Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Γκάνα, όπου η ηλεκτρονική θεώρηση εισόδου κοστίζει 227,48 ευρώ. Ακολουθεί το Βασίλειο του Μπουτάν, το οποίο, εκτός από το τέλος έκδοσης visa ύψους 35 ευρώ, επιβάλλει και το γνωστό Τέλος Βιώσιμης Ανάπτυξης, ύψους 87 ευρώ ανά διανυκτέρευση, ποσό που χρηματοδοτεί δράσεις στους τομείς της υγείας, της εκπαίδευσης και της κοινωνικής πρόνοιας.

Ιδιαίτερα υψηλές παραμένουν και οι χρεώσεις της Νιγηρίας, όπου η τουριστική visa κοστίζει από 175 έως 297 ευρώ, ανάλογα με τον τύπο της θεώρησης και την ταχύτητα επεξεργασίας της αίτησης. Ακολουθούν το Καμερούν με τέλος 157 ευρώ και η Αλγερία, όπου η έκδοση visa κυμαίνεται μεταξύ 75 και 110 ευρώ, ανάλογα με τη διάρκειά της.

Στην πρώτη δεκάδα συναντώνται επίσης η Σαουδική Αραβία με κόστος 92,07 ευρώ, η Ναμίμπια (85,96 ευρώ), η Γκαμπόν (85 ευρώ) και η Ιαπωνία, η οποία προκάλεσε αίσθηση το 2026 αυξάνοντας για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες τα τέλη θεώρησης. Η νέα χρέωση ανέρχεται πλέον σε περίπου 81 ευρώ, σχεδόν πέντε φορές υψηλότερη από πριν. Τη δεκάδα συμπληρώνει η Ακτή Ελεφαντοστού, με τέλος εισόδου 73 ευρώ.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι μισές περίπου από τις χώρες που περιλαμβάνονται στη λίστα είναι αφρικανικά κράτη, κάτι που αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στην εφαρμογή αμοιβαίων πολιτικών θεωρήσεων, καθώς οι πολίτες των χωρών αυτών αντιμετωπίζουν επίσης αυξημένες απαιτήσεις κατά την είσοδό τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στον αντίποδα, υπάρχουν χώρες που διατηρούν ιδιαίτερα χαμηλά τέλη εισόδου για τους Ευρωπαίους ταξιδιώτες. Ο Καναδάς βρίσκεται στην πρώτη θέση με κόστος μόλις 4,31 ευρώ, ενώ ακολουθούν η Νέα Ζηλανδία (8,61 ευρώ) και η Ινδία, όπου η ηλεκτρονική visa κυμαίνεται μεταξύ 8,75 και 21,88 ευρώ, ανάλογα με τη διάρκειά της.

Η μελέτη αναφέρεται και σε μια εναλλακτική που επιλέγουν ορισμένοι συχνοί ταξιδιώτες: την απόκτηση δεύτερης υπηκοότητας μέσω επένδυσης. Χώρες όπως η Ιορδανία και το Σεντ Κιτς και Νέβις προσφέρουν αντίστοιχα προγράμματα, όμως το απαιτούμενο επενδυτικό κεφάλαιο ανέρχεται σε 1,29 εκατομμύρια ευρώ και περίπου 231.000 ευρώ αντίστοιχα, ποσά που προφανώς απευθύνονται σε περιορισμένο αριθμό ενδιαφερομένων.

Την ίδια στιγμή, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρά σε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο εισόδου πολιτών τρίτων χωρών. Το νέο Σύστημα Εισόδου/Εξόδου (Entry/Exit System – EES) έχει ήδη τεθεί σταδιακά σε εφαρμογή, καταγράφοντας βιομετρικά στοιχεία των ταξιδιωτών που εισέρχονται στον χώρο Σένγκεν και προκαλώντας κατά την αρχική του λειτουργία καθυστερήσεις σε αρκετά συνοριακά σημεία.

Παράλληλα, προετοιμάζεται και η εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Συστήματος Πληροφοριών και Άδειας Ταξιδιού (ETIAS), το οποίο θα αφορά πολίτες χωρών που σήμερα δεν χρειάζονται visa για να επισκεφθούν την ΕΕ, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Αλβανία και η Βόρεια Μακεδονία. Η άδεια θα κοστίζει 20 ευρώ, θα έχει ισχύ τριών ετών ή έως τη λήξη του διαβατηρίου και αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή μέσα ή μετά το τέταρτο τρίμηνο του 2026.

Παρά τις νέες διαδικασίες, οι ευρωπαϊκές χώρες εξακολουθούν να διαθέτουν μερικά από τα ισχυρότερα διαβατήρια στον κόσμο, σύμφωνα με τον διεθνή δείκτη Henley Passport Index, γεγονός που εξακολουθεί να προσφέρει στους πολίτες της ΕΕ σημαντική ταξιδιωτική ελευθερία σε παγκόσμιο επίπεδο.

Les visas touristiques les plus chers… et les plus abordables pour les citoyens européens

Une étude récente met en lumière les écarts considérables entre les frais d’entrée appliqués dans le monde, tandis que l’Union européenne prépare également de nouvelles règles pour les voyageurs internationaux.

Voyager hors d’Europe n’implique pas uniquement le prix du billet d’avion ou de l’hébergement. Dans de nombreux pays, le coût du visa touristique représente également une dépense importante. Une analyse publiée par Euronews compare les tarifs appliqués aux citoyens de l’Union européenne dans plus de quarante destinations et révèle que les pays africains figurent majoritairement parmi les plus onéreux.

La Ghana arrive en tête avec un visa électronique facturé 227,48 €. Le Bhoutan adopte une approche particulière : en plus d’un visa à 35 €, chaque visiteur doit s’acquitter d’une Contribution au développement durable de 87 € par nuit, destinée à financer les services publics et la protection du patrimoine du pays.

Le Nigeria fait également partie des destinations les plus coûteuses, avec des frais variant de 175 à 297 € selon la formule choisie et le délai de traitement. Viennent ensuite le Cameroun (157 €) et l”Algérie, où les montants oscillent entre 75 et 110 € selon la durée du séjour.

Le classement comprend également l”Arabie saoudite, la Namibie, le Gabon, la Côte d’Ivoire et le Japon, qui a surpris en 2026 en multipliant par cinq le prix de son visa touristique. Cette augmentation constitue la première révision importante de ses tarifs depuis plusieurs décennies.

Selon les auteurs de l’étude, cette prédominance des pays africains s’explique souvent par le principe de réciprocité, de nombreux États appliquant des conditions similaires à celles imposées à leurs propres ressortissants lorsqu’ils souhaitent entrer sur le territoire européen.

À l’inverse, certains pays proposent des formalités particulièrement accessibles. Le Canada offre l’autorisation la moins chère avec un coût d’environ 4,31 €, devant la Nouvelle-Zélande (8,61 €) et l”Inde, dont le visa électronique reste compris entre 8,75 € et 21,88 € selon la durée de validité.

L’étude évoque également les programmes de citoyenneté par investissement, proposés notamment par la Jordanie et Saint-Christophe-et-Niévès. Même si ces dispositifs permettent ensuite de voyager plus facilement, ils nécessitent des investissements très élevés, pouvant atteindre 1,29 million d’euros en Jordanie.

Parallèlement, l’Union européenne modernise son propre contrôle aux frontières. Le nouveau système Entry/Exit (EES) est progressivement déployé afin d’enregistrer les données biométriques des voyageurs provenant de pays tiers, une évolution qui a déjà entraîné plusieurs ralentissements lors de sa phase de lancement.

Une autre réforme se prépare avec ETIAS, la future autorisation électronique de voyage destinée aux ressortissants de pays exemptés de visa, comme le Royaume-Uni, les États-Unis, le Canada, l”Australie, l”Albanie ou encore la Macédoine du Nord. Son coût sera fixé à 20 € et sa validité sera de trois ans, ou jusqu’à l’expiration du passeport auquel elle sera liée. Sa mise en œuvre est attendue au cours ou après le quatrième trimestre 2026.

Malgré ces nouvelles procédures, les passeports des États membres de l’Union européenne demeurent parmi les plus puissants au monde, offrant à leurs détenteurs un accès privilégié à un très grand nombre de destinations internationales.

The post Οι ακριβότερες και φθηνότερες τουριστικές βίζες στον κόσμο για τους πολίτες της ΕΕ appeared first on .

Στόχος των νέων κανόνων είναι να ενισχυθεί η προστασία των επιβατών, αλλά και να δημιουργηθεί ένα πιο σαφές και προβλέψιμο νομικό πλαίσιο για τις αεροπορικές εταιρείες, ώστε να περιοριστούν οι διαφορετικές ερμηνείες και οι δικαστικές διαμάχες που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια.

Οι επιβάτες εξακολουθούν να διατηρούν το δικαίωμα αποζημίωσης όταν η πτήση τους καθυστερεί περισσότερο από τρεις ώρες, όταν ακυρώνεται με προειδοποίηση μικρότερη των 14 ημερών ή όταν τους αρνηθούν την επιβίβαση. Τα ποσά των αποζημιώσεων παραμένουν αμετάβλητα και ανέρχονται σε 250 ευρώ για πτήσεις έως 1.500 χιλιομέτρων, 400 ευρώ για πτήσεις εντός της ΕΕ άνω των 1.500 χιλιομέτρων και για διεθνείς πτήσεις μεταξύ 1.500 και 3.500 χιλιομέτρων, ενώ για μεγαλύτερες αποστάσεις προβλέπεται αποζημίωση 600 ευρώ. Στις υπερατλαντικές και γενικότερα στις πτήσεις μεγάλων αποστάσεων, οι αεροπορικές εταιρείες θα μπορούν να μειώνουν την αποζημίωση κατά 50%, εφόσον προσφέρουν εναλλακτική πτήση και η καθυστέρηση στον τελικό προορισμό δεν ξεπερνά τις τέσσερις ώρες.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην απλούστευση της διαδικασίας επιστροφής χρημάτων και αποζημίωσης. Όσοι επιλέγουν επιστροφή χρημάτων αντί για μεταφορά με άλλη πτήση θα αποζημιώνονται αυτόματα, ενώ οι εταιρείες θα υποχρεούνται να ενημερώνουν τους επιβάτες για τα δικαιώματά τους μέσα σε τέσσερις ημέρες από την ολοκλήρωση του ταξιδιού. Οι επιβάτες θα έχουν στη διάθεσή τους εννέα μήνες για να υποβάλουν αίτημα αποζημίωσης και οι αεροπορικές εταιρείες θα πρέπει μέσα σε 30 ημέρες είτε να καταβάλουν την αποζημίωση είτε να αιτιολογήσουν την απόρριψη του αιτήματος. Παράλληλα, όλες οι σχετικές πληροφορίες θα πρέπει να παρέχονται χωρίς να απαιτείται δημιουργία λογαριασμού ή χρήση ειδικής εφαρμογής.

Σημαντικές αλλαγές έρχονται και στο θέμα των χειραποσκευών και της διαφάνειας των τιμών. Οι αεροπορικές εταιρείες, αλλά και οι ιστοσελίδες κρατήσεων και οι μηχανές αναζήτησης εισιτηρίων, θα πρέπει πλέον να εμφανίζουν από την αρχή της διαδικασίας κράτησης το συνολικό κόστος του εισιτηρίου, συμπεριλαμβανομένης της χρέωσης για τη χειραποσκευή και των προαιρετικών υπηρεσιών. Παράλληλα, κατοχυρώνεται το δικαίωμα κάθε επιβάτη να μεταφέρει ένα προσωπικό αντικείμενο, όπως μικρή τσάντα ή σακίδιο, χωρίς επιπλέον χρέωση, ενώ οι εταιρείες θα μπορούν να συνεχίσουν να προσφέρουν οικονομικότερα εισιτήρια σε όσους επιλέγουν να ταξιδεύουν χωρίς χειραποσκευή.

Η νέα νομοθεσία ενισχύει επίσης σημαντικά τα δικαιώματα των οικογενειών και των ευάλωτων επιβατών. Οι αεροπορικές εταιρείες θα υποχρεούνται να τοποθετούν κάθε παιδί κάτω των 14 ετών σε διπλανή θέση με τον συνοδό του, χωρίς καμία επιπλέον επιβάρυνση. Το ίδιο δικαίωμα θα ισχύει και για επιβάτες με αναπηρία ή μειωμένη κινητικότητα, καθώς και για εγκύους.

Παράλληλα, οι νέοι κανόνες απαγορεύουν την επιβολή πρόσθετων χρεώσεων για τη διόρθωση απλών ορθογραφικών λαθών στο όνομα του επιβάτη ή για την έκδοση έντυπης κάρτας επιβίβασης όταν έχει ήδη πραγματοποιηθεί το check-in. Οι ψηφιακές κάρτες επιβίβασης θα πρέπει να διατίθενται αυτόματα, χωρίς να απαιτείται εφαρμογή ή λογαριασμός χρήστη, ενώ οι αεροπορικές εταιρείες δεν θα μπορούν να αρνούνται την επιβίβαση σε επιβάτη που επιλέγει να εκτυπώσει την ψηφιακή κάρτα επιβίβασής του.

Μία ακόμη σημαντική αλλαγή αφορά τα εισιτήρια μετ’ επιστροφής. Στο εξής, οι επιβάτες θα μπορούν να χρησιμοποιούν κανονικά την πτήση επιστροφής ακόμη κι αν, για οποιονδήποτε λόγο, δεν ταξίδεψαν με την πτήση αναχώρησης, χωρίς να επιβαρύνονται με πρόσθετο κόστος.

Οι αεροπορικές εταιρείες εξακολουθούν να έχουν την υποχρέωση να παρέχουν φροντίδα στους επιβάτες σε περιπτώσεις μεγάλων καθυστερήσεων, προσφέροντας αναψυκτικά, γεύματα, μεταφορά και, όταν απαιτείται, διαμονή έως τριών διανυκτερεύσεων.

Παράλληλα, η νέα νομοθεσία καθορίζει με μεγαλύτερη σαφήνεια ποιες περιπτώσεις θεωρούνται «έκτακτες περιστάσεις», απαλλάσσοντας τις αεροπορικές εταιρείες από την υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης όταν οι καθυστερήσεις ή οι ακυρώσεις οφείλονται σε γεγονότα εκτός του ελέγχου τους, όπως φυσικές καταστροφές, πόλεμοι, ακραία καιρικά φαινόμενα, σοβαρά περιστατικά με επιβάτες ή απεργίες σε αεροδρόμια, υπηρεσίες ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας και εταιρείες επίγειας εξυπηρέτησης.

Η συμφωνία θα πρέπει πλέον να εγκριθεί και από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι νέοι κανόνες θα τεθούν σε ισχύ 20 ημέρες μετά τη δημοσίευσή τους στην Επίσημη Εφημερίδα της ΕΕ, ενώ κράτη-μέλη και αεροπορικές εταιρείες θα έχουν στη διάθεσή τους ένα έτος για να προσαρμοστούν πριν από την πλήρη εφαρμογή τους.

L’Union européenne modernise les droits des passagers aériens : ce qui va réellement changer pour les voyageurs

Le Parlement européen a adopté la réforme la plus importante des droits des voyageurs depuis plus de vingt ans. L’objectif est de renforcer la protection des passagers tout en offrant aux compagnies aériennes un cadre juridique plus clair et harmonisé dans toute l’Union européenne.

Après plus de treize années de discussions, le Parlement européen a définitivement approuvé la réforme des droits des passagers aériens, mettant à jour le règlement européen en vigueur depuis 2004. Ce texte constitue depuis plus de vingt ans la référence pour les voyageurs confrontés à des retards, des annulations, des refus d’embarquement ou des correspondances manquées. La nouvelle législation entend répondre aux difficultés apparues au fil du temps, tout en clarifiant les obligations des compagnies aériennes.

Les droits fondamentaux des voyageurs sont maintenus. Les passagers continueront à bénéficier d’une indemnisation lorsqu’un vol arrive avec plus de trois heures de retard, lorsqu’il est annulé à moins de quatorze jours du départ ou lorsqu’un embarquement leur est refusé. Les montants des compensations restent identiques à ceux actuellement en vigueur, variant de 250 à 600 euros selon la distance parcourue. Pour certains vols long-courriers, une réduction de moitié restera possible si un réacheminement rapide permet de limiter le retard final à moins de quatre heures.

La réforme met surtout l’accent sur une procédure d’indemnisation plus simple et plus rapide. Les voyageurs qui préfèrent être remboursés plutôt que réacheminés recevront leur remboursement automatiquement. Les compagnies devront informer clairement les passagers de leurs droits dans les jours suivant leur voyage. Les demandes pourront être déposées pendant neuf mois et devront recevoir une réponse motivée dans un délai maximal de trente jours.

Les nouvelles dispositions renforcent également la transparence tarifaire. Avant même la réservation, les compagnies aériennes, les plateformes de réservation et les comparateurs devront indiquer clairement ce que comprend le prix affiché, notamment les éventuels frais liés au bagage cabine et aux services supplémentaires. Le transport d’un objet personnel restera gratuit, tandis que les transporteurs pourront continuer à proposer des billets moins chers aux voyageurs choisissant de partir sans bagage cabine.

Les familles bénéficieront aussi d’une meilleure protection. Les enfants de moins de quatorze ans devront obligatoirement être installés à côté de l’adulte qui les accompagne, sans supplément. Cette garantie sera également accordée aux personnes à mobilité réduite ainsi qu’aux femmes enceintes afin d’assurer des conditions de voyage adaptées à leurs besoins.

La réforme apporte par ailleurs plusieurs améliorations pratiques. Les compagnies ne pourront plus facturer la correction de simples erreurs orthographiques sur le nom du passager ni réclamer un supplément pour l’impression d’une carte d’embarquement lorsqu’un enregistrement en ligne a déjà été effectué. Les cartes d’embarquement numériques devront être accessibles automatiquement, sans obligation de télécharger une application ou de créer un compte utilisateur.

Autre changement attendu depuis longtemps : un passager conservera désormais son vol retour, même s’il n’a finalement pas utilisé son trajet aller, une pratique qui mettait auparavant fin automatiquement au reste du billet auprès de certaines compagnies.

Les obligations d’assistance demeurent également inchangées. En cas de perturbation importante, les transporteurs devront continuer à fournir repas, boissons, hébergement lorsque nécessaire ainsi que le transport entre l’aéroport et le lieu d’hébergement.

Enfin, le nouveau texte précise de manière beaucoup plus détaillée les situations pouvant être considérées comme des circonstances extraordinaires, exonérant les compagnies de toute indemnisation lorsqu’elles sont confrontées à des événements totalement indépendants de leur volonté, comme des catastrophes naturelles, des conflits armés, des conditions météorologiques exceptionnelles ou certaines grèves touchant les services aéroportuaires et le contrôle aérien.

La réforme doit encore être formellement validée par le Conseil de l’Union européenne. Une fois publiée au Journal officiel de l’Union européenne, elle entrera en vigueur vingt jours plus tard. Les États membres ainsi que les compagnies aériennes disposeront ensuite d’une période d’un an pour mettre en œuvre l’ensemble de ces nouvelles dispositions.

The post Η ΕΕ αναβαθμίζει τα δικαιώματα των αεροπορικών επιβατών: Νέοι κανόνες για αποζημιώσεις, χειραποσκευές και οικογένειες appeared first on .

Στην Ελλάδα, το 71% συμμερίζεται αυτή την άποψη — ελαφρώς χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με το 28% να διαφωνεί. Στην Κύπρο, το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 69%, αυξημένο κατά μόλις 1 μονάδα από το φθινόπωρο του 2025 — αύξηση σαφώς μικρότερη από τη μέση ευρωπαϊκή τάση.

Οι πρόσφατες παγκόσμιες εξελίξεις έχουν εντείνει την απαισιοδοξία των Ευρωπαίων για το μέλλον του κόσμου: το 58% δηλώνει απαισιόδοξο, έναντι μόλις 38% που δηλώνει αισιόδοξο, με το ποσοστό των απαισιόδοξων απαντήσεων να αυξάνεται κατά 6 ποσοστιαίες μονάδες από το φθινόπωρο του 2025. Η γενικότερη διάθεση των πολιτών ταλαντεύεται ανάμεσα στην αβεβαιότητα (44%) και την ελπίδα (43%), που είναι τα δύο συναισθήματα τα οποία οι πολίτες επιλέγουν συχνότερα για να περιγράψουν την τρέχουσα συναισθηματική τους κατάσταση.

Στην Ελλάδα, η απαισιοδοξία για το μέλλον του κόσμου βρίσκεται σε παρόμοια επίπεδα με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (57% έναντι 58%), ωστόσο η συναισθηματική κατάσταση των πολιτών είναι σαφώς χειρότερη: τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι η αβεβαιότητα (59%), το άγχος (50%) και η απογοήτευση (48%), με την ελπίδα να συγκεντρώνει μόλις 36%. Στην Κύπρο, η απαισιοδοξία είναι επίσης παρόμοια με τον ευρωπαϊκό μέσο (56%), ενώ τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι η αβεβαιότητα (56%) και η απογοήτευση (42%), ενώ η ελπίδα (39%) και το άγχος (38%) ακολουθούν με διαφορά μόλις μιας μονάδας μεταξύ τους.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει και στον οποίο οι συμμαχίες αναδιατάσσονται, το 74% των Ευρωπαίων θεωρεί ότι η συμμετοχή της χώρας του στην ΕΕ είναι επωφελής, ποσοστό που ισοδυναμεί με το ιστορικό υψηλό που καταγράφηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2025. Ως κυριότερο όφελος της συμμετοχής, με αυξητική τάση μάλιστα, θεωρείται η συμβολή της ΕΕ στην προστασία της ειρήνης και την ενίσχυση της ασφάλειας: 40%, +3 μονάδες από την άνοιξη του 2025. Δεύτερη έρχεται η βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών που συνεπάγεται η συμμετοχή (34%).

Στην Ελλάδα, το ποσοστό όσων θεωρούν επωφελή τη συμμετοχή στην ΕΕ (63%) υπολείπεται του ευρωπαϊκού μέσου όρου, με το 32% να εκφράζει αντίθετη άποψη. Ωστόσο, οι Έλληνες πολίτες συμφωνούν με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ως προς το κυριότερο όφελος: πρώτη έρχεται η προστασία της ειρήνης και η ενίσχυση της ασφάλειας (44%), ακολουθούμενη από τη βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών (30%) και τη συμβολή στην οικονομική ανάπτυξη (30%). Στην Κύπρο, αντίθετα, το ποσοστό όσων θεωρούν επωφελή τη συμμετοχή (77%) υπερβαίνει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η προστασία της ειρήνης και η ενίσχυση της ασφάλειας αναδεικνύεται επίσης ως κυριότερο όφελος (49%, +10 μονάδες από την άνοιξη του 2025), ενώ δεύτερες έρχονται οι ευκαιρίες εργασίας (37%) και τρίτη η οικονομική ανάπτυξη (34%).

«Εν μέσω παγκόσμιας αβεβαιότητας, οι Ευρωπαίοι βλέπουν όλο και περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ένωση ως φάρο σταθερότητας. Σε έναν ταραγμένο κόσμο, αυτή η εμπιστοσύνη είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Ευρώπης. Συνοδεύεται όμως από μια σαφή προσδοκία: να ενεργήσουμε αποφασιστικά για να εξασφαλίσουμε ασφάλεια, ευημερία και ευκαιρίες για τους πολίτες μας», δήλωσε η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Roberta Metsola.

Υψηλές προσδοκίες από την ΕΕ να αποκτήσει μεγαλύτερη γεωπολιτική ανεξαρτησία

Για να ενισχύσει τη θέση της στον κόσμο, οι πολίτες θεωρούν ότι η ΕΕ πρέπει να επικεντρωθεί στην άμυνα και την ασφάλεια (39%) και στην ενεργειακή ανεξαρτησία (35%). Το δεύτερο αυτό ποσοστό έχει αυξηθεί κατά 6 μονάδες από το φθινόπωρο του 2025. Στην τρίτη θέση, η ανταγωνιστικότητα και η οικονομία θεωρούνται επίσης τομέας προτεραιότητας για την ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στην Ελλάδα, οι προτεραιότητες διαφοροποιούνται ως προς τη σειρά κατάταξης: πρώτη έρχεται η ανταγωνιστικότητα, η οικονομία και η βιομηχανία (42%), ακολουθούμενη από την άμυνα και την ασφάλεια (37%) και την ενεργειακή ανεξαρτησία (32%). Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ισχυρή ανησυχία τόσο για τη δημογραφία, τη μετανάστευση και τη γήρανση του πληθυσμού (28%), όσο και για την επισιτιστική ασφάλεια και την αγροτική παραγωγή (27%). Στην Κύπρο, η άμυνα και η ασφάλεια αναδεικνύεται σαφώς πρώτη προτεραιότητα (53%) με ποσοστό σημαντικά υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ακολουθούμενη από την εκπαίδευση και την έρευνα (41%), την ενεργειακή ανεξαρτησία (30%) και τη δημογραφία, τη μετανάστευση και τη γήρανση του πληθυσμού (24%).

Μέσα σε ένα περιβάλλον πολλαπλών προκλήσεων, οι πολίτες θέλουν να εντείνει η ΕΕ τις προσπάθειές της: το 68% πιστεύει ότι ο ρόλος της ΕΕ στην προστασία των πολιτών από παγκόσμιες κρίσεις και κινδύνους ασφαλείας πρέπει να ενισχυθεί. Η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων επιθυμεί τα κράτη μέλη να είναι πιο ενωμένα στις τρέχουσες διεθνείς συνθήκες και θεωρεί ότι η ΕΕ πρέπει να προωθεί τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου από όλες τις χώρες (90% και στις δύο περιπτώσεις). Επιπλέον, το 73% επιθυμεί να διαθέτει η ΕΕ περισσότερα μέσα για να αντιμετωπίζει τις παγκόσμιες προκλήσεις.

Στην Ελλάδα και την Κύπρο, τα ποσοστά αυτά είναι ακόμη υψηλότερα. Το 81% των συμμετεχόντων στην Ελλάδα θεωρεί ότι ο ρόλος της ΕΕ στην προστασία των πολιτών πρέπει να ενισχυθεί, ενώ το 82% επιθυμεί η ΕΕ να διαθέτει περισσότερα μέσα για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων. Στην Κύπρο, η τάση αυτή είναι ακόμη πιο έντονη: το 92% ζητά ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ στην προστασία των πολιτών, ενώ το 87% επιθυμεί περισσότερα μέσα. Όσον αφορά την ενότητα των κρατών μελών και την προώθηση του σεβασμού του διεθνούς δικαίου, στην Ελλάδα, το ποσοστό είναι 92% και για τα δύο ερωτήματα, ενώ στην Κύπρο ανέρχεται στο 94%.

Καλή ποιότητα ζωής, αλλά φόβος για πτώση του βιοτικού επιπέδου

Το εαρινό Ευρωβαρόμετρο του Κοινοβουλίου για το 2026 εξέτασε επίσης πώς αντιλαμβάνονται οι πολίτες την ποιότητα ζωής στην ΕΕ. Γενικά, η εικόνα είναι θετική: το 83% των ερωτηθέντων δηλώνει ικανοποιημένο από την ποιότητα ζωής του, ενώ το 17% δηλώνει ότι δεν είναι ικανοποιημένο. Ωστόσο, το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 69% μεταξύ όσων αντιμετωπίζουν κατά καιρούς δυσκολίες στην εξόφληση των λογαριασμών τους και σε μόλις 40% μεταξύ όσων αντιμετωπίζουν συστηματικά τέτοιες δυσκολίες. Κύρια στοιχεία μιας καλής ποιότητας ζωής θεωρούνται η καλή σωματική και ψυχική υγεία (51%) και η καλή οικονομική κατάσταση (49%).

Στην Ελλάδα, η ικανοποίηση από την ποιότητα ζωής (63%) υπολείπεται σημαντικά του ευρωπαϊκού μέσου όρου (83%). Ως κυριότερα στοιχεία μιας καλής ποιότητας ζωής, οι Έλληνες πολίτες κατατάσσουν πρώτη την οικονομική κατάσταση και την ικανότητα κάλυψης καθημερινών εξόδων (72%), ακολουθούμενη από την ποιότητα και την προσβασιμότητα στην υγειονομική περίθαλψη (68%) και τη σωματική και ψυχική υγεία (66%), διαφοροποιούμενοι ως προς τη σειρά κατάταξης από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην Κύπρο, η ικανοποίηση από την ποιότητα ζωής (82%) βρίσκεται σε επίπεδα παρόμοια με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ ως κυριότερα στοιχεία αναδεικνύονται η οικονομική κατάσταση (65%) και η σωματική και ψυχική υγεία (62%).

Σχεδόν 3 στους 10 πολίτες (29%) αναμένουν ότι το βιοτικό τους επίπεδο θα χειροτερεύσει τα επόμενα χρόνια, έναντι 50% που θεωρεί ότι θα παραμείνει σταθερό και 18% που αναμένει ότι θα βελτιωθεί. Ο φόβος για πτώση του βιοτικού επιπέδου είναι εντονότερος στη Γαλλία (44%), την Πορτογαλία (39%), καθώς και στην Αυστρία και τη Γερμανία (38% και στις δύο χώρες).

Στην Ελλάδα, ο φόβος αυτός είναι επίσης έντονος: το 37% αναμένει επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου, ενώ το 46% εκτιμά ότι θα παραμείνει σταθερό και μόλις το 14% αναμένει βελτίωση. Στην Κύπρο, η ανησυχία είναι επίσης αυξημένη σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο: το 34% αναμένει επιδείνωση, το 38% σταθερότητα και το 21% βελτίωση.

Σύμφωνα με τους πολίτες, ο πληθωρισμός είναι το κορυφαίο θέμα που πρέπει να αντιμετωπίσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Στο ερώτημα για το ποια είναι τα θέματα στα οποία πρέπει να δώσει προτεραιότητα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι πολίτες απαντούν ότι πρέπει να βελτιωθεί η κατάσταση της οικονομίας. Σύμφωνα με τις απαντήσεις των ερωτηθέντων, το σημαντικότερο θέμα με το οποίο πρέπει να ασχοληθεί το Κοινοβούλιο είναι ο πληθωρισμός, η ακρίβεια και το κόστος διαβίωσης (47%, +6 ποσοστιαίες μονάδες από το φθινόπωρο του 2025). Το ζήτημα αυτό, που εμφανιζόταν ήδη ως πρώτη προτεραιότητα σε προηγούμενες έρευνες, θεωρείται πλέον ακόμη πιο σημαντικό και βρίσκεται πια στην κορυφή με διαφορά 12 μονάδων. Ακολουθούν η οικονομία και η δημιουργία θέσεων εργασίας (35%, αμετάβλητο) και η άμυνα και ασφάλεια της ΕΕ (34%, αμετάβλητο). Σχετικά με τον συνολικό ρόλο του Κοινοβουλίου, 60% των ερωτηθέντων θα ήθελε αυτός να ενισχυθεί (+1 μονάδα).

Στην Ελλάδα, ο πληθωρισμός αναδεικνύεται επίσης ως κορυφαία προτεραιότητα (52%), σε ευθυγράμμιση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ωστόσο οι Έλληνες πολίτες εκφράζουν εντονότερες ανησυχίες για την οικονομία και τις θέσεις εργασίας (51%), τη δημόσια υγεία (49%) και τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό (45%) — θέματα που κατατάσσονται υψηλότερα απ” ό,τι στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην Κύπρο, η σειρά κατάταξης διαφοροποιείται: πρώτη έρχεται η οικονομία και η δημιουργία θέσεων εργασίας (45%, +2 μονάδες), ακολουθούμενη από τον πληθωρισμό (43%, +9 μονάδες), ενώ η άμυνα και η ασφάλεια της ΕΕ και η δημόσια υγεία μοιράζονται την τρίτη θέση (37% και οι δύο). Στην Ελλάδα 77% παραμένει σταθερό στην άποψη ότι το ο ρόλος του Κοινοβουλίου πρέπει να ενισχυθεί, ενώ στην Κύπρο το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 93%, αυξημένο κατά 3 μονάδες.

«Η Ευρώπη είναι μια μεγάλη οικονομική δύναμη. Διαθέτουμε ταλαντούχους ανθρώπους και μεγάλες δυνατότητες. Όταν είμαστε ενωμένοι, μπορούμε να πετύχουμε οικονομική ανάπτυξη. Τώρα όμως είναι η στιγμή να αξιοποιήσουμε πλήρως όλες τις δυνατότητές μας, ώστε να πετύχουμε σαφείς βελτιώσεις στην καθημερινότητα των πολιτών», δήλωσε η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Roberta Metsola.

Η ΕΕ και το Κοινοβούλιό της: μια ανθεκτική δημοκρατία

Οι γενικοί δείκτες που μετρούν την αποδοχή της ΕΕ και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου παρέμειναν σταθεροί στο εαρινό Ευρωβαρόμετρο του 2026, με μία αξιοσημείωτη εξαίρεση: το 59% των ερωτηθέντων δηλώνει πλέον ικανοποιημένο από τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία στην ΕΕ, ποσοστό αυξημένο κατά 5 μονάδες σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2025 και ισοδύναμο με το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ, το 2022.

Στην Ελλάδα, το ποσοστό ικανοποίησης από τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας στην ΕΕ ανέρχεται στο 39%, σημαντικά χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην Κύπρο, το αντίστοιχο ποσοστό διαμορφώνεται στο 45%, επίσης κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο, αλλά υψηλότερο από εκείνο της Ελλάδας.

Δείτε όλα τα πορίσματα της έρευνας στον ιστότοπο του Ευρωβαρόμετρου.

The post Ευρωβαρόμετρο: η ανασφάλεια στον κόσμο γεννά υψηλές προσδοκίες από την ΕΕ appeared first on .

Το βασικό πρόβλημα αφορά τις διαδρομές που πραγματοποιούνται με περισσότερους από έναν σιδηροδρομικούς φορείς. Σε πολλές περιπτώσεις, οι επιβάτες εξακολουθούν να κινδυνεύουν να χάσουν ανταποκρίσεις χωρίς ουσιαστική προστασία, ενώ συχνά υποχρεώνονται να αγοράσουν νέο εισιτήριο στην ιδιαίτερα αυξημένη τιμή της τελευταίας στιγμής.

Με το νέο πλαίσιο, όσοι αγοράζουν ενιαίο εισιτήριο μέσω μίας συναλλαγής, ακόμη και όταν το ταξίδι περιλαμβάνει διαφορετικές εταιρείες και κράτη, αποκτούν πλήρη δικαιώματα. Σε περίπτωση μεγάλης καθυστέρησης ή ακύρωσης, οι μεταφορείς υποχρεούνται να εξασφαλίσουν εναλλακτική μεταφορά χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση, καθώς και να παρέχουν γεύματα, αναψυκτικά και, όπου απαιτείται, διαμονή. Παράλληλα προβλέπεται αποζημίωση 25% της αξίας του εισιτηρίου για καθυστερήσεις από 60 έως 119 λεπτά και 50% όταν η καθυστέρηση ξεπερνά τις δύο ώρες.

Ωστόσο, η εφαρμογή των νέων δικαιωμάτων δεν είναι καθολική. Τα κράτη-μέλη διατηρούν τη δυνατότητα να εξαιρούν μεγάλο αριθμό υπηρεσιών, όπως αστικά, προαστιακά, περιφερειακά, εσωτερικά υπεραστικά, ιστορικά και τουριστικά δρομολόγια, ενώ μπορούν επίσης να εξαιρούν διεθνείς συνδέσεις προς χώρες εκτός ΕΕ. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται διαφορετικοί κανόνες ανά χώρα, γεγονός που ενδέχεται να προκαλέσει σύγχυση και διαφωνίες ως προς τα δικαιώματα των επιβατών.

Ένα ακόμη σημαντικό εμπόδιο είναι ότι η αγορά ενός ενιαίου εισιτηρίου, που αποτελεί βασική προϋπόθεση για την πλήρη προστασία των επιβατών, παραμένει σε πολλές περιπτώσεις αδύνατη. Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης Transport & Environment (T&E), σχεδόν οι μισές από τις 30 σημαντικότερες διασυνοριακές διαδρομές της Ευρώπης εξακολουθούν να μην μπορούν να εκδοθούν ως ενιαίο σιδηροδρομικό εισιτήριο.

Η νέα νομοθεσία υποχρεώνει πλέον τους σιδηροδρομικούς φορείς να ανταλλάσσουν δεδομένα εισιτηρίων όταν αυτό ζητηθεί, όμως δεν επιβάλλει στις μεγάλες πλατφόρμες κρατήσεων να διαθέτουν εισιτήρια ανταγωνιστικών εταιρειών. Έτσι, ιδιαίτερα δημοφιλείς διαδρομές, όπως Παρίσι–Ρώμη ή Βαρκελώνη–Μιλάνο, ενδέχεται να εξακολουθήσουν να μην προσφέρονται ως μία ενιαία κράτηση, στερώντας από τους ταξιδιώτες την πλήρη προστασία που προβλέπει το νέο σύστημα.

Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι εθνικές πλατφόρμες πραγματοποιούν έως και το 90% των συνολικών πωλήσεων σιδηροδρομικών εισιτηρίων. Οι οργανώσεις που προωθούν τις σιδηροδρομικές μεταφορές θεωρούν ότι μόνο η υποχρεωτική διάθεση ενιαίων εισιτηρίων στις βασικές ευρωπαϊκές διαδρομές μπορεί να καταστήσει το τρένο πραγματικά ανταγωνιστικό απέναντι στις αεροπορικές μεταφορές.

Μέχρι να επιλυθεί αυτό το ζήτημα, πολλοί επιβάτες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να χάσουν μια ανταπόκριση χωρίς να έχουν δικαίωμα να επιβιβαστούν δωρεάν στο επόμενο δρομολόγιο ή να λάβουν αποζημίωση.

Σύμφωνα με την T&E, όσοι χάνουν ανταπόκριση σε διαδρομές που δεν καλύπτονται από ενιαίο εισιτήριο επιβαρύνονται κατά μέσο όρο με 86 ευρώ επιπλέον, ποσό που αντιστοιχεί περίπου σε 1,6 φορές την αρχική τιμή του εισιτηρίου όταν αυτό είχε αγοραστεί έγκαιρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα εισιτήρια της τελευταίας στιγμής κοστίζουν έως και 2,6 φορές περισσότερο, ενώ σχεδόν στις μισές διαδρομές απαιτείται επιπλέον διανυκτέρευση μέχρι την επόμενη διαθέσιμη σύνδεση.

Το πρόβλημα δεν είναι σπάνιο. Έρευνα των οργανώσεων Que Choisir και T&E δείχνει ότι το 44% των επιβατών που ταξιδεύουν με περισσότερους από έναν σιδηροδρομικούς φορείς έχει χάσει τουλάχιστον μία ανταπόκριση.

Η υπεύθυνη της εκστρατείας για τις σιδηροδρομικές μεταφορές στην T&E, Georgia Whitaker, χαρακτήρισε το νέο πακέτο ένα θετικό βήμα, προειδοποίησε όμως ότι οι αλλαγές από μόνες τους δεν αρκούν για να βελτιώσουν ουσιαστικά την εμπειρία των διεθνών σιδηροδρομικών ταξιδιών. Όπως υπογράμμισε, το Συμβούλιο της ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλούνται να προχωρήσουν σε πρόσθετες παρεμβάσεις ώστε να καταστεί πραγματικότητα ο στόχος μιας ενιαίας, αξιόπιστης και βιώσιμης ευρωπαϊκής σιδηροδρομικής αγοράς.

Une réforme européenne pour le rail : davantage de droits pour les voyageurs, mais des lacunes persistent

Le nouveau paquet européen sur les droits des passagers améliore la protection des usagers du train, mais les trajets internationaux opérés par plusieurs compagnies restent souvent source d’incertitudes et de difficultés.

L”Union européenne poursuit son objectif de rendre le transport ferroviaire plus attractif en renforçant les droits des voyageurs grâce au nouveau EU Passenger Package (EUPP). Si cette réforme constitue une avancée importante, plusieurs organisations spécialisées dans la mobilité durable estiment qu’elle ne répond pas encore à tous les défis rencontrés lors des voyages ferroviaires internationaux.

Le principal point faible concerne les itinéraires faisant intervenir plusieurs compagnies ferroviaires. Dans ces situations, les voyageurs restent souvent exposés au risque de manquer une correspondance sans bénéficier d’une protection suffisante, les obligeant parfois à acheter un nouveau billet à un tarif de dernière minute particulièrement élevé.

Le nouveau dispositif offre toutefois des garanties renforcées lorsqu’un voyage est acheté sous la forme d’un billet unique. Dans ce cas, même si plusieurs opérateurs ou plusieurs pays sont concernés, le passager bénéficie d’une protection complète. En cas de retard important ou d’annulation, les compagnies doivent organiser un réacheminement sans frais supplémentaires, prendre en charge les repas, les rafraîchissements ainsi que l’hébergement si nécessaire, et verser une indemnisation de 25 % pour un retard compris entre une et deux heures, puis 50 % au-delà de deux heures.

Cette protection reste néanmoins limitée par de nombreuses exceptions. Les États membres conservent la possibilité d’exclure différents types de services, notamment les trains urbains, régionaux, nationaux ou touristiques, ainsi que certaines liaisons internationales vers des pays tiers. Cette marge d’interprétation risque d’entraîner une application inégale des règles selon les pays.

L’autre difficulté majeure réside dans la disponibilité des billets uniques. D’après l’organisation Transport & Environment (T&E), près de la moitié des principales liaisons ferroviaires transfrontalières européennes demeurent impossibles à réserver sous une seule transaction, condition pourtant indispensable pour bénéficier pleinement des nouveaux droits.

Même si la réforme oblige désormais les compagnies à partager certaines données de réservation, elle ne contraint pas les grandes plateformes nationales à commercialiser les billets des opérateurs concurrents. Des trajets très fréquentés comme Paris-Rome ou Barcelone-Milan pourraient ainsi continuer à nécessiter plusieurs réservations distinctes, privant les voyageurs d’une partie de leurs garanties.

Les défenseurs du rail rappellent que les plateformes nationales représentent jusqu’à 90 % des ventes de billets dans plusieurs pays européens. Selon eux, une véritable ouverture des systèmes de réservation est indispensable pour permettre au train de rivaliser efficacement avec l’avion sur les longues distances.

Les conséquences financières peuvent être importantes. Toujours selon T&E, un voyageur qui manque une correspondance sur un trajet non couvert par un billet unique supporte en moyenne un coût supplémentaire de 86 euros, tandis que certains billets de remplacement peuvent coûter jusqu’à 2,6 fois le prix initial. Dans près d’un cas sur deux, ces incidents entraînent également une nuit d’hôtel imprévue avant de pouvoir poursuivre le voyage.

Une enquête réalisée par Que Choisir et T&E montre d’ailleurs que 44 % des voyageurs utilisant plusieurs opérateurs ferroviaires ont déjà raté au moins une correspondance.

Pour Georgia Whitaker, responsable de la campagne ferroviaire de T&E, le nouveau paquet européen constitue une évolution positive, mais reste insuffisant pour transformer réellement les déplacements ferroviaires internationaux. Elle estime que le Conseil de l’Union européenne et le Parlement européen devront aller plus loin afin de construire un véritable espace ferroviaire européen, capable d’offrir aux voyageurs une expérience fluide, fiable et compétitive face au transport aérien.

The post Νέα ευρωπαϊκή μεταρρύθμιση για τα σιδηροδρομικά ταξίδια: Βελτιώνονται τα δικαιώματα των επιβατών, αλλά τα κενά παραμένουν appeared first on .

The post Η Ευρωπαϊκή Ένωση βάζει τον πολιτισμό στο επίκεντρο των πολιτικών της appeared first on .

Έπειτα από περισσότερα από δέκα χρόνια διαπραγματεύσεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση κατέληξε σε προσωρινή συμφωνία για την αναθεώρηση των δικαιωμάτων των αεροπορικών επιβατών, διατηρώντας ένα από τα σημαντικότερα κεκτημένα των ταξιδιωτών: το δικαίωμα αποζημίωσης σε περίπτωση καθυστέρησης άνω των τριών ωρών.

Η συμφωνία εγκρίθηκε από την Επιτροπή Συνδιαλλαγής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και πλέον αναμένεται να επικυρωθεί επίσημα από τα δύο θεσμικά όργανα. Οι νέοι κανόνες αποσκοπούν στην καλύτερη προστασία των επιβατών σε περιπτώσεις καθυστερήσεων, ακυρώσεων πτήσεων και άρνησης επιβίβασης, ενώ παράλληλα απλοποιούν σημαντικά τις διαδικασίες αποζημίωσης.

Η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Roberta Metsola, χαρακτήρισε τη συμφωνία σημαντική νίκη για τους Ευρωπαίους ταξιδιώτες, υπογραμμίζοντας ότι προσφέρει μεγαλύτερη διαφάνεια και σαφέστερους κανόνες χωρίς να επιβαρύνει υπερβολικά τον αεροπορικό κλάδο.

Παραμένει το όριο των τριών ωρών για αποζημίωση

Ένα από τα βασικά σημεία της συμφωνίας είναι ότι δεν αλλάζει το υφιστάμενο όριο των τριών ωρών καθυστέρησης για την καταβολή αποζημίωσης. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε προτείνει στο παρελθόν να αυξηθεί το όριο στις πέντε ώρες, ενώ αρκετά κράτη-μέλη ζητούσαν περιορισμό των αποζημιώσεων λόγω του κόστους για τις αεροπορικές εταιρείες.

Τελικά, οι επιβάτες θα συνεχίσουν να δικαιούνται αποζημίωση όταν η πτήση τους καθυστερεί πάνω από τρεις ώρες, ακυρώνεται λιγότερο από 14 ημέρες πριν από την αναχώρηση ή όταν τους αρνείται η εταιρεία την επιβίβαση.

Τα ποσά των αποζημιώσεων παραμένουν αμετάβλητα:

250 ευρώ για πτήσεις έως 1.500 χιλιόμετρα, 400 ευρώ για πτήσεις μεταξύ 1.500 και 3.500 χιλιομέτρων, καθώς και για μεγαλύτερες ενδοευρωπαϊκές πτήσεις, ενώ για μεγαλύτερες διεθνείς διαδρομές η αποζημίωση μπορεί να φθάνει τα 600 ευρώ. Σε ορισμένες περιπτώσεις επαναδρομολόγησης, οι αεροπορικές εταιρείες θα μπορούν να μειώνουν το ποσό έως και κατά 50%.

Οι εταιρείες θα εξακολουθούν να απαλλάσσονται από την υποχρέωση αποζημίωσης όταν η διαταραχή της πτήσης οφείλεται σε έκτακτες περιστάσεις, όπως ακραία καιρικά φαινόμενα, φυσικές καταστροφές, πολεμικές συγκρούσεις ή απεργίες υπηρεσιών αεροδρομίων και εναέριας κυκλοφορίας.

Απλούστερες και ταχύτερες διαδικασίες

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα μέχρι σήμερα ήταν η δυσκολία διεκδίκησης αποζημίωσης. Σύμφωνα με οργανώσεις καταναλωτών, πολλοί επιβάτες είτε δεν γνώριζαν τα δικαιώματά τους είτε εγκατέλειπαν τη διαδικασία επειδή τη θεωρούσαν πολύπλοκη.

Με το νέο πλαίσιο, οι αεροπορικές εταιρείες θα υποχρεούνται να ενημερώνουν ηλεκτρονικά τους επιβάτες μέσα σε τέσσερις ημέρες από την ολοκλήρωση του ταξιδιού τους για τα δικαιώματα και τη διαδικασία υποβολής αιτήματος αποζημίωσης. Οι ταξιδιώτες θα διαθέτουν εννέα μήνες για να καταθέσουν το αίτημά τους και οι εταιρείες θα πρέπει να απαντούν εντός 30 ημερών, είτε καταβάλλοντας την αποζημίωση είτε αιτιολογώντας την άρνησή τους.

Παρά τις πιέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν υιοθετήθηκε τελικά η πρόταση για αυτόματη καταβολή αποζημιώσεων, κάτι που αρκετοί ευρωβουλευτές χαρακτήρισαν χαμένη ευκαιρία.

Νέα δικαιώματα για οικογένειες και ευάλωτους επιβάτες

Η συμφωνία εισάγει και σημαντικές βελτιώσεις για τις οικογένειες. Οι αεροπορικές εταιρείες δεν θα μπορούν πλέον να χρεώνουν επιπλέον ποσά ώστε ένα παιδί κάτω των 14 ετών να κάθεται δίπλα στον συνοδό του.

Το ίδιο δικαίωμα θα ισχύει για επιβάτες με αναπηρία ή μειωμένη κινητικότητα, καθώς και για εγκύους που χρειάζονται συνοδό.

Παράλληλα, ενισχύονται οι προβλέψεις για επιβάτες με αναπηρίες, οι οποίοι θα δικαιούνται αποζημίωση και βοήθεια εάν χάσουν την πτήση τους λόγω ανεπαρκούς υποστήριξης από το αεροδρόμιο.

Αλλαγές στις αποσκευές και στις χρεώσεις

Οι νέοι κανόνες καθιερώνουν το δικαίωμα δωρεάν μεταφοράς ενός προσωπικού αντικειμένου, όπως μικρή τσάντα ή σακίδιο, το οποίο θα πρέπει να χωρά κάτω από το κάθισμα του επιβάτη.

Αντίθετα, δεν πέρασε η πρόταση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για δωρεάν μεταφορά χειραποσκευής κανονικού μεγέθους σε όλες τις πτήσεις.

Σημαντική είναι επίσης η ενίσχυση της διαφάνειας στις τιμές. Οι αεροπορικές εταιρείες, οι μεσάζοντες και οι πλατφόρμες κρατήσεων θα υποχρεούνται να εμφανίζουν από την αρχή της διαδικασίας κράτησης το πραγματικό κόστος του εισιτηρίου, συμπεριλαμβανομένων των αποσκευών που περιλαμβάνονται στην τιμή.

Επιπλέον, οι επιβάτες δεν θα επιβαρύνονται πλέον για τη διόρθωση απλών ορθογραφικών λαθών στο όνομά τους ούτε για την εκτύπωση κάρτας επιβίβασης όταν έχουν ήδη πραγματοποιήσει ηλεκτρονικό check-in.

Τα επόμενα βήματα

Η συμφωνία πρέπει τώρα να εγκριθεί επίσημα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της ΕΕ, με την τελική ψηφοφορία να αναμένεται κατά τη διάρκεια της ολομέλειας του Ιουλίου. Εφόσον λάβει το τελικό «πράσινο φως», θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη αναθεώρηση των ευρωπαϊκών κανόνων για τα αεροπορικά δικαιώματα από το 2004.

L’Union européenne renforce les droits des passagers aériens

Maintien de l’indemnisation après trois heures de retard, nouvelles garanties pour les familles et procédures simplifiées

Un accord attendu depuis de nombreuses années

Après plus d’une décennie de discussions, les institutions européennes sont parvenues à un accord politique visant à moderniser les règles qui encadrent les droits des passagers aériens. Ce compromis, validé par le comité de conciliation réunissant le Parlement européen et le Conseil, doit encore recevoir l’approbation formelle des deux institutions.

L’objectif est de mieux protéger les voyageurs confrontés à des retards importants, des annulations de vols ou des refus d’embarquement, tout en rendant les démarches plus claires et plus accessibles.

Selon la présidente du Parlement européen, Roberta Metsola, le texte apporte davantage de sécurité juridique aux consommateurs tout en préservant un équilibre avec les réalités du secteur aérien.

Le seuil des trois heures est conservé

L’un des principaux enjeux des négociations concernait l’indemnisation en cas de retard. Plusieurs États membres ainsi que la Commission européenne avaient envisagé de relever le seuil ouvrant droit à compensation. Finalement, le Parlement européen a obtenu le maintien de la règle actuelle.

Concrètement, les voyageurs continueront à pouvoir réclamer une indemnisation lorsqu’un vol arrive à destination avec plus de trois heures de retard, lorsqu’il est annulé peu avant le départ ou lorsqu’ils se voient refuser l’embarquement.

Les montants restent inchangés : 250 euros pour les trajets jusqu’à 1.500 kilomètres, 400 euros pour les vols intermédiaires et certaines liaisons européennes plus longues, et jusqu’à 600 euros pour les vols longue distance. Dans certaines situations de réacheminement rapide, les compagnies pourront toutefois réduire le montant versé.

Les transporteurs ne seront pas tenus d’indemniser les passagers lorsque la perturbation résulte de circonstances exceptionnelles indépendantes de leur volonté, telles que des catastrophes naturelles, des conflits armés, des conditions météorologiques extrêmes ou certaines grèves.

Des démarches plus simples pour les voyageurs

La réforme vise également à faciliter les demandes d’indemnisation. Les compagnies aériennes devront désormais transmettre aux passagers concernés, par voie électronique, toutes les informations nécessaires pour introduire une demande.

Les voyageurs disposeront d’un délai de neuf mois pour faire valoir leurs droits. De leur côté, les compagnies devront fournir une réponse dans un délai maximal de 30 jours, soit en versant l’indemnisation, soit en justifiant leur refus.

Si le Parlement souhaitait un système de compensation automatique, cette mesure n’a finalement pas été retenue dans le texte final.

Des avancées pour les familles et les personnes à mobilité réduite

Parmi les nouveautés les plus visibles figure l’interdiction pour les compagnies aériennes de facturer un supplément afin qu’un enfant de moins de 14 ans soit assis à côté de son parent ou de son accompagnateur.

La même protection s’appliquera aux personnes en situation de handicap, aux voyageurs à mobilité réduite ainsi qu’aux femmes enceintes lorsqu’un accompagnement est nécessaire.

Le texte renforce également les droits des passagers handicapés qui manqueraient leur vol en raison d’une assistance insuffisante fournie par l’aéroport.

Plus de transparence sur les prix et les bagages

Les nouvelles dispositions prévoient que chaque passager puisse emporter gratuitement un objet personnel, comme un sac à main ou un petit sac à dos pouvant être placé sous le siège.

En revanche, la gratuité systématique des bagages cabine, réclamée par une partie des eurodéputés, n’a pas été retenue.

Les plateformes de réservation et les compagnies devront par ailleurs afficher plus clairement les tarifs dès le début du processus d’achat, afin que les voyageurs puissent comparer plus facilement les offres disponibles.

Autre changement notable : les passagers ne pourront plus être facturés pour corriger une simple erreur orthographique dans leur nom ni pour imprimer leur carte d’embarquement après avoir effectué leur enregistrement.

Une adoption définitive attendue cet été

Le texte doit désormais franchir les dernières étapes législatives avant son entrée en vigueur. Le Parlement européen devrait se prononcer lors de sa session plénière de juillet. Si l’accord est confirmé, il marquera la réforme la plus importante des droits des passagers aériens européens depuis plus de vingt ans.

The post Νέα συμφωνία στην ΕΕ για τα δικαιώματα των αεροπορικών επιβατών appeared first on .

Σύμφωνα με τους ευρωβουλευτές, η καθιέρωση αυτής της ημέρας έχει στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, των επιχειρήσεων και των θεσμών σχετικά με τη σημασία της πρόληψης και της ασφάλειας στην εργασία, παράλληλα με την υλοποίηση συγκεκριμένων πρωτοβουλιών σε σχολεία και χώρους δουλειάς. Το κείμενο εγκρίθηκε με 395 ψήφους υπέρ, 12 κατά και 41 αποχές.

Κίνδυνοι για την υγεία και την ασφάλεια που συνδέονται με τη ΤΝ

Το Κοινοβούλιο καλεί την Επιτροπή να αξιολογήσει και να αντιμετωπίσει τους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία που συνδέονται με την ΤΝ και τα συστήματα αλγοριθμικής διαχείρισης. Οι ευρωβουλευτές επισημαίνουν ότι οι εργαζόμενοι μέσω ψηφιακών πλατφορμών, καθώς κι όσοι εκτελούν καθήκοντα των οποίων ο ρυθμός και η απόδοση καθορίζονται ή αξιολογούνται από εργαλεία ΤΝ, ενδέχεται να αντιμετωπίζουν αυξημένους κινδύνους λόγω εντατικοποίησης της εργασίας και καταχρηστικής παρακολούθησης μέσω αλγοριθμικών συστημάτων λήψης αποφάσεων.

Κίνδυνοι από τη θερμότητα στους χώρους δουλειάς

Ακόμη, οι ευρωβουλευτές καλούν την Επιτροπή να αξιολογήσει τους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων που σχετίζονται με το κλίμα, όπως η θερμική καταπόνηση, τα ακραία καιρικά φαινόμενα και η ατμοσφαιρική ρύπανση. Ζητούν επίσης καλύτερα μέτρα προστασίας και πρόληψης στους χώρους εργασίας για την προστασία των εργαζομένων από την ακραία ζέστη και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, οι οποίες όπως σημειώνουν, πρέπει να αναγνωριστούν ως μείζονες επαγγελματικοί κίνδυνοι.

Επιθεωρήσεις

Για να συμβάλει στην επίτευξη ασφαλών και υγιών χώρων εργασίας, το Κοινοβούλιο υπογραμμίζει τη σημασία των ελέγχων για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία και καλεί τις χώρες της ΕΕ να ενισχύσουν τις επιθεωρήσεις εργασίας με μόνιμο προσωπικό, επαρκείς πόρους και θεσμική ανεξαρτησία.

Δηλώσεις

Η εισηγήτρια Chiara Gemma (Συντηρητικοί, Ιταλία), δήλωσε: «Οφείλουμε να μετατρέψουμε τη μνήμη των θυμάτων εργατικών ατυχημάτων σε έμπρακτη δέσμευση για την πρόληψή τους. Το ψήφισμά μας ενισχύει τη στήριξη στον στόχο ‘όραμα μηδενικών απωλειών’, δηλαδή την εξάλειψη των θανατηφόρων ατυχημάτων στην εργασία. Οι ασφαλείς και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας αποτελούν θεμελιώδες δικαίωμα και ακρογωνιαίο λίθο του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Η μνήμη πρέπει να οδηγεί σε ευθύνη, ευαισθητοποίηση και ισχυρότερη προστασία για κάθε εργαζόμενο.»

Σχετικές πληροφορίες

Στις 8 Αυγούστου 1956, 262 ανθρακωρύχοι έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία του ορυχείου Bois Du Cazier στο Marcinelle του Βελγίου. Οι εργαζόμενοι προέρχονταν από διάφορες χώρες που σήμερα είναι κράτη μέλη της ΕΕ. Συγκεκριμένα, τα θύματα ήταν 136 Ιταλοί, 95 Βέλγοι, οκτώ Πολωνοί, έξι Έλληνες, πέντε Γερμανοί, πέντε Γάλλοι, τρεις Ούγγροι, ένας Άγγλος, ένας Ολλανδός, ένας Ρώσος και ένας Ουκρανός.

Το 2023, στην ΕΕ καταγράφηκαν 3.298 εργατικά δυστυχήματα και περίπου 2,8 εκατομμύρια εργατικά ατυχήματα που οδήγησαν σε απουσία τουλάχιστον τεσσάρων ημερών από την εργασία. Ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα καταγράφονται σε τομείς υψηλού κινδύνου, όπως οι κατασκευές, οι μεταφορές, η μεταποίηση και η γεωργία.

The post Εργατικά ατυχήματα: θέσπιση ευρωπαϊκής ημέρας μνήμης θυμάτων ζητά το Κοινοβούλιο appeared first on .

Στην κορυφή της ευρωπαϊκής κατάταξης βρίσκεται η Ελβετία, όπου ο μέσος ετήσιος ακαθάριστος μισθός ξεπέρασε τα 107.000 ευρώ, αποτελώντας τη μοναδική χώρα της έρευνας με εξαψήφιο μέσο εισόδημα. Ακολουθούν η Ισλανδία και το Λουξεμβούργο, το οποίο καταγράφει τον υψηλότερο μέσο μισθό μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με περίπου 77.800 ευρώ ετησίως.

Στην ίδια υψηλή κατηγορία συναντώνται επίσης η Δανία, η Ολλανδία, η Γερμανία και η Νορβηγία, επιβεβαιώνοντας το σταθερό προβάδισμα της βόρειας και δυτικής Ευρώπης σε επίπεδο αμοιβών.

Το Βέλγιο καταλαμβάνει μία από τις υψηλότερες θέσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ, με μέσο ετήσιο ακαθάριστο μισθό 62.348 ευρώ. Παρά τη σχετικά υψηλή θέση του, η αύξηση των μισθών στη χώρα χαρακτηρίζεται από στασιμότητα. Σύμφωνα με την έκθεση, λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό του 2025, οι πραγματικές αποδοχές αυξήθηκαν μόλις κατά 0,3%, ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αντίθετα, χώρες όπως η Λιθουανία, η Πολωνία και η Σλοβενία κατέγραψαν τις μεγαλύτερες αυξήσεις πραγματικών αποδοχών, δείχνοντας ότι ορισμένες οικονομίες της ανατολικής Ευρώπης συνεχίζουν να συγκλίνουν σταδιακά με τις πιο ανεπτυγμένες αγορές.

Η εικόνα αλλάζει αισθητά όταν εξετάζεται η αγοραστική δύναμη και όχι μόνο οι ονομαστικοί μισθοί. Με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP), το χάσμα μεταξύ των χωρών περιορίζεται σημαντικά. Το Βέλγιο ανεβαίνει ακόμη ψηλότερα στην ευρωπαϊκή κατάταξη, με μέσο εισόδημα που αντιστοιχεί σε περίπου 87.530 δολάρια PPP.

Η Γερμανία βρίσκεται πλέον στη δεύτερη θέση πίσω από την Ελβετία, ενώ χώρες όπως η Τουρκία παρουσιάζουν θεαματική βελτίωση στη σχετική κατάταξη όταν υπολογίζεται το κόστος ζωής.

Η περίπτωση της Ελλάδας θεωρείται ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Σε ονομαστικούς όρους, η χώρα παραμένει χαμηλά στην κατάταξη της ΕΕ, με μέσο ετήσιο ακαθάριστο μισθό 26.563 ευρώ, αρκετά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ωστόσο, όταν λαμβάνεται υπόψη η αγοραστική δύναμη, το ελληνικό εισόδημα ανεβαίνει αισθητά, φτάνοντας περίπου τα 50.974 δολάρια PPP.

Παρά τη βελτίωση αυτή, τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να κουβαλά τις συνέπειες της πολυετούς οικονομικής κρίσης. Οι πραγματικοί μισθοί, σε όρους αγοραστικής δύναμης, έχουν μειωθεί κατά περισσότερο από 21% από το 2010, γεγονός που καθιστά τη χώρα μοναδική περίπτωση μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών του οργανισμού.

Η έκθεση αναδεικνύει επίσης τις μεγάλες διαφορές στη φορολογική επιβάρυνση των εργαζομένων. Το Βέλγιο καταγράφει ένα από τα υψηλότερα επίπεδα φορολόγησης στον ΟΟΣΑ, καθώς οι άγαμοι εργαζόμενοι χωρίς παιδιά χάνουν σχεδόν το 40% του εισοδήματός τους σε φόρους και εισφορές — το υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των χωρών-μελών.

Αντίθετα, χώρες όπως η Τσεχία και η Ελβετία εμφανίζουν πολύ χαμηλότερη φορολογική επιβάρυνση. Για τις οικογένειες με ένα παιδί και έναν εργαζόμενο, πάντως, η φορολογία στο Βέλγιο μειώνεται αισθητά.

Σύμφωνα με τους ειδικούς της International Labour Organization, οι μισθολογικές διαφορές στην Ευρώπη εξαρτώνται κυρίως από τρεις βασικούς παράγοντες: την παραγωγικότητα και τη δομή της οικονομίας, τους θεσμούς της αγοράς εργασίας και το συνολικό κόστος ζωής κάθε χώρας.

Οι οικονομίες με ισχυρούς τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας — όπως η τεχνολογία και οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες — τείνουν να προσφέρουν υψηλότερες αποδοχές, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, καθώς και η ισχύς των συνδικάτων.

Salaires en Europe : de fortes disparités entre la Belgique, la Grèce et le reste de l’Union européenne

Le rapport « Taxing Wages 2026 » de l’OCDE met en lumière les écarts persistants de revenus et de pouvoir d’achat à travers l’Europe

La dernière étude publiée par OECD confirme une réalité économique bien connue : l’Europe reste profondément divisée en matière de salaires. Entre les pays du nord-ouest du continent et ceux du sud ou de l’est, les écarts demeurent importants, même si le coût de la vie vient parfois nuancer les différences.

Sans surprise, la Switzerland domine largement le classement européen avec un salaire brut annuel moyen dépassant les 107.000 euros. L’Iceland et le Luxembourg suivent derrière, ce dernier restant le pays de l’Union européenne où les rémunérations moyennes sont les plus élevées.

La Belgium figure également parmi les États européens les mieux classés. Avec un salaire moyen supérieur à 62.000 euros par an, le pays se situe dans le haut du tableau européen. Toutefois, derrière cette apparente solidité se cache une progression très limitée des revenus réels. Une fois l’inflation prise en compte, les salaires belges n’ont pratiquement pas évolué en 2025.

Cette stagnation contraste avec la dynamique observée dans plusieurs pays d’Europe centrale et orientale. La Lithuania, la Poland ou encore la Slovenia enregistrent les plus fortes hausses salariales de l’année, signe d’un rattrapage progressif au sein du marché européen.

Du côté de la Greece, la situation reste plus fragile. Le salaire brut annuel moyen y dépasse légèrement les 26.500 euros, plaçant le pays parmi les moins bien rémunérés de l’Union européenne. Malgré cela, le niveau de vie réel apparaît moins défavorable lorsqu’on tient compte du pouvoir d’achat local.

Les données corrigées selon la parité de pouvoir d’achat montrent en effet une amélioration sensible de la position grecque. Les revenus y atteignent l’équivalent d’environ 51.000 dollars PPP, ce qui réduit une partie de l’écart avec les économies les plus riches du continent.

Mais l’OCDE souligne également que la Grèce reste marquée par les conséquences durables de la crise économique déclenchée en 2010. Aucun autre pays développé n’a connu une telle chute des salaires réels sur une aussi longue période.

L’étude met aussi en avant les importantes différences de fiscalité entre pays européens. La Belgique conserve l’un des niveaux d’imposition les plus élevés de l’OCDE pour les travailleurs célibataires sans enfants, avec une charge fiscale proche de 40 %.

À l’inverse, des pays comme la Switzerland ou la Czech Republic appliquent une pression fiscale nettement plus faible sur les revenus du travail.

Enfin, les experts rappellent que les écarts salariaux européens ne dépendent pas uniquement du niveau de richesse des pays. La productivité, la spécialisation économique, la force des négociations collectives et le coût de la vie jouent également un rôle central dans la manière dont les revenus évoluent d’un État à l’autre.

The post Μισθοί δύο ταχυτήτων στην Ευρώπη: Πού βρίσκονται Βέλγιο και Ελλάδα σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ appeared first on .

Στόχος της νέας νομοθεσίας είναι να τερματίσει καταχρηστικές πρακτικές, να περιορίσει τις σκληρές εμπορικές μεθόδους και να ενισχύσει την υγεία και την προστασία των ζώων. Δεν είναι τυχαίο ότι περίπου το 44% των Ευρωπαίων διαθέτει κατοικίδιο, ενώ το 74% ζητά αυστηρότερη προστασία, σε μια αγορά που εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 1,3 δισ. ευρώ ετησίως.

Κεντρικό στοιχείο των νέων κανόνων αποτελεί η υποχρεωτική τοποθέτηση μικροτσίπ και καταγραφή όλων των σκύλων και γατών σε διαλειτουργικές εθνικές βάσεις δεδομένων. Η εφαρμογή θα γίνει σταδιακά: οι επαγγελματίες, όπως εκτροφείς, πωλητές και καταφύγια, θα πρέπει να συμμορφωθούν εντός τεσσάρων ετών, ενώ για τους ιδιώτες ιδιοκτήτες η υποχρέωση θα ισχύσει σε βάθος χρόνου, συγκεκριμένα μετά από δέκα χρόνια για τους σκύλους και δεκαπέντε για τις γάτες.

Παράλληλα, τίθενται σαφή όρια στην εκτροφή, με την απαγόρευση αναπαραγωγής μεταξύ στενών συγγενών και την απαγόρευση εκτροφής ζώων με ακραία σωματικά χαρακτηριστικά που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους. Η νομοθεσία βάζει επίσης τέλος σε πρακτικές κακοποίησης, όπως οι ακρωτηριασμοί για αισθητικούς λόγους, η μόνιμη πρόσδεση ζώων χωρίς λόγο και η χρήση επικίνδυνων περιλαίμιων.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στις εισαγωγές από τρίτες χώρες. Για να αντιμετωπιστούν τα κενά που επέτρεπαν την παράνομη εμπορία, οι νέοι κανόνες απαιτούν όλα τα ζώα που εισέρχονται στην ΕΕ να είναι ήδη καταγεγραμμένα και να φέρουν μικροτσίπ, ακόμη και όταν πρόκειται για μη εμπορικές μετακινήσεις. Οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να δηλώνουν τα ζώα τους σε βάση δεδομένων πριν από την άφιξή τους.

Η εισηγήτρια της πρότασης, Veronika Vrecionová, υπογράμμισε ότι το μήνυμα είναι σαφές: ένα κατοικίδιο αποτελεί μέλος της οικογένειας και όχι εμπορικό αντικείμενο, επισημαίνοντας πως οι νέοι κανόνες δημιουργούν πιο δίκαιες συνθήκες για τους υπεύθυνους εκτροφείς και περιορίζουν την εκμετάλλευση των ζώων.

Παρά τη θετική υποδοχή, η νομοθεσία θα πρέπει να εγκριθεί και από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να τεθεί σε ισχύ, ανοίγοντας τον δρόμο για μια νέα εποχή στην προστασία των ζώων συντροφιάς στην Ευρώπη.

Des règles européennes renforcées pour les chiens et chats : vers une meilleure protection des animaux de compagnie

Le Parlement européen a adopté à une large majorité un nouveau cadre législatif visant à transformer en profondeur la protection des animaux de compagnie dans l’Union européenne. Avec 558 voix pour, 35 contre et 52 abstentions, il s’agit du premier ensemble de normes européennes harmonisées concernant le bien-être, l’élevage et le commerce des chiens et des chats.

Cette législation ambitionne de mettre fin aux pratiques abusives, de limiter les méthodes commerciales agressives et de renforcer la santé des animaux. Le contexte est révélateur : environ 44 % des Européens possèdent un animal de compagnie, tandis que 74 % souhaitent un renforcement de leur protection, dans un marché estimé à plus de 1,3 milliard d’euros par an.

Parmi les mesures phares figure l’obligation de micropucer et d’enregistrer tous les chiens et chats dans des bases de données nationales interconnectées. La mise en œuvre sera progressive : les professionnels disposeront de quatre ans pour se conformer, tandis que les particuliers auront jusqu’à dix ans pour les chiens et quinze ans pour les chats.

Le texte encadre également plus strictement l’élevage, en interdisant la reproduction entre proches parents et la sélection visant des caractéristiques physiques extrêmes nuisant à la santé des animaux. Il prohibe aussi certaines pratiques telles que les mutilations à des fins esthétiques, l’attache permanente injustifiée ou l’usage de colliers dangereux.

Les règles concernant les importations sont également renforcées. Tous les animaux entrant dans l’Union devront être identifiés par micropuce et enregistrés à l’avance, y compris dans le cadre de déplacements non commerciaux. Les propriétaires devront déclarer leurs animaux avant leur arrivée sur le territoire européen.

Selon la rapporteure Veronika Vrecionová, cette réforme envoie un message clair : les animaux de compagnie sont des membres de la famille et non des marchandises. Elle souligne également que ces règles permettront de garantir des conditions plus équitables pour les éleveurs respectueux des normes.

Le texte doit encore être validé par le Conseil de l’Union européenne avant son entrée en vigueur, marquant une étape décisive vers une meilleure protection des animaux à l’échelle du continent.

The post Νέοι αυστηροί κανόνες της ΕΕ για την προστασία των ζώων συντροφιάς appeared first on .

Παρά τη συνολική αυτή τάση, βραχυπρόθεσμα παρατηρείται μια ήπια αύξηση. Ο πληθυσμός της ΕΕ υπολογίζεται στα 451,8 εκατομμύρια το 2025 και αναμένεται να φτάσει στο ανώτατο σημείο του γύρω στο 2029, πριν ξεκινήσει μια σταδιακή αλλά σταθερή πτωτική πορεία, καταλήγοντας κοντά στα 398,8 εκατομμύρια έως το 2100.

Κεντρικό στοιχείο αυτής της εξέλιξης αποτελεί η γήρανση του πληθυσμού. Το ποσοστό των νέων ηλικίας 0-19 ετών αναμένεται να μειωθεί, ενώ η ομάδα των ατόμων σε ηλικία εργασίας (20-64 ετών) θα περιοριστεί σημαντικά, από 58% σε περίπου 50%. Την ίδια στιγμή, η αύξηση των ηλικιωμένων είναι εντυπωσιακή, ιδιαίτερα στην κατηγορία άνω των 80 ετών, η οποία αναμένεται να σχεδόν τριπλασιαστεί, φτάνοντας το 16% του συνολικού πληθυσμού.

Οι αλλαγές αυτές συνδέονται άμεσα με τις χαμηλές γεννήσεις και τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, δύο τάσεις που χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια την ευρωπαϊκή κοινωνία. Αν και η μετανάστευση επηρεάζει τις πληθυσμιακές ισορροπίες, δεν αρκεί για να ανατρέψει τη συνολική καθοδική πορεία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών. Σύμφωνα με τα στοιχεία, μόλις 12 από τις 30 ευρωπαϊκές χώρες αναμένεται να παρουσιάσουν αύξηση πληθυσμού έως το 2100, ενώ η πλειονότητα θα καταγράψει μείωση.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τη μεγαλύτερη πτώση, καθώς ο πληθυσμός της προβλέπεται να μειωθεί περίπου κατά 30%, επιβεβαιώνοντας τη σοβαρότητα του δημογραφικού προβλήματος. Αντίστοιχα, σημαντικές μειώσεις καταγράφονται σε χώρες της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης.

Αντίθετα, το Βέλγιο εμφανίζει μια πιο σταθερή εικόνα, με προβλεπόμενη αύξηση περίπου 4% έως το 2100. Το στοιχείο αυτό τοποθετεί τη χώρα ανάμεσα σε εκείνες που καταφέρνουν να διατηρήσουν ή και να ενισχύσουν τον πληθυσμό τους, εν μέρει χάρη στη μετανάστευση και τη διαφορετική δημογραφική δυναμική.

Στον αντίποδα, χώρες όπως η Λετονία και η Λιθουανία αναμένεται να χάσουν πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού τους, γεγονός που αναδεικνύει τις έντονες ανισότητες που θα χαρακτηρίσουν το δημογραφικό τοπίο της Ευρώπης.

Οι εξελίξεις αυτές αναμένεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στις οικονομίες και τα κοινωνικά συστήματα, με λιγότερους εργαζόμενους να καλούνται να στηρίξουν έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό συνταξιούχων. Η πίεση σε τομείς όπως η υγεία και η κοινωνική πρόνοια εκτιμάται ότι θα ενταθεί, καθιστώντας το δημογραφικό ζήτημα μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον της Ευρώπης.

Europe face à un tournant démographique : une population en recul d’ici 2100
Vieillissement, natalité en baisse et fortes disparités entre pays redessinent le continent

L’Europe s’oriente vers une transformation démographique majeure au cours des prochaines décennies. D’après les projections de Eurostat, la population de l’Union européenne devrait diminuer de manière notable d’ici la fin du siècle, avec une baisse estimée à près de 53 millions d’habitants.

À court terme, la situation reste relativement stable, avec une légère croissance attendue jusqu’à la fin des années 2020. Toutefois, cette tendance s’inversera progressivement, laissant place à un déclin continu jusqu’en 2100.

Le phénomène clé derrière cette évolution est le vieillissement accéléré de la population. La part des jeunes diminue, tandis que celle des personnes âgées, en particulier les plus de 80 ans, augmente fortement. Cette mutation modifie profondément l’équilibre entre actifs et retraités, avec des conséquences directes sur les systèmes économiques et sociaux.

Les raisons sont multiples, mais reposent principalement sur une baisse durable de la natalité et une espérance de vie en hausse. Si les flux migratoires contribuent à atténuer ces effets dans certains pays, ils ne suffisent pas à inverser la tendance globale.

Les dynamiques varient fortement selon les États. La Grèce figure parmi les pays les plus touchés, avec une diminution attendue d’environ 30 % de sa population, illustrant l’ampleur du défi démographique auquel elle est confrontée.

À l’inverse, la Belgique présente une évolution plus modérée, avec une légère croissance estimée à 4 %, ce qui témoigne d’une situation plus équilibrée comparée à d’autres régions européennes.

Globalement, ces projections mettent en évidence une Europe à deux vitesses, où certaines régions verront leur population se contracter rapidement, tandis que d’autres parviendront à maintenir, voire à accroître leur attractivité démographique.

Dans ce contexte, les enjeux liés à la main-d’œuvre, aux retraites et aux services publics seront au cœur des préoccupations des décideurs européens dans les décennies à venir.

The post Δημογραφική ανατροπή στην Ευρώπη: Μείωση πληθυσμού κατά 53 εκατομμύρια έως το 2100 appeared first on .