στο στομάχι. Έκανα ώρες να συνέλθω.

Δύο λόγια για την τελευταία θεατρική προσπάθεια του ΕΘΒ και τη δική σου συμμετοχή στο έργο « 7 Λογικές απαντήσεις ».

Η ομάδα μας πήρε ένα ρίσκο με αυτό το έργο, που θεωρώ ότι απέδωσε. Οι “7 Λογικές Απαντήσεις” είναι ένα έργο με ιδιαίτερη δομή, που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Ο Πάνος Γουργιώτης το προσέγγισε με αγάπη και με απίστευτο μέτρο. Είμαι περήφανη για αυτή την παράσταση. Και ο ρόλος μου είναι από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που έχω παίξει στο θέατρο, νιώθω τυχερή που μου ανατέθηκε. Δε θέλω να μιλάω πολύ για αυτή την παράσταση, μιλάει νομίζω από μόνη της, και πολύ δυνατά μάλιστα.

Ποια είναι τα συναισθήματα που σου αφήνει το πέσιμο της θεατρικής αυλαίας, την τελευταία μέρα των παραστάσεων;

Ο αποχωρισμός ενός ρόλου και μιας παράστασης σου αφήνει μια μικρή θλίψη και μια αίσθηση ανικανοποίητου, ειδικά σε μια ερασιτεχνική ομάδα, όπου οι παραστάσεις είναι αναγκαστικά λίγες. Αισθάνεσαι ότι σηκώθηκες από το τραπέζι πριν χορτάσεις. Αλλά αυτό έχει και μια γοητεία, καθώς σε υποχρεώνει να συμπυκνώσεις όλη σου την προσπάθεια και το μεράκι σε αυτές τις λίγες στιγμές. Στο επαγγελματικό θέατρο, νιώθεις λίγο σαν να αφήνεις την οικογένειά σου. Γιατί συμβαίνει συχνά με κάποιους από τους συναδέλφους σου, που μοιράστηκες μήνες προβών και παραστάσεων, να μην ξαναβρεθείς ποτέ. Μέχρι να βρεθείς ξανά με καινούρια οικογένεια, και πάει λέγοντας.

Με ποιο τρόπο η εμπειρία ενός ηθοποιού μπορεί να περάσει στις επόμενες γενιές;

Με τη σκηνική του πράξη ήδη ο ηθοποιός “διδάσκει”. Όλοι μας θυμόμαστε κάποιες ερμηνείες που μας άφησαν κάτι, για διαφορετικούς λόγους στον καθένα. Από κει και πέρα, η διδασκαλία των πιο έμπειρων ηθοποιών προς τους πιο αρχάριους οφείλει να είναι γενναιόδωρη. Για να παραφράσω τον Kevin Spacey, όταν έχεις μια επιτυχημένη πορεία, είναι υποχρέωσή σου να βοηθήσεις κι άλλους να ανέβουν. Εγώ υπήρξα τυχερή, είχα σπουδαίους δασκάλους: την Ελένη Χατζηαργύρη, τον Τίτο Βανδή, την Εύα Κοταμανίδου, τον Άγγελο Αντωνόπουλο, την Έρση Μαλικένζου, την Όλγα Τουρνάκη, μεταξύ άλλων. Και επί σκηνής, την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, τον Κώστα Καζάκο, τη Λίνα Λαμπράκη, τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη, τη Μαρία Ναυπλιώτου, τη Λυδία Φωτοπούλου, τη Χρυσούλα Διαβάτη, και άλλους αμέτρητους. Όλοι τους μου έμαθαν κάτι, που προήλθε από τη δική τους εμπειρία.

Στόχοι και όνειρα για τη νέα χρονιά.

Δουλεύω μέσα μου την ιδέα ενός θεατρικού σεμιναρίου, που μου προτάθηκε από δύο ανθρώπους που εκτιμώ: τον Πάνο Γουργιώτη, που έφτιαξε έναν καινούριο χώρο για να στεγάσει τις καλλιτεχνικές ανησυχίες του, και το Γιάννη Αμπαζή, με τον οποίο συνεργαστήκαμε στο “Σώσε” του ΕΘΒ. Μένει να οργανώσω τη δομή και το υλικό, και να το τολμήσω. Υπάρχουν επίσης καναδυό προτάσεις ρόλων στα σκαριά, που είναι πολύ δελεαστικές, καθώς και η πρόταση να σκηνοθετήσω μια παράσταση, πράγμα που με ιντριγκάρει, καθώς είναι κάτι που δεν έχω ξαναδοκιμάσει. Με φοβίζει και με ελκύει ταυτόχρονα ως ιδέα. Δεν ξέρω αν και πώς θα χωρέσουν όλα αυτά σε ένα χρόνο, αλλά δε βλάπτει να ονειρεύεσαι.

Ποια θα ήταν η δική σου συμβουλή σε έναν νέο άνθρωπο που επιλέγει το δρόμο της υποκριτικής;

Να έχει λυμένο με κάποιο τρόπο το οικονομικό του θέμα. Αλλιώς θα πεινάσει. Να πιστεύει στον εαυτό του και να μην το βάζει κάτω, αρκεί να το θέλει πάρα πολύ. Και να θυμάται πάντα ότι στο θέατρο ό,τι δίνεις, παίρνεις.

The post « Στο σανίδι δοκιμάζεις, αποτυγχάνεις, απελπίζεσαι, μεταμορφώνεσαι, ξεδιπλώνεσαι ή συρρικνώνεσαι, ανθίζεις ή μαραίνεσαι. » H ηθοποιός Εύη Στοΐδου σε μία συνέντευξη εφ΄όλης της ύλης. appeared first on .