Naître 2 fois: η νέα ταινία του Στέλιου Κούλογλου

Η προβολή ενός ντοκιμαντέρ μπορεί να αποτελέσει πολλά περισσότερα από μια κινηματογραφική εμπειρία. Μπορεί να γίνει αφορμή για μνήμη, στοχασμό και βαθιά ανθρώπινη συγκίνηση. Στο κείμενο που ακολουθεί, η Βούλα Καγιάσα μοιράζεται τη δική της ματιά και τα συναισθήματά της από την avant-première του ντοκιμαντέρ Naître 2 fois – Γεννημένος 2 φορές του Στέλιου Κούλογλου, που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, παρουσία των συντελεστών και του ίδιου του πρωταγωνιστή.

Στις 8 Δεκεμβρίου είχα την τιμή και τη χαρά να βρεθώ ανάμεσα σε φίλους και θαυμαστές του Στέλιου Κούλογλου, στις Βρυξέλλες και στο ιστορικό Cinema Vendôme, για την avant-première του νέου του ντοκιμαντέρ, Naître 2 fois – Γεννημένος 2 φορές.

Η ιδέα γεννήθηκε πριν από τρία χρόνια, όταν ένα άρθρο για τον 94χρονο σήμερα Simon Gronowski τράβηξε την προσοχή του έμπειρου σκηνοθέτη. Ο Gronowski, κατά την περίοδο της πανδημίας, έπαιζε πιάνο στο ανοιχτό παράθυρο του σπιτιού του στις Βρυξέλλες, χαρίζοντας ανάσα αισιοδοξίας στους περαστικούς.

Η λαχτάρα του για ζωή ελεύθερη και άξια διεκδίκησης αποκτά ειδικό βάρος όταν γνωρίσει κανείς την αρχή της ιστορίας του: παιδί εβραϊκής οικογένειας, διέφυγε από το ναζιστικό τρένο που μετέφερε εκείνον και τη μητέρα του σε στρατόπεδο εξόντωσης χάρη στην απεγνωσμένη αλλά ηρωική κίνηση της μητέρας του, η οποία τον ώθησε να πηδήξει από το κινούμενο βαγόνι.

Ο τίτλος Naître 2 fois δεν είναι τυχαίος. Ο πρωταγωνιστής πορεύτηκε με την ακλόνητη πεποίθηση πως «η μητέρα μου δε με γέννησε για δεύτερη φορά για να ζήσω δυστυχισμένος· της οφείλω να είμαι χαρούμενος». Ο χρόνος και ο πόνος δεν τον εγκλώβισαν· τον διαμόρφωσαν δίνοντάς του τη δύναμη να αντισταθεί στην τραγική μοίρα.

Naître 2 fois: η νέα ταινία του Στέλιου Κούλογλου

Ο Στέλιος Κούλογλου δεν περιορίζεται στην κινηματογραφική αφήγηση της βαριάς ιστορίας ενός παιδιού που επέζησε του Ολοκαυτώματος, ούτε στην αναπαραγωγή των ήδη γνωστών ιστορικών στοιχείων της ναζιστικής περιόδου. Αντιθέτως, στρέφει το βλέμμα στην ενήλικη ταυτότητα του Gronowski, στη συγκρότηση της προσωπικότητάς του και στον τρόπο με τον οποίο διαμόρφωσε μια φιλοσοφία ζωής που υπερβαίνει το τραύμα.

Το ντοκιμαντέρ φωτίζει επίσης τη συγκλονιστική φιλία του με τον Koenraad Tinel, γιο ενός διαβόητου Βέλγου δωσίλογου, θέτοντας στο προσκήνιο τις αντιφατικές μνήμες που βαραίνουν και τους δύο άνδρες: ο ένας κουβαλώντας την οικογενειακή ενοχή, ο άλλος την απώλεια από την οικογενειακή τραγωδία. Μια φιλία όπου η προσωπική αλήθεια υπερβαίνει τους ρόλους θύτη και θύματος.

Αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος, σύμβολο για τους Βέλγους, επέλεξε όχι μόνο να ανοίξει χώρο στην καρδιά του για να λυτρώσει από την ενοχή όσους κουβαλούσαν την κληρονομιά του ναζιστικού παρελθόντος, αλλά βρήκε τη δύναμη να συγχωρήσει και πρόσωπα συνδεδεμένα με τις σκοτεινές σελίδες εκείνης της εποχής.

Τα εξαιρετικά πλάνα, που εναλλάσσονται ανάμεσα στις γειτονιές των Βρυξελλών και σε ένα σχεδόν δυστοπικό τοπίο το οποίο ζωντανεύει μέσα από τα εμπνευσμένα σκίτσα του Koenraad Tinel, συνθέτουν εικόνες όπου το κάδρο μετατρέπεται σε αφήγηση από μόνο του. Την ευαίσθητη σκηνοθετική ματιά συνοδεύει άξια η πρωτότυπη μουσική του καταξιωμένου συνθέτη Παναγιώτη Καλαντζόπουλου.

Όλα αυτά δημιουργούν μια κινηματογραφική εμπειρία, η οποία δικαίως απέσπασε το θερμό χειροκρότημα όσων είχαμε την τύχη να την ζήσουμε, παρουσία του Gronowski και του σκηνοθέτη Στέλιου Κούλογλου.

Ακολούθησε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με το κοινό, από την οποία ο Στέλιος Κούλογλου ήθελε να πάρει ιδέες και feedback για την τελική κόπια της ταινίας του. Η βραδιά έκλεισε με τζαζ νότες στο πιάνο από τον ίδιο τον Gronowski, συνοδεία της μπάντας του.
Η διοργάνωση της προβολής έγινε από τον Paul Emile Dupret και το Buen Vivir.

«La vie est belle. Πρέπει να ζήσεις ευτυχισμένος.» 
Simon Gronowski

The post «Naître 2 fois»: μια βραδιά μνήμης, ζωής και συμφιλίωσης στις Βρυξέλλες appeared first on .

Εισαγωγή από τον Γιάννη Δήμα

Το θεατρικό κοινό των Βρυξελλών είχε την χαρά να παρακολουθήσει την παράσταση «170 τετραγωνικά (Moonwalk)» του Γιωργή Τσουρή σε σκηνοθεσία Νίκου Νυχά, από την ομάδα του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου.

Το πρώτο αυτό έργο της 5ης δεκαετίας της θεατρικής δραστηριότητας του Εργαστηρίου κατάφερε με την δυνατή χημεία των ηθοποιών και τον απαιτητικό, σωστό ρυθμό που κατάφερε να επιβάλει ο Νίκος Νυχάς, να θίξει πολλές κοινωνικές θεματικές που αντανακλούν την ελληνική πραγματικότητα. Μέσα από το ρεαλιστικό του ύφος, έδωσε στους θεατές χώρο να αναλογιστούν δικές τους εμπειρίες και να δουν με νέα ματιά τις σχέσεις τους, κυρίως, με το οικογενειακό περιβάλλον.

Στον απόηχο της παράστασης, ζητήσαμε από την  Βούλα Καγιάσα, υπεύθυνη της θεατρικής ομάδας Nota Théâtrale, να μοιραστεί μαζί μας τις σκέψεις για την παράσταση «170 τετραγωνικά (Moonwalk)».

«Ο Νίκος Νυχάς κατάφερε να κερδίσει το κοινό ως σκηνοθέτης, αλλά και ως Γρηγόρης και Michael Jackson χαρίζοντάς μας αβίαστο γέλιο!»

Γράφει η Βούλα Καγιάσα*

Παρακολουθήσαμε μια σύγχρονη θεατρική παράσταση, τα 170 τετραγωνικά (Moonwalk) του Γιώργου Τσουρή σε σκηνοθεσία του Νίκου Νυχά, το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου στο Centre Culturel του Auderghem. Ο Νίκος, εκτός από το ότι είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της ελληνικής θεατρικής σκηνής στις Βρυξέλλες, μας εντυπωσίασε και με το πρώτο του ουσιαστικά σκηνοθετικό εγχείρημα, αναλαμβάνοντας δικαίως τη σκηνοθετική σκυτάλη από τον πατέρα του, τον αγαπητό μας Τάσο Νυχά, ο οποίος είναι η ψυχή για το ‘Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι’.

Με ρεαλιστική και λιτή σκηνοθεσία, ιδανική για την ανάδειξη των χαρακτήρων και της πλοκής – τα δύο αυτά ουσιώδη στοιχεία μιας παράστασης – γίναμε μάρτυρες των καλά κρυμμένων οικογενειακών μυστικών σε μια ελληνική επαρχιακή πόλη, η οποία αναπαράγει υποσυνείδητα τον συντηρητισμό, την υποκρισία και τον καθωσπρεπισμό. Η εσωτερική επιθυμία εξελίσσεται σε ανάγκη για επανάσταση ανατρέποντας έτσι τα δεδομένα. Οι ήρωες πορεύονται προς την αλήθεια τους που αποδεικνύεται όπως πάντα σωτήρια, όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και για όσους σχετίζονται μαζί τους. Ένα από τα επιδραστικά νεοελληνικά κείμενα της τελευταίας δεκαετίας, τονίζει τον σεβασμό για τη δυναμική των σχέσεων όταν βασίζονται στην ειλικρίνεια, επανεξετάζοντας τα θεμέλιά τους αντί να παραμένουν στατικές και αγκυλωτικές.

Με έξυπνες εναλλαγές ανάμεσα σε χιουμοριστικά στοιχεία και τη σκοτεινή πραγματικότητα, το οποίο αποδόθηκε μέσω φωτισμού και μουσικής, καθώς και με την επιτυχημένη καθοδήγηση των ηθοποιών για την εξαιρετική ερμηνεία όλων των ρόλων, ο Νίκος κατάφερε να κερδίσει το κοινό ως σκηνοθέτης, αλλά και ως Γρηγόρης και Michael Jackson χαρίζοντάς μας αβίαστο γέλιο!

Συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα για την επιλογή του έργου και την υπέροχη παράσταση που μας πρόσφερε. Ανυπομονούμε για τα επόμενα!

Photo credit: Al.Michailidis/Newsville.be

*Η Βούλα Καγιάσα κατάγεται από την Καβάλα και εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Είναι σκηνοθέτης και ιδρυτικό μέλος της Nota Théâtrale | ASBL που δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά στις Βρυξέλλες από τον Μάιο του 2013.

Με σπουδές στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης (ΔΠΘ) και μεταπτυχιακό στην Τέχνη του ζωντανού θεάματος (Master en Arts du spectacle)/Τμήμα Επιστημών Πληροφορίας και Επικοινωνίας (ULB), τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τη συγγραφή θεατρικών έργων, τα οποία έχουν ανέβει με επιτυχία στις Βρυξέλλες.

Συνεργάζεται με το Newsville.be από το 2011 αρθρογραφώντας στο πολιτιστικό κομμάτι και επιχειρώντας μια κριτική προσέγγιση κινηματογραφικών ταινιών-ντοκιμαντέρ και θεατρικών παραστάσεων. Έχει πάρει συνέντευξη από τους σκηνοθέτες Κώστα Γαβρά και Γιάννη Σμαραγδή με αφορμή την προβολή των νέων τους ταινιών στις Βρυξέλλες.

The post Τα 170 Τετραγωνικά «εγκαινίασαν» την πέμπτη δεκαετία του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου appeared first on .

Μαρία Πατακιά, Τάσος Νυχάς

Από τη Βούλα Καγιάσα
Μία ιδιαίτερα ξεχωριστή και συγκινητική βραδιά θεάτρου ζήσαμε όσοι είχαμε την τύχη να παρευρεθούμε το Σάββατο στο Centre Communautaire ‘Jolis Bois’, για την εκδήλωση που οργάνωσε ο Τάσος Νυχάς με το Ελληνικό Θεατρικό εργαστήρι (ΕΘΕ) σε συνεργασία με τον Κύκλο.

Τρεις από τις θεατρικές ομάδες των Βρυξελλών παρουσίασαν τρία μονόπρακτα με τη μορφή θεατρικού αναλόγιου.
Το θεατρικό αναλόγιο, είναι μια σκηνοθετημένη ανάγνωση νέων θεατρικών κειμένων. Δόκιμος όρος που συναντάται στα αγγλικά ως Reader’s Theater (Θέατρο Αναγνωστών) ή Closet Drama/Closet Play (Κρυφό Θέατρο), ενώ στα γαλλικά καθιερώθηκε από τον Αλφρέ ντε Μυσσέ ως Théâtre/Spectacle dans un fauteuil (Θέατρο/Παράσταση σε μια πολυθρόνα).

Η Μαρία Πατακιά, ως εκπρόσωπος του Κύκλου, έκανε μια ενδιαφέρουσα εισαγωγή για τους θεατές στο συγκεκριμένο θεατρικό είδος, παρουσιάζοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή ξεκινώντας από τις ρίζες του θεατρικού αναλόγιου στον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα.

«Αερόφυτα», Ηλίας Κοντέας, Σόνια Καρασαββίδου

«Τα Αερόφυτα» του Γιάννη Οικονομίδη

Το πρώτο θεατρικό αναλόγιο στη σειρά ήταν τα «Αερόφυτα» του Γιάννη Οικονομίδη σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου. Ένα μονόπρακτο που για πρώτη φορά παίχτηκε στην Αθήνα στον διεθνή διαγωνισμό Analogio International Festival 2022 με θεματικό τίτλο “Crossing Borders” στο πλαίσιο της επετείου μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή και απέσπασε το Α’ βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου. Αναμενόμενο η αμέσως επόμενη παρουσίασή του να ήταν στις Βρυξέλλες, τον τόπο όπου ζει ο συγγραφέας του από το 1987 και δραστηριοποιείται σκηνοθετικά στην θεατρική ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών.

Το έργο αρχίζει και τελειώνει με το τραγούδι «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης», αντιπαραβάλλοντας το θέμα του περιβάλλοντος που έθεσε ο Νίκος Γκάτσος πριν σχεδόν 50 χρόνια με τις δυσοίωνες προβλέψεις ενός τεχνοκράτη για μια οικολογική καταστροφή στα επόμενα 50 χρόνια.

«Αερόφυτα», Γιώργος Λιόλιος, Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Χρήστος Παναγιωτιακόπουλος, Δημήτρης Πουρνιάς

Ο μύθος της αρπαγής της Περσεφόνης που αποτέλεσε έμπνευση για τον Γκάτσο επανέρχεται στη σημερινή πραγματικότητα, μέσα από την ευαίσθητη ματιά του Γιάννη Οικονομίδη, με τον επιτυχημένο συμβολισμό του βίαιου
ξεριζωμού κάθε πρόσφυγα. Η ανάγκη για επιβίωση, το «όπου ζεις εκεί πατρίς» λειτουργεί στο συνειδητό επίπεδο σαν τις «αερόριζες που προσπαθούν να ψευτοριζώσουν». Όμως η μνήμη λειτουργεί πάντα στο υποσυνείδητο, όσο κι αν νιώθουν κάποιοι «ντροπή» και προσπαθούν να την σκοτώσουν επικαλούμενοι «αμνησία καλών προθέσεων».
Όπως η περίπτωση του τεχνοκράτη, γιου μεταναστών, ο οποίος συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση μεταλαμπαδεύει την ιστορική «αμνησία» και στη δική του κόρη.
Η ιστορία βέβαια επαναλαμβάνεται, καθώς η Ρωμιοσύνη «έναν χρόνο ζει ειρήνη και τριάντα στη φωτιά». Έτσι και η
επιλεκτική αμνησία αφού τολμάμε να ξεστομίσουμε σήμερα «Προσοχή, πρόσφυγες!».

Έπαιξαν: Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Σόνια Καρασαββίδου, Ηλίας Κοντέας, Γιώργος Λιόλιος, Χρήστος Παναγιωτακόπουλος
και Δημήτρης Πουρνιάς
Σκηνοθεσία: Μαρία Καραχάλιου
Επιμέλεια Μουσικής: Γιάννης Οικονομίδης
Επιμέλεια ήχου: Αλέξανδρος Γιάκας / Επιμέλεια φωτισμού: Τάσος Νυχάς

«Συνδετήρες», Ηλίας Ξυδιάς, Μαριάννα Τσελεπή, Τάκης Πλέσσας

«Συνδετήρες» του Δημήτρη Στασινόπουλου

Το συναισθηματικά φορτισμένο κλίμα του πρώτου θεατρικού αναλόγιου διαδέχτηκε το έργο «Συνδετήρες» του
Δημήτρη Στασινόπουλου, ο οποίος μας παρουσιάζει με επιτυχία για δεύτερη φορά στις Βρυξέλλες πρωτότυπη δική του θεατρική δημιουργία, υπογράφοντας και τη σκηνοθεσία.

Πρόκειται για ένα μονόπρακτο θεατρικό έργο που γράφτηκε για τη συγκεκριμένη εκδήλωση. Έξυπνο κείμενο με γρήγορες ατάκες σατιρίζει την προετοιμασία ενός σοβαρού πρότζεκτ μιας κατασκευαστικής εταιρίας από ένα ελληνικό νησί, με όση επιπολαιότητα και ανικανότητα μπορεί να διακρίνει ένα ολόκληρο επιτελείο με κεντρικό πρόσωπο τον πρόεδρό της ο οποίος ετοιμάζεται να ανακοινώσει το πρότζεκτ στο υπουργείο… στη μέση της νύχτας! Αναδεικνύοντας παθογένειες μιας, γνωστής σε όλους μας, νοοτροπίας προσέφερε συνεχόμενο και αβίαστο γέλιο στους θεατές, με την εμμονή των στελεχών της εταιρίας σε ζητήματα που όντως μπορούν να αποτελέσουν τροχοπέδη για την αίσια έκβαση του έργου, τους συνδετήρες της γραπτής πρότασης προς το υπουργείο, αλλά και την μαεστρία του Ηλία Ξυδιά στον εκκεντρικό ρόλο του προέδρου!

«Συνδετήρες», Γιάννης Ρόδιος, Εμμανουέλα Πρινιωτάκη, Ηλίας Ξυδιάς, Μαριάννα Τσελεπή, Τάκης Πλέσσας

Έπαιξαν: Ηλίας Ξυδιάς, Εμμανουέλα Πρινιωτάκη, Γιάννης Ρόδιος, Τάκης Πλέσσας και Μαριάννα Τσελεπή
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Στασινόπουλος

«Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», Πάνος Μιχαλέλης, Τάσος Νυχάς

«Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες» του Βασίλη Κατσικονούρη σε δραματουργική προσαρμογή του Τάσου Νυχά

Η βραδιά έκλεισε με το επίσης χιουμοριστικό «Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», ένα διήγημα του Βασίλη Κατσικονούρη, το οποίο ενέπνευσε με τα θεατρικά του στοιχεία τον Τάσο Νυχά, στον οποίο οφείλει την δραματοποιημένη εκδοχή που απολαύσαμε καθώς και τη σκηνοθεσία!

Το έργο πραγματεύεται το θέμα της σχέσης πατέρα και γιου, μέσα από το αιώνιο χάσμα δύο γενεών με διαφορετικά
βιώματα και, πάνω απ’ όλα, με διαφορετικά ενδυματολογικά ντεσέν: ριγέ πιτζάμες οι μεν, καρό πουκάμισα οι δε! Η
στερεοτυπική υποχρέωση του γονιού να αγωνιά για το μέλλον του παιδιού, παραγκωνίζει την αυτονόητη και ανιδιοτελή αγάπη. Ωστόσο αυτή βρίσκει χώρο να εκδηλωθεί σαν περηφάνεια και καμάρι ακόμη και για τα ασήμαντα.
Στο σημείο αυτό είναι που παρατηρώντας τα καταπιεσμένα συναισθήματα ενός ανθρώπου στη σκηνή, απελευθερώνονται τα δικά μας στην πλατεία. Και η Τέχνη έχει μοναδική τέχνη στο να εναλλάσσει τα συναισθήματα από το τραγικό στο κωμικό και το αντίστροφο, ώσπου στο τέλος να τα μπερδεύει. Όπως η ζωή.

Έπαιξαν: Στέλλα Ανδρουλάκη, Απόστολος Ιωακειμίδης, Πάνος Μιχαλέλης, Τάσος Νυχάς, Βαγγέλης Οικονομίδης, Τάκης Πλέσσας, Γιάννης Ρόδιος
Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς
Πρωτότυπη Μουσική: Μάνος Νυχάς

«Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», Απόστολος Ιωακειμίδης, Στέλλα Ανδρουλάκη

Το τέλος της εκδήλωσης βρήκε όλους τους συντελεστές επί σκηνής να μοιράζονται τη χαρά και τη συγκίνησή τους μαζί με τους θεατές σε αυτήν την, απρόσμενη, θεατρική γιορτή.

Το κοινό καταχειροκρότησε όχι μόνο τους νέους δραματουργούς για τις πρωτότυπες θεατρικές δημιουργίες αλλά και το συνεργατικό πνεύμα που κυριαρχούσε. Όσοι γνωρίζουν τη δυσκολία, το άγχος και τον κόπο πίσω από μια τέτοια διοργάνωση στηρίζουν με την παρουσία τους τις προσπάθειες όλων των ομάδων, αποκομίζοντας δυνατά συναισθήματα και συγκινητικές εικόνες.
Η βραδιά, δικαίως, ήταν αφιερωμένη στον Γιάννη Οικονομίδη!

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές και ευχαριστούμε τον Τάσο Νυχά που όντας ακούραστος και ενωτικός, μας οργανώνει σε από κοινού εκδηλώσεις προωθώντας και επικροτώντας νέες συνεργασίες.
Του εύχομαι να συνεχίσει να συγκινείται και να μας συγκινεί…

Επόμενο ραντεβού του θεατρόφιλου κοινού, αυτή τη φορά με τη συμμετοχή όλων των θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών για μια βραδιά με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα θεάτρου (27 Μαρτίου) στις 25 & 26 Μαρτίου στο θέατρο GC de Lijsterbes-Kraainem. Η εκδήλωση αποτελεί πλέον θεσμό από το 2018 και επανέρχεται δυναμικά έπειτα από αναγκαστική διακοπή λόγω των μέτρων της πανδημίας.

H Βούλα Καγιάσα είναι εκπαιδευτικός (ΔΠΘ) με Μεταπτυχιακές σπουδές στην Τέχνη του ζωντανού θεάματος (ULB). Σκηνοθέτης και ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας Nota Théâtrale που δραστηριοποιείται στις Βρυξέλλες από τον Μάιο του 2013. Κατάγεται από την Καβάλα και εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Συνεργάτης της ενημερωτικής-ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Newsville.be από το 2011 στην πολιτιστική ατζέντα, όπου επιχειρεί μια κριτική προσέγγιση κινηματογραφικών ταινιών-ντοκιμαντέρ και θεατρικών παραστάσεων. Έχει πάρει συνέντευξη από τους σκηνοθέτες Κώστα Γαβρά και Γιάννη Σμαραγδή με αφορμή την προβολή των νέων τους ταινιών τους στις Βρυξέλλες.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Συγκινητική η πρώτη βραδιά θεατρικού Αναλογίου στις Βρυξέλλες appeared first on .

Πάντως έχει άλλη αξία τίνος παιδιά είναι, το ομολογώ! Άλλον αέρα αποπνέει το μωρό του μετανάστη, άλλον του πρόσφυγα, άλλον του τουρίστα, άλλον του Έλληνα (ναι, αποτελούμε κι εμείς κατηγορία, το λέει και η Χρυσή Αυγή)! Ζωντανό βέβαια. Γιατί πνιγμένο, όσο να πεις, του αναγνωρίζεις, ως ύστατο χαίρε, την αξία που του πρέπει ως ανθρώπινη ύπαρξη και την λογάς ίση με αυτήν του παιδιού σου. Του δίνεις και μια χείρα βοηθείας να το βγάλεις από τη θάλασσα, ποστάρεις και μια μακάβρια φωτογραφία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ξεμπερδεύεις με τη συνείδησή σου.

Τώρα;
Τώρα… τι να του κάνουν δάκρυα δυο και στεναγμοί σαρανταδυό, που λέει κι ο Καμπανέλλης.

Και για να μη θεωρηθεί ότι εστιάζω μόνο στα του οίκου μας κάνοντας διακρίσεις, αναφέρομαι γενικότερα στην κατάντια που μας κατατρέχει ως είδος. Γιατί τα είδαμε και τα κατορθώματα της βόρειας και πολιτισμένης (!) Ευρώπης μας με την βαθύτατη ενσυναίσθηση και το πνεύμα αλτρουισμού που την κατακλύζει…

Ζούμε μια περίοδο γενικευμένης ανθρωπιστικής κρίσης, όπου αντί να αναζητούμε τα κύρια αίτιά της και να επικεντρωνόμαστε στην προσπάθεια ανατροπής τους, άλλοι ρίχνουν ευθύνες στο εκάστοτε κράτος που δεν μπορεί να υποδεχτεί ανθρώπους εντός των συνόρων του αξιοπρεπώς, πολλώ δε μάλλον όταν τους αντιμετωπίζει απάνθρωπα, άλλοι πάλι, ανίδεοι περί ιστορικών γεγονότων και συνθηκών που οδηγούν έναν ολόκληρο λαό στο να ξεριζωθεί από τον τόπο του, επιρρίπτουν ευθύνες στους ίδιους για το ότι δεν εισέρχονται αυτοί «αξιοπρεπώς!» στην εκάστοτε χώρα. Να έχουν διαβατήρια δηλαδή και δουλειά να τους περιμένει… Αυτή είναι η απαίτηση «πολιτισμένων» ανθρώπων από «απολίτιστους»! Τον χαρακτηρισμό «απολίτιστος» δεν τον χρησιμοποιώ τυχαία· τον άκουσα από μια συνάδελφό μου στα Ευρωπαϊκά Όργανα… Και αναφερόταν σε αυτούς που στοιβάζονται όπως-όπως σε τρύπιες βάρκες με την απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγουν από εμπόλεμη ζώνη. «Απολίτιστη, όντως…» σχολιάσαμε με άλλους συναδέλφους, έκπληκτοι μάρτυρες κι αυτοί της παραπάνω δήλωσης!

Σπουδαίο ρόλο βεβαίως στην αφύπνιση συνειδήσεων, ή στην προκειμένη περίπτωση στη διατήρηση σε καταστολή της ασυνειδησίας που κυριαρχεί, παίζει η πολιτική των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του Τύπου.

«Let us think of these things always and speak of them never…»*

Η καλλιέργεια της διπλής σκέψης «Το να γνωρίζεις πλήρως μια αλήθεια ενώ λες προσεκτικά κατασκευασμένα ψεύδη», που προφητικά ερμήνευσε ο George Orwell τη δεκαετία του ’40 στο 1984, χαρακτηρίζει κατά κόρον τον χώρο της ενημέρωσης όσον αφορά στον τρόπο προώθησης μηνυμάτων στο υποσυνείδητο των ανθρώπων.

Τα μέσα ενημέρωσης είχαν πάντοτε, και παραδόξως έχουν ακόμη, παρά τις απεριόριστες δυνατότητες διασταύρωσης και επαλήθευσης των πληροφοριών μέσω διαδικτύου, τη δύναμη να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη. Στην καλύτερη, έχοντας άγνοια για την είδηση που μεταδίδουν, προσανατολίζουν ακουσίως, εσφαλμένα.

Κατέχοντας προφανώς τον σημαίνοντα ρόλο που παίζει η σημειολογία των λέξεων στην αποκωδικοποίηση της πληροφορίας, οι δημοσιογράφοι χρησιμοποιούν ευρέως τον όρο «μετανάστες» αντί του ορθού «πρόσφυγες». Σύμφωνα με δήλωση του διευθυντή του Κέντρου Προσφυγικών Μελετών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Alexander Betts, «ο όρος ανέπτυξε πρόσφατα αρνητικούς συνειρμούς διότι τον μεταχειρίζονται εννοώντας «όχι πρόσφυγας»». Έτσι, υποδηλώνεται ότι εισβάλλουν στις ξένες χώρες από επιλογή, παράνομα, και άρα αποτελούν σκόπιμα απειλή για τους νόμιμους πολίτες.

Ακόμη χειρότερη και συνάμα υποτιμητική είναι η ασύστολη χρήση από τα ΜΜΕ και τον ημερήσιο Τύπο του όρου «λαθρομετανάστης» καθώς ενέχει την έννοια της εγκληματικής συμπεριφοράς. Και, ναι, φυσικά υπάρχουν και εγκληματίες ανάμεσά τους, όπως άλλωστε και ανάμεσα σε όλους τους μετανάστες απανταχού, οι οποίοι διαμένουν νόμιμα σε μια ξένη χώρα. Επίσης, δε θα ήθελα να σοκάρω, απλώς να αναφέρω ότι εγκληματίες υπάρχουν και ανάμεσα στους Έλληνες γέννημα-θρέμμα!

Τη χειραγωγούμενη αυτή διαμόρφωση κοινωνικών προτύπων και στερεοτύπων έρχεται πριν λίγους μήνες να επικρίνει το Al Jazeera, ανακοινώνοντας ότι αρνείται να αναπαράγει στο εξής τον όρο «μετανάστες» διότι δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική διάσταση του δράματος αυτών των ανθρώπων: «Ο όρος αυτός δεν αρμόζει πλέον για να περιγράψει τη φρίκη που εκτυλίσσεται στη Μεσόγειο. Μοιάζει σαν τα μέσα ενημέρωσης να μη δίνουν την ίδια αξία στους θανάτους των μεταναστών όσο στους θανάτους των υπολοίπων. Όταν εμείς στα μέσα ενημέρωσης χρησιμοποιούμε υποτιμητική ορολογία για ανθρώπους, συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος στο οποίο μπορεί να κακοφορμίσει ο λόγος του μίσους και ο ρατσισμός. Διευκολύνουμε τις κυβερνήσεις που για πολιτικούς λόγους δεν αποκαλούν όσους πνίγονται στη Μεσόγειο ως αυτό που είναι οι περισσότεροι: πρόσφυγες.»

Πράγματι, και σύμφωνα με τον ΟΗΕ, η διακριτή διαφορά ανάμεσα στον μετανάστη και τον πρόσφυγα έγκειται στο ότι «μετανάστες είναι όσοι έλαβαν ελεύθερα την απόφαση να μεταναστεύσουν, για λόγους δικούς τους και χωρίς την παρέμβαση ενός εξωτερικού, αναγκαστικού παράγοντα», ενώ σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 πρόσφυγας ορίζεται «όποιος λόγω ενός βάσιμου φόβου ότι θα καταδιωχθεί για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε κάποια κοινωνική ομάδα ή λόγω πολιτικών πεποιθήσεων βρίσκεται εκτός της χώρας του». Κι αυτό από μόνο του, εμένα προσωπικά, μου αρκεί για να μην κατηγορώ και απαξιώνω δυστυχισμένους ανθρώπους, νέους και γέρους που ζουν τη φρίκη του να βλέπουν τα παιδιά τους να πνίγονται. Από κει και πέρα, όταν το πρόβλημα είναι υπαρκτό, δεδομένο και οριοθετημένο, η σκέψη μετατοπίζεται προς την αντιμετώπισή του. Και η Ευρώπη καλείται και οφείλει να διαχειριστεί άμεσα και με σοβαρότητα ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά προβλήματα στην ιστορία της. Και ο καθένας μας ας κάνει ό,τι του αναλογεί στο βαθμό που δύναται και του υπαγορεύει η συνείδησή του.**

*Προτροπή του Βρετανού Πρέσβη Sir Owen O’Malley προς την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση το 1944, με σκοπό να αποκρύψουν από τον λαό το έγκλημα στο Katyn, όπου σφαγιάστηκαν περίπου 14.700 Πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου στη διάρκεια του πολέμου κατά της Πολωνίας την περίοδο της Γερμανοσοβιετικής Συνθήκης.

**Παραθέτω ανάρτηση στο FB ενός κοριτσιού από Αθήνα: «Πολλές φορές όταν υποστήριζα τους πρόσφυγες πολλοί «εθνικιστές » μου έλεγαν »αν είναι έτσι να τους πάρεις στο σπίτι σου» Εγώ λοιπόν σήμερα αυτό έκανα! Σήμερα πήγα στην πλατεία Βικτωρίας με ρούχα και τρόφιμα και τα μοίρασα σε αυτούς τους ανθρώπους που έχουν ουσιαστική ανάγκη. Αυτό που αντίκρισα ήταν σοκαριστικό. Άνδρες, γυναίκες, μωρά σε άθλιες συνθήκες μούσκεμα από την βροχή να ζητάνε λίγο φαγητό. Τους μοίρασα τα ρούχα που είχα μαζέψει και προσκάλεσα μια οικογένεια στο σπίτι μου να κάνουν ένα ζεστό μπάνιο και να φάνε ένα πιάτο σπιτικό φαγητό. Πώς μπορώ να λέγομαι Χριστιανή άλλωστε αν δεν ανοίξω το σπίτι μου σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Δεν το κοινοποιώ αυτό για να ακούσω μπράβο, το κοινοποιώ για να βοηθήσετε όσοι μπορείτε και να κάνετε ένα καλό. Ακόμα και ένα ζεστό μπάνιο που ο καθένας το θεωρεί δεδομένο για αυτούς τους ανθρώπους είναι πολυτέλεια. Όλοι είμαστε άνθρωποι και πρέπει να βοηθάμε όσους έχουν ανάγκη με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.. Μια κοινοποίηση από εσάς ίσως εμπνεύσει αρκετό κόσμο και κάνει ακριβώς το ίδιο… Σας ευχαριστώ.»

The post Να ήταν άραγε παιδιά μεταναστών ή προσφύγων; appeared first on .

Είναι η πρώτη φορά που είδα να έρχεται τόσο πολυάριθμο (περί τα 150 άτομα!) το ελληνόφωνο κοινό της ευρωπαϊκής πρωτεύουσας για  να υποδεχτεί  έναν συγγραφέα και μάλιστα χειροκροτώντας τον κατά την είσοδό του στην αίθουσα σα να επρόκειτο για διάσημο σταρ! Ο Αύγουστος Κορτώ είναι η τρανή απόδειξη και η χωρίς σκέψη απάντηση που θα έδινα σε όποιον αναρωτιέται για το αν υπάρχουν σήμερα νέοι αξιόλογοι και ώριμοι συγγραφείς, ισάξιοι του βεληνεκούς παλαιότερων και πολυδιαβασμένων.

Από την εντυπωσιακά ποικίλη θεματολογία της διάλεξής του, επιλέγω να καταπιαστώ με το πρώτο ζήτημα στο οποίο αναφέρθηκε, την αυτοκτονία της μητέρας του**. Η περιγραφή της στιγμής του απονενοημένου έγινε με τέτοιον κυνισμό και  τόσο τρομακτικά γλαφυρό τρόπο, που προκαλούσε περιτέχνως ένα αυθόρμητο και συνάμα αμήχανο γέλιο στο κοινό. Άνετα θα μπορούσε κανείς να πιστέψει από τον τρόπο αφήγησης ότι πρόκειται απλώς για μια φανταστική ιστορία ενός βιβλίου του και επ’ ουδενί για βιωματική εμπειρία του ιδίου. «Το δύσκολο είναι να τα ζήσεις, όχι να τα γράψεις», σχολίασε αργότερα απαντώντας στην εύλογη ερώτηση ενός ακροατή για το πώς μπόρεσε να γράψει για κάτι τόσο προσωπικό και επώδυνο, συνοψίζοντας την άποψή του στο ότι «κωμωδία ίσον τραγωδία συν χρόνος» επικαλούμενος τη λυτρωτική ρήση της Αμερικανίδας ηθοποιού Κάρολ Μπερνέτ.

Αν και στα περισσότερα βιβλία του είναι γενικά παρούσα η μητρική φιγούρα, για το συγκεκριμένο βιβλίο μας εξομολογήθηκε τον φόβο του, «λόγω της λατρείας για την Κατερίνα αλλά και του διορθωτικού φακού της μνήμης», να έμοιαζε με αγιογραφία. Στην επιπρόσθετη αγωνία του για το αν τελικά πρέπει να το εκδώσει ή όχι, διερωτώμενος «αφού είναι ήδη γνωστό το τέλος της Κατερίνας, άρα γιατί να το διαβάσει κάποιος;», την καταλυτική απάντηση έδωσε, όπως μας είπε, ο σύζυγός του: «Και τον Τιτανικό γιατί τον είδαμε; Όλοι ξέρουν ότι βουλιάζει στο τέλος!»

Ένα χαρακτηριστικό του νέου αυτού καλλιτέχνη που με κέρδισε, πέραν της αντισυμβατικής ‘hardcore’ αισθητικής του γενικότερα, είναι το περισσό θάρρος με το οποίο μιλάει δημοσίως για προσωπικά του θέματα, τα οποία δεν παύουν να αποτελούν ταμπού στην κοινωνία μας μέχρι και σήμερα: το πρόβλημα εθισμού του σε ουσίες, οι σεξουαλικές του προτιμήσεις, η ζωή με μια διπολική και ως εκ τούτου απούσα για το παιδί της μητέρα και, επιστέγασμα όλων, ο εγκλεισμός του στο Δρομοκαΐτειο.

Εξαιτίας της προαναφερθείσας εμπειρίας του, τάσσεται με ιδιαίτερο ζήλο υπέρ της ψυχανάλυσης, ψυχοθεραπείας και οποιουδήποτε είδους ψυχολογική βοήθεια μπορεί να λάβει καθείς από καταρτισμένους ανθρώπους. Κόντρα στα κλισέ της ελληνικής κοινωνίας, ενοχοποιητικού τύπου «μην λες ότι πας σε ψυχίατρο, σε νευρολόγο να λες», ο Κορτώ το προβάλλει ως αναγκαιότητα για όλους μας, αλλά κυρίως για όσους περνούν δύσκολα και παρ’ όλα αυτά επιμένουν να το αρνούνται· τους παρομοιάζει με εκείνον που έχει σπάσει το πόδι του και δεν πηγαίνει στο γιατρό. Σε μια προσπάθεια, λοιπόν, απενοχοποίησης της προσφυγής σε ειδικό, καταφεύγει στο ρητό του Κορνήλιου Καστοριάδη «Πριν κάνουμε επανάσταση καλό είναι να κάνουμε ψυχανάλυση!», εξυμνεί την ‘τρέλα’ του Κουροσάβα λέγοντας ότι δε θα είχαμε έργα του αν δεν ήταν για ψυχανάλυση και υποτιμά διακριτικά τη Μαλβίνα (το μοναδικό σημείο του λόγου του που πήρα κατάκαρδα καθότι… μαλβινική!) για τις επικριτικές της απόψεις για τους ψυχολόγους, ειρωνευόμενος: «Όποιος καταφέρεται εναντίον της ψυχανάλυσης βοά ότι χρειάζεται ο ίδιος..!»

Υ.Γ. Μετανιώνω που έφυγα πριν τελειώσει η ομιλία γιατί έπρεπε να πάω σε μια παράσταση και δεν κατάφερα να τον γνωρίσω από κοντά! À la prochaine fois!

*Το ψευδώνυμο «Αύγουστος» προέρχεται από το θαυμασμό του για τον August Strindberg, Σουηδό θεατρικό συγγραφέα, μυθιστοριογράφο και ζωγράφο του 19ου αιώνα και το «Κορτώ» ήταν απόρροια της γαλλικής κουλτούρας με την οποία ανατράφηκε!

**Η ζωή και το τέλος της μητέρας του αποδίδεται μυθιστορηματικά στο «Βιβλίο της Κατερίνας» που έχει μεταφερθεί και στο θέατρο με τίτλο «Η Κατερίνα βγαίνει απ’ το βιβλίο της» σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη, με τη Λένα Παπαληγούρα στον ρόλο της Κατερίνας και τον Λόλεκ να την συνοδεύει μουσικά live επί σκηνής, ενώ στην παράσταση συμμετέχει και ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

Ο Αύγουστος Κορτώ ήταν καλεσμένος του Ελληνικού Κύκλου σε συνεργασία με τον Πολυχώρο «Περίπλους», όπου έγινε και η διάλεξη, στις 23 Ιουνίου 2015.

Βιογραφικό:

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στην Ιατρική σχολή του ΑΠΘ, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Το 1999 δημοσίευσε την πρώτη συλλογή διηγημάτων του, το Βιβλίο των βίτσιων, και έκτοτε ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή και τη μετάφραση. Ζει πλέον στην Αθήνα, στα Εξάρχεια.

Στα πρώτα βιβλία του ήταν επηρεασμένος από τα έργα του μαρκήσιου Ντε Σαντ, σε επόμενα όμως πραγματεύεται θέματα όπως ο θάνατος, η κατάθλιψη (την οποία αντιμετώπισε και ο ίδιος),[η μητρότητα και η αγάπη. Επιρροή στο έργο του είχε η αυτοκτονία της μητέρας του.

Εκτός από μυθιστορήματα, έχει γράψει ποιήματα, θεατρικά, παιδικά έργα και μεταφράζει κυρίως σύγχρονη αμερικανική πεζογραφία. Έγραψε ακόμη το σενάριο και τη μουσική της ταινίας Τεστοστερόνη του Γιώργου Πανουσόπουλου. Είναι, τέλος, παραγωγός σε δικτυακά ραδιόφωνα.

Ο Κορτώ είναι ακτιβιστής, κατά των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, ενώ έχει δεχτεί και λεκτικές επιθέσεις για τις θέσεις του. Τον Νοέμβριο του 2014 παντρεύτηκε στην πολιτεία της Νέας Υόρκης τον σύντροφό του.

Βιβλιογραφία:

Το βιβλίο των βίτσιων, 1999

Ραμπαστέν, 1999

Το τετράγωνο, 2000

Στοιχειωμένος, 2001

Ο γλύπτης του δρόμου, 2002

Ανιμάλ, 2002

Οι νεράιδες του Μαν, 2003

Ο γιος της Τζοκόντα, 2003

Η λύσσα, 2004

Αυτοκτονώντας ασύστολα, 2005

Ο δαιμονιστής, 2007

Ο αφανισμός του Νίκου, 2008

Δεκαέξι, 2010

Τα ορφανά, 2012

Ο ταξιτζής των ουρανών, 2012

Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά, 2012

Το βιβλίο της Κατερίνας, 2013

Η βιογραφία μιας σκύλας, 2013

Επειδή είναι η καρδιά μου, 2014

Αυτογονία, 2014

Η λύσσα, 2014

Έρως ανίκατε μάσαν, 2015

The post Αυτοσαρκασμός και επιβίωση ή Ιστορίες εξωδερμικής θεώρησης appeared first on .

ο θεατρικό «Αλμυρός Ουρανός» του Άκη Δήμου, έργο άπαιχτο έως σήμερα, ανέβηκε για πρώτη φορά στο Centre Communautaire Joli Bois 1 και 2 Μαΐου 2015 σε σκηνοθεσία του Τάσου Νυχά, στα πλαίσια των τριήμερων εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 30 χρόνων της ομάδας του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου που δραστηριοποιείται στις Βρυξέλλες.

Την παράσταση τίμησε με την παρουσία του ο συγγραφέας του έργου, Άκης Δήμου.

Οι έμπειροι ηθοποιοί Άννα Κωνσταντάτου και Νίκος Χατζούδης έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό υποδυόμενοι δυο ποιητές που συναντιούνται σε ένα παραλιακό σπίτι. Η σκηνή, σαν ένα μεγάλο ανοιχτό παράθυρο όπου αγναντεύουμε τη θάλασσα σε βίντεο μέσα από μια γιγαντιαία οθόνη· σκηνοθετικό εύρημα που ταξιδεύει τον θεατή και οριοθετεί χρονικά και τοπικά τη δράση. Οι διάφανες κουρτίνες που ανεμίζουν απαλά από το αεράκι, αποπνέουν μιαν αίσθηση ανανέωσης, ζωντάνιας και ρομαντισμού. Σε αντιδιαστολή με το ανάλαφρο σκηνικό, ο διάλογος των ποιητών στάσιμος και αδιέξοδος, να αρχίζει και να τελειώνει μέσα σε όρια και στεγανά με πεποιθήσεις που κανείς από τους δύο δεν έχει τη διάθεση να αλλάξει ή να συμμεριστεί. Μία, δυνάμει, ιστορία αγάπης και έρωτα που προεξοφλείται και τελειώνει άδοξα πριν αρχίσει, από φόβο μήπως τελειώσει…

Η προσωπική μου αίσθηση από το έργο, παρασυρόμενη και από το ρόλο των δυο πρωταγωνιστών, καταγράφεται αυτή τη φορά με ποιητική διάθεση!

Ζωή μισή
Ποιητές χωρίς ποίηση. Έρωτας δίχως έρωτα.
Απόσταση που δε μικραίνει. Έλξη που δε νικιέται.
Δύναμη αλύγιστη. Αδυναμία ανομολόγητη.
Εμμονική προσκόλληση στο φόβο. Από φόβο.
Απάρνηση του έρωτα. Όχι ως πράξη, αλλά κι ως αίσθηση.
«Λάθος» το φιλί. Όλα «επιλογή».
Εκλογίκευση της φύσης. Μα… εκλογίκευση της φύσης;
Άρνηση που φέρνει ένταση. Επιθυμίες που κωφεύουν.
Έκρηξη χωρίς καταστολή. Κρότος σιωπής.
Παρελθόν που βαραίνει. Μέλλον που δεν αναμένει.
Ζωή με συμβάσεις, πρέπει, όρια. Χαμένη ζωή, χωρίς περιθώρια.
Φυγή απ’την αγάπη. Εφιάλτης το χάδι.
Υποκατάστατα. Ψεύτικοι στεναγμοί. Ζωή μισή.
Πάθη και πόθοι κρυφοί.
Απελευθέρωση; Η υποταγή.

Αν την άγγιζε…

The post Το θεατρικό «Αλμυρός Ουρανός» του Άκη Δήμου από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι appeared first on .

Ανάγνωση ποιημάτων του Καβάφη από τον Γιώργο Χρονά με την ιδιότητα του ξενοδόχου, ο οποίος υποδέχεται νοερώς τον ποιητή και συνομιλεί φανταστικά μαζί του. Σκηνικό αφαιρετικό ενός δωματίου του ξενοδοχείου με ένα γραφείο, δυο καρέκλες και υπό το φως ενός κεριού. Ο ξενοδόχος, καθισμένος συνεχώς στην καρέκλα του, διαβάζει γνωστά ποιήματα του Καβάφη στον ίδιο τον ποιητή, έως ότου τον πάρει ο ύπνος μπροστά στον υποτιθέμενο ακροατή του.

Πρόκειται για ένα ιδιότυπο μονόπρακτο που, προσωπικά, δε θα χαρακτήριζα θεατρική παράσταση, ελλείψει γνωρισμάτων που προσδίδουν θεατρικότητα σε μια παράσταση, αλλά μάλλον ανάγνωση ποιημάτων σε ένα συγκεκριμένο σκηνικό το οποίο συμβάλλει καταλυτικά στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Τα πέντε μουσικά θέματα που παρεμβλήθηκαν ανάμεσα στα ποιήματα, ως επιτυχημένη νοηματική προέκταση του ποιήματος που διαδέχτηκαν, «έσπαγαν» τη μονοτονία της ανάγνωσης, ωστόσο το άκουσμα ολόκληρου του τραγουδιού θα έλεγα ότι προκαλούσε στιγμές αμηχανίας στο κοινό. Αυτό βέβαια που μου έκανε εντύπωση είναι, αφενός, η απουσία πολύ γνωστών ποιημάτων του Καβάφη (Ιθάκη, Θερμοπύλες, Τείχη) και, αφετέρου, η επίπεδη ανάγνωση του Γιώργου Χρονά.

Ερωτηματικά που δεν άφησε αναπάντητα ο γνωστός ποιητής στην πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που ακολούθησε, όπου παραδέχτηκε ότι αφαίρεσε κάποια ποιήματα επειδή θα τα διάβαζε φρικτά! Μας εξήγησε επίσης ότι διάβαζε επίπεδα, κάνοντας ενίοτε και σαρδάμ, διότι ειδάλλως θα ήταν απλώς ένας καλός ηθοποιός· κάτι που συνειδητά απέφυγε υπερασπιζόμενος την άποψη του Ρίλκε ότι οι ηθοποιοί είναι οι χειρότεροι αναγνώστες ποιημάτων γιατί βάζουν συναίσθημα σε μια ιστορία, αλλά και ταυτιζόμενος με τον δάσκαλό του, Τσαρούχη, στο ότι «τα συναισθήματα σκοτώνουν την Τέχνη». Άλλωστε, όπως μας επισήμανε ο συγγραφέας, η τέχνη του Καβάφη σε αυτά τα ποιήματα είναι η έλλειψη συναισθημάτων στους στίχους του, οι οποίοι είναι αφαιρετικοί και απλώς περιγράφουν πράγματα και γεγονότα που έχουν ήδη συμβεί. Για αυτό και χαρακτήρισε τον Καβάφη ως αρχιτέκτονα, γιατρό, δάσκαλο, ζωγράφο, ενδυματολόγο κλπ, καθώς «όλα τα επαγγέλματα πρέπει να είναι ο ποιητής». Σε ερώτηση του Κίμωνα Φωτιάδη για το από πού εμπνέονται οι τωρινοί ποιητές, είπε χαρακτηριστικά: «Εγώ ασχολούμαι με το μηδέν. Ο κόσμος υποφέρει από τις γνώσεις των μορφωμένων. Εγώ βάζω αμόρφωτους να μιλούν. Δε με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με διάσημα γεγονότα.»
Τα όσα ωραία μας εξιστόρησε ο Γιώργος Χρονάς για τη ζωή του και τις εμπειρίες του με διάσημες προσωπικότητες έκλεισε με τη βαθυστόχαστη δήλωση ότι «το τέλειο στην τέχνη δεν είναι παρά ο θάνατος».
_____________________________________________________________________

Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο 56ο Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου στις 14 Αυγούστου 2013, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης καθώς και σε Ελευσίνα, Ζάκυνθο, Κοζάνη, Πτολεμαΐδα, Βόλο, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Αλεξανδρούπολη, Ρώμη, ενώ συνεχίζεται ακόμη η περιοδεία της.
___________________________________________________________________________

Ο Γιώργος Χρονάς γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1948 στον Πειραιά. Από το 1973, που εμφανίστηκε στα γράμματα, έχει εκδώσει δεκαοχτώ βιβλία με ποιήματα, πεζά, θέατρο. Ξεκίνησε από το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, επί Μάνου Χατζιδάκι, το 1979, παρουσιάζοντας την εκπομπή «Οδός Πάνος 17″, έως σήμερα πού παρουσιάζει το «Ξενοδοχείο Βαλκάνια». Εργάστηκε επίσης στο Πρώτο και το Δεύτερο Πρόγραμμα. Ποιήματά του και πεζά έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Εκατό τραγούδια του έχουν μελοποιηθεί από Έλληνες συνθέτες. Εκδίδει από τον Φεβρουάριο του 1981 το περιοδικό «Οδός Πανός», τις ομώνυμες εκδόσεις, καθώς και τις «Εκδόσεις Σιγαρέτα». Δημοσιογραφεί κατά καιρούς σε περιοδικά και εφημερίδες και είναι υπεύθυνος του ενθέτου «Βιβλιοθήκη» της «Ελευθεροτυπίας». Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

The post «Ο Κ. Π. Καβάφης στο Ξενοδοχείο Βαλκάνια» appeared first on .

Η νέα δουλειά του Γιώργου Αυγερόπουλου, διακεκριμένου δημοσιογράφου, κινηματογραφιστή και δημιουργού της σειράς ντοκιμαντέρ «Εξάντας» βραβεύτηκε, προτού καν ολοκληρωθεί, από εκπροσώπους τηλεοπτικών δικτύων στο FIPA, το Διεθνές Φεστιβάλ Οπτικοακουστικών Έργων που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Biarritz της Γαλλίας.

Μια ταινία-ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους με σπουδαία ιστορική βαρύτητα η οποία έγκειται στην καταγραφή πολιτικών και κοινωνικοοικονομικών γεγονότων της Ελλάδας του μνημονίου καθώς και στο ότι αποτυπώνει παράλληλα την πορεία της ζωής απλών πολιτών, από την έναρξη της κρίσης στην χώρα μας το 2010 έως και τον Σεπτέμβρη του 2014.

Στο ξεκίνημά του θυμίζει Αθήνα του ΄50, με ασπρόμαυρες εικόνες από το κέντρο της πόλης. Ξαφνικά το σκηνικό μετατρέπεται σε έγχρωμο (αλλαγή εποχής θα λέγαμε! εξέλιξη!), όπου κυριαρχεί η ανακοίνωση της αυτοκτονίας ενός ανθρώπου, τον οποίο γνωρίζουμε μέσα από την αφήγηση της κόρης του και τις γραμμές του γράμματος που άφησε…

Κι εδώ εμφανίζονται οι τίτλοι αρχής, κυριολεκτικά και μεταφορικά, της ταινίας και της ζωής μας. Σκηνές από συσσίτια στην Αθήνα σε έγχρωμο φόντο που σοκάρει. Σε ασπρόμαυρο, υπάρχουν, το ξέρουμε, αποτελούν μέρος της ιστορίας μας. Σε έγχρωμο όμως; Δεν μπορεί να τις συνηθίσει το μάτι μου..! Κι όμως, περνούν στην ιστορία κι αυτές.

Καταιγισμός ειδήσεων για μειώσεις συντάξεων, μέτρα λιτότητας, αυτοκτονίες και, κάπου στο βάθος του πλάνου, μια σκισμένη σημαία μας να προσπαθεί ν’ανεμίσει. Μαρτυρίες ανθρώπων που σε κάνουν να ντρέπεσαι: «Τι είμαστε, ανάπηροι για να μην έχουμε δουλειά;» «Οικογένεια διαλυμένη. Αν δεν έχεις δουλειά, διαλύεται και η οικογένεια.» «Θυμάμαι τα σχολικά συσσίτια. Χριστός και Παναγία… Και τώρα το ίδιο; Χριστός και Παναγία…» «Ποτέ δε φανταζόμουν ότι ως εκπαιδευτικός θα χρειαζόταν να παρέχω αυτό που παρέχω στα παιδιά.» «Δέχομαι βοήθεια από τον κόσμο. Θέλω και το κράτος να με σκεφτεί. Δεν είμαστε αριθμοί, είμαστε άνθρωποι.» «Η πείνα είναι πολύ κακός σύμβουλος για τον άνθρωπο.» «Ο βρώμικος ο Παπανδρέου…»
Στο σημείο αυτό βλέπουμε, σε τραγική αντιδιαστολή και σε ασπρόμαυρο φόντο, χάριν ιστορικής σημασίας πλέον, το θρυλικό ντοκουμέντο της απατηλής προεκλογικής εξαγγελίας του Γ. Παπανδρέου από το Ηράκλειο της Κρήτης «Λεφτά υπάρχουν!». Λεφτά δεν υπήρχαν φυσικά και είχε ενημερωθεί για αυτό ο κ. Παπανδρέου από τον Διευθυντή της Τράπεζας της Ελλάδος πολύ πριν από τις εκλογές, υπογραμμίζει ο αφηγητής υπενθυμίζοντάς μας το ποσοστό που πήρε το ΠΑΣΟΚ στις εν λόγω εκλογές (43,92%!) από τον εξαπατημένο κοσμάκη!

Μια σειρά από αποσπάσματα συνεντεύξεων με πολιτικούς κι επιχειρηματίες αλλά και αναλύσεις από οικονομολόγους και πανεπιστημιακούς, Έλληνες και ξένους, που παρεμβάλλονται ενδιάμεσα στις προσωπικές ιστορίες του απλού κόσμου και άμεσου αποδέκτη της κρίσης, δημιουργούν εναλλασσόμενα συναισθήματα στον θεατή. Δεν είναι λίγες οι φορές που η δυναμική του μοντάζ ανάμεσα στους δυο αυτούς άξονες προκάλεσε την εκδήλωση οργής αλλά και γέλιου από το κοινό κατά τη διάρκεια της προβολής σε τοποθετήσεις κυρίως του Γ. Αλογοσκούφη, του Γ. Παπακωνσταντίνου, του Α. Γεωργιάδη, του Γ. Αλαφούζου, του Ν. Μιχαλολιάκου, του Α. Σαμαρά, του Σ. Σταυρίδη, με αποκορύφωμα τη βαρύγδουπη δήλωση Βενιζέλου: «Εμείς βεβαίως είμαστε αυτοί που έχουμε σηκώσει αγόγγυστα το σταυρό του μαρτυρίου.» Και εννοεί «εμείς, οι πολιτικοί», μη πάει ο νους σας στο κακό, τύπου «εμείς, οι Έλληνες»!!!

Άλλοτε πάλι, την κατάντια του λαού με συσσίτια, αυτοκτονίες και κινήματα αγανάκτησης, διαδέχεται εικόνα απ’ τον πολιτισμό: Βρυξέλλες! Κι εδώ βλέπουμε σε συνέντευξη τον τέως πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ με ειρωνικό και συνάμα κατά τι εκδικητικό, θα έλεγα, τόνο και ύφος να νουθετεί: «When you are in the bubble, it’s a nice bubble, you are very happy, you are spending 16% more, but after you have to pay!» Και για να συνεχίσω στο ύφος της δήλωσης… σε τι bubble ακριβώς να πιστεύει άραγε ο κ. Τρισέ ότι ζούσε μέχρι πρότινος ο τώρα άνεργος, άστεγος ή αυτόχειρας; Προσωπική μου ευχή (και κατάρα που λέει κι ο φτωχός λαός μας!) η bubble που ζει ο κ. Τρισέ να είναι ίδια, όχι μεγαλύτερη, ώστε να έχει μια μέρα την ίδια κατάληξη, όχι χειρότερη.

Πρόκειται για ταινία που, λόγω της ενδιαφέρουσας θεματολογίας, της γρήγορης εξέλιξης και της γραμμικής αφήγησης των γεγονότων, δε σε αφήνει να την εξερευνήσεις με καλλιτεχνική ματιά και να σταθείς στα υφολογικά στοιχεία της κινηματογράφησής της. Ωστόσο σε καθηλώνει το άκρως επιτυχημένο μοντάζ που αναδεικνύει και αντιπαραθέτει δυο εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους, αυτόν των πολιτικών και επιχειρηματικών αποφάσεων στο βωμό μιας μακροοικονομικής θεωρίας και φιλοσοφίας, και εκείνον του μικρόκοσμου των καθημερινών και πραγματικών θυμάτων της σκληρής πολιτικής της λιτότητας.

Πολιτική που είχε ως σημείο αναφοράς τη μελέτη των οικονομολόγων του Harvard Carmen Reinhart και Kenneth Rogoff “Growth in a Time of Debt” (2010) κατά την οποία «όταν το δημόσιο χρέος ξεπεράσει το 90% του ΑΕΠ οδηγεί σε χαμηλότερη ανάπτυξη και υψηλότερο πληθωρισμό» και άρα για να αποφευχθεί η ύφεση απαιτείται λιτότητα. Την εγκυρότητα της συγκεκριμένης μελέτης αμφισβήτησε ο Thomas Herndon, φοιτητής της Οικονομετρίας στο Πανεπιστήμιο του Άμχερστ της Μασαχουσέτης, κατά τη διδακτορική του διατριβή επισημαίνοντας παραλείψεις στην καταγραφή δεδομένων από ορισμένες χώρες και συνεπώς λάθη σε υπολογισμούς.

————————————————————————————————————————-

Μετά το τέλος της προβολής ακολούθησε συζήτηση στην κατάμεστη πραγματικά αίθουσα De Lijstrebes με το κοινό και τον δημιουργό της ταινίας, όπως άλλωστε συνηθίζεται στις προβολές που διοργανώνει ο Ελληνικός Κύκλος, όπου έγιναν διευκρινιστικές ερωτήσεις στον κ. Αυγερόπουλο για το νέο του εγχείρημα και από τους θεατές αλλά και από τους οικοδεσπότες της βραδιάς, κ. Μ. Πατακιά και κ. Κ. Φωτιάδη. Με την πολυετή πείρα του στο χώρο της δημοσιογραφίας και με 38 διεθνή βραβεία για τα ντοκιμαντέρ «Εξάντας» στο ενεργητικό του, ο κ. Αυγερόπουλος μας κατατόπισε για το αν όντως φτάνουν στις τσέπες μας τα χρήματα που δανειστήκαμε (1,80 ευρώ για κάθε 100 ευρώ φτάνουν τελικά στην πραγματική ζωή!), αλλά και για το πώς του γεννήθηκε η ιδέα ενός ντοκιμαντέρ για την κρίση στην Ελλάδα. Έχοντας την πρότερη εμπειρία της Αργεντινής με το αντίστοιχο ντοκιμαντέρ «Το πείραμα της Αργεντινής», μας εξομολογήθηκε ότι αντιλήφθηκε το τι αναμένεται στην Ελλάδα ήδη από τη στιγμή της δήλωσης του Γ. Παπανδρέου ότι καταφεύγουμε στη λύση του ΔΝΤ.

Ο κ. Αυγερόπουλος κατάφερε να κερδίσει το ακροατήριο και, προσωπικά, εντυπωσιάστηκα από την καθαρότητα στη φωνή του, τον κρυστάλλινο λόγο με πλούσιο λεξιλόγιο και σωστά δομημένη έκφραση, τον ειρμό και τη διαύγεια σκέψης καθώς και τις εύστοχες απαντήσεις με σεμνότητα και αφοσίωση στην καταγραφή γεγονότων που θα αποτελέσουν για το μέλλον ένα αξιόπιστο ιστορικό αρχείο.

————————————————————————————————————————
Διάρκεια: 117min / 90min / 2 x 48min
Περίοδος παραγωγής: Απρίλιος 2010 – Σεπτέμβριος 2014
Υπότιτλοι: ελληνικοί, αγγλικοί, γαλλικοί
Η ταινία είναι μία διεθνής συμπαραγωγή της Small Planet (Ελλάδα), της δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης (WDR) και του Al Jazeera Arabic (Κατάρ).
————————————————————————————————————————

Ο Κώστας Γαβράς σχολιάζει το AGORA του Γιώργου Αυγερόπουλου
«Πρόσφατα εντυπωσιάστηκα όχι από μια ταινία αλλά από το ντοκιμαντέρ “Αγορά”», δήλωσε ο πολυβραβευμένος δημιουργός του οσκαρικού «Ζ» στο coverstory του BHMAgazino. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κώστας Γαβράς αναφέρεται στο AGORΑ. Ήταν μάλιστα από τους πρώτους που το υποστήριξαν, δηλώνοντας χαρακτηριστικά στον Γιώργο Αυγερόπουλο: «Είδα το ντοκιμαντέρ σας με μεγάλο ενδιαφέρον και συχνά με μια δυνατή συγκίνηση. Είναι μια σοβαρή και απαραίτητη ταινία που δείχνει τα τρομερά χρόνια που περνά ο ελληνικός λαός. Η ταινία σας είναι ένα ιστορικό γεγονός. Ελπίζω κάποια αλλαγή να έρθει γρήγορα».

BBC: REINHART, ROGOFF… AND HERNDON: The student who caught out the prof

AGORA: From Democracy to the market

The post Agora: Από τη Δημοκρατία στις Αγορές appeared first on .

Το πρώτο ξεκινά με το υγρό στοιχείο σε μορφή καταρράκτη. Attractive.

Στο δεύτερο πλάνο βρισκόμαστε ήδη στο εσωτερικό ενός καραβιού όπου βλέπουμε στοιβαγμένους μετανάστες. Illusion.
Πολλαπλές λήψεις από διαφορετικές γωνίες και μια σειρά από κουνημένα κοντινά πλάνα σε πρόσωπα και σώματα που μπερδεύονται μεταξύ τους, δίνουν την αίσθηση στο θεατή ότι θαλασσοδέρνεται κι αυτός μαζί…  σα να μη μένει κανείς αμέτοχος ή έστω ανέγγιχτος από την ταραχή αυτή. Λες και δε θέλει να μας αφήσει ο σκηνοθέτης στην αίσθηση του απυρόβλητου που μας διακατέχει.
Έντονες εναλλαγές στη μουσική, τεχνική που εναρμονίζεται άρτια με την συναισθηματική ένταση των πρωταγωνιστών. Διηγηματικοί (on και off screen) και μη διηγηματικοί ήχοι διεκδικούν ταυτόχρονα την ακουστική προσοχή του θεατή.

‘’Papa god is not sleeping.’’ Ελπίδα.

Από το υγρό στοιχείο απότομα στο στεγνό σιντριβάνι, στην πραγματικότητα. Παράνομο εμπόριο, αστυνομία, συναγερμός, αναστάτωση, κυνηγητό. Αλλεπάλληλα πλάνα, γρήγορα, αγχωτικά, κουραστικά, με close-up που αρχίζουν από την παράνομη πράξη κι έπειτα, με απότομες, ασύνδετες κινήσεις του κάδρου, μεταφέρουν την εικόνα στα έντρομα πρόσωπα. Γενικό πλάνο δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει ‘’πλάνο’’, γενικότερα.

 ‘’I’m going straight to the fast line.’’ Απόγνωση.

Κακόφημες περιοχές, ναρκωτικά, πορνεία. Κύκλωμα παρανομίας, σεξουαλική και ψυχολογική καταπίεση με θύτες και θύματα από την ίδια κοινότητα, τη νιγηριανή. Έδαφος ουδέτερο (;) αμέτοχο (;) υπεύθυνο (;) αδικημένο λόγω γεωγραφικής θέσης (;) όπου το κοινωνικό πρόσωπο της χώρας υποδοχής δεν αποκαλύπτεται παρά μόνο στο σκληρό  -παράνομο- πρόσωπο του εργοδότη που πληρώνει κατά βούληση, και κατά του εργαζομένου, αλλά και στο καταδιωκτικό –νόμιμο- πρόσωπο της αστυνομίας.

 ‘’It's not important where money comes from, but that we eat.’’ Απενοχοποίηση.

Με αξιοπρεπή δουλειά δεν μπορεί κανείς να στείλει χρήματα στο σπίτι του στη Νιγηρία. Οι οικογένειες ζουν μες στην άγνοια για τους ανθρώπους τους: τον σύζυγο, το γιο, την κόρη. Τώρα πλέον μαστροπός, έμπορος ναρκωτικών, πόρνη, που προσποιούνται στο τηλέφωνο ότι όλα καλά! Κι όταν η συζήτηση φτάσει στο οικονομικό… αναστάτωση, αγωνία, εκνευρισμός και στις δυο άκρες της γραμμής.
Σε κάνει αγνώριστο η παρανομία, σε αλλάζει εξωτερικά κι εσωτερικά. Συνταξιδιώτες στο καράβι συναντιούνται αργότερα και δεν αναγνωρίζει ο ένας τον άλλον. Μαλώνουν μέχρι που τελικά θυμούνται ότι από κάπου γνωρίζονται! Και τότε κοπάζει ο θυμός και η οργή και τη θέση τους παίρνουν χαμόγελα κι αγκαλιές. Αποδεχόμαστε, φαίνεται, περισσότερο ό,τι μας είναι γνώριμο, είτε καλό είτε κακό. Γινόμαστε πιο φιλικοί μαζί του.

‘’God.’’ Πίστη.

Πάντα παρούσα η ψευδαίσθηση μιας φυσιολογικής ζωής. Ήλιος, έρωτας, βόλτες, όνειρα, πρόταση γάμου κάτω από μια Ακρόπολη που αχνοφαίνεται στην άκρη του πλάνου. Μα ναι, Ελλάδα βρισκόμαστε!

‘’Let it be.’’ Μοίρα.

Από τις πιο δυνατές σε ένταση στιγμές της ταινίας η σεκάνς  με τη συνεχή εναλλαγή πλάνων της πόρνης πρωταγωνίστριας να προσεύχεται μέσα στην εκκλησία και της ίδιας φιγούρας, εμφανώς παραλλαγμένης, να περιφέρεται στους δρόμους ψαρεύοντας πελάτες. Έμφαση προσδίδει ο ασύγχρονος με τη δράση των δυο σκηνών ήχος, αυτός του δρόμου και εκείνος της εκκλησιαστικής μουσικής.
Το φινάλε έρχεται να επισφραγίσει η τραγική αλήθεια ότι άπαξ και μπλέξεις δεν έχει πισωγύρισμα. Το να ξεφύγεις από την παρανομία θεωρείται ‘παράνομο’ βάσει  ‘νόμων’ των παρανόμων.
Μοναδική σκέψη με το τέλος της ταινίας: Δεν-υπάρχει-σωτηρία.

*Στα συν της ταινίας το ύφος ντοκιμαντέρ με ερασιτέχνες ηθοποιούς, οι οποίοι αντεπεξέρχονται στις κινηματογραφικές απαιτήσεις υποδυόμενοι την ίδια τους τη ζωή.
**Στα μείον, η παρατεταμένη διάρκεια των σκηνών μέσα στο μπαρ.

Η παρουσία του Πέτρου Σεβαστίκογλου, σκηνοθέτη της ταινίας, στην αίθουσα De Lijstrebes ήταν το έναυσμα για τοποθετήσεις-σχόλια που ακούστηκαν με πρώτο ομιλητή τον οικοδεσπότη του Κύκλου, Κίμωνα Φωτιάδη, ο οποίος άρχισε τη συζήτηση με τη φράση που συμμερίστηκε, αφού επανέλαβε πολλάκις, το κοινό «Γροθιά στο στομάχι». Γροθιά στη συνείδησή μας θα ευχόμουν να είναι εγώ, μιας και όλοι είμαστε συνένοχοι, είτε ως εργοδότες, είτε ως πελάτες, είτε ακόμη ως ‘’αμέτοχοι’’.

Όταν πήρε το λόγο ο σκηνοθέτης, από την πρώτη κιόλας κουβέντα του μου έλυσε την απορία για το αν η σχεδόν παντελής έλλειψη του ελληνικού στοιχείου στην ταινία σήμαινε την απουσία-αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας. Εκφράζοντας την άποψη ότι σε μια ταινία δεν μπορούν ποτέ να θιχτούν πολλά θέματα, καθώς και ότι το μεταναστευτικό δεν είναι θέμα Ελλάδας αλλά Ευρώπης, χαρακτήρισε το πρόβλημα ως ουδέτερο τοπικά. Άλλωστε, αν ο θεατής δεν γνωρίζει ελληνικά, τα οποία ακούσαμε μια-δυο φορές μονάχα (το έργο είναι στα αγγλικά), ή κάποιους χαρακτηριστικούς δρόμους της Αθήνας όπως τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, δεν μπορεί να τοποθετήσει σε συγκεκριμένο χώρο τη δράση της ταινίας. Παραδέχτηκε βέβαια ότι ο θύτης είναι αναπόφευκτα η χώρα υποδοχής, ακόμη κι αν δεν ήταν στόχος της ταινίας να θιχτεί το για ποια επρόκειτο.

Attractive Illusion

Μυθοπλασία | Ελλάδα | 2012 | Έγχρ. | Διάρκεια 80΄| HD

Σκηνοθεσία
Πέτρος Σεβαστίκογλου

Πρωταγωνιστούν: Tmc, J.Linus, M.Ohilebo, P.I.O Austyeno, D. Nusakhare, S. Ohilebo

[To Attractive Illusion πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της Ενότητας της Νιγηριανής Κοινότητας στην Ελλάδα που σκοπό έχει να δείξει στους «δικούς της» ότι η Ευρώπη δεν είναι ο παράδεισος που ονειρεύονται, αλλά η ίδια η κόλαση που εμφανίζεται ως «Ελκυστική Ψευδαίσθηση». Με την βοήθεια του προέδρου της Κοινότητας, κ. Σάνι Οχιλέμπο, ο οποίος υπήρξε παλαιότερα ηθοποιός στο Λάγκος της Νιγηρίας, το «σενάριο» είναι που βρήκε τον σκηνοθέτη, όταν συνάντησε την πραγματικότητα της ζωής των μεταναστών.
Η ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου ταξίδεψε στα φεστιβάλ του Εδιμβούργου, Καΐρου, Ταλίν και στην Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου στο Παρίσι αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές, ενώ στην Αθήνα προβλήθηκε για πρώτη φορά στις Νύχτες πρεμιέρας.]

The post Κακόφημες περιοχές, ναρκωτικά, πορνεία. Καταπίεση με θύτες και θύματα από την ίδια κοινότητα, τη νιγηριανή. appeared first on .

Ο “Eλληνας δημιουργός μίλησε στο Newsville.be και την Βούλα Καγιάσα με αφορμή την προβολή της ταινίας του »ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι».

The post Ο Γιάννης Σμαραγδής στο Νewsville.be appeared first on .