Τάσος Νυχάς

Οι τρεις μέρες θεάτρου στο θέατρο του Joli-Bois χάρισαν χαμόγελα, συναισθήματα, αναμνήσεις, χειροκροτήματα αλλά και το πολύτιμο αντάμωμα μεταξύ παλαιών και νέων προσώπων που αγαπούν και στηρίζουν το θέατρο και τον ελληνικό πολιτισμό.

Το πρόγραμμα των τριών ημερών είχε θεατρικό Αναλόγιο αλλά και δύο θεατρικές παραστάσεις οι οποίες είχαν κερδίσει, παλαιότερα, την αγάπη και το ζεστό χειροκρότημα του κοινού.

Στο περιθώριο του εορτασμού των 40 χρόνων του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου, το Newsville.be συνομίλησε με τον πρωτεργάτη της θεατρικής ομάδας Τάσο Νυχά, τον «από ιδρύσεως» συνοδοιπόρο του Εργαστηρίου Γιώργο Στρογγύλη, τον ταλαντούχο σε σκηνοθεσία και υποκριτική Γιάννη Αμπαζή και τέλος, από την μεγάλη πλέον δεξαμενή ηθοποιών της πόλης μας, την Αγγελική Καλλιάνου με τις πολύτιμες τρεις δεκαετίες εμπειρίας στις θεατρικές σκηνές αλλά και την παλιά φρουρά, στο πρόσωπο του Απόστολου Ιωακειμίδη.

Η συντακτική ομάδα του Newsville.be  εύχεται ολόψυχα χρόνια πολλά στην θεατρική ομάδα του Εργαστηρίου, με δημιουργία και έντονες θεατρικές συγκινήσεις!

Ξένια Μεσσαρίτη, Αναΐς Νικολιάν, Νίκος Νυχάς, Μαριάννα Κολυβά, Γιάννης Αμπαζής

Tάσος Νυχάς: «Η προετοιμασία λοιπόν ήταν πάντα εκείνη που ένωνε τα μέλη της Ομάδας μας με ισχυρούς φιλικούς δεσμούς»

Κύριε Νυχά, συγχαρητήρια για τον τριήμερο εορτασμό των 40 χρόνων παρουσίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας. Ποια ήταν η σκέψη για την οργάνωση του φετινού επετειακού εορτασμού και πως κύλησε το θεατρικό τριήμερο;

Ευχαριστούμε πολύ για τα συγχαρητήριά σας, και με την ευκαιρία ευχαριστούμε όλους εκείνους που μας τίμησαν με την παρουσία τους το τριήμερο, αρκετοί από τους οποίους μας παρακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια. Αυτή είναι μόνο η αρχή του εορτασμού των 40 χρόνων της ύπαρξης της Ομάδας γιατί όπως είναι γνωστό και από προηγούμενες αναφορές μας ενώ η «ίδρυση» τοποθετείται τον Φεβρουάριο του 1984, η πρώτη παράσταση σε σκηνοθεσία Ειρήνης Χαλκιά, με το έργο, Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης του Γιώργου Σκούρτη, που παραβρέθηκε στην πρεμιέρα, δόθηκε τον Ιούνιο του 1985. Έτσι έχουμε μπροστά μας μια θεατρική περίοδο την οποία αφιερώνουμε στη γένεση και λειτουργία της θεατρικής μας Ομάδας. Σκεφτήκαμε λοιπόν για αρχή να παρουσιάσουμε πάλι δύο επιτυχημένες με αντικειμενικά στοιχεία παραστάσεις μας, μιας και βραβεύτηκαν σε Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου στην Ελλάδα: Το Ποιος ανακάλυψε την Αμερική της αείμνηστης Χρύσας Σπηλιώτη που χάθηκε στην καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι και το Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του του Γιώργου Καπουτζίδη. Το πρώτο διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Καρδίτσας το Μάρτιο του 2014 και ήταν μόλις η δεύτερη «έξοδός» μας από τις Βρυξέλλες μετά το 1987 όπου συμμετείχαμε με επιτυχία στο Φεστιβάλ της Ιθάκης.

Έλενα Αντωνακοπούλου και Νικολέττα Σακαλίδου με τον Τάσο Νυχά. (Ποιος ανακάλυψε την Αμερική της Χρύσας Σπηλιώτη,φωτο ΕΘΕ)

Οι δύο πρωταγωνίστριες του έργου, Έλενα Αντωνακοπούλου και Νικολέττα Σακαλίδου, που βραβεύτηκαν για την ερμηνεία τους στην Καρδίτσα, επανέλαβαν 10 χρόνια μετά, φορτωμένες με πολλές εμπειρίες, την επιτυχία του 2014 φέρνοντας πάλι στη μνήμη μας το συγκινητικό αυτό έργο και τη συγγραφέα του, Χρύσα Σπηλιώτη. Το δεύτερο απέσπασε πρόσφατα, στο Φεστιβάλ της Ιεράπετρας τον Οκτώβριο του 2023, βραβεία και επαίνους καισυγκεκριμένα μεταξύ άλλων, σκηνοθεσίας για τον Γιάννη Αμπαζή και γυναικείου ρόλου για την Ξένια Μεσσαρίτη. Για την ιστορία στην παράσταση αυτή συμμετείχαν ακόμη οι: Μαριάννα Κολυβά, Αναΐς Νικολιάν, Νίκος Νυχάς, Κωνσταντίνος Ράλλης, Εύη Στοΐδου και Νίκος Χατζούδης, Ταυτόχρονα, λαμβάνοντας υπόψη την επιτυχία που σημείωσε το «Αναλόγιο 2023-Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες», που διοργανώσαμε πέρυσι με αφορμή τη μεγάλη επιτυχία του Γιάννη Οικονομίδη της Θεατρικής Ομάδας του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών ο οποίος με το έργο Τα Αερόφυτα απέσπασε το Α’ Βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου στο «Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο» (Analogio International Festival 2022), αποφασίσαμε να εντάξουμε στον φετινό εορτασμό μας και το «Αναλόγιο 2024- Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες». Άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στις Βρυξέλλες, όπως οι Βούλα Καγιάσα της Ομάδας ΝOTA THEATRALE, ο Ηλίας Κοντέας και η Όλγα Φωτεινού είχαν έτσι την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη θεατρική συγγραφική τους δουλειά, με τη βοήθεια της Ομάδας μας και της Θεατρικής Ομάδας ΑλΜΑ σε μια εκδήλωση με μεγάλη επιτυχία που μας κάνει να σκεφτόμαστε σοβαρά την καθιέρωσή της για τα επόμενα χρόνια.

Τίποτα δεν πάει καλά σήμερα, του Τάσου Νυχά (βασισμένο σε ομώνυμο διήγημα του Βασίλη Κατσικονούρη) (Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Σωτήρης Γκέκας, Αντώνης Καστρισιανάκης, Πάνος Μιχαλέλης, Μαρία Νεραντζάκη, Φραγκίσκος Νικολιάν, Δημήτρης Σαχάς, Δημήτρης Στασινόπουλος, Ηλίας Σωτήρχος, Έλενα Τασιούλα, Λίλα Φωτίδου)

Πως θα μπορούσατε να συνοψίσετε τις τέσσερις δεκαετίες του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου τόσο σε επίπεδο θεατρικό όσο και σε επίπεδο ομάδας και ανθρωπίνων σχέσεων;

Η πρώτη δεκαετία, 1985-1994, χαρακτηρίζεται από το μεγάλο και νεανικό ενθουσιασμό των ιδρυτικών μελών της, κυρίως υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Οργάνων. Η δεύτερη δεκαετία 1995-2004, χαρακτηρίζεται από μια σημαντική ανανέωση των μελών της Ομάδας που συμπεριέλαβε και πολλούς άλλους Έλληνες των Βρυξελλών και την καθιέρωση της παιδικής Σκηνής ή Σκηνής «…και με παιδιά και για παιδιά» όπως την ονομάσαμε αρχικά επειδή τα έργα ήταν και για παιδιά και για μεγάλους, ενώ έπαιζαν πάντα και παιδιά και μεγάλοι, σε κατάλληλους και αντίστοιχους βέβαια ρόλους. Η τρίτη δεκαετία, 2005-2014, χαρακτηρίζεται από το «άνοιγμα» σε νέους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς, όπως οι Γιώργος Παλούμπης, Γιώργος Ηλιόπουλος, Άκης Δήμου, Γιάννης Τσίρος, Χρύσα Σπηλιώτη και Βασίλης Μαυρογεωργίου. Τέλος η δεκαετία 2015-2024 χαρακτηρίζεται από την εδραίωση του Ελληνικού δραματολογίου με ένα μίγμα καθιερωμένων και «κλασικών» συγγραφέων όπως οι Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ασημάκης Γιαλαμάς, Κώστας Πρετεντέρης και άλλων σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων όπως οι Βασίλης Κατσικονούρης, και Αντρέας Στάικος. Ταυτόχρονα η Ομάδα συμμετέχει σε Διαγωνιστικά Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου στην Ελλάδα (Καρδίτσα, Ιεράπετρα, Πάτρα) με ιδιαίτερη επιτυχία όπως αποδεικνύουν τα βραβεία με τα οποία τιμήθηκε: καλύτερης παράστασης, σκηνοθεσίας, αντρικών και γυναικείων ρόλων, μουσικής, κοστουμιών, επιλογής έργου κλπ.

Σε επίπεδο Ομάδας, οι καλές ανθρώπινες σχέσεις ήταν πάντα ένα προαπαιτούμενο για τη σωστή λειτουργία της, με την έννοια ότι κάποιος που θα δημιουργούσε προβλήματα ακόμα και αν ήταν εξαιρετικός ηθοποιός, δεν θα εύρισκε εύκολα θέση, τουλάχιστον όχι για πολύ καιρό. Η όλη νοοτροπία της Ομάδας, που ήταν να λειτουργεί γενικά χωρίς εσωτερικούς ανταγωνισμούς, βεντετισμούς, υπεροψία και μεγάλα λόγια, βοήθησε στο να μην υπάρχουν τελικά τέτοια προβλήματα. Επιπλέον, αν σκεφτεί κανείς ότι η προετοιμασία ενός έργου συνήθως διαρκεί αρκετούς μήνες, έγινε κατανοητό από την αρχή ότι οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν και προϋπόθεση για να βγει ένα έντιμο και αποδεκτό αποτέλεσμα στη σκηνή. Η προετοιμασία λοιπόν ήταν πάντα εκείνη που ένωνε τα μέλη της Ομάδας μας με ισχυρούς φιλικούς δεσμούς και αυτό φαινόταν στο αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από την υποκειμενική αίσθηση των θεατών για την «θεατρική ποιότητα» της παράστασης που είναι φυσικό να διαφοροποιείται κατά περίπτωση. Ο βασικός μας σκοπός ήταν να παρουσιάσουμε ένα θέαμα όσο υψηλότερης ποιότητας μπορούσαμε, αλλά έχοντας ικανοποιηθεί και σε ανθρώπινη βάση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Καταναλώθηκαν με αυτό τον τρόπο πολλά λίτρα τσίπουρου και οίνου μετά το τέλος της πρόβας, όπως θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν τα μέλη και οι φίλοι που συνεργάστηκαν μαζί μας. Η επήρεια του αλκοόλ ήταν εμφανής όλα αυτά τα χρόνια στο να κατευνάσει οποιαδήποτε πάθη θα μπορούσαν να υπάρξουν στις ανθρώπινες σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της Ομάδας μας.

Τίποτα δεν πάει καλά σήμερα, του Τάσου Νυχά (βασισμένο σε ομώνυμο διήγημα του Βασίλη Κατσικονούρη) (Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Σωτήρης Γκέκας, Αντώνης Καστρισιανάκης, Πάνος Μιχαλέλης, Μαρία Νεραντζάκη, Φραγκίσκος Νικολιάν, Δημήτρης Σαχάς, Δημήτρης Στασινόπουλος, Ηλίας Σωτήρχος, Έλενα Τασιούλα, Λίλα Φωτίδου)

Ποιες είναι οι σκέψεις σας για την οργάνωση της θεατρικής ομάδας τα, πολλά ευχόμαστε, επόμενα χρόνια θεατρικής παρουσίας;

Οι καιροί αλλάζουν και η εξέλιξη της καθημερινής ζωής μας προλαβαίνει. Συνήθως η προσαρμογή γίνεται αυτόματα, και συχνά χωρίς να το καταλάβουμε και οι ίδιοι. Στην Ομάδα μας έχουμε το εξής χαρακτηριστικό που ίσως να μην υπάρχει στις άλλες Ομάδες: τη Συνέχεια. Πράγματι όταν στο τέλος της πρώτης δεκαετίας δημιουργήσαμε την παιδική σκηνή, με βασικούς συντελεστές τα ίδια μας τα παιδιά και τους φίλους τους, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι 30 χρόνια αργότερα τα παιδιά αυτά, μετά από ένα κύκλο ζωής (σπουδές, εργασία, γάμοι κλπ) θα ξαναγύριζαν στις Βρυξέλλες και θα συμμετείχαν πλέον ως ενήλικες στην Ομάδα, με τα παιδιά τους να διεκδικούν πλέον θέση στη νέα «Παιδική Σκηνή» μας που ενεργοποιήθηκε ξανά τον Οκτώβριο του 2023 με την επανάληψη του έργου της αξέχαστης Άλκης Ζέη Ματίας ο Πρώτος που είχαμε ανεβάσει το 1995. Είναι επομένως απόλυτα φυσιολογικό η οργάνωση και λειτουργία της Ομάδας να περάσει στη νέα γενιά και εμείς οι παλιότεροι να παραχωρήσουμε με τον ανάλογο σεβασμό, εκτίμηση και κατανόηση τη θέση μας, βοηθώντας πάντα, στο μέτρο βέβαια που μας ζητείται και που μπορούμε.

Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες, της Βούλας Καγιάσα (Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα, Συμμετέχουν: Ιωακείμ Δρόσος, Αντρέας Στεμπίλης, Κοραλία Κοντού και Kristina Grigaité )

Γιώργος Στρογγύλης: «Το σημερινό Εργαστήριο λειτουργεί σήμερα ακριβώς όπως είχε ξεκινήσει, με τον ίδιο ενθουσιασμό, με ψυχή του πάντα τον Τάσο Νυχά, του οποίου αποτελεί έργο ζωής»

Κύριε Στρογγύλη, είστε από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου. Ποια ήταν πριν από 40 χρόνια, η ανάγκη δημιουργίας της θεατρικής ομάδας;

Πιστεύω ότι εμείς οι Έλληνες μάλλον έχουμε το θέατρο στα γονίδιά μας. Απόδειξη γι’ αυτό είναι το τι γίνεται θεατρικά στην Αθήνα και σ’ όλη την Ελλάδα, καθώς και το ότι οι Βρυξέλλες έχουν τώρα οκτώ ελληνικές θεατρικές ομάδες, πολύ περισσότερες από κάθε άλλη ξένη εθνικότητα εδώ. Το 1984, μόλις τρία χρόνια αφότου φτάσαμε οι πρώτοι υπάλληλοι της τότε ΕΟΚ εδώ, και αφού τακτοποιηθήκαμε με σπίτια κλπ, η πρώτη ασχολία που σκέφτηκαν μερικοί από εμάς να κάνουν ήταν η δημιουργία της πρώτης θεατρικής ομάδας. Είχαν μάλιστα, πιο νωρίς ξεκινήσει να διαβάζουν το έργο «Βικτόρ, ή Τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ. Τα πράγματα όμως πήραν τον δρόμο τους με την ανάμειξη της Ειρήνης Χαλκιά, η οποία ήταν καθηγήτρια φιλολογίας και είχε εμπειρία με το θέατρο. Έτσι επιλέχτηκε από την ίδια πιστεύω το έργο του Γιώργου Σκούρτη «Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης», ένα ιστορικό και πολιτικό έργο με αιχμές για την δικτατορία που είχαμε ζήσει. Πολυπληθής ο θιάσος περιλάμβανε τουλάχιστον είκοσι άτομα με ονόματα που θυμάμαι, τους Αριστείδη Λαυρέντζο, Απόστολο Ιωακειμίδη, Γιάννη Γαβρά, Γιώργο Αλεξάκη, Βαρβάρα Κάζιρα, Αντώνη Αντανασιώτη, Γιώργο Χειμάρα, Λίλη Λαμπρέλλη, Μαριάννα Παρασκευά κ.ά. Είχαμε μάλιστα καταφέρει να φέρουμε στις Βρυξέλλες τον Γιώργο Σκούρτη, με τον οποίο είχαμε μια πολύ ωραία εμπειρία και ο οποίος ανέδειξε ιδιαίτερα τον πολιτικό λόγο του έργου.

Ti troverò, του Ηλία Κοντέα (Σκηνοθεσία: Ηλίας Κοντέας. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Θεόκριτος Ζαφειρίου, Ρίτα Ντιναπόγια, Παύλος Παπαδημητρίου, Νίκος Σαχάς, Λίλα Φωτίδου)

Ποιες θα λέγατε πως είναι οι διαφορές και ποιες οι ομοιότητες του Εργαστηρίου από την πρώτη θεατρική παράσταση με το έργο του Γιώργου Σκούρτη, Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης μέχρι το Θεατρικό Αναλόγιο που χειροκροτήσαμε στο κατάμεστο θέατρο του Joli Bois, πριν λίγες μέρες;

Μετά το πρώτο μας έργο δημιουργήθηκε αμέσως μετά το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι που συνέχισε την σαραντάχρονη μέχρι τώρα πορεία του με σκηνοθέτες στη αρχή τον Γιάννη Γαβρά και μετά βασικά με τον Τάσο Νυχά. Το σημερινό Εργαστήριο λειτουργεί σήμερα ακριβώς όπως είχε ξεκινήσει, με τον ίδιο ενθουσιασμό των μελών του, που βέβαια έχουν ανανεωθεί αρκετές φορές μέχρι τώρα, με ψυχή του πάντα τον Τάσο Νυχά, του οποίου αποτελεί έργο ζωής. Μια άλλη ομοιότητα με το πρώτο Εργαστήρι είναι ότι είναι οικονομικά ανεξάρτητο και βασίζεται μόνο στα εισιτήριά του και καμιά φορά και στη εθελοντική υποστήριξη των μελών του. Μια άλλη ομοιότητα με το αρχικό Εργαστήριο είναι ότι παίζει πάντα μόνο ελληνικά έργα είτε σύγχρονα ή κλασικά. Μια διαφοροποίηση που έχει έλθει με τα χρόνια πρέπει να είναι το ότι πλέον μέλη του είναι Έλληνες που δουλεύουν και εκτός των Ευρωπαϊκών θεσμών. Τελευταία αναφέρω τη διαφορά με το αρχικό Εργαστήρι ότι το έργο που θα παιχτεί το επιλέγει ο σκηνοθέτης, αποφεύγονται έτσι τις ομηρικές μάχες που δίναμε παλιά μεταξύ μας για την επιλογή του έργου. Και βέβαια το Εργαστήρι έχει εμπλουτίσει με τα χρόνια τις δραστηριότητες του με τη δημιουργία Παιδικού Θεάτρου, με παραστάσεις Καραγκιόζη για τα παιδιά, φθάνοντας μέχρι το Θεατρικό Αναλόγιο που μόλις τίμησε Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς που ζουν στις Βρυξέλλες.

Εύχομαι το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι να συνεχίσει την ιστορική πορεία του σαν ίσως το παλαιότερο και με τη πιο πολύχρονη δραστηριότητα θεατρικό γκρουπ του απόδημου ελληνισμού. Εύχομαι επίσης μακροημέρευση στον αγαπημένο φίλο μου τον Τάσο Νυχά που δεν παύει να δημιουργεί για τους Έλληνες των Βρυξελλών.

Λήμματα για μεγάλους, της Όλγας Φωτεινού (Σκηνοθεσία: Κυπριανός Μουτεβελής και Χρύσα Μπαλτζάκη / ΑλΜΑ. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Ηλέκτρα Αποστόλου, Ειρήνη Δίγκα, Κατερίνα Ιωάννου, Χριστίνα Λάμπρη-Γαϊτανά, Αλέξης Μεγάλος, Γρηγόρης Νεοφύτου, Αλέξανδρος Νταλαούτης, Ελεάννα Σκουτέλα, Πάνος Σταμούλης, Στέλλα Στρατάκη, Πέννα Φούντα, Κυβέλη Χατζηευστρατίου)

Γιάννης Αμπαζής: «Και εκεί ξαφνικά τον πρόσεξα … και είδα ότι κάτω από τα γυαλιά, τα άσπρα γένια και μαλλιά, κρύβεται -χωρίς να τον παίρνεις χαμπάρι- ένα ασταμάτητος μάγος»

Κύριε Αμπαζή, το τριήμερο που πέρασε το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι γιόρτασε με επιτυχία τα 40 χρόνια παρουσίας του στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας. Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από τον φετινό επετειακό εορτασμό;

Θα σας απαντήσω λίγο παράδοξα, με μια σκέψη που είχα όταν χειροκροτούσαμε την στιγμή της υπόκλισης στο θεατρικό αναλόγιο της Παρασκευής. Ήμουν σε ένα θέατρο κατάμεστο από ανθρώπους όλων των ηλικιών, παρουσία μελών όλων σχεδόν των θεατρικών ομάδων, και στη μέση της σκηνής η ψυχή του θεατρικού εργαστηρίου, ο Τάσος Νυχάς. Και εκεί ξαφνικά τον πρόσεξα … και είδα ότι κάτω από τα γυαλιά, τα άσπρα γένια και μαλλιά, κρύβεται -χωρίς να τον παίρνεις χαμπάρι- ένα ασταμάτητος μάγος… που ο αυλός του δεν παίζει τις συνηθισμένες νότες, αλλά πλημμυρίζει τον χώρο από γνώσεις, πείσμα, πάθος, αφοσίωση, καλλιέργεια, χιούμορ, γενναιοδωρία, ευγένεια και αγάπη. Έρχεται και χωρίς να το καταλάβεις σε παρασύρει, άλλοτε σε κάνει να γελάς, άλλοτε να συγκινείσαι, άλλοτε να προβληματίζεσαι και άλλοτε να ξεχνιέσαι. Και τα καταφέρνει τόσο καλά ο άτιμος που τα 40 χρόνια σου φαίνονται λίγα και θες και άλλα… γιατί, χωρίς να προσπαθεί να κυριαρχήσει των άλλων, παίζει τη μελωδία του με το δικό του ξεχωριστό τρόπο … Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου, επανέφερα τη σκέψη μου στο θέατρο και είδα τον Τάσο να καταχειροκροτείται. Σκέφτηκα πως το μυαλό μου παίζει παιχνίδια γιατί απλά ξέρει πως δεν θα καταφέρω ποτέ αυτό που καταφέρνει εκείνος… τόσα χρόνια με την ίδια όρεξη, να ενώνει, να εμπνέει και να δουλεύει με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων, να αφήνει τόσο έντονα το προσωπικό του στίγμα σε μια ολόκληρη κοινότητα και σε διαφορετικές γενιές, και τα συναισθήματα που να κυριαρχούν εν τέλει να είναι μόνο εκτίμηση και αγάπη…Συνεχίζω να χειροκροτώ και σκέφτομαι πως καλού κακού θα ρωτήσω την Γεωργία αν έχει δει κανένα αυλό κρυμμένο στα συρτάρια του … Ποτέ δεν ξέρεις…

Λήμματα για μεγάλους, της Όλγας Φωτεινού (Σκηνοθεσία: Κυπριανός Μουτεβελής και Χρύσα Μπαλτζάκη / ΑλΜΑ. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Ηλέκτρα Αποστόλου, Ειρήνη Δίγκα, Κατερίνα Ιωάννου, Χριστίνα Λάμπρη-Γαϊτανά, Αλέξης Μεγάλος, Γρηγόρης Νεοφύτου, Αλέξανδρος Νταλαούτης, Ελεάννα Σκουτέλα, Πάνος Σταμούλης, Στέλλα Στρατάκη, Πέννα Φούντα, Κυβέλη Χατζηευστρατίου)

Ποιες οι σκέψεις σας για την δεύτερη χρονιά θεατρικού Αναλογίου στις Βρυξέλλες με τη συμμετοχή διαφορετικών ομάδων και προσώπων από όλες τις Βρυξέλλες;

Νομίζω ότι το θεατρικό αναλόγιο εξελίσσεται σε ένα θεατρικό θεσμό ιδιαίτερα πολύτιμο για τα πολιτιστικά δρώμενα της ελληνικής κοινότητας των Βρυξελλών. Από τη μια προσφέρει τη δυνατότητα να ακουστούν κείμενα ανθρώπων που ασχολούνται με το θέατρο και που για διάφορους λόγους (πρακτικούς, οικονομικούς, κλπ) δεν μπορούν να τα παρουσιάσουν μέσα από την φόρμα μιας κλασσικής παράστασης. Δίνεται έτσι ένα κίνητρο στους συγγραφείς να εμπνευστούν και να πειραματιστούν με κείμενα διαφορετικού ύφους και έκτασης, αφού γνωρίζουν πως θα μπορέσουν να τα παρουσιάσουν στο κοινό με αυτόν τον τρόπο. Από την άλλη, όπως έχει λειτουργήσει το θεατρικό Αναλόγιο στις Βρυξέλλες μέχρι τώρα, βγαίνει έξω από τα στενά όρια των ομάδων, δίνοντας την δυνατότητα σε ερασιτέχνες ηθοποιούς να συνυπάρξουν στην σκηνή με καινούργια πρόσωπα και υπό την καθοδήγηση διαφορετικών σκηνοθετών. Καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο να καλλιεργήσει την έννοια μια ενιαίας θεατρικής κοινότητας με ισχυρούς δεσμούς που αποτελεί εγγύηση για την συνέχισή της και στο μέλλον.

Ti troverò, του Ηλία Κοντέα (Σκηνοθεσία: Ηλίας Κοντέας. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Θεόκριτος Ζαφειρίου, Ρίτα Ντιναπόγια, Παύλος Παπαδημητρίου, Νίκος Σαχάς, Λίλα Φωτίδου)

Αγγελική Καλλιάνου: «O θίασος γιορτάζει 40 χρόνια ύπαρξης με μια τεράστια αγκαλιά προς όλες τις κατευθύνσεις, προς τους ηθοποιούς του, παλιούς και νέους»

Κυρία Καλλιάνου, πόσο διαφορετικός ήταν ο φετινός τριήμερος επετειακός εορτασμός 40 χρόνων παρουσίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου από τους προηγούμενους;

Το φετινό είναι ιδιαίτερο γιατί «συνέπεσε» σχεδόν με την Παγκόσμια Ημέρα Θέατρου καθότι σχεδόν μια εβδομάδα μετά ξεκίνησε η σειρά εορταστικών παραστάσεων. Τα συνδέω αυτά τα δυο μιας και ο Τάσος Νυχάς είναι και η «Ψυχή», ένας από τους βασικούς συντονιστές της ιδέας να γιορτάζουν ετησίως την 27 Μαρτίου όλοι οι ελληνόφωνοι θίασοι των Βρυξελλών μαζί επί σκηνής, και αυτό, από το 2018 όπου είχα την τιμή να παίζω στο σκετσάκι που παρουσίασε το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι, σε σκηνοθεσία του κυρίου Νυχά.
Φέτος επέλεξε να συνδυάσει δύο επιτυχίες του θιάσου, την μια μετά την άλλη, και να προλογίσει με μια βραδιά όπου έδωσε βήμα στους συγγραφείς της πόλης μας με το Θεατρικό Αναλόγιο. Αν μη τι άλλο, θα έλεγα ότι γιορτάζει ο θίασος 40 χρόνια ύπαρξης με μια τεράστια αγκαλιά προς όλες τις κατευθύνσεις, προς τους ηθοποιούς του, παλιούς και νέους, προς το κοινό του αλλά και προς τους δημιουργούς που το πλαισιώνουν τόσα χρόνια. Το φετινό κεράκι μοιάζει με φεστιβάλ τελικά …

Ποιες είναι οι σκέψεις σας για την θεατρική ομάδα του Εργαστηρίου και τον Τάσο Νυχά, μία ομάδα και έναν σκηνοθέτη με τον οποίο έχετε συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν;

Ότι και να πω, θυμηθώ, γράψω, θα είναι λίγο … Για να σας δώσω μια ιδέα του πόσο «οικογενειακά» νοιώθω μέσα στον θίασο του Τάσου, θα σας πω απλά ότι γίναμε και κουμπάρες με την συμπρωταγωνίστρια μου την Βαρβάρα (Κάζιρα) πέρυσι, στην βάφτιση της κόρης μου.
Ο Τάσος έχει αυτήν την «αύρα» σαν σκηνοθέτης αλλά και σαν άνθρωπος, να σε παρασύρει σε ό,τι όραμα και να έχει. Είχα την τύχη να ανταποκριθεί θετικά στο μήνυμα που του έστειλα το 2009 όταν είχα μείνει εκτός παράστασης από το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου με το οποίο συνεργαζόμουν από το 1994. Με εμπιστεύτηκε με ρόλους για τους οποίους ακόμη και σήμερα αναπολούμε τις ατάκες με αγάπη. Και δεν μιλάω μόνο για το βραβείο στην Ιεράπετρα το 2015, το οποίο ήταν το κερασάκι στην τούρτα μιας καταπληκτικής συνεργασίας.

Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες, της Βούλας Καγιάσα (Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα, Συμμετέχουν: Ιωακείμ Δρόσος, Αντρέας Στεμπίλης, Κοραλία Κοντού και Kristina Grigaité )

Ποιες είναι οι καλλιτεχνικές αλλά και ανθρώπινες στιγμές που κρατάτε πιο έντονα στην μνήμη σας, από τον Μάρτιο του μακρινού -πλέον- 2009, και την παράσταση Ερωτόκριτος, μέχρι σήμερα;

Ασυζητητί η παράσταση ΚΑΠΝΟΚΡΑΤΩΡ του Ανδρέα Στάικου έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μας (και για την κουμπαριά αλλά και για το βραβείο Β’ Γυναικείου στην Ιεαράπετρα που προανέφερα). Με είχε συγκλονίσει η δήλωση του κυρίου Στάικου όταν ήρθε να μας δει στην πρεμιέρα που αναρωτήθηκε «πως γίνεται να μοιάζω τόσο πολύ στην ηθοποιό για τον οποίο είχε γράψει τον χαρακτήρα της Γεωργίας ενώ δεν της μοιάζω καθόλου εμφανισιακά, ούτε καν στο σωματότυπο, και δεν υπάρχει κανένα βίντεο των παραστάσεών τους για να πει κανείς ότι είχα εμπνευστεί από το παίξιμο της». Δεν έχει υπάρξει νομίζω πιο δυνατό κομπλιμέντο από αυτό: να μου λέει ο συγγραφέας ότι του θύμισα την πρωταγωνίστρια για την οποία έγραψε τον ρόλο.

Από τον Ερωτόκριτο (όπου θυμάμαι ότι εκτός από τον κομπαρσικό ρόλο της Αυλικής, είχα και τον παρασκηνιακό ρόλο του να βοηθάω την έφηβη τότε Δάφνη Πατακιά να αλλάζει από το φόρεμα της προς το νυχτικό της για την σκηνή στο μπαλκόνι ως Αρετούσα) μέχρι και την παράσταση που τελικά δεν προλάβαμε να παίξουμε μπροστά στο κοινό λόγο πανδημίας (Το Ψέμα του Ιάσωνα αρχικά αναβλήθηκε και τελικά ακυρώθηκε μιας και τα μέτρα δεν μας επέτρεπαν να συνεχίσουμε να ελπίζουμε ότι θα ανέβαινε σύντομα μέσα στο 2020-2021), έχω ένα τσουβάλι ωραίες αναμνήσεις, επί σκηνής αλλά και παρασκηνιακά.

Ένα πολύ έντονο συναίσθημα ήταν ο μονόλογος που σκηνοθέτησε ο Τάσος από το κείμενο του Άκη Δήμου «… και Ιουλιέτα».

Πρώτον γιατί ήταν η πρώτη φορά που ήμουν μόνη πάνω στην σκηνή για 45 λεπτά αλλά και ειδικά γιατί είχα γνωρίσει τον κύριο Δήμου στο σπίτι του Τάσου και της Γεωργίας και είχαν πει μπροστά μου ότι «θα μου πήγαινε» να το ανεβάσουμε. Δεν μου είχε ξανατύχει ο ίδιος ο συγγραφέας να συμφωνεί με τον σκηνοθέτη για να πάρω έναν ρόλο και αυτό με είχε κάνει να τρελαθώ από την χαρά μου για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και οι δυο.

Κρατάω επίσης στην καρδιά μου τον ρόλο μου στους Desperados, όσα χρόνια και να περάσουν, ζούμε ακόμη στους ρυθμούς εκείνης της «αποφοίτησης»!

Εύχομαι να μπορέσω να συνεργαστώ και πάλι με τον Τάσο μέσα στα επόμενα χρόνια, όταν μεγαλώσει λίγο ακόμη το κοριτσάκι μου και να καταλάβει ότι «έχει ανάγκη η μαμά να πηγαίνει και σε καμιά πρόβα»

Εύχομαι χρόνια πολλά στον θίασο, αλλά προ πάντων στον Τάσο, να είναι καλά για να γιορτάσουμε τα 50 κεράκια σε 10 χρόνια με χαρά!

Απόστολος Ιωακειμίδης: «Ο Τάσος να συνεχίσει να είναι ο «Ο Κουν των Βρυξελλών»»

Κύριε Ιωακειμίδη, πόσο δύσκολο είναι για μία θεατρική ομάδα να είναι με συνέπεια επί 40 χρόνια στο χώρο του κοινοτικού θεάτρου; Ποιες οι απαιτήσεις αλλά και οι θυσίες μιας τέτοιας προσπάθειας;

Αλήθεια χαίρομαι που μου βάζετε αυτή την ερώτηση γιατί μου επιτρέπει να θυμηθώ τα περασμένα και να αναπολήσω με νοσταλγία τις δεκαετίες του ’80 και ’90 που είμασταν νέοι και πρόθυμοι να τα δοκιμάσουμε όλα. Ε, βέβαια θα περιαυτολογήσω λιγάκι βασιζόμενος στην ανέλπιστη επιτυχία του όλου εγχειρήματος. Ναι, είμαστε μια θεατρική ομάδα που εργάσθηκε από την αρχή σωστά και καλά, δηλαδή υπήρξε συνεπής όσον αφορά την ποιότητα των παραστάσεων.
Όταν ξεκινήσαμε το 1985 δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε ότι αυτό θα ήταν η αρχή μιας νέας ευχάριστης περιόδου για τη ζωή μας στις Βρυξέλλες που άρχισε για τους περισσότερους μετά το 1981. Πράγματι, χωρίς να το επιδιώξουμε, η πρώτη ομάδα των 30 περίπου ατόμων μεγάλωσε πάρα πολύ και μετά από το τρίτο έργο δημιουργήθηκε από πλευράς κοινού αλλά και από παλιούς και νέους ερασιτέχνες
ηθοποιούς τέτοια ζήτηση για παραστάσεις που προβληματιζόμασταν ως προς την αντιμετώπιση του θέματος. Βλέπετε η συμμετοχή σε ένα θέαμα το οποίο έβλεπαν αρκετές εκατοντάδες Ελλήνων προσέφερε αναγνωρισιμότητα. Την δόξαv ουδείς εμίσησε!

Όπως καταλαβαίνετε δεν αποφευχθήκαν οι διασπάσεις που προκάλεσε η επιτυχία του εγχειρήματος, γεγονός όμως που αποδείχθηκε μάλλον θετικό, αφού δημιούργησε μια άμιλλα, ενώ με τον καιρό μέλη της μιας ομάδας συμμετέχουν σε θεάματα άλλης ομάδας. Δημιουργήθηκαν καλές φιλίες που κρατάνε ακόμη, πολλές σχέσεις αγάπης αλλά -να μην ξεχάσω- και πέντε γάμοι.
Με ρωτήσατε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε. Ναι, είχαμε τέτοιες καταστάσεις όσον αφορά τους ρόλους, αλλά όχι έντονα μαλώματα. Εντάξει, δεν ήταν όλα ρόδινα, αλλά οι στενοχώριες για τους ρόλους τέλειωναν ήρεμα χάρη στον ήπιο χαρακτήρα του Τάσου Νυχά, που αρκετά νωρίς ανέλαβε την διεύθυνση της ομάδας, και την οικονομική διαχείριση, και βέβαια όλες τις συνεπακόλουθες αγγαρείες.
Τις μεγαλύτερες δυσκολίες τις περάσαμε στην εποχή των παιδικών θεαμάτων όταν έπρεπε να αντιμετωπίσουμε γονείς παιδιών που δεν συμμετείχαν και ρωτούσαν για το πότε θα «παίξουν και τα δικά τους τα παιδιά». Ναι, είναι αλήθεια ότι απευθυνόμασταν σε γονείς που γνωρίζαμε από τις σχολικές συγκεντρώσεις και ξέραμε ότι δεν θα δημιουργούσαν φασαρία με απαιτήσεις ρόλου για το παιδί τους.

Ως προς τις θυσίες που με ρωτάτε θα ήθελα να εξηγήσω ότι αυτές ήταν ελαφρές, δηλαδή οικογενειακού κυρίως χαρακτήρα, υπό την έννοια ότι πάντα θα έπρεπε για τις πρόβες να λείπει ένα μέλος της οικογένειας από το σπίτι που θα συνοδεύει το παιδί του. Αλλά όχι ότι δεν θα ήταν αληθές εάν έλεγα ότι γίνονταν θυσίες. Δουλειές και αγγαρείες γίνονται από κοινού, γιατί όπως μαθαίναμε στην πρώτη τάξη του γυμνασίου «Ο φίλος τον φίλον εν πόνοις ου λείπει»

Ποιες θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι οι διαφοροποιήσεις και η εξέλιξη που ο χρόνος έφερε από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου μέχρι σήμερα;

Από την αρχή παίζαμε ελληνικό ρεπερτόριο στην ελληνική γιατί δεν τολμούσαμε να ανοιχτούμε σε ξενόγλωσσα έργα. Θέλαμε τα έργα να έχουν πάντα έντονο πολιτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον, αλλά και να προκαλούν θέματα συζήτησης. Τα πρώτα χρόνια γινόταν επιλογή των έργων από μια μικρή ομάδα αλλά σιγά σιγά οι προτάσεις γίνονταν από τον Τασο Νυχα που ήδη είχε γίνει η ψυχή της ομάδας.

Ποια είναι τα στοιχεία που διαφοροποιούν την ομάδα του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου από τις άλλες ομάδας;

Όλες οι ομάδες είναι πολύ καλές, αλλά αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ των ηθοποιών και εν γένει των μελών. Να τονίσω ότι υπάρχουν ακόμη μέλη από την εποχή που ιδρύθηκε το εργαστήρι που αν δεν παίζουν βοηθούν ακούραστα σε όλες τις τεχνικές δουλειές. Εγώ και οι της παλιάς φρουράς ανήκουμε στο χορό των γερόντων Σπαρτιατών και επιτρέψτε μου να πω παραφράζοντας τον Πλούταρχο ότι υπήρξαμε κάποτε «άλκιμοι νεανίαι» ηθοποιοί που τώρα με χαρά θαυμάζουνε τις παραστάσεις που κάνουν τα νέα σχήματα που δημιουργήθηκαν και που μας λένε ότι «εμείς θα είμαστε πολύ καλύτεροι»

Μία ευχή για το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι και τον Τάσο Νυχά

Να συνεχίζει να κάνει άψογες παραστάσεις και με τον Τάσο στο τιμόνι για πολλά χρόνια ακόμη και να είναι πράγματι αυτό που τον αποκάλεσε μια ηλικιωμένη κυρία στα 102 της που είδε σχεδόν όλα τα έργα μας «Ο Κουν των Βρυξελλών».

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post 40 χρόνια δημιουργίας για το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήριο! appeared first on .

Το έργο παρουσιάστηκε με εξαιρετική επιτυχία στις Βρυξέλλες τον Απρίλιο του 2023 σε σκηνοθεσία Γιάννη Αμπαζή. Βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Στοΐδου, Κοστούμια: Ξένια Μεσσαρίτη, Αναΐς Νικολιάν, Αφίσα: Μάνος Νυχάς, Video Art: Nyx Clips

Έπαιξαν: Γιάννης Αμπαζής, Μαριάννα Κολυβά, Ξένια Μεσσαρίτη, Αναΐς Νικολιάν, Νίκος Νυχάς, Κωνσταντίνος Ράλλης, Εύη Στοΐδου και Νίκος Χατζούδης.

Συμμετείχαν: Νικολέττα Σακαλίδου, Έλενα Τασιούλα, Λίλα Φωτίδου.

Η ομάδα του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου επελέγη μαζί με ακόμη 6 ερασιτεχνικές ομάδες ανάμεσα σε άλλες αξιόλογες θεατρικές ομάδες από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Τεργέστη που υπέβαλαν φέτος υποψηφιότητα.

Κάθε Οκτώβριο, η καρδιά του ερασιτεχνικού θεάτρου πάλλεται στην Ιεράπετρα, μία πόλη η οποία ξέρει να τιμά το θέατρο. Είναι ο μήνας κατά τη διάρκεια του οποίου πραγματοποιείται το Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Ιεράπετρας που φιλοξενείται στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη». Πρόκειται για ένα θεσμό, ο οποίος ξεκίνησε το 2009 και ήρθε για να μείνει! Το φεστιβάλ διοργανώνεται από τον Σύλλογο Φίλων Θεάτρου Ιεράπετρας με την υποστήριξη της Περιφέρειας Κρήτης, της ΚΟΙΝΩ.ΠΟΛΙΤΙ.Α. Δήμου Ιεράπετρας, του Δήμου Ιεράπετρας και της Ένωσης Ξενοδόχων Ιεράπετρας και Ν.Α. Κρήτης, και στηρίζεται από δεκάδες εθελοντές, ανθρώπους φιλόξενους, με ταλέντο, μεράκι και αυθεντική αγάπη για το θέατρο.

Η ομάδα Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου συμμετείχε στην 5η έκδοση του Φεστιβάλ Ιεράπετρας τον Οκτώβριο του 2015 με το έργο Καπνοκράτωρ του Ανδρέα Στάικου σε σκηνοθεσία Τάσου Νυχά όπου και έλαβε τις εξής διακρίσεις: Βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την Αγγελική Καλλιάνου και Έπαινο Γυναικείου Ρόλου για την Βαρβάρα Κάζιρα.

Το φεστιβάλ πραγματοποιείται στην Αίθουσα Μελίνα Μερκούρη της Ιεράπετρας, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως τιμώμενα πρόσωπα στη φετινή διοργάνωση θα είναι οι Λάκης Λαζόπουλος, Σοφία Φιλιππίδου και Τηλέμαχος Μουδατσάκης.

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ για το 2023:

1. ΣΑΒΒΑΤΟ 21 Οκτωβρίου 2023: ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΧΩΡΙΣΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ, Γιώργου Καπουτζίδη, Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι, Atelier Théâtral Grec, Βρυξέλλες, σκηνοθεσία Γιάννη Αμπαζή.

2. ΚΥΡΙΑΚΗ 22 Οκτωβρίου 2023: Η ΠΤΕΡΥΓΑ, Θεατρική Ομάδα «Ρωμνιός», Ν. Μάκρη, σκηνοθεσία Ηλία Τσιάρα.

3. ΔΕΥΤΕΡΑ 23 Οκτωβρίου 2023: 12 ΕΝΟΡΚΟΙ, Ρέτζιναλντ Ρουζ (διασκευή) “ΘεαΤΟ”, Παραμυθιά, σκηνοθεσία Γιάννη Δημάκα.

4. ΤΡΙΤΗ 24 Οκτωβρίου 2023: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤΑ AΛΜΠΑ, Φ.Γκαρθία Λόρκα, Θεατρική ομάδα «Η Θεατροφρένεια» Θεσσαλονίκης, σκηνοθεσία Άννας Δήμου.

5. ΤΕΤΑΡΤΗ 25 Οκτωβρίου 2023: ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ, Αριστοφάνη, Σκηνή Βαρνάβα Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα, σκηνοθεσία Νίκου Γκεσούλη.

6. ΠΕΜΠΤΗ 26 Οκτωβρίου 2023: Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ, Δημήτρη Θεοδώρου, Θεατρικό Εργαστήρι Διστόμου “Θεατροφρένεια”, σκηνοθεσία Τάσου Σταθά.

7. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27 Οκτωβρίου 2023: ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ, Φ.Γκαρθία Λόρκα, Δημοτική Θεατρική ομάδα Λαυρίου «Εξόρυξη» σκηνοθεσία Γιώργου Δρίβα.

Το Σάββατο 28 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθεί η τελετή λήξης του φεστιβάλ και θα απονεμηθούν τιμητικά βραβεία.

Διοργάνωση: Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Ιεράπετρας

The post Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι στο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Ιεράπετρας appeared first on .

Ξένια Μεσσαρίτη

Για τέσσερις μέρες το θεατρικό έργο «Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του» του Γιώργου Καπουτζίδη σε σκηνοθεσία  Γιάννη Αμπαζή χάρισε απλόχερα χαμόγελο και άφθονο γέλιο στο θεατρόφιλο κοινό των Βρυξελλών. Η θεατρική ομάδα του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου βασίστηκε σε μία dream-team  ηθοποιών η οποία έδωσε τον καλύτερο της εαυτό και στις τέσσερις sold-out παραστάσεις: ο Γιάννης Αμπαζής, η Μαριάννα Κολυβά, η Ξένια Μεσσαρίτη, η Αναΐς Νικολιάν, ο Νίκος Νυχάς, ο Κωνσταντίνος Ράλλης, η Εύη Στοΐδου και ο Νίκος Χατζούδης, για 90 περίπου λεπτά, έπιασαν ένα εξαιρετικό ρυθμό επί σκηνής, σε ένα απαιτητικό θεατρικό έργο με καταιγιστικούς διαλόγους, έντονα συναισθηματικές παύσεις και πολύ μα πολύ γέλιο!

Το να προσφέρεις απλόχερα πηγαίο, αυθόρμητο γέλιο, σε μία ερασιτεχνική θεατρική παράσταση, ήταν το μεγαλύτερο στοίχημα του σκηνοθέτη Γιάννη Αμπαζή, ο οποίος κατάφερε, ακόμα μία φορά, να παρουσιάσει μία δεμένη και καλοδουλεμένη ομάδα ηθοποιών, με ιδιαίτερη θεατρική χημεία μεταξύ τους. Επίσης, το γεγονός πως όλοι οι ηθοποιοί βρέθηκαν υποκριτικά πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον, βοήθησε με τον καλύτερο τρόπο τα στοιχεία της ξεκαρδιστικής αυτής κωμωδίας με τα κοινωνικά μηνύματα και τους προβληματισμούς που γεννούν οι ανθρώπινες σχέσεις.

Ξένια Μεσσαρίτη, Κωνσταντίνος Ράλλης

Σήμερα το Newsville.be φιλοξενεί με μεγάλη χαρά την Ξένια Μεσσαρίτη, την ηθοποιό με το αστείρευτο ταλέντο. η οποία ερμήνευσε εξαιρετικά τον υπερκωμικό και αβανταδόρικο ρόλο της Κικής, κερδίζοντας επάξια την αγάπη και το δυνατό χειροκρότημα του κοινού. Την Ξένια την είχαμε απολαύσει και στο «Σώσε» το 2013 με την Θεατρική ομάδα του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου, στην τότε πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Γιάννη Αμπαζή στις Βρυξέλλες. Το έργο αυτό είχε αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές, σηκώνοντας το πήχη του ερασιτεχνικού θεάτρου στην πόλη μας. Η Ξένια Μεσσαρίτη μας είχε ξαφνιάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ενώ να θυμίσουμε πως επί σκηνής είχε και τότε παίξει δίπλα στον Γιάννη Αμπαζή και την Εύη Στοίδου.

Με αφορμή την συνέντευξη μας με την Ξένια, ζητήσαμε από τρεις ηθοποιούς οι οποίοι συνεργάστηκαν στο «Σώσε» να μας δώσουν τη δική τους άποψη για την ερμηνεία της Ξένιας, 10 χρόνια μετά, στο θεατρικό έργο «Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του». Η προθυμία τους και ο τρόπος με τον οποίο απάντησαν και οι τρεις στο κάλεσμα μας. φανερώνει με τον καλύτερο τρόπο την ανθρώπινη διάσταση των σχέσεων που η Ξένια Μεσαρίτη χτίζει στις θεατρικές της συνεργασίες. Τους ευχαριστούμε όλους από καρδιάς.

Ας δούμε τι μας είπαν για την ερμηνεία της Ξένιας, η Γεωργία Νομικού, ο Μάκης Τικφέσης και ο Χριστόφορος Οικονομίδης, όλοι συμπρωταγωνιστές στο «Σώσε» (2013) σε σκηνοθεσία του Γιάννη Αμπαζή.

Γεωργία Νομικού:
Υπάρχουν ρόλοι που σου ταιριάζουν, που τους απογειώνεις, και υπάρχουν ρόλοι που απλά δεν μπορείς να τους φανταστείς αλλιώς. Υπάρχει αυτό που βλέπει το κοινό, και υπάρχει αυτό που ζει η ομάδα σε κάθε πρόβα. Κάποιοι άνθρωποι είναι απλά μοναδικοί. Η Ξένια, και κάτι παραπάνω…

Μάκης Τικφέσης:
Ανεπανάληπτη. Αποκαλυπτική. Απολαυστική. Ο ρόλος αυτός πήγαινε κουτί στην Ξένια. Ήξερα ότι θα γελάσω μαζί της πριν ξεκινήσει η παράσταση. Έβγαζε το γέλιο με την αφέλεια και την ελαφρότητά της τόσο ανεπιτήδευτα και αυθόρμητα! Δεν είναι καταπληκτικό;
Ο Γιάννης Αμπαζής ήταν παθιασμένος με το ρόλο της Κικής. Μιλούσε για αυτό από καιρό και τα μάτια του πετούσαν σπίθες.
Σίγουρα θα δούλεψαν πολύ για να βγάλουν ένα τόσο καλό αποτέλεσμα. Αλλά ταιριάζουν τα χνώτα τους με την Ξένια, γνωρίζει και καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο με νοήματα. Τους φαντάζομαι στις πρόβες να βγαίνουν τα λόγια πολύ φυσικά, λες και να ήθελε να βγάλει η Ξένια την …. που έχει μέσα της και να ξεραίνονται στα γέλια.
Να σου πω μια αλήθεια; Ζηλεύω που δεν έπαιξα μαζί τους κι έχασα αυτές τις πρόβες! Εν κατακλείδι: Αν υπήρχε ένα ελληνικό θεατρικό βραβείο Βρυξελλών θα το άξιζαν για αυτήν τη δουλειά ο Γιάννης και η Ξένια!

Χριστόφορος Οικονομίδης:
Η Ξένια καταφέρνει κάτι μοναδικό που εγώ προσωπικά θαυμάζω και ζηλεύω: να μπαίνει τόσο βαθιά σε κάθε ρόλο που νομίζει κανείς ότι ο συγγραφέας του εκάστοτε έργου, είχε αυτήν στο μυαλό του όταν δημιουργούσε τον χαρακτήρα. Εκτός από το αστείρευτο ταλέντο που διαθέτει αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι η ικανότητα της να τσαλακώνεται και να ξεγυμνώνεται μπροστά στο κοινό.

Ξένια Μεσσαρίτη, Αναΐς Νικολιάν, Νίκος Νυχάς, Μαριάννα Κολυβά, Γιάννης Αμπαζής

Ξένια, να αρχίσουμε την κουβέντα μας από την 30η Μαΐου 2013; Ελληνικό Θέατρο Βελγίου και πρεμιέρα στο θέατρο De Lijsterbes απέναντι στο θεατρόφιλο κοινό των Βρυξελλών με μία «εκρηκτική» παράσταση «Το Σώσε» την οποία τότε την είχαμε βαθμολογήσει με 12/10! Κάτι παραπάνω από άριστα δηλαδή! Πόσο διαφορετική εμπειρία ήταν για σένα, εν έτει 2023, η φετινή παράσταση «Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του» με το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι; Σε ποια σημεία θα μπορούσες να συγκρίνεις τις δύο παραστάσεις;

Πέρασαν 10 χρονια; Σοκ!
Αισθάνομαι πολύ τυχερή και περήφανη που συμμετείχα στις δύο αυτές παραστάσεις. Εκτός από τις ρυτίδες και τις άσπρες τρίχες που απέκτησα τα τελευταία 10 χρόνια (ακόμη να το χωνέψω ότι πέρασε τόσος καιρός…) η εμπειρία ήταν εξίσου συγκινητική λόγω των ανθρώπων που ήταν δίπλα μου στις δύο σκηνές. Μεγάλα ταλέντα – απίστευτο χιούμορ– όμορφοι άνθρωποι γενικά. Στο «Σώσε» η ομάδα ήταν ήδη γνωστή, ήμασταν φιλαράκια από παλιά. Στο «Όποιος θέλει να χωρίσει» η ομάδα ήταν έτοιμη και εγώ η καινούργια. Μεγάλη αγκαλιά μου έδωσαν και τώρα δε μπορώ να ξεκολλήσω!!! Επίσης τους ευχαριστώ που μου έμαθαν πολλά πράγματα από τα ελληνικά δρώμενα (που δεν έχω ιδέα γενικά…) και ιδιαίτερα ποιος είναι ο Άδωνης Γεωργιάδης.

Οι δύο παραστάσεις είχαν κοινό παρονομαστή το ρυθμό. Ήταν ένα παιχνίδι «κάνω πάσες χωρίς να πέσει το μπαλάκι κάτω» για να μην χαθεί η ένταση. Στο «Σώσε» το παιχνίδι αυτό ήταν συνεχόμενο – στο «Όποιος θέλει να χωρίσει» το έργο είχε και πολλά σημεία πιο σοβαρά/δραματικά που το έκανε ακόμα πιο δύσκολο για τον ηθοποιό να κρατήσει την ένταση στον ίδιο βαθμό –αλλά είπαμε η ομάδα πετάει!

Σπάνια βλέπουμε τόσο θερμή ανταπόκριση από το κοινό σε ελληνική, ερασιτεχνική θεατρική παράσταση στις Βρυξέλλες. Ποια ήταν τα «δυνατά» στοιχεία του έργου αυτού;

Θα σας πω τι ακούσαμε από τον κόσμο. Πολλοί ταυτίστηκαν με κάποιο χαρακτήρα ή τους έμεινε μία ατάκα («μόνο μέσα από ένα γάμο μπορώ να είμαι ευτυχισμένη», «ζω αυτά που μπορώ ή αυτά που θέλω;», «σκρολάρεις και μετά φτάνεις στο τέλος και δεν έχει τίποτα αλλό», «θα αποκτήσει ξαφνικά το παιδί μου δεύτερη μάνα»), κάποιοι διερωτήθηκαν αν το έργο έχει τη δυνατότητα να περάσει κάποια μηνύματα για το δικαίωμα να επιλέγουμε πως να ζούμε τη ζωή μας ή μένει στην επιφάνεια, κάποιοι είπαν ότι ακριβώς επειδή το έργο δεν κάνει κήρυγμα, αλλά μιλάει με θετική ενέργεια και με τη βοήθεια της βότκας…. καταφέρνει να περάσει αυτό που θέλει χωρίς να γίνεται κουραστικό.
Για μένα το πιο δυνατό του σημείο είναι ότι όλοι οι χαρακτήρες κάνουν λάθη. Κανένας δεν είναι τέλειος, έχουν φοβίες, υπερβάλλουν, προσπαθούν σε κάποια σημεία να πάρουν το πάνω χέρι, απογοητεύονται, τρώνε τα μούτρα τους. Μόνο με τέτοιους χαρακτήρες ταυτίζεσαι (πάει ο καιρός του υπερήρωα) γιατί κατά βάθος τους νοιάζεσαι και θες να είναι καλά στο τέλος.

Ξένια Μεσσαρίτη, Αναΐς Νικολιάν

Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που συναντήσατε στις πρόβες του έργου και πως την αντιμετωπίσατε;

Να μιλάω αργά. Στη καθημερινότητα μου μιλάω αργά αλλά στις πρόβες , από φόβο να μην πέσει ο ρυθμός το έτρεχα πολύ. Τελικά μετά από πολλή μελέτη και διαλογισμό και βαθιές ανάσες το αντιμετώπισα. Πλάκα κάνω- απλά μου είπε ο Γιάννης να λέω από μέσα μου «τελεία» μεταξύ των προτάσεων και λύθηκε το πρόβλημα (ελπίζω…).

Επίσης μου έβγαιναν διάφορες κυπριακές προφορές αλλά συγκρατήθηκα όσο μπορούσα, και όσο για τον Σταμάτη που με αγαπάει και με ψάχνει σε όλο το έργο, δε βγήκε ποτέ σωστό – εδώ πάλι βοήθησε ο αυτοσχεδιασμός.

Είναι η κωμωδία το πιο δύσκολο θεατρικό είδος για έναν ερασιτεχνικό θίασο;

Όχι. Νομίζω ότι, σε γενικές γραμμές, ίσως είναι πιο εύκολο είδος για ερασιτέχνες. Νομίζω ότι με μια σωστή σκηνοθεσία μία ερασιτεχνική ομάδα μπορεί να βρει το σωστό ρυθμό του έργου αλλά πολύ πιο δύσκολα μπορεί να εμπεδώσει και να αποδώσει τεχνικές επαγγελματιών ηθοποιών σε λίγες μήνες προβών. Αλλά όλα τα είδη χρειάζονται στην ερασιτεχνική σκηνή!

Με ποιες λέξεις θα περιέγραφες την σχέση σου με το θέατρο;

It is complicated…. Θέλω να το κάνω αλλά πάντα νιώθω ότι χρειάζεται να μάθω πολλά πράγματα ακόμα πριν ξανακάνω παράσταση (εδώ εξηγούνται και τα 10 χρόνια παύσης…). Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη φοβία στο θέατρο από το να πει κάποιος θεατής μετά την παράσταση, «καλή ήταν για ερασιτεχνική».

Ξένια Μεσσαρίτη

Απολαυστική έως και ξεκαρδιστική η ερμηνεία σου χειροκροτήθηκε από όλους και στις 4 sold-out βραδιές. Σε ένα ρόλο που κάθε άλλο παρά εύκολος ήταν πόσο σημαντική είναι η αλληλεπίδραση με τους άλλους ηθοποιούς στη σκηνή και πώς αυτό επηρέασε την ερμηνεία σου;

Ο ρόλος της Κικής (εκτός από το να λέει κάποιες αλήθειες μεθυσμένη για να καταπίνονται πιο ευκολά….) ήταν να κρατάει το ρυθμό του έργου. Και για αυτό το λόγο ήταν και ο πιο εύκολος ρόλος πιστεύω (είχε τις πιο αστείες ατάκες στο κείμενο, οπότε το μόνο που έπρεπε να κάνει είναι να τις πει σωστά!).
Η αλληλεπίδραση στη σκηνή με τους υπόλοιπους είναι κλειδί για να βγει μια παράσταση σωστά. Μετά το «Σώσε» ασχολήθηκα για πολλά χρόνια με ένα άλλο είδος θεάτρου, χωρίς σενάριο, αυτό που λέμε αυτοσχεδιασμό. Εκεί λοιπόν έμαθα πόσο μεγάλη διαφορά κάνει για μια σκηνή (με ή χωρίς σενάριο) όταν κάνεις το συμπαίκτη να νιώσει ότι τον παρακολουθείς με μεγάλη αγάπη και σεβασμό και ότι τον στηρίζεις και θα τον «σώσεις» αν χρειαστεί. Είναι μαγικό! Πριν την κάθε παράσταση, όταν ακουγόταν η μουσική έναρξης, πήγαινα στα παιδιά ξεχωριστά, τους χτύπαγα την πλάτη και τους έλεγα «I’ve got your back». Πραγματικά τους ευχαριστώ που ποτέ κανείς δε μου είπε «WTF!» (γέλια)

Αν έπρεπε να συγκρατήσεις μία σκηνή ή ατάκα από το έργο ποια θα ήταν αυτή;

‘Δομιούνται’
Και όλη η σκηνή μάνας-κόρης, πολύ συγκινητική.

Μέσα ή έξω από τις θεατρικές αίθουσες πόσο ανάγκη άραγε έχουμε το γέλιο στη ζωή μας;

Ε τεράστια! «We are never gone survive unless we get a little crazy» που λέει και ο Seal! Αλλά όπως είπαμε, όλα χρειάζονται. Να πηγαίνουμε θέατρο χρειάζεται, και σε μουσεία και σινεμά κλπ. Αυτά μας κράτησαν δυνατούς στο lockdown. Και να γελάμε σπίτι μας. Αν δε γελάμε σπίτι μας, να το ψάξουμε λίγο…

Ξένια Μεσσαρίτη, Νίκος Χατζούδης, Μαριάννα Κολυβά

Για κάποιον που σε έχει γνωρίσει μόνο επί σκηνής, πόσο διαφορετική ενέργεια και διάθεση έχει η Ξένια στην καθημερινή της ζωή;

Ε, δεν έπαιζα και κόντρα ρόλο νομίζω…. Είμαι λίγο καλύτερη στη γεωγραφία από την Κική, και δε θα αγόραζα ποτέ βάζο για γάμο, ούτε θα έπινα τόσο, αλλά κατά τα άλλα….. στα ίδια είμαστε νομίζω! Σταματάω εδώ. (γέλια)

Από «Το Σώσε» μέχρι το «Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του» πέρασαν λοιπόν 10 χρόνια! Δύο έργα, δύο πολύ δυνατές κωμωδίες, δύσκολες σε ρυθμό και εκτέλεση με κοινό παρανομαστή…τον σκηνοθέτη Γιάννη Αμπαζή. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, λογικά θα σε δούμε και πάλι στο θέατρο το 2033; Πως σε φαντάζεσαι στη σκηνή σε 10 χρόνια από σήμερα; θάναι άραγε και πάλι κωμωδία; και επιτέλους γιατί μόνο με σκηνοθέτη τον Γιάννη Αμπαζή; 

Θέλω να έχω κάνει Άγκαθα Κρίστι, μία βραζιλιάνικου τύπου «Ο υπηρέτης τα είδε όλα», και πολύ αυτοσχεδιασμό. Και φυσικά όπου Αμπαζής και εγώ (γέλια). Ο Γιάννης είναι εγγύηση, για όλους τους ηθοποιούς, ότι δε θα σε κρεμάσει. Αν δεν βγαίνει η σκηνή, θα στο πει και θα την φτιάξει, ΟΣΗ ώρα και να πάρει. Δε θα αρκεστεί στο «ε, καλά αυτός μέχρι εδώ πάει, το έργο βγαίνει με τους υπόλοιπους». Επίσης ταιριάζει η αισθητική μας και σε πολλές στιγμές της ζωής μου, η tough love προσέγγιση που έχει γενικά με έσωσε…

Ξένια Μεσσαρίτη, Νίκος Νυχάς

Η Ξένια εν συντομία

Πας σαν θεατής σε ένα θέατρο που παίζονται δύο έργα, «το Σώσε» και το «Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του». Σε ποιο μπαίνεις μέσα;
Στο σώσε γιατί έχει καιρό να το δω!

Διακτινίζεσαι με ένα μικρό βαλιτσάκι στο χέρι. Που πας;
Σε μια παραλία τις Ασίας

Αγαπημένο φαγητό
nachos

Με ποιο από τα στοιχεία του χαρακτήρα σου νευριάζεις περισσότερο;
Με την έλλειψη υπομονής

Αγαπημένη σειρά/ταινία;
Τhe office (σειρά)
Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού (ταινία)

Περιέγραψε μας τις Βρυξέλλες με τρεις λέξεις
Πάρκα με τα παιδιά μου
Φίλοι
Χριστουγεννιάτικες αγορές

Με ποιον ηθοποιό θα ήθελες να βρεθείς επί σκηνής;
Με τον Barry Keoghan (the Banshees of Inisherin).
Αλλα γενικά με οποιονδήποτε διαλέξει ο Αμπαζής (γέλια)

Κάτι που ελάχιστοι ξέρουν για σένα;
Στα 17 μου άρχισα τένις και σταμάτησα όταν χτύπησα ένα περιστέρι με τη μπάλα και … πέθανε….

Η καλύτερη στιγμή της ημέρας είναι;
Πρωί, καφές

Σύσσωμος ο θίασος του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου

Photos: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Η ταλαντούχα κυρία Ξένια Μεσσαρίτη appeared first on .

Εύη Στοΐδου, Χριστοφορος Οικονομίδης, Γεωργία Νομικού

Το Σάββατο και την Κυριακή, 25 και 26 Μαρτίου 2023, γιορτάστηκε με επιτυχία στις Βρυξέλλες η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Όλες οι ελληνικές θεατρικές ομάδες ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα απολαυστικό θεατρικό διήμερο γεμάτο από επιλεγμένα αποσπάσματα με κεντρικό θέμα τον Έρωτα. Από το αρχαίο θέατρο μέχρι το θέατρο του παραλόγου, οι οκτώ ερασιτεχνικές ομάδες επέλεξαν και παρουσίασαν στο κατάμεστο θέατρο του De Lijsterbes ολιγόλεπτα αποσπάσματα, δίνοντας με τον τρόπο αυτό ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι του ξεχωριστού χαρακτήρα τους και της θεατρικής τους άποψης. Στον τρίτο αυτό κοινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, καλεσμένη στις Βρυξέλλες ήταν η καθηγήτρια Θεατρολογίας του ΕΚΠΑ, Κατερίνα Διακουμοπούλου ενώ την παρουσίαση της βραδιάς ανέλαβε με την πολύχρονη εμπειρία του ο κ. Αριστείδης Λαυρέντζος, επικεφαλής και σκηνοθέτη της θεατρικής ομάδας ΘΕΣΠΙΣ.

Κύριε Αμπαζή, πείτε μας δύο λόγια για τη σημασία της κοινής συμμετοχής όλων των ελληνικών θεατρικών ομάδων στον θεσμικό πλέον αυτόν εορτασμό.

Η ημέρα θεάτρου αποτελεί μια γιορτή, στην οποία είναι καλεσμένοι όλοι, ομάδες και κοινό. Η συμμετοχή όλων των ομάδων δίνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: όλοι μαζί, ανεξάρτητα από ηλικία, εμπειρία, θεατρική προσέγγιση, σύνθεση, ερχόμαστε ενωμένοι από την αγάπη μας για το θέατρο για να προσφέρουμε στο ελληνικό κοινό των Βρυξελλών. Επιπλέον, η γιορτή αυτή δίνει την ευκαιρία και σε εμάς που συμμετέχουμε να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε κάτι από κοινού και να αποκτήσουμε δεσμούς ως θεατρική κοινότητα, χτίζοντας έτσι μία γερή βάση συνεργασίας και επικοινωνίας για το μέλλον.

Εύη Στοΐδου, Χριστοφορος Οικονομίδης, Γεωργία Νομικού

Ποια ήταν τα κριτήρια της δικής σας επιλογής θεατρικού αποσπάσματος που παρουσιάσετε φέτος και ποιες ήταν οι σκηνοθετικές ή άλλες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε; 

Σε σχέση με την επιλογή του θεατρικού αποσπάσματος, υπήρξε μια συμφωνία μεταξύ των ομάδων, να επιλεγούν κείμενα από διαφορετικά είδη θεάτρου που να έχουν να κάνουν με τον έρωτα. Το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου, όταν μου πρότεινε να το σκηνοθετήσω, είχε ήδη επιλέξει το Ελισσαβετιανό Θέατρο, άρα ουσιαστικά Σαίξπηρ. Με αυτά τα δεδομένα, και ξέροντας πως είχαμε το πολύ 15 λεπτά, έψαξα να βρω κάτι που να προκαλέσει έκπληξη, «να κλείσει το μάτι» στο κοινό, να είναι σύντομο, αναπάντεχο αλλά και διασκεδαστικό. Γνώριζα ήδη το έργο «Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μία ώρα» και έτσι κατέληξα στη σύνθεση των αποσπασμάτων που παρουσιάσαμε στην ημέρα θεάτρου. Σκηνοθετικά ήταν μία μεγάλη πρόκληση γιατί απαιτούσε προσαρμογή του κειμένου στον χρόνο και στα μέσα που είχαμε στη διάθεσή μας (κρατώντας τον αφηγηματικό άξονα αλλά και τα ευρήματα του κειμένου), φρενήρη ρυθμό, γρήγορες αλλαγές και πρακτικές (και κωμικές) λύσεις. Η δουλειά μου, όμως, έγινε εύκολη χάρη στην εξαιρετική ομάδα που είχα (Γεωργία Νομικού, Χριστόφορο Οικονομίδη, Εύη Στοϊδου) που πραγματικά πίστεψαν το κείμενο και δούλεψαν πολύ εντατικά για το υπέροχο αποτέλεσμα που είδατε. Η αλήθεια είναι ότι το διασκεδάσαμε και φάνηκε να το διασκέδασε και το κοινό.

Εύη Στοΐδου, Χριστοφορος Οικονομίδης, Γεωργία Νομικού

Το αποτέλεσμα της προσπάθειας σάς βρήκε ικανοποιημένους; Υπάρχουν βελτιωτικές κινήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να φέρουν ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα σε αυτή την ετήσια γιορτή θεάτρου στις Βρυξέλλες;

Θεωρώ πως η βραδιά ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα, μια μεγάλη γιορτή με πολλά και διαφορετικά στοιχεία, που είχε κάτι για κάθε γούστο. Βέβαια ο εχθρός του καλού είναι πάντα το καλύτερο και είμαι σίγουρος πως οι ομάδες θα δουν αν χρειαστούν βελτιωτικές παρεμβάσεις για του χρόνου. Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω τον Τάσο Νυχά, που με την αφοσίωση και την υπομονή του αποτελεί πραγματικά την ψυχή αυτής της εκδήλωσης.

Χριστοφορος Οικονομίδης, Γεωργία Νομικού

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Γιάννης Αμπαζής: Ολόκληρος ο Σαίξπηρ…σε φρενήρη ρυθμό! appeared first on .

Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Εκεί συχνάζουν οι ενδιαφέροντες. Ο Μούσιας, ένας τύπος που κανείς δεν ήξερε πολλά για αυτόν, αλλά αυτός τους ήξερε όλους. Έπινε πάνω από δέκα μπίρες την ώρα. Η Μαρί που την έβρισκε με τα μπλουζ. Και ο αγαπημένος μου. Ο Φιλ Ντεφέρ ο Θεριστής. Την πρώτη φορά που τον είδα μου κόπηκαν τα πόδια.»

Ένα κολάζ σκέψεων, στιγμών και εμπειριών σε μορφή ελεγχόμενου παραληρήματος, το πρώτο μέρος. Στίχοι, ποιήματα μισά ή ολόκληρα, λόγια που θέλουν να γίνουν τραγούδια, το δεύτερο μέρος.

Το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα του Πάνου Γουργιώτη συνοδεύεται από εξαιρετικές εικόνες μέσα από το φωτογραφικό φακό του Γιάννη Δήμα. Εικόνες που συνοδεύουν και επεξηγούν το κείμενο, αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να στέκουν αυτοτελώς ως εκθέματα μιας υπέροχης έκθεσης.

«Τα μακιγιαρισμένα ισόγεια ίσα που στηρίζουν το βάρος της πόλης όλης και ορκίζεσαι πως τα ακούς να ραγίζουν καθώς υποχωρούν αργά αλλά σταθερά.»

Για το βιβλίο του Πάνου Γουργιώτη «Ο μέσα μου Αύγουστος» θα μιλήσουν η Μαρία Ψαρά (δημοσιογράφος), ο Γιάννης Αμπαζής (νομικός) και ο Μανόλης Βλαχογιάννης (ραδιοφωνικός παραγωγός).

Χορηγός επικοινωνίας: Newsville.be

«Ο μέσα μου Αύγουστος», παρουσίαση βιβλίου 

Παρασκευή 18 Μαρτίου 2022, 18.30

«MELI», Rue Breydel 50, Βρυξέλλες

The post «Ο μέσα μου Αύγουστος»: παρουσίαση βιβλίου του Πάνου Γουργιώτη στις Βρυξέλλες appeared first on .

Η τελευταία πρόβα, πριν η θεατρική ομάδα του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου μπει στο Joli Bois, κύλησε άψογα. Καλοκουρδισμένοι και ετοιμοπόλεμοι οι ηθοποιοί, κάνουν τα τελευταία περάσματα υπό το άγρυπνο βλέμμα του σκηνοθέτη Γιάννη Αμπαζή. Τελευταίες λεπτομέρειες, μικρές διορθώσεις, τετ-α-τετ συζητήσεις για τις πινελιές που θα κάνουν την διαφορά. Σε διπλανό χώρο, με πολύ λιγότερη ένταση από αυτή που επικρατεί στο πιο «θεατρικό» γκαράζ των Βρυξελλών, ο Τάσος Νυχάς ήδη προετοιμάζει το επόμενο θεατρικό βήμα της ομάδας. Η συνέντευξη μας θα αρχίσει με την ανασκόπηση της θεατρικής «χρονιάς» που έφυγε και τα μελλοντικά σχέδια του Εργαστηρίου που φέτος κλείνει τα 35 χρόνια λειτουργίας.

Κύριε Νυχά, πείτε μας δύο λόγια για την δράσεις του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου κατά την περίοδο 2018-19 καθώς και τα σχέδια για την νέα θεατρική χρονιά που αρχίζει σε λίγες μέρες.

Την περίοδο 2018/2019 ανεβάσαμε το έργο του Αλεξάνδρου Ρίζου-Ραγκαβή «Γάμος Άνευ Νύμφης» (Οκτώβριος 2018) με το οποίο συμμετείχαμε με επιτυχία στο 35 ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας κερδίζοντας τρία βραβεία: Β΄ Αντρικού ρόλου, Ενδυματολογίας και Διαχρονικής Προσφοράς στην «ιδέα του ερασιτεχνικού θεάτρου». Επίσης ανεβάσαμε το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη «Ο Μάκης» (Μάρτιος 2019) σε μια ειδική συνεργασία με τον ΚΥΚΛΟ Βρυξελλών, όπου εκτός από την παράσταση ο ίδιος ο συγγραφέας και η θεατρολόγος Κατερίνα Θεοδωράτου μίλησαν για το Μάκη και το έργο του συγγραφέα γενικότερα. Συμμετείχαμε επίσης και στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου που εδώ και δυο χρόνια διοργανώνεται στις 27 Μαρτίου από όλες τις Ελληνικές Θεατρικές Ομάδες των Βρυξελλών. Για τη νέα περίοδο που σηματοδοτεί και τα 35 χρόνια λειτουργίας της Ομάδας μας (ιδρύθηκε το 1984) εκτός από την τωρινή παράσταση του έργου του Γιώργου Τζαβέλλα «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα«, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Αμπαζή, ετοιμαζόμαστε για μια παράσταση στις αρχές Μαρτίου του 2020, με το έργο του Δημήτρη Χριστοδούλου «Το Ψέμα του Ιάσονα», ένα διαχρονικό πολιτικό έργο. Θα κλείσουμε τη χρονιά τον Οκτώβριο του 2020 με ένα έργο για μικρούς και μεγάλους, σε συνεργασία με τη Θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ.

Ως κινηματογραφικό έργο το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1965) συγκαταλέγεται στις πιο γνωστές, επιτυχημένες ελληνικές ταινίες. Με ποιο τρόπο το συγκεκριμένο έργο θα μπορούσε να μας αφορά σήμερα;

Κατ’ αρχήν να πούμε ότι το κινηματογραφικό έργο του 1965 ακολούθησε το θεατρικό με τον ίδιο τίτλο που γράφτηκε από τον Γιώργο Τζαβέλλα για το θεατρικό ζευγάρι Βασίλη Λογοθετίδη – Ίλυας Λιβυκού και παίχτηκε την περίοδο 1958/1959, δηλαδή 60 χρόνια πριν. Παρότι σε πρώτη ανάγνωση φαίνεται αρκετά «πρωτόγονο» σήμερα, υπάρχουν στοιχεία που από κοινωνικής πλευράς παραμένουν επίκαιρα -οι σχέσεις των δύο φύλων για παράδειγμα. Ταυτόχρονα, το έργο μάς μεταφέρει στο κλίμα μιας άλλης εποχής, όταν στην Αθήνα το μέλλον σημαδευόταν από την «αντιπαροχή» και τα διαμερίσματα των πολυκατοικιών αντικαθιστούσαν τις παλιές μονοκατοικίες. Και από την μεριά αυτή υπάρχει μια γοητεία.

Πως φτάσατε στην επιλογή του Γιάννη Αμπαζή για την σκηνοθεσία του θεατρικού αυτού έργου;

Δεν ήταν ακριβώς «επιλογή» με την έννοια ίσως που εννοείτε. Ο Γιάννης μετράει ήδη αρκετές συμμετοχές ως ηθοποιός στην Ομάδα μας που έτσι και αλλιώς είναι σχετικά «χαλαρή», χωρίς ΔΣ, εκλεγμένα όργανα κλπ. Η προηγούμενη εξαιρετική σκηνοθετική του δουλειά με το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου το 2013 στο έργο «Το Σώσε«, του Michael Frayn και η γενικότερη εκτίμηση όλων προς τη δουλειά και το πρόσωπό του οδήγησαν στην τωρινή συνεργασία που σηματοδοτεί την μετά τα 35 χρόνια εποχή της Ομάδας μας.

Ποιο είναι το μέρος της έκθεσης – ευθύνης ενός ηθοποιού και ποιο του σκηνοθέτη, και κατ’επέκταση της θεατρικής ομάδας, όσον άφορα στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα;

Για το θέμα έχουν γραφτεί πολλά από πολλούς του θεατρικού χώρου εγκυρότερους και καταλληλότερους από εμένα. Στην περίπτωση της δικής μας Ομάδας, στα ερασιτεχνικά πλαίσια που κινούμαστε, μας ενδιαφέρει πάντοτε ένα καλό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα δεδομένου ότι δεν έχουμε το άγχος της οικονομικής επιβίωσης από τη δραστηριότητα αυτή. Έχουμε έτσι αποδεχτεί ότι ο σκηνοθέτης λειτουργεί ως ο πρώτος μεταξύ ίσων και επομένως μοιραζόμαστε όλοι είτε τη χαρά ενός καλού αποτελέσματος είτε τον προβληματισμό για μια παράσταση που θα μπορούσε να έχει γίνει καλύτερα.

Γιάννη, ποιοι ήταν οι λόγοι που σε έκαναν να αναλάβεις την σκηνοθεσία του θεατρικού έργου «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα»;

Όταν μου πρότεινε ο Τάσος να σκηνοθετήσω το ελληνικό θεατρικό εργαστήρι, η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ διστακτικός. Βλέπεις είναι μία θεατρική ομάδα που μετράει ήδη 35 χρόνια παρουσίας και έχει καταπιαστεί με όλα τα είδη του ελληνικού θεάτρου με τεράστια επιτυχία. Ο Τάσος δε, πέρα του ότι είναι ένα εξαιρετικός σκηνοθέτης και ηθοποιός, έχει δημιουργήσει όχι απλά μία ομάδα, αλλά μια αληθινή οικογένεια. Θεωρούσα λοιπόν τεράστια ευθύνη το να αναλάβω το ρόλο του Τάσου για οποιαδήποτε παράσταση και αν ήταν. Ο λόγος που με έκανε αρχικά να δεχθώ, ήταν η αγάπη μου για το συγκεκριμένο έργο και το διαχρονικό του χιούμορ. Βρήκα, άλλωστε, πολύ ωραία πρόκληση να προσπαθήσω να «ξανα-διαβάσω» μια τόσο διάσημη σχέση όπως αυτή του Αντωνάκη και της Ελενίτσας. Πιο σημαντικό όμως ήταν ότι είχα τους κατάλληλους ανθρώπους για να με στηρίξουν σε αυτό το εγχείρημα. Από την μία τα παιδιά που αμέσως δέχτηκαν να παίξουν όταν τους το πρότεινα και από την άλλη τον Τάσο και τη Γεωργία Νυχά που με βοηθούσαν σε ό,τι τους ζητούσα.

Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο έχει αποτυπωθεί στη μνήμη σχεδόν όλων των Ελλήνων ως μία κλασική, επιτυχημένη κινηματογραφική ταινία την οποία επίσης έχουμε δει πολλές φορές στους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Ποιος είναι ο κίνδυνος αυτόματης σύγκρισης του θεατρικού που θα δούμε με την γνωστή αυτή ταινία;

Δεν νομίζω πως υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, γιατί απλά αυτά τα δύο δεν συγκρίνονται. Το ένα είναι μια κινηματογραφική ταινία και το άλλο είναι ένα θεατρικό έργο. Αν και το κείμενο είναι σχεδόν το ίδιο, οι κώδικες στο παίξιμο και στη σκηνοθεσία είναι τελείως διαφορετικοί. Στο θέατρο, π.χ., η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα σε ένα μόνο χώρο όπου βλέπουμε τους ηθοποιούς ταυτόχρονα πάνω στη σκηνή, στην ταινία υπάρχουν διαφορετικές τοποθεσίες, άλλος ρυθμός και μπορούμε να δούμε ξεχωριστά κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των ηθοποιών. Αλλά το πιο βασικό είναι ότι εμείς είμαστε ερασιτέχνες και εκείνοι είναι επαγγελματίες. Και πρέπει να αποδεχθούμε ότι, αν και μια κακή επαγγελματική δουλειά μπορεί όντως να έχει ένα ερασιτεχνικό αποτέλεσμα, μία καλή ερασιτεχνική παράσταση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι ισάξια με μια καλή επαγγελματική. Επιπλέον δε, το συγκεκριμένο έργο είναι τόσο δημοφιλές ώστε οι χαρακτήρες του, όπως αποτυπώθηκαν στον κινηματογράφο, αποτελούν πλέον κομμάτι του εαυτού μας, σαν να είναι συγγενείς και φίλοι μας που τους ξέρουμε χρόνια. Αν τώρα παρόλα αυτά, κάποιοι θεωρήσουν πως η παράστασή μας θα πρέπει να συγκριθεί με μια κλασική, επιτυχημένη κινηματογραφική ταινία, αυτό από μόνο του θα είναι ιδιαίτερα τιμητικό για εμάς. Αυτό όμως που θα ήθελα να συμβεί, είναι απλά να καταλάβουν οι θεατές από ποια σκοπιά προσεγγίσαμε το κείμενο και τους ήρωες, να αναγνωρίσουν ότι κάναμε μια προσπάθεια με σοβαρότητα και υπευθυνότητα και κυρίως να διασκεδάσουν με αυτό που θα δουν στην σκηνή.

Πέρα από το απαιτητικό κομμάτι της παραγωγής ενός θεατρικού έργου, ποιες ήταν οι δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσεις στο συγκεκριμένο θεατρικό έργο, ως σκηνοθέτης μιας ερασιτεχνικής ομάδας;

Γενικά το να είσαι ερασιτέχνης ο ίδιος και να σκηνοθετείς μια ερασιτεχνική ομάδα είναι από μόνο του ιδιαίτερα απαιτητικό. Σκέψου πως είμαστε 15 άνθρωποι, με διαφορετικές δουλειές και υποχρεώσεις που έπρεπε να συντονιστούμε και να αφιερώσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας στο ανέβασμα μιας παράστασης, παρόλο που κανένας μας δεν είναι επαγγελματίας ηθοποιός. Μερικές φορές ήταν κανονικό παζλ να βρεθούν ώρες και μέρες προβών που να εξυπηρετούν όλους. Για να λειτουργήσει, λοιπόν, όλο αυτό πρέπει να υπάρχει μία κοινή αντίληψη για την ευθύνη, την συνέπεια και τον σεβασμό προς τον χρόνο και την προσπάθεια των άλλων. Και αυτή ακριβώς είναι η δουλειά του ερασιτέχνη σκηνοθέτη. Είτε να μπορέσει να βρει τους κατάλληλους ανθρώπους από την αρχή, είτε να καταφέρει να δημιουργήσει στην πορεία αυτή την κοινή αντίληψη, θυσιάζοντας αρκετές φορές τους δικούς του χρόνους και προτεραιότητες. Στην συγκεκριμένη παράσταση νομίζω ήμουν πολύ τυχερός, αφού καταφέραμε πολύ γρήγορα να συντονιστούμε σαν ομάδα, τόσο γιατί οι περισσότεροι είχαν ήδη «θητεύσει» δίπλα στον Τάσο όσο και γιατί είχαμε μία σωστή οργάνωση λαμβάνοντας υπόψιν τους χρόνους και τις υποχρεώσεις όλων. Αν υπήρχε μια ιδιαίτερη δυσκολία ως προς το συγκεκριμένο έργο, ήταν ότι η ομότιτλη ταινία είναι τόσο χαραγμένη στο μυαλό μας, ώστε και ήθελα να αποφύγουμε να αντιγράψουμε -έστω και ασυνείδητα- τον τρόπο που έπαιζαν οι ηθοποιοί σε αυτήν. Και είμαι ικανοποιημένος γιατί πιστεύω πως τα καταφέραμε.

Στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» θα δούμε ηθοποιούς οι οποίοι προέρχονται από άλλες θεατρικές ομάδες, το οποίο είναι μια τάση τελευταία που συναντάμε στις θεατρικές παραστάσεις και άλλων θιάσων στις Βρυξέλλες. Ποια πιστεύεις ότι είναι η ανάγκη από πλευράς ηθοποιού αλλά και σκηνοθέτη η οποία δημιουργεί τέτοιες ενδιαφέρουσες «συνέργειες»;

Θα μου επιτρέψεις μια μικρή διόρθωση. Στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» θα δούμε ερασιτέχνες ηθοποιούς που έπαιξαν σε παραστάσεις που είχαν οργανωθεί από άλλες ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες (καθώς και κάποιους που δεν έχουν ξαναπαίξει σε παράσταση στις Βρυξέλλες). Δεν πρέπει δηλαδή να ξεχνάμε ότι κανένας μας δεν είναι επαγγελματίας, άρα κανείς μας δεν έχει συμβόλαιο με κάποιο θίασο, κανένας δεν είναι ιδιοκτησία κάποιας ομάδας. Στο τέλος της ημέρας όλοι κάνουμε το ψώνιο μας, το κέφι μας . Αν εγώ έχω βρει ένα έργο που θέλω να το σκηνοθετήσω και η ομάδα που είμαι επικεφαλής δεν έχει τους κατάλληλους ανθρώπους για όλους τους ρόλους π.χ. λόγω ηλικίας, γιατί να μην φωνάξω κάποιον που έχω δει να παίζει αλλού; Ή αν παίζω σε μία ομάδα που έχει ένα συγκεκριμένο είδος ρεπερτορίου, γιατί να μην παίξω και σε μία άλλη ομάδα και να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό; Επομένως, το θεωρώ απολύτως φυσιολογικό να συμβαίνουν τέτοιου είδους ανταλλαγές, πολύ δε περισσότερο όταν όλες οι ελληνικές θεατρικές ομάδες απευθύνονται λίγο πολύ στο ίδιο κοινό. Ας παραμείνουμε σοβαροί στην προετοιμασία μίας παράστασης, αλλά ας μην παραπαίρνουμε τους εαυτούς μας στα σοβαρά.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post 60 χρόνια μετά Αντωνάκης και Ελενίτσα μετακομίζουν στις Βρυξέλλες! appeared first on .

Η «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» γράφτηκε από τον Γιώργο Τζαβέλλα (σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης) το 1958, έχοντας τότε σαν πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη, στον τελευταίο μάλιστα ρόλο του επί θεατρικής σκηνής. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1965, ο Γιώργος Τζαβέλλας μετέφερε το σενάριο και στη ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους

Παίζουν:

Εύα Αγγελή
Βαρβάρα Κάζιρα
Λίτα Καλογεροπούλου
Μαριάννα Κολυβά
Πάνος Μιχαλέλης
Αναΐς Νικολιάν
Χριστόφορος Οικονομίδης
Τάκης Πλέσσας
Νικολέττα Σακαλίδου
Στέλλα Σαρμά
Ανδρέας Στεμπίλης
Ηλίας Σωτήρχος
Μάκης Τικφέσης
Δέσποινα Χαμλατζή
Νίκος Χατζούδης

Σκηνικά: Christian Guilmin, Κοστούμια: H Ομάδα, Video Art: Nyx Clips, Μακιγιάζ: Βασιλική Σπύρου, Κομμώσεις: Elsa Giontsari, Αφίσα: Αναΐς Νικολιάν, Κατασκευή σκηνικών: Thierry Dupont

 Θέατρο: Centre Communautaire Joli Bois – 100, avenue du Haras – 1150 Βruxelles 

10, 11, 12 Οκτωβρίου στις 8:00 μ.μ. και 13 Οκτωβρίου στις 6:00 μ.μ.

Εισιτήρια: 15 και 10 ευρώ – Πληροφορίες/κρατήσεις: ellther1984@gmail.com

 τηλ.: 02/295.96.47, 02/725.05.62 και ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ, rue Froissart no 115, 1040 Bruxelles, 02/230.93.35

The post «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι appeared first on .