Λίγα λόγια για τον Γιάννη Οικονομίδη

Ο Δρ. Γιάννης Οικονομίδης διετέλεσε Επιστημονικός Συνεργάτης της Γενικής Διεύθυνσης Έρευνας στο πρόγραμμα: Γεωργία, Τρόφιμα και Βιοτεχνολογία στη μονάδα «Πολιτική και Στρατηγική» στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο.

Απόφοιτος του τμήματος Φυτοπαθολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών και Διδάκτωρ Βιολογικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Texas στο Austin . Το διδακτορικό του ήταν πάνω σε θέματα Βιοχημικής Γενετικής και Μοριακής Βιολογίας και το ερευνητικό του ενδιαφέρον επικεντρώθηκε πάνω στην αλληλεπίδραση πρωτεϊνών – νουκλεϊνικών οξέων κατά την ρύθμιση γονιδίων. Έχει εργασθεί στην Ελλάδα, στο Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών «Δημόκριτος». Στην Αμερική, στο Worcester Foundation for Experimental Biology και στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Columbia. Στην Γερμανία, στο Ομοσπονδιακό Αντικαρκινικό Κέντρο στην Χαϊδελβέργη και στο Βέλγιο, στο Διεθνές Ινστιτούτο Κυτταρικής και Μοριακής Παθολογίας. Τα τελευταία χρόνια ήταν επιστημονικός συνεργάτης της Γενικής Διεύθυνσης Έρευνας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για θέματα Βιοτεχνολογίας.
Ηταν επίσης τακτικός συνεργάτης του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Μοριακή Βιολογία και Βιοτεχνολογία Φυτών» του Βιολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου της Κρήτης, καθώς και συνεργάτης του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Βιοηθική» των Τμημάτων Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών, Ιατρικής, Βιολογίας και Κοινωνιολογίας του ιδίου Πανεπιστημίου.

Η συντακτική ομάδα του Newsville.be νιώθει περήφανη για την συνεργασία της με τον Γιάννη Οικονομίδη, ο οποίος  μας τίμησε και μας συντρόφευσε με τη διορατική, αναλυτική του σκέψη και την ξεχωριστή του πένα από την αρχή της προσπάθειας μας, πριν από 15 περίπου χρόνια. Η θλίψη μας, για την απώλεια της ξεχωριστής αυτής προσωπικότητας, μειώνεται, εν μέρη, από το γεγονός της εξαιρετικά σημαντικής κληρονομιάς πολιτισμού την οποία αφήνει ο Γιάννης  Οικονομίδης στην Κοινότητα μας, εδώ στις Βρυξέλλες, ως παράδειγμα και παρακαταθήκη για την επόμενη γενιά Ελλήνων.
Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.

Η ανακοίνωση του ΛΕΒ – Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών

Το τελευταίο αντίο στο Γιάννη Οικονομίδη
Αγαπητοί μας, μέλη και φίλοι του Λυκείου των Ελληνίδων Βρυξελλών,
Με βαθύτατη θλίψη θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι σήμερα Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2025, τις πρώτες απογευματινές ώρες, έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Οικονομίδης, αγαπημένος φίλος και συνεργάτης του Λυκείου των Ελληνίδων Βρυξελλών τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια.
Ένας θετικός επιστήμων, βιολόγος, αφιερωμένος στις τέχνες και τον πολιτισμό, παρών στα πολιτιστικά δρώμενα των Βρυξελλών από τότε που πάτησε το πόδι του στην πόλη μας….
Το όνομα του ήταν πάντα συνδεδεμένο με κάθε είδους πολιτιστικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, ομιλίες για θέματα που αφορούσαν στη λογοτεχνία, στο θέατρο, στη ζωγραφική και κάθε λογής τέχνη.
Μοιράστηκε πολλά χρόνια της ζωής του με την αγαπημένη του σύντροφο, τη Μαρία Καραχάλιου, η οποία έμεινε στο πλευρό του μέχρι την τελευταία του πνοή. Μαζί εμπνεύστηκαν και πρωτοστάτησαν στην ίδρυση του Εργαστηρίου Ελληνικού Λόγου, Κίνησης και Χορού, το 1998 και τη δημιουργία της θεατρικής ομάδας του Λυκείου, η οποία με την καθοδήγηση τους έχει ανεβάσει μέχρι σήμερα πάνω από 20 θεατρικές παραστάσεις στην πόλη των Βρυξελλών.
Πολλά θα γραφτούν και θα ειπωθούν για το συγγραφικό του έργο και τις καλλιτεχνικές-σκηνοθετικές του δημιουργίες… Για εμάς «τις κυρίες του Λυκείου», όπως μας αποκαλούσε θα είναι πάντα ένας αγαπημένος φίλος και για τα παιδιά του Λυκείου ένας σοφός δάσκαλος, μια ανοικτή αγκαλιά για τους μικρούς μας μαθητές.
Και είναι τόσο δύσκολο να αποχαιρετάς πολυαγαπημένους φίλους και σοφούς δασκάλους.
Τα θερμά μας συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια, στην σύντροφο του Μαρία Καραχάλιου, στα παιδιά του, Δώρα και Βασίλη και στα αγαπημένα του εγγόνια.
Καλό ταξίδι Γιάννη μας αγαπημένε προς το φως που πάντα  αγαπούσες…
Με βαθειά θλίψη
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
Η Πρόεδρος
Λίτσα Τομαρά

————————-

Φωτογραφία αρχείου: Alexandros Michailidis/Newsville.be

The post Έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Οικονομίδης appeared first on .

O Σύνδεσμος Αιγυπτιωτών Ελλήνων σε συνεργασία με την Ένωση Παλαιών Προσκόπων Περιφερειακών Εφορειών Αλεξανδρείας & Καΐρου, σας προσκαλεί στο εντευκτήριο του, 3ης Σεπτεμβρίου 56, 1ο όροφο, τη Δευτέρα 27 Μαΐου 2024 και ώρα 19.00, σε μία λογοτεχνική βραδιά με θέμα: «Όταν ο Νίκος Καζαντζάκης συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη στην Αλεξάνδρεια τον Φεβρουάριου του 1927»

Ομιλητές
– Γιάννης Οικονομίδης π. Στέλεχος Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Βρυξέλλες).
– Μαρία Καραχάλιου, Αντιπρόεδρος Λυκείου των Ελληνίδων Βρυξελλών.

Στοιχεία Εκδήλωσης

Δευτέρα 27 Μαΐου, ώρα 19.00
Εντευκτήριο Συλλόγου Αιγυπτιωτών Ελλήνων
3ης Σεπτεμβρίου 56, Αθήνα

Είσοδος Ελεύθερη.

Για όσους επιθυμούν να συνδεθούν μέσω της πλατφόρμας Zoom, λινκ εδώ. 
zoom ID: 84781876165
passcode:123456

The post Γ. Οικονομίδης και Μ. Καραχάλιου σε μια λογοτεχνική βραδιά για το έργο των Καζαντζάκη-Καβάφη appeared first on .

Κατερίνα Διακουμοπούλου, Γιάννης Οικονομίδης και Παναγιώτης Μέντης

Κατερίνα Διακουμοπούλου: «Oι παραστάσεις της θεατρικής ομάδας του ΛΕΒ, ο θεατρικός τους χώρους, χαρακτηρίζεται από ευρηματικότητα»

H επίκουρη καθηγήτρια του τμήματος θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ κυρία Κατερίνα Διακουμοπούλου αναφέρθηκε αρχικά στη μελέτη και το έντονο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον προς το θέατρο των διασπορών αναφέροντας παραδείγματα όπως η μελέτη του ινδικού και του ιταλικού θεάτρου στις ΗΠΑ, του κινεζικού θεάτρου στην Ευρώπη, η μελέτη του αφρικανικού θεάτρου σε χώρες όπως ο Καναδάς και άλλα. Αποτέλεσμα των μελετών αυτών αποτελεί ο εμπλουτισμός των ιστορικών θεατρικών γνώσεων σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Ιδιαίτερη μνεία έκανε η κυρία Διακουμοπούλου στις μελέτες που γίνονται για το ελληνόφωνο θέατρο της διασποράς το οποίο συναντάται σε πολλά μέρη του κόσμου από τα τέλη του 19ου αιώνα, με την παράλληλη γέννηση πολλών ελληνόφωνων θιάσων. Αναφορές έγιναν από την κυρία Διακουμοπούλου για τις διαφορετικές περιπτώσεις διασπορικού ελληνόφωνου θεάτρου από τις πρώτες κοινότητες της ελληνικής διασποράς στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μέχρι τη σύγχρονη εποχή σε πόλεις όπως το Ντουμπάι και βέβαια τις Βρυξέλλες, μία πόλη που χαρακτηρίζεται από πολυπολιτισμική έλξη, τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μικρόκοσμου, πόλη η οποία εμφανίζεται ως μοναδική ευκαιρία για τη μελέτη για την κατανόηση πολλών ευρωπαϊκών φαινομένων. Στη συνέχεια της ομιλίας της η κυρία Διακουμοπούλου αναφέρθηκε στον πλουραλισμό των θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών ο οποίος σχετίζεται με την καλλιτεχνική εξειδίκευση κάθε θιάσου. Αναφορικά με την δράση της θεατρικής ομάδας του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών η κυρία Διακουμοπούλου υπογράμμισε πως αυτή παράγει πολιτιστικές εκδηλώσεις οι οποίες δεν είναι αποκομμένες από τη ελληνική πραγματικότητα, τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και το μεταναστευτικό φαινόμενο, ενώ συμπλήρωσε πως οι παραστάσεις της θεατρικής ομάδας του ΛΕΒ και ο θεατρικός τους χώρος χαρακτηρίζεται από ευρηματικότητα, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, αυτό της λειτουργίας της μνήμης. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στα Αερόφυτα, το βραβευμένο έργο του Γιάννη Οικονομίδη και ανέλυσε στιγμιότυπα από το αντίστοιχο θεατρικό δρώμενο που παίχτηκε στις Βρυξέλλες τον Μάρτιο του 2023 σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου. Ιδιαίτερη μνεία έγινε από την κυρία Διακουμοπούλου στις εικαστικές δημιουργίες του Βασίλη Οικονομίδη οι οποίες στόλισαν το περιεχόμενο του βιβλίου και ανέδειξαν με περίτεχνο τρόπο το έργο του πατέρα του Γιάννη Οικονομίδη.

Στη συνέχεια της παρουσίασης το λόγο πήρε η κυρία Μαρία Καραχάλιου, η οποία διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο «Τα Αερόφυτα και πέντε θεατρικά ταχυδράματα»

Παναγιώτης  Μέντης: «Γνώρισα ένα συνάδελφο στην περιπέτεια του θεάτρου»

Η βραδιά παρουσίασης συνεχίστηκε με την ομιλία του προέδρου των θεατρικών συγγραφέων Ελλάδας κυρίου Παναγιώτη Μέντη ο οποίος αναφέρθηκε με λόγια καρδιάς για τη γνωριμία του με τον Γιάννη Οικονομίδη η οποία έγινε στο πλαίσιο μιας σειράς συναντήσεων θεατρικής γραφής την οποία διοργάνωσε η Ανοιχτή Τέχνη και ο Αλέξανδρος Ασωνίτης. Στη συνέχεια ο πρόεδρος των θεατρικών συγγραφέων μίλησε για τον χαρακτήρα του συγγραφικού θεατρικού έργου του Γιάννη Οικονομίδη, για τα Αερόφυτα και την συνειδητοποίηση, από την πρώτη ανάγνωση του κειμένου, τής θεατρικής αξίας που αυτό το έργο «κρύβει» και η οποία φανερώνεται όταν αυτή γίνεται παράσταση: » Είναι ένα έργο που είναι και θα μείνει στη θεατρική βιβλιογραφία ως ένα κείμενο δυνατό και μοναδικό ανάμεσα σε όσα έχουν γραφτεί για την υπόθεση του ανθρώπινου ξεριζωμού»

«Μείναμε από Βενζίνη» από την Αννα-Μαρία Λυμπεροπούλου και τον Στρατή Πανούριο.

Ένα απολαυστικό αυτοσχεδιαστικό δεκάλεπτο θεατρικού αναλογίου είχαν την τύχη να απολαύσουν οι παρευρισκόμενοι στην αίθουσα Ανοιχτής Τέχνης από την Αννα-Μαρία Λυμπεροπούλου και τον Στρατή Πανούριο. Με τρόπο εκφραστικό και ευρηματικό παρουσίασαν το ταχύδραμα «Μείναμε από Βενζίνη» από το βιβλίο του Γιάννη Οικονομίδη «Τα Αερόφυτα και πέντε θεατρικά ταχυδράματα».

Στο κλείσιμο της όμορφης αυτής βραδιάς τον λόγο πήρε ο Γιάννης Οικονομίδης, ο οποίος με τη σειρά του, αρχικά ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους φίλους για την παρουσία τους ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε στη σχέση αγάπης αλλά και την ισορροπία ανάμεσα στην επιστήμη την οποία υπηρετεί και στην αγάπη του για την λογοτεχνία. Τέλος, αναφέρθηκε και ευχαρίστησε όλα τα πρόσωπα τα οποία συνέβαλαν τόσο στην έκδοση του βιβλίου όσο και στην οργάνωση της παρουσίασης του βιβλίου στην αίθουσα της Ανοιχτής Τέχνης.

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος για τον Γιάννη Οικονομίδη

Τιμητική αναφορά στον Γιάννη Οιοκονομίδη και το θεατρικό του σύγγραμμα «Τα Αερόφυτα και πέντε θεατρικά ταχυδράματα» έκανε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες συγγραφείς και κριτικούς θεάτρου ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε άρθρο του στην εφημερίδα τα ΝΕΑ, μία μέρα μετά την παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα, με τίτλο «Αναζήτηση ράμπας». Μεταξύ άλλον σκέψεων πάνω στην «μεγάλη σιωπή γύρω από το ελληνικό δραματολόγιο» του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος γράφει: «Και ξαφνικά η απόλυτη σιωπή, τουλάχιστον σε έργα της νεότερης δραματουργίας μας. Έχω στα χέρια μου μια εξαίρετη έκδοση της Κάπα Εκδοτικής με μερικά έργα του Γιάννη Οικονομίδη, που ζει μόνιμα στις Βρυξέλλες, με πρόλογο της καθηγήτριας του ΤΘΣ του ΕΚΠΑ Αικατερίνης Διακουμοπούλου και του θαυμάσιου συγγραφέα και προέδρου της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων Παναγιώτη Μέντη. Ο Γιάννης Οικονομίδης τιμά μια έξοχη νεοελληνική παράδοση της δραματουργίας μας. Και όπως θα έπρεπε να ελπίζει κανείς, να τα δει στη σκηνή σε μια εποχή δραματουργικής στέγνας, κυκλοφορούν σε βιβλίο. Στο εκτεταμένο έργο «Τα αερόφυτα & Πέντε θεατρικά ταχυδράματα» ο Οικονομίδης καταγράφει τα σύγχρονα θεατρικά αδιέξοδα με τόση γνώση της θεατρικής γραφής. Γρήγοροι διάλογοι, καθημερινός ρυθμός, τρέχοντα λεξιλόγια για τα μείζονα αδιέξοδα του σημερινού μας βίου.»

Αννα-Μαρία Λυμπεροπούλου, Γιάννης Οικονομίδης, Μαρία Καραχάλιου, Στρατής Πανούριος

Φωτογραφίες, βίντεο: Newsville.be

The post Έγινε με επιτυχία η παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Οικονομίδη στην Αθήνα appeared first on .

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, με αφορμή την πρόσφατη έκδοση του βιβλίου του Γιάννη Οικονομίδη, «Τα αερόφυτα & Πέντε θεατρικά ταχυδράματα», γράφει* και σχολιάζει την εκκωφαντική έλλειψη νέας φωνής στην ελληνική δραματουργία.

«Αναζήτηση ράμπας»

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Είχα ως κριτικός εδώ και 50 χρόνια τη μεγάλη χαρά να ενημερώνω τους αναγνώστες μου για μια γενναία φουρνιά θεατρικών συγγραφέων, μια ακμή χωρίς προηγούμενο της πνευματικής μας ιστορίας. Από τον Μανόλη Κορρέ ως τον Καμπανέλλη και από τον Σκούρτη ως τον Διαλεγμένο και παράλληλα τον Μουρσελά και άλλους δέκα θεατρικούς συγγραφείς που πλούτισαν και τη θεατρική μας εμπειρία, αλλά κυρίως δημιούργησαν μια περίοδο ακμής πρωτοφανή, όχι μόνο στην ελληνική πνευματική ζωή, αλλά και στην ευρωπαϊκή και την αμερικανική, ας μην αναφέρω την Ασία και την Αφρική.
Τι συνέβη ξαφνικά με δεκάδες θέατρα που αναζητούν ρεπερτόριο, και κυρίως ελληνικό, και δεν βρίσκουν; Γιατί, γνωρίζοντας από κοντά τα πράγματα, ξέρω πόσο οι ελληνικοί θίασοι, και βασικά στην επαρχία, αναζητούν ελληνικά έργα. Το μέγα πρόβλημα πάντως είναι πως ούτε τα παλαιότερα έργα ελλήνων μαστόρων παίζονται. Πόσο καιρό έχουμε να δούμε Ξενόπουλο, Παλαμά, Σικελιανό, Τερζάκη; Οταν στην Ευρώπη είναι τιμή ενός θιάσου, και υπάρχουν και κρατικές επιχορηγήσεις, να παρουσιάσει στο νεότερο κοινό τη θεατρική συγγραφική ιστορία. Εμείς βέβαια δεν έχουμε Γκαίτε ή Μολιέρο ή Ιψεν, αλλά έχουμε συγγραφείς αυθεντικούς θεατρικής γραφής, κυρίως στην έξοχη κρητική παραγωγή, τη μικρασιατική και του Ελληνισμού των Βαλκανίων.

Και ξέρουμε όλοι, όταν συνομιλούμε, πόσο μια λογοτεχνία απεικονίζει την πνευματική ακμή ενός λαού, αλλά κυρίως τον τρόπο που η θεατρική «ηθική» κατέγραψε τα μεγάλα υπαρξιακά, οικονομικά, ηθικά, επαγγελματικά προβλήματα της εποχής της. Ενας Χουρμούζης είναι μια έξοχη καταγραφή των προβλημάτων, των αδιεξόδων και των λύσεων της κοινωνίας της εποχής και των προβλημάτων της που, κακά τα ψέματα, πολλά απ΄ αυτά τα προβλήματα συνεχώς μας ταλανίζουν ως κοινωνία και ως έθνος. Ενας λαός που αγκάλιασε την επιθεώρηση, που στην Ελλάδα ξεπέρασε τη μόδα και δημιούργησε έναν καλλιτεχνικό θεσμό που έγινε ηθικοκριτικός παράγοντας της κοινωνικής και πνευματικής μας ζωής, πέρα από τον έξοχο και πολύτιμο για την παιδεία μας ρόλο που έπαιξε η αρχαία τραγωδία και κωμωδία στη χώρα μας, με έξοχους μεταφραστές, ηθοποιούς και μουσικούς. Τόσοι ευρωπαϊκοί λαοί είχαν την τύχη να δούνε αρχαίους δραματικούς ποιητές μεταφρασμένους από τους σημαντικότερους συγγραφείς τους. Από τον Καλομοίρη ως τον Ξενάκη, ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, για να μείνω σε μερικούς από τους δημοφιλέστερους που μελοποίησαν Αισχύλο και Αριστοφάνη και «Ερωτόκριτο» και τους έκαναν λαϊκά σουξέ, μόδα, περιουσία του διπλανού κατοίκου. Πού στην Ευρώπη λαϊκοί τραγουδιστές στην πίστα συνόδεψαν το γλέντι με μουσική πάνω σε στίχους του Ευριπίδη και του Χορτάτση, του Καζαντζάκη και του Πρεβελάκη; Εμεναν έκπληκτοι ξένοι συνέλληνες βλέποντας νέους και νέες να χορεύουν στην πίστα ζεϊμπέκικο και μαθαίνοντας πως οι στίχοι των τραγουδιών είναι μελοποιημένοι από τον Χατζιδάκι για τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη.

Τι συνέβη και τα τελευταία χρόνια ελληνικοί θίασοι αποφεύγουν να πειραματιστούν πάνω σε νέες φόρμες με τα έργα των αρχαίων ποιητών, των Βυζαντινών, των Κρητικών, των Μικρασιατών, ακόμη και μεταναστών στην Αμερική και στη Νότια Αφρική; Δίδαξα πριν από χρόνια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανα εκτάκτως σεμινάρια στα αντίστοιχα τμήματα της Θεσσαλονίκης, της Κρήτης, των Ιωαννίνων και της Πάτρας για αρχαίους συγγραφείς μεταφρασμένους από σημαντικούς έλληνες ποιητές, από τον Παλαμά ως τον Ταχτσή. Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν υπάρχουν αμφιθέατρα χιλιάδων θεατών, όπως η Επίδαυρος, η Ρόδος, η Δωδώνη, όπου η αρχαία δραματουργία είναι λαϊκό θέαμα και όχι εκδήλωση ενδιαφέροντος για περιορισμένο κοινό. Πού αλλού στον κόσμο ένας λαϊκός θεατρίνος, όπως ο Βέγγος ή ο Βουτσάς ή ο Μουστάκας, ερμήνευσε Αριστοφάνη στην Επίδαυρο;

Και ξαφνικά έπεσε μεγάλη σιωπή γύρω από το ελληνικό δραματολόγιο. Εδώ έγιναν λαϊκή μόδα ο Πλαύτος και ο Τερέντιος, άγνωστοι ακόμα και στους λαούς της γλώσσας τους. Πού αλλού στον κόσμο θα γέμιζε ένα Ηρώδειο από έναν συγγραφέα, όπως εδώ με τον Καμπανέλλη; Θυμάμαι τον αείμνηστο φίλο Ιάκωβο Καμπανέλλη να κλαίει με λυγμούς, όταν αξιώθηκε να δει έργο του στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού μία εβδομάδα ύστερα από μια παράσταση Σοφοκλή.
Και ξαφνικά η απόλυτη σιωπή, τουλάχιστον σε έργα της νεότερης δραματουργίας μας. Εχω στα χέρια μου μια εξαίρετη έκδοση της Κάπα Εκδοτικής με μερικά έργα του Γιάννη Οικονομίδη, που ζει μόνιμα στις Βρυξέλλες, με πρόλογο της καθηγήτριας του ΤΘΣ του ΕΚΠΑ Αικατερίνης Διακουμοπούλου και του θαυμάσιου συγγραφέα και προέδρου της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων Παναγιώτη Μέντη. Ο Γιάννης Οικονομίδης τιμά μια έξοχη νεοελληνική παράδοση της δραματουργίας μας. Και όπως θα έπρεπε να ελπίζει κανείς, να τα δει στη σκηνή σε μια εποχή δραματουργικής στέγνας, κυκλοφορούν σε βιβλίο. Στο εκτεταμένο έργο «Τα αερόφυτα & Πέντε θεατρικά ταχυδράματα» ο Οικονομίδης καταγράφει τα σύγχρονα θεατρικά αδιέξοδα με τόση γνώση της θεατρικής γραφής. Γρήγοροι διάλογοι, καθημερινός ρυθμός, τρέχοντα λεξιλόγια για τα μείζονα αδιέξοδα του σημερινού μας βίου. Και με θέατρα που σιωπούν ακόμη, όπως παλιά με φάρσες του Ψαθά, του Σακελλάριου και άλλων μαστόρων του νεοελληνικού θεατρικού λόγου, τα θέατρά μας, και είναι πολλά σε αναζήτηση ρεπερτορίου, παραβλέπουν την ελληνική δραματουργία. Και ο Οικονομίδης είναι μια γενναία παρουσία που διψά για το σανίδι της σκηνής. Στην Ευρώπη δεν στεγνώνει το μελάνι ενός θεατρικού συγγραφέα και έχει ήδη αρχίσει η πρόβα του από ομάδες νέων ηθοποιών. Εδώ αναπαύονται στα έργα του Πίντερ που συχνά δεν είναι καλύτερα από του Καμπανέλλη.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, στο φύλλο της 18ης Ιανουαρίου 2024. 

The post Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος για τον Γιάννη Οικονομίδη appeared first on .

Σε κάτι παραπάνω από 80 σελίδες ο αναγνώστης του βιβλίου θα διαβάσει αρχικά «Τα Αερόφυτα», τα οποία αποτελούν τον κορμό του βιβλίου, ένα θεατρικό μονόπρακτο που για πρώτη φορά παίχτηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2022 στον διεθνή διαγωνισμό Analogio International Festival 2022 με θεματικό τίτλο “Crossing Borders” στο πλαίσιο της επετείου μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή και απέσπασε το Α’ βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου.

Στις Βρυξέλλες είχαμε τη χαρά να το απολαύσουμε σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου στην βραδιά θεατρικού Αναλογίου «Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες» τον Μάρτιο του 2023 στο Centre Communautaire ‘Jolis Bois’, σε μία εκδήλωση που οργάνωσε ο Τάσος Νυχάς με το Ελληνικό Θεατρικό εργαστήρι (ΕΘΕ) σε συνεργασία με τον Κύκλο.

Στη συνέχεια του βιβλίου ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διαβάσει πέντε ταχυδράματα: «Την ημέρα που νικήσαμε τον φόβο» μονόπρακτο που αποτελεί μέρος του σπονδυλωτού έργου του Γιάννη Οικονομίδη «Ο Άστεγος τ” Ουρανού» (2015), το «Extremely low battery», «Τα γάντια», το «Μείναμε από βενζίνη» και τέλος το «Αντιφωνήσεις στη Μαρία-Νεφέλη».

Ανάμεσα στις σελίδες των θεατρικών αυτών κειμένων οι εικαστικές συνθέσεις του Βασίλη Οικονομίδη ενδυναμώνουν την ενέργεια των λέξεων και των μηνυμάτων του συγγραφέα.

Αυτή η συνέντευξη, με τον συγγραφέα Γιάννη Οικονομίδη, εκτελεί χρέη μίας πρώτης παρουσίασης του βιβλίου αυτού, λίγες μέρες πριν την επίσημη εκδήλωση παρουσίασης στην Αθήνα, στην Ανοιχτή Τέχνη.

Αντικειμενική δυσκολία στη σημερινή μας κουβέντα αποτελεί η προσπάθεια μου να οριοθετήσω τη συνέντευξή μας με τον Γιάννη Οικονομίδη στις σελίδες του βιλίου που κρατάω στα χέρια μου, αγοώντας, για λίγο, το απεριόριστο εύρος ανάλυσης που απλόχερα προσφέρουν «Τα Αερόφυτα και τα πέντε ταχυδράματα».

Στη σκέψη μου, τα θεατρικά γραφόμενα του Γιάννη Οικονομίδη θα μπορούσαν να γίνουν με ευκολία αντικείμενα ακαδημαϊκής τροφής για πολιτικές, κοινωνικές και φιλοσοφικές επιστήμες.

Tα «Αερόφυτα», Θέατρο Αλίκη, Αθήνα (Σεπτ 22), σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη. Επαιξαν οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Πασσάς, Βασιλική Διαλυνά, Γεωργία Κυριαζή, Σωτήρης Δούβρης και Αλέξανδρος Τούντας.

Κύριε Οικονομίδη, διανύοντας τις πρώτες μέρες της νέας χρονιάς, θα θέλαμε να σας ζητήσουμε στην αρχή αυτής της συνέντευξης τις δικές σας ευχές και σκέψεις για τον ελληνικό πολιτισμό και γράμματα.

Όπως κάθε χρόνο ας κοιτάξουμε τη νέα χρονιά με αισιοδοξία. Οι ευχές μας σε προσωπικό επίπεδο είναι για τον καθένα μας Υγεία, Όμορφες προσωπικές στιγμές και πρωτότυπες δημιουργίες. Σε παγκόσμιο επίπεδο ευχόμαστε Ειρήνη, Δημοκρατία, Λιγότερη ανέχεια και ανισότητα και λιγότερες φυσικές καταστροφές.

Με μια πιο κριτική ματιά θα έλεγα ότι υπάρχουν πολλές προκλήσεις για τον επόμενο χρόνο και τις χρονιές που έπονται. Η τάση είναι τέτοια που σε ορισμένες  περιοχές του πλανήτη κάποιοι θα απολαύσουν νέα επιτεύγματα των επιστημών και της τεχνολογίας. Δυστυχώς όμως για συνανθρώπους μας άλλων περιοχών του πλανήτη η παγκόσμια ανέχεια και ανισότητα θα τους φέρει σε ακόμα πιο δύσκολη θέση. Αυτό φυσικά θα χειροτερεύει όσο «Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος», όπως θα μας έλεγε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, αποτελεί μεθοδολογία για να λύνει τα παγκόσμια οικονομικά προβλήματα. Έτσι κάποιοι απελπισμένοι θα πάρουν τον παρακινδυνευμένο δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης. Μερικοί θα επιβιώσουν όπως τα Αερόφυτα. Άλλοι πάλι θα απομονωθούν στις παρυφές των μεγαλουπόλεων. Τέλος για όλους μας, προνομιούχους ή μη, σε εμπόλεμη ή σε ειρηνική ζώνη κτυπά η καμπάνα της κλιματικής αλλαγής.

Αυτά και άλλα θέματα μπορεί να προσεγγίσει και η επιστήμη αλλά και η Τέχνη. Η προϋπόθεση και στην μία περίπτωση αλλά και στην άλλη είναι η συνύπαρξη στοιχείων Ήθους και της Ηθικής.

Το γεγονός ότι σε κάποιους ξημερώνει μια άλλη φωτεινή ημέρα είναι ένα θετικό γεγονός. Ας σκεφτούμε λίγο από αυτό το φως, να το μοιραστούμε με κάποιους που ζουν στο σκοτάδι.

Όπως θα λέγαμε, τα Αερόφυτα μας δείχνουν πώς να επιβιώνουμε…

Ποια εσωτερική ανάγκη σας ωθεί στη συγγραφή και πως έχει εξελιχθεί αυτή η συγγραφική ενασχόληση στο πέρασμα του χρόνου;

Έχω την εντύπωση ότι «έγραφα» από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πολλά είδη του λόγου με ενδιέφεραν. Μου άρεσε κυρίως η μικρή συμπυκνωμένη φόρμα. Τώρα, γιατί τα γραπτά μου δεν είδαν ποτέ τα στοιχεία του τυπογραφείου, είναι μια άλλη ιστορία.

Από το 1998 και μετά αυτή η ανάγκη καλύφθηκε από την γραφή θεατρικών δρώμενων στο πλαίσιο της Θεατρικής Ομάδας του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών. Το γεγονός ότι τα κείμενα αυτά έβλεπαν τους προβολείς της σκηνής,  με ικανοποιούσε.

Πριν από την έκδοση του βιβλίου «Τα Αερόφυτα και πέντε θεατρικά ταχυδράματα», για το οποίο συζητάμε σήμερα, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε πως η συγγραφή αποτελούσε για εσάς μία εσωτερική πνευματική ενασχόληση; Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα όταν τα κείμενα σας εκτίθενται στο ευρύ κοινό μέσα από την έκδοση ενός βιβλίου;

Όντως, επρόκειτο για μια προσωπική ανάγκη η οποία εκτονωνόταν σε αλληλογραφία, προσωπικά ημερολόγια, προσωπικές σημειώσεις ακόμα και ποιήματα που έμειναν στο συρτάρι.. Πάντοτε πίστευα πως η έκθεση κάποιου σε μια έκδοση είναι μια σημαντική πράξη που λίγοι έχουν το χάρισμα να καταθέσουν ένα κείμενο που να αξίζει να το διαβάσουν κάποιοι άλλοι.

Καμιά φορά είναι θέμα συγκυρίας, να προωθηθείς στη δημοσίευση κάποιου κειμένου. Στην περίπτωση του βιβλίου μου, το κείμενο των «Αεροφύτων» είχε βραβευτεί στον θεατρικό διαγωνισμό «Διεθνές Αναλόγιο». Κάτι ανάλογο συνέβη και με τα «Ταχυδράματα». Είχαν επαινεθεί από τον κ. Παναγιώτη Μέντη, θεατρικό συγγραφέα σε ένα σεμινάριο δημιουργικής θεατρικής γραφής. Με ενθάρρυναν στην δημοσίευση των κειμένων η καθηγήτρια ΕΚΠΑ, κα Αικατερίνη Διακουμοπούλου και ο κ. Μέντης και σε προσωπικό επίπεδο η κα Μαρία Καραχάλιου. Ήταν ενθαρρυντικό, επίσης, που δέχτηκε να τα δημοσιεύσει η Κάπα Εκδοτική. Ένας εκδοτικός οίκος, υψηλής αισθητικής, που εξειδικεύεται στο θέατρο, ελληνικό και διεθνές, όπως και σε θεατρολογικές μελέτες.

Η δημοσίευση, λοιπόν, είναι μια συμβολική καταξίωση έστω και σε προχωρημένη ηλικία. Η συνεργασία με τον γιο μου, εικαστικό Βασίλη Οικονομίδη, που κόσμησε την έκδοση με εικαστικές δημιουργίες εμπνευσμένες από τα κείμενα, αποτελεί ακόμα ένα συναισθηματικό στοιχείο στο γεγονός της έκδοσης του βιβλίου.      

Ποιο ήταν το κίνητρο της συγγραφής του βιβλίου και σε ποιο αναγνωστικό κοινό στοχεύετε;

Το κίνητρο δεν ήταν η συγγραφή του βιβλίου. Το κίνητρο ήταν η συμμετοχή μου στον θεατρικό διαγωνισμό του Αναλογίου. Το γεγονός ότι «Τα Αερόφυτα» διακρίθηκαν σε μια βραχεία λίστα, παρουσιάστηκαν στο θεατρόφιλο Αθηναϊκό κοινό το φθινόπωρο 2022 και τους απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο ήταν μια καταξίωση της πολύχρονης ασχολίας μου με το «θέατρο». Θα έλεγα πως η καταξίωση αυτή συμπληρώθηκε με την παρουσίαση του έργου και στο ελληνόφωνο κοινό των Βρυξελλών.

Η δημοσίευση στοχεύει να γίνει γνωστό σε ένα ευρύτερο κοινό και με την ευχή να παρουσιαστεί σε μορφή θεατρικού έργου (όχι αναλογίου) και να δεχτεί και την δοκιμή της κριτικής.

«Αερόφυτα» από την θεατρική ομάδα του ΛΕΒ σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου στις Βρυξέλλες με τους Γιώργο Λιόλιο, Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Χρήστο Παναγιωτακόπουλο, Δημήτρη Πουρνιά (έπαιξαν επίσης οι Ηλίας Κοντέας και Σόνια Καρασσαβίδου)

Ο αναγνώστης του βιβλίου έρχεται αρχικά « αντιμέτωπος» με τα «Αερόφυτα», ένα κείμενο ήδη βραβευμένο, όπως ειπώθηκε, ως θεατρικό μονόπρακτο και από το οποίο έχετε επιλέξει τις λέξεις που βρίσκονται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου σας: «Το ξερίζωμα είναι ξερίζωμα. Με όποιο τρόπο και να γίνει πονάει». Πως συνδέεται η καταγραφή της βιωματικής μνήμης με την προσπάθεια αφύπνισης απέναντι στις σύγχρονες δυστοπικές κοινωνικο-πολιτικές προκλήσεις;

Το θέμα του αποτυπώματος της μνήμης με έχει απασχολήσει και σε άλλες δοκιμές της γραφής μου. Η βιωματική μνήμη πονάει, αλλά και η αμνησία ή η λησμονιά δεν είναι λύση. Ο πόνος μπορεί να λειτουργήσει σαν εφαλτήριο για να κατανοήσουμε κάποια πράγματα, να πάρουμε μια θέση απέναντί τους και, αν μπορέσουμε, να πράξουμε δεόντως. Αυτό είναι που λέτε «προσπάθεια αφύπνισης απέναντι στις σύγχρονες δυστοπικές κοινωνικο-πολιτικές προκλήσεις».

«Αερόφυτα παντού», καταλήγει το βραβευμένο μονόπρακτο. Η μετακίνηση του ανθρώπου αποτελεί μέρος της ανθρωπολογικής του κληρονομιάς. Άλλοτε γίνεται βίαια και άλλοτε από μια άλλη εσωτερική ανάγκη. Μέσα στα δυστοπικά φαινόμενα της εποχής μας είναι η μορφή της σύγχρονης μετανάστευσης η οποία δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες. Εδώ το θέμα έχει δύο σκέλη: η αιτία της βίαιης μετατόπισης και ο τρόπος κοινωνικής άμβλυνσης του φαινομένου. Το πρώτο είναι θέμα παγκόσμιων οικονομικών και γεωπολιτικών παιχνιδιών. Το δεύτερο έγκειται στην ικανότητα προσαρμογής και ενσωμάτωσης μέσα σε ένα νέο περιβάλλον. Τα αερόφυτα έχουν και μνήμη και πονούν στο ξερίζωμα τους αλλά, λόγω των επιφανειακών ριζών τους, επιβιώνουν ακόμα και στα πιο αφιλόξενα περιβάλλοντα.

Τον Μάρτιο του 2015 είχαμε την τύχη να απολαύσουμε στις Βρυξέλλες το σπονδυλωτό έργο «Ο Άστεγος τ΄ ουρανού» σε πρωτότυπο δικό σας κείμενο, έργο το οποίο παρουσιάστηκε από τη Θεατρική Ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών. Σήμερα φιλοξενείται στο βιβλίο, ένα μέρος αυτού, το ταχύδραμα «Την ημέρα που νικήσαμε τον φόβο». Ποιο ήταν το αρχικό κίνητρο συγγραφής του κειμένου και γιατί επιλέξατε να το συμπεριλάβετε στο βιβλίο σας σχεδόν μία δεκαετία μετά;

Στο σπονδυλωτό θεατρικό μου έργο «Ο Άστεγος τ΄ ουρανού» τα κείμενα συνδεόντουσαν μεταξύ τους με την ποίηση του Γιάννη Κοντού. Όλα τα σπονδυλωτά μέρη, εκτός αυτού που αναφέρατε,  είχαν την έμπνευση τους σε κείμενα λογοτεχνικά ή δημοσιογραφικά. Το ταχύδραμα «Την ημέρα που νικήσαμε τον φόβο» ήταν προϊόν προσωπικής έμπνευσης και γραφής. Η δε θεματολογία του, έστω και οκτώ χρόνια μετά, παραμένει επίκαιρη με μια γκροτέσκα  πινελιά από το όχι πολύ μακρινό μας παρελθόν.

Στην έκδοση του βιβλίου κατέθεσα στον εκδότη κείμενα τα οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη, συνδέονται υποδορίως με τα «Αερόφυτα». Με την πρώτη ματιά φαίνονται, κείμενα ανεξάρτητα μεταξύ τους. Κατά κάποιο τρόπο, είναι ανεξάρτητα γιατί γραφτήκαν σε ανύποπτο χρόνο και για διαφορετικούς λόγους. Διαβάζοντας τα, είδα κι εγώ, όπως και άλλοι που τους τα εμπιστεύτηκα, την υποδόρια γραμμή και αγωνία που τα συνδέει.

Στο τρίτο κατά σειρά ταχύδραμα με τίτλο «Extremely low battery» ο αναγνώστης θα συναντήσει, για ακόμα μία φορά, με τρόπο περίτεχνο, το θέμα της μνήμης σε ένα πλαίσιο ενός όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος. Πόσο δυσδιάκριτα πιστεύετε πως θα γίνουν τελικά τα όρια του τρίπτυχου επιστήμη, τεχνολογία, ήθος;

Είναι ενδιαφέρον ότι το ταχύδραμα αυτό γράφτηκε προτού εντρυφήσω στο τεχνικό και ηθικό μέρος της «Τεχνητής Νοημοσύνης». Τα στοιχεία τα οποία  λειτούργησαν ήταν δύο. Η ηθική και ψυχολογία της τεχνολογίας και  η διάρκεια της βιωματικής μνήμης.

Η κόρη μου, ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο, ζει και εργάζεται στο Brisbane της Αυστραλίας. Μελετώντας τον παγκόσμιο χάρτη θα συνειδητοποιήσει την απόσταση. Φυσικά μου λείπει…αλλά όχι τόσο όσο θα μου έλειπε σε προηγούμενες εποχές. Η νέα τεχνολογία προσφέρει την ψευδαίσθηση ότι τα 15000 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν εκμηδενίζονται. Μπορούμε να επικοινωνούμε ανά πάσα στιγμή για τα πιο προσωπικά και καθημερινά πράγματα χωρίς προσπάθεια ή κόστος. Είναι φορές που νιώθω τύψεις ότι ο πόνος του αποχωρισμού αμβλύνεται από την ψευδαίσθηση της εικόνας.

Το δεύτερο στοιχείο του ταχυδράματος είναι αυτός ο εσωτερικός διάλογος που μπορεί να έχουμε με κάποιον με τον οποίο βιώσαμε μαζί και που αυτή τη στιγμή δεν είναι μαζί μας. Πόσο χρόνο μπορεί να διαρκέσει αυτός ο διάλογος; Βασίζεται μόνο στη βιωματική μνήμη ή επεκτείνεται αναζωογονημένος και…επικαιροποιημένος.

Από την παράσταση του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών «Ο Άστεγος τ” Ουρανού», Μάρτιος 2015.

Κύριε Οικονομίδη πείτε μας δύο λόγια για τη γέννηση του κειμένου «Τα γάντια». Ποιες σκέψεις αντλεί ο αναγνώστης σχετικά με τις τύψεις που αναπόφευκτα (;) νιώθει η εκάστοτε «νέα γενιά» προς την παλαιότερη.

Νομίζω ότι όσοι γράφουμε, όποιο είδος του λογοτεχνικού λόγου, ανακαλούμε βιωματικά στοιχεία τα οποία ή τα ενσωματώνουμε ατόφια ή τα περνάμε από παραμορφωτικούς καθρέφτες για να δοθεί μια καλλιτεχνική ή και ποιητική αμφισημία.

Ανεξάρτητα, λοιπόν, από την περιγραφή μιας ιστορίας, πραγματικής ή φανταστικής, οι τύψεις προς την παλαιότερη γενιά είναι μέρος πια της σύγχρονης μας ψυχολογίας. Είναι σχεδόν αναγκαίο να εγκαταλείψουμε την οικογενειακή εστία για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τους «άλλους». Ένα αναγκαίο «κακό» που εμπεριέχει τη μοναξιά, τη νοσταλγία και τον φόβο της εγκατάλειψης. Επειδή βέβαια, «σ΄αυτό τον κόσμο τον μικρό τον μέγα» όλα παίρνουν έναν εξελικτικό δρόμο και εμπεριέχουν και ένα «βιολογικό κύκλο», γνωρίζουμε ότι αυτή η εγκατάλειψη και ο φόβος, μοιραία, θα έρθει και σ΄εμάς.

Πώς μέσα από την εμπειρία της πανεπιστημιακής σπουδής, των θετικών επιστημών και της ορθολογικής ανάλυσης, ο επιστήμονας Γιάννης Οικονομίδης επιλέγει ένα πολύ δυνατό σε εικόνες κείμενο, το «Μείναμε από βενζίνη», για να αναφερθεί στην τύχη, στο μοιραίο, στο ανεξέλεγκτο; Μπορεί η πολυπλοκότητα στην οποία ζούμε σήμερα σε συνέργεια με το τυχαίο να μας οδηγήσουν νομοτελειακά στον «εφιάλτη»;

Είναι αλήθεια πως η θετική επιστήμη βοηθάει στην ορθολογική προσέγγιση ενός θέματος. Παρ΄όλα αυτά ακόμα και στην πιο «σκληρή» θετική επιστήμη, ενυπάρχει η έννοια του τυχαίου γεγονότος. Αυτό είναι ιδιαίτερα συχνό στην βιολογική επιστήμη που υπηρέτησα. Το τυχαίο, μάλιστα, είναι μέρος της εξελικτικής διαδικασίας, αν σκεφτούμε πως τα βιολογικά συστήματα για να εξελιχτούν έχουν τρεις σημαντικές ιδιότητες: αναπαράγονται, μεταλλάσσονται και προσαρμόζονται.

Στο ταχύδραμα «Μείναμε από βενζίνη» απεικονίζεται ακριβώς αυτό, ότι όσο και να έχουμε υπολογίσει το ρίσκο και την επικινδυνότητα, υπάρχει το ανυπολόγιστο στοιχείο του τυχαίου. Δεν θα το έθετα σε επίπεδο «εφιάλτη». Είναι μέρος του παιγνιδιού ή της «ανθρώπινης κωμωδίας». Φυσικά μειώνουμε, όσο μπορούμε, το ρίσκο αλλά δεχόμαστε με στωικότητα και μειδίαμα το τυχαίο. Το ταχύδραμα αυτό θα μπορούσε να παιχτεί με απροσδιόριστο τέλος. Όποιος βάλει τα περισσότερα καλάθια βγαίνει νικητής από την συγκεκριμένη δοκιμασία. Το τυχαίο, όπως ξέρουμε, δεν έχει πάντα αισιόδοξο τέλος. Δεν είναι πάντα ένας νυχτερινός εφιάλτης που διαλύεται με τον πρωινό καφέ.

Στο μονόπρακτο «Αντιφωνήσεις στη Μαρία Νεφέλη» κάπου μεταξύ μίας ιστορίας της διπλανής πόρτας και κάποιων θεμάτων που βρίσκονται επίκαιρα και πάλι στις κουβέντες μας, το συζυγικό ζευγάρι των πρωταγωνιστών προσπαθεί να αποτάξει τις συγκαλυμμένες σιωπές και να μπει στην ουσία μίας οικογενειακής αλήθειας. Πόσο συμβατό είναι ακόμα στις μέρες μας να μπορείς να διορθώνεις γραπτά πάνω σε κείμενο του Ελύτη και την ίδια στιγμή να κρατάς εξόριστη την «αλήθεια» από την ίδια σου την οικογένεια;

Υπάρχουν συνεχώς και παντού αποσιωπητικά σε κάθε συμβίωση και σε κάθε οικογένεια. Είναι πολλές φορές που ένα πρόσχημα ή μια άλλη ασχολία, η οποία  μπορεί να είναι από την αμφισημία στίχων του Ελύτη μέχρι το μπογιάτισμα της πόρτας του γκαράζ, μας απομακρύνει από ένα θέμα που μας απασχολεί και είτε αρνούμαστε να το αρθρώσουμε με τις πραγματικές λέξεις και έννοιες ή το αποδιώχνουμε από την σκέψη μας και τον διάλογο με τον άλλο, πιστεύοντας ότι έτσι εξαφανίζεται ή εξαχνώνεται. Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι το υφέρπον «θέμα» δεν είναι σίγουρο αν παραμένει απλά ένα «θέμα» ή είναι ένα «πρόβλημα». Με το να κρατάς εξόριστη μια αλήθεια το «θέμα» μπορεί να εξελιχθεί σε «πρόβλημα».

Διαβάζοντας τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου σας θα σταθώ στην φράση του Παναγιώτη Μέντη, Προέδρου της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων: «Στα Αερόφυτα κατατίθεται με τη δύναμη της θεατρικής γραφής η πραγματικότητα από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει η ανθρώπινη μοίρα. Η οποία, όσο τρομακτική κι αν είναι, δεν μπορεί να αποτραπεί από τα ανθρώπινα όντα». Την ίδια στιγμή έρχεται στη μνήμη μου ο τίτλος ενός άρθρου, από μία δική σας απάντηση, σε προηγούμενη συνέντευξη μας, λίγες μέρες πριν βρεθούμε αντιμέτωποι με την μεγάλη πανδημία του κορωνοϊού: « Όσους σκοτεινούς διαδρόμους κι αν διαβεί η ανθρώπινη ύπαρξη, ο ανθρωπισμός θα βρει τρόπο να επιβιώσει». Εσείς, πως θα επιλέγατε να κλείσετε την σημερινή μας συνέντευξη;

Η ανθρώπινη μοίρα, στην οποία αναφέρεται ο θεατρικός συγγραφέας Παναγιώτης Μέντης, είναι η φύση του ανθρώπου, η βιολογική του υπόσταση, η συνύπαρξη του στην βιόσφαιρα του πλανήτη με τα άλλα έμβια όντα και η αλληλοεπίδραση του με τα αβιοτικά στοιχεία του πλανήτη. Ο άνθρωπος,  σαν είδος Sapiens,  έχει αναπτύξει έναν πολύπλοκο εγκέφαλο, ο οποίος  από τη μια μπορεί να λύνει πολύπλοκα προβλήματα και, από την άλλη, να αναπτύσσει μια συναισθηματική νοημοσύνη που συμπεριλαμβάνει τις καλλιτεχνικές τάσεις, θεωρητικές υπερβάσεις, αλτρουιστικές ανάγκες κλπ.

Μέσα λοιπόν, στη δυναμική της ανθρώπινης φύσης και «μοίρας» ενυπάρχει και η ανάγκη της επιβίωσης. Η επιβίωση του ανθρωπίνου είδους περιλαμβάνει και τον «ανθρωπισμό» του. Έτσι θα ήθελα να κλείσω. Μέσα στα επιτεύγματα του ανθρώπου συγκαταλέγονται τα χιλιάδες χρόνια πολιτισμού. Με αυτά τα πολιτισμικά στοιχεία πορευόμαστε και προσπαθούμε να διορθώσουμε «βιολογικά» στοιχεία απληστίας και αρπακτικότητας. Το φως συνυπάρχει με το σκοτάδι. Ας κρατήσουμε την φωτεινή εικόνα του κόσμου μας. Φωτεινή, αλλά όχι εκτυφλωτική…

Σας ευχαριστώ γι΄αυτή την εμβριθή συνέντευξη. Δείχνει να απολαύσατε τα κείμενα. Κι εγώ απόλαυσα την ευκαιρία να επεκταθώ σε κάποια θέματα τα οποία θίγονται στα έργα μου στην παρούσα έκδοση.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ | ΤΑ ΑΕΡΟΦΥΤΑ & ΠΕΝΤΕ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΑΜΑΤΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΠΙΜΕΤΡΟ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΝΤΗΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΣΩΤΗΡΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ
ΣΧΗΜΑ 21 Χ 17
ΣΕΛΙΔΕΣ 88

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Τα αερόφυτα, Την ημέρα που νικήσαμε τον φόβο, Extremely low battery, Τα γάντια, Μείναμε από βενζίνη, Αντιφωνήσεις στη Μαρία Νεφέλη. Έξι μονόπρακτα του Γιάννη Οικονομίδη, που πραγματεύονται θέματα της σύγχρονης εποχής.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση και το περιβάλλον, οι πολεμικές συρράξεις και οι προσφυγικές-μεταναστευτικές ροές, οι υγειονομικές απειλές και ο θάνατος, η απομόνωση και η ανάγκη για επαφή και συντροφικότητα είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα που τίθενται στον πυρήνα της δραματουργίας του συγγραφέα.

«Η γραφή τους εμπεριέχει το απόσταγμα ανθρώπινης ζωής, συμπυκνωμένη αλήθεια και ευαισθησία», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Παναγιώτης Μέντης στο Επίμετρο της έκδοσης.

«Ο συγγραφέας ενσωματώνει στη δραματουργία του τις ανησυχητικές τάσεις των καιρών του θέτοντας το σύστημα υπό αμφισβήτηση, χωρίς όμως να καταφεύγει σε μια “δραματουργία παρακμής”», συμπληρώνει καίρια η Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ Κατερίνα Διακουμοπούλου.

E-SHOP ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

The post Γιάννης Οικονομίδης: «Ας κρατήσουμε την φωτεινή, αλλά όχι εκτυφλωτική, εικόνα του κόσμου μας» appeared first on .

Το βιβλίο παρουσιάζουν η πανεπιστημιακός, κα Αικ. Διακουμοπούλου και ο θεατρικός συγγραφέας Παν. Μεντής, ενώ αποσπάσματα θα διαβάσουν ο Στρατής Πανούριος (σκηνοθέτης, ηθοποιός) και η Άννα Μαρία Λυμπεροπούλου (ηθοποιός).

Τη συζήτηση συντονίζει ο Αλέξανδρος Ασωνίτης.

Το Φθινόπωρο του 2022 το μονόπρακτό «Τα Αερόφυτα» βραβεύτηκε με το Α” Βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου στον διεθνή διαγωνισμό που διοργανώθηκε από τον οργανισμό «Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο» με θέμα «Crossing Borders/Διασχίζοντας τα σύνορα» στο πλαίσιο της επετείου μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο 2022 στο χώρο του θεάτρου «Αλίκη» στο Πεδίον του Άρεως σε σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη. Συμμετείχαν οι ηθοποιοί: Βασιλική Διαλυνά, Σωτήρης Δούβρης, Γεωργία Κυριαζή, Αλέξανδρος Τούντας και Κωνσταντίνος Πασάς, ο οποίος είχε αναλάβει και την μουσική επιμέλεια.

Το έργο παρουσιάστηκε επίσης στις Βρυξέλλες στις 11 Μαρτίου 2023 στο πλαίσιο της βραδιάς Θεατρικού Αναλογίου με τίτλο «Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες» την οποία οργάνωσε το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι Βρυξελλών (επιμέλεια Τάσου Νυχά) σε συνεργασία με τον «ΚΥΚΛΟ» (Μαρία Πατακιά), στο θέατρο Centre Communautaire de Joli Bois. Η σκηνοθεσία και η επιμέλεια φωτισμού ήταν της Μαρίας Καραχάλιου και συμμετείχαν οι: Γαλάτεια Γιαλιτάκη , Σόνια Καρασαββίδου, Ηλίας Κοντέας , Γιώργος Λιόλιος, Χρήστος Παναγιωτόπουλος και Δημήτρης Πουρνιάς. Η μουσική επιμέλεια ήταν του Γιάννη Οικονομίδη και η επιμέλεια ήχου του Αλέξανδρου Γιάκα.

The post «Τα Αερόφυτα»: παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Οικονομίδη στην Αθήνα appeared first on .

Κύριε Οικονομίδη, ποιο ήταν το κίνητρο της συμμετοχής σας σε αυτή την εκδήλωση και ποια η επιλογή της θεματικής που παρουσιάσατε.

Η πρόσκληση και η πρόκληση ήρθε από μέλη του Βελγικού τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (ΔΕΦΝΚ). Ήδη είχαν προσκληθεί δύο διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί καθηγητές εξειδικευμένοι στην φιλολογία των Καζαντζάκη/Καβάφη. Η πρόταση στο πρόσωπό μου αφορούσε μια εισήγηση στο χρονικό της συνάντησης του Καζαντζάκη με τον Καβάφη το 1927 στην Αλεξάνδρεια.

Φαντάζομαι η ιδιότητά μου ως Αιγυπτιώτη με συνιστούσε στα μέλη της ΔΕΦΝΚ «συναισθηματικό» και «βιωματικό γνώστη» της ζωής και της ποίησης του Κωνσταντίνου Καβάφη. Αυτό, εν μέρει, είναι αλήθεια. Επιπλέον, είμαι και λάτρης της ποίησης, γενικότερα. Απολαμβάνω την ποίηση χωρίς κατ’ ανάγκη να έχω φιλολογικές ικανότητες ή φιλοδοξίες.

Εκτός όμως και από την ποίηση, τυγχάνω και βιβλιοφάγος. Στον Καζαντζάκη μυήθηκα στα δεκατρία μου με το έργο του «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Κάποια από τα σημαντικά του έργα τα έχω διαβάσει δυο και τρεις φορές. Είναι γοητευτικό να επανέρχεται κανείς κατά την διάρκεια της ζωής του, στα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας.

Η περιγραφή της συνάντησης του Καζαντζάκη με τον Καβάφη το 1927, καταλαμβάνει τρεις σελίδες από τις 240 στην έκδοση του 1927 (Ταξιδεύοντας: Ισπανία, Ιταλία, Αίγυπτος, Σινά) ή από τις 330 από την έκδοση του 1961 (Ιταλία, Αίγυπτος, Σινά, Ιερουσαλήμ, Κύπρος, Ο Μοριάς). Αυτό όμως, σαν ιστορικά σημαντικό λογοτεχνικό γεγονός, καταλαμβάνει πολυσέλιδες μελέτες για την σημαντικότητά του μέσα στα πλαίσια των ταξιδιωτικών περιγραφών του Καζαντζάκη και προσθέτει μία ακόμα ψηφίδα στην κατανόηση της προσωπικότητας του Καβάφη.

Γιάννης Οικονομίδης, Μαρία Καραχάλιου, Αριστοτέλης Γαβριλιάδης

Το συγκεκριμένο χρονικό, με την βοήθεια της Μαρίας Καραχάλιου, περιγράψαμε με οπτικοακουστικά μέσα, φωτογραφίες, βίντεο, μουσική και αναγνώσεις/απαγγελίες που υπονοούνται ή περιγράφονται στο κείμενο του Καζαντζάκη. Για να μη ξεφύγουμε από τον δεδομένο χρόνο έγιναν πέντε παραλλαγές της παρουσίασης και κάποιες επίμονες δοκιμές για να υπάρξει ο κατάλληλος ρυθμός.

Όπως αναφέρθηκα και στην αρχή της παρουσίασής μου στην κατάμεστη αίθουσα της Ελληνικής Πρεσβείας, η πρόσκληση ήταν μια ευπρόσδεκτη πρόκληση για να ταξιδέψω ξανά στα κείμενα αυτών των σημαντικών δημιουργών και να προσπαθήσουμε να μετασχηματίσουμε το λογοτεχνικό γεγονός σε ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο, την γλώσσα, και την ποίηση. Ιδιαίτερη έκπληξη οι πίνακες των δύο δημιουργών από τον γιο μου, εικαστικό, Βασίλη Οικονομίδη. Στόλισαν την αίθουσα και παράλληλα στόλισαν την παρουσίαση μας με ένα ακόμα στοιχείο που υποδηλώνει την αναγκαιότητα της τέχνης στις διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας.

Αν μεταφερθούμε 100 χρόνια μετά, ο ιστορικός του μέλλοντος, ποιο αντίστοιχο ζευγάρι «Καβάφης-Καζαντζάκης» θα μπορούσε να επιλέξει από την σημερινή Ελλάδα και τον ευρύτερο χώρο της λογοτεχνίας του ελληνικού πολιτισμού;

Μια όχι τόσο εύκολη ερώτηση για να βρει κανείς τις αναλογίες. Εκατό χρόνια μετά…2127 (!) τα ανάλογα μεγέθη στην Ελληνική λογοτεχνία σπανίζουν. Παρ΄ όλα αυτά θα το προσπαθήσω χάριν της συζήτησης.

Την Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου αποχαιρετίσαμε στο τελευταίο του ταξίδι τον Βασίλη Βασιλικό, ένα σημαντικό λογοτέχνη με πάνω από 130 τίτλους βιβλίων που διασχίζει έξι δεκαετίες. Πριν από εννέα χρόνια, στις 5 Δεκεμβρίου του 2014 βρήκαν δολοφονημένο τον Μένη Κουμανταρέα. Ο Κουμανταρέας υπογράφει εικοσιέξι τίτλους από το 1962 έως τον άτυχο θάνατό του.

Οι δύο αυτοί σημαντικοί πεζογράφοι υπήρξαν φίλοι στη νεότητά τους. Χρόνια μετά περιγράφουν αυτή τη φιλία στα γραπτά τους. «Εμείς τώρα κάνουμε τη δικιά μας γενιά» σχολιάζει ο Κουμανταρέας, όταν χρόνια μετά ανακαλεί την σκηνή της πρώτης γνωριμίας («Η μέρα για τα γραπτά και η νύχτα το σώμα», Κέδρος 1999). Ο Βασιλικός συμπληρώνει το χρονικό της φιλίας τους με πλούσιες αναφορές στην αυτοβιογραφία του («Μνήμη από μελάνι», Διόπτρα 2011). Αναπτύσσουν μια αλληλογραφία από το 1954-1961 με τις ιδέες τους και τις λογοτεχνικές τους ανησυχίες. Αυτή θα δει το φως της δημοσιότητας το 2013 με πρόλογο και σχολιασμό του Θανάση Νιάρχου (Εκδόσεις Τόπος).

Η πρόκληση του Newsville όμως με κάνει να ψάξω όχι μόνο σε πιθανές λογοτεχνικές συναντήσεις αλλά σε συναντήσεις στη σφαίρα του φανταστικού. Αφήνω την φαντασία μου να περιπλανηθεί στον χώρο της πρόσφατης λογοτεχνικής μας παραγωγής.

Ένας από τους γνωστούς σύγχρονους Έλληνες ποιητές είναι ο Μιχάλης Γκανάς. Γεννήθηκε στον Τσαμαντά Θεσπρωτίας το 1944. Από το 1962 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το 2019 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, μια πρωτότυπη νέα Ιλιάδα ξαναγραμμένη από τον Γκανά με τον δικό του τρόπο, βάζοντας μέσα στο κείμενο στοιχεία από την πλούσια γλωσσική και ποιητική µας παράδοση.

Ο Μιχάλης Γκανάς το 2016 δημιούργησε τη δική του Οδύσσεια και την έβαλε στο χαρτί προσφέροντας στους νεαρούς αναγνώστες την ευκαιρία να διαβάσουν όχι μια εναλλακτική, συμπληρωματική, επεξηγηματική Οδύσσεια αλλά ένα πρωτότυπο έργο που αναμιγνύει πεζό με έμμετρο λόγο και που πατά τόσο στο έδαφος του αρχέγονου μύθου όσο και της λαϊκής παράδοσης. Τελειώνοντας την ανάγνωση, και παρότι ο ίδιος ο δημιουργός στον επίλογο του βιβλίου του πληροφορεί τους αναγνώστες πως προσέθεσε κι αυτός μία «διασκευή» στις άπειρες που υπάρχουν της Οδύσσειας, η εντύπωση που θα αποκομίσει ο απροκατάληπτος αναγνώστης, είτε πρόκειται για έφηβο είτε για ωριμότερο αναγνώστη, είναι πως μόλις διάβασε το έργο ενός σύγχρονου ποιητή.

Σε στιγμές ξεκούρασης ο Γκανάς περιδιαβαίνει το διαδίκτυο. Παίρνει το μάτι του μια έκδοση του 2022 από τις εκδόσεις Πατάκη «Η Πολιορκία της Τροίας», του Θοδωρή Καλλιφατίδη. Τον συγγραφέα τον έχει ακουστά. Δεν τον έχει συναντήσει. Εξ άλλου αυτός ο σύγχρονος Οδυσσέας ζει και εργάζεται στην Σουηδία. Γεννήθηκε το 1938 στους Μολάους της Λακωνίας και το 1964 μετανάστευσε στην Σουηδία όπου σαν μετανάστης που δεν ήξερε την γλώσσα, έκανε χειρωνακτικές δουλειές. Το 1969 γνώστης πια της Σουηδικής γλώσσας φοιτά στο τμήμα φιλοσοφίας του πανεπιστημίου της Στοκχόλμης. Μέχρι σήμερα έχει υπογράψει 22 τίτλους από το 1994. Γράφει στα Σουηδικά και για την Ελλάδα τα μεταφράζει στα Ελληνικά.

Ο Γκανάς διαβάζει όλα αυτά και τον θαυμάζει. Τον εκπλήσσει και η σύμπτωση. Ο Καλλιφατίδης, ένας σύγχρονος Οδυσσέας, γράφει για την Πολιορκία της Τροίας και ο Γκανάς είναι ιδιαίτερα περήφανος για την εκδοτική επιτυχία της Ιλιάδας του και της Οδύσσειας.

Τηλεφωνεί στην Aegean. «Πότε είναι η επόμενη πτήση για την Στοκχόλμη;».

Βρίσκονται και συνομιλούν σα να γνωρίζονται χρόνια. Ο Καλλιφατίδης περιγράφει ότι « Από το 1976 ζει αποκλειστικά από το γράψιμο. Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, ταξιδιωτικά δοκίμια, θεατρικά έργα· έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο και έχει σκηνοθετήσει μια ταινία. Έχει τιμηθεί με σημαντικά διεθνή βραβεία για το έργο του και σχεδόν όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν σε είκοσι γλώσσες.».

«Νιώθω», μας λέει ο Γκανάς, «πως ο άνθρωπος που κάθεται απέναντί μου μιλάει με ανοιχτή καρδιά. Τον ρωτώ, πώς προέκυψε η Σουηδία και όχι η Γερμανία που ήταν η χώρα της μεγάλης μετανάστευσης;»

«Ήταν η μόνη χώρα που τότε δεχόταν εργάτες. Πέρασα από τη Γερμανία. Δεν το άντεξα όμως, διότι είχα μεγαλώσει στην Κατοχή. Δεν μου έφταιγαν οι Γερμανοί αλλά η γλώσσα. Δεν μπορούσα να την ακούω».

Ο Γκανάς του περιγράφει για την Ιλιάδα και την Οδύσσεια που εξέδωσε. Του ζητά να του περιγράψει για την δική του «Πολιορκία της Τροίας»

«Τον Απρίλη του 1944, σε ένα μικρό ελληνικό χωριό, υπό γερμανική κατοχή από το 1941, καταφτάνει με το λεωφορείο από την Αθήνα η καινούργια δασκάλα, μια νέα γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα και λεπτή σαν φλόγα από κεράκι. Και τότε, ένας κρυφός έρωτας αρχίζει να τρώει τα σωθικά ενός έφηβου μαθητή της. Όταν οι Εγγλέζοι βομβαρδίζουν το χωριό για να καταστρέψουν το πρόχειρο αεροδρόμιο που έχουν φτιάξει εκεί οι Γερμανοί, η νεαρή δασκάλα καταφεύγει με τους μαθητές της σε μια κοντινή σπηλιά. Υπό τον ήχο των σειρήνων, μες στο μισοσκόταδο και στην υγρασία, αρχίζει να λέει στα παιδιά μια ιστορία για έναν άλλο πόλεμο, τότε που οι Έλληνες πολιορκούσαν την Τροία. Η πολιορκία της Τροίας και η πολιορκία ενός χωριού, το έπος και η ιστορία – δόρατα και βόμβες, μονομαχίες και εκρήξεις, στρατός εναντίον στρατού, άνθρωπος εναντίον ανθρώπου. Διαχρονικές αλήθειες για τη βαρβαρότητα του πολέμου και τη σημασία της ανθρωπιάς», περιγράφει ο Καλλιφατίδης.

«Με συνόδεψε στο αεροδρόμιο» συνεχίζει ο Γκανάς. Τον ρωτώ αν του λείπει η Ελλάδα.»

Ένα αινιγματικό χαμόγελο διακρίνεται στο πρόσωπο του Καλλιφατίδη. «Πάντα μου λείπει η Ελλάδα… Αν παρέμενα όμως στην Ελλάδα, δεν θα μου επέτρεπαν να κάνω όσα έχω καταφέρει.»

«Θα επιστρέφατε ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα;» Μένει με το ερώτημα ο Γκανάς γιατί τα μεγάφωνα του αεροδρομίου διακόπτουν την εγκάρδια συζήτηση. Μας προειδοποιήσαν να προετοιμαστούμε για την πτήση.

Μπαίνει κι εκείνος στην ουρά σα να πρόκειται να ταξιδέψει. «Όχι, δεν μπορώ. Καταρχάς δεν είναι στο χέρι μου. Έπειτα έχω οικογένεια. Τα παιδιά μου δεν είναι ιδιοκτησία μου, έχουν τις δουλειές τους, τα δικά τους παιδιά. Η γυναίκα μου είναι Σουηδέζα, ζούμε μαζί 54 χρόνια. Τώρα πια σκέφτομαι και στις δύο γλώσσες. Γράφω Σουηδικά και Ελληνικά.
Αγκαλιαστήκαμε. Υποσχεθήκαμε την επόμενη συνάντηση σε μερικούς μήνες στην Αθήνα.

Ο Γκανάς διακόπτει την ονειροπόλησή του, ανάβει τσιγάρο και ανοίγει τον υπολογιστή του στην σελίδα του Gmail. Ψάχνει στο διαδίκτυο την ηλεκτρονική διεύθυνση του Καλλιφατίδη για να του γράψει γι΄ αυτή την φανταστική συνάντηση. «Άραγε έχει διαβάσει καμία από τις συλλογές των ποιημάτων μου; Σκέφτεται. « Ίσως, όχι…ίσως, ναι. Δεν έχει σημασία… Θα του στείλω τα δύο τελευταία μου βιβλία».

Κι εγώ, με την παρότρυνση του πάντα φιλόξενου Newsville, ταξίδεψα σε αυτή την φανταστική συνάντηση. Το ζητούμενο είναι η φανταστική αυτή συνάντηση να γίνει πραγματική. Το αναγνωστικό κοινό διψάει να διαβάσει την συνάντηση και την συζήτηση δύο δημιουργών. Ενός ποιητή από την Ελλάδα και ενός πολυσχιδούς δημιουργού από την Ελληνική διασπορά.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be
Video: Newsville.be

The post Γιάννης Οικονομίδης: «Πρόκληση για να ταξιδέψω ξανά στα κείμενα αυτών των σημαντικών δημιουργών» appeared first on .

Γράφει ο Γιάννης Οικονομίδης

Το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» με επισκέφτηκε ή το επισκέφτηκα τρεις φορές μέχρι τώρα. Μία σαν θεατής όταν πρωτοανέβηκε το 1978 από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, μία σαν σκηνοθέτης όταν παρουσιάστηκε το 1991 από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι στις Βρυξέλλες και πρόσφατα σαν τιμώμενο πρόσωπο όταν παρουσιάστηκε από την θεατρική ομάδα των Βρυξελλών ΘΕΣΠΙΣ σε σκηνοθεσία Αριστείδη Λαυρέντζου.

Ομολογώ πως και τις τρεις φορές το απόλαυσα. Την πρώτη φορά, η διεισδυτική ματιά του Καμπανέλλη, επιχειρούσε μια ανατομία των μετασχηματισμών της Ελλαδικής καθεστηκυίας τάξης και του κεφαλαίου. Η Ελλάδα έβγαινε από τις «αυλές των θαυμάτων» και έμπαινε στην εποχή των εργολάβων και των αντιπαροχών. Εδώ έχουμε μια περιγραφή της ανόδου του Ελληνικού Κεφαλαίου και του Αστισμού με μέσα που παραπέμπουν στον επαρχιωτισμό και την αγροτική οικονομία. Το έργο όμως είχε μία δυναμική που ίσως δεν το φαντάστηκαν οι θεατές του 1978.

Όταν το έπιασα στο χέρι μου, το 1991, με την παρότρυνση του ίδιου του Καμπανέλλη, η δυναμική αυτή φάνηκε χωρίς αμφιβολίες και ενδοιασμούς. Η Ελλάδα προχωρούσε, είχε γίνει Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι οικονομικοί παράγοντες απολάμβαναν τους μηχανισμούς των Ευρωπαϊκών οργάνων. Παράλληλα είχαν γίνει σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές μέσα στη χώρα, αλλά και γύρω μας ο κόσμος άλλαζε με την «Πτώση του Τείχους». Επιβίωνε, λοιπόν, ένα παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο, χωρίς αντίπαλο δέος και με μία ανεξέλεγκτη παγκόσμια διαχειριστική ικανότητα. Με ποιο διαχειριστικό εργαλείο; Τη σανίδα νεκροκρέβατο, τον μισοπεθαμένο «μπαμπά» και τέσσερα ετοιμόρροπα πόδια!

Σήμερα, 45 χρόνια μετά από το πρώτο του ανέβασμα και 32 χρόνια από το ανέβασμα των Βρυξελλών και με μια Ελλάδα, μια Ευρώπη και μια ολόκληρη Υφήλιο να αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, το έργο διατηρεί τη δυναμική του και τη διαχρονικότητά του. Ο κόσμος αλλάζει. Παγκοσμιοποίηση, σύγχρονη τεχνολογία, δημογραφικές και κλιματολογικές προκλήσεις, σέρνουν τον χορό αναμένοντας σημαντικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Το μισοπεθαμένο, όμως, μοντέλο είναι εκεί. Αντί να εκσυγχρονίζεται, ανασκαλεύει παλιά τερτίπια: πολέμους, κρίσεις, επιδημίες, επικοινωνιακές Οργουελικές τακτικές κλπ.

Οι σύγχρονες συνιστώσες πέρασαν στη νέα αυτή προσέγγιση και διδαχή από τον Αριστείδη Λαυρέντζο και την Ομάδα του, στο διαχρονικό αυτό έργο. Τα «Τέσσερα πόδια…» όσο θα παίζονται στο μέλλον θα δείχνουν την διορατικότητα του Καμπανέλλη να πάρει ένα Ελληνικό έργο με κάποια διακριτά ρωμαίικα στοιχεία και να το εκτινάξει στο αδιασαφήνιστο παγκόσμιο μέλλον.

Είμαι ευγνώμων που συνάντησα αυτό το σπουδαίο έργο τρεις φορές στη ζωή μου. Αυτή η τρίτη με συγκινεί ακόμα περισσότερο. Βρέθηκα να τιμώμαι από φίλους του θεατρικού χώρου εν μέσω του Ιάκωβου Καμπανέλλη – του μεγίστου των θεατρικών μας συγγραφέων – και του ηθοποιού του Θεάτρου Τέχνης, Βάσου Ανδρονίδη, ο οποίος μάλιστα συμμετείχε στην παράσταση του 1978.

Η παράσταση του 1991 σηματοδοτούσε την είσοδο του Καμπανέλλη στις δραματολογικές επιλογές των θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών. Δέκα έργα του έχουν παρουσιαστεί μέχρι σήμερα. Επίσης σηματοδοτούσε την έναρξη της ποικιλομορφίας στο φαινόμενο που λέγεται «κοινοτικό, εθελοντικό, ομογενειακό, ερασιτεχνικό (με την έννοια του ερωτισμού για την τέχνη) θεάτρου στις Βρυξέλλες. Οι οκτώ και βάλε ομάδες είναι πλούτος ιδεών και αισθητικών τάσεων. Η ποικιλομορφία στη φύση είναι πλούτος για την αντοχή στα μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα. Είναι αρματωσιά για την επερχόμενη εξέλιξη. Έτσι και το θέατρο που είναι ένας ζωντανός οργανισμός χρειάζεται την ποικιλομορφία και την ανανέωση για την επιβίωση του στα μικρο- και μακρο- μεταβαλλόμενα κοινωνικά περιβάλλοντα.

Αναμένω (μειδιώντας) την τέταρτη συνάντηση με «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού». Αναρωτιέμαι πώς θα είναι τότε ο κόσμος μας και τι θα γράφουμε στα εκάστοτε «Newsville» του μέλλοντος μας;

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be
Video: Aldo/THESPIS

The post Γιάννης Οικονομίδης: Tρεις συναντήσεις με το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Τα τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού» appeared first on .

Ηλίας Κοντέας

Το Σάββατο και την Κυριακή, 25 και 26 Μαρτίου 2023, γιορτάστηκε με επιτυχία στις Βρυξέλλες η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Όλες οι ελληνικές θεατρικές ομάδες ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα απολαυστικό θεατρικό διήμερο γεμάτο από επιλεγμένα αποσπάσματα με κεντρικό θέμα τον Έρωτα. Από το αρχαίο θέατρο μέχρι το θέατρο του παραλόγου, οι οκτώ ερασιτεχνικές ομάδες επέλεξαν και παρουσίασαν στο κατάμεστο θέατρο του De Lijsterbes ολιγόλεπτα αποσπάσματα, δίνοντας με τον τρόπο αυτό ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι του ξεχωριστού χαρακτήρα τους και της θεατρικής τους άποψης. Στον τρίτο αυτό κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, καλεσμένη στις Βρυξέλλες ήταν η καθηγήτρια Θεατρολογίας του ΕΚΠΑ, Κατερίνα Διακουμοπούλου ενώ την παρουσίαση της βραδιάς ανέλαβε με την πολύχρονη εμπειρία του ο κ. Αριστείδης Λαυρέντζος, επικεφαλής και σκηνοθέτη της θεατρικής ομάδας ΘΕΣΠΙΣ.

Στο άρθρο μας αυτό φιλοξενούμε την κυρία Μαρία Καραχάλιου, από την θεατρική ομάδα του Λυκείου των Ελληνίδων Βρυξελλών, σκηνοθέτιδας του θεατρικού αποσπάσματος από το έργο του πολυβραβευμένου συγγραφέα Thornton Wilder, «Η Μικρή μας πόλη». Το θεατρικό αυτό έργο είχε παιχτεί από την ομάδα του Λυκείου τον Απρίλιο του 2014. Τους ρόλους ενσάρκωσαν, όπως και την πρώτη φορά, οι Ηλίας Κοντέας, Μαρίνα Κώττη και Χρήστος Παναγιωτακόπουλος. Την επομένη της πρεμιέρας, ο Αριστείδης Λαυρέντζος είχε τότε γράψει σε άρθρο του στο Newsville.be : «ποιος από μας που είδαμε χθες το έργο μπορούσε να φανταστεί ότι μια τριακονταμελής ομάδα, με επικεφαλής τους άξιους Γιάννη Οικονομίδη και Μαρία Καραχάλιου, επί εφτά μήνες, αφήνοντας κατά μέρος άλλες ασχολίες, προετοίμαζε μια τόσο υπέροχη παράσταση;»

Κυρία Καραχάλιου, πείτε μας δύο λόγια για τη σημασία της κοινής συμμετοχής όλων των ελληνικών θεατρικών ομάδων στον θεσμικό πλέον αυτόν εορτασμό.

Η κοινή συμμετοχή όλων των Ελληνικών ερασιτεχνικών θεατρικών των Βρυξελλών είναι όπως είπατε θεσμοθετημένη, χάρη στην πρωτοβουλία του κ. Τάσου Νυχά του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου και χάρη στη διάθεση όλων των θεατρικών ομάδων να συνεισφέρουν. Για τη σημασία θα ήθελα να σημειώσω: Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου με το ετήσιο διεθνές μήνυμα, κοινοποιεί στην παγκόσμια κοινότητα τη θεμελιώδη συνεισφορά του Θεάτρου στην ειρήνη, την πνευματική συγγένεια και συνεργασία των λαών. Το γεγονός ότι εδώ στο Βέλγιο η Ελληνόφωνη κοινότητα μπορεί να κοινωνεί αυτό το συμφιλιωτικό πνευματικό μήνυμα, είναι σημαντικό και για τους Έλληνες που ζουν και εργάζονται στο Βέλγιο, τους φιλέλληνες φίλους τους και τους απανταχού Έλληνες που έρχονται σε καθημερινή επαφή μέσω των ηλεκτρονικών και κοινωνικών μέσων.

Μαρίνα Κώττη, Χρήστος Παναγιωτακόπουλος

Ποια ήταν τα κριτήρια της δικής σας επιλογής θεατρικού αποσπάσματος που παρουσιάσετε φέτος και ποιες ήταν οι σκηνοθετικές ή άλλες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε;

Ένα χρόνο σχεδόν πριν τον προγραμματισμένο εορτασμό προηγείται προγραμματική συζήτηση για την κοινή θεματολογία, τον διαθέσιμο χρόνο για κάθε Oμάδα, τον συντονισμό, τον καλεσμένο εισηγητή κλπ. Ήδη από 2019 όλοι μαζί αποφασίσαμε σαν κοινή θεματολογία τις «Θεατρικές εκφάνσεις του έρωτα». Η κάθε Ομάδα επέλεξε μία θεατρική περίοδο και στυλ. Η δική μας Θεατρική Ομάδα του Λυκείου των Ελληνίδων Βρυξελλών, επέλεξε το Αμερικανικό θέατρο. Πυρετωδώς ετοιμάζαμε ένα απόσπασμα από το «Γλυκό Πουλί της Νιότης» του Tennessee Williams, ίσως του πιο «ερωτικού» θεατρικού έργου της Αμερικάνικης δραματολογίας, με τους Άννα-Μαρία Λυμπεροπούλου, Αντρέα Στεμπίλη και Γαλάτεια Γιαλιτάκη. Τους ευχαριστώ από καρδιάς για το όμορφο ταξίδι των δοκιμών! Δυστυχώς ο κορονοϊός με τους
επιβαλλόμενους περιορισμούς ανέβαλε τον εορτασμό για τρεις χρονιές. Για πολύ σοβαρούς προσωπικούς λόγους, αυτή η σχεδόν έτοιμη προσπάθεια του 2020, δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί το 2023. Με την προτροπή του φίλου και συνεργάτη Ηλία Κοντέα και μετά την πρόσφατη συνεργασία μας στο Θεατρικό Αναλόγιο με το έργο του Γιάννη Οικονομίδη «Τα Αερόφυτα», αποφασίσαμε τελικά να συμμετάσχουμε στον εορτασμό αναβιώνοντας, με πολλά ανανεωτικά στοιχεία, μία από τις τρυφερές σκηνές του έργου του Thornton Wilder «Η Μικρή μας πόλη». Οι ίδιοι οι συμμετέχοντες στην παράσταση του 2014 στις Βρυξέλλες, Ηλίας Κοντέας, Μαρίνα Κώττη και Χρήστος Παναγιωτακόπουλος, εννιά χρόνια μετά, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Το έργο αποτελεί έναν ύμνο στον έρωτα και την αγάπη για τη ζωή!

Ηλίας Κοντέας, Μαρίνα Κώττη, Χρήστος Παναγιωτακόπουλος

Το αποτέλεσμα της προσπάθειας σάς βρήκε ικανοποιημένους;

Το αποτέλεσμα με βρήκε όχι μόνο ικανοποιημένη αλλά και πολύ συγκινημένη για το πάθος και το βαθύ αίσθημα εθύνης των συνεργατών μου. Ικανοποιημένο ακούστηκε και το κοινό που παρακολούθησε τον διήμερο εορτασμό. Συνοδοιπόρους στην προσπάθεια αυτή είχα τον Γιάννη Οικονομίδη, ο οποίος ανέλαβε τη μουσική επιμέλεια, τον Αλέξανδρο Γιάκα για την ηχητική επεξεργασία, τη Γεωργία Μανδέκη στο μακιγιάζ και τον Γιάνη Γαβρά στην επιμέλεια των φώτων. Το έργο, μεταφέρθηκε στη δεκαετία του 1950, για να δοθεί και σ΄εμάς που το αναβιώναμε αλλά και σε όσους το είχαν δει, η διαχρονικότητα και η παγκοσμιότητα αυτού του θεατρικού κοσμήματος της παγκόσμια δραματουργίας.

Υπάρχουν βελτιωτικές κινήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να φέρουν ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα σε αυτή την ετήσια γιορτή θεάτρου στις Βρυξέλλες;

Νομίζω πως όλες οι ομάδες ακολουθούν βελτιωτικές και εξελικτικές μεθόδους για να συνεισφέρουν σ΄αυτή τη γιορτή. Με το να δείξουν τις προσεγγίσεις τους αναστοχάζονται και την καλλιτεχνική τους πορεία. Την θεματολογία τους, το στυλ, το ήθος και την φιλοσοφία τους. Οκτώ ή και παραπάνω ομάδες σημαίνει (ή πρέπει να σημαίνει) διαφορετική πορεία πλεύσης στη θεατρική έκφραση.

Μαρίνα Κώττη, Χρήστος Παναγιωτακόπουλος

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Μαρία Καραχάλιου: «Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου κοινοποιεί τη θεμελιώδη συνεισφορά του Θεάτρου στην συνεργασία» appeared first on .

Σε ένα δύσκολο πεδίο δοκιμασίας, αυτό του θεατρικού αναλογίου, διακρίθηκε το έργο «Αερόφυτα«, του δικού μας θεατρανθρώπου, Γιάννη Οικονομίδη. Το κείμενο του Γιάννη Οικονομίδη, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα και με εντατική δουλειά, επιλέχθηκε, σκηνοθετήθηκε, παίχτηκε και απέσπασε το Α Βραβείο στην Πρώτη Διεθνή παρουσίαση νέων έργων διαγωνιστικού τμήματος του αφιερώματος «Crossing Borders», στο 19ο Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο το οποίο επέστρεψε στην Αθήνα, στον υπαίθριο χώρο του θεάτρου Αλίκη, την εβδομάδα από 21 μέχρι 27  Σεπτεμβρίου 2022.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο: Λίγα λόγια για την ανέδειξη του φεστιβάλ σε δημοφιλή θεσμό*

Το Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο, που λειτουργεί από το 2005 μέχρι και σήμερα, διαγράφει μια μακρά, δημιουργική και καταξιωμένη πορεία, η οποία το αναδεικνύει σε έναν από τους μακροβιότερους πολιτιστικούς θεσμούς, σε μια από τις πιο επιτυχημένες ιδιωτικές πρωτοβουλίες στο πολιτιστικό τοπίο της Ελλάδας.  Η προσωπική δέσμευση, της Σίσσυς Παπαθανασίου , ψυχής της οργάνωσης, η πίστη στις προοπτικές του νεοελληνικού θεάτρου, ανέδειξαν το φεστιβάλ σε δημοφιλή θεσμό, που θέλγει το κοινό και παρουσιάζει νέους και καταξιωμένους δραματουργούς, τα έργα των οποίων βρίσκουν στη συνέχεια τον δρόμο για τις θεατρικές σκηνές.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο είναι ένας ζωντανός φορέας που προβάλλει την ελληνική θεατρική γραφή, υποστηρίζει το κείμενο, υπογραμμίζει τη θεατρικότητά του και αναδεικνύει τη μαγεία του θεάτρου. Λειτουργεί υποστηρικτικά στην πρώτη σκηνική παρουσίαση νέων έργων πρωτοεμφανιζόμενων, ανερχόμενων αλλά και γνωστών και καθιερωμένων θεατρικών συγγραφέων και δημιουργών, διαμορφώνοντας έναν τόπο προνομιακών συναντήσεων της ελληνικής δραματουργίας με τις δραματουργίες άλλων χωρών.

Το Αναλόγιο ξεκίνησε με σκοπό την ανάδειξη της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής γραφής και την παρουσίαση νέων έργων πρωτοεμφανιζόμενων, ανερχόμενων αλλά και γνωστών και καθιερωμένων θεατρικών συγγραφέων και δημιουργών. Βασική ιδέα υπήρξε η δημιουργία ενός κοινού τόπου συνάντησης της ελληνικής δραματουργίας με τις δραματουργίες άλλων χωρών. Στη διάρκεια όλων αυτών των ετών το Αναλόγιο διαγράφει μια θεαματική πορεία. Οργανώνει θεματικά αφιερώματα, αφιερώματα σε Έλληνες συγγραφείς και δραματουργίες άλλων χωρών, συμπόσια, ημερίδες, πραγματοποιεί συνεργασίες με ελληνικά και ξένα Πανεπιστήμια, εκπαιδευτικά προγράμματα, εκδόσεις θεατρικών έργων καθώς και προγράμματα φιλοξενίας με αναθέσεις συγγραφής και παρουσίασης έργων. Πολλές παραγωγές του Φεστιβάλ προωθούνται σε εθνικά και δημοτικά θέατρα και ελεύθερες σκηνές και ταξιδεύουν στο εξωτερικό συμμετέχοντας σε ανάλογες διοργανώσεις και κερδίζοντας διεθνή βραβεία.

Αφιέρωμα: «ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΣΥΝΟΡΑ- CROSSING BORDERS»

Στον δεύτερο αυτό Διεθνή Διαγωνισμό συγγραφής θεατρικού έργου μικρής φόρμας, η συμμετοχή του Γιάννη Οικονομίδη (Βέλγιο) με το πρωτότυπο θεατρικό κείμενο «Αερόφυτα»,  επιλέχθηκε μεταξύ άλλων θεατρικών κειμένων από όλο τον κόσμο, 11 από τα οποία προκρίθηκαν στον διαγωνισμό γραφής με αφορμή την επέτειο των 100 ετών της Μικρασιατικής Καταστροφής και στο πλαίσιο αφιερώματος με θεματικό τίτλο «ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΣΥΝΟΡΑ- CROSSING BORDERS». Το κείμενο σκηνοθέτησε η Σοφία Καραγιάννη, τη μουσική επιμέλεια είχε ο Κωνσταντίνος Πασσάς ο οποίος και συμμετείχε στην ερμηνεία μαζί με τους Βασιλική Διαλυνά, Γεωργία Κυριαζή, Σωτήρη Δούβρη και Αλέξανδρο Τούντα. Την μετάφραση των υπερτίτλων στα αγγλικά επιμελήθηκε ο Δημήτρης Πουρνιάς.

Γιάννης Οικονομίδης: «Οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να βιώσουν τα «Αερόφυτα» τον δικό τους βιολογικό κύκλο»

Είναι μάλλον η πρώτη φορά που ο Γιάννης Οικονομίδης, ως συγγραφέας θεατρικού κειμένου, παρακολούθησε την παράσταση με την ίδια αγωνία με τους θεατές. Παράδοξο; η αλήθεια είναι πως ο Γιάννης Οικονομίδης εναπόθεσε το κείμενο στα χέρια της Σοφίας Καραγιάννη και στο επόμενο βήμα παρακολούθησε, χωρίς να έχει την παραμικρή εικόνα για το τι θα δει, το θεατρικό αναλόγιο, μαζί με τους υπόλοιπους θεατές! Η συγκίνηση και η χαρά του ήταν όμως έκδηλη και φάνηκε και στις γραπτές ευχαριστίες του, μία μέρα μετά το «πέσιμο της αυλαίας»:

«Ευχαριστώ το International Festival 2022 για την ευκαιρία που μου έδωσε να παιχτεί το έργο μου «Αερόφυτα», στο Θέατρο Αλίκη στο Πεδίον του Άρεως. Ευχαριστώ την σκηνοθέτιδα Σοφία Καραγιάννη για τον ευφάνταστο τρόπο που δίδαξε και σκηνοθέτησε το έργο. Το ταλέντο της έδωσε ρυθμό και πολλαπλά ευρήματα ώστε το έργο να απογειωθεί και να ζωντανέψει πέραν των περιορισμών ενός αναλογίου. Οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Πασσάς που μας χάρισε και την μουσική επιμέλεια, Βασιλική Διαλυνά, Γεωργία Κυριαζή, Σωτήρης Δούβρης και Αλέξανδρος Τούντας έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να βιώσουν τα «Αερόφυτα» τον δικό τους βιολογικό κύκλο. Ευχαριστώ, επίσης, τους φίλους μου και τους φίλους του «Αναλογίου» που παρ’ όλο το κρύο παρακολούθησαν το έργο και μας χάρισαν και το χειροκρότημα αλλά και τα θερμά, ενθαρρυντικά τους λόγια. Ήταν μια υπέροχη Αττική φθινοπωρινή βραδιά. Σας ευχαριστώ.»

Αντί κριτικής.

«Το ξερίζωμα είναι ξερίζωμα. Με όποιον τρόπο κι αν γίνει, πονάει»

Το δυνατό χειροκρότημα και τα βουρκωμένα μάτια πολλών θεατών αποτελούν την καλύτερη κριτική για το κείμενο του Γιάννη Οικονιμίδη και την σκηνοθετική προσπάθεια της Σοφίας Καραγιάννη. Οι πέντε ηθοποιοί κατάφεραν στα 45 περίπου λεπτά -του σφιχτού από χρόνο θεατρικού αναλογίου- να βγάλουν συναίσθημα, ένταση, «αναπνοή» θεατρικής ουσίας: χωρίς σκηνικά, χωρίς ενδυματολογικές επιλογές ή εναλλαγές, με τους βασικούς μόνο προβολείς πάνω τους και με το κείμενο στο χέρι, ζωντάνεψαν επί σκηνής την παγκόσμια αλλά και επίκαιρη αλήθεια του ξεριζωμού, της μετανάστευσης, της προσφυγιάς, μίας όποιας αμφίσημης «επιλογής» εγκατάλειψης του οικείου τόπου, της εστίας. Μέσα από το θεατρικό κείμενο του Γιάννη Οικονομίδη οι μνήμες του πόνου, της βίας, της φτώχειας ή του πολέμου γίνονται για το θεατή ένα άτυπο θεατρικό σκηνικό με βασικό πρωταγωνιστή τα «Αερόφυτα» με τις υποτυπώδεις ρίζες, στοιχεία τα οποία μεταλλάσσονται για να δημιουργήσουν μία άτυπη άμυνα, ένα άλλοθι στην ντροπή, μία παρηγοριά στην απαισιοδοξία, ίσως επούλωση στα τραύματα, αλλά κυρίως, να είναι παρόντα ως βασική σανίδα επιβίωσης στον ξεριζωμό.

Στο τέλος αυτής της γιορτής θεάτρου στο Πεδίο τους Άρεως σκέψη και επιθυμία όλων αποτελεί η ιδέα του να δούμε σύντομα τη μεταφορά του θεατρικού κειμένοu του Γιάννη Οικονομίδη, στο Βέλγιο, στις Βρυξέλλες.

Φωτογραφίες, βίντεο: Newsville.be

Οι πληροφορίες για το Αναλόγιο από την επίσημη σελίδα και την σελίδα στο  FB 

The post Μία θεατρική αναπνοή τα «Αερόφυτα» του Γιάννη Οικονομίδη appeared first on .