Η Ελληνική Ιστορία είναι γεμάτη πρόσωπα που άφησαν τεράστια παρακαταθήκη στην παγκόσμια κληρονομιά. Και αν το ψάξεις, θα δεις ότι δεν υπάρχει κυριολεκτικά κανένας επιστημονικός, καλλιτεχνικός ή πολιτιστικός τομέας που να μην τον έχει «τερματίσει» κάποιος Έλληνας ή Ελληνίδα κάποτε. Ένας τέτοιος ήταν και ο Ιωάννης Καποδίστριας, του οποίου το διπλωματικό έργο, και ιδίως ο χειρισμός του για την ανεξαρτησία της Ελβετίας, διδάσκεται στα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Θα έλεγα ότι ο χειρισμός του για την ανεξαρτησία της χώρας του είναι εξίσου παροιμιώδης.

Όταν αποφασίζεις, λοιπόν, να αγγίξεις μια τέτοια μορφή και να ασχοληθείς με τη βιογραφία της, οφείλεις να μελετήσεις πολύ βαθιά το έργο της και την προσωπικότητά της. Και όταν το μετουσιώσεις σε δικό σου έργο, να ενσκύψεις πάνω του με τέτοιο τρόπο ώστε να αφήσεις την προσωπικότητα του ήρωά σου να κυριαρχήσει στο έργο και όχι να τον καταστήσεις προσωπικό σου ήρωα για να περάσεις τα δικά σου μηνύματα μέσω αυτού.

Ο κύριος Σμαραγδής παρουσιάζει έναν Καποδίστρια που τον υποδέχονται σαν Μεσσία, που του μιλάει μια… περίεργη Παναγία, παρουσιασμένη σε ένα άσπρο συννεφάκι σαν cartoon των Monty Pythons, να πιστεύει παρ’ όλα αυτά και στις μαντικές ικανότητες ενός ηλικιωμένου άντρα (!), να έχει έναν πρώην νέο μοναχό για δεξί του χέρι, ο οποίος το μόνο που κάνει είναι να του υπενθυμίζει, πάντα χαμογελαστός, ότι με τη βοήθεια του Θεού θα πάνε όλα καλά και ότι έχει το θείο χάρισμα, και τελικά να οδηγείται στον θάνατο ως πρόβατο επί σφαγή, πάλι σαν έναν άλλο Μεσσία: ότι ήξερε πως θα δολοφονηθεί και απλώς αποδέχθηκε τη μοίρα του και την «αποστολή» του.

Το τελευταίο δε, είναι ιδιαίτερα αντιφατικό σε σχέση με την πορεία του Καποδίστρια, όπως τη γνωρίζουμε μέσα από την Ιστορία. Δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ ένας ηγέτης που έκανε τα πάντα για να δει τη χώρα του ελεύθερη και που αποδέχθηκε να γίνει κυβερνήτης της, αφήνοντας τη βολική θέση στην τσαρική αυλή, να δεχθεί έτσι απλά να θυσιαστεί πριν ολοκληρώσει το έργο του. Σαν απλός αναγνώστης της Ιστορίας, και όχι ιστορικός μελετητής, αμφιβάλλω πως ένας φιλόδοξος, αναγνωρίσιμος και ευπατρίδης πολιτικός επιθυμεί ο ίδιος να πεθάνει και να δώσει ένα ξαφνικό τέλος σε μια τόσο δημιουργική και επιτυχημένη διαδρομή, επιλέγοντας ένα μοιρολατρικό τέλος χωρίς καν να προσπαθήσει να βρει λύση στο πρόβλημα, όπως πάντα έκανε.

Επιπλέον, ο μεσσιανισμός που χαρακτηρίζει τον Καποδίστρια του κ. Σμαραγδή υποβιβάζει την αξιοσύνη του μεγάλου διπλωμάτη. Το να πιστεύουμε ότι λειτουργούσε ως θεόσταλτος μειώνει τις ίδιες του τις ικανότητες. Εδώ είναι ακριβώς που ο σκηνοθέτης αξιοποιεί τον ήρωά του για να περάσει τα δικά του πνευματικά πιστεύω. Χωρίς να αμφιβάλλω για την ενδεχόμενη πίστη του κυβερνήτη, δεν είναι σίγουρα αυτό που τον χαρακτηρίζει, όταν έχει βιογραφικό γεμάτο κατορθώματα επί τρεις δεκαετίες. Και, γενικώς, δεν είναι δυνατόν να φτιάχνεις ταινία για κάποιο πρόσωπο και να υποδηλώνεις ότι τον καθοδηγούσε ο Θεός και του μιλούσε η Παναγία, γι’ αυτό και τα κατάφερνε. Εκτός αν κάνεις ταινία για τον Άγιο Παΐσιο — αλλά αυτό είναι κάτι άλλο.

Με έναν τέτοιο τραυματισμένο ήρωα, η υπόλοιπη ταινία δεν θα μπορούσε να πατάει γερά στα πόδια της. Ο Μέττερνιχ, που στην πραγματικότητα ήταν νέος και όχι ηλικιωμένος, παρουσιάζεται ως ο Δρακουμέλ που θέλει να «φάει» τον Καποδίστρια, λες και δεν είχε άλλη έγνοια στη ζωή του, ενώ ήταν καγκελάριος μιας ολόκληρης υπερδύναμης. Έχει στήσει δε, και καθημερινές παρτίδες με έναν άγγλο διπλωμάτη και στήνουν πλεκτάνες κατά του έλληνα κυβερνήτη. Το τραπέζι πρέπει να έχει ανοίξει λακκούβα από την οργή του Αυστριακού, που ίσως έχει βάλει και τη Μάτζικα ντε Σπελ να ετοιμάσει κανένα ξόρκι κατά του Κερκυραίου πολιτικού.

Οι έλληνες οπλαρχηγοί, αντίπαλοι του Καποδίστρια στο Ναύπλιο, παρουσιάζονται σχεδόν γραφικοί — ειδικά ο Παύλος Κοντογιαννίδης στον ρόλο του Κουντουριώτη, που μου θύμισε τον μανιακό δολοφόνο Τζακ στους «Απαράδεκτους». Με τον ερχομό του κυβερνήτη στο Ναύπλιο έχει διαρκώς παρεάκι, στο μεταξύ, τον Κολοκοτρώνη (!), με έναν «μικρό», κατά τη γνώμη μου, ηθοποιό σε αυτόν τον ρόλο (αν θυμάται κανείς τον Δημήτρη Ιωακειμίδη ως Κολοκοτρώνη στον «Παπαφλέσσα», καταλαβαίνει τι εννοώ.) Άλλη μία λανθασμένη προσέγγιση απέναντι στην τεράστια φυσιογνωμία του Γέρου του Μοριά.
Τα σημαντικά διπλωματικά γεγονότα που αποτελούν τα παράσημα του κυβερνήτη, όπως η ελβετική ανεξαρτησία και η Συνθήκη του Λάιμπαχ, παρουσιάζονται ακροθιγώς και χωρίς τη σοβαρότητα της ιστορικής τους βαρύτητας, με χαρακτήρες που αγγίζουν μορφές παιδικής ταινίας και όχι σοβαρής δραματουργίας. Δεν υπάρχει καμία εμβάθυνση σε χαρακτήρες, παρά μόνο στον ίδιο τον Καποδίστρια, και αυτό με τον τρόπο που περιέγραψα, ενώ η υπόνοια ότι ο Μέττερνιχ και ο Μέισον, σε μια κρίση αυτογνωσίας, αναρωτιούνται αν κάνουν το καλό που «θα φάνε» τον Καποδίστρια και ποιος τελικά «θα μείνει» στην Ιστορία, δεν πείθει. Οι δε ερμηνείες… κατά τη γνώμη μου, διασώθηκαν μόνο από τον Τάσο Χαλκιά και τη Μαίρη Βιδάλη, στα λίγα δευτερόλεπτα που εμφανίστηκε ως Μαντώ Μαυρογένους. Ήταν η μόνη στιγμή που κάπως συγκινήθηκα.

Το έργο στέκεται αρκετά στη ρομαντική σχέση του Καποδίστρια με τον έρωτα της ζωής του, τη Ρωξάνδρα Στούρτζα — κατανοητό και ευκταίο — χωρίς όμως να μας πείθει για ποιο λόγο ο κυβερνήτης δεν προσπάθησε να την αποσπάσει από τον αντίζηλό του στην αρχή της ταινίας και γιατί δεν την πήρε ποτέ μαζί του στο Ναύπλιο στο τέλος. Στα συγκεκριμένα ενσταντανέ ο Καποδίστριας έλαμψε διά της σιωπής του, ίσως γιατί ο κ. Σμαραγδής θα έπρεπε να παρουσιάσει τον κυβερνήτη ως έναν ιδανικό αλλά ανάξιο εραστή ή ίσως γιατί θα ήταν πολύ επίγειο και αμαρτωλό για έναν τόσο θρησκόληπτο — υποτίθεται — άντρα.

Και φτάνουμε στην τελική σκηνή, όπου ο κυβερνήτης δολοφονείται. Και να μην έχεις ιδέα ότι ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε, η τελευταία σκηνή προετοιμάζει τα παιδάκια για το κακό: ο Ιωάννης περπατά αργά σαν πρόβατο στη σφαγή και, ξαφνικά, από το πουθενά, ως διά μαγείας, εμφανίζεται ένα τσούρμο μαυροντυμένες γυναίκες, σαν τον Χορό στο αρχαίο θέατρο, και τον ακολουθούν. Το ότι ο κυβερνήτης επρόκειτο να δολοφονηθεί «βρωμάει» από το λιμάνι μέχρι την Αριστοτέλους, όπου βρέθηκα για να δω την ταινία. Στοιχείο έκπληξης: υπό του μηδενός. Ακολουθούν οι τίτλοι τέλους, χωρίς ούτε μία ιστορική αναφορά στο τι δεν είδαμε και στο τι ακολούθησε για τη μοίρα της Ψωροκώσταινας, που τρώει τα καλύτερα παιδιά της.

Πραγματικά, αν ξαναδώ την ταινία, θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα — σίγουρα όχι θετικά. Και ζητώ συγγνώμη και λυπάμαι που είμαι τόσο καταγγελτικός απέναντι σε μια πατριωτική ταινία που περίμενα με ανυπομονησία, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, γιατί αγαπώ την Ιστορία του τόπου μου και, ως απόφοιτος Διεθνών Σχέσεων και Διπλωματίας, θαυμάζω απεριόριστα τον Ιωάννη Καποδίστρια. Προσφάτως κυκλοφόρησε ένα ντοκιμαντέρ παραγωγής Cosmote αφιερωμένο στον κυβερνήτη, με πρωταγωνιστή τον Σπύρο Σταμούλη. Το συνιστώ.

Επιστρέφοντας και κλείνοντας για την ταινία, θα έλεγα ότι, συν τοις άλλοις, το λάθος του κ. Σμαραγδή ήταν ότι έβαλε πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη, προσπαθώντας, σε μια ιστορία διάρκειας δύο ωρών, να παρουσιάσει όλες τις πτυχές μιας κολοσσιαίας προσωπικότητας. Αυτό θα απαιτούσε τουλάχιστον μία μίνι σειρά και, μεταξύ μας, έναν πολύ ικανότερο σκηνοθέτη. Θα μπορούσε απλώς να περάσει έμμεσα τις επιτυχίες του πριν γίνει κυβερνήτης και να σταθεί στα κύρια κατορθώματά του για την πατρίδα μας, αφού έγινε κυβερνήτης: δηλαδή σε όλες τις ενέργειες που έκανε από το 1827 και μετά στη διπλωματική σκακιέρα, κερδίζοντας μια πολύ δύσκολη μάχη με αντιπάλους κυρίως την Αγγλία, αλλά και στην καταπληκτική του εσωτερική πολιτική, που έβαλε τον θεμέλιο λίθο στο νεοπαγές και υπερπροβληματικό ελληνικό κράτος.

Αλλά ΟΚ, αναγνωρίζω κάποια πράγματα από την προσπάθεια του κ. Σμαραγδή και σέβομαι την πρόθεσή του να δημιουργήσει ένα έργο για αυτή τη μεγάλη προσωπικότητα. Θέλω να πιστεύω ότι η συγκίνηση που θα προκάλεσε — έστω και με αυτόν τον τόσο επιτηδευμένο τρόπο — θα παρακινήσει κάποιους να διαβάσουν την αληθινή ιστορία του ήρωα και να μάθουν πως υπήρξε κάποτε ένας Έλλην πολιτικός που έκανε τόσα. Θετικά και τα μηνύματα για μια πολιτική αλτρουιστική, με γνώμονα το συμφέρον της πατρίδας και του λαού· αξίες από τις οποίες διαπνεόταν ο Καποδίστριας και τις οποίες ακολούθησε απερίσπαστος, σε εποχές που τα έχουμε ξεχάσει, με τους Μαυρογιαλούρους που έχουμε μπλέξει.
Θετική και η υπόνοια ότι πίσω από τη δολοφονία του κρύβονταν οι Άγγλοι, που, αν και δεν έχει επαληθευθεί ιστορικά, φαντάζει πιθανή, εξαιτίας των γεγονότων της περιόδου 1827–1831, ασχέτως αν μας γκρίνιαξαν επίσημα.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ταινία που επουδενί μπορεί να σταθεί καλλιτεχνικά, αλλά αποτελεί μια προσπάθεια να πει κάτι — υπερβολικά μεν, καλοπροαίρετα δε — με διαχρονικά θετικά μηνύματα. Λένε ότι πολεμήθηκε για να μη βγει στις αίθουσες, κάτι που δεν καταλαβαίνω, αλλά ούτε και αποκλείω με όσα ζούμε. Αν δεν είναι διαφημιστικό τρικ, ίσως αυτό είναι το πιο ουσιώδες που πρέπει να κρατήσουμε. Οι αξίες και το τεράστιο έργο του κυβερνήτη ξεπερνούν σκηνοθετικές μπαγκέτες και στέλνουν διαχρονικά μηνύματα που πονούν ακόμη και σήμερα.

The post «Καποδίστριας: Ρηχή απόδοση σε μια φιλόδοξη και φιλότιμη προσπάθεια» από τον Άρη Μπόττα appeared first on .

Η νέα έκθεση, από την Cloudward, βασίζεται σε ανάλυση κριτικών στο TripAdvisor για 200 από τις πιο δημοφιλείς παραλίες στον κόσμο. Φιλτράροντας τις διαδικτυακές κριτικές για λέξεις που σχετίζονται με παράπονα, όπως «βρώμικη», «υπερβολικά γεμάτη», «μεγάλες ουρές», «θόρυβος» και «ενόχληση», προέκυψε μια συνολική βαθμολογία.

Τα αποτελέσματα καλύπτουν παραλίες σε όλο τον κόσμο, αλλά σχολιάζοντας τα ευρωπαϊκά ευρήματά τους στο Travel Tomorrow, η Cloudward ανέφερε: «Από τα τιρκουάζ νερά της Ελλάδας έως τις ηλιόλουστες ακτές της Ισπανίας και της Ιταλίας, οι εμβληματικές παραλίες της Ευρώπης θεωρούνται συχνά ονειρεμένοι προορισμοί. Όμως, χιλιάδες κριτικές στο TripAdvisor αποκαλύπτουν μια πιο απογοητευτική πραγματικότητα για πολλούς ταξιδιώτες».

Οι πέντε χειρότερες παραλίες στον κόσμο

Η Bournemouth, στη νότια ακτή της Αγγλίας, έχει τη δυσάρεστη διάκριση να είναι η παραλία με τα περισσότερα παράπονα στην Ευρώπη, με τα πιο συχνά παράπονα να αφορούν την υπερβολική πολυκοσμία και την έλλειψη καθαριότητας.

Η Bournemouth κατατάσσεται πέμπτη παγκοσμίως, πίσω από την Clearwater Beach στη Φλόριντα (4η θέση), που επίσης χαρακτηρίζεται ως υπερβολικά γεμάτη και βρώμικη· την Playa Manuel Antonio στην Κόστα Ρίκα (3η θέση), με κύριο παράπονο την πολυκοσμία· και τη Venice Beach (2η θέση), που έχει τη χειρότερη βαθμολογία καθαριότητας σε όλη τη λίστα των 100 χειρότερων, με κάποιους να σχολιάζουν ότι μυρίζει «ούρα». Στην πραγματικότητα, οι παραλίες των ΗΠΑ καλύπτουν τις μισές θέσεις στην κατηγορία «πιο βρώμικες», όπως επισημαίνει η έκθεση.

Στην κορυφή για τις περισσότερες αρνητικές κριτικές: η Waikiki Beach στη Χονολουλού, Χαβάη, την οποία οι επισκέπτες κατακεραυνώνουν για την πολυκοσμία.

1. Waikiki Beach – Ηνωμένες Πολιτείες

2. Venice Beach – Ηνωμένες Πολιτείες

3. Playa Manuel Antonio – Κόστα Ρίκα

4. Clearwater Beach – Ηνωμένες Πολιτείες

5. Bournemouth Beach – Ηνωμένο Βασίλειο

Πολυκοσμία, ουρές και θόρυβος

Όσον αφορά τα περισσότερα παράπονα για πολυκοσμία, οι συντάκτες της Cloudward αναφέρουν την παραλία La Pelosa στη Σαρδηνία, όπου το 87% των αρνητικών κριτικών διαμαρτύρεται για τον αριθμό των λουομένων που προσπαθούν να απολαύσουν ήλιο, θάλασσα και άμμο.

Οι παραλίες του Μεξικού πήγαν άσχημα στην κατηγορία των μεγάλων ουρών, με την Playa Delfines, τη μεγαλύτερη ελεύθερη δημόσια παραλία του Κανκούν, να συγκεντρώνει το υψηλότερο ποσοστό παραπόνων (57,9%) για το θέμα αυτό, πιθανότατα λόγω της διάσημης επιγραφής «Cancun» που περιμένουν να φωτογραφηθούν οι επισκέπτες. Ακολουθεί η Isla Pasion, όπου σχεδόν οι μισές (49,6%) αρνητικές κριτικές αναφέρουν ουρές.

Για όσους ανησυχούν για τον θόρυβο στην παραλία, οι συγγραφείς της έκθεσης σημειώνουν ότι οι παραλίες της Καραϊβικής και της Βόρειας Αμερικής «κυριαρχούν σε αυτήν την κατηγορία». Στην παραλία Maho, στη γαλλο-ολλανδική Καραϊβική (Άγιος Μαρτίνος), το 38,2% των παραπονούμενων ενοχλήθηκε από την έλλειψη ησυχίας. Η Maho Beach βρίσκεται ακριβώς στο τέλος του διαδρόμου προσγείωσης του διεθνούς αεροδρομίου Princess Juliana, με τα αεροπλάνα να απογειώνονται και να προσγειώνονται σχεδόν πάνω από τα κεφάλια των λουομένων, εκτοξεύοντάς τους καυσαέρια και θόρυβο από τους κινητήρες· ένας σχολιαστής το περιέγραψε ως «αηδιαστικό».

Ελληνικές παραλίες στη λίστα

Η έρευνα αποκαλύπτει ότι το Ελαφονήσσι στην Κρήτη κατατάσσεται στην 7η θέση παγκοσμίως με βαθμολογία 60,3, με το 73,4% των αρνητικών σχολίων να αφορά την υπερβολική πολυκοσμία. Ο Μπάλος, επίσης στην Κρήτη, εμφανίζεται στην 26η θέση για καθαριότητα και 7η για βρωμιά, με περίπου το 50% των παραπόνων να αναφέρουν θέμα καθαριότητας, ενώ το 40% αναφέρεται στην πολυκοσμία. Τέλος, η Παραλία Πόρτο Κατσίκι στη Λευκάδα συγκαταλέγεται στις δέκα πρώτες παγκοσμίως όσον αφορά θόρυβο και αναστάτωση, αναδεικνύοντας ότι η υψηλή δημοφιλία μπορεί να επιφέρει έντονη πίεση στο περιβάλλον.

The post Οι πιο απογοητευτικές παραλίες στον κόσμο αποκαλύπτονται σε νέα έκθεση appeared first on .

Σήμερα το Newsville.be φιλοξενεί την Μελίνα Στρούγγη, η οποία μας περιγράφει με τη δική της ιδιαίτερη ματιά την θεατρική παράσταση που απόλαυσε στη θεατρική σκηνή του Claude Voltaire.

«Δυνατό, συμβολικό, έντονα συγκινησιακό»

Με δυνατό συμβολικό και επετειακό χαρακτήρα ανέβηκε η παράσταση «Τα Τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού» από τον θίασο ΘΕΣΠΙΣ σε συνεργασία με την Ελληνική Κοινότητα Βρυξελλών και σε σκηνοθεσία του Αριστείδη Λαυρέντζου (που επιμελήθηκε επίσης την μετάφραση και τους υπέρτιτλους). Έντονη συγκινησιακή φόρτιση ήταν παρούσα καθόλη τη διάρκεια της παράστασης, καθώς ήταν αφιερωμένη στον συγγραφέα και δημιουργό του έργου Ιάκωβο Καμπανέλλη (για τα εκατό συν ένα χρόνια από την γέννησή του), τον ηθοποιό και θεατρικό δάσκαλο για πολλούς στις Βρυξέλλες Βάσο Ανδρονίδη και τον δικό μας Γιάννη Οικονομίδη που ξεκίνησε τη σκηνοθετική του καριέρα με το ίδιο έργο το 1991 και τα γενέθλιά του οποίου γιορτάστηκαν στην πρεμιέρα της παράστασης με μια μοναδική έκπληξη που ετοιμάστηκε απο τον ΘΕΣΠΙ με πρωτοβουλία του Αριστείδη.

«Iσομοιρασμένη διάδραση και αρμονικό αποτέλεσμα»

Το έργο, γεμάτο αλληγορίες, έχει αναλυθεί και χαρακτηριστεί με διάφορους τρόπους – ‘κωμικοτραγική κοινωνική σάτιρα’ θα ήταν ο όρος που προσωπικά θα επέλεγα. Με κωμικό τρόπο το έργο αφηγείται τις δολοπλοκίες εφτά αδελφών και μέχρι ποιο τραγικό σημείο θα έφτανε ο καθένας τους για να καρπωθεί την περιουσία του άρρωστου πατέρα τους. Ένας ρόλος πρωτότυπα σκηνοθετημένος (τοποθετημένος σε τραπέζι που παρέπεμπε σε ανδριάντα αντί για το συνήθως χρησιμοποιούμενο κρεβάτι) τον οποίο ενσάρκωσε επάξια ο Δήμος Αγγελούσης και μαζί με τα ‘θεατρικά του παιδιά’ μας χάρισαν στιγμές άφθονου γέλιου. Επιπλέον πόντοι για τον θεαματικό τρόπο με το οποίο κατόρθωσε να παραμείνει εντελώς ακίνητος σχεδόν καθόλη τη διάρκεια της παράστασης (κάτι που κατά γενική ομολογία είναι από τα πιο δύσκολα κομμάτια στο θέατρο).

Εξίσου δύσκολο έργο όμως είχαν να επιτελέσουν και οι υπόλοιποι ηθοποιοί οι οποίοι κλήθηκαν να εξισσοροπήσουν το κωμικό με το τραγικό στοιχείο με συνεχόμενη σκηνική παρουσία σχεδόν στη συνολική διάρκεια του έργου, κατορθώνοντας να κρατήσουν μια ισομοιρασμένη διάδραση κι ένα αρμονικό αποτέλεσμα όπου κανείς δεν ‘καπέλωνε’ τον άλλον, καθένας ωστόσο διατηρούσε με συνέπεια τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα. Η Τίνα Χατζηθωμά μας μετέφερε την πονηριά της Αλίκης, ο Τάσος Φιλιππίδης την ηγετική φιγούρα του Κώστα, ο Γιώργης Καταλαγαριανάκης την κωμική και μετανοημένη πλευρά του ίδιου ρόλου, ο Βασίλης Μάγνης τον σκληρό και απόλυτο Τώνη που ωστόσο καταρρέει με απολαυστικό τρόπο όταν μαθαίνει για την κόρη του, η Καντιάνα Πετρή την δυναμική και καυστική Μαίρη, η Λαμπρινή Γαρμπή την υπεράνω ξενόφερτη Ειρήνη, ο Γιώργος Μαγκλής τον καλόκαρδο και ευμετάβλητο Γιώργο που όταν θυμώνει δεν σηκώνει πολλά και, last but not least, ο Πάρις Κακλαμάνος με τον Κωστή Γεραρή μοιράστηκαν το σκοτάδι και τον ύπουλο χαρακήρα του Μάνου και τις σπασμωδικές εκρήξεις του. Μοναδική και συνεπής στον χαρακτήρα της υπήρξε και η Δέσποινα Σαλτουρίδου, της οποίας η ενέργεια και ερμηνεία στον ρόλο της θείας ήταν εξαιρετική.

«Ένα μεγάλο μπράβο στον Αριστείδη»

Ένα μεγάλο μπράβο στον Αριστείδη, τους ηθοποιούς και όλους τους καλλιτεχνικούς συντελεστές της παράστασης. Τα φροντισμένα σκηνικά (Άντα Σωτηροπούλου), με το ειδικά κατασκευασμένο τραπέζι (Τάσος Φιλιππίδης), και το μακιγιάζ ιδιαιτέρως του κάτωχρου σαν φάντασμα πατέρα (Βασιλική Σπύρου) συνέβαλαν σημαντικά στο συνολικό αισθητικό αποτέλεσμα της παράστασης. Ο ΘΕΣΠΙΣ είναι μια ομάδα με γερά θεμέλια, με παλιά και νέα πρόσωπα και πάνω απ’ όλα συνεχή και συνεπή προσφορά στο κοινοτικό θέατρο Βρυξελλών από το 2002 με την οποία είχα την χαρά να συνεργαστώ και θα είμαι πάντα ευγνώμων για όσα μου προσέφερε.

Και σε αυτό το σημείο θέλω να σταθώ ιδιαίτερα στον χαρακτήρα αλληλεγγύης που είχε αυτή η ιδιαίτερη επετειακή παράσταση μεταξύ προσώπων και ομάδων – κάτι που είδαμε και στο Θεατρικό Αναλόγιο από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι τον Μάρτιο του 2023. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει και να ενισχύεται τέτοιο ενωτικό κλίμα στήριξης. Δεν ανέλυσα ποτέ τί ήταν τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού στο έργο, καθώς ο ίδιος ο συγγραφέας θέλησε να το αφήσει στον καθένα μας, όμως θα κλείσω με αυτό:

Σε μια ιδιαίτερα δραστήρια πόλη στο κοινοτικό θέατρο όπως οι Βρυξέλλες ας είναι η αγάπη για το θέατρο και η ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας τα δικά μας πόδια του τραπεζιού.

Μελίνα Στρούγγη

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Μελίνα Στρούγγη: H αγάπη για το θέατρο είναι τα δικά μας «πόδια του τραπεζιού» appeared first on .

Επανεκκίνηση των θεατρικών παραστάσεων

Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι έκανε πρώτο το βήμα για την επανεκκίνηση της ομογενειακής θεατρικής σκηνής, ύστερα από 3 χρόνια αποχής από τα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας, λόγω των άσχημων συνθηκών της πανδημίας του κορονοϊού. Η συνάντηση και επανένωση φίλων και γνωστών στο Joli Bois με αφορμή το «Πού πήγε το Λεωφορείο» ήταν ένα από τα πιο αισιόδοξα μηνύματα του τριημέρου.

Η πορεία της ελληνικής κοινωνίας μετά την μεταπολίτευση

Τα εύστοχα κείμενα του θεατρικού που παρακολουθήσαμε γράφτηκαν από τον Γιώργο Σκούρτη, τη Μάρω Δούκα και τον Περικλή Κοροβέση. Στους 6 άτυπους μονολόγους που σκηνοθέτησε ο Τάσος Νυχάς, τα τρία πρώτα κείμενα, του Γιώργου Σκούρτη, είχαν παιχτεί το 1978 στο θεατρικό έργο «Που πάει το λεωφορείο» ενώ δεν είναι τυχαίο που το πρώτο έργο της θεατρικής ομάδας του Εργαστηρίου, τον Ιούνιο του 1985, ήταν «Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης» πάλι του Γιώργου Σκούρτη, σε σκηνοθεσία της Ειρήνης Χαλκιά.

Τα σωστά μοιρασμένα, σε δύο χρονικές περιόδους, κείμενα των άτυπων αυτών μονολόγων λειτούργησαν ως ακτινογραφία της ελληνικής κοινωνίας για την περίοδο αμέσως μετά την μεταπολίτευση καθώς και για τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Σε ένα λιτό σκηνογραφικά χώρο με σωστά μουσικά χωρίσματα μεταξύ των μονολόγων, τα κυρίαρχα στοιχεία του θεατρικού αυτού έργου ήταν τα στιγμιότυπα της ζωής των 6 πρωταγωνιστών και οι προσωπικές «αλήθειες» μέσα από της επιλογές τους απέναντι στις εκάστοτε ανάγκες της καθημερινής επιβίωσης: Η σκληρή αλήθεια της μετανάστευσης, η ανασφάλεια ως κίνητρο της προσωπικής συμπεριφοράς, η πολιτική ισοπέδωση, η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, το αθεράπευτο πάθος της εύκολης λύσης, η σημασία του αυτοσκοπού και η έννοια της αυτοπεποίθησης που συχνά βασίζεται στις πλάτες άλλων…

Μπράβο σε όλους!

Το Newsville.be παρακολούθησε την παράσταση του Σαββάτου, σε ένα γεμάτο από κόσμο θέατρο! Σε λιγότερο από 90 λεπτά οι έξι πρωταγωνιστές έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και απέσπασαν το χειροκρότημα του κοινού. Δυσκολία, σε μεγαλύτερο βαθμό από όλους, είχε να αντιμετωπίσει η, πρωτοεμφανιζόμενη με το Θεατρικό Εργατήρι, Εμμανουέλα Πρινιωτάκη με το απαιτητικό κείμενο της Μάρως Δούκα στον ρόλο της Ιρίνα. Η χρονική διάρκεια του μονολόγου -διπλάσια από τους άλλους της παράστασης- ήταν ίσως το πιο δύσκολο στοίχημα της βραδιάς. Σωστός και με αισιόδοξο θεατρικό ορίζοντα ο νεαρός Σωτήρης Γκέκας στο ρόλο του Μανώλη, ενώ και η Λίλα Φωτίδου απέδωσε σωστά ως Ρένα στο μικρότερο σε χρόνο μονόλογο της βραδιάς με τον οποίο και έκλεισε η παράσταση.

Μία ξεχωριστή μνεία θα πρέπει να κάνουμε στο πολύ δυνατό 10λεπτο του Τάσου Νυχά στο ρόλο του μετανάστη Γιάννη, μία ερμηνεία που έβγαλε πηγαίο συναίσθημα και μας θύμισε τη σημαντική θεατρική στιγμή του Τάσου με την ερμηνεία του στο έργο «Ο Μάκης» του Βασίλη Κατσικονούρη, τον Μάρτιο του 2019. Εκφραστική, αληθινή, με το ταλέντο της να είναι πάντα εκεί, η Λίτα Καλογεροπούλου, ως Καίτη, «πάτησε» εξαιρετικά καλά για μία ακόμα φορά στη σκηνή του Joli Bois. Τέλος δεν μπορούμε παρά να υπογραμμίσουμε με τον πιο θετικό τρόπο και την ερμηνεία του Φραγκίσκου Νικολιάν στο απολαυστικό δεκάλεπτο του τζογαδόρου δημοσίου υπαλλήλου.

Το πρώτο μετακόβιντ θεατρικό ρόδι έσπασε με επιτυχία την αποχή και τα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας ξαναπαίρνουν μπροστά. Επόμενο θεατρικό ραντεβού «Το μικρό πόνυ» του Paco Bezerra, σε σκηνοθεσία Κυπριανού Μουτεβελή – Χρύσας Μπαλτζάκη με πρεμιέρα στις 24 Νοεμβρίου, στο Warehouse Studio Theatre.

Φωτογραφίες: Νίκος Νυχάς / NyxClips / Newsville.be

The post Αυλαία με χειροκρότημα για το «Πού πήγε το Λεωφορείο» appeared first on .

Η παράσταση της θεατρικής ομάδας AλMA μας έφερε πολλά χαμόγελα και δικαίως. Η περίοδος της πανδημίας πάτησε άτσαλα την παύση σε όλες τις δράσεις της κοινότητας των Ελλήνων στο Βέλγιο και κυρίως στην πόλη των Βρυξελλών. Τελευταία θεατρική παράσταση που απολαύσαμε στην πόλη μας ήταν στις αρχές του Φλεβάρη του 2020 με «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» του Αλεχάντρο Κασόνα από τη Θεατρική Ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών σε σκηνοθεσία Γιάννης Οικονομίδη και Μαρίας Καραχάλιου.

Οι ατελείωτη αυτή περίοδος χαρακτηρίστηκε από αλλαγές σχεδίων, συνοδεύτηκε από πολλές ακυρώσεις παραστάσεων, από αλλεπάλληλες μεταθέσεις σε ημερομηνίες, θεατρικές σκηνές και έργα. Παρ΄όλα αυτά το πείσμα των θεατρανθρώπων στις Βρυξέλλες είναι γνωστό και τελικά το στοίχημα κερδήθηκε. Στην αρχή της πανδημίας με την βοήθεια μιας κάμερας, ενός κινητού τηλεφώνου και με την βοήθεια των μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Ιντερνετιακές παραστάσεις, επί πληρωμή ή μη, αναπολήσεις παλαιότερων θεατρικών στιγμών από τα αρχεία κάθε ομάδας, οι συζητήσεις μας για αυτές, οι απορίες που είχαμε όλοι για την επόμενη μέρα της πανδημίας, για το που θα οδηγηθεί το θέατρο για το αν θα ξαναγεμίσουν οι αίθουσες και κατ΄ επέκταση οι κουβέντες μας για το πότε θα ξαναμπεί μπροστά η θεατρική ομογενειακή σκηνή.

Η αγάπη για το θέατρο, η εσωτερική ανακατωσούρα που έφερε η δυστοπική αυτή περίοδος των δύο χρόνων αποχής, η ωρίμαση νέων ιδεών, το καινούργιο ταίριασμα μεταξύ ηθοποιών των οκτώ βρυξελλιώτικων θεατρικών ομάδων αλλά και η επιμονή όσων στηρίζουν με αγάπη το θέατρο στην πόλη μας, έφερε τα πρώτα αποτελέσματα!

Η πρώτη ελληνόφωνη παράσταση στις Βρυξέλλες, η «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων», από την θεατρική ομάδα AλMA γέμισε και πάλι με κόσμο τη θεατρική αίθουσα του de Lijsterbes και χάρισε απλόχερα χαμόγελα στο κοινό. Ένα μεγάλο μπράβο στο σκηνοθετικό δίδυμο, τον Κυπριανό Μουτεβελή και την Χρύσα Μπαλτζάκη που σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για θεατρικές πρόβες κατάφεραν και ανέβασαν με επιτυχία την απαιτητική αυτή παράσταση.

Να σημειώσουμε πως λίγες μέρες νωρίτερα, ο σκηνοθέτης Γιάννης Γαβράς με την γαλλόφωνη θεατρική του ομάδα είχαν «σπάσει» την θεατρική αποχή στην πόλη μας με εξίσου επιτυχημένο τρόπο, ανεβάζοντας την παράσταση «Trois versions de la vie» στο Petit théâtre Mercelis, ενώ σε μία μικρότερη κλίμακα πραγμάτων η ομάδα ImproBubble της Κέλλης Αγάθου επέστρεψε στις 30 Ιανουαρίου 2022 σε μια ακόμη  βραδιά θεατρικού αυτοσχεδιασμού στην Salle Dublin.

«Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων», από την θεατρική ομάδα AλMA

Και στις τέσσερις μέρες των παραστάσεων η θεατρική αίθουσα στο Κράινεμ γέμισε κόσμο, χαμόγελα και δυνατό χειροκρότημα. Η «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων» του αγαπημένου όλων Αρκά, σε μια θεατρική σύνθεση του Δημήτρη Αγορά ήταν μία τολμηρή προσπάθεια με πολλές απαιτήσεις, τόσο σκηνοθετικές, ενδυματολογικές, όσο και ερμηνευτικές.
Η προσεκτική σκηνοθετική ματιά του Κυπριανού Μουτεβελή και της Χρύσας Μπαλτζάκη και το καλοδουλεμένο κείμενο έδωσε θεατρική ζωή στα στους χαρακτήρες του Αρκά που όλοι έχουμε αγαπήσει: Ισοβίτης και Μοντεχρήστος, Σπουργίτια, η Λουκρητία και ο Καστράτο, ο Άγγελος, ο Πεθαμένος και ο Διάβολος καθώς και τα Κορίτσια του κομμωτηρίου ζωντάνεψαν επί σκηνής μέσα από τη σωστή διανομή ρόλων σε μία πολυπληθή ομάδα ηθοποιών.

Στους απαιτητικού αυτούς ρόλους όλοι αντεπεξήλθαν με επιτυχία και πολύ κέφι ενώ ο συνολικός ρυθμός, ο οποίος ήταν και το μεγάλο στοίχημα της παράστασης ήταν πολύ ικανοποιητικός. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να κάνουμε για τα κουστούμια, το μακιγιάζ και τα σκηνικά τα οποία κέρδισαν τις εντυπώσεις όλων και αποτελούν αιχμή δόρατος της ομάδας σε όλες τις θεατρικές τους προσπάθειες. Την ίδια στιγμή σε όλους τους ηθοποιούς αξίζει ένα δυνατό μπράβο, ενώ μας ενθουσίασαν με την παρουσία τους η εξαιρετική Ειρήνη Δίγκα, ο απολαυστικός Χρήστος Αϊβαλιώτης, η ταλαντούχα Βίκυ Καρκάνη καθώς και ο «παλιός» Απόστολος Ιωακειμίδης.

Δημήτρης Στασινόπουλος: «Μια θαυμάσια παράσταση με πολλή ενέργεια και ρυθμό»

Μετά το πέσιμο της αυλαίας, το Newsville.be μίλησε για την «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων» με τον Δημήτρη Στασινόπουλο, μέλος της θεατρικής ομάδας «Απόπειρα Project» ο οποίος μας τόνισε μεταξύ άλλων: «Με μεγάλη χαρά παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η Ζωή Μετά Χαμηλών πτήσεων» από την θεατρική ομάδα ΑλΜΑ. Μια θεατρική σύνθεση των κομιξ του Αρκά από τον Δημήτρη Αγορά. Πρόκειται για μια θαυμάσια παράσταση με πολλή ενέργεια και ρυθμό που αναδεικνύει τις υποκριτικές ικανότητες όλων των ηθοποιών καθώς και την σκηνοθετική ματιά των Κυπριανού Μουτεβελή και Χρύσας Μπαλτζάκη. Τα κουστούμια και τα σκηνικά δένουν υπέροχα μεταξύ τους δημιουργώντας μια όμορφη αισθητική που μας έβαλε κατευθείαν στον κόσμο του Αρκά διατηρώντας την αναγνωρίσιμη και αγαπητή ματιά της θεατρικής ομάδας ΑλΜΑ.

Το μουσικό δέσιμο της παράστασης ενίσχυσε την σουρεαλιστική και ταυτόχρονα ουσιαστική επικοινωνία του έργου με το κοινό. Διασκεδάσαμε και γελάσαμε! Όλες και όλοι οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και αυτό βγήκε στην σκηνή. Η έκδηλη χημεία τους και το υποκριτικό τους ταλέντο μας χάρισε άφθονο γέλιο και μας έδωσε αισιοδοξία σε αυτή την δύσκολη περίοδο που διανύουμε. Το ελληνικό κοινοτικό θέατρο στο Βέλγιο αποτελείται από ανθρώπους και ομάδες που θέλουν να συντελέσουν στην διαπολιτισμική έκφραση ανεβάζοντας παραστάσεις με αποδέκτες όλους όσους θέλουν να δουν ελληνόφωνο θέατρο. Βγαίνοντας σιγά-σιγά απο την πανδημία, Η «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων» και το ΆλΜΑ σηματοδότησαν την επανέναρξη της ελληνικής θεατρικής δραστηριότητας στο Βέλγιο με τον πιο ευχάριστο τρόπο.»

Βρυξέλλες και Θεατρική ατζέντα για το 2022 

Με την ευκαιρία της παράστασης που χειροκροτήσαμε στο Κράινεμ να θυμίσουμε πως το 2010 είχαμε την χαρά να δούμε από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι – πάλι στο θέατρο De Lijsterbes- το θεατρικό έργο «Εχθροί εξ αίματος» του ΑΡΚΑ με τις απολαυστικές ερμηνείες του Σταύρου Αβδούλου, Πάνου Μιχαλέλη και Νίκου Χατζούδη, σε σκηνοθεσία Τάσου Νυχά. Το έργο «Εχθροί εξ αίματος» ανέβηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2008 στη σκηνή του θεάτρου «Νέος Κόσμος» και τον Μάιο του 2010 στο Badminton Theater για λίγες παραστάσεις.

Τέλος και ενώ ο εορτασμός της Παγκόσμιας μέρας Θεάτρου δεν θα γίνει φέτος, δύο παραστάσεις έχουν ήδη δρομολογηθεί και τις περιμένουμε με μεγάλη χαρά. Επόμενο θεατρικό ραντεβού αυτό της «ΑΠΟΠΕΙΡΑΣ» , στο The Warehouse Studio Theatre,μίας σουρεαλιστικής νουάρ κωμωδίας σε κείμενο και σκηνοθεσία Δημήτρη Στασινόπουλου. Οι ημερομηνίες των παραστάσεων είναι 7 με 10 Απριλίου, ενώ τον Μάιο, από τις 12 μέχρι και 15 Μαΐου αναμένουμε την θεατρική παράσταση ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (1944) από τον θίασο ΘΕΣΠΙΣ σε σκηνοθεσία Αριστείδη Λαυρέντζου βασισμένο στο μνημειώδες έργο του Νίκου Καζαντζάκη που καταπιάνεται με τη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος.

Photos: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Αυλαία με χειροκρότημα για την «Ζωή Μετά Χαμηλών Πτήσεων» της θεατρικής ομάδας ΑλΜΑ appeared first on .

Με βάση τις ψήφους και τις αξιολογήσεις των πελατών, το The Hotel και το Indigo Brussels City έλαβαν λαμπρές κριτικές για την «ποιοτική εξυπηρέτηση» και τις «εξαιρετικές υπηρεσίες» που προσφέρθηκαν στους επισκέπτες τους.

Το Hotel Brussels, που βρίσκεται στη Boulevard de Waterloo, έλαβε θετικές κριτικές για τις «όμορφες σουίτες», καθώς και για το φημισμένο εστιατόριο και μπαρ που διαθέτει. Πάνω απ” όλα, επαινέθηκε για τις εγκαταστάσεις χαλάρωσης, δηλαδή τη σάουνα, το χαμάμ, το γυμναστήριο και το σπα.

Το πρόσφατα ανακαινισμένο Hotel Indigo Brussels City βρίσκεται μπροστά από το Botanique. Οι επισκέπτες επαίνεσαν τις «αυθεντικές τοπικές εμπειρίες», το μοντέρνο σχεδιασμό του και την ποιοτική εξυπηρέτηση. Το προσωπικό έλαβε επίσης θετικές κριτικές, σχετικά με το πόσο φιλικό και εξυπηρετικό είναι.

The post Δύο ξενοδοχεία στις Βρυξέλλες πήραν το βραβείο Travellers “Choice από το TripAdvisor appeared first on .

Στη ζωή υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων, τα αρπακτικά και τα θηράματα, όπως ισχυρίζεται η Marla Grayson (Rosamund Pike) στην πρωτότυπη ταινία του NETFLIX, «I CARE A LOT», αρκεί να ξέρεις που θέλεις να καταταχθείς. Η ίδια νοιάζεται πολύ για τους ηλικιωμένους αλλά με διαφορετικό τρόπο. Είναι ένα αρπακτικό με αγγελική μορφή που εξαπατάει τους πάντες με μεγάλη επιτυχία. Αυτή τη φορά όμως δε θα είναι και τόσο τυχερή αφού θα πέσει πάνω στην Jennifer Peterson (Dianne Wiest) και τον πανίσχυρο γιό της και ρώσο αρχιμαφιόζο Roman Lunyov (PeterDinklage). Και εδώ γίνεται σαφές ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, ωστόσο η πρωταγωνίστριά μας είναι μια λέαινα που δε διστάζει να τα βάλει ακόμα και με τους πιο σκληρούς .

Μαύρη κωμωδία που ταραντινίζει και εξελίσσεται σε ανάλαφρο θριλεράκι σε σκηνοθεσία του J. Blakeson με πρωταγωνίστρια την αδίστακτη, σκληροπυρηνική αλλά και ταυτόχρονα σικάτη Rosamund Pike (Gone Girl), τον κακό Peter Dinklage που συγκινείται στην όψη της μητέρας του και πολύ αγαπημένης Dianne Wiest και μας αποδεικνύει πως και οι κακοί έχουν ψυχή, ενώ συνεργός και συνοδοιπόρος της πρώτης είναι η αισθησιακή Eliza Gonzalez. Ενδιαφέρουσα φωτογραφία, γρήγορη πλοκή αλλά και ωραίες σκηνικές εναλλαγές .

Άλλο ένα ξενύχτι εν μέσω καραντίνας γιατί νοιάστηκα κι εγώ πολύ να δω τι θα γίνει στο τέλος και κατάλαβα πως ο στόχος θέλει θυσίες. Αρκεί να ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις να θυσιάσεις. Στην περίπτωση της Marla Greyson βέβαια στόχος της είναι να πλατσουρίσει στο χρήμα και την πολυτέλεια. Μόνο που κάθε τι σ’ αυτή τη ζωή έχει και το τίμημα του κι εκείνη είναι έτοιμη να το πληρώσει αδρά χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος. Έξυπνη, γρήγορη, απολαυστική, ό,τι πρέπει για να περάσει κανείς το βράδυ του ευχάριστα και χωρίς προβληματισμούς.

I Care A Lot (Μα Φυσικά και Νοιάζομαι), Netflix

The post I care a lot: « Έξυπνη, γρήγορη, απολαυστική» appeared first on .

Πραγματικό χάος άφησε πίσω της με το θάνατο της η Viruca (Barbara Lennie) στο ρόλο της όμορφης φιλολόγου σε μικρή πόλη της Ισπανίας στην εξοχική Γαλικία. Ένα χάος που μετατρέπεται σε εμμονή για την αντικαταστάτρια της και νεοφερμένη καθηγήτρια Raquel (Inma Cuesta) στην πόλη για χάρη του συντρόφου της, German (Tamar Novas) με σκοπό να σώσει το γάμο της. Αλλά πόσα μυστικά μπορεί να κρύβει ένας φαινομενικά ήσυχος τόπος και πόσο ενδιαφέρον η ζωή μιας απλής καθηγήτριας; Απόλυτα αντιφατικές συνθήκες με μια δολοφονία να οδηγεί σε πολλές αποκαλύψεις καθόλου τυχαίων γεγονότων και προσώπων εμπλεκόμενων σε πάθη, ίντριγκες , βία , ναρκωτικά και ανήλικη πορνεία.

Ένα δράμα (1 κύκλος 8 επεισοδίων) βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Carlos Montero που πήρε το βραβείο Primavera 2016 και σκηνοθεσία του Roger Gual, που εξελίσσεται σε θρίλερ με φόντο την πανέμορφη Γαλικία και πρωταγωνιστές το κορίτσι της διπλανής πόρτας, Inma Cuesta (La Novia, Aguila Roja), την γοητευτική Barbara Lennie (βραβείο Goya δεύτερου γυναικείου ρόλου), τον Tamar Novas (βραβείο Goya 2005 πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού) και τον ανερχόμενο και γνωστό από την εφηβική δραματική σειρά του NETFLIX «Elite», Arón Piper, που μοιάζει να έχει πολύ μέλλον μπροστά του.

Άλλη μια σειρά που με ξενύχτησε και οφείλω να ομολογήσω ότι με κέρδισε από την αρχή. Η ιστορία σε κρατάει σε αγωνία και η εμπλοκή πολλών προσώπων δεν οδηγεί εύκολα στη λύση του μυστηρίου. Δυνατή πλοκή, δυνατές ερμηνείες αλλά και εικόνες από μια μαγική Ισπανία. Τα συναισθήματα είναι έντονα κι εσύ καταλήγεις να νιώθεις μέρος αυτής της φοβισμένης και υποκριτικής κοινωνίας που κρατά καλά την «omerta» της. Όλοι συνένοχοι σιωπούν κάτω από το βαρύ τους μυστικό και κανείς δεν τολμά να ταράξει τα νερά.

Αγάπησα πολύ τη Viruca (Barbara Lennie), μια παρουσία που συγκεντρώνει όλα τα βλέμματα πάνω της, ενώ συμπόνεσα και τη Raquel (Inma Cuesta) που κυριεύεται από την εμμονή της και την απόλυτη ταύτιση της με την πρώτη και που σε αυτή οφείλουμε τη λύση της σειράς  και την εξιχνίαση του μυστηρίου. Άλλη μια ισπανική σειρά του NETFLIX που αξίζει τα εύσημά μας.

El Desorden Que Dejas (The Mess You Leave Behind), Netflix

The post «To Χάος που άφησες πίσω»: άλλη μια ισπανική σειρά του Netflix που αξίζει τα εύσημά μας appeared first on .

Ξεκίνησα τη σειρά «Η Μέθοδος Κομίνσκυ» Κυριακή βράδυ με σκοπό να χαλαρώσω. Τελικά κατάφερα δύο σ’ ένα και να χαλαρώσω αλλά και να προβληματιστώ γλυκά. Οι δύο κύκλοι της σειράς μου κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι και τις πρώτες πρωινές ώρες ενώ ταυτόχρονα σκέψεις γυρνούσαν στο κεφάλι μου: Υπάρχει πραγματική φιλία; Μπορούμε να γεράσουμε μόνοι ή έχουμε ανάγκη την ανθρώπινη παρουσία ως το τέλος; Ο θάνατος είναι απλά ένα όμορφο μακρύ ταξίδι; Ερωτήματα που μας βασανίζουν αιώνια.

Μια πραγματικά πρωτότυπη σειρά του NETFLIX, (σε 2 κύκλους, από 8 μισάωρα επεισόδια ο καθένας) με αρκετά θέματα που μας απασχολούν όλους στο πέρασμα του χρόνου όπως τα γερατειά, ο  θάνατος αλλά και η δυνατή φιλία που ενώνει τους δύο πρωταγωνιστές. Όλα αυτά πλασαρισμένα από τον δημιουργό Chuck Lorre με ώριμο, κυνικό αλλά και χιουμοριστικό τρόπο. Πρωταγωνιστούν ο Michael Douglas, ως δάσκαλος υποκριτικής, που – αν και εμφανισιακά ταλαιπωρημένος – είναι πιο ώριμος από ποτέ και ο Alan Arkin πάντα πρωτότυπος και αμίμητος στους ρόλους του ως μοναδικός gentleman που μετά από 40 χρόνια έγγαμου βίου χάνει τη συνοδοιπόρο της ζωής του (Suzan Salivan) από την επάρατη νόσο. Το πέρασμά τους κάνουν και άλλοι γνωστοί ηθοποιοί όπως η γοητευτική Jayne Seymour αλλά και η σχεδόν αγνώριστη Kathleen Turner πρώην ζευγάρι στη ζωή με τον Michael Douglas αλλά και στη σειρά.

Μια άκρως ανθρώπινη , ελπιδοφόρα, γλυκιά και τρυφερή σειρά που μελετά εξονυχιστικά τις ανθρώπινες σχέσεις, που χτίσαμε ή που αφήσαμε αλλά και τις καθιστά αναγκαίες για να περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας. Μοναδικές ερμηνείες σχεδόν φυσικές θα έλεγα και αρκετά καλό σενάριο. Αυτό που μου έλειψε είναι μια πιο ιδιαίτερη μουσική για να ολοκληρωθεί αυτή η ξεχωριστή δουλειά.

The Kominsky Method, Netflix

The post «Η Μέθοδος Κομίνσκυ»: Μια άκρως ανθρώπινη , ελπιδοφόρα, γλυκιά και τρυφερή σειρά appeared first on .

Γράφει ο Άρης Μπόττας

Τη Marie Skłodowska Curie την ήξερα σαν διακεκριμένη χημικό. Λίγο το ενδιαφέρον μου για την επιστήμη εν γένει, λίγο το γεγονός ότι εργάζομαι στα ομώνυμα προγράμματα της ΕΕ, μου κίνησαν το ενδιαφέρον μου να μάθω μερικά πράγματα γι’ αυτή την προσωπικότητα. Δεν το κρύβω: το” ψαξα και γιατί ήταν γυναίκα: αναρωτιόμουν πώς μία γυναίκα τα χρόνια εκείνα, στα τέλη του 19 ου αιώνα με αρχές του 20ου τα κατάφερε. Το συμπέρασμα ήταν ότι δικαίως τα προγράμματα φέρουν το όνομα της και δικαίως τιμάται ως μία από τις σπουδαιότερες γυναίκες όλων των εποχών.

Μια θεατρική παράσταση που φέρει το όνομά της αποτέλεσε δέλεαρ για μένα για να παρευρεθώ και μάλιστα ανήμερα της ημέρας της Γυναίκας, στη Θεσσαλονίκη. Ειδικός θεάτρου δεν είμαι και κριτικές σωστές δεν ξέρω ίσως να κάνω, θα περιγράψω όμως τι εντυπώσεις μου γέννησε η παράσταση κι ελπίζω να κινήσω το ενδιαφέρον σας για να τη δείτε κι εσείς όταν θα ξαναπαιχτεί όπως αναμένεται στις αθηναϊκές και όχι μόνο αίθουσες.

Ανοίγοντας την αυλαία (τρόπος του λέγειν, γιατί αυλαία δεν υπάρχει, τα πάντα είναι άκρως μινιμαλιστικά) ο ανυποψίαστος θεατής «ψιλιάζεται» για το διαφορετικό του όλου πράγματος, παρακολουθώντας ένα διακριτικό και αινιγματικό χορευτικό κρεσέντο του Κωνσταντίνου Παπανικολάου, του χορευτή που πλαισιώνει τις δύο ηθοποιούς. Ακολουθεί η είσοδος της Πέγκυς Τρικαλιώτη ως Μαρί Κιουρί και της Αγγελικής Πασπαλιάρη ως δικαστής της. Η απολογία ξεκινά.

Σύντομα η σκηνοθετική ματιά της Κίρκης Καραλή θα ξεδιπλωθεί: δεν επρόκειτο για μία συνηθισμένη παράσταση βιογραφίας με ηθοποιούς σε διαφορετικούς ρόλους που ξετυλίγουν το κουβάρι της ζωής της μεγάλης επιστήμονα σε διαφορετικά σκηνικά, καλύπτοντας στιγμές-σταθμούς της ζωή της. Πρόκειται για μία παράσταση με 3 ηθοποιούς όλους κι’ όλους. Παράσταση – βιογραφία με τρεις ηθοποιούς; Γίνεται; Αναρωτήθηκα όταν συνειδητοποίησα ότι δεν θα βγει κάποιος άλλος επί σκηνής. «Γίνεται», είναι η απάντηση της σκηνοθέτη, η οποία μας έδειξε το πως.

Η Πέγκυ Τρικαλιώτη ως Μαρί Κιουρί βρίσκεται στη σκηνή από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Και κινεί τα νήματα. Κυριολεκτικά κάνει τα πάντα στο σανίδι, ώρες ώρες θαρρείς πως παίζει χωρίς να υπάρχει χθες και αύριο. Με αστείρευτη ενέργεια, καθηλωτική από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή, «πετάει» κυριολεκτικά σε κάθε μέρος του θεάτρου. Προσοχή : του θεάτρου ολόκληρου όχι μόνο της σκηνής. Σε κάποια στιγμή προς έκπληξη των πάντων βρίσκεται στην αγκαλιά θεατών όταν το συναίσθημα της χαράς – όπως ήθελε η σκηνή- τη διέπει. Σε μια άλλη σκηνή σε μία φάση απύθμενου πόνου, δεν θα διστάσει να χτυπήσει το κορμί της με δύναμη. Σε όλη την παράσταση τρέχει, κυλιέται, χορεύει, χτυπιέται, κλαίει, γελά. Κινείται αιθέρια παντού, είναι ελαφριά σαν τον άνεμο, είτε δρασκελίζει τα μήκη και τα πλάτη μόνη, είτε στην αγκαλιά του χορευτή. Αφηγείται χωρίς να πάρει ανάσα, με τη φωνή της να συνάδει απόλυτα με την ψυχική της κατάσταση, πολλές φορές τρεμάμενη και άλλοτε στιβαρή και αιφνιδιάζει τόσο με όσα λέει όσα κυρίως με όσα κάνει.

Οι συναισθηματικές της αντιθέσεις αλλάζουν αστραπιαία και είναι δοσμένες με τρόπο συγκλονιστικό: πραγματικά μεταμορφώνεται μιας που ξετυλίγει το κουβάρι μιας πολυσχιδούς προσωπικότητας, μιας γυναίκας που καλείται να είναι επιστήμονας, σύζυγος/σύντροφος, μητέρα και πάνω απ’ όλα γυναίκα που καλείται να τα βγάλει πέρα με τις πιέσεις μιας κοινωνίας που την επιβουλεύεται και την στιγματίζει γιατί γεννήθηκε γυναίκα και γιατί ήθελε να ζήσει μια ζωή σαν ελεύθερος άνθρωπος. Μιας κοινωνίας που της στερεί την αναγνώριση της ανακάλυψης του πολώνιου, λόγω της σχέσης της μ’ έναν εν διαστάσει παντρεμένο άντρα, ο λόγος για τον οποίο απολογείται. Οι εσωτερικές της μεταπτώσεις, η πάλη που νιώθει για να ακροβατήσει ανάμεσα σε πράγματα που αγαπά και δεν μπορεί να αποχωριστεί, και για ό,τι την πληγώνει και καλείται να διαχειριστεί βρίσκονται στον ψυχικό κόσμο της πρωταγωνίστριας που μέσω της ερμηνείας της Πέγκυς Τρικαλιώτη μεταφέρονται στον θεατή, καθιστώντας τον αποσβωλομένο μάρτυρα των «εξελίξεων/αποκαλύψεων», καθώς η πρωταγωνίστρια «απολογείται». Είναι φορές που πραγματικά σε απογυμνώνει όταν τα συναισθήματα αυτά και ο τρόπος που τα βιώνει δεν μπορείς να τα αντέξεις, όταν οι κορυφώσεις ξεπερνούν τα μέτρα που έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε και να διαχειριζόμαστε. Κι αυτή η «Μαρί Κιουρί» μ’ έκανε να κατεβάσω τα μάτια.

Οι συμπρωταγωνιστές της Πέγκυς Τρικαλιώτη υποδύονται διάφορους ρόλους ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή της Μαρί Κιουρί. Ο αντρικός χαρακτήρας ο χορευτής Κωνσταντίνος Παπανικολάου υποδύεται τους ερωτικούς της συντρόφους και κυρίως τον άντρα της Πιέρ Κιουρί, μαζί με τον οποίο ανακάλυψε το χημικό στοιχείο ράδιο. Η χημεία μεταξύ τους είναι πολύ καλή: οι χορογραφίες μοντέρνες και διεισδυτικές – ιδιαίτερα εντυπωσιακές οι σκηνές «ποδηλασίας» με την ανάλογη μουσική, το λίντι χοπ, και οι ερωτικοί χοροί με πινελιές αισθησιασμού και μία αίσθηση χαρμολύπης. Οι ρόλοι των αντρών έρχονται όλοι σε δεύτερη και τρίτη μοίρα στο έργο, σαν περαστικοί από τη ζωή της Μαρί Κιουρί, και αυτό επιτυγχάνεται με τη «χρησιμοποίηση» όχι ηθοποιών αλλά ενός χορευτή, ο οποίος δεν μιλά καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Ορισμένες φορές μόνο σαν να μουρμουρίζει κάτι. Δεν ακούμε τη φωνή του, αντιλαμβανόμαστε όμως τι θέλει να πει με τις κινήσεις του και την εκφραστικότητά του.

Mε μια πανέξυπνη σύλληψη, η σκηνοθέτης αφήνει τους υπόλοιπους ρόλους, όλους στην ηθοποιό Αγγελική Πασπαλιάρη: από την αυστηρή δικαστικό στην αρχή, στο μικρό κοριτσάκι της πρωταγωνίστριας μέχρι την τελική συναρπαστική σκηνή στην οποία είναι υπέροχη σε μία παράθεση λυρισμού και συγκίνησης που αγγίζει βαθιά τον θεατή. Ταυτόχρονα καλείται να «μιλάει» για λογαριασμό των συντρόφων της Κιουρί. Η νέα ηθοποιός προσαρμόζεται με άνεση σε όλους αυτούς τους ρόλους και τις φωνές μεταφέροντας τα εκάστοτε κατάλληλα συναισθήματα στον θεατή, πότε με την ευθύτητα και την αυστηρότητά της και πότε με την ευαισθησία της. Πραγματικά εντυπωσιακή.

Καθότι η σκηνοθέτης προσεγγίζει την όλη παρουσίαση μία απολογία κανείς άλλος πλην της Κιουρί δεν μιλά. Στερούμενος ειδικών γνώσεων, απλά θα μιλήσω και πάλι μέσα από την εντύπωση που αποκόμισα για τη συνολική εικόνα σαν θεατής. Όσα η Μαρί Κιουρί αφηγείται είναι καταιγιστικά, ρέουν χωρίς να σε κουράζουν, είτε «βαθυστόχαστα», είτε όχι. Πολλά με λόγια σοφίας, άλλα απλά ως σκόρπιες σκέψεις. Πολύ περισσότερο από τα επιστημονικά της κατορθώματα, η Κίρκη Καραλή στέκεται στο στοιχείο της ως «γυναίκα». Άλλωστε η Κιουρί «δικάζεται» όχι για κάποιο επιστημονικό «αδίκημα» αλλά γιατί θέλησε να ζήσει ως γυναίκα. Και σε δύσκολες εποχές. Και η φόρτιση που ένοιωθε μέσα της μπορούσε να βγει προς τα έξω μόνο με αναπάντεχες και ακραίες κορυφώσεις, αναπάντεχα και εμφατικά λόγια, που ακούγονται ενίοτε ως υπερβολικά στην εποχή μας. Η ατμόσφαιρα, λιτή, απέριττη, και παρά τα λευκά σκηνικά, είναι σκοτεινή, θαρρείς ότι τα πάντα διεξάγονται στο φως το κεριών και μας μεταφέρει σε παλιές εποχές. Τα κουστούμια προσαρμοσμένα στην εποχή, με τη Κιουρί να φορά το μαύρο φόρεμα όπως παρουσιάζεται στις ιστορικές φωτογραφίες της.

Μπορεί λίγα πράγματα να μας θυμίζουν ότι παρακολουθούμε τη βιογραφία μιας επιστήμονα, όμως την παράσταση κλέβει κατά τη γνώμη μου η σκηνή με την ανακάλυψη του ραδίου, τη μοναδική στιγμή που βλέπουμε χρώμα στην αίθουσα. Σε μια αναπάντεχη κατά τ’ άλλα σκηνή, το βλέπουμε βγαίνει από το σκοτάδι, σαν σε Μαύρο Θέατρο. Ίσως μ’ αυτό τον τρόπο θέλει η σκηνοθέτης να τονίσει την σημαντικότητα της στιγμής για τη ζωή της Κιουρί, σαν φάρος για την ίδια και για την επιστήμη. Πέραν απ’ αυτή τη σκηνή κάποιες αναφορές για την επιτυχία της ανακάλυψής της γίνονται αντιληπτές στον προσεκτικό ακροατή, για τη ζωή της στο εργαστήριο, αλλά αλίμονο: η Κιουρί θα κραυγάσει την αγάπη και το πάθος της για την επιστήμη της. Χημικοί αντιδραστήρες βρίσκονται πάντα στις δύο γωνιές της σκηνής και σε μερικές περιπτώσεις «σκαλίζονται».

Εν κατακλείδι, το στοίχημα πέτυχε. Η σύλληψη να παρουσιαστεί η Κιουρί ως γυναίκα υπό κατηγορία από την τραγουδίστρια Ευσταθία που έγραψε το έργο, προσωπικά με κέρδισε και το βρήκα εύστοχο. Η μετουσίωση σε θεατρική παράσταση από τη Κίρκη Καραλή έξυπνη, καταιγιστική, αναπάντεχη, ατμοσφαιρική, μινιμαλιστική. Οι ερμηνείες εξαιρετικές, όπως και η μουσική που συνοδεύει την παράσταση, το τραγούδι «Για πες μου κάτι» της Ευσταθίας.

«Τίποτα στη ζωή δεν πρέπει να μας φοβίζει. Χρειάζεται μόνο να το κατανοήσουμε» θα μας πει η Κιουρί. Δυστυχώς ενώ η ίδια πορεύθηκε έτσι, πολλοί τη φοβήθηκαν και ελάχιστοι την κατάλαβαν.

Παράσταση: «Η απολογία της Μαρί Κιουρί»
Κείμενα : Ευσταθία
Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Κίρκη Καραλή
Ηθοποιοί: Πέγκυ Τρικαλιώτη (Μαρί Κιουρί), Αγγελική Πασπαλιάρη, Κωνσταντίνος Παπανικολάου (χορευτής)
Βραβείο γυναικείας ερμηνείας στην Πέγκυ Τρικαλιώτη

Ακούστε το τραγουδί της παράστασης, εδώ.

Η παράσταση παίζεται για 3 η σεζόν.

Λόγω της επιδημίας του κορονοϊού, έχουν αναβληθεί ως γνωστόν οι προγραμματισμένες θεατρικές παραστάσεις. Η παράσταση ενδέχεται να συνεχισθεί όμως στο προσεχές μέλλον με σταθμούς την Πάτρα και την Αθήνα.

The post «Τίποτα στη ζωή δεν πρέπει να μας φοβίζει. Χρειάζεται μόνο να το κατανοήσουμε» appeared first on .