Στη δυναμική παροικία μας είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε δύο γεμάτες μέρες θεάτρου αλλά και να αναλογιστούμε την ιδιαίτερη διαδρομή στον χρόνο για τα θεατρικά δρώμενα στις Βρυξέλλες μέσα από τους φετινούς εορτασμούς των 40 χρόνων λειτουργίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου.

Ιδιαίτερη όμως η φετινή Παγκόσμια Μέρα Θεάτρου γιατί ο αγαπημένος θεατράνθρωπος, φίλος και συνεργάτης Γιάννης Οικονομίδης δεν ήταν μαζί μας. Η απουσία του βαριά για όλους, αλλά πιο σημαντική η τεράστια παρακαταθήκη την οποία μας άφησε, μέσα από το ήθος και την δημιουργία του στο χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Σήμερα το Newsville.be φιλοξενεί το σχόλιο της της εκπροσώπου του Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου, Σίλιας Χριστοδούλου, την οποία και ευχαριστούμε για μία ακόμα φορά για τη συνεργασία μας.

«Εκτός από τα συγχαρητήρια που ο κάθε θεατής έδειξε με το θερμό χειροκρότημα του σε κάθε ηθοποιό, σκηνοθέτη, ερμηνευτή και συγγραφέα κειμένων, και θα μπορούσαμε να παινέψουμε τις χάρες του καθενός εκτενώς ξεχωριστά, είναι σημαντικό να υποκλιθούμε στα 4 από τα 9 κείμενα που παρουσιάστηκαν κι ήταν γραμμένα από «δικούς» μας ανθρώπους, της βρυξελλιώτικης ελληνόφωνης ομογένειας. Τα 3 του αείμνηστου και βραβευμένου κι απόλυτα καταξιωμένου μέντορα Γιάννη Οικονομίδη είναι ήδη γνωστά από την έκδοση του βιβλίου «Τα Αερόφυτα και πέντε θεατρικά ταχυδράματα».

Το κείμενο όμως της Βούλας Καγιάσα ξεχώρισε γιατί ήταν η πρώτη φορά που είδαμε να φέρνει κάποιος επί σκηνής την φωνή της επόμενης γενιάς μεταναστών. Σαν λογοτέχνης, μα και σαν επαγγελματίας ψυχικής υγείας που συμβάλλει στην αντιμετώπιση δυσκολιών ένταξης ατόμων με μεταναστικό υπόβαθρο στο Βέλγιο, το συγκεκριμένο έργο μου τράβηξε το βλέμμα και το ενδιαφέρον για πολλαπλούς λόγους, κι όχι μόνο γιατί το γέλιο αντήχησε τρανταχτά μέσα στην αίθουσα του de Lijsterbes.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Nota Theatrale (@nota_theatrale_bruxelles)

Οι ηθοποιοί έδειξαν με τα λόγια, τις κινήσεις και τις εκφράσεις των προσώπων τους πώς όντως νιώθει ο μέσος έλληνας μετανάστης που πρέπει να αποχωριστεί όχι μόνο τις συνήθειες της «ερμηνείας» του κώδικα οδικής κυκλοφορίας στον τρόπο που χρησιμοποιεί τους δρόμους των Βρυξελλών μέσα σε αυτοκίνητο, ποδήλατο, πατίνι ή πεζός αλλά και κάθε κομμάτι του τρόπου ζωής που γνώριζε πριν πετύχει την υπέρβαση της ένταξης τόσο στον μικρόκοσμο της ελληνικής παροικίας όσο και στην ευρύτερη διάσταση του ‘ζούμε μαζί‘ του βελγικού συμβιβασμού να διαμένει και να κινείται κάποιος στις κοσμοπολίτικες Βρυξέλλες.

Αυτό που μας ένωσε όλους στην αίθουσα είναι ότι γνωρίζουμε ότι πρόκειται για έναν συμβιβασμό που επιτρέπει να διατηρηθεί το βλέμμα της πατρίδας σαν αλώβητο σημείο αναφοράς, όπως ο Τεν-Τεν σε ξένη χώρα δεν αποχωρίστηκε ποτέ το τσουλούφι του. Με μεγάλη χαρά ανακάλυψα το τραγανιστό μπρίο της δημιουργού που σε ένα κείμενο με απίθανο τέμπο όντως έφερε απρόσμενα πολλά γέλια στα inside jokes – εκ των έσω χιούμορ μιας κοινότητας που διαβάζει τα χνάρια των δρόμων της ένταξης κάθε Ελλαδίτη στο βασίλειο της ‘Βρυξελλοπολιτείας‘ μας.

Η Nota Théâtrale Bruxelles με σατυρικά ιερόσυλη διάθεση απέναντι στον Καβάφη, κι ομολογώ ότι το εγχείρημα ήταν παρακινδυνευμένο ξενίζοντας εν δυνάμει τους λάτρεις της κλασσικής μας λογοτεχνικής κληρονομιάς, στάθηκε με εξαιρετικές ερμηνείες κι αριστουργηματικά άλματα στο σανίδι με την υπερβατική δύναμη της αγνής, ουσιαστικής κωμωδίας που φέρει την χαρά της κάθαρσης από τις δυσκολίες της ζωής όταν αυτές μοιράζονται γιατί οι άνθρωποι ταυτίζονται απόλυτα με αυτό που βλέπουν κι ακούν πέρα από τους καθρέφτες που μας κάνουν να στεκόμαστε και να αναλογιζόμαστε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε γιατί θέτουν υπαρξιακά ερωτήματα όπως είδαμε στα άλλα έργα που παρουσιάστηκαν στην ίδια εκδήλωση.

Μόνο όμως η Βούλα Καγιάσα κατάφερε να δώσει φωνή σε αυτά που ζει μεγάλο κομμάτι της παροικίας μας και να ξεγυμνώσει την θέση της μετά Βασίλη Οικονομίδη θεατρικής γενιάς για να δείξει την οδύσσεια αυτή του μετανάστη στις Βρυξέλλες του σήμερα. Είτε ο θεατής είναι παιδί της κρίσης που παλεύει για το μεροκάματο με πρόσκαιρα συμβόλαια ή σαν ελεύθερος επαγγελματίας, είτε είναι στα ‘πούπουλα και την πάλη‘ της οικονομικής άνεσης ενός υπαλλήλου πολυεθνικής ή μέλος της Ευρωφούσκας των εργαζομένων σε ευρωπαϊκά όργανα, είτε είναι παλαιότερης γενιάς μετανάστης, είτε είναι άνεργος, είτε στα πόδια του, είτε ανάπηρος να μην μπορεί να κινηθεί ούτε με πατίνι, είτε ο παροδικός επισκέπτης στην πόλη μας, μπορεί να νιώσει, να δει, ν’ αφουγκραστεί πώς δύο κόσμοι συγκρούονται όταν συνυπάρχουν και πώς το σώμα που φέρει μια νοοτροπία κι ένα πολιτισμό αναγκάζεται να σταθεί στον κοινωνικό χωρόχρονο πέρα από τις στρώσεις ρούχων που προσαρμόζονται στις καιρικές συνθήκες λόγω γεωγραφικών συντεταγμένων.

Η Βούλα Καγιάσα με τη Γεωργία Νυχά

Μπορώ να πω ότι θα αναμένουμε σαν θεατές κι άλλα τέτοια κείμενα αποστάγματος της ομογενειακής θεατρικής δύναμης κι από άλλους παράγοντες του θεάτρου κι από την Βούλα Καγιάσα συγκεκριμένα κι ίσως την επόμενη φορά με περισσότερα … outside jokes, δηλαδή ευκαιρίες για γέλιο που να αφορούν περισσότερους. Και για αυτούς που έμαθαν να οδηγούν στις Βρυξέλλες και για εκείνους που ξέρουν μόνο να οδηγούν στην Αθήνα με ένα επόμενο κείμενο που να μπορέσει να ταξιδέψει την εκπληκτικά εύστοχη πένα που γευτήκαμε πιο πέρα από το δικό μας μικρό ‘ΕΜΕΙΣ‘. Το ταλέντο άλλωστε δεν κλείνεται ποτέ πίσω από τοπικιστικούς τοίχους όταν είναι πηγαίο.

Κι αυτό που είδαμε, ανεξαρτήτως γούστων και κατανόησης του πλαισίου που παρουσιάζεται, είναι αυθεντικά πηγαίο. Η διαδικτυακή αυτή φυλλάδα κι ευχαριστώ εν παρόδω και τον Γιάννη Δήμα για αυτό το βήμα, έχει την δύναμη να είναι μια πόρτα που μπορεί να φανερώνει στο αχανές διαδίκτυο τι ακριβώς αξίζει να βγει προς τα έξω σε κάθε ‘ΕΣΕΙΣ΄ μας διαβάζει κι ενδιαφέρεται για το τι κάνουν οι Έλληνες των Βρυξελλών και πώς ζουν και σκέφτονται.

Και για να επανέλθω στην Nota Théâtrale Bruxelles, το κείμενο αυτό της Βούλας Καγιάσα ίσως θα είχε νόημα να ανέβει κάπου πιο πέρα. Σε διαδικτυακό βίντεο σίγουρα θα βοηθούσε νέους που επέστρεψαν ή νέους του μέλλοντος εδώ να δουν πώς ήταν ο κόσμος όταν οι γονείς τους πέρασαν ή εγκαταστάθηκαν στις Βρυξέλλες για να τοποθετηθούν υποκειμενικά απέναντι στην ταυτότητα ‘Έλληνας Βρυξελλιώτης‘.  

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Nota Theatrale (@nota_theatrale_bruxelles)

Αναμένουμε επίσης η επόμενη θεατρική σεζόν να μπορέσει να φέρει την φωνή της ξενιτιάς πιο μακριά από τις Βρυξέλλες μας κι ο συγκεκριμένος θίασος να την ακολουθήσει εξίσου βιρτουόζος, πλάι στους άλλους, στους δρόμους της μετουσίωσης σε ό,τι πραγματεύεται ο κάθε ερασιτέχνης ηθοποιός στις άλλες κοινωνικές τους ιδιότητες… Οι νότες άλλωστε, θεατρικές ή όχι, πάντα ταξιδεύουν πέρα από της κάθε σκηνής το πεντάγραμμο στα μονοπάτια της μνήμης, κι ο δρόμος είναι πάντα μακρύς…»

Θα τελειώσουμε ενώνοντας την φωνή μας με την Σίλια Χριστοδούλου για να ευχηθούμε στην Βούλα Καγιάσα καλές και δημιουργικές συνέχειες στα μονοπάτια του θεατρικού δυναμικού της παροικίας μας.

The post Σίλια Χριστοδούλου: «Η Nota Théâtrale Bruxelles στάθηκε στο σανίδι με την υπερβατική δύναμη της αγνής, ουσιαστικής κωμωδίας» appeared first on .

Kristina Grigaité

Την πρώτη μέρα του εορταστικού τριημέρου για τα 40 χρόνια της λειτουργίας του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου το θεατρόφιλο κοινό της πόλης των Βρυξελλών είχε τη χαρά να παρακολουθήσει και να χειροκροτήσει τέσσερις συμμετοχές σε μία βραδιά αφιερωμένη στο θεατρικό αναλόγιο.
Όπως σωστά μας υπενθύμισε στον πρόλογο του ο Τάσος Νυχάς, λίγο πριν ανοίξει η αυλαία στη θεατρική σκηνή του Joli-Bois, το θεατρικό αναλόγιο, η σκηνοθετημένη ανάγνωση πρωτότυπων θεατρικών κειμένων, είναι κάτι που «θα δείξει τον παλμό της πόλης των Βρυξελλών στα θεατρικά δρώμενα» και όχι μία παράσταση που θα μείνει αξέχαστη στο κοινό.
Παρ΄όλα αυτά οι συμμετέχοντες κατάφεραν να κερδίσουν, ο καθένας με τον τρόπο του, τους θεατές.
Το έργο που ξεχώρισε τόσο με το έξυπνο και καλογραμμένο κείμενο, όσο και με την σκηνοθεσία και ερμηνεία των ηθοποιών ήταν αυτό της θεατρικής ομάδας Nota Theatale με τίτλο «Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες», σε κείμενο και σκηνοθεσία της Βούλας Καγιάσα*, με πρωταγωνιστές τους τους Ιωακείμ Δρόσο και Αντρέα Στεμπίλη ενώ συμμετείχαν η Κοραλία Κοντού και η Kristina Grigaité.

«Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες… θα εύχεσαι να μην το είχες επιχειρήσει!»

Σε λίγο περισσότερο από 20 λεπτά, οι απολαυστικοί Αντρέας Στεμπίλης και Ιωακείμ Δρόσος μας μετέφεραν στους δρόμους των Βρυξελλών, στο δύσκολο άθλημα της αυτοκίνησης στη βελγική πρωτεύουσα, όπου με έντονα κωμικά και καυστικά στοιχεία μάς θύμισαν όλες τις παράξενες και κωμικοτραγικές στιγμές που καθημερινά ζούμε και αντιμετωπίζουμε στο τιμόνι του αμαξιού μας και όχι μόνο! Στην έξυπνη σκηνοθεσία του έργου βοήθησαν τα μέγιστα οι γνωστές μας, από το τελευταίο θεατρικό έργο της Nota Theatrale το Toc-Toc (2023), Κοραλία Κοντού και Kristina Grigaité.
Στην σημερινή μας συνέντευξη φιλοξενούμε την σκηνοθέτη και συγγραφέα του «Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες» Βούλα Kαγιάσα. Μαζί της συζητάμε τον θεσμικό πλέον χαρακτήρα του αναλογίου στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας, για την διαδικασία συγγραφής θεατρικού κειμένου, για το φετινό αναλόγιο που παρουσίασε, την επιλογή των ηθοποιών που επιλέχθηκαν αλλά και για τις σκέψεις που γεννιούνται από τα 40 χρόνια λειτουργίας του θεατρικού Εργαστηρίου.

Kristina Grigaité, Κοραλία Κοντού, Ιωακείμ Δρόσος

Κυρία Καγιάσα, συγχαρητήρια για την συμμετοχή της θεατρικής ομάδας Nota Théâtrale στον τριήμερο εορτασμό των 40 χρόνων παρουσίας του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου (ΕΘΕ) στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας.

Πώς εξελίχθηκε το εορταστικό τριήμερο στο Joli Bois και τι συναισθήματα γεννούν σε εσάς τα 40 χρόνια λειτουργίας μιας αντίστοιχης με την δική σας ομογενειακής θεατρικής ομάδας;

Ευχαριστώ πολύ. Θεωρώ τιμή μου που συμμετείχα με την Nota Théâtrale στο θεατρικό Αναλόγιο που έγινε στο πλαίσιο του εορτασμού των 40 χρόνων θεατρικής παρουσίας του ΕΘΕ στις Βρυξέλλες. Ήταν μια ευκαιρία να γιορτάσουμε σε ένα κατάμεστο από κόσμο θέατρο, την αγάπη μας για το θέατρο και τη δημιουργικότητα που ενώνει τις ομάδες. Θέλω να ευχαριστήσω και από εδώ τον Τάσο Νυχά για την πρόταση και την τιμή. Όπως το θεατρόφιλο κοινό των Βρυξελλών γνωρίζει, ο Τάσος Νυχάς δεν είναι μόνο η ψυχή του ΕΘΕ. Είναι επίσης εμπνευστής και κεντρικός διοργανωτής εκδηλώσεων που φέρνουν μαζί τις θεατρικές ομάδες της πόλης. Μιλάω φυσικά για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου που φέτος έγινε για τέταρτη φορά και για το θεατρικό Αναλόγιο που είναι η δεύτερη.

Τα 40 χρόνια λειτουργίας μιας θεατρικής ομάδας είναι μια μοναδική επιτυχία και μπράβο σε όσους την κρατούν ζωντανή! Αυτόματα κάνω μια σύγκριση με τη δική μας ομάδα, που φέτος γίνεται 11 χρονών. Το θέατρο είναι απαιτητικό αλλά και γενναιόδωρο. Πολλές ώρες δουλειάς, άγχος και αγωνία, όμως και μεγάλη ικανοποίηση και χαρά με την αποδοχή του κοινού. Μετά το τέλος κάθε παράστασης, με τελευταία πριν από λίγους μήνες το Toc Toc του Laurent Baffie, το αποτέλεσμα μας επιβραβεύει και είναι αυτό που ύπουλα μας δεσμεύει και υπόσχεται μια συνέχιση. Δεν μπορώ βέβαια να σκεφτώ μακροπρόθεσμα!

Αντρέας Στεμπίλης

Η βραδιά του Θεατρικού Αναλογίου δείχνει να κερδίζει μια θεσμική θέση στις δράσεις των θεατρικών ομάδων. Ποια τα οφέλη για τους συγγραφείς, για τις θεατρικές ομάδες και ποια για το θεατρόφιλο κοινό;

Μακάρι να γίνει θεσμός το Θεατρικό Αναλόγιο καθώς δίνει την ευκαιρία σε όσους καταπιάνονται με τη συγγραφή, να επικοινωνήσουν το έργο τους και τελικά να αφουγκραστούν την απήχηση που μπορεί να έχει στο κοινό. Πιστεύω ότι δεν είναι εύκολο για τον καθένα να πάρει πρωτοβουλία και να παρουσιάσει τη δουλειά του μόνος του, επομένως το πλαίσιο αυτό βοηθάει και παρακινεί και άλλους να τολμήσουν.

Για το θεατρόφιλο κοινό, η βραδιά του Θεατρικού Αναλογίου προσφέρει τη δυνατότητα να ανακαλύψει νέα και ανεξερεύνητα θεατρικά έργα και να απολαύσει μια ποικιλία παραστάσεων από διαφορετικές ομάδες με τη δική της δυναμική και φιλοσοφία η καθεμία. Τέτοιες δράσεις έχουν πολλαπλή επίδραση από όποια θέση κι αν συμμετέχει κανείς. Το θέατρο, είτε παίζεις ή σκηνοθετείς, είτε παρακολουθείς, σε καθιστά αυτόματα μέρος μιας αρμονικής εξίσωσης. Ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας με τον άλλο, δίνουμε ψυχή και αγάπη και εισπράττουμε ακριβώς αυτό.

Ιωακείμ Δρόσος

«Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες»: Πείτε μας δύο λόγια για την έμπνευση και την επιλογή του κειμένου αυτού στην συμμετοχή σας στο φετινό θεατρικό Αναλόγιο.

Ζούμε και μετά γράφουμε. Εγώ λοιπόν οδήγησα στις Βρυξέλλες και, αφού επέζησα, μετά έγραψα! Φυσικά και δε λείπουν από το κείμενο αναφορές στην Ελλάδα και την εκεί οδηγική συμπεριφορά μας! Τα σκηνικά που αναφέρω τα έχω βιώσει η ίδια και όταν αγανακτισμένη
επέστρεφα σπίτι, τα ανέβαζα σε ποστ στο fb περιγράφοντάς τα κάπως κυνικά! Κάποια στιγμή μαζεύτηκαν πολλές ιστορίες και λέω γιατί να
χαθούν στον τοίχο μου! Έτσι τα κατέγραψα παραδοσιακά, στο χαρτί. Όταν μου έγινε πρόταση για το θεατρικό Αναλόγιο, το ανέσυρα από διάφορες σημειώσεις που κρατώ κατά καιρούς, με αποτέλεσμα να πάρει σάρκα και οστά στη σκηνή του Joli Bois, όπου με μεγάλη χαρά
διαπίστωσα από το αβίαστο γέλιο του κοινού την ώρα της παράστασης, ότι οι θεατές πραγματικά ταυτίστηκαν. Μάλιστα στο φουαγιέ αργότερα μου διηγούνταν δικές τους παρόμοιες ιστορίες για γέλια… αλλά και για κλάματα!

Ποιες ήταν οι προσωπικές προκλήσεις στη φετινή βραδιά του θεατρικού αναλογίου;

Η προσωπική πρόκληση είναι πάντα η ίδια. Να καταφέρω να επικοινωνήσω το δικό μου όραμα σε συνδυασμό με την ομαδική προσπάθειά μας, με το κοινό, να του δώσουμε ένα αντίδωρο που να αξίζει τον χρόνο και τη διάθεση που έχουν οι άνθρωποι που έρχονται να μας τιμήσουν με την παρουσία τους. Κάθε φορά η αγωνία εστιάζεται στο αισθητικό αποτέλεσμα που θα προκύψει από την αισθητική μου παρέμβαση. Αυτή τη φορά το άγχος αφορούσε και στο κείμενο καθώς ήταν δικό μου. Και το αίσθημα αυτό δεν περιορίζεται μόνο στο δικό μας έργο. Σε μία κοινή εκδήλωση αυτό που ενδιαφέρει είναι η τελική γεύση που θα πάρει ο θεατής από όλη τη βραδιά.

Kristina Grigaité, Κοραλία Κοντού

Αν και ενταγμένο στο θέατρο του Παραλόγου το «Παντόφλες και ψάρια», το δικό σας πρωτότυπο κείμενο με το οποίο συμμετείχατε στην Παγκόσμια Ημέρα θεάτρου 2023 έβγαλε και αυτό αυθόρμητο γέλιο. Φέτος ακόμα μία φορά επιλέξατε το κωμικό- καυστικό στοιχείο στο κείμενό σας. Είναι μία προσωπική επιλογή ή μία ανάγκη του κοινού που έχετε ανιχνεύσει;

Τελικά ποιες οι δυσκολίες και οι απαιτήσεις στη συγγραφή ενός κειμένου που έχει σαν στόχο να βγάλει γέλιο;

Είναι καταρχήν προσωπική επιλογή, ένας δικός μου τρόπος να βλέπω τα πράγματα και να εκφράζομαι ακόμη και μέσα από δύσκολες καταστάσεις. Γενικότερα αυτοσαρκάζομαι, χρησιμοποιώντας το χιούμορ μου για να καταδείξω ή να ξορκίσω τις αδυναμίες μου, συνεπώς είμαι και δέκτης του καλού αστείου. Καλό εννοώ αυτό που δεν προσβάλλει και δεν έχει ως δεύτερη ανάγνωση την αποκάλυψη μιας πικρής αλήθειας σε προσωπικό επίπεδο. Ωστόσο για θέματα καθημερινά που απασχολούν όλους μας σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο μπορεί να γίνω και καυστική έχοντας μια πιο δυναμική αλλά ειλικρινή προσέγγιση των πραγμάτων, που μπορεί να προκαλέσει αντίδραση σε κάποιον με αντίθετη άποψη. Μέσα από το χιούμορ μπορούμε να περάσουμε και σοβαρά μηνύματα. Οι θεατές πολλές φορές έχουν ανάγκη να ακούσουν αυτό που ήδη μπορεί να ξέρουν και ίσως σκέφτονται, αλλά δεν το έχουν βάλει οι ίδιοι σε λέξεις ή σε πλαίσιο κατάλληλο να διερευνηθεί από ορισμένη οπτική. Εκείνο είναι και το σημείο της ΄συνάντησης΄ του έργου με το κοινό, που είναι και το ζητούμενο.

Λέγεται ότι η κωμωδία είναι πιο δύσκολη, το να μπορεί δηλαδή ένα σύνολο ανθρώπων με διαφορετικές προσλαμβάνουσες και αντίληψη να γελάσει με το ίδιο αστείο. Επίσης πρέπει να είναι επίκαιρη. Όμως εγώ λειτουργώ όταν γράφω πιο εγωιστικά, γράφω για μένα και τους φίλους μου, δεν είμαι επαγγελματίας ώστε να πρέπει να ανταποκριθώ σε ένα κοινό που θέλει ή πρέπει να το κάνω να γελάσει ή να κλάψει. Αυτό με απασχολεί περισσότερο σκηνοθετικά και αυτό για να υπηρετήσω ή αυτό που επιτάσσει το κείμενο ή η σκηνοθετική προσέγγιση.

Κοραλία Κοντού, Αντρέας Στεμπίλης

Ποια ήταν τα κριτήρια για τις επιλογές των ηθοποιών που είδαμε επί σκηνής στο Joli-Bois και τι κλήθηκαν, από εσάς, να κάνουν;

Εγώ τους επέλεξα; Μπορεί να φαίνεται έτσι, αλλά νομίζω ότι αυτοί με επέλεξαν τελικά…άλλωστε εκείνοι εκτίθενται πρώτοι! Το λέω με την έννοια της εμπιστοσύνης που μου δείχνουν πάντα και τους ευχαριστώ για αυτό. Είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ ξανά και με τους τέσσερις ηθοποιούς και ομολογώ πως είναι ιδιαίτερα τιμητικό το να σέβονται κάποιοι την ιδέα σου, το πάθος και το όραμά σου. Νιώθω τυχερή που έχω δίπλα μου ανθρώπους με όμορφη ψυχή, χιούμορ, όρεξη και υπομονή. Μετέφεραν αυτή τη φορά στους θεατές τις δικές μου προσωπικές σκέψεις με μεγάλη επιτυχία, αφού πρόσφεραν γέλιο στο κοινό και με έκαναν υπερήφανη. Διότι, τι καλούνται να κάνουν τελικά οι ηθοποιοί; Κάτι ιδιαίτερα δύσκολο και μάλιστα όταν δεν είναι και επαγγελματίες. Να καταθέσουν μια αρμονική πρόταση, ένα ολοκληρωμένο και δεμένο αποτέλεσμα μέσα από τη μικρή χρονικά συνύπαρξή τους και όντας πολλές φορές άγνωστοι και μεταξύ τους αλλά και με αυτόν που τους καθοδηγεί σκηνοθετικά. Και όμως κάτι μαγικό συμβαίνει κάθε φορά και με απίστευτη δεξιοτεχνία και προσήλωση το καταφέρνουν επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Ευκλείδη «το όλον του μέρους μείζον». Το σύνολο λοιπόν με ένα μαγικό τρόπο προ – ηγείται του μέρους, αφού είναι το πιο σημαντικό!

Κοραλία Κοντού, Ιωακείμ Δρόσος, Kristina Grigaité

Μετά το τέλος μίας παράστασης αναλογίζεστε τι πήγε-δεν πήγε καλά ή τι θα μπορούσε να πάει καλύτερα;

Μετά το τέλος κάθε παράστασης νιώθω χαρά, ικανοποίηση και συγκίνηση. Όχι, δεν κάνω απολογισμό. Πάντα και κάτι θα μπορούσε να είχε πάει καλύτερα, αλλά η ευκαιρία για βελτίωση δίνεται μόνο κατά τη διάρκεια των προβών. Το μυαλό λοιπόν μπαίνει σε μια τέτοια διαδικασία από τη στιγμή που θα αρχίσει να ετοιμάζεται μια επόμενη παράσταση!

Αντρέας Στεμπίλης

Στο ψηφιακό σκηνικό της παράστασης είδαμε με χαρά το σκηνικό του TROUBLEx της θεατρικής παράστασης που απολαύσαμε από την Nota Théâtrale τον Μάιο του 2019. Μήπως πρέπει να περιμένουμε ένα δεύτερο μέρος της ομολογουμένως επιτυχημένης αυτής θεατρικής παράστασης; Ποια τα επόμενα σχέδια της Nota Théâtrale;

Το TROUBLEx, για όσους δεν το έχουν παρακολουθήσει, ήταν ένα θεατρικό σόου σε σύλληψη δική μου. Πρόκειται για ένα σκηνικό που μας μεταφέρει σε παρόμοιο περιβάλλον με μια διάλεξη TEDx, όπου 8 χαρακτήρες παρουσιάζουν το προσωπικό τους πρόβλημα. Στη νέα παράσταση «Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες» δύο ήρωες περιγράφουν διάφορα προβλήματα από την οδηγική τους εμπειρία στις Βρυξέλλες και έτσι ενέταξα και αυτούς στη συνθήκη του TROUBLEx. Επίσης το είδα σαν μια καλή ευκαιρία να το θυμηθεί ξανά το κοινό, επειδή έχω σκοπό να διοργανώσουμε στο άμεσο μέλλον ως Nota Théâtrale κάτι αντίστοιχο!

Προς το παρόν ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς για την επόμενη παραγωγή της ΝΟΤΑ που είναι η συναυλία με τον Νίκο Πορτοκάλογλου στις 25 Απριλίου στο W:halll.

*Η Βούλα Καγιάσα κατάγεται από την Καβάλα. Αποφοίτησε το 2003 από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης (ΔΠΘ) και με την άφιξή της στις Βρυξέλλες το 2007, ως αποσπασμένη εκπαιδευτικός, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Τέχνη του ζωντανού θεάματος (Master en Arts du spectacle) στο τμήμα Επιστημών Πληροφορίας και Επικοινωνίας (ULB).

Από το 2011 εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Είναι σκηνοθέτης και ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας Nόta Théâtrale, η οποία ξεκίνησε να δραστηριοποιείται στις Βρυξέλλες το 2013 ανεβάζοντας την κωμωδία Φούστα Μπλούζα των Ρέππα-Παπαθανασίου. Ακολούθησε το Πώς να ληστέψετε μια τράπεζα του Sami Fayad, η Αντιγόνη του Jean Anouilh, που ταξίδεψε και στην Καβάλα στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου αλλά και στην Ιεράπετρα με συμμετοχή στο Πανελλήνιο φεστιβάλ, το θεατρικό show TROUBLEx σε σύλληψη της Βούλας Καγιάσα και το TOC TOC του Laurent Baffie. Στις εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στις Βρυξέλλες, συμμετείχε με το Τίποτα του Ευδόκιμου Τσολακίδη, τον μονόλογο από το Crave της Sarah Kane και το Παντόφλες και Ψάρια της Βούλας Καγιάσα. Από το 2011 συνεργάζεται επίσης με την ειδησεογραφική ιστοσελίδα Newsville.be για την πολιτιστική ατζέντα.

Επόμενη δράση της Nόta Théâtrale είναι η μεγάλη συναυλία του Νίκου Πορτοκάλογλου στις Βρυξέλλες, στις 25 Απριλίου 2024. 

«Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες…» της Βούλας Καγιάσα

Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα
Παίζουν: Ιωακείμ Δρόσος, Αντρέας Στεμπίλης
Μαζί τους: Kristina Grigaité, Κοραλία Κοντού
Απαγγελία : Γιάννης Δελής

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Βούλα Καγιάσα: «Η προσωπική πρόκληση είναι να καταφέρω να επικοινωνήσω το δικό μου όραμα σε συνδυασμό με την ομαδική προσπάθεια» appeared first on .

Γνωρίζω τη Νότα από τα γενοφάσκια της…Πιο συγκεκριμένα από τη σύλληψή της στο μυαλό της Βούλας και φυσικά ήμουν παρούσα στην Φούστα-Mπλούζα με την οποία συστήθηκαν στο κοινό των Βρυξελλών. Θυμάμαι την αγωνία και τη λαχτάρα να πάνε όλα καλά και ο κόσμος να επιδοκιμάσει την προσπάθεια της ομάδας. Την επιδοκίμασε και όχι τυχαία. Η εμμονή στη λεπτομέρεια – στην παραμικρή λεπτομέρεια- και το υψηλό αισθητικό κριτήριο θα γινόταν το σήμα κατατεθέν της Νόta Théâtrale.

Το επόμενο καλοκαίρι μετά την Φούστα Μπλούζα, η ζωή με οδήγησε κάπου στο Νότο της Ισπανίας και η παράσταση εκείνη ήταν και η τελευταία που είχα δει- μέχρι τώρα. Φυσικά και μάθαινα από πρώτο χέρι για όλες τις παραστάσεις και μου μεταφέρονταν λεπτομέρειες για όλη την προσπάθεια. Ωστόσο, μέχρι το προηγούμενο Σάββατο που πέρασα την πόρτα του όμορφου θεάτρου Mercelis, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλωσε η Νότα!

Η υπόθεση μου ήταν γνωστή, έξι χαρακτήρες με ξεχωριστή ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ο καθένας συναντιούνται στην αίθουσα υποδοχής ενός διάσημου ψυχιάτρου. Είχα δει σε γνωστή πλατφόρμα την ισπανική εκδοχή και μου άρεσε. Βαρέθηκα λιγάκι για να είμαι ειλικρινής, αλλά το ισοζύγιο ήταν θετικό. Με αυτά τα κυρίως θετικά συναισθήματα – αλλά και με την σιγουριά ότι κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα κουραστώ, πέρασα την πόρτα του θεάτρου.

Έξι ερασιτέχνες ηθοποιοί – κάποιοι από ό,τι έμαθα για πρώτη φορά στο σανίδι, απογείωσαν το κείμενο. Ζούσαν την διαταραχή που σημάδευε τους ρόλους τους. Έπαιζαν και όταν δεν θα τους έβλεπε κανείς. Ρόλοι που δεν ήταν μόνο λόγος, αλλά κίνηση, ύφος, εκφραστική δύναμη.

Πόσο ταυτίστηκα με την μικροβιοφοβική, αναρωτιέμαι και εύχομαι να είχε νερό και όχι αντισηπτικό το μπουκαλάκι που ψέκαζε συνεχώς.

Ο υπέροχος μάγκας κύριος Σαράντης στην μαγεία και σκλαβιά των αριθμών του – τι ωραίο εύρημα το 40 στην μπλούζα του.

Η συμπαθέστατη θεοσεβούμενη κυρία με την αγωνία να τσεκάρει τις λεπτομέρειες της ζωής (και αυτό παρεμπιπτόντως το έχω… πάντα ξεχνώ το σίδερο αναμμένο ακόμα και αν έχω να σιδερώσω εβδομάδες).

Η αέρινη Λίλη μας επαναλάμβανε τις φράσεις – παλιλαλία το είπανε – και αρχίσαμε να συμπαθούμε και αυτή τη διαταραχή..

Ο αθώος Μπάμπης, με τον φόβο των γραμμών στο βλέμμα και την ασύμμετρη μανία για συμμετρία.

Και φυσικά ο κύριος Φώτης. Ο κύριος λα τουρέτ, ο βωμολόχος. Καμία βρισιά, και ήταν πολλές, δεν με πρόσβαλε ως θεατή, γιατί η αθυροστομία του δεν ήταν η ταυτότητά του.
Πράος και ήρεμος μέχρι να ανοίξει το στόμα του και μετά οι λέξεις κινούνταν μόνες τους.
Αιχμάλωτος της γλώσσας και της διαταραχής όπως όλοι… αλλά όχι αιχμάλωτοι της ψυχής.

Και φυσικά η χαριτωμένη εισβολέας γραμματέας… αυτή που ξέρει την αλήθεια, που έχει ξαναζήσει την ιστορία και κατάφερε να κρύψει ότι τίποτα δεν την εκπλήσσει.

Οι εξαιρετικές πάντα μουσικές επιλογές της Βούλας Καγιάσα, χρησίμευσαν αυτή τη φορά και ως έξυπνο τέχνασμα για να μας συστήσει τους χαρακτήρες. Απόλυτα σωστή επίσης και η επιλογή της μινιμαλιστικής σκηνής, για να ρίξει το φως και το ενδιαφέρον στους ανθρώπινους χαρακτήρες. Ένα ακόμα σταθερό χαρακτηριστικό της Νότας είναι ότι με τη χρήση των υπέρτιτλων δεν κλείνει την πόρτα στο ξενόγλωσσο κοινό. Ένα μεγάλο μπράβο στην εμπνευσμένη μετάφραση της Μαίρης Πανούση, ειδικά των βωμολοχιών.

Η Βούλα Καγιάσα, πήρε το ρίσκο να ανεβάσει μια δύσκολη κωμωδία, με γρήγορους διαλόγους και απαιτητικούς ρόλους και της βγήκε. Δημιούργησε μια ομάδα που έπαιζε και περνούσε καλά. Μια ομάδα που δεν έχασε λεπτό τη συνοχή.

Διαψεύστηκα πανηγυρικά. Όχι, δεν βαρέθηκα λεπτό!

Κατεβαίνοντας τις σκάλες του θεάτρου, τα χαμόγελα των θεατών ήταν η ηχηρότερη επιβεβαίωση αυτής της δουλειάς. Ευχαριστούμε Βούλα Καγιάσα, ευχαριστούμε Νόta Théâtrale για την διασκεδαστικότερη ομαδική ψυχοθεραπεία.

Ιωάννα Τσότσου
Photos: Aλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Η παράσταση Toc-Toc μέσα από τη ματιά της Ιωάννας Τσότσου appeared first on .

Ενα δεύτερο στοιχείο που μας έκανε να νιώσουμε πολύ κοντά στην Kristina -και ίσως πιο σημαντικό από το πρώτο κομμάτι της εισαγωγής μας- αποτελεί το γεγονός του ότι η Kristina είναι Λιθουανή και η θεατρική της ερμηνεία έγινε με τρόπο άριστο σε μία γλώσσα που δεν είναι μητρική της και την οποία ακόμα μαθαίνει! Η μεγάλη της αυτή προσπάθεια αλλά και η συμμετοχή της στην ελληνική θεατρική ομάδα μας τιμά όλους και μόνο συγχαρητήρια και θαυμασμό μπορεί να εισπράξει.

Kristina συγχαρητήρια για την συμμετοχή σου στη θεατρική παράσταση TOC-TOC με την ομάδα της Nota Théâtrale. Θα μπορούσες να μας πεις αρχικά ποια είναι η σχέση σου με τις Βρυξέλλες;

Πρώτα απ” όλα, σας ευχαριστώ για τα τόσο θερμά σχόλια για τη θεατρική μας παράσταση.
Πρώτα απ” όλα, σας ευχαριστώ για τα τόσο θερμά σχόλια για τη θεατρική μας παράσταση.
Συγγνώμη, ξέφυγε η Λίλη λίγο!
Η πρώτη μου σχέση με τις Βρυξέλλες ήταν το 2012 όταν ήρθα για ένα χρόνο να εργαστώ στα ευρωπαϊκά όργανα ως εθνικός εμπειρογνώμονας. Αργότερα συνάντησα τον ελληνικής καταγωγής σύντροφό μου και έκτοτε ερχόμουν ως «ερωτικός μετανάστης». Η σχέση μας ενίσχυσε το ενδιαφέρον μου για την ελληνική κουλτούρα και τη γλώσσα. Από το 2019 μετακόμισα στις Βρυξέλλες όπου εργάζομαι τώρα ως μόνιμη υπάλληλος στα ευρωπαϊκά όργανα. Έτσι, οι Βρυξέλλες αποτελούν πλέον μέρος της ζωής μου.

Πως έγινε η επαφή με το ελληνικό στοιχείο της πόλης μας;

Η πρώτη μου σύνδεση με το ελληνικό στοιχείο των Βρυξελλών ήταν μέσω γνωριμιών του συντρόφου μου. Όταν μετακόμισα στις Βρυξέλλες  ασχολήθηκα με άλλες δραστηριότητες όπως μαθήματα ελληνικής γλώσσας, θέατρο κλπ. κι έτσι διευρύνθηκαν οι σχέσεις μου με Έλληνες, κάτι που με βοήθησε να ενσωματωθώ περαιτέρω στην τοπική κοινότητα.

Είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος βρίσκεται κοντά στις Τέχνες και στο θέατρο; 

Είμαι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα λέγατε καλλιτεχνικός τύπος! Στην καθημερινή μου ζωή, είμαι τεχνοκράτης και άνθρωπος της λογικής. Αν και για οκτώ χρόνια συμμετείχα στο σχολικό θέατρο, απολαμβάνοντας τις προσωπικές ιδιότητες που μου έδινε – απέκτησα περισσότερη αυτοπεποίθηση, μπορούσα να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου και να μην αγχώνομαι σε δύσκολες καταστάσεις. Ακόμα και τώρα, η δημιουργικότητα και οι θεατρικές ικανότητες με βοηθούν στη
δουλειά μου. Παρ” όλα αυτά, όχι, δεν νομίζω ότι είμαι φύσει καλλιτεχνικό άτομο, αλλά εκτιμώ την τέχνη ως θεατής, πηγαίνω αρκετά συχνά για να δω θέατρο, όπερα και συμφωνική μουσική.

Πως αποφάσισες να παίξεις σε ένα ελληνόφωνο θεατρικό έργο;

Ένα από τα άτομα που μου σύστησε ο σύντροφός μου πριν από πολλά χρόνια ήταν η Βούλα Καγιάσα. Ήξερα ότι διευθύνει τη θεατρική ομάδα Nota Théâtrale, αλλά για χρόνια την γνώριζα ως φίλη. Ένα βράδυ η Βούλα ήρθε στο σπίτι μου για φαγητό και μου μίλησε για το TOC TOC. Όπως ίσως γνωρίζετε, η Βούλα έχει ένα εκπληκτικό ταλέντο να πείθει τον κόσμο. Αποφάσισα να παίξω στην παράσταση το ίδιο κιόλας βράδυ!

Δεν ήταν εύκολη απόφαση για μένα να επιστρέψω σε μια θεατρική σκηνή μετά από διάλειμμα 20 χρόνων και ακόμη περισσότερο έχοντας κατά νου ότι η παράσταση θα ήταν στα ελληνικά, μια γλώσσα που ακόμη μαθαίνω και που δεν είναι η μητρική μου. Αλλά το γεγονός ότι μου έλειψαν τα χρόνια του θεάτρου και η εμπιστοσύνη που μου έδειξε η Βούλα με βοήθησαν να κάνω αυτή τη βουτιά στα βαθιά. Ενθουσιάστηκα από την πρόκληση να παίξω σε γλώσσα που κυριολεκτικά δεν κατέχω. Ήμουν σίγουρη ότι αυτό θα αύξανε τις γνώσεις μου για την ελληνικά και θα με έφερνε αντιμέτωπη με μια μοναδική πρόκληση.

Βούλα Καγιάσα, Κριστίνα Γκριγκάιτε

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι χρησιμοποιείς μία γλώσσα που δεν είναι η μητρική σου στην ερμηνεία ενός θεατρικού ρόλου;

Ήταν ταυτόχρονα μια προκλητική δέσμευση και μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εμπειρία. Προφανώς, η μητρική γλώσσα προσφέρει μεγαλύτερη άνεση και εξοικείωση, αλλά το να ερμηνεύσεις έναν ρόλο σε μια ξένη γλώσσα σου ανοίγει νέους πολιτιστικούς και γλωσσικούς ορίζοντες. Ομολογώ βέβαια ότι για τον ρόλο της Λίλης εμπνεύστηκα από διάφορα πολιτιστικά υπόβαθρα.
Φυσικά, η έλλειψη γλωσσικών δεξιοτήτων όχι μόνο περιορίζει την κατανόηση για το έργο και τον ρόλο, αλλά επίσης καθιστά πολύ δύσκολο να αυτοσχεδιάσεις επί τόπου, εάν χρειαστεί. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος φόβος μου όταν ανέβηκα στη σκηνή. Πρέπει όμως να πω ότι η βοήθεια και η υποστήριξη όλων των μελών της ομάδας της Nota Théâtrale ως προς την διόρθωση της προφοράς μου, ή την εξήγηση του νοήματος της μίας ή της άλλης φράσης ήταν υποδειγματική. Και μόνο το γεγονός ότι κάποιες φορές την εβδομάδα για τουλάχιστον δύο ώρες βυθιζόμουν σε ελληνικές συζητήσεις, μάθαινα ανέκδοτα, έθιμα, κλπ. σίγουρα συνέβαλε στην ενίσχυση της γνώσης της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας και ήταν μια καταπληκτική προσωπική εμπειρία. Το βρήκα πολύ ικανοποιητικό και αναζωογονητικό.

Ποιες ήταν οι βασικές προκλήσεις που αντιμετώπισες στην προετοιμασία του ρόλο της Λίλης στο TOC-TOC;

Υπήρχαν δύο προκλήσεις. Πρώτον, αυτό που ανέφερα ήδη – τη γλώσσα. Τη στιγμή που συμφώνησα να παίξω τον ρόλο, ήξερα πολύ καλά ότι θα πρέπει να αφιερώσω περισσότερο χρόνο και προσπάθεια από ό,τι οι φυσικοί ομιλητές για να μάθω τον ρόλο μου και να κατακτήσω όσο μπορώ την προφορά μου και τον κατάλληλο ρυθμό ομιλίας. Ήθελα να δημιουργήσω τον χαρακτήρα της Λίλης με τρόπο που κανένας θεατής δεν θα μπορούσε να πει ότι δεν είναι Ελληνίδα. Ελπίζω να το πέτυχα!

Δεύτερον, ο ρόλος της Λίλης στο έργο απαιτούσε να αντιμετωπίσω την πρόκληση της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής που είχε ο χαρακτήρας και να την ερμηνεύσω με ευαισθησία και σεβασμό. Ήταν σημαντικό να βρούμε έναν τρόπο να απεικονίσουμε τον χαρακτήρα της Λίλης με αυθεντικότητα και να εκφράσουμε τις διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητάς της με τρόπο που θα έχει απήχηση στο κοινό.

Μέσα από τη διαδικασία των προβών αλλά και των παραστάσεων, ο ηθοποιός προλαβαίνει τελικά να αναγνωρίσει τις κοινωνικές αλλά και τις βαθιά ανθρώπινες διαστάσεις της ψυχοθεραπευτικής αυτής κωμωδίας;

Οπωσδήποτε! Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και των παραστάσεων, ο καθένας μας ως ηθοποιός είχε την ευκαιρία να ανακαλύψει βαθιές διαστάσεις αυτής της ψυχοθεραπευτικής κωμωδίας. Το έργο «TOC TOC» πραγματεύεται τις ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές των χαρακτήρων και μέσα από την ερμηνεία των ρόλων, καταφέραμε να εξερευνήσουμε τις περίπλοκες συναισθηματικές και ψυχολογικές διαστάσεις που σχετίζονται με αυτές τις διαταραχές.

Επίσης, το έργο παρουσιάζει κοινωνικές πτυχές, όπως η αντιμετώπιση και η ανοχή της διαφορετικότητας. Ο ρόλος μας ως ηθοποιών ήταν να αναδείξουμε αυτές τις κοινωνικές διαστάσεις μέσα από την παράστασή μας, προκαλώντας σκέψεις και ίσως συναισθηματικές αντιδράσεις στο κοινό. Επίσης, καθώς το «TOC TOC» πραγματεύεται τις ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές με χιουμοριστικό τρόπο, μπορεί να βοηθήσει το κοινό να τις κατανοήσει και να τις αντιμετωπίσει με πιο ανοιχτό και ευέλικτο τρόπο. Συνοψίζοντας, ελπίζω ότι μέσα από την ερμηνεία των θεατρικών μας ρόλων καταφέραμε να αναδείξουμε την ανθρώπινη διάσταση του έργου, πέρα από το γέλιο που είναι σίγουρα ο σκοπός μιας κωμωδίας, προσφέροντας μια πολυδιάστατη και στοχαστική εμπειρία στο κοινό.

Βλέποντας την αίθουσα του θεάτρου Mercelis γεμάτη από κόσμο όλες τις μέρες των παραστάσεων θα ήθελα να σε ρωτήσω αν πιστεύεις πως τελικά το κοινό, περισσότερο από ποτέ, έχει ανάγκη το γέλιο που απλόχερα μας πρόσφερε η κωμωδία TOC-TOC.

Όπως είπε ο Τσάρλι Τσάπλιν, «μια μέρα χωρίς γέλιο είναι μια χαμένη μέρα» και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με αυτό. Υπάρχουν τόσοι πολλοί λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι θέλουν να γελούν. Πρώτα απ” όλα, είναι μια πολύ φυσική ανθρώπινη προτίμηση βιολογικά, το γέλιο δημιουργεί ορμόνες ευτυχίας όπως η ντοπαμίνη και οι ενδορφίνες στο σώμα μας. Η κωμωδία μπορεί να λειτουργήσει ως ένα είδος θεραπείας που ανακουφίζει από το άγχος και το στρες των ανθρώπων. Δεύτερον, στην εποχή μας η οποία χαρακτηρίζεται από άγχος και ανησυχία σε πολλά επίπεδα, το κοινό χρειάζεται περισσότερο από ποτέ το γέλιο και την απόδραση από την καθημερινότητα για να ξεφεύγουμε από τα προβλήματά μας. Επιπλέον, το γέλιο είναι κοινωνικό δέσιμο αφού είναι μεταδοτικό. Σίγουρα λοιπόν η κωμωδία έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά της κοινωνίας μας και μπορεί να προσφέρει ψυχολογική και κοινωνική ανακούφιση σε δύσκολες στιγμές.

Ποιες στιγμές κρατάς από τις μέρες των παραστάσεων;

Είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Στην παράσταση, η Λίλη φτάνει σχεδόν τελευταία στην αίθουσα αναμονής του γιατρού, οπότε κάθε μέρα της παράστασης είχα χρόνο να παρατηρήσω την ανταπόκριση του κοινού στους άλλους ηθοποιούς πριν μπω στη σκηνή. Φυσικά, ήλπιζα να πετύχουν οι φίλοι της ομάδας μου, οπότε κάθε χειροκρότημα και γέλιο ήταν τόσο πολύτιμα για μένα γιατί σήμαινε ότι όντως κέρδισαν αμέσως το κοινό μας. Έτσι, κρατάω τη στιγμή των πρώτων αντιδράσεων του κοινού.

Η υποκριτική για μένα είναι μια εμπειρία «εκτός σώματος», οπότε τη στιγμή που πατάω το πόδι μου στη σκηνή, δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τα όρια της σκηνής, κλείνει και ο τέταρτος τοίχος. Είναι συναρπαστικό, γιατί το μυαλό μου αποβάλλει αυτόματα αυτό που συμβαίνει πέρα από τη σκηνή και φαίνεται ότι παίζουμε μεταξύ μας μόνο οι 7 ηθοποιοί. Έτσι, η δεύτερη στιγμή που κρατάω είναι η αίσθηση της σύνδεσης και του δέσιμου με τους υπόλοιπους ηθοποιούς στη σκηνή. Θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι δεν μου άρεσε η ανατροφοδότηση του κοινού. Κατά τη διάρκεια αλλά και κάθε φορά που τελείωνε η παράσταση και το κοινό ανταποκρινόταν με τέτοια θέρμη, μου έδινε την αίσθηση της ολοκλήρωσης. Έτσι, η τελευταία στιγμή που κρατάω είναι ένα αίσθημα ευχαρίστησης και ικανοποίησης που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Αυτές οι στιγμές είναι που κάνουν το θέατρο μια τόσο πλούσια και μοναδική εμπειρία.

Εξαιρώντας την Λίλη από την ερώτηση, ποιος από τους υπόλοιπους βασικούς ρόλους που απολαύσαμε πιστεύεις πως ήταν ο πιο δύσκολος ερμηνευτικά και γιατί;

Είναι δύσκολο να διαλέξεις μόνο έναν ρόλο ως τον πιο δύσκολο στην ερμηνεία, καθώς κάθε ρόλος φέρνει μοναδικές προκλήσεις και απαιτήσεις. Όλοι μας αφιερώσαμε πολύ χρόνο ερευνώντας διάφορες ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές, παρατηρούσαμε ανθρώπους όλη την ώρα – σε λεωφορείο, στη δουλειά, στο δρόμο, κατά τη διάρκεια της αλληλεπίδρασής μας με κόσμο. Κάθε χαρακτήρας απαιτούσε όχι μόνο ψυχολογική ερμηνεία, αλλά και κίνηση, σκηνική παρουσία, που θα συμβάδιζε με το σύνδρομο και θα ολοκλήρωνε τον ρόλο. Αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε ο καθένας ξεχωριστά αλλά και ως ομάδα με την καθοδήγηση της σκηνοθέτιδας Βούλας Καγιάσα και της χορογράφου Μαρίας Νεραντζάκη ώστε να υπάρχει ισορροπία.
Ειλικρινά, βουτήξαμε βαθιά στους ρόλους μας και κάποια στιγμή αισθάνομαι ότι οι ρόλοι πρέπει να κυρίευσαν την πραγματική μας ζωή.

H Kristina…εν συντομία

Υπάρχει μελαγχολία μετά το τέλος των παραστάσεων;
Υπάρχουν πολλά συναισθήματα ανακατεμένα – η μελαγχολία είναι ένα από αυτά στο κοκτέιλ.

Αν είχες τη δύναμη να εξαφανίσεις μία από τις ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές που συναντάμε στο έργο ποια θα ήταν αυτή;
Όλες. Θα έπρεπε να υπάρχουν μόνο στις θεατρικές παραστάσεις.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου μέρος στην πόλη των Βρυξελλών;
Μικρά δρομάκια γύρω από τη Sablon.

Πες μας μία αγαπημένη σου καθημερινή συνήθεια
Επειδή δεν έχω αγαπημένη καθημερινή, θα απαντήσω: το «Οικογενειακό Συμβούλιο» τα Σάββατα.
Συγγνώμη, όμως που δεν θα είναι σύντομο, γιατί πρέπει να εξηγήσω! Από μικρή, τα Σάββατα όταν ξυπνούσαμε εγώ και ο αδερφός μου, πηγαίναμε στο δωμάτιο των γονιών μας, σκαρφαλώναμε στο κρεβάτι τους και πίναμε πρωινό καφέ μαζί τους. Συζητούσαμε τα σχέδιά μας για το Σαββατοκύριακο, λέγαμε αστεία και παίζαμε. Το ονομάσαμε «οικογενειακό συμβούλιο» και ήταν η ποιοτική μας ώρα.
Παρόλο που τόσο εγώ όσο και ο αδερφός μου μεγαλώσαμε, εξακολουθούμε να κρατάμε αυτήν την συνήθεια. Όταν επιστρέφουμε στο σπίτι των γονιών μας, το Σάββατο το πρωί ακόμα σκαρφαλώνουμε στο κρεβάτι τους και πίνουμε καφέ μαζί τους. Αυτή την «παράδοση» μετέδωσα και στο έτερον ήμισυ και πλέον τα Σάββατα έχω δύο «οικογενειακά συμβούλια», ένα με τους γονείς μου και ένα με τον σύντροφό μου.

Τι σε ενοχλεί στους άλλους;
Η έλλειψη οργάνωσης.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου ελληνικό φαγητό;
Όλοι οι θαλασσινοί μεζέδες.

Θάλασσα ή βουνό;
Λατρεύω την ιστιοπλοΐα, άρα θάλασσα.

Βέλγιο, Λιθουανία ή Ελλάδα;
Αγαπώ και τις τρεις χώρες για διαφορετικούς λόγους.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Kristina Grigaite: «Bουτήξαμε βαθιά στους ρόλους μας και οι ρόλοι κυρίευσαν την πραγματική μας ζωή» appeared first on .

Η ενέργεια του κόσμου και το δυνατό χειροκρότημα μέσα στη θεατρική αίθουσα αποδεικνύει την αγάπη αλλά και συνάμα την ανάγκη του κοινού για έξυπνες κωμωδίες.

Από το 2005, όπου και πρωτοανέβηκε στη Γαλλία με μεγάλη επιτυχία, το TOC-TOC έχει μεταφερθεί σε πολλές χώρες αφού το μήνυμα του, απλό αλλά πανανθρώπινο, συνεχίζει και βρίσκει ανταπόκριση σε θεατρικό και τηλεοπτικό κοινό.

Η σκηνοθεσία της κωμωδίας του Laurent Baffie και η διασκευή του κειμένου στα ελληνικά και για τις ανάγκες της παράστασης από την ομάδα της Nota Théâtrale έγινε με επιτυχία από την Βούλα Καγιάσα η οποία κράτησε στο μέγιστο δυνατό βαθμό τους αυθεντικούς χαρακτήρες, τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τις σχέσεις μεταξύ τους, προσδίδοντας με τρόπο αποτελεσματικό την ελληνικότητα στο χιούμορ που βγαίνει διάχυτο στα 90 περίπου λεπτά του έργου που είδαμε. Χωρίς ιδιαίτερα απαιτητικά σκηνικά αλλά με φροντισμένες όλες τις λεπτομέρειες επί σκηνής οι 7 πρωταγωνιστές έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό έχοντας να αντιμετωπίσουν τον πολύ γρήγορο ρυθμό που επιβάλλει το έργο αλλά και την ίδια την…υστεροφημία του διάσημου πλέον, και μέσω Netflix, TOC-TOC.

Ο Ηλίας Ξιδιάς, αρχίζοντας με τον πιο βαρύ σε κείμενο ρόλο, ήταν από τις εκπλήξεις της βραδιάς, στο ρόλο του Θεσσαλονικιού ταξιτζή Σαράντη που έχει μανία με τους αριθμούς και μετράει τα πάντα, ερμήνευσε ένα απολαυστικό πληθωρικό χαρακτήρα αποφεύγοντας την παγίδα της υπερβολής.
Ο Μάκης Τικφέσης στο ρόλο του Φώτη, που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε άλλον να τον ερμηνεύει με τόση επιτυχία, έδειξε για μία ακόμα φορά τις υποκριτικές του δυνάμεις υποδυόμενος κάποιον που πάσχει από σύνδρομο Tourette και ο οποίος βωμολοχεί χωρίς κανέναν έλεγχο.
Η εκφραστική Κοραλία Κοντού εντυπωσίασε στην επιδέξια ερμηνεία της Νίτσας, μίας νέας κοπέλας που έχει εμμονή με την καθαριότητα και τα μικρόβια, ενώ η έμπειρη Ελένη Καξερή χειροκροτήθηκε στο ρόλο της θεούσας Μαρίας η οποία πάσχει από το σύνδρομο της επαλήθευσης. Η Ελένη διατήρησε αξιοθαύμαστα μία ακούραστη ενέργεια πάνω στη σκηνή του Mercelis.

Στον πιο απαιτητικό ρόλο από πλευρά ένταση κίνησης και συνεχούς σωματικής έκφρασης, ο Ιωακείμ Δρόσος, ερμήνευσε με επιτυχία τον ρόλο του «συμμετρικού» νεαρού που φοβάται τις γραμμές στο πάτωμα.
Η Kristina Grigaite κατάφερε – στο ρόλο της νεαρής Λίλης που πρέπει να επαναλαμβάνει κάθε της φράση τουλάχιστον δύο φορές – να ξαφνιάζει εύστοχα παρ΄ όλο το σεναριακά αναμενόμενο του ρόλου της. Τέλος η Αντιγόνη-Σπυριδούλα Σταύρου έκλεισε με πολυ θετική παρουσία το επιτυχημένο καστ της παράστασης, στο ρόλο της Περλεπέ, της βοηθού γιατρού.

Η πρώτη φετινή παράσταση άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.

Απολαύσαμε μία χορταστική κωμωδία και μία άκρως απολαυστική παράσταση, με πολλές ατάκες αλλά και ερμηνείες που θα θυμάστε για καιρό.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα
Βοηθοί σκηνοθέτη: Όλγα Ιατρίδου / Κατερίνα Αμπελά
Χορογραφία: Μαρία Νεραντζάκη
Σκίτσο αφίσας: Δάφνη Γκότση
Υπέρτιτλοι: Όλγα Ιατρίδου
Επικοινωνία: Ιωάννα Τσότσου
Πολυμέσα: Δημήτρης Στασινόπουλος, Γιώργος Μαντζάκος
Επιλογή μουσικής: Βούλα Καγιάσα

Έπaιξαν με αλφαβητική σειρά:
Grigaite Kristina, Δρόσος Ιωακείμ, Καξερή Ελένη, Κοντού Κοραλία, Ξιδιάς Ηλίας, Σταύρου Αντιγόνη-Σπυριδούλα, Τικφέσης Μάκης

Χορηγός Επικοινωνίας : Newsville.be

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post TOC-TOC: Ανθρώπινο, συγκινητικό, απολαυστικό appeared first on .

Έξι χαρακτήρες, ο καθένας με μια ιδιαίτερη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή – TOC (trouble obsessionnel compulsif) στην γαλλική απόδοση – περιμένουν στην αίθουσα αναμονής του ιατρείου του, τον πιο καταξιωμένο ψυχίατρο παγκοσμίως με την ελπίδα να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους. Η συνάντησή τους οδηγεί σε απρόσμενες καταστάσεις και εξάρσεις επιφυλάσσοντας απολαυστικές εκπλήξεις τόσο για τους ίδιους όσο και για τους θεατές!

Το ΄TOC TOC΄ είναι μια διασκεδαστική κωμωδία και συγχρόνως μια σαρκαστική ματιά απέναντι στον κοινωνικό ρατσισμό που ανατρέπει στερεότυπα απέναντι σε ανθρώπους με ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές, εγείροντας έντονους κοινωνικούς προβληματισμούς.

Η Βούλα Καγιάσα επιμελείται σκηνοθετικά και απογειώνει μουσικά μια παράσταση σύγχρονη που θα χαρίσει αστείρευτο γέλιο στους θεατές.

Υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για τους ανθρώπους να συναντηθούν, να γνωριστούν, να παρεξηγηθούν, να γελάσουν. Είναι άραγε η αργοπορημένη άφιξη ενός ειδικού μία από αυτές;

Παραστάσεις:

28, 29, 30/9 & 1/10/2023, στις 20 :00
Théâtre Mercelis (Rue Mercelis 13, 1050 Ixelles)

Τιμή εισιτηρίου (P.A.F.)
Κανονικό: 18 ευρώ (στην είσοδο 20 ευρώ)
Μειωμένο (φοιτητικό/μαθητικό για άνω των 16 ετών): 15 ευρώ
Προπώληση:
- Πολυχώρος Περίπλους-Arts et Lettres Helléniques (Rue Froissart 115 τηλ. 02 2309335)
- Ηλεκτρονικά μέσω του more.com (πρώην vivaevent.be)

Κατάλληλο για άνω των 16 ετών
Υπέρτιτλοι στα γαλλικά

Μέρος από τα έσοδα των παραστάσεων θα διατεθεί στην «Μονάδα Πρασίνου», ένα επανενταξιακό πρόγραμμα αποκατάστασης ασθενών του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσ/νίκης. Για περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα
Βοηθοί σκηνοθέτη: Όλγα Ιατρίδου / Κατερίνα Αμπελά
Χορογραφία: Μαρία Νεραντζάκη
Σκίτσο αφίσας: Δάφνη Γκότση
Υπέρτιτλοι: Όλγα Ιατρίδου
Επικοινωνία: Ιωάννα Τσότσου
Πολυμέσα: Δημήτρης Στασινόπουλος, Γιώργος Μαντζάκος
Επιλογή μουσικής: Βούλα Καγιάσα

ΠΑΙΖΟΥΝ με αλφαβητική σειρά:
Grigaite Kristina, Δρόσος Ιωακείμ, Καξερή Ελένη, Κοντού Κοραλία, Ξιδιάς Ηλίας, Σταύρου Αντιγόνη-Σπυριδούλα, Τικφέσης Μάκης

Χορηγός Επικοινωνίας : Newsville.be

The post Toc Toc: η ψυχοθεραπευτική κωμωδία του Laurent Baffie από τη Nota Théâtrale appeared first on .

Μάκης Τικφέσης, Ελένη Μαρία Μαγαλιού

Το Σάββατο και την Κυριακή, 25 και 26 Μαρτίου 2023, γιορτάστηκε με επιτυχία στις Βρυξέλλες η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Όλες οι ελληνικές θεατρικές ομάδες ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα απολαυστικό θεατρικό διήμερο γεμάτο από επιλεγμένα αποσπάσματα με κεντρικό θέμα τον Έρωτα. Από το αρχαίο θέατρο μέχρι το θέατρο του παραλόγου, οι οκτώ ερασιτεχνικές ομάδες επέλεξαν και παρουσίασαν στο κατάμεστο θέατρο του De Lijsterbes ολιγόλεπτα αποσπάσματα, δίνοντας με τον τρόπο αυτό ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι του ξεχωριστού χαρακτήρα τους και της θεατρικής τους άποψης. Στον τρίτο αυτό κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, καλεσμένη στις Βρυξέλλες ήταν η καθηγήτρια Θεατρολογίας του ΕΚΠΑ, Κατερίνα Διακουμοπούλου ενώ την παρουσίαση της βραδιάς ανέλαβε με την πολύχρονη εμπειρία του ο κ. Αριστείδης Λαυρέντζος, επικεφαλής και σκηνοθέτη της θεατρικής ομάδας ΘΕΣΠΙΣ.

Κυρία Καγιάσα, πείτε μας δύο λόγια για τη σημασία της κοινής συμμετοχής όλων των ελληνικών θεατρικών ομάδων στον θεσμικό πλέον αυτόν εορτασμό.

Φέτος ήταν η τρίτη φορά της κοινής συμμετοχής ελληνικών θεατρικών ομάδων σε μια θεσμική γιορτή αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου και αυτό από μόνο του αποτελεί σημαντικό γεγονός. Η τόσο μεγάλη θεατρική δράση στην πρωτεύουσα της Ευρώπης είναι μοναδική περίπτωση και στην ελληνική ομογένεια στο σύνολό της αλλά και συγκριτικά με όλες τις ξενόγλωσσες κοινότητες του Βελγίου που ασχολούνται με θεατρικά δρώμενα.

Η κοινή θεατρική γιορτή προωθεί την ενότητα και την αλληλεγγύη εντός της θεατρικής κοινότητας των Βρυξελλών καθώς και την οικοδόμηση ισχυρότερων σχέσεων μεταξύ των ομάδων. Επίσης δίνει την ευκαιρία στα μέλη όλων των ομάδων να δικτυωθούν, να μοιραστούν πόρους και να συνεργαστούν μελλοντικά ακόμη και για τις ατομικές θεατρικές παραγωγές τους.

Η συγκεκριμένη εκδήλωση δίνει την ευκαιρία στις θεατρικές ομάδες να επιδείξουν τη δημιουργικότητα και την καινοτομία τους. Αυτό μπορεί να εμπνεύσει νέες ιδέες και προσεγγίσεις για το κοινοτικό θέατρο, οδηγώντας σε μια πιο ζωντανή και δυναμική θεατρική κοινότητα και σε νέες συνέργειες.

Τέλος, μια τέτοια γιορτή προσελκύει ένα ευρύτερο κοινό από αυτό που έχει η κάθε ομάδα ξεχωριστά, με την έννοια ότι το θεατρόφιλο κοινό είναι μεν μεγάλο στις Βρυξέλλες αλλά οι θεατές δεν έχουν γνώση του αριθμού των ομάδων που δραστηριοποιούνται ούτε έχουν δει παραστάσεις όλων των ομάδων. Αναδεικνύοντας την ποικιλομορφία και την ποιότητα των παραστάσεων, είναι μια ευκαιρία για την απήχηση των θεατρικών ομάδων σε νέους υποστηρικτές και φίλους.

Κοραλία Κοντού, Ελένη Μαρία Μαγαλιού

Ποια ήταν τα κριτήρια της δικής σας επιλογής θεατρικού αποσπάσματος που παρουσιάσετε φέτος και ποιες ήταν οι σκηνοθετικές ή άλλες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε;

Η εκδήλωση με θέμα τον Έρωτα μέσα από διάφορα είδη θεάτρου ήταν προγραμματισμένη για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου του 2020. Είχα ήδη επιλέξει να παρουσιάσω με την ομάδα μας τη Φαλακρή τραγουδίστρια του Ευγένιου Ιονέσκο, αλλά ακυρώθηκε λόγω πανδημίας. Στην απόφαση της διατήρησης του ίδιου θέματος για φέτος αποφάσισα να παρουσιάσω ένα δικό μου πρωτότυπο κείμενο για το θέατρο του Παραλόγου, με τίτλο Παντόφλες και ψάρια. Το έγραψα την περίοδο του Covid κατά τη διάρκεια σεμιναρίων συγγραφής θεατρικού έργου από το Μικρό Πολυτεχνείο με την Όλια Λαζαρίδου και τον Θράσσο Καμινάκη.

Το συγκεκριμένο θεατρικό μονόπρακτο απορρίπτει το ρεαλισμό και τα σαφή χωροχρονικά όρια υπογραμμίζοντας την απουσία της επικοινωνίας ενός ζευγαριού. Μέσα από το πρίσμα του έρωτα και με πρόσχημα τις ηθικές αξίες η σχέση τους αλλάζει και τα στερεότυπα ανατρέπονται.

Η συγγραφή ενός θεατρικού έργου είναι πρόκληση και η μεταφορά στην σκηνή ακόμη μεγαλύτερη! Γι΄αυτό είμαι ευγνώμων που με εμπιστεύτηκαν από την πρώτη ανάγνωση οι ηθοποιοί που υποδύθηκαν τους τρεις ρόλους του έργου και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό επί σκηνής. Η δυσκολία από σκηνοθετική άποψη ήταν να καταφέρω να ΄περάσει΄ αυτό το ιδιαίτερο είδος σε ένα κοινό που ίσως να μην είναι μυημένο στο θέατρο του Παραλόγου και τις συμβάσεις του, μέσα σε μόλις 10 λεπτά. Το κοινό ανταποκρίθηκε και χαιρέτισε αυτήν την πρώτη απόπειρα με δυνατό χειροκρότημα και πολύ θετικά σχόλια!

Μάκης Τικφέσης, Ελένη Μαρία Μαγαλιού

Το αποτέλεσμα της προσπάθειας σάς βρήκε ικανοποιημένους; Υπάρχουν βελτιωτικές κινήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να φέρουν ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα σε αυτή την ετήσια γιορτή θεάτρου στις Βρυξέλλες;

Έπειτα από κάθε παράσταση υπάρχει μεγάλη ικανοποίηση και περηφάνια για το τελικό ομαδικό αποτέλεσμα, απόρροια μιας πολύμηνης συνεργασίας ανθρώπων με διαφορετικούς χαρακτήρες, ρυθμούς, άλλες δεσμεύσεις ή προτεραιότητες, πολλές φορές και με διαφορετικά κίνητρα. Επίσης, με ξεχωριστό ρόλο και βαθμό ευθύνης για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Ε, όλα αυτά πολλαπλασιάζονται όταν πρόκειται να συντελεστεί μια παράσταση από κοινού με τη συμμετοχή 8 ομάδων με 8 σκηνοθέτες-υπεύθυνους των ομάδων με ξεχωριστή αισθητική και άλλες απαιτήσεις, τεχνικές ή καλλιτεχνικές. Όταν λοιπόν αυτό επιτυγχάνεται, όπως στην περίπτωσή μας, τότε μεγαλώνει και η ικανοποίηση. Κάπως έτσι το βιώνω προσωπικά και όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες από άποψη οργάνωσης ή πολυφωνίας ως προς το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που φτάνει τελικά στο κοινό, θεωρώ τιμή μου να είμαι μέρος μιας κοινής εκδήλωση μαζί με σκηνοθέτες που έχουν θιάσους εδώ και 30 χρόνια στις Βρυξέλλες.

Όσον αφορά στο αν υπάρχουν βελτιωτικές κινήσεις για το μέλλον, αλίμονο αν δεν υπήρχε ανάγκη και περιθώρια για βελτίωση σε έναν δημιουργικό χώρο όπως είναι το θέατρο! Πέραν των θεμάτων που άπτονται ιδιαίτερης μεταχείρισης, δεδομένων των συνθηκών και της φύσης της εκδήλωσης, κρατώ τα θετικά μιας τόσο μεγάλης προσπάθειας που έχει αγκαλιάσει το κοινό στις Βρυξέλλες και προσβλέπω σε επόμενες θεατρικές κοινές δράσεις!

Μάκης Τικφέσης, Ελένη Μαρία Μαγαλιού

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Βούλα Καγιάσα: «Η συγγραφή ενός θεατρικού έργου είναι πρόκληση και η μεταφορά στην σκηνή ακόμη μεγαλύτερη» appeared first on .

Περισσότερα από 100 άτομα έφτασαν στο Sounds και μεταφέρθηκαν αρκετές δεκαετίες πίσω. Τη χρονομηχανή σε αυτή τη μοναδική εκδήλωση επιμελήθηκε η Βούλα Καγιάσα.

Στην κατάμεστη αίθουσα, θεατές διαφόρων εθνικοτήτων υποδέχτηκαν με θέρμη τον Joe Swing και την Viridi Flora, χορευτές του burlesque από την Ιταλία. Μαζί τους, η Ελληνίδα χορογράφος Circe η οποία δραστηριοποιείται στις Βρυξέλλες. Η ιδιαίτερη σκηνή του Sounds γέμισε με μουσική και αισθησιακό χορό, ενώ η προβολή βίντεο – επιμέλειας της Βούλας όπως μας έχει συνηθίσει και στις θεατρικές παραστάσεις της Nόta Théâtrale – μετέτρεψαν τον χώρο…σε καμπαρέ! Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο κοινό, που πρωταγωνίστησε επίσης με την ενθουσιώδη συμμετοχή του. Την στήριξή τους έδειξαν για ακόμη μία φορά και άλλες θεατρικές ομάδες μεταφέροντας το όμορφο κλίμα που υπάρχει μεταξύ τους σε κάθε καλλιτεχνική εκδήλωση!

Guest star της βραδιάς, ο δικός μας Γιώργος Παπαδάκης, aka George Bangable! Αφήνοντας για λίγο το γνωστό καμπαρέ Crazy Horse στο Παρίσι όπου θριαμβεύει ως περφόρμερ τα πέντε τελευταία χρόνια, έκανε ταξίδι-αστραπή στις Βρυξέλλες για να τραγουδήσει και να χορέψει ξεσηκώνοντας το κοινό, κάνοντας μάλιστα ένα ντουέτο με τον Ιταλό περφόρμερ Joe Swing! Ο Γιώργος είναι πρωτοπόρος στο είδος, έχοντας διοργανώσει στο παρελθόν πολλά σόου burlesque στις Βρυξέλλες και ιδιαίτερα στον ιστορικό χώρο Archiduc.

Οι δυο καλεσμένοι – έκπληξη – η Γιούλη με τη βελούδινη φωνή της και ο Πάνος Γουργιώτης που τη συνόδευε με την ηλεκτρική του κιθάρα μας μετέφεραν ανατολικότερα του Παρισιού, στην Ελλάδα της Σοφίας Βέμπο, με την εξαιρετική ερμηνεία του τραγουδιού «Πόσο λυπάμαι».

Ευχαριστίες για τη φιλική συμμετοχή τους:
George Bangable, Γιούλη Ασημακοπούλου, Πάνο Γουργιώτη

για την πολύτιμη συμβολή τους στη διοργάνωση:
Νίκος Στρουμπούλης, Μαίρη Πανούση, Έλενα Μαρία Μαγαλιού, Pio Gabriele Artese, Αλέκα Μαυρουδάκη, Paul Emile Dupret, Κοραλία Κόντου, Όλγα Ιατρίδου, Ιωακείμ Δρόσος, Αντρέας Στεμπίλης, Γιώργος Μυλωνίδης, Δημήτρης Καγιάσας

Ξεχωριστές ευχαριστίες στους χορηγούς της βραδιάς και ιδιαίτερα στους:
Φίλιππο Κοτσαρίδη και FIDUCIAIRE FISKOPHIL
Λάμπρο Γκέκα Χρυσανθόπουλο και LAMBROS LINES
Μάνο Μακρυγιαννάκη και PHILEMA RESTAURANT
Πάνο Γουργιώτη και VIVA WALLET Brussels
Γιάννη Δήμα και NEWSVILLE ως χορηγό επικοινωνίας

καθώς και στην Filmmaker Ίνα Τσαμπούλη για την επιμέλεια των βίντεο του σόου!

*Όποιος επιθυμεί να ενημερώνεται για τις εκδηλώσεις της Nota Theatrale μπορεί να στείλει σε μήνυμα την ηλεκτρονική του διεύθυνση με την ένδειξη ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ :

notatheatrale@yahoo.com
Nota Théâtrale Bruxelles | Facebook
www.notatheatrale.com

Photos: @Nota_Theatrale

The post Δυνατό χειροκρότημα για το RÉSISTANCE CABARET της Nόta Théâtrale! appeared first on .

«Η προγραμματισμένη συναυλία των Opera Chaotique για την Κυριακή 15 Μαρτίου αναβάλλεται στο πλαίσιο των προληπτικών μέτρων που ανακοινώθηκαν από την βελγική κυβέρνηση για τη δημόσια υγεία.

Θα ανακοινωθεί το επόμενο διάστημα νέα ημερομηνία διεξαγωγής της συναυλίας.

Όσοι έχετε προμηθευτεί τα εισιτήριά σας θα μπορέσετε να παρακολουθήσετε την συναυλία με τα ίδια εισιτήρια.
Εάν δεν επιθυμείτε κάτι τέτοιο, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο παρακάτω e-mail για την παράδοση και εξαργύρωση του εισιτηρίου σας:
notatheatrale@yahoo.com

Ευχαριστούμε για την κατανόηση και ελπίζουμε να τελειώσει γρήγορα και ανώδυνα για όλους αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση.»

Nota Théâtrale

Η Nota Théâtrale υποδέχεται τους OPERA CHAOTIQUE για να παρουσιάσουν το νέο τους show «Διονυσιακό Καμπαρέ», ανοίγοντας για φέτος την ευρωπαϊκή περιοδεία τους στις Βρυξέλλες, η οποία θα συνεχιστεί σε Ολλανδία, Λουξεμβούργο και Γερμανία.

Ο πληκτροφόρος αοιδός ΤΕΝΟΡΜΑΝ και ο κυμβαλοτυμπανοκρούστης ΒΟΥΝΤΟΥ, φωτίζουν σκοτεινές και πικάντικες πτυχές των Αρχαίων διδασκάλων.

Ο Διάβολος παρέα με τον Tom Waits συνομιλούν με τους Αρχαίους φιλοσόφους, διαφωνούν με τον Σωκράτη και κοντράρονται με τον Πλάτωνα.

Οι Βάτραχοι του Αριστοφάνη μπλέκουν με σύγχρονους Έλληνες ποιητές.

Στις ζωντανές τους εμφανίσεις οι Opera Chaotique εκτός από πρωτότυπα τραγούδια από τα τρία τους άλμπουμ και ευφάνταστες διασκευές από Tom Waits και Queen (Bohemian Rhapsody) μέχρι Ελληνικούς ρυθμούς, τζαζ και όπερα, κωμικές ιστορίες και αλληλεπίδραση με το κοινό, κουβαλάνε και όλη τους την τρέλα: άριες που κορυφώνονται με punk ουρλιαχτά, τζαζ μελωδίες που πάλλονται στο ρυθμό αφρικανικών κρουστών, τρυφερά παραμύθια που μεταμορφώνονται σε σκοτεινούς εφιάλτες… Θεατρικοί αυτοσχεδιασμοί, μελοποιήσεις ποιημάτων, πρωτότυπες συνθέσεις και τρελά πειραγμένες διασκευές… Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ να κουβεντιάζει με τον Charles Bukowski, ενώ το Φάντασμα της Όπερας ταξιδεύει στη Νέα Ορλεάνη…

Κάθε συναυλία των Opera Chaotique είναι μια ανεπανάληπτη μουσική εμπειρία, ένα σουρεαλιστικό ταξίδι σε τόπους κι εποχές όπου όλα είναι πιθανά σε μια απολαυστικά χαοτική παράσταση!

Βιογραφικό

Οι Opera Chaotique έχοντας 3 αγγλόφωνα άλμπουμ έως τώρα έχουν εμφανιστεί σε μεγάλα φεστιβάλ, θέατρα και venues σε 19 χώρες ήδη στα 8 χρόνια πορείας τους. Με sold out σε Εθνική Λυρική Σκηνή και Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, έχουν συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες από την Ελλάδα ( Δ. Σαββόπουλος, Λ. Μαχαιρίτσας, Μ. Πασχαλίδης κα) και από τον υπόλοιπο κόσμο (Nouvelle Vague, The Tiger Lillies , Ojos de Brujo κ.α.).

Με το Διονυσιακό Καμπαρέ τους έχουν καταφέρει να χαρτογραφηθούν ως ένα απολύτως μοναδικό φαινόμενο του μουσικού στερεώματος, καταπατώντας επιδεικτικά τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην όπερα, τη τζαζ, το καμπαρέ και την ποπ.

Τον Φεβρουάριο του 2020 θα κυκλοφορήσουν το πρώτο Ελληνόφωνο CD τους, ενώ θα περιοδεύουν σε Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο.

“Μια μουσική εμπειρία εντελώς μοναδική, ουσιαστική και καλοφτιαγμένη” (Where y’at Magazine, Νέα Ορλεάνη)

«Με υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε κάτι πραγματικά αυθεντικό!» (BCN MES, Βαρκελώνη)

“Τζαζ, όπερα, εναλλακτικό ροκ, Αφρικανική μουσική και καμπαρέ συγκρούονται σε αυτήν την εκκεντρική παράσταση” (Time Out London, Μ.Βρετανία)

“Μια εντελώς νέα εμπειρία στην τζαζ και την όπερα” (Exberliner Mag, Γερμανία)

«Next best thing» (Athens Voice, Αθήνα)

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ…

Οι Opera Chaotique έχουν γυρίσει όλη την Ελλάδα, έχουν παίξει σε σημαντικά hotspots όπως το Sani Festival, Badminton, το Half Note Jazz Club, ο Μύλος, το Rockwave Festival, με αποκορύφωμα το Φεστιβάλ Αθηνών και έχουν συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες ( Δ. Σαββόπουλος , Λ. Μαχαιρίτσας, Μ. Πασχαλίδης κ.α.)

Το 2018 παρουσίασαν μαζί με τους Merlin Puppet Theatre νέα τους παράσταση «ΒΑΤΡΑΧΟΙ» με αφορμή το έργο του Αριστοφάνη, στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ενώ και ακόμα ένα νέο project με την Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης στο Μέγαρο Μουσικής.

…ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Πολύ γρήγορα κατάφεραν να διασχίσουν τα στενά μουσικά σύνορα της χώρας τους και να εμφανιστούν σε 19 χώρες ανά τον κόσμο.

Το πρόγραμμα των συναυλιών τους έχει πλέον σταθερές εμφανίσεις σε ιστορικά θέατρα, club και φεστιβάλ όπως το Lido του Βερολίνου, το Theaterhaus της Στουτγκάρδης, το Harlem Jazz Club της Βαρκελώνης, το Backstage Club της Αγίας Πετρούπολης και το Secret Garden Party fest της Μ. Βρετανίας, Qatar Jazz Festival (Doha) το Rouge Cabaret Festival στο Παρίσι αλλά και μεγάλες περιοδείες σε Ιταλία και Πορτογαλία και Γερμανία.

Το 2013 οι Opera Chaotique συμμετείχαν στις περιοδείες των Nouvelle Vague και των Tiger Lillies.

To 2019-20 τους βρίσκει στην Ιταλία, Κατάρ, Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και φυσικά Ελλάδα κ.α.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

Το δισκογραφικό ντεμπούτο των Opera Chaotique έγινε το 2012 με το άλμπουμ “Death of the Phantom of the Opera”, που απέσπασε πολύ καλές κριτικές σε Ελλάδα και εξωτερικό: “Ένα από τα ομορφότερα τραγούδια τη εποχής μας” έγραψε το γερμανικό Gothic Magazine για το “Love Song”, ένα από τα τραγούδια που ξεχώρισαν αμέσως από την πρώτη τους αυτή δισκογραφική δουλειά ενώ τα περιοδικά Orkus και Jazz&Τζαζ το συμπεριέλαβαν στα CD τους. , στην οποία συμμετείχε ο Bob Brozman και ο Bleine Reininger των Tuxedomoon.

Το 2014 κυκλοφόρησε το album με τίτλο “BUKOWSKI: Poems of a Dirty Old Man”. Το άλμπουμ αποτελείται από μελοποιημένα ποιήματα του Charles Bukowski και έχει τη μουσική συμβολή του θρύλου των μπλουζ Louisiana Red και του εκκεντρικού frontman των Tiger Lillies, Martyn Jacques. Το κομμάτι «Girl in a miniskirt» συμπεριλήφθηκε στο cd compilation του φημισμένου περιοδικού Sonic Seducer.

Το 2018 παρουσίασαν το album : «Muses of the Damned Artists» με τη συμμετοχή του θρυλικού σαξοφωνίστα Alex Foster, Adrian Stout των Tiger Lillies, Μίλτο Πασχαλίδη, Marc Collin των Nouvelle Vague, Vinicio Capossela και άλλων σπουδαίων μουσικών.

Το 2020 αναμένεται το πρώτο Ελληνόφωνο άλμπουμ τους με τον τίτλο : “Στων Διακαμένων σας Χειλιών την Άκρη”.

ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΡΕΙΤΕ & ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΤΕ

www.operachaotique.com

www.facebook.com/operachaotique

www.youtube.com/operachaotique
Χορηγοί Επικοινωνίας:

NEWSVILLE.BE
RADIO ALMA 101.9 FM « ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ »

Για μία παράσταση:

Κυριακή 15 Μαρτίου 2020, στις 8 μ.μ.

CELLULE 133a (Avenue Ducpétiaux 133, 1060 Saint-Gilles)

Τιμή εισιτηρίου:
Προπώληση: 13 ευρώ
Γενική είσοδος: 15 ευρώ

*Στον χώρο θα διατίθεται μπαρ (μπύρα-κρασί-αναψυκτικά) καθώς και συνοδευτικό ελληνικό πιάτο!

Προπώληση:
Πολυχώρος «Περίπλους-Arts et Lettres Helléniques» (Rue Froissart 115 τηλ. 02 2309335)
notatheatrale@yahoo.com, +32 0493665888

The post ANABOΛΗ: Οι Opera Chaotique με το «Διονυσιακό Καμπαρέ» τους στις Βρυξέλλες appeared first on .

Ενώ ο Αριστείδης στην πραγματική ζωή σου αποπνέει μια ηρεμία και μία συγκρατημένη εξωστρέφεια, πάνω στη σκηνή μπορεί να κάνει με απλό τρόπο την υπέρβαση και να μεταμορφώσει ένα χιλιοσυζητημένο πανάρχαιο ζήτημα, αυτό των ατελείωτων διαφορών μεταξύ ανδρών και γυναικών σε ένα δεκάλεπτο άμεσο, ζωντανό και κωμικό παραλήρημα σκέψεων και καταστάσεων, που κερδίζει το ενδιαφέρον του κοινού χωρίς να στερεί την ουσία του κειμένου.

Αριστείδη, συγχαρητήρια για την ερμηνεία σου στην θεατρική παράσταση που απολαύσαμε από την Nόta Théâtrale. Πες μας δύο λόγια για τον δικό σου ρόλο, ποιες ήταν οι προκλήσεις και ποιες οι δυσκολίες σε αυτόν τον ιδιαίτερο μονόλογο.

Σ’ ευχαριστώ πολύ Γιάννη εκ μέρους της Nόta Théâtrale αλλά και προσωπικά για τα καλά σου λόγια. Ο άνθρωπος των σπηλαίων είναι ένας πολύ δυνατός ρόλος. Όπως και χιλιάδες άλλους θεατές, το έργο με είχε κερδίσει ήδη από την πρώτη φορά που το είδα, πολλά χρόνια πριν. Κι αυτό γιατί δίνει μ’ ένα χιουμοριστικό αλλά παράλληλα ουσιαστικό τρόπο την δική του εξήγηση για τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. Δε θέλω ν’ ακουστώ υπερβολικός αλλά θεωρώ στ’ αλήθεια ότι μια παράσταση του Caveman μπορεί να είναι αποτελεσματικότερη από μια συνεδρία σε σύμβουλο σχέσεων. Ερμηνεύοντας τον πιο πολυπαιγμένο ίσως μονόλογο-έργο στην ιστορία του θεάτρου, η πρόκληση ήταν να ανταποκριθώ στις ανάγκες του stand-up comedy (ένα είδος που δεν είχα ασχοληθεί ποτέ πριν) αλλά ταυτόχρονα και της αφήγησης. Ο διττός χαρακτήρας του έργου είναι φανερός: ο caveman απευθύνεται όχι μόνο στο κοινό αλλά και στις κάμερες οι οποίες ακούν τις ιστορίες του χωρίς γέλια ή άλλη ανταπόκριση. Μια βασική δυσκολία που είχα σ’ αυτό το έργο ήταν το γεγονός ότι παράλληλα προετοιμάζομαι εντατικά και για ένα άλλο σημαντικό έργο, το Ματωμένο Γάμο, που θα ανέβει σε λίγες μέρες στην Αθήνα. Ωστόσο η πιο σημαντική δυσκολία ήταν αναμφισβήτητα η απόσταση. Η αγάπη μου για την ομάδα και η εμπιστοσύνη στη δουλειά της Βούλας μ’ έκανε να δεχτώ αυτή την τιμητική πρόταση για συμμετοχή στο TROUBLEx παρόλο που τους μήνες της προετοιμασίας ήμουν κατά βάση στην Ελλάδα. Με λίγες πρόβες στις Βρυξέλλες, πολλές πρόβες μέσω Skype, σημαντική στήριξη από την ομάδα και κοπιαστική δουλειά, κατάφερε τελικά ο Caveman να ενταχθεί στην παράσταση. Και γι’ αυτό χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους.   
 

Ποια η διαφορά του TROUBLEx με τις προηγούμενες θεατρικές παραστάσεις της ομάδας Nόta Théâtrale; Ποια ήταν τα στοιχεία που οδήγησαν στην επιτυχία αυτής της παράστασης;

Παρόλο που και τα προηγούμενα έργα της Nόta Théâtrale είχαν έντονη τη σκηνοθετική σφραγίδα της Βούλας Καγιάσα, συχνά με καίριες παρεμβάσεις στο κείμενο και την απόδοση,  το TROUBLEx είναι μια εντελώς πρωτότυπη ιδέα. Είναι ένα νέο αυτόνομο
σπονδυλωτό έργο βασισμένο σε 8 κείμενα, μερικά από τα οποία δεν είναι καν θεατρικά.
Ωστόσο είναι όλα ξεκάθαρα βιωματικά. Ο εξομολογητικός τρόπος που παρουσιάζουν οι ήρωες το μείζον ζήτημα που τους απασχολεί και συχνά δυναστεύει τη ζωή τους είναι πραγματικά συγκινητικός. Άκουσα πολλούς θεατές να λένε ότι ταυτίστηκαν με κάποιον από τους ρόλους ή είδαν σ’ αυτούς πρόσωπα οικεία και αγαπημένα. Στοιχεία της επιτυχίας είναι κατά τη γνώμη μου η πρωτότυπη σύλληψη, οι ευρηματικές και καλοδουλεμένες διασκευές των κειμένων, το υπέροχο κλίμα της ομάδας, το όμορφο δέσιμο ανάμεσα σε παλαιά και νέα μέλη και σίγουρα η πολλή δουλειά.

Αν βγάλουμε το “Χάσμα των δύο φύλων” από την ερώτηση μας, ποιον από τους υπόλοιπους επτά ρόλους θα ήθελες να ερμηνεύσεις και γιατί;

Ειλικρινά, όλους τους ρόλους τους ζήλεψα κάποια στιγμή γιατί είναι όλοι δυνατοί και αληθινοί. Αλλά ένας που με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν αυτός που παρουσιάζει τόσο βιωματικά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κωφοί. Τα πικρά αλλά γεμάτα χιούμορ
περιστατικά που αφηγείται η ηρωίδα, μου έφεραν στο μυαλό τα αμέτρητα εμπόδια που συναντούν καθημερινά οι κωφοί αλλά και τόσοι άλλοι άνθρωποι με αναπηρία. Εμπόδια που συχνά μπορούν να ξεπεραστούν εύκολα, αρκεί εμείς οι υπόλοιποι να νοιαστούμε. Το ιδιαίτερο σ’ αυτό το θεατρικό (πλέον) κείμενο είναι ότι αποτελεί μια σύνθεση από αναρτήσεις που σταχυολόγησε η Βούλα από το blog της κωφής συγγραφέως Σοφίας Κολοτούρου. Όσο για τη Μαίρη Πανούση στο ρόλο της κωφής, ήταν νομίζω εξαιρετική.
Παρά τη μεγάλη δυσκολία του ρόλου, κατάφερε να κάνει δικό της ένα πρόβλημα τόσο ξένο και να αγγίξει βαθιά τους θεατές.

Ποια ήταν η καλύτερη και ποια η πιο “δύσκολη” στιγμή στις πέντε παραστάσεις;

Η καλύτερη στιγμή του Caveman ήταν πάνω στη σκηνή όταν αναγκαζόταν να περιμένει να σταματήσουν τα γέλια του κοινού για να μπορέσει να συνεχίσει. Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν πάλι πάνω στη σκηνή όταν από το τρακ αλλά και την ένταση της παράστασης έχασε τα λόγια του και «μπήκε στη σπηλιά του».

Η εμπλοκή των reality shows καθώς και των κοινωνικών μέσων δικτύωσης στο σενάριο της παράστασης που παρακολουθήσαμε αποτελούν μία πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής. Ποια είναι η δική σου σχέση με αυτά και τι πρόσημο βάζεις στην ραγδαία εξέλιξη τους τα τελευταία χρόνια;

Η σχέση μου με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει περάσει από διάφορες φάσεις. Κι όπως κάθε σχέση, έτσι κι αυτή ωρίμασε, έγινε πιο ουσιαστική και πιο επιλεκτική αν θέλεις. Τώρα είμαι πολύ συνειδητοποιημένος και προσεκτικός χρήστης των μέσων. Μου διευκολύνουν τη ζωή απίστευτα (αλήθεια πως κανονίζαμε ομαδικές συγκεντρώσεις ή εξόδους παλαιότερα;) και την ομορφαίνουν με το να μοιράζομαι πράγματα και συναισθήματα με ανθρώπους που αγαπώ. Αλλά πλέον έχω όρια και κανόνες τους οποίους τηρώ με μεγάλη ευκολία. Ένα είναι σίγουρο: δε θα συμμετείχα σε διαγωνισμό παρουσίασης ενός προβλήματος (υπαρκτού η φανταστικού) με σκοπό να συγκεντρώσω likes ή followers. Με τη δυναμική που έχουν πλέον τα μέσα, τα όρια ανάμεσα στο εικονικό και το πραγματικό γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα κι αυτό ομολογώ πως με τρομάζει.

Ποιο είναι το δικό σου κίνητρο για να κάνεις θέατρο;

Τι να σου πω που να μην ακουστεί κοινότοπο αλλά και να απαντάει με ειλικρίνεια στο ερώτημά σου… Η αλήθεια είναι ότι από τότε που η Βούλα Καγιάσα με έπεισε (σχεδόν με ανάγκασε) το πρώτο βράδυ που γνωριστήκαμε σε μια κοινή παρέα, να παίξω για πρώτη φορά στο θέατρο, κόλλησα! Διαπίστωσα με έκπληξη πως οι πολύωρες πρόβες (συχνά μεταμεσονύχτιες) αντί να με κουράζουν με ξεκούραζαν. Ή για να είμαι πιο ακριβής, ξεκούραζαν το μυαλό τόσο πολύ ώστε το σώμα ακολουθούσε χαρούμενο. Έκτοτε, δεν το έχω αφήσει να με αφήσει. Ακόμα και τώρα που είμαι κατά βάση στην Ελλάδα, συμμετέχω συστηματικά σε παραστάσεις και γνωρίζω τον εαυτό μου και τους άλλους μέσα από το θέατρο. Είναι συναρπαστικό.

Photos: Newsville.be

The post Αριστείδης Ψαρράς: «Γνωρίζω τον εαυτό μου και τους άλλους μέσα από το θέατρο» appeared first on .