Τάσος Νυχάς

Οι τρεις μέρες θεάτρου στο θέατρο του Joli-Bois χάρισαν χαμόγελα, συναισθήματα, αναμνήσεις, χειροκροτήματα αλλά και το πολύτιμο αντάμωμα μεταξύ παλαιών και νέων προσώπων που αγαπούν και στηρίζουν το θέατρο και τον ελληνικό πολιτισμό.

Το πρόγραμμα των τριών ημερών είχε θεατρικό Αναλόγιο αλλά και δύο θεατρικές παραστάσεις οι οποίες είχαν κερδίσει, παλαιότερα, την αγάπη και το ζεστό χειροκρότημα του κοινού.

Στο περιθώριο του εορτασμού των 40 χρόνων του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου, το Newsville.be συνομίλησε με τον πρωτεργάτη της θεατρικής ομάδας Τάσο Νυχά, τον «από ιδρύσεως» συνοδοιπόρο του Εργαστηρίου Γιώργο Στρογγύλη, τον ταλαντούχο σε σκηνοθεσία και υποκριτική Γιάννη Αμπαζή και τέλος, από την μεγάλη πλέον δεξαμενή ηθοποιών της πόλης μας, την Αγγελική Καλλιάνου με τις πολύτιμες τρεις δεκαετίες εμπειρίας στις θεατρικές σκηνές αλλά και την παλιά φρουρά, στο πρόσωπο του Απόστολου Ιωακειμίδη.

Η συντακτική ομάδα του Newsville.be  εύχεται ολόψυχα χρόνια πολλά στην θεατρική ομάδα του Εργαστηρίου, με δημιουργία και έντονες θεατρικές συγκινήσεις!

Ξένια Μεσσαρίτη, Αναΐς Νικολιάν, Νίκος Νυχάς, Μαριάννα Κολυβά, Γιάννης Αμπαζής

Tάσος Νυχάς: «Η προετοιμασία λοιπόν ήταν πάντα εκείνη που ένωνε τα μέλη της Ομάδας μας με ισχυρούς φιλικούς δεσμούς»

Κύριε Νυχά, συγχαρητήρια για τον τριήμερο εορτασμό των 40 χρόνων παρουσίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας. Ποια ήταν η σκέψη για την οργάνωση του φετινού επετειακού εορτασμού και πως κύλησε το θεατρικό τριήμερο;

Ευχαριστούμε πολύ για τα συγχαρητήριά σας, και με την ευκαιρία ευχαριστούμε όλους εκείνους που μας τίμησαν με την παρουσία τους το τριήμερο, αρκετοί από τους οποίους μας παρακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια. Αυτή είναι μόνο η αρχή του εορτασμού των 40 χρόνων της ύπαρξης της Ομάδας γιατί όπως είναι γνωστό και από προηγούμενες αναφορές μας ενώ η «ίδρυση» τοποθετείται τον Φεβρουάριο του 1984, η πρώτη παράσταση σε σκηνοθεσία Ειρήνης Χαλκιά, με το έργο, Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης του Γιώργου Σκούρτη, που παραβρέθηκε στην πρεμιέρα, δόθηκε τον Ιούνιο του 1985. Έτσι έχουμε μπροστά μας μια θεατρική περίοδο την οποία αφιερώνουμε στη γένεση και λειτουργία της θεατρικής μας Ομάδας. Σκεφτήκαμε λοιπόν για αρχή να παρουσιάσουμε πάλι δύο επιτυχημένες με αντικειμενικά στοιχεία παραστάσεις μας, μιας και βραβεύτηκαν σε Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου στην Ελλάδα: Το Ποιος ανακάλυψε την Αμερική της αείμνηστης Χρύσας Σπηλιώτη που χάθηκε στην καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι και το Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του του Γιώργου Καπουτζίδη. Το πρώτο διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Καρδίτσας το Μάρτιο του 2014 και ήταν μόλις η δεύτερη «έξοδός» μας από τις Βρυξέλλες μετά το 1987 όπου συμμετείχαμε με επιτυχία στο Φεστιβάλ της Ιθάκης.

Έλενα Αντωνακοπούλου και Νικολέττα Σακαλίδου με τον Τάσο Νυχά. (Ποιος ανακάλυψε την Αμερική της Χρύσας Σπηλιώτη,φωτο ΕΘΕ)

Οι δύο πρωταγωνίστριες του έργου, Έλενα Αντωνακοπούλου και Νικολέττα Σακαλίδου, που βραβεύτηκαν για την ερμηνεία τους στην Καρδίτσα, επανέλαβαν 10 χρόνια μετά, φορτωμένες με πολλές εμπειρίες, την επιτυχία του 2014 φέρνοντας πάλι στη μνήμη μας το συγκινητικό αυτό έργο και τη συγγραφέα του, Χρύσα Σπηλιώτη. Το δεύτερο απέσπασε πρόσφατα, στο Φεστιβάλ της Ιεράπετρας τον Οκτώβριο του 2023, βραβεία και επαίνους καισυγκεκριμένα μεταξύ άλλων, σκηνοθεσίας για τον Γιάννη Αμπαζή και γυναικείου ρόλου για την Ξένια Μεσσαρίτη. Για την ιστορία στην παράσταση αυτή συμμετείχαν ακόμη οι: Μαριάννα Κολυβά, Αναΐς Νικολιάν, Νίκος Νυχάς, Κωνσταντίνος Ράλλης, Εύη Στοΐδου και Νίκος Χατζούδης, Ταυτόχρονα, λαμβάνοντας υπόψη την επιτυχία που σημείωσε το «Αναλόγιο 2023-Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες», που διοργανώσαμε πέρυσι με αφορμή τη μεγάλη επιτυχία του Γιάννη Οικονομίδη της Θεατρικής Ομάδας του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών ο οποίος με το έργο Τα Αερόφυτα απέσπασε το Α’ Βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου στο «Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο» (Analogio International Festival 2022), αποφασίσαμε να εντάξουμε στον φετινό εορτασμό μας και το «Αναλόγιο 2024- Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες». Άνθρωποι που ζουν και εργάζονται στις Βρυξέλλες, όπως οι Βούλα Καγιάσα της Ομάδας ΝOTA THEATRALE, ο Ηλίας Κοντέας και η Όλγα Φωτεινού είχαν έτσι την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη θεατρική συγγραφική τους δουλειά, με τη βοήθεια της Ομάδας μας και της Θεατρικής Ομάδας ΑλΜΑ σε μια εκδήλωση με μεγάλη επιτυχία που μας κάνει να σκεφτόμαστε σοβαρά την καθιέρωσή της για τα επόμενα χρόνια.

Τίποτα δεν πάει καλά σήμερα, του Τάσου Νυχά (βασισμένο σε ομώνυμο διήγημα του Βασίλη Κατσικονούρη) (Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Σωτήρης Γκέκας, Αντώνης Καστρισιανάκης, Πάνος Μιχαλέλης, Μαρία Νεραντζάκη, Φραγκίσκος Νικολιάν, Δημήτρης Σαχάς, Δημήτρης Στασινόπουλος, Ηλίας Σωτήρχος, Έλενα Τασιούλα, Λίλα Φωτίδου)

Πως θα μπορούσατε να συνοψίσετε τις τέσσερις δεκαετίες του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου τόσο σε επίπεδο θεατρικό όσο και σε επίπεδο ομάδας και ανθρωπίνων σχέσεων;

Η πρώτη δεκαετία, 1985-1994, χαρακτηρίζεται από το μεγάλο και νεανικό ενθουσιασμό των ιδρυτικών μελών της, κυρίως υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Οργάνων. Η δεύτερη δεκαετία 1995-2004, χαρακτηρίζεται από μια σημαντική ανανέωση των μελών της Ομάδας που συμπεριέλαβε και πολλούς άλλους Έλληνες των Βρυξελλών και την καθιέρωση της παιδικής Σκηνής ή Σκηνής «…και με παιδιά και για παιδιά» όπως την ονομάσαμε αρχικά επειδή τα έργα ήταν και για παιδιά και για μεγάλους, ενώ έπαιζαν πάντα και παιδιά και μεγάλοι, σε κατάλληλους και αντίστοιχους βέβαια ρόλους. Η τρίτη δεκαετία, 2005-2014, χαρακτηρίζεται από το «άνοιγμα» σε νέους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς, όπως οι Γιώργος Παλούμπης, Γιώργος Ηλιόπουλος, Άκης Δήμου, Γιάννης Τσίρος, Χρύσα Σπηλιώτη και Βασίλης Μαυρογεωργίου. Τέλος η δεκαετία 2015-2024 χαρακτηρίζεται από την εδραίωση του Ελληνικού δραματολογίου με ένα μίγμα καθιερωμένων και «κλασικών» συγγραφέων όπως οι Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ασημάκης Γιαλαμάς, Κώστας Πρετεντέρης και άλλων σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων όπως οι Βασίλης Κατσικονούρης, και Αντρέας Στάικος. Ταυτόχρονα η Ομάδα συμμετέχει σε Διαγωνιστικά Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου στην Ελλάδα (Καρδίτσα, Ιεράπετρα, Πάτρα) με ιδιαίτερη επιτυχία όπως αποδεικνύουν τα βραβεία με τα οποία τιμήθηκε: καλύτερης παράστασης, σκηνοθεσίας, αντρικών και γυναικείων ρόλων, μουσικής, κοστουμιών, επιλογής έργου κλπ.

Σε επίπεδο Ομάδας, οι καλές ανθρώπινες σχέσεις ήταν πάντα ένα προαπαιτούμενο για τη σωστή λειτουργία της, με την έννοια ότι κάποιος που θα δημιουργούσε προβλήματα ακόμα και αν ήταν εξαιρετικός ηθοποιός, δεν θα εύρισκε εύκολα θέση, τουλάχιστον όχι για πολύ καιρό. Η όλη νοοτροπία της Ομάδας, που ήταν να λειτουργεί γενικά χωρίς εσωτερικούς ανταγωνισμούς, βεντετισμούς, υπεροψία και μεγάλα λόγια, βοήθησε στο να μην υπάρχουν τελικά τέτοια προβλήματα. Επιπλέον, αν σκεφτεί κανείς ότι η προετοιμασία ενός έργου συνήθως διαρκεί αρκετούς μήνες, έγινε κατανοητό από την αρχή ότι οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν και προϋπόθεση για να βγει ένα έντιμο και αποδεκτό αποτέλεσμα στη σκηνή. Η προετοιμασία λοιπόν ήταν πάντα εκείνη που ένωνε τα μέλη της Ομάδας μας με ισχυρούς φιλικούς δεσμούς και αυτό φαινόταν στο αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από την υποκειμενική αίσθηση των θεατών για την «θεατρική ποιότητα» της παράστασης που είναι φυσικό να διαφοροποιείται κατά περίπτωση. Ο βασικός μας σκοπός ήταν να παρουσιάσουμε ένα θέαμα όσο υψηλότερης ποιότητας μπορούσαμε, αλλά έχοντας ικανοποιηθεί και σε ανθρώπινη βάση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Καταναλώθηκαν με αυτό τον τρόπο πολλά λίτρα τσίπουρου και οίνου μετά το τέλος της πρόβας, όπως θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν τα μέλη και οι φίλοι που συνεργάστηκαν μαζί μας. Η επήρεια του αλκοόλ ήταν εμφανής όλα αυτά τα χρόνια στο να κατευνάσει οποιαδήποτε πάθη θα μπορούσαν να υπάρξουν στις ανθρώπινες σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της Ομάδας μας.

Τίποτα δεν πάει καλά σήμερα, του Τάσου Νυχά (βασισμένο σε ομώνυμο διήγημα του Βασίλη Κατσικονούρη) (Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Σωτήρης Γκέκας, Αντώνης Καστρισιανάκης, Πάνος Μιχαλέλης, Μαρία Νεραντζάκη, Φραγκίσκος Νικολιάν, Δημήτρης Σαχάς, Δημήτρης Στασινόπουλος, Ηλίας Σωτήρχος, Έλενα Τασιούλα, Λίλα Φωτίδου)

Ποιες είναι οι σκέψεις σας για την οργάνωση της θεατρικής ομάδας τα, πολλά ευχόμαστε, επόμενα χρόνια θεατρικής παρουσίας;

Οι καιροί αλλάζουν και η εξέλιξη της καθημερινής ζωής μας προλαβαίνει. Συνήθως η προσαρμογή γίνεται αυτόματα, και συχνά χωρίς να το καταλάβουμε και οι ίδιοι. Στην Ομάδα μας έχουμε το εξής χαρακτηριστικό που ίσως να μην υπάρχει στις άλλες Ομάδες: τη Συνέχεια. Πράγματι όταν στο τέλος της πρώτης δεκαετίας δημιουργήσαμε την παιδική σκηνή, με βασικούς συντελεστές τα ίδια μας τα παιδιά και τους φίλους τους, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι 30 χρόνια αργότερα τα παιδιά αυτά, μετά από ένα κύκλο ζωής (σπουδές, εργασία, γάμοι κλπ) θα ξαναγύριζαν στις Βρυξέλλες και θα συμμετείχαν πλέον ως ενήλικες στην Ομάδα, με τα παιδιά τους να διεκδικούν πλέον θέση στη νέα «Παιδική Σκηνή» μας που ενεργοποιήθηκε ξανά τον Οκτώβριο του 2023 με την επανάληψη του έργου της αξέχαστης Άλκης Ζέη Ματίας ο Πρώτος που είχαμε ανεβάσει το 1995. Είναι επομένως απόλυτα φυσιολογικό η οργάνωση και λειτουργία της Ομάδας να περάσει στη νέα γενιά και εμείς οι παλιότεροι να παραχωρήσουμε με τον ανάλογο σεβασμό, εκτίμηση και κατανόηση τη θέση μας, βοηθώντας πάντα, στο μέτρο βέβαια που μας ζητείται και που μπορούμε.

Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες, της Βούλας Καγιάσα (Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα, Συμμετέχουν: Ιωακείμ Δρόσος, Αντρέας Στεμπίλης, Κοραλία Κοντού και Kristina Grigaité )

Γιώργος Στρογγύλης: «Το σημερινό Εργαστήριο λειτουργεί σήμερα ακριβώς όπως είχε ξεκινήσει, με τον ίδιο ενθουσιασμό, με ψυχή του πάντα τον Τάσο Νυχά, του οποίου αποτελεί έργο ζωής»

Κύριε Στρογγύλη, είστε από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου. Ποια ήταν πριν από 40 χρόνια, η ανάγκη δημιουργίας της θεατρικής ομάδας;

Πιστεύω ότι εμείς οι Έλληνες μάλλον έχουμε το θέατρο στα γονίδιά μας. Απόδειξη γι’ αυτό είναι το τι γίνεται θεατρικά στην Αθήνα και σ’ όλη την Ελλάδα, καθώς και το ότι οι Βρυξέλλες έχουν τώρα οκτώ ελληνικές θεατρικές ομάδες, πολύ περισσότερες από κάθε άλλη ξένη εθνικότητα εδώ. Το 1984, μόλις τρία χρόνια αφότου φτάσαμε οι πρώτοι υπάλληλοι της τότε ΕΟΚ εδώ, και αφού τακτοποιηθήκαμε με σπίτια κλπ, η πρώτη ασχολία που σκέφτηκαν μερικοί από εμάς να κάνουν ήταν η δημιουργία της πρώτης θεατρικής ομάδας. Είχαν μάλιστα, πιο νωρίς ξεκινήσει να διαβάζουν το έργο «Βικτόρ, ή Τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ. Τα πράγματα όμως πήραν τον δρόμο τους με την ανάμειξη της Ειρήνης Χαλκιά, η οποία ήταν καθηγήτρια φιλολογίας και είχε εμπειρία με το θέατρο. Έτσι επιλέχτηκε από την ίδια πιστεύω το έργο του Γιώργου Σκούρτη «Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης», ένα ιστορικό και πολιτικό έργο με αιχμές για την δικτατορία που είχαμε ζήσει. Πολυπληθής ο θιάσος περιλάμβανε τουλάχιστον είκοσι άτομα με ονόματα που θυμάμαι, τους Αριστείδη Λαυρέντζο, Απόστολο Ιωακειμίδη, Γιάννη Γαβρά, Γιώργο Αλεξάκη, Βαρβάρα Κάζιρα, Αντώνη Αντανασιώτη, Γιώργο Χειμάρα, Λίλη Λαμπρέλλη, Μαριάννα Παρασκευά κ.ά. Είχαμε μάλιστα καταφέρει να φέρουμε στις Βρυξέλλες τον Γιώργο Σκούρτη, με τον οποίο είχαμε μια πολύ ωραία εμπειρία και ο οποίος ανέδειξε ιδιαίτερα τον πολιτικό λόγο του έργου.

Ti troverò, του Ηλία Κοντέα (Σκηνοθεσία: Ηλίας Κοντέας. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Θεόκριτος Ζαφειρίου, Ρίτα Ντιναπόγια, Παύλος Παπαδημητρίου, Νίκος Σαχάς, Λίλα Φωτίδου)

Ποιες θα λέγατε πως είναι οι διαφορές και ποιες οι ομοιότητες του Εργαστηρίου από την πρώτη θεατρική παράσταση με το έργο του Γιώργου Σκούρτη, Η δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης μέχρι το Θεατρικό Αναλόγιο που χειροκροτήσαμε στο κατάμεστο θέατρο του Joli Bois, πριν λίγες μέρες;

Μετά το πρώτο μας έργο δημιουργήθηκε αμέσως μετά το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι που συνέχισε την σαραντάχρονη μέχρι τώρα πορεία του με σκηνοθέτες στη αρχή τον Γιάννη Γαβρά και μετά βασικά με τον Τάσο Νυχά. Το σημερινό Εργαστήριο λειτουργεί σήμερα ακριβώς όπως είχε ξεκινήσει, με τον ίδιο ενθουσιασμό των μελών του, που βέβαια έχουν ανανεωθεί αρκετές φορές μέχρι τώρα, με ψυχή του πάντα τον Τάσο Νυχά, του οποίου αποτελεί έργο ζωής. Μια άλλη ομοιότητα με το πρώτο Εργαστήρι είναι ότι είναι οικονομικά ανεξάρτητο και βασίζεται μόνο στα εισιτήριά του και καμιά φορά και στη εθελοντική υποστήριξη των μελών του. Μια άλλη ομοιότητα με το αρχικό Εργαστήριο είναι ότι παίζει πάντα μόνο ελληνικά έργα είτε σύγχρονα ή κλασικά. Μια διαφοροποίηση που έχει έλθει με τα χρόνια πρέπει να είναι το ότι πλέον μέλη του είναι Έλληνες που δουλεύουν και εκτός των Ευρωπαϊκών θεσμών. Τελευταία αναφέρω τη διαφορά με το αρχικό Εργαστήρι ότι το έργο που θα παιχτεί το επιλέγει ο σκηνοθέτης, αποφεύγονται έτσι τις ομηρικές μάχες που δίναμε παλιά μεταξύ μας για την επιλογή του έργου. Και βέβαια το Εργαστήρι έχει εμπλουτίσει με τα χρόνια τις δραστηριότητες του με τη δημιουργία Παιδικού Θεάτρου, με παραστάσεις Καραγκιόζη για τα παιδιά, φθάνοντας μέχρι το Θεατρικό Αναλόγιο που μόλις τίμησε Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς που ζουν στις Βρυξέλλες.

Εύχομαι το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι να συνεχίσει την ιστορική πορεία του σαν ίσως το παλαιότερο και με τη πιο πολύχρονη δραστηριότητα θεατρικό γκρουπ του απόδημου ελληνισμού. Εύχομαι επίσης μακροημέρευση στον αγαπημένο φίλο μου τον Τάσο Νυχά που δεν παύει να δημιουργεί για τους Έλληνες των Βρυξελλών.

Λήμματα για μεγάλους, της Όλγας Φωτεινού (Σκηνοθεσία: Κυπριανός Μουτεβελής και Χρύσα Μπαλτζάκη / ΑλΜΑ. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Ηλέκτρα Αποστόλου, Ειρήνη Δίγκα, Κατερίνα Ιωάννου, Χριστίνα Λάμπρη-Γαϊτανά, Αλέξης Μεγάλος, Γρηγόρης Νεοφύτου, Αλέξανδρος Νταλαούτης, Ελεάννα Σκουτέλα, Πάνος Σταμούλης, Στέλλα Στρατάκη, Πέννα Φούντα, Κυβέλη Χατζηευστρατίου)

Γιάννης Αμπαζής: «Και εκεί ξαφνικά τον πρόσεξα … και είδα ότι κάτω από τα γυαλιά, τα άσπρα γένια και μαλλιά, κρύβεται -χωρίς να τον παίρνεις χαμπάρι- ένα ασταμάτητος μάγος»

Κύριε Αμπαζή, το τριήμερο που πέρασε το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι γιόρτασε με επιτυχία τα 40 χρόνια παρουσίας του στα θεατρικά δρώμενα της πόλης μας. Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από τον φετινό επετειακό εορτασμό;

Θα σας απαντήσω λίγο παράδοξα, με μια σκέψη που είχα όταν χειροκροτούσαμε την στιγμή της υπόκλισης στο θεατρικό αναλόγιο της Παρασκευής. Ήμουν σε ένα θέατρο κατάμεστο από ανθρώπους όλων των ηλικιών, παρουσία μελών όλων σχεδόν των θεατρικών ομάδων, και στη μέση της σκηνής η ψυχή του θεατρικού εργαστηρίου, ο Τάσος Νυχάς. Και εκεί ξαφνικά τον πρόσεξα … και είδα ότι κάτω από τα γυαλιά, τα άσπρα γένια και μαλλιά, κρύβεται -χωρίς να τον παίρνεις χαμπάρι- ένα ασταμάτητος μάγος… που ο αυλός του δεν παίζει τις συνηθισμένες νότες, αλλά πλημμυρίζει τον χώρο από γνώσεις, πείσμα, πάθος, αφοσίωση, καλλιέργεια, χιούμορ, γενναιοδωρία, ευγένεια και αγάπη. Έρχεται και χωρίς να το καταλάβεις σε παρασύρει, άλλοτε σε κάνει να γελάς, άλλοτε να συγκινείσαι, άλλοτε να προβληματίζεσαι και άλλοτε να ξεχνιέσαι. Και τα καταφέρνει τόσο καλά ο άτιμος που τα 40 χρόνια σου φαίνονται λίγα και θες και άλλα… γιατί, χωρίς να προσπαθεί να κυριαρχήσει των άλλων, παίζει τη μελωδία του με το δικό του ξεχωριστό τρόπο … Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου, επανέφερα τη σκέψη μου στο θέατρο και είδα τον Τάσο να καταχειροκροτείται. Σκέφτηκα πως το μυαλό μου παίζει παιχνίδια γιατί απλά ξέρει πως δεν θα καταφέρω ποτέ αυτό που καταφέρνει εκείνος… τόσα χρόνια με την ίδια όρεξη, να ενώνει, να εμπνέει και να δουλεύει με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων, να αφήνει τόσο έντονα το προσωπικό του στίγμα σε μια ολόκληρη κοινότητα και σε διαφορετικές γενιές, και τα συναισθήματα που να κυριαρχούν εν τέλει να είναι μόνο εκτίμηση και αγάπη…Συνεχίζω να χειροκροτώ και σκέφτομαι πως καλού κακού θα ρωτήσω την Γεωργία αν έχει δει κανένα αυλό κρυμμένο στα συρτάρια του … Ποτέ δεν ξέρεις…

Λήμματα για μεγάλους, της Όλγας Φωτεινού (Σκηνοθεσία: Κυπριανός Μουτεβελής και Χρύσα Μπαλτζάκη / ΑλΜΑ. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Ηλέκτρα Αποστόλου, Ειρήνη Δίγκα, Κατερίνα Ιωάννου, Χριστίνα Λάμπρη-Γαϊτανά, Αλέξης Μεγάλος, Γρηγόρης Νεοφύτου, Αλέξανδρος Νταλαούτης, Ελεάννα Σκουτέλα, Πάνος Σταμούλης, Στέλλα Στρατάκη, Πέννα Φούντα, Κυβέλη Χατζηευστρατίου)

Ποιες οι σκέψεις σας για την δεύτερη χρονιά θεατρικού Αναλογίου στις Βρυξέλλες με τη συμμετοχή διαφορετικών ομάδων και προσώπων από όλες τις Βρυξέλλες;

Νομίζω ότι το θεατρικό αναλόγιο εξελίσσεται σε ένα θεατρικό θεσμό ιδιαίτερα πολύτιμο για τα πολιτιστικά δρώμενα της ελληνικής κοινότητας των Βρυξελλών. Από τη μια προσφέρει τη δυνατότητα να ακουστούν κείμενα ανθρώπων που ασχολούνται με το θέατρο και που για διάφορους λόγους (πρακτικούς, οικονομικούς, κλπ) δεν μπορούν να τα παρουσιάσουν μέσα από την φόρμα μιας κλασσικής παράστασης. Δίνεται έτσι ένα κίνητρο στους συγγραφείς να εμπνευστούν και να πειραματιστούν με κείμενα διαφορετικού ύφους και έκτασης, αφού γνωρίζουν πως θα μπορέσουν να τα παρουσιάσουν στο κοινό με αυτόν τον τρόπο. Από την άλλη, όπως έχει λειτουργήσει το θεατρικό Αναλόγιο στις Βρυξέλλες μέχρι τώρα, βγαίνει έξω από τα στενά όρια των ομάδων, δίνοντας την δυνατότητα σε ερασιτέχνες ηθοποιούς να συνυπάρξουν στην σκηνή με καινούργια πρόσωπα και υπό την καθοδήγηση διαφορετικών σκηνοθετών. Καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο να καλλιεργήσει την έννοια μια ενιαίας θεατρικής κοινότητας με ισχυρούς δεσμούς που αποτελεί εγγύηση για την συνέχισή της και στο μέλλον.

Ti troverò, του Ηλία Κοντέα (Σκηνοθεσία: Ηλίας Κοντέας. Συμμετέχουν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Θεόκριτος Ζαφειρίου, Ρίτα Ντιναπόγια, Παύλος Παπαδημητρίου, Νίκος Σαχάς, Λίλα Φωτίδου)

Αγγελική Καλλιάνου: «O θίασος γιορτάζει 40 χρόνια ύπαρξης με μια τεράστια αγκαλιά προς όλες τις κατευθύνσεις, προς τους ηθοποιούς του, παλιούς και νέους»

Κυρία Καλλιάνου, πόσο διαφορετικός ήταν ο φετινός τριήμερος επετειακός εορτασμός 40 χρόνων παρουσίας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου από τους προηγούμενους;

Το φετινό είναι ιδιαίτερο γιατί «συνέπεσε» σχεδόν με την Παγκόσμια Ημέρα Θέατρου καθότι σχεδόν μια εβδομάδα μετά ξεκίνησε η σειρά εορταστικών παραστάσεων. Τα συνδέω αυτά τα δυο μιας και ο Τάσος Νυχάς είναι και η «Ψυχή», ένας από τους βασικούς συντονιστές της ιδέας να γιορτάζουν ετησίως την 27 Μαρτίου όλοι οι ελληνόφωνοι θίασοι των Βρυξελλών μαζί επί σκηνής, και αυτό, από το 2018 όπου είχα την τιμή να παίζω στο σκετσάκι που παρουσίασε το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι, σε σκηνοθεσία του κυρίου Νυχά.
Φέτος επέλεξε να συνδυάσει δύο επιτυχίες του θιάσου, την μια μετά την άλλη, και να προλογίσει με μια βραδιά όπου έδωσε βήμα στους συγγραφείς της πόλης μας με το Θεατρικό Αναλόγιο. Αν μη τι άλλο, θα έλεγα ότι γιορτάζει ο θίασος 40 χρόνια ύπαρξης με μια τεράστια αγκαλιά προς όλες τις κατευθύνσεις, προς τους ηθοποιούς του, παλιούς και νέους, προς το κοινό του αλλά και προς τους δημιουργούς που το πλαισιώνουν τόσα χρόνια. Το φετινό κεράκι μοιάζει με φεστιβάλ τελικά …

Ποιες είναι οι σκέψεις σας για την θεατρική ομάδα του Εργαστηρίου και τον Τάσο Νυχά, μία ομάδα και έναν σκηνοθέτη με τον οποίο έχετε συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν;

Ότι και να πω, θυμηθώ, γράψω, θα είναι λίγο … Για να σας δώσω μια ιδέα του πόσο «οικογενειακά» νοιώθω μέσα στον θίασο του Τάσου, θα σας πω απλά ότι γίναμε και κουμπάρες με την συμπρωταγωνίστρια μου την Βαρβάρα (Κάζιρα) πέρυσι, στην βάφτιση της κόρης μου.
Ο Τάσος έχει αυτήν την «αύρα» σαν σκηνοθέτης αλλά και σαν άνθρωπος, να σε παρασύρει σε ό,τι όραμα και να έχει. Είχα την τύχη να ανταποκριθεί θετικά στο μήνυμα που του έστειλα το 2009 όταν είχα μείνει εκτός παράστασης από το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου με το οποίο συνεργαζόμουν από το 1994. Με εμπιστεύτηκε με ρόλους για τους οποίους ακόμη και σήμερα αναπολούμε τις ατάκες με αγάπη. Και δεν μιλάω μόνο για το βραβείο στην Ιεράπετρα το 2015, το οποίο ήταν το κερασάκι στην τούρτα μιας καταπληκτικής συνεργασίας.

Σαν βγεις να οδηγήσεις στις Βρυξέλλες, της Βούλας Καγιάσα (Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα, Συμμετέχουν: Ιωακείμ Δρόσος, Αντρέας Στεμπίλης, Κοραλία Κοντού και Kristina Grigaité )

Ποιες είναι οι καλλιτεχνικές αλλά και ανθρώπινες στιγμές που κρατάτε πιο έντονα στην μνήμη σας, από τον Μάρτιο του μακρινού -πλέον- 2009, και την παράσταση Ερωτόκριτος, μέχρι σήμερα;

Ασυζητητί η παράσταση ΚΑΠΝΟΚΡΑΤΩΡ του Ανδρέα Στάικου έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μας (και για την κουμπαριά αλλά και για το βραβείο Β’ Γυναικείου στην Ιεαράπετρα που προανέφερα). Με είχε συγκλονίσει η δήλωση του κυρίου Στάικου όταν ήρθε να μας δει στην πρεμιέρα που αναρωτήθηκε «πως γίνεται να μοιάζω τόσο πολύ στην ηθοποιό για τον οποίο είχε γράψει τον χαρακτήρα της Γεωργίας ενώ δεν της μοιάζω καθόλου εμφανισιακά, ούτε καν στο σωματότυπο, και δεν υπάρχει κανένα βίντεο των παραστάσεών τους για να πει κανείς ότι είχα εμπνευστεί από το παίξιμο της». Δεν έχει υπάρξει νομίζω πιο δυνατό κομπλιμέντο από αυτό: να μου λέει ο συγγραφέας ότι του θύμισα την πρωταγωνίστρια για την οποία έγραψε τον ρόλο.

Από τον Ερωτόκριτο (όπου θυμάμαι ότι εκτός από τον κομπαρσικό ρόλο της Αυλικής, είχα και τον παρασκηνιακό ρόλο του να βοηθάω την έφηβη τότε Δάφνη Πατακιά να αλλάζει από το φόρεμα της προς το νυχτικό της για την σκηνή στο μπαλκόνι ως Αρετούσα) μέχρι και την παράσταση που τελικά δεν προλάβαμε να παίξουμε μπροστά στο κοινό λόγο πανδημίας (Το Ψέμα του Ιάσωνα αρχικά αναβλήθηκε και τελικά ακυρώθηκε μιας και τα μέτρα δεν μας επέτρεπαν να συνεχίσουμε να ελπίζουμε ότι θα ανέβαινε σύντομα μέσα στο 2020-2021), έχω ένα τσουβάλι ωραίες αναμνήσεις, επί σκηνής αλλά και παρασκηνιακά.

Ένα πολύ έντονο συναίσθημα ήταν ο μονόλογος που σκηνοθέτησε ο Τάσος από το κείμενο του Άκη Δήμου «… και Ιουλιέτα».

Πρώτον γιατί ήταν η πρώτη φορά που ήμουν μόνη πάνω στην σκηνή για 45 λεπτά αλλά και ειδικά γιατί είχα γνωρίσει τον κύριο Δήμου στο σπίτι του Τάσου και της Γεωργίας και είχαν πει μπροστά μου ότι «θα μου πήγαινε» να το ανεβάσουμε. Δεν μου είχε ξανατύχει ο ίδιος ο συγγραφέας να συμφωνεί με τον σκηνοθέτη για να πάρω έναν ρόλο και αυτό με είχε κάνει να τρελαθώ από την χαρά μου για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και οι δυο.

Κρατάω επίσης στην καρδιά μου τον ρόλο μου στους Desperados, όσα χρόνια και να περάσουν, ζούμε ακόμη στους ρυθμούς εκείνης της «αποφοίτησης»!

Εύχομαι να μπορέσω να συνεργαστώ και πάλι με τον Τάσο μέσα στα επόμενα χρόνια, όταν μεγαλώσει λίγο ακόμη το κοριτσάκι μου και να καταλάβει ότι «έχει ανάγκη η μαμά να πηγαίνει και σε καμιά πρόβα»

Εύχομαι χρόνια πολλά στον θίασο, αλλά προ πάντων στον Τάσο, να είναι καλά για να γιορτάσουμε τα 50 κεράκια σε 10 χρόνια με χαρά!

Απόστολος Ιωακειμίδης: «Ο Τάσος να συνεχίσει να είναι ο «Ο Κουν των Βρυξελλών»»

Κύριε Ιωακειμίδη, πόσο δύσκολο είναι για μία θεατρική ομάδα να είναι με συνέπεια επί 40 χρόνια στο χώρο του κοινοτικού θεάτρου; Ποιες οι απαιτήσεις αλλά και οι θυσίες μιας τέτοιας προσπάθειας;

Αλήθεια χαίρομαι που μου βάζετε αυτή την ερώτηση γιατί μου επιτρέπει να θυμηθώ τα περασμένα και να αναπολήσω με νοσταλγία τις δεκαετίες του ’80 και ’90 που είμασταν νέοι και πρόθυμοι να τα δοκιμάσουμε όλα. Ε, βέβαια θα περιαυτολογήσω λιγάκι βασιζόμενος στην ανέλπιστη επιτυχία του όλου εγχειρήματος. Ναι, είμαστε μια θεατρική ομάδα που εργάσθηκε από την αρχή σωστά και καλά, δηλαδή υπήρξε συνεπής όσον αφορά την ποιότητα των παραστάσεων.
Όταν ξεκινήσαμε το 1985 δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε ότι αυτό θα ήταν η αρχή μιας νέας ευχάριστης περιόδου για τη ζωή μας στις Βρυξέλλες που άρχισε για τους περισσότερους μετά το 1981. Πράγματι, χωρίς να το επιδιώξουμε, η πρώτη ομάδα των 30 περίπου ατόμων μεγάλωσε πάρα πολύ και μετά από το τρίτο έργο δημιουργήθηκε από πλευράς κοινού αλλά και από παλιούς και νέους ερασιτέχνες
ηθοποιούς τέτοια ζήτηση για παραστάσεις που προβληματιζόμασταν ως προς την αντιμετώπιση του θέματος. Βλέπετε η συμμετοχή σε ένα θέαμα το οποίο έβλεπαν αρκετές εκατοντάδες Ελλήνων προσέφερε αναγνωρισιμότητα. Την δόξαv ουδείς εμίσησε!

Όπως καταλαβαίνετε δεν αποφευχθήκαν οι διασπάσεις που προκάλεσε η επιτυχία του εγχειρήματος, γεγονός όμως που αποδείχθηκε μάλλον θετικό, αφού δημιούργησε μια άμιλλα, ενώ με τον καιρό μέλη της μιας ομάδας συμμετέχουν σε θεάματα άλλης ομάδας. Δημιουργήθηκαν καλές φιλίες που κρατάνε ακόμη, πολλές σχέσεις αγάπης αλλά -να μην ξεχάσω- και πέντε γάμοι.
Με ρωτήσατε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε. Ναι, είχαμε τέτοιες καταστάσεις όσον αφορά τους ρόλους, αλλά όχι έντονα μαλώματα. Εντάξει, δεν ήταν όλα ρόδινα, αλλά οι στενοχώριες για τους ρόλους τέλειωναν ήρεμα χάρη στον ήπιο χαρακτήρα του Τάσου Νυχά, που αρκετά νωρίς ανέλαβε την διεύθυνση της ομάδας, και την οικονομική διαχείριση, και βέβαια όλες τις συνεπακόλουθες αγγαρείες.
Τις μεγαλύτερες δυσκολίες τις περάσαμε στην εποχή των παιδικών θεαμάτων όταν έπρεπε να αντιμετωπίσουμε γονείς παιδιών που δεν συμμετείχαν και ρωτούσαν για το πότε θα «παίξουν και τα δικά τους τα παιδιά». Ναι, είναι αλήθεια ότι απευθυνόμασταν σε γονείς που γνωρίζαμε από τις σχολικές συγκεντρώσεις και ξέραμε ότι δεν θα δημιουργούσαν φασαρία με απαιτήσεις ρόλου για το παιδί τους.

Ως προς τις θυσίες που με ρωτάτε θα ήθελα να εξηγήσω ότι αυτές ήταν ελαφρές, δηλαδή οικογενειακού κυρίως χαρακτήρα, υπό την έννοια ότι πάντα θα έπρεπε για τις πρόβες να λείπει ένα μέλος της οικογένειας από το σπίτι που θα συνοδεύει το παιδί του. Αλλά όχι ότι δεν θα ήταν αληθές εάν έλεγα ότι γίνονταν θυσίες. Δουλειές και αγγαρείες γίνονται από κοινού, γιατί όπως μαθαίναμε στην πρώτη τάξη του γυμνασίου «Ο φίλος τον φίλον εν πόνοις ου λείπει»

Ποιες θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι οι διαφοροποιήσεις και η εξέλιξη που ο χρόνος έφερε από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου μέχρι σήμερα;

Από την αρχή παίζαμε ελληνικό ρεπερτόριο στην ελληνική γιατί δεν τολμούσαμε να ανοιχτούμε σε ξενόγλωσσα έργα. Θέλαμε τα έργα να έχουν πάντα έντονο πολιτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον, αλλά και να προκαλούν θέματα συζήτησης. Τα πρώτα χρόνια γινόταν επιλογή των έργων από μια μικρή ομάδα αλλά σιγά σιγά οι προτάσεις γίνονταν από τον Τασο Νυχα που ήδη είχε γίνει η ψυχή της ομάδας.

Ποια είναι τα στοιχεία που διαφοροποιούν την ομάδα του Ελληνικού θεατρικού Εργαστηρίου από τις άλλες ομάδας;

Όλες οι ομάδες είναι πολύ καλές, αλλά αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ των ηθοποιών και εν γένει των μελών. Να τονίσω ότι υπάρχουν ακόμη μέλη από την εποχή που ιδρύθηκε το εργαστήρι που αν δεν παίζουν βοηθούν ακούραστα σε όλες τις τεχνικές δουλειές. Εγώ και οι της παλιάς φρουράς ανήκουμε στο χορό των γερόντων Σπαρτιατών και επιτρέψτε μου να πω παραφράζοντας τον Πλούταρχο ότι υπήρξαμε κάποτε «άλκιμοι νεανίαι» ηθοποιοί που τώρα με χαρά θαυμάζουνε τις παραστάσεις που κάνουν τα νέα σχήματα που δημιουργήθηκαν και που μας λένε ότι «εμείς θα είμαστε πολύ καλύτεροι»

Μία ευχή για το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι και τον Τάσο Νυχά

Να συνεχίζει να κάνει άψογες παραστάσεις και με τον Τάσο στο τιμόνι για πολλά χρόνια ακόμη και να είναι πράγματι αυτό που τον αποκάλεσε μια ηλικιωμένη κυρία στα 102 της που είδε σχεδόν όλα τα έργα μας «Ο Κουν των Βρυξελλών».

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post 40 χρόνια δημιουργίας για το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήριο! appeared first on .

Σήμερα φιλοξενούμε την χαρισματική ηθοποιό Αγγελική Καλλιάνου και τα «δικά» της 60 δευτερόλεπτα με τον Κορονοϊό.
Η ευκαιρία ήταν μοναδική για να συνομιλήσουμε μαζί της και μέσω μιας συνέντευξης με θέμα τι άλλο; την ιδιαίτερη περίοδο που όλοι βιώνουμε, τις ανθρώπινες σχέσεις και το Θέατρο.

Αγγελική, μεταξύ αγάπης και μίσους ακροβατεί η σχέση των πολιτών με το βελγικό κράτος σε αυτή την περίοδο (και όχι μόνο) πανδημίας του Covid-19 . Από το 1 έως το 10 πόσο θετικά κρίνεις τις κινήσεις που έχει κάνει μέχρι τώρα η βελγική κυβέρνηση;

Σε κλίμακα παγκόσμιας αντιμετώπισης της πανδημίας, θα τους έβαζα 6. Δεν αντέδρασαν ακριβώς στην ώρα τους αλλιώς δεν θα είχε προλάβει να γίνει τόση διασπορά. Από την άλλη δεν ήταν σχεδόν καθόλου εξοπλισμένοι για τέτοια μάχη: τεστ δεν υπήρχαν, όσες μάσκες και να παρήγγειλαν τις έκαψαν γιατί δεν πληρούσαν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές σχετικές με την ασφάλεια, η ιστορία με τα εκτιθέμενα γηροκομεία θα είναι για πάντα μια από τις σκοτεινές πλευρές στην διαχείριση αυτής της κρίσης.

Από την άλλη όμως, παρ” όλες τις ελλείψεις, δεν φέρθηκαν όπως στην Μεγάλη Βρετανία ή στις ΗΠΑ, και έτσι δεν μπορώ να τους κατεβάσω κάτω από την βάση, γιατί απ” ότι όλοι βλέπουμε, δεν ήταν επόμενο να θυσιαστούν έτσι 6-7 εβδομάδες από την τοπική οικονομία για να σωθούν ζωές. Και τα σημερινά νούμερα, τέλη Απριλίου, δείχνουν ότι πέτυχαν τα μέτρα ως τώρα…

Η προπόνηση που όλοι έχουμε κάνει στον ψηφιακό τρόπο ζωής πιστεύεις πως μας βοήθησε σε αυτή την περίοδο της καραντίνας; Μπορεί ίσως να αποτελέσει και το επόμενο, μόνιμο βήμα, επι-κοινωνίας μας;

Το διαδίκτυο και το κινητό έχουν μπει για τα καλά στην ζωή μας, δεν το αμφισβητεί πια κανείς. Στην Ελλάδα, εάν δεν είχες να στείλεις SMS, δεν έβγαινες έξω… Είδαμε τους γονείς μας, εκεί που δεν έλεγαν και τα καλύτερα λόγια για τα σόσιαλ μίντια, να είναι το πρώτο ποστ της ημέρας στο facebook κατά την διάρκεια της καραντίνας.

Δεν ξέρω όμως κατά πόσο -όταν θα μπορέσουμε πάλι-, το να παίρνεις τον άλλον μόνο για να του κλείσεις ραντεβού να τα πείτε από κοντά, για καφέ ας πούμε, δεν θα γίνει, έστω και για λίγο, η νόρμα.
Οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται. Ενώνονται ή διαλύονται; Πως μας φαντάζεσαι στην μετα-κορονοϊού εποχή;

Η κρίση είναι απλά ένας μεγεθυντικός φακός που εστιάζει στα προβλήματα ή αντιθέτως αναδεικνύει την λάμψη των σχέσεων. Οι τοξικές σχέσεις βρίσκουν λόγο και αφορμή να διαλυθούν ή, σε μερικές περιπτώσεις, αποτελούν αφορμή για ενδο-οικογενειακή βία. Από την άλλη, ξεχασμένες φιλίες αναζωπυρώθηκαν, αλληλεγγύη και χέρι βοηθείας από αγνώστους που τυχαίνουν να μπορούν να σταθούν σε ώρα ανάγκης γίνονται όλο και πιο συνειδητά.

Θα μου άρεσε να ξυπνήσω σε μια πραγματικότητα την επόμενη μέρα μετά το τέλος της κρίσης και τα βιντεάκια με εκείνους τους καβγάδες στα σουπερμάρκετ για το χαρτί τουαλέτας να είναι μια κακή ανάμνηση του «παλιού κόσμου».

Λουκέτο στα θέατρα, στις κινηματογραφικές αίθουσες, σε συναυλίες και πολλές άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες μέχρι «νεωτέρας». Σε ποια θεατρική στιγμή σε έπιασε ο κορονοϊός;

Αυτό για μένα είναι ένα από τα προσωπικά δράματα που ζω. Είχα δυο παραστάσεις προγραμματισμένες για τον Μάρτιο 2020, μια στα ελληνικά (6-8 Μαρτίου με το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι) και μια στα γαλλικά (19-22 Μαρτίου με το théâtre Y-Grec). Ο σκηνοθέτης μας, ο Τάσος Νυχάς, πήρε την πολύ προνοητική απόφαση να αναβάλει τις παραστάσεις μας 3 μέρες πριν την πρεμιέρα, προς μεγάλη ανακούφιση όλων των συντελεστών. Βέβαια, εδώ μιλάμε για ερασιτεχνικό θέατρο και κανένας μας δεν έχασε το εισόδημα του με αυτή την κίνηση. Ο Γιάννης Γαβράς, που ανέβαζε Τσέχοφ στα γαλλικά, είχε ήδη ακυρώσει τις παραστάσεις μας με τον δικό του θίασο από τέλη Ιανουαρίου, και όταν είδε την κατάσταση να σοβαρεύει αρχές Μαρτίου, μου είπε με πολύ χιούμορ « τελικά, και να θέλαμε, δεν θα μπορούσαμε να είχαμε παίξει ».

Σε πιο φιλοσοφημένη απάντηση, εμένα ο κορονοϊος με έπιασε « έτοιμη » καθότι είχα πει ότι, με το που θα τελείωνα τις παραστάσεις στο Bozar, θα έκανα μια αποχή (sabbatical) για ένα-δυο χρόνια, για να κάνω και κάτι άλλο, για λίγο… Εννοείται ότι το ανακαλώ και με την πρώτη ευκαιρία θα ξανανέβω στο σανίδι !!! Γενικά: be careful what you wish for…

Πότε και κυρίως με ποιο τρόπο πιστεύεις πως θα επανέλθει η κανονικότητα στο χώρο του θεάτρου;

Δεν υπάρχουν χίλιες λύσεις εάν θέλουμε « ζωντανό θέαμα » επί σκηνής όπου το κοινό είναι και εκείνο παρών για να παίξει τον δικό του ρόλο: όταν βρεθεί το εμβόλιο. Μέχρι τότε, η κάθε κυβέρνηση, και ο κάθε ένας μας προσωπικά, θα πρέπει να το αναλάβει ως ευθύνη, γιατί αυτός ο χώρος θα έχει ανάγκη από μεγάλη στήριξη.

Υποθέτω πως η τεχνολογία μπορεί ίσως να βοηθήσει αλλά, μη γελιόμαστε : άλλο να κάνουμε εβδομαδιαία προβούλα μέσω βιντεοκλήσης με την παρτενέρ μου, την Βαρβάρα Κάζιρα, για να μην ξεχάσουμε τα λόγια μας μέχρι να παίξουμε την έτοιμη παράσταση μας που αναβλήθηκε, και άλλο να πρέπει να στήσεις παράστασή εξ αποστάσεως…

Τι σου έχει λείψει πιο πολύ από την προ κορονοϊού εποχή και γιατί;

Η αγκαλιά. Προσωπική επαφή. Τα ταξίδια. Η Ελλάδα και οι δικοί μου άνθρωποι εκεί. Να παίξω με τα ανιψάκια μου, που μένουν σε χώρα εκτός ΕΕ, και που, όταν τα ξαναδώ με το κάλο, δεν θα είναι πλέον μωρά, έτσι όπως πάει…

Μία ευχή για την «επόμενη μέρα»

Να είμαστε όλοι καλά, για να την ζήσουμε και να την γιορτάσουμε, μαζί…

Angie Kallianou – Showreel from Nyx Clips on Vimeo.

Φωτογραφίες: Newsville.be

The post 60 δευτερόλεπτα απέναντι στον κορονοϊό με την Αγγελική Καλλιάνου appeared first on .

Η θεατρική ομάδα Y-Grec υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Γαβρά, παρουσιάζει το έργο «Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» (La réunification des deux Corées) του θεατρικού συγγραφέα Joël Pommerat, στο BOZAR, σε γαλλική γλώσσα, από 27 έως 31 Μαρτίου 2019.

Το Newsville.be παρακολούθησε την γενική πρόβα στο STUDIO του ΒOZAR την Τρίτη, η οποία έγινε χωρίς προβλήματα και με τον Γιάννη Γαβρά να κάνει τις τελευταίες διορθώσεις ενόψη της σημερινής πρεμιέρας.

Ελληνικό ενδιαφέρον και από μεριάς κάστινγκ αφού η Στέλλα Ανδρουλάκη, ο Δημήτρης Μαλαφέκας και η Αγγελική Καλλιάνου συμμετέχουν παίζοντας περισσότερους από έναν ρόλο στο βραβευμένο σπονδυλωτό έργο του Joël Pommerat.

Το έργο «Η Επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» γράφτηκε το 2012 και πρωτοπαίχτηκε στο Παρίσι, στο θέατρο Οντεόν, το 2013. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία (Prix Beaumarchais/le Figaro du meilleur auteur, Prix du Meilleur Spectacle public au Palmarès du théâtre et Prix de la meilleure création d’une pièce en langue française du Syndicat de la critique).

Τι είδαμε στο Studio του Bozar

Αρχικά να σημειώσουμε πως η παράσταση -την οποία σας συστήνουμε ανεπιφύλακτα να δείτε- είναι πολύ σωστά δουλεμένη από όλες τις πλευρές. Η σκηνογραφία με την βοήθεια βίντεο-εικόνων δίνει έναν επιβλητικό, μελαγχολικό αλλά και σκληρό μερικές φορές χαρακτήρα στις ξεχωριστές, βαθιά ανθρώπινες, ιστορίες έρωτα και αγάπης τις οποίες διαπραγματεύεται το έργο «Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα». Η διανομή ρόλων σωστά επιλεγμένη, με όλους τους ηθοποιούς να πατάνε εξαιρετικά καλά στα κείμενα τους και την ίδια στιγμή να ανταποκρίνονται στους πολλαπλούς ρόλους που ο καθένας καλείτε να ερμηνεύσει στο απαιτητικό αυτό έργο. Η σκηνοθεσία του Γιάννη Γαβρά είναι στιβαρή, έχοντας ο ίδιος δώσει ιδιαίτερο βάρος σε σημεία όπως η κίνηση των ηθοποιών πάνω στη σκηνή, τα ρούχα και το μακιγιάζ, στις εναλλαγές ρόλων και προσώπων καθώς και στην σωστή ροή του έργου η οποία κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.

Αγάπη, έρωτας, ανεκπλήρωτα όνειρα και εποχές σύγχυσης

Η αγάπη σε όλες της τις μορφές, δυνατά, μπερδεμένα συναισθήματα μεταξύ ανθρώπων, προβληματικές καταστάσεις, οριακές συμπεριφορές, ανέφικτοι πόθοι, συνδυάζονται άρρηκτα με ένα παρασκηνιακό πικρό χιούμορ, από αυτά που μόνο η ζωή μπορεί να φέρει. Σαρκασμός, αμηχανία, συμβιβασμοί, οδηγούν μέσα από είκοσι ξεχωριστές σκηνές στην ανέφικτη «επανένωση της Βόρειας και Νότιας Κορέας».
Τα στιγμιότυπα ζωής που μας φανερώνονται -κατά πολύ άφιλτρα σε δεύτερες σκέψεις- τείνουν στην συνειδητοποίηση του ότι » η Αγάπη δεν φτάνει», η «Αγάπη είναι μία επινόηση, ένα παιχνίδι του μυαλού».

Ποιους ξεχωρίσαμε

Οι γρήγορες εναλλαγές ρόλων, μακιγιάζ και κουστουμιών σε συνδυασμό με τις απαιτητικές οδηγίες του Γιάννη Γαβρά εντείνουν την συναισθηματική φόρτιση πάνω στη σκηνή οδηγώντας τους ηθοποιούς να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό. Χωρίς να παινεύουμε το σπίτι μας, η Αγγελική Καλλιάνου πατάει ίσως καλύτερα από όλους στις 6 διαφορετικές σκηνές που συμμετέχει. Εκφραστική, με ένταση σε λόγο και κίνηση, καταφέρνει να «παίζει» ακόμα κι όταν δεν παίζει, ερμηνεύει με ευκολία όλους τους χαρακτήρες που τις εμπιστεύτηκε ο σκηνοθέτης. Στο ίδιο ύφος, επιβλητικός και σωστά ψυχολογικά σκοτεινός ο Δημήτρης Μαλαφέκας ο οποίος κράτησε μεταξύ άλλων έναν εξαιρετικά ιδιαίτερο ρόλο (επί σκηνής τα υπόλοιπα).
Από τους γαλλόφωνους ηθοποιούς ξεχώρισαν με την εμφάνισή τους o Jean-Philippe Dara, η Olympia Samyn καθώς και η πάντα ξεχωριστή Patrizia Carollo.

Photos: Newsville.be

Πληροφορίες παράστασης

Le groupe théâtral Théâtre Y-Grec présente

LA REUNIFICATION DES DEUX COREES
de Joël Pommerat

Bozar (Studio)
Rue Ravenstein 23, 1000 Bruxelles

Από 27/03/2019 ως 31/03/2019
Ώρες παραστάσεων: 20h
στις 31 Μαρτίου, στις 18h

Κρατήσεις / εισιτήρια: 02/345.28.57, gyannis@yahoo.fr και στον PERIPLE 02/230.93.35

Σκηνοθεσία : Yannis GAVRAS
Décor : Christian GUILMIN
Κοστούμια: Maison COSTHEA
Μακιγιάζ: Arielle BOUCHEZ
Βίντεο: Nikos NYCHAS
Αφίσα: Jean-Jacques SAMYN

Με τους :
Stella ANDROULAKI, Patrizia CAROLLO, Jean-Philippe DARA, Philippe DUTRON, Angeliki KALLIANOU, Etienne LEMAL, Dimitri MALAFECAS, Monika NOGAJ, Bernard RENNESON, Olympia SAMYN, Véronique SZEKERES, Damien TOURNAY, et Georges VANCAMPENHOUT

Prix des places : en prévente sur le compte BE35 0682 1483 6637 et à PERIPLE 16 euros
Sur place ou à BOZAR 18 euros, Etudiants : 14 euros

The post «Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» από τον θίασο Y-Grec appeared first on .

Έχουν δύναμη οι θεατρικοί μονόλογοι. Δίνουν την ευκαιρία σε έναν ηθοποιό να αποδώσει τα μέγιστα στη σκηνή συνειδητοποιώντας πως επιλέγοντας αυτή τη διαδικασία ο δείκτης δυσκολίας αλλάζει σε σχέση με τις ερμηνείες στα πολυπρόσωπα έργα. Η έκθεση είναι πολύ μεγαλύτερη, το ρίσκο της κριτικής πιο εύκολο. Με αυτές τις σκέψεις αξίζουν συγχαρητήρια στις δύο ηθοποιούς, οι οποίες για πρώτη φορά έδωσαν ένα δυνατό στοίχημα και το κέρδισαν. Ένα μεγάλο μπράβο και στον Τάσο Νυχά που εγκαινίασε για πρώτη φορά το ιδιαίτερο αυτό θεατρικό είδος με την ομάδα του Εργαστηρίου.

Αγγελική Καλλιάνου και Τάσος Νυχάς

Οι θεατρικοί μονόλογοι έχουν την μικρή τους ιστορία στα θεατρικά δρώμενα της ελληνικής κοινότητας, είτε αυτοί παίχτηκαν από επαγγελματίες ηθοποιούς είτε από ερασιτέχνες. Αξιομνημόνευτος ένας από τους πρώτους που είδαμε στις Βρυξέλλες, ο μονόλογος με την εξαιρετική ερμηνεία του Νίκου Σταμογιάννη στον « Ορέστη » του Γιάννη Ρίτσου, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κατσάνου, πίσω στο 2010, στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών (ULB).
Τα τελευταία χρόνια, για διαφορετικούς λόγους, οι μονόλογοι, προσιτοί σε παραγωγή και « φορητότητα », μας έχουν χαρίσει ωραίες στιγμές, είτε από ηθοποιούς που έχουν έρθει από Ελλάδα όπως η Μάνια Παπαδημητρίου με τον “Monologue” της Σιμόν Ντε Μπωβουάρ, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου με το « Επάγγελμα Πόρνη » της Λιλής Ζωγράφου, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης με το «ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ » του Κώστα Λεϊμονή ή και τελευταία την πολύ καλή Εβελίνα Αραπίδου στο “Women of Passion, Women of Greece” της Ευγενίας Αρσένη. Δεν παραλείπω μία από τις καλύτερες φετινές παραστάσεις, τις « 7 Λογικές Απαντήσεις » του Λεωνίδα Προυσαλίδη, σε σκηνοθεσία Πάνου Γουργιώτη από το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου, ένα σύμπλεγμα μονολόγων το οποίο μας άφησε εξαιρετικές ερμηνείες.

Στους επόμενους μήνες θα δούμε τέσσερις ίσως και πέντε ακόμα μονολόγους με διαφορετικές αφορμές: με την ευκαιρία των 25 ετών του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου, θα παρουσιαστούν κατά το διήμερο (9-10 Δεκεμβρίου) οι μονόλογοι του Ι. Καμπανέλλη « Ο Επικήδειος » και το « Γράμμα στον Ορέστη », ενώ μονόλογος ετοιμάζεται ήδη για την αρχή της νέας χρονιάς για την ηθοποιό Εύη Στοΐδου σε σκηνοθεσία Πάνου Γουργιώτη και παραγωγή της Clique Art. Τέλος με την ευκαιρία του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου αναμένεται να δούμε άλλους δύο θεατρικούς μονολόγους (μικρότερης διάρκειας) στα τέλη του Μάρτη: έναν από την Nota Theatrale με την ηθοποιό Γιώτα Τσελέπη σε σκηνοθεσία Βούλας Καγιάσα, ενώ απ΄ότι μαθαίνουμε την ημέρα εκείνη τουλάχιστον μία ακόμα ομάδα θα επιλέξει να παρουσιάσει θεατρικό μονόλογο πιστοποιώντας πως το θεατρικό αυτό είδος θα κυριαρχήσει σε αυτή τη νέα σεζόν.

Λίτα Καλογεροπούλου

Λίτα versus Αντριάνα

Το Newsville.be παρακολούθησε την πρόβα της Δευτέρας 16 Οκτωβρίου στο Joli Bois, την πρώτη στην ουσία στο θέατρο και οι εντυπώσεις μας από την ερμηνευτική ετοιμότητα των δύο ηθοποιών ήταν περισσότερο από θετικές.

Η επιλογή της Λίτας Καλογεροπούλου για τον απαιτητικό ρόλο της Αντριάνας ήταν κάτι παραπάνω από κατάλληλη. Μέσα σε ένα σκηνικό προσωπικής πάλης, στην Ελλάδα της κρίσης, η Αντριάνα δουλεύει για να επιβιώσει σιδερώνοντας ακατάπαυστα. Την ίδια στιγμή τα 17 τηλεφωνήματα που δέχεται κατά τη διάρκεια του έργου βάζουν σταδιακά τον θεατή στην προσωπική ζωή της ηρωίδας: τα πιστεύω, οι πεποιθήσεις αλλά και οι αδυναμίες της θα έρθουν αντιμέτωπα – σε στιγμές οικογενειακής κρίσης – με τα κεντρικά πρόσωπα της ζωής της, τον γαμπρό, την φίλη, την αδερφή.

Η Λίτα Καλογεροπούλου με την ομολογουμένως καλύτερη της εμφάνιση επί σκηνής μας μετέφερε ωμά, αγχωτικά, χωρίς φίλτρα, την ένταση, την στεναχώρια, τον θυμό, την εσωτερική πάλη αλλά και το πείσμα της Αντριάνας, συχνά χωρίς την βοήθεια του κείμενου του Θανάση Παπαγεωργίου. Τα συναισθήματα ανακυκλώνονται άτακτα και την ίδια στιγμή δυναμώνουν κλιμακωτά στα 70 περίπου λεπτά του ακατάπαυστου αυτού μονολόγου.

Η υποκριτική δυνατότητα της Λίτας Καλογεροπούλου στον απαιτητικό αυτό ρόλο χειροκροτήθηκε άξια από το θεατρόφιλο κοινό, βάζοντας πλέον στον εαυτό της ψηλά τον θεατρικό πήχη.

Αγγελική Καλλιάνου

Φαντάσου μια Αγγελική δρομέα σ’ έναν δρόμο αντοχής. Στην τελική της ευθεία.*

Η Αγγελική Καλλιάνου αποτελεί ένα πολύ ξεχωριστό πρόσωπο στα ομογενειακά θεατρικά δρώμενα. Δεν είναι τυχαίο που μπήκε στο θέατρο. Δεν είναι τυχαίο το ότι έχει παίξει σε περισσότερα θεατρικά έργα από όποιον άλλον ερασιτέχνη ηθοποιό. Δεν είναι επίσης τυχαίο το ότι ο Τάσος Νυχάς της εμπιστεύτηκε το πιο απαιτητικό κείμενο που έχουμε δει σε θεατρική παράσταση στις Βρυξέλλες. Είχα την τύχη το καλοκαίρι που μας πέρασε να της « κρατήσω » για λίγο το κείμενο και εκεί κατάλαβα πως αυτό που πήγαινε να επιχειρήσει η Αγγελική θα ήταν το να βάλει το κερασάκι σε μία τούρτα που αφορά στην προσωπική της ενασχόληση με το θέατρο. Να πω την αλήθεια το ποιητικό κείμενο δεν είναι αυτό που θα με συγκινήσει στο θέατρο. Αν μου έδινες να διαλέξω μεταξύ του πρώτου μονολόγου και του δεύτερου, ναι, η ωμή γλώσσα της Αντριάνας (με τις υπερβολές της συχνά-πυκνά) θα μου ήταν πιο οικεία. Παρ΄όλα αυτά όταν τέλειωσε η πρόβα της Αγγελικής, την Δευτέρα, πριν τις παραστάσεις, κατάλαβα πως είχε πετύχει με τον καλύτερο τρόπο το προσωπικό της στοίχημα: από την μία να βγάλει ασπροπρόσωπο σκηνοθέτη και συγγραφέα και από την άλλη να αποδεχτεί πως πλέον « το κατάφερε και αυτό ».

Ο συγγραφέας Άκης Δήμου πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά θεατρικά πράγματα με τον μονόλογο «…και Ιουλιέττα» το 1995 και όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου : « Στην εκδοχή του Άκη Δήμου βρίσκουμε την Ιουλιέττα μόνη στο σπίτι της. Δεν υπάρχει Ρωμαίος, δεν υπάρχει κανείς. Τη βλέπουμε να μιλά σε έναν φανταστικό επισκέπτη για τη ζωή της, τον έρωτα, τη γυναικεία φύση. Μια Ιουλιέττα κουλουριασμένη, ακίνητη, ξεχασμένη – απομεινάρι της πιο ένδοξης ερωτικής ιστορίας που γράφτηκε ποτέ – θυμάται, στοχάζεται και προβλέπει, προειδοποιεί και αποκαλύπτει, μετέχοντας ακούσια σε μια μυσταγωγία της ανθρώπινης ύπαρξης».

Όπως και στον πρώτο μονόλογο που παρακολουθήσαμε έτσι και στον «…και Ιουλιέττα » τα συναισθήματα της ηρωίδας εναλλάσσονται συνεχώς: Ο έρωτας θα περάσει μέσα από το πρίσμα της μνήμης και θα βγάλει νοσταλγία, βάρος, αυτοκριτική, πικρία, χαραμάδες χαρούμενης έντασης – δίχως όμως πάθος – αφού και οι ουλές πλέον έχουν σχεδόν κλείσει στο πέρασμα του χρόνου. Η επιτυχημένη ερμηνεία της Αγγελικής Καλλιάνου βασίστηκε σε μία σκηνοθετική επιλογή με έντονη εκφραστική κίνηση και ακόμα πιο χαρακτηριστική μιμητική δράση επί σκηνής. Άκουσα αρκετές κριτικές πάνω σε αυτό το τελευταίο σημείο. Με τη σειρά μου θα προτιμήσω να επιμείνω πως η Αγγελική αυτό που καλέστηκε να κάνει το έκανε πάρα πολύ καλά. Αφαιρώντας την ενδυματολογική επιλογή και το δύστροπο ποιητικό κείμενο, ένας από τους συμμάχους που είχε η ηθοποιός επί σκηνής ήταν το προσεγμένα λιτό σκηνικό που ξεχώριζε – και την ίδια στιγμή έμπλεκε – το παιχνίδι της αφήγησης σε δύο κόσμους: αυτόν της βαριάς πολυθρόνας με την εσωστρέφεια και τις ανασφαλείς ερωταπαντήσεις και αυτόν των μαξιλαριών, της αναπόλησης και της αναπαράστασης των γεγονότων.

Αντί επιλόγου

Φαίνεται πως για το επόμενο διάστημα οι θεατρικοί μονόλογοι θα χαρακτηρίσουν τα ομογενειακά θεατρικά δρώμενα. Η δυναμική αρχή έγινε με το Θεατρικό Εργαστήρι, την Λίτα και την Αγγελική οι οποίες κάνανε πραγματικά μία αξιοθαύμαστη προσπάθεια.

Σε κάθε μία ξεχωριστά να δώσουμε την ευχή το επόμενο έργο να είναι μία προσωπική και θεατρική πρόκληση ακόμα μεγαλύτερη από αυτή που χειροκροτήσαμε στο Joli Bois.

*Πείραξα λίγο το πρωτότυπο κείμενο του Άκη Δήμου, το οποίο εμπεριέχεται στο πρόγραμμα της πρεμιέρας της παράστασης, πίσω στον Νοέμβριο του 1995: « Φαντάσου μια Ιουλιέττα δρομέα σ’ έναν δρόμο αντοχής. Στην τελική της ευθεία ».

Λίτα Καλογεροπούλου

Photo: Newsville.be

The post Σκέψεις για τους δύο θεατρικούς μονολόγους που ανέβηκαν με επιτυχία από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι. appeared first on .