Από τους 200 φακέλους που άνοιξε η Unia που σχετίζονται με τον χώρο εργασίας, περίπου οι μισοί αφορούν προβλήματα στις εργασιακές σχέσεις, που συχνά συνεπάγονται παρενόχληση. Επιπλέον, το ένα τέταρτο του συνολικού αριθμού αρχείων εμπίπτει στην κατηγορία «συμβίωσης», ενώ ένα άλλο 15% των φακέλων σχετίζεται με την κατηγορία «αγαθά και υπηρεσίες» (διακρίσεις στην ενοικίαση, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στο εμπόριο κ.λπ. ).

Ενεργές λύσεις

Προκειμένου να καταπολεμηθούν αποτελεσματικά οι διακρίσεις στο χώρο εργασίας, η Unia υποστηρίζει μια πιο ενεργή προσέγγιση. Ζητεί την ενίσχυση των επιθεωρήσεων εργασίας, τη θέσπιση υποχρεωτικής πολιτικής πρόληψης και τη θέσπιση εσωτερικής διαδικασίας υποβολής εκθέσεων που θα επιτρέπει στους εργοδότες να παρέμβουν γρήγορα και κατάλληλα.

«Για παράδειγμα, συνιστούμε τη χρήση άντλησης δεδομένων και αλγορίθμων που αναζητούν συστηματικά τις βάσεις δεδομένων της εταιρείας για συμπεριφορά που θα μπορούσε να υποδεικνύει πρακτικές που εισάγουν διακρίσεις», λέει ο διευθυντής Els Keytsman. Αυτό περιλαμβάνει τη σύγκριση της σύνθεσης του εργατικού δυναμικού μιας εταιρείας με τον μέσο όρο του κλάδου.

«Με βάση τις πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν, οι αρμόδιες επιθεωρήσεις θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν πιο στοχευμένους ελέγχους με δική τους πρωτοβουλία σε έναν τομέα όπου υπάρχουν υποψίες διάκρισης», καταλήγει ο Keytsman.

The post Ο ρατσισμός στην εργασία παραμένει ένα ζήτημα στο Βέλγιο appeared first on .

Αν και η άρνηση στέγασης σε κάποιον με βάση τη φυλή ή την εθνικότητα είναι αντίθετη με το νόμο στο Βέλγιο, υπήρξαν τουλάχιστον 300 καταγγελίες για διακρίσεις στην αγορά κατοικίας, μέσα στο 2022.

Οι περισσότερες από αυτές αφορούσαν διακρίσεις με βάση την οικονομική κατάσταση των ενοικιαστών, τα φυλετικά κριτήρια αλλά και την αναπηρία.

Μια γυναίκα μαροκινής καταγωγής, παραδέχθηκε μιλώντας σε βελγικά μέσα ότι έχει πέσει θύμα διακρίσεων σε πολλές περιπτώσεις.

Παρά το γεγονός ότι εργάζεται, είναι παντρεμένη και δεν έχει κατοικίδια ή παιδιά – με άλλα λόγια συμπληρώνει το προφίλ αυτού που ορισμένοι θα θεωρούσαν ως τον ιδανικό ενοικιαστή – της αρνήθηκαν επανειλημμένα τη στέγαση.

«Η κυρία στο πρακτορείο μου είπε: «Άκου, θα σου πω κάτι, αλλά δεν το άκουσες από εμένα: Ο ιδιοκτήτης δεν θέλει Άραβες ή μαύρους», λέει.

Μια άλλη φορά, αφού κανόνισε να συναντήσει την ιδιοκτήτρια ενός σπιτιού που την ενδιέφερε να νοικιάσει, η ιδιοκτήτρια ισχυρίστηκε ότι ξέχασε τα κλειδιά αφού την είδε από κοντά.

«Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η επιλογή ενός ενοικιαστή δεν είναι απαραίτητα διάκριση», είπε στο RTBF η Nathalie Denies της Unia, ενός ανεξάρτητου δημόσιου ιδρύματος που καταπολεμά τις διακρίσεις και προωθεί τις ίσες ευκαιρίες.

«Έτσι, ο ιδιοκτήτης διατηρεί πάντα το δικαίωμα επιλογής σύμφωνα με μια σειρά κριτηρίων που δεν έχουν να κάνουν με διακρίσεις».

Άλλα κριτήρια, από την άλλη, δεν μπορούν νομικά να σταθούν ως λόγος άρνησης από πλευράς ιδιοκτήτη.

Αυτά περιλαμβάνουν «τα εντελώς ρατσιστικά στερεότυπα που υπονοούν ότι τα άτομα ξένης καταγωγής δεν θα είχαν τις ικανότητες ή τη δυνατότητα να διαχειρίζονται ένα ακίνητο, και θα χρησιμοποιούσαν την ιδιοκτησία με εντελώς παράλογο τρόπο ή θα ήταν πολύ πιο θορυβώδεις επειδή θα προσκαλούσαν κι άλλους».

Η Nathalie Denies προσθέτει ότι «όλα αυτά τα στερεότυπα συνδέονται με την έλλειψη κατανόησης».

Για ανθρώπους όπως η γυναίκα στο παραπάνω παράδειγμα, αυτά τα στερεότυπα σημαίνουν ότι της είναι πιο δύσκολο να βρει μια στέγη, ανεξάρτητα από το εισόδημά της.

«Έχω την εντύπωση ότι δεν μας αντιμετωπίζουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας – είναι λίγο δύσκολο να το αποδεχθούμε γιατί πιστεύω ότι η στέγαση είναι αστικό δικαίωμα, είναι δικαίωμα κάθε πολίτη», είπε.

«Δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Θέλω και μπορώ να πληρώνω το ενοίκιο μου, αλλά δεν έχω τα ίδια δικαιώματα γιατί δεν ονομάζομαι Ζακ ή Σαντρίν. Αυτό είναι λυπηρό, πονάει πολύ, πάρα πολύ».

Οι ιδιοκτήτες που παραβιάζουν το νόμο υπόκεινται σε ποινικές ή αστικές κυρώσεις, αλλά εκείνοι που αισθάνονται ότι έχουν υποστεί διακρίσεις συχνά δεν πιστεύουν ότι αν ασκήσουν κατηγορίες θα οδηγούσαν σε κάποιου είδους χρήσιμο αποτέλεσμα.

The post Καταγγελίες λόγω διακρίσεων στην εύρεση κατοικίας στο Βέλγιο appeared first on .

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθέτησε για πρώτη φορά νομοθεσία κατά του ρατσισμού το 2000, οι ακτιβιστές στην Ευρώπη αναθάρρησαν, θεωρώντας το ως ένα σημαντικό βήμα προόδου.

Δύο δεκαετίες αργότερα, βασιλεύει η απογοήτευση.

Η Οδηγία για την ισότητα των φυλών, η οποία υποχρεώνει τα κράτη να υιοθετήσουν νομοθεσίες που απαγορεύουν τις φυλετικές διακρίσεις και να δημιουργήσουν φορείς ισότητας για την υποστήριξη των θυμάτων τέτοιων διακρίσεων, δεν εφαρμόζεται επαρκώς. Οι περιπτώσεις φυλετικών διακρίσεων καταγράφονται σπάνια και οι φορείς ισότητας, όπου υπάρχουν, δεν δείχνουν τα δόντια τους.

Το πρόβλημα, εν τω μεταξύ, εξακολουθεί να υπάρχει.

Αντιθέτως, ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης προειδοποιούν για την αύξηση των φυλετικών διακρίσεων και της βίας. Η έκρηξη των διαμαρτυριών του Black Lives Matter του περασμένου καλοκαιριού ήταν ένα σαφές σημάδι ότι η δουλειά που κάνει η Ευρώπη έχει μείνει στη μέση και οι τρέχουσες πολιτικές της ΕΕ κατά των διακρίσεων χρειάζονται επειγόντως μια αλλαγή.

Στην πρώτη σύνοδο κορυφής κατά του ρατσισμού, που έλαβε χώρα την Παρασκευή 19 Μαρτίου, η ΕΕ είχε την ευκαιρία να δείξει ότι έχει δεσμευτεί να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις αξίες της για την ισότητα και τη μη διάκριση.

Ορισμένοι είναι πιθανό να υποστηρίξουν ότι η ΕΕ πρέπει απλώς να αντιμετωπίσει τις συνεχιζόμενες ανισότητες εφαρμόζοντας καλύτερα τις ήδη υπάρχουσες ντιρεκτίβες για την ισότητα των φυλών. Άλλοι θα πουν ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στην επιβολή του νόμου, στηρίζοντας τους φορείς ισότητας στο έργο τους, την προώθηση στρατηγικών διαφορών και την έναρξη διαδικασιών επί παραβάσει κατά των κρατών μελών που δεν εφαρμόζουν τα μέτρα.

Αλλά το να κάνεις το ίδιο πράγμα, απλά λίγο καλύτερα, δεν θα αλλάξει ουσιαστικά την κατάσταση. Αυτό που χρειάζεται είναι μάλλον μια ριζική επανεξέταση του τρόπου αντιμετώπισης του ζητήματος.

Πρέπει να ακούσουμε τα αιτήματα των αντιρατσιστικών οργανώσεων και να λάβουμε περισσότερο υπόψη το πώς λειτουργεί ο ρατσισμός στην Ευρώπη.

Η οδηγία για την ισότητα των φυλών βασίζεται σε ένα μοντέλο επιβολής ατομικών δικαιωμάτων, στο οποίο τα θύματα διακρίσεων πρέπει να υποβάλουν καταγγελία που μπορεί να προσαχθεί στο δικαστήριο.

Ερευνητές και ακτιβιστές έχουν προειδοποιήσει εδώ και πολύ καιρό ότι τέτοιες ατομικιστικές προσεγγίσεις στο ρατσισμό και τις διακρίσεις είναι απλώς μια γάζα σε ένα βαθύ τραύμα. Ο συστηματικός διαχωρισμός των παιδιών Ρομά στα σχολεία ή η διαρθρωμένη διάκριση που αποδεικνύεται σε εθνικές και φυλετικές ανισότητες στην εκπαίδευση, την απασχόληση, την υγεία και τη στέγαση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αυτήν τη μέθοδο.

Η νομοθεσία της ΕΕ αντικατοπτρίζει μια κοινή παρανόηση του ρατσισμού και των διακρίσεων ως κάτι κακό που γίνεται από άτομα και πρέπει να τιμωρείται σε αυτό το επίπεδο – παρά ένα σύστημα που πηγάζει από την ιστορία της δουλείας και του αποικιακού ιμπεριαλισμού, του οποίου οι κληρονομίες εξακολουθούν να δημιουργούν ανισότητες μέχρι σήμερα.

Μέχρι τη δημοσίευση του προτεινόμενου Προγράμματος Δράσης κατά του Ρατσισμού της ΕΕ τον Σεπτέμβριο, όλα τα έγγραφα ευρωπαϊκής πολιτικής αναφέρονταν στον Ναζισμό ως την απόλυτη έκφραση του ρατσισμού. Δεν υπήρχε καμία αναφορά στο παρελθόν της Ευρώπης της δουλείας και του αποικισμού.

Αν και βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, το νέο σχέδιο δράσης προσφέρει ελπίδες στους ακτιβιστές κατά του ρατσισμού. Τέλος, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνωρίζουν την ύπαρξη του θεσμικού και διαρθρωτικού ρατσισμού και εκφράζουν την αίσθηση της δέσμευσής τους για την αντιμετώπισή του.

Το σχέδιο καθορίζει πολιτικές πρόληψης για την αντιμετώπιση του θεσμικού ρατσισμού και υποστηρίζει οικονομικά τις εθνικές πολιτικές δράσης. Ζητεί τη συλλογή υγιών δεδομένων σχετικά με τη φυλή και την εθνικότητα για την καλύτερη αντιμετώπιση των διακρίσεων. Περιλαμβάνει επίσης δεσμεύσεις για την αντιμετώπιση της «λευκότητας» των θεσμικών οργάνων της ΕΕ.

Όπως υποστηρίζεται από το ENAR, το Equinox και περισσότερους από 80 άλλους οργανισμούς της κοινωνίας των πολιτών, η επιτυχία της εφαρμογής αυτού του σχεδίου δράσης θα εξαρτηθεί από τη «συνεχή και ουσιαστική συμμετοχή» όσων επηρεάζονται άμεσα από τον ρατσισμό.

Το σχέδιο δράσης – που εξακολουθεί να είναι μόνο ένα σύνολο προτάσεων που υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή – θα χρειαστεί επίσης τη συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της προεδρίας της ΕΕ και των εθνικών κυβερνήσεων. Και εκεί είναι ο κίνδυνος.

Οι περισσότεροι μπορούν να συμφωνήσουν, ειδικά όταν βρίσκονται υπό πίεση – όπως ακριβώς έγινε και μετά τις παγκόσμιες διαμαρτυρίες του Black Lives Matter το περασμένο καλοκαίρι – αλλά όταν έρθει η ώρα για έργα, τότε πρέπει να γίνει μια συντονισμένη προσπάθεια για να κατανοήσουν καλύτερα τις βασικές αιτίες του ρατσισμού στην Ευρώπη.

Η ΕΕ είναι ήδη δεκαετίες πίσω στη νομοθεσία της για την ισότητα. Ίσως ήρθε η ώρα να καλυφθεί το χαμένο έδαφος.

The post Η μάχη της ΕΕ κατά του ρατσισμού δεν φαίνεται να λειτουργεί… appeared first on .

Το 2019, η υφυπουργός ίσων ευκαιριών των Βρυξελλών, Nawal Ben Hamou, υπέβαλε καταγγελία εναντίον της GoodLife Foods, παραγωγού του Bicky Burger, όσον αφορά τις ηθικές πρακτικές στη διαφήμιση. Ισχυρίστηκε ότι η διαφήμιση που απεικονίζει έναν άνδρα να χτυπάει μια γυναίκα -υπό μορφή καρτούν, στο στιλ του Roy Lichtenstein- υποκινούσε ή δικαιολογούσε την βία κατά των γυναικών.

Και η Ben Hamou δεν ήταν μόνη: περίπου 300 άτομα, συμπεριλαμβανομένων άλλων πολιτικών, παραπονέθηκαν στην ολλανδική εταιρεία, η οποία αφού ζήτησε συγγνώμη, απέσυρε την διαφήμιση από τους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή την εβδομάδα, η Ben Hamou απάντησε σε κοινοβουλευτική ερώτηση σχετικά με το κατά πόσον οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να εισάγουν ρυθμίσεις για τις «ακατάλληλες» αυτές διαφημίσεις.

Προς το παρόν, διαφημίσεις που χαρακτηρίζονται από κάποια διάκριση προς κάποια συγκεκριμένη κοινωνική ή φυλετική ομάδα, δεν υπόκεινται σε κάποια απαγόρευση ή περιορισμό, βάση της τρέχουσας νομοθεσίας. Ωστόσο, υπάρχει νομοθεσία που άπτεται του θέματος των διακρίσεων εις βάρος προσώπων, και το γραφείο του Smet εξετάζει πώς μπορεί να προσαρμοστεί αυτό το κείμενο.

Η απαγόρευση της ρατσιστικής ή σεξιστικής διαφήμισης καλύπτει ένα εύρος διακρίσεων, όπως τον μισογυνισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία ή την ξενοφοβία. «Οι εμπορικές επικοινωνίες δεν μπορούν να δώσουν την εντύπωση ότι ενθαρρύνουν ή συγχωρούν την βίαιη, παράνομη ή αντικοινωνική συμπεριφορά», τονίζει η Ben Hamou.

The post Πιθανή απαγόρευση για τις σεξιστικές ή ρατσιστικές διαφημίσεις σε δημόσιους χώρους στο μέλλον appeared first on .

Είναι όμως χαρακτηριστικό, πως μέσα στα 80 τεύχη των ιστοριών του, το θέμα του φυλετικού ρατσισμού και διαχωρισμού δεν θίχτηκε ποτέ. Τουναντίον μάλιστα, παρόλο που η δράση του τοποθετείται στην Άγρια Δύση, οι μαύροι κάνουν σποραδικές εμφανίσεις στα στριπ, κι αυτές ακόμα σε κάπως διακοσμητικό ρόλο.

Ακόμα κι αυτά, της λεγόμενης χρυσής εποχής του, με σεναριογράφο τον Ρενέ Γκοσινί και σκίτσο του Μορίς, ο «φτωχός και μόνος καουμπόι» αντιμετώπισε πολλές και διαφορετικές συνθήκες, ποτέ όμως αυτή των φυλετικών διακρίσεων.

Σύμφωνα ωστόσο με δήλωση του νυν σεναριογράφου του, Jul, την Δευτέρα στο AFP, τονίστηκε πως στο επερχόμενο άλμπουμ του, θίγεται για πρώτη φορά το θέμα του ρατσισμού. Ο Jul μάλιστα αναφέρει πως η ιστορία είχε ετοιμαστεί πριν από τον τραγικό θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ, που έχει πυροδοτήσει πλήθος αντιρατσιστικών διαδηλώσεων παγκοσμίως. Στο παρελθόν, κι ο ίδιος ο Λούκι Λουκ έχει πέσει θύμα λογοκρισίας, με τους δημιουργούς του να αναγκάζονται να του αφαιρέσουν το στριφτό τσιγάρο απ” τα χείλη και να το αντικαταστήσουν με ένα στάχυ.

Το άλμπουμ θα φέρει τον τίτλο «Un cow-boy dans le coton» (ένας καουμπόι στα βαμβάκια) και πλην του Λούκι Λουκ πρωταγωνιστικό ρόλο θα έχει ο σερίφης Μπας Ριβς (Bass Reeves). Ο Ριβς ήταν υπαρκτό πρόσωπο, κι υπήρξε ο πρώτος μαύρος βοηθός σερίφη, δυτικά του Μισισιπή. Είχε γεννηθεί σε οικογένεια σκλάβων, αλλά απέκτησε φήμη ως εξαιρετικός στο σημάδι και σαν εκπρόσωπος του νόμου είχε συλλάβει πάνω από 3,000 εγκληματίες.

Ο πραγματικός Μπας Ριβς (1838-1910)

Η ιστορία τοποθετείται στην Λουιζιάνα, εκεί όπου ο Λουκ έχει κληρονομήσει μια τεράστια φυτεία βαμβακιού και θα πρέπει να πολεμήσει ενάντια στους ισχυρούς της περιοχής αλλά και ενάντια στον φυλετικό ρατσισμό. Ο Λουκ βρίσκει υποστήριξη τόσο από τους συνήθεις αντιπάλους του, τους αδερφούς Ντάλτον, όσο κι από τους Καγιούν, λευκούς που ζούσαν στο περιθώριο και εκτός ευημερίας στο Νότο.

Κατατοπιστικό κι ως προς το ζητούμενο της ιστορίας είναι και το εξώφυλλο του τεύχους, στο οποίο εμφανίζεται ο Λούκι Λουκ με τον σερίφη Ριβς σε πρώτο πλάνο, στο μέσον μιας βαμβακοφυτείας, και πίσω τους 4 φιγούρες με τις χαρακτηριστικές στολές της Κου Κλουξ Κλαν και αναμμένους δαυλούς. Το τεύχος αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 23 Οκτωβρίου.

Το εξώφυλλο του άλμπουμ ( Achdé & Jul)

The post Ο Λούκι Λουκ μάχεται κατά του φυλετικού διαχωρισμού appeared first on .