Μαρία, συγχαρητήρια για την ερμηνεία σου στο θεατρικό έργο «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών. Πες μας δύο λόγια για το πως εσύ βίωσες τον ρόλο αυτό, τόσο μέσα από τις πρόβες όσο και επί σκηνής.

Αυτός ο ρόλος ήταν για μένα ο ρόλος της ζωής μου και ευχαριστώ τον Γιάννη και την Μαρία που μου τον εμπιστεύθηκαν. Δεν κρύβω ότι η πρώτη ανάγνωση με τρόμαξε με το μέγεθος των συναισθημάτων που περνάει και τις αλλαγές του χαρακτήρα μου από καλοκάγαθη γιαγιούλα σε μια λέαινα που προστατεύει την οικογένεια της, αλλά τόσο στις πρόβες όσο και στην σκηνή καταφέραμε με τις οδηγίες των σκηνοθετών μας να μπούμε στο πετσί τω ρόλων μας.

H Μαρία Χούλη με τον Νίκο Παναγιωταράκη στην παράσταση «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» (Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών)

Το δεύτερο μέρος του έργου έβγαλε απλόχερα συναίσθημα και συγκίνηση. Πως ήταν η χημεία με τους συμπρωταγωνιστές σου και ποια στοιχεία σε βοήθησαν στην ερμηνεία σου;

Η χημεία μεταξύ μας ήταν εξαιρετική. Κανένας ανταγωνισμός, όλοι έτοιμοι να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο. Εδώ θέλω να προσθέσω ένα μεγάλο μπράβο στα νέα παιδιά, που αντίθετα με εμάς -τις παλιές καραβάνες- δεν είχαν τα βιώματα που έχουμε εμείς για να στηριχτούμε. Κι όμως, έκαναν κατάθεση ψυχής στους ρόλους τους.

Αλήθεια ή «ζωτικό ψέμα»; Το τελευταίο αυτό θεατρικό ταξίδι σε βοήθησε να απαντήσεις στο ηθικό αυτό δίλημμα;

To ζωτικό ψέμα, όπως ανακάλυψα στο θέατρο αλλά και στην προσωπική μου ζωή, είναι ένα σωσίβιο που σε βοηθά να μην καταρρεύσεις, σου δίνει μια ελπίδα που σε κρατάει ζωντανό. Έχεις κάτι να περιμένεις. Αλλά λίγες είναι οι φορές που το ψέμα αυτό κρατάει για πάντα. Και όταν αναπόφευκτα έρχεται η αλήθεια και σε κοιτάει κατάματα, τότε είναι που πρέπει να αποδείξεις από τι μέταλλο είσαι φτιαγμένος. Αλήθεια λοιπόν…

H Μαρία Χούλη στην παράσταση «Η Μικρή Μας Πόλη» (Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών)

Με πολλές και διαφορετικές θεατρικές συμμετοχές τα τελευταία 10 χρόνια, από την Μάγκυ Σολντινιάκ και την «Χυλόπιτα» στο Και αν θα διψάσεις για νερό, στην Μαρία Πενταγιώτισσα, τον Άστεγο του Ουρανού, στην κυρία Γκιμπς της Μικρής μας Πόλης και την Δοκιμασία, το θέατρο φαίνεται καθαρά πως είναι κάτι που σε ελκύει δυνατά. Για ποιους λόγους κάνεις θέατρο;

Μεγάλωσα σε ένα λίγο-πολύ καλλιτεχνικό περιβάλλον. Η μια μου θεία μετέφραζε Γαλλική λογοτεχνία, η άλλη έγραφε ποιήματα και φυσικά το αστέρι της οικογένειας ήταν η εξαδέλφη μου, Άννυ Παπακωνσταντίνου, που έπαιξε τον ρόλο της Γιαδικιάρογλου στο «Ξύλο βγήκε απ” τον Παράδεισο» προς μεγάλη τέρψη της οικογενείας. Στις οικογενειακές συγκεντρώσεις αυτοσχεδιάζαμε, το καλοκαίρι στις διακοπές παίζαμε Καραγκιόζη και έτσι με τσίμπησε και έμενα το μικρόβιο. Εκείνη την εποχή έγραφα κιόλας και όταν η μητέρα μου (που δεν είχε ιερό και όσιο) έψαχνε το δωμάτιο μου και έβρισκε τα γραπτά μου, της έλεγα ότι ήταν μεταφράσεις.

Ποια είναι η θεατρικές στιγμές που σου μένουν πιο έντονα χαραγμένες στη μνήμη και γιατί;

Από που να αρχίσω! Από την Μικρή μας Πόλη, όπου δημιουργήσαμε έναν μικρόκοσμο χωρίς να κρατάμε τίποτα στα χέρια μας; Την Χυλόπιτα, μια φαρσοκωμωδία όπου ο ένας έμπαινε από τη μια πόρτα κι ο άλλος έβγαινε από την άλλη με την καθοδήγηση του διδύμου Λαυρέντζος-Χλιβερός, ή την Δοκιμασία όπου ο πόνος του Ηλία Κοντέα μας τρύπαγε την ψυχή;

H Μαρία Χούλη με τον Γιώργο Μαγκλή στην παράσταση «Ο Άστεγος τ” Ουρανού» (Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών)

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μία συνέργεια και μία μεγαλύτερη κινητικότητα μεταξύ των μελών των ομογενειακών θεατρικών ομάδων. Πιστεύεις πως τα παλαιά στενά όρια αλλάζουν προς όφελος του θεατρόφιλου κοινού;

Απόλυτα. Βλέπω κι εγώ μια κινητικότητα ανάμεσα στους θιάσους ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε έργου και με βρίσκει σύμφωνη. Φτάνει να γίνεται με τρόπο ευγενικό και οργανωμένο. Νομίζω ότι όλοι μας θα επωφεληθούμε από μια τέτοια κινητικότητα.

Με ποιον ηθοποιό από τις άλλες θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών θα ήθελες να συνεργαστείς και γιατί;

Είχα τη χαρά να συνεργαστώ με τον Αριστείδη Λαυρέντζο, τον πρώτο μου δάσκαλο, και θα ήθελα επίσης να συνεργαστώ με τον κο Νυχά, για τον οποίο τρέφω μεγάλο θαυμασμό.

H Μαρία Χούλη στην παράσταση «και αν θα διψάσεις για νερό…» (Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών)

Ποια δύο από τα θεατρικά έργα που έχετε δει σήμερα από τις άλλες ελληνικές θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών συγκρατείτε και γιατί;

Η «Η Αντριάνα» και «… και Ιουλιέτα»  για τους δυο κολοσσούς που είδα στην σκηνή και το «Ένας Ιδανικός Σύζυγος» για τους ίδιους λόγους.

H Μαρία Χούλη με τον Γιώργο Δημητρίου στην παράσταση «Μαρία Πενταγιώτισσα» (Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών)

Φωτογραφίες: Newsville.be , Νίκος Νυχάς

The post Μαρία Χούλη: «Αυτός ο ρόλος ήταν για μένα ο ρόλος της ζωής μου» appeared first on .

Πείτε μας δύο λόγια για το έργο «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» του Αλεχάντρο Κασόνα, το οποίο επιλέξατε να ανεβάσετε με τη θεατρική ομάδα του Λυκείου των Ελληνίδων Βρυξελλών.

Ο Αλεχάντρο Κασόνα (1903-1965) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Ισπανούς ποιητές και θεατρικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα. Συνομήλικος και συνοδοιπόρος του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, είχε διαφορετική μοίρα διαφεύγοντας στο εξωτερικό με την έκρηξη του ισπανικού εμφυλίου πολέμου και την επικράτηση της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο. Το περισσότερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής όπου εκεί έγραψε το μεγαλύτερο μέρος των θεατρικών του έργων. Στο Diccionario del teatro (2007) αναφέρεται το στυλ και η θεματολογία που ανέπτυξε ο εξόριστος Κασόνα «… η σύγκρουση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, τη διαφυγή σε έναν καλύτερο ποιητικό κόσμο, την αναζήτηση της ευτυχίας, την αγάπη, την πραγματικότητα του ονείρου.»

Αυτή η υπέρβαση της πραγματικότητας, η αναζήτηση ποίησης σ΄ ένα πεζό κόσμο και η φαντασία σαν μέσο για να διαχυθεί ανθρωπιά εκεί που κυριαρχεί η βία, το χρήμα και η απληστία, είναι ο πυρήνας του πιο γνωστού διεθνώς, ίσως, έργου του Κασόνα «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια». Το «ζωτικό ψέμα» είναι το κεντρικό θέμα και το μεγάλο ηθικό δίλημμα αν θα πρέπει να κοιτάζουμε την αλήθεια κατάματα με οποιοδήποτε κόστος ή να παραμένουμε στην ασφάλεια της πλάνης ώστε η ζωή να κυλλά αναίμακτα. Μ” ένα τρόπο ποιητικά υπερβατικό, ο συγγραφέας παίζει ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Αναζητεί την έξαρση σ΄ ένα κόσμο αυταπάτης που θα γιατρέψει την απογοήτευση και τη δυστυχία μιας ανελέητης πραγματικότητας.

Το έργο έγινε γνωστό στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’60 έχοντας την τύχη να μεταφραστεί από την Ιουλία Ιατρίδη, μία από τις πιο γνωστές μεταφράστριες και αναλύτριες της ισπανικής λογοτεχνίας. Την θαυμάσαμε στην μετάφραση του Δον Κιχώτη που μας έδωσε μαζί με τον Κ. Καρθαίο. Την πρώτη φορά που παρουσιάστηκε στο ελληνικό θεατρόφιλο κοινό από τον θίασο Βασίλη Διαμαντόπουλου-Μαρίας Αλκαίου (1959-1961), οι παραστάσεις διήρκεσαν δύο χρόνια.

Γιατί αυτή η επιλογή; Ποια ήταν τα κριτήρια με τα οποία επιλέξατε το θεατρικό αυτό έργο.

Τα κριτήρια επιλογής ενός έργου δεν είναι ποτέ ούτε αντικειμενικά ούτε ποσοτικά. Παρόλα αυτά «Τα δέντρα» τα τοποθετούμε στη λίστα με τα πιο σημαντικά έργα του 20ου αιώνα. Ο λόγος είναι αυτή η διάχυτη ανθρωπιά που διέπει όλο το έργο. Κάτι που νιώθουμε να μας λείπει από ένα κόσμο στείρο με ένα συνεχές δούναι και λαβείν. Το άλλο που μας γοήτευσε σ΄ αυτό το έργο είναι αυτό της ποιητικής αμφισημίας. Ενώ η υπόθεση έχει αρχή, μέση και τέλος με μια φαινομενική κάθαρση, παραμένουν δύο στοιχεία αμφισημίας: το ένα είναι το δίλημμα ζωτικού ψεύδους/θανάσιμης αλήθειας και το άλλο, ότι το έργο δεν τελειώνει με το που ανάβουν τα φώτα στην πλατεία. Οι χαρακτήρες, όπως και οι θεατές παίρνουν μαζί τους αυτή την αίσθηση συνέχειας ζωής-θανάτου-ζωής.

Υπάρχει και ένας τρίτος γοητευτικός λόγος. Νιώθουμε ότι αυτή η διάχυση ανθρωπισμού στο έργο, είναι μια πολιτική κριτική αλληγορία των ιδεών και ιδεολογημάτων του 20ου αιώνα που έχουμε κληρονομήσει (με διαφοροποιήσεις φυσικά) στον 21ο αιώνα. Αυτή η παράλληλη αλληγορία περνάει υποδόρια και προστίθεται στις αποσκευές που παίρνει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο.

Ποιες είναι οι σκηνοθετικές προκλήσεις που αντιμετωπίσατε στην προσπάθειά σας;

Θεωρούμε πως κάθε έργο είναι από μόνο του μια πρόκληση. Το να καταφέρει κανείς να ζωντανέψει πάνω στη σκηνή ένα γραπτό κείμενο μερικών δεκάδων σελίδων είναι από μόνο του μία πρόκληση και για τους σκηνοθέτες και για τους ηθοποιούς που υποδύονται τους χαρακτήρες του έργου. Οι ηθοποιοί οικειοποιώντας ένα κείμενο και με όλες τις συμβάσεις του θεάτρου, κοστούμια, μακιγιάζ, σκηνικά, φώτα, ήχους πρέπει αυτή τη «ζωή» να την μεταδώσουν στους θεατές έτσι που και αυτοί να νιώσουν τα παθήματα των χαρακτήρων του έργου, σαν δικά τους. Αυτό είναι πρόκληση.

Για τέσσερις μήνες με πολύωρες πρόβες προσπαθούμε να επιτύχουμε αυτή τη μέθεξη. Σε λίγες μέρες θα το δούμε στην πράξη.

Αυτούς που θα δούμε στο σανίδι, είναι αυτοί που είδαμε και σε προηγούμενες παραστάσεις του ΛΕΒ;

Εν μέρει. Από τους ένδεκα ηθοποιούς μας οι πέντε είναι παλιά στελέχη που αξιοποιούνται σχεδόν σε όλες τις παραγωγές μας. Δύο, σχετικά νέοι, είναι από πέρσι μαζί μας και δείχνουν μια διάθεση να συνεχίσουν. Χαρά μας, επίσης, ότι συμμετέχουν τέσσερα νέα μέλη. Οι δύο είναι πρώτη φορά που πειραματίζονται με το ερασιτεχνικό θέατρο και οι άλλοι δύο έχουν πείρα από άλλες θεατρικές ομάδες. Παρόλη αυτή την ανανέωση, η ομάδα έχει μια σύμπνοια και καλή χημεία. Φαντάζομαι οι χυμοί ανθρωπιάς των «Δέντρων» να συμβάλει σ΄ αυτή την κοινή γλώσσα έκφρασης και συμπόρευσης.

Ποια η επικαιρότητα που δίδεται στο «ζωτικό ψέμα»; Αποτελεί κεντρικό θέμα της καθημερινότητάς μας στη σημερινή εποχή;

Το «ζωτικό ψεύδος» μπορεί και να είναι μέρος της συμπεριφοράς του ανθρώπου. Στην τέχνη, πρώτη φορά μας το σύστησε μ΄ αυτό τον όρο ο Νορβηγός συγγραφέας Χένρικ Ίψεν (1828-1906) στο διάσημο έργο του «Η Αγριόπαπια». Το βρίσκουμε σαν παρηγορητικό και πολλές φορές ζωογόνο βήμα στην ιατρική, σε δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις. Στο έργο μας έχει πολλαπλές εμφανίσεις με ζωογόνο επίδραση.

Αμφιβάλουμε αν μπορεί να του δοθεί το πρόσημο της επικαιρότητας. Αντίθετα μάλιστα. Η εποχή μας είναι η εποχή που μπορούμε εύκολα να αποκαλύψουμε όλη την αλήθεια, όσο σκληρή και να είναι. Γι΄ αυτό αντί να μιλάμε μόνο για «ζωτικό ψεύδος» καλύτερα να θέτουμε το δίλημμα «ζωτικό ψεύδος/θανάσιμη αλήθεια». Αυτό από μόνο του έχει μια πιο διαχρονική ισχύ.

Στο πολιτικό σχόλιο που κάναμε στην προηγούμενη ερώτησή σας, θα υποθέταμε πως ο Κασόνα σαν ιδεολόγος και πολιτικός εξόριστος, βάζει το «ζωτικό ψεύδος» στον πυρήνα του ερωτήματος πώς μια ιδεολογία του ανθρωπισμού θα μπορούσε να μεταβεί από την θεωρία στην πράξη. Άλλο ένα διαχρονικό ερώτημα.

Πόσο απαιτητική είναι η ερμηνευτική ικανότητα των ηθοποιών που συμμετέχουν έτσι ώστε να μην χαθεί στο σανίδι η απόφαση της αποδοχής της αναγκαιότητας ενός ψέματος;

Όντως «Τα δέντρα» είναι ένα έργο απαιτητικό σε θέματα υποκριτικής. Πολλοί από τους χαρακτήρες μπαινοβγαίνουν από τον «ρόλο» στην πραγματικότητα. Δηλαδή οι ηθοποιοί μας υποδύονται τους ηθοποιούς που παίζουν μέσα στο ζωτικό ψεύδος και φυσικά βγαίνουν και από αυτό να αντιμετωπίσουν την αλήθεια.

Η ικανότητά τους θα φανεί πάνω στο σανίδι του Marni. Πάντως είναι προετοιμασμένοι να σας παρασύρουν σε ένα παιχνίδι ποίησης, φαντασίας, τραγικής ειρωνείας, σκληρής πραγματικότητας και παρηγορητικής συνέχειας του κύκλου της ζωής.

Ποιος είναι ο κοινός τόπος των τριών τελευταίων θεατρικών επιλογών της ομάδας του Λυκείου των Ελληνίδων Βρυξελλών; Αναφερόμαστε στον «Άστεγο του Ουρανού», στην «Δοκιμασία» και στο «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια».

Λέγεται ότι οι καλλιτέχνες, συγγραφείς, ζωγράφοι όλη τους τη ζωή γράφουν ή ζωγραφίζουν ένα έργο. Αυτό τους το έργο έχει πτυχές και διάφορα στάδια ανάπτυξης και εξέλιξης της θεματολογίας τους. Έτσι και οι δικές μας επιλογές γίνονται πάνω σε μια θεματολογία ή σε μία δομή που συνέχεια βρίσκεται στο νου μας, στις κουβέντες μας, τους προβληματισμούς μας και τα συνεχή μπολιάσματά μας από την τέχνη.

Είναι προφανές λοιπόν ότι υπάρχουν κοινοί παρονομαστές στις επιλογές μας, είτε αυτές βλέπουν το σανίδι είτε μένουν στο συρτάρι των συζητήσεων.

Ο «Άστεγος» μας έφερνε αντιμέτωπους με την αυτογνωσία μας. Οι σχέσεις των φύλων, η αποδοχή της διαφορετικότητας, ο ξένος ανάμεσά μας, ο δικός μας που γίνεται ξένος, ο εθελοντικός απανθρωπισμός μας, η αγωνία για μια «…διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών» που λέει και ο Ποιητής.

Στη «Δοκιμασία» βάλαμε το δάκτυλό μας «επί τον τύπον των ήλων». Το κυνήγι των μαγισσών (πραγματικά και μεταφορικά) μας μετέφερε σε θέματα που ξορκίζουμε: οι φυλετικές διακρίσεις, το προπέτασμα καπνού πάνω από την αλήθεια, ο «άλλος» πραγματικός ή ψεύτικος, η μισαλλοδοξία.

Το έργο «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» θα μπορούσε και να είχε άλλο τίτλο «Ο ανθρωπισμός δεν πεθαίνει ποτέ». Όσους σκοτεινούς διαδρόμους κι αν διαβεί η ανθρώπινη ύπαρξη, ο ανθρωπισμός θα βρει τρόπο να επιβιώσει και να μεταγγίσει ζωή και ανθρωπισμό στο διπλανό μας.

Αν έπρεπε λοιπόν επιγραμματικά να σας ονομάσουμε τις αγωνίες μας που μεταφράζονται σε θεατρικές επιλογές, θα λέγαμε: ο Ανθρωπισμός και οι διάφορες μεταμορφώσεις του.

Πείτε μας λίγα λόγια για τα επόμενα θεατρικά βήματα της ομάδας του ΛΕΒ.

Τα άμεσα σχέδιά μας είναι η συμμετοχή μας στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2020 με ένα απόσπασμα από «Το γλυκό πουλί της νιότης» του Τένεσι Ουίλιαμς. Επίσης, θα χαρούμε την παρουσία της νεανικής θεατρικής ομάδας κάτω από την καθοδήγηση και σκηνοθεσία της Μαρίας Καραχάλιου στο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» στη διασκευή του Γιάννη Καλατζόπουλου.

Υπάρχουν φυσικά και άλλα μακροχρόνια σχέδια που καλύτερα να σας τα παρουσιάσουμε όταν αρχίσουν να σχηματοποιούνται. Είμαστε σίγουροι ότι το φιλόξενο Newsville θα τα παρουσιάσει την κατάλληλη στιγμή.

Σας ευχαριστούμε γι΄ αυτή την εκ βαθέων συνέντευξη.

Η χαρά είναι δική μας. Σας περιμένουμε στο θέατρο Marni και ανυπομονούμε να ακούσουμε τις εντυπώσεις σας.

video: Nyx Clips
photos: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

Η Θεατρική Ομάδα του ΛΥΚΕΙΟΥ των ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ παρουσιάζει το έργο

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΡΘΙΑ του Αλεχάντρο Κασόνα.

Σκηνοθεσία και Γιάννη Οικονομίδη Μαρίας Καραχάλιου.

Théâtre Marni, Rue de Vergnies 25, 1050 Βρυξέλλες (https://theatremarni.com/).

με αγγλικούς υπέρτιτλους.

Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2020, στις 07:30 μ.μ.

Σάββατο 1η Φεβρουαρίου 2020, στις 07:30 μ.μ.

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2020, στις 06:30 μ.μ.

Λαμβάνουν μέρος (με αλφαβητική σειρά):

Γιώργος Καϊάφας, Γιώργος Λιόλιος, Γεωργία Μανδέκη, Ελένη Μαργαριτάκη, Χρόνης Μουστάκας, Ηλίας Ξυδιάς, Νίκος Παναγιωταράκης, Γιάννης Ρόδιος, Αλίκη Σίμου, Μελίνα Στρούγγη, Δημήτρης Χλιβερός, Μαρία Χούλη.

Μετάφραση: Ιουλία Ιατρίδη
Σκηνική επιμέλεια: Aldo Perissinotto, Μαρία Καραχάλιου
Επιλογή μουσικής: Γιάννης Οικονομίδης
Μουσική επεξεργασία: Αλέξανδρος Γιάκας,
Ενδυματολογική επιμέλεια: Μαρία Καραχάλιου-Κοστούμια: Βεστιάριο COSTHEA Φωτισμοί: Aldo Perissinotto, Γιάννης Οικονομίδης
Μακιγιάζ: Γεωργία Μανδέκη,
Υπεύθυνες σκηνής: Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Γεωργία Μανδέκη, Μαριλένα Σκορδά- Νικολαΐδη.
Επεξεργασία υποτίτλων: Δημήτρης Πουρνιάς, Χρύσσα Καραπιπέρη, Nίκος Παναγιωταράκης, Μαρία Χούλη
Αφίσα: Γεωργία Μανδέκη
Video/Trailer/Φωτογραφίες: Νίκος Νυχάς

Εισιτήρια: 16 και 13 ευρώ. Πληροφορίες/κρατήσεις: karahalioumaria@gmail.com.

PERIPLE, Rue Froissart 115, 1040 Bruxelles, τηλ. 02 230 9335

Και στα τηλέφωνα 02 347 5415 – 0485 52 30 37

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: PERIPLE – NEWSVILLE
XOΡΗΓΟΙ: INTRASOFT International, LAMBROS Lines, STROFILIA Restaurant

The post «Όσους σκοτεινούς διαδρόμους κι αν διαβεί η ανθρώπινη ύπαρξη, ο ανθρωπισμός θα βρει τρόπο να επιβιώσει» appeared first on .