Η περιβαλλοντική επιβάρυνση της σύγχρονης τεχνητής νοημοσύνης δεν αποτελεί πλέον μυστικό. Σύμφωνα με την GreenIT, μόνο το 2025 ο κλάδος της AI εκτιμάται ότι παρήγαγε περίπου 41 εκατομμύρια τόνους ισοδύναμου CO₂ παγκοσμίως — ποσότητα συγκρίσιμη με τις ετήσιες εκπομπές χωρών όπως η Δανία ή με μητροπολιτικές περιοχές τύπου Νέας Υόρκης. Και αυτό αφορά μόνο το ενεργειακό σκέλος.

Η ενεργειακή δίψα των data centers

Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Patterns από τον ερευνητή Alex de Vries-Gao του Vrije Universiteit Amsterdam εξετάζει τις υποδομές που απαιτούνται για τη λειτουργία της τεχνητής νοημοσύνης. Σύμφωνα με τα ευρήματά του, τα συστήματα AI αντιστοιχούν ήδη στο 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας των data centers, απαιτώντας ισχύ περίπου 23 GW — ποσότητα ισοδύναμη με την κατανάλωση ολόκληρου του Ηνωμένου Βασιλείου.

Το σοβαρότερο πρόβλημα: η κατανάλωση νερού

Ακόμη πιο ανησυχητικά είναι τα στοιχεία που αφορούν το νερό. Για τη σωστή λειτουργία των σέρβερ απαιτείται συνεχής ψύξη, η οποία βασίζεται σε μεγάλες ποσότητες νερού. Για το 2025, οι ανάγκες της τεχνητής νοημοσύνης εκτιμώνται μεταξύ 312,5 και 764,6 δισεκατομμυρίων λίτρων. Πρόκειται για ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στην ετήσια παγκόσμια κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού.

Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά, που προέρχονται από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (IEA), θεωρούνται από πολλούς ειδικούς ιδιαίτερα συντηρητικά.

Άμεση και έμμεση κατανάλωση: το κρυφό μέγεθος του προβλήματος

Η κατανάλωση νερού διακρίνεται σε άμεση και έμμεση. Η άμεση αφορά το νερό που χρησιμοποιείται απευθείας για την ψύξη των σέρβερ. Η έμμεση αφορά το νερό που καταναλώνεται κατά την παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας από τους παρόχους. Ο IEA εκτιμά ότι περίπου τα δύο τρίτα της συνολικής κατανάλωσης νερού των data center είναι έμμεση, ωστόσο αυτή σχεδόν ποτέ δεν δηλώνεται από τις εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα που πιθανότατα υποεκτιμά το πραγματικό αποτύπωμα έως και τρεις ή τέσσερις φορές.

Πρόκειται για πόσιμο νερό;

Ένα κρίσιμο ερώτημα αφορά την ποιότητα του νερού που χρησιμοποιείται. Σημαντικό μέρος του είναι νερό βιομηχανικής χρήσης, επεξεργασμένο από το ίδιο δίκτυο που τροφοδοτεί και το πόσιμο νερό. Οι σέρβερ απαιτούν εξαιρετικά καθαρό νερό, χαμηλής περιεκτικότητας σε μέταλλα, ώστε να αποφεύγονται η διάβρωση και τα κατάλοιπα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, το νερό ψύχεται μέσω εξάτμισης και χάνεται στην ατμόσφαιρα, χωρίς να επιστρέφει στους υδροφόρους ορίζοντες ή στα ποτάμια. Σε άλλες, λιγότερο συχνές περιπτώσεις, χρησιμοποιούνται κλειστά κυκλώματα, με το νερό να απορρίπτεται θερμότερο και συχνά επιβαρυμένο με χημικά, απαιτώντας εκ νέου ενεργοβόρα επεξεργασία.

Σε έναν πλανήτη όπου περίπου το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού εξακολουθεί να μην έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό, το περιβαλλοντικό κόστος της τεχνητής νοημοσύνης εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Ιδίως όταν αυτό το κόστος συνδέεται με εφαρμογές καθημερινής ευκολίας — από τη δημιουργία ψυχαγωγικού περιεχομένου έως τον σχεδιασμό ενός ταξιδιού με τη βοήθεια ενός chatbot.

Intelligence artificielle : une révolution numérique au coût hydrique et énergétique colossal

L’essor fulgurant de l’intelligence artificielle s’accompagne d’un revers rarement mis en lumière : une pression croissante sur les ressources naturelles, en particulier l’électricité et l’eau, dont l’ampleur réelle demeure largement sous-évaluée.

Les performances environnementales de l’IA soulèvent désormais de sérieuses inquiétudes. D’après les estimations de GreenIT, le secteur aurait généré en 2025 près de 41 millions de tonnes d’équivalent CO₂, un volume comparable aux émissions annuelles de pays entiers comme le Danemark ou de grandes métropoles occidentales. Et ce chiffre ne reflète qu’une partie du problème.

Des infrastructures énergivores à l’échelle d’un pays

Les travaux du chercheur Alex de Vries-Gao, publiés dans la revue Patterns, mettent en évidence la dépendance de l’intelligence artificielle à des centres de données extrêmement énergivores. Aujourd’hui, les technologies d’IA représenteraient environ un cinquième de la consommation électrique mondiale des data centers, mobilisant une puissance estimée à 23 gigawatts — l’équivalent de la demande électrique annuelle du Royaume-Uni.

Une empreinte hydrique alarmante

Mais c’est surtout sur le plan de l’eau que l’impact est le plus préoccupant. Le refroidissement des serveurs repose sur des volumes d’eau considérables. Pour l’année 2025, les besoins sont évalués entre 312 et 765 milliards de litres, soit un ordre de grandeur comparable à la consommation annuelle mondiale d’eau en bouteille.

Ces estimations, issues de l’Agence internationale de l’énergie, sont toutefois jugées prudentes, voire incomplètes.

Ce que les chiffres ne montrent pas

La difficulté tient à la distinction entre consommation directe et indirecte de l’eau. Si la première correspond au refroidissement des installations, la seconde concerne l’eau utilisée en amont pour produire l’électricité. Or, selon l’IEA, près des deux tiers de l’eau liée aux data centers relèvent de cette consommation indirecte, rarement déclarée par les entreprises du secteur. En conséquence, l’empreinte réelle pourrait être multipliée par trois ou quatre.

Une ressource précieuse sacrifiée

Contrairement à une idée reçue, l’eau utilisée est souvent issue des mêmes réseaux que l’eau potable, bien qu’elle soit traitée pour répondre à des exigences industrielles strictes. Après usage, elle est majoritairement dissipée par évaporation ou rejetée à température élevée, parfois chargée en substances chimiques, nécessitant ensuite un traitement supplémentaire énergivore.

Dans un contexte mondial où un quart de la population n’a toujours pas accès à une eau potable sûre, l’utilisation massive de cette ressource pour alimenter des services numériques pose une question de fond. Le confort offert par l’intelligence artificielle — qu’il s’agisse de divertissement ou d’assistance quotidienne — a désormais un coût environnemental difficile à ignorer.

The post Η τεχνητή νοημοσύνη και το αθέατο περιβαλλοντικό της αποτύπωμα appeared first on .

Η διεύρυνση αυτή ενισχύει ένα μοντέλο διαχείρισης που δεν αφορά μόνο την προστασία εύθραυστων οικοσυστημάτων, αλλά και τη βιώσιμη ανάπτυξη για σχεδόν 300 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε αυτές τις περιοχές. Από το 2018, το δίκτυο της UNESCO έχει αυξηθεί κατά 142 νέες περιοχές, προσθέτοντας ένα εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα προστατευμένων φυσικών τοπίων.

Η Γενική Διευθύντρια της UNESCO, Οντρέ Αζουλέ, χαρακτήρισε τη φετινή εξέλιξη «ορόσημο», σημειώνοντας ότι το δίκτυο πλέον καλύπτει το 5% του πλανήτη. «Σε αυτές τις περιοχές, καθημερινά δοκιμάζονται νέοι τρόποι συνύπαρξης της φύσης με τη βιώσιμη ανάπτυξη», τόνισε. Η UNESCO έχει καλέσει όλα τα κράτη-μέλη της να έχουν τουλάχιστον μία περιοχή βιόσφαιρας έως το 2035, υπογραμμίζοντας τον ρόλο τους ως «ζωντανών εργαστηρίων» απέναντι στις περιβαλλοντικές προκλήσεις.

Η φετινή λίστα ξεχωρίζει και για το γεωγραφικό της εύρος, καθώς έξι χώρες απέκτησαν για πρώτη φορά τέτοια αναγνώριση: η Αγκόλα, το Τζιμπουτί, η Ισημερινή Γουινέα, η Ισλανδία, το Ομάν και το Τατζικιστάν. Στην Αγκόλα, η Περιοχή Βιόσφαιρας Quiçama εκτείνεται σε 206 χιλιόμετρα ακτογραμμής με σαβάνες, δάση και εκβολές ποταμών, φιλοξενώντας ελέφαντες, θαλάσσιες χελώνες και εκατοντάδες είδη πτηνών. Στην Ισλανδία, η περιοχή Snæfellsnes περιλαμβάνει ηφαίστεια, παγετώνες και λιβάδια, στηρίζοντας παράλληλα μια κοινότητα 4.000 κατοίκων που ζουν από την αλιεία, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, όπου πλέον όλη η επικράτεια αναγνωρίζεται ως περιοχή βιόσφαιρας — πρωτοφανές γεγονός στην ιστορία της UNESCO.

Στον κατάλογο των περιοχών με ξεχωριστή περιβαλλοντική και πολιτιστική αξία εντάσσεται και η Ελλάδα, με το «Mount Parnon – Cape Maleas Biosphere Reserve». Η περιοχή, που αναγνωρίστηκε ως Απόθεμα Βιόσφαιρας της UNESCO, εκτείνεται από τον ορεινό όγκο του Πάρνωνα έως το ακρωτήριο Μαλέας, περιλαμβάνοντας μοναδικά οικοσυστήματα, πλούσια βιοποικιλότητα και παραδοσιακούς οικισμούς. Το φυσικό τοπίο συνδυάζεται με πολιτιστικά στοιχεία αιώνων, αναδεικνύοντας την αρμονική συνύπαρξη ανθρώπου και φύσης και αποτελώντας ταυτόχρονα πρότυπο βιώσιμης ανάπτυξης για ολόκληρη την περιοχή.

Από το 1971, το Πρόγραμμα «Άνθρωπος και Βιόσφαιρα» της UNESCO προωθεί ένα μοντέλο συνύπαρξης ανθρώπινης δραστηριότητας και περιβαλλοντικής διαχείρισης. Μέσα από συνεργασίες επιστημόνων, πολιτικών και τοπικών κοινοτήτων, οι περιοχές βιόσφαιρας επιδιώκουν να ισορροπήσουν την προστασία της βιοποικιλότητας με τις κοινωνικοοικονομικές ανάγκες.

Παραδείγματα επιτυχημένων δράσεων βρίσκουμε στις Φιλιππίνες, όπου αποκαταστάθηκαν κοραλλιογενείς ύφαλοι με τη συμμετοχή ντόπιων ψαράδων, ή στη Νότια Αμερική, όπου το πρόγραμμα Amazonia Project δημιούργησε πράσινες θέσεις εργασίας σε συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες και τον ιδιωτικό τομέα.

Οι περιοχές βιόσφαιρας βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της κλιματικής αλλαγής, καθώς πάνω από το 60% έχουν ήδη πληγεί από ακραία καιρικά φαινόμενα. Με εργαλεία όπως οι δορυφορικές εικόνες και η ψηφιοποίηση ιστορικών δεδομένων, η UNESCO αναπτύσσει νέες στρατηγικές προσαρμογής.

Η νέα επέκταση έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή: η διεθνής κοινότητα έχει δεσμευτεί, στο πλαίσιο της Συμφωνίας Κουνμίνγκ-Μόντρεαλ, να προστατεύσει το 30% της γης και της θάλασσας μέχρι το 2030. Οι περιοχές βιόσφαιρας θα έχουν καθοριστικό ρόλο σε αυτόν τον στόχο.

L’UNESCO désigne 26 nouvelles réserves de biosphère – La plus grande expansion depuis 20 ans

785 sites répartis dans 142 pays protègent désormais plus de 8 millions de km² de terres et de mers

L’UNESCO a annoncé la désignation de 26 nouvelles réserves de biosphère dans 21 pays, marquant la plus importante expansion annuelle de son réseau mondial depuis deux décennies. La décision, présentée lors du 5ᵉ Congrès mondial des réserves de biosphère à Hangzhou, en Chine, porte le total à 785 sites dans 142 pays. Ensemble, ces zones couvrent plus de 8 millions de km², soit une superficie équivalente à l’Australie.

Cette extension renforce un modèle de gestion qui ne vise pas seulement à protéger des écosystèmes fragiles, mais aussi à promouvoir des moyens de subsistance durables pour près de 300 millions de personnes. Depuis 2018, le réseau mondial a accueilli 142 nouveaux sites, ajoutant un million de km² d’espaces naturels protégés.

Audrey Azoulay, Directrice générale de l’UNESCO, a qualifié cette étape de « jalon majeur », soulignant que le réseau couvre désormais 5 % de la planète. «Dans ces réserves, de nouvelles façons de concilier protection de la nature et développement durable voient le jour chaque jour», a-t-elle déclaré. L’UNESCO a invité tous les États membres à établir au moins une réserve de biosphère d’ici 2035, rappelant le rôle de ces «laboratoires vivants» face aux défis environnementaux.

Cette liste se distingue également par son ampleur géographique: six pays ont obtenu leur première désignation, à savoir l’Angola, Djibouti, la Guinée équatoriale, l’Islande, Oman et le Tadjikistan. En Angola, la réserve de Quiçama s’étend sur 206 km de côtes atlantiques, comprenant savanes, forêts, estuaires et îles, et abrite éléphants, lamantins, tortues marines et plus de 200 espèces d’oiseaux. En Islande, la réserve de Snæfellsnes couvre 1.460 km² de volcans, glaciers, champs de lave et zones humides, soutenant une population de plus de 4.000 habitants vivant de la pêche, de l’élevage et du tourisme.

Le cas de São Tomé-et-Príncipe est unique: tout le territoire du pays est désormais classé en réserve de biosphère, une première dans l’histoire de l’UNESCO.

La Grèce figure également sur la carte des régions de grande valeur environnementale et culturelle, avec la «Réserve de biosphère du Mont Parnon – Cap Maléas». Ce site, reconnu par l’UNESCO comme Réserve de biosphère, s’étend du massif montagneux du Parnon jusqu’au cap Maléas. Il abrite des écosystèmes uniques, une biodiversité exceptionnelle ainsi que des villages traditionnels. Ce paysage naturel se conjugue à un patrimoine culturel séculaire, illustrant l’harmonie entre l’homme et la nature et constituant un modèle de développement durable pour l’ensemble de la région.

Depuis 1971, le Programme «L’Homme et la biosphère» de l’UNESCO développe un modèle d’intégration entre activités humaines et préservation de l’environnement. Ces réserves favorisent la coopération entre scientifiques, responsables politiques et communautés locales afin de concilier protection de la biodiversité et besoins économiques et sociaux.

Des exemples de réussite abondent. Aux Philippines, des récifs coralliens ont été restaurés grâce à une collaboration entre chercheurs et pêcheurs locaux. En Amérique du Sud, le projet Amazonia, soutenu par LVMH, a permis de créer des emplois verts en agroforesterie tout en protégeant les forêts des incendies.

Les réserves de biosphère sont en première ligne face au changement climatique: plus de 60 % d’entre elles ont déjà été touchées par des phénomènes météorologiques extrêmes. L’UNESCO s’appuie désormais sur l’imagerie satellitaire, la modélisation informatique et la numérisation des archives pour développer des stratégies d’adaptation.

Cette expansion intervient alors que la communauté internationale vise à protéger 30 % des terres et des mers d’ici 2030, dans le cadre de l’Accord mondial de Kunming-Montréal sur la biodiversité. Les réserves de biosphère joueront un rôle central dans cet objectif.

The post Η UNESCO εντάσσει 26 νέες περιοχές βιόσφαιρας – Η μεγαλύτερη επέκταση των τελευταίων 20 ετών appeared first on .

Το άρθρο δημοσιεύεται σήμερα σε μέσα μαζικής ενημέρωσης των κρατών μελών της ΕΕ. Το πλήρες κείμενο του άρθρου έχει ως εξής:

Η επένδυση στη φύση είναι μια ευκαιρία που η ΕΕ οφείλει να αξιοποιήσει

Των Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν & Γιέσικα Ρούσβαλ*

Τα τρία τέταρτα όλων των επιχειρήσεων εξαρτώνται από τη φύση, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Για πρώτες ύλες, όπως το ξύλο, το βαμβάκι και οι καλλιέργειες. Για οικοσυστημικές υπηρεσίες, όπως τα μικρόβια και οι αποικοδομητές που διατηρούν βιώσιμη τη γεωργική γη. Για την προστασία από ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι ακτογραμμές και οι πλημμυρικές περιοχές που προστατεύουν τις πολύτιμες υποδομές.

Όλα αυτά, βέβαια, σημαίνουν ότι, όταν η φύση ευδοκιμεί, ευδοκιμούν και οι επιχειρήσεις. Όταν η φύση υποφέρει, υποφέρουν και οι επιχειρήσεις.

Σήμερα, αυτό το βλέπουμε πολύ καθαρά. Λόγω του κλιματικού κινδύνου, τα ασφάλιστρα έχουν αυξηθεί ραγδαία. Οι πλημμύρες έχουν διαταράξει τις αλυσίδες εφοδιασμού και έχουν καταστρέψει κρίσιμες υποδομές. Η μείωση των πληθυσμών των επικονιαστών έχει πλήξει τη γεωργική παραγωγή. Σύμφωνα με έρευνα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, οι κλιματικοί κίνδυνοι μπορεί να κοστίσουν στις επιχειρήσεις που δεν προσαρμόζονται έως και το 7 % των ετήσιων κερδών τους την επόμενη δεκαετία – περίπου το ισοδύναμο μιας πανδημίας COVID-19 ανά δύο χρόνια.

Το τίμημα αυτό είναι πολύ μεγάλο. Ήρθε η στιγμή να συμπεριλάβουμε τη φύση στους ισολογισμούς μας. Να την αναγνωρίσουμε και να επενδύσουμε σ’ αυτήν αναγνωρίζοντάς την ως πολύτιμο κεφάλαιο – ένα κεφάλαιο που είναι αποδοτικό, τώρα και στο μέλλον.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη μέλη της έχουν διαθέσει σημαντική χρηματοδότηση για τη φύση και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Ωστόσο, οι δημόσιες επενδύσεις από μόνες τους δεν αρκούν. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα σύστημα που να ενθαρρύνει τον ιδιωτικό τομέα να επενδύσει στη φύση. Χρειαζόμαστε μια λειτουργική αγορά που να ανταμείβει τις επιχειρήσεις, τους γεωργούς και τους επενδυτές, επειδή φροντίζουν τη γη, τη θάλασσα και τον ουρανό μας.

Οι πιστώσεις για τη φύση αναδεικνύονται ως ένα υποσχόμενο και καινοτόμο εργαλείο που θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο εκτιμάμε τη φύση. Στον πυρήνα τους, δημιουργούν μια επιχειρηματική ευκαιρία για επενδύσεις στη φύση, ενισχύοντας τη βιοποικιλότητα, προστατεύοντας τους οικοτόπους ή δημιουργώντας νέους. Σε αντάλλαγμα, αυτές οι επενδύσεις παράγουν έσοδα για όσους εργάζονται για την προστασία της φύσης. Για τους γεωργούς που διαφοροποιούν τις καλλιέργειές τους. Για τους ιδιοκτήτες γης που στηρίζουν τα οικοσυστήματα υγροτόπων τους. Για τους δασοκόμους που προστατεύουν τα απειλούμενα αποθέματα άνθρακα.

Γνωρίζουμε ότι αυτό το μοντέλο μπορεί να λειτουργήσει, γιατί έχουμε ήδη απτές αποδείξεις. Πριν από είκοσι χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιούργησε μια αποτελεσματική αγορά άνθρακα. Η λογική είναι απλή. Όποιος ρυπαίνει, πληρώνει. Όποιος θέλει να αποφύγει τις πληρωμές, καινοτομεί. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα αποδοτικό εργαλείο που βασίζεται στην αγορά και ωθεί τον ιδιωτικό τομέα στην κατεύθυνση της καινοτομίας. Και αυτό λειτούργησε. Μέσα σ’ αυτές τις δύο δεκαετίες, οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στην Ευρώπη μειώθηκαν σχεδόν κατά 50%, ενώ η οικονομία αναπτύχθηκε. Η τιμή που θέσαμε στον άνθρακα απέφερε 180 δισ. ευρώ, τα οποία επενδύονται εκ νέου σήμερα σε κλιματικά έργα και στην καινοτομία.

Όσο επιτυχημένη κι αν ήταν αυτή η εμπειρία, γνωρίζουμε ότι η φύση είναι πιο σύνθετη και πιο ποικιλόμορφη από τον άνθρακα. Τι κοινό έχουν το ελληνικό ελαιόλαδο και τα φινλανδικά έλατα; Πώς συγκρίνεται ένα έργο στήριξης υγροτόπων με μια αναδάσωση; Από τη δημιουργία αυτού του νέου συστήματος προκύπτει μια σειρά νέων και δύσκολων ερωτημάτων – π.χ. πώς μετριέται και αξιολογείται ο αντίκτυπος που έχουν οι θετικές για τη φύση δράσεις;

Για να είναι επιτυχημένες οι πιστώσεις για τη φύση, χρειαζόμαστε ένα αυστηρό σύστημα μέτρησης και ουσιαστικές μεθοδολογίες για τη μέτρηση των αποτελεσμάτων. Χρειαζόμαστε ισχυρές δομές διακυβέρνησης και δίκαιη πρόσβαση για τους τοπικούς φορείς. Χρειαζόμαστε προβλεψιμότητα για να προσελκύσουμε τοπικούς επενδυτές. Χρειαζόμαστε συστήματα επαλήθευσης και πραγματική διαφάνεια, ώστε να αποφύγουμε τις προβολές ψευδοοικολογικής ταυτότητας. Και πρέπει να αποφύγουμε τον επαχθή διοικητικό φόρτο, ώστε η συμμετοχή να είναι εύκολη και ελκυστική.

Τα ερωτήματα αυτά είναι πολύπλοκα, αλλά έχουν λύση. Και, το σημαντικότερο, οι συγκυρίες μάς ευνοούν. Η ζήτηση για πιστώσεις για τη φύση αυξάνεται, τόσο στην ΕΕ όσο και παγκοσμίως. Η ΕΕ στηρίζει πλέον πιλοτικά έργα στη Γαλλία και την Εσθονία, και θα ακολουθήσουν κι άλλα. Ορισμένα κράτη μέλη έχουν αναπτύξει τα δικά τους συστήματα. Παράλληλα, σε όλο τον κόσμο, οι τοπικές αρχές και οι εταιρείες υλοποιούν νέα έργα. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η παγκόσμια ζήτηση πιστώσεων για τη φύση θα μπορούσε να φτάσει τα 180 δισ. δολάρια έως το 2050. Το φάσμα των δυνητικών αγοραστών είναι ευρύ, καθότι οι προοπτικές είναι ελκυστικές. Καθώς οι πλημμύρες και οι ξηρασίες γίνονται συχνότερες, οι εταιρείες αναζητούν τρόπους για να μειώσουν τους κινδύνους στις αλυσίδες εφοδιασμού, να περιορίσουν τα ασφάλιστρα και να προωθήσουν θετικές για τη φύση δράσεις. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αρχίζουν να αντιμετωπίζουν τους κινδύνους για τη βιοποικιλότητα ως βασικό χρηματοοικονομικό κίνδυνο που πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Αυτήν την εβδομάδα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε έναν χάρτη πορείας για τις πιστώσεις για τη φύση, με σκοπό να κινητοποιήσει ιδιωτικά κεφάλαια και να δημιουργήσει νέες πηγές εσόδων για τις επιχειρήσεις.  Θέλουμε να αναπτύξουμε αυτήν την αγορά βήμα-βήμα, από τη βάση, σε συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες και τους ενδιαφερόμενους φορείς. Η ΕΕ -με την ενιαία αγορά της που συνδέει 450 εκατομμύρια άτομα και 25 εκατομμύρια επιχειρήσεις- βρίσκεται στην ιδανική θέση για να επεκτείνει αυτές τις καινοτόμες αγορές, να ενισχύσει το ενδιαφέρον των επενδυτών και να διασφαλίσει την ακεραιότητα της αγοράς.

Για πολύ καιρό κοστολογούσαμε την καταστροφή της φύσης, αντί να την αποκαθιστούμε. Ωστόσο, με τις σωστές επενδύσεις και τα κατάλληλα κίνητρα, μπορούμε να οικοδομήσουμε πιο έξυπνες και αμοιβαία επωφελείς λύσεις. Ωφέλιμες για τη φύση, ωφέλιμες για τις επιχειρήσεις και, εν τέλει, ωφέλιμες για τους ανθρώπους.

* Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν (Ursula von der Leyen) είναι πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

* Η Γιέσικα Ρούσβαλ (Jessika Roswall) είναι επίτροπος Περιβάλλοντος, Ανθεκτικότητας των Υδάτων και Ανταγωνιστικής Κυκλικής Οικονομίας.

The post Άρθρο των Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και Γ. Ρούσβαλ: «Η επένδυση στη φύση είναι μια ευκαιρία που η ΕΕ οφείλει να αξιοποιήσει» appeared first on .

Δανειζόμενη από το λογοτεχνικό είδος του μαγικού ρεαλισμού, όπου ο μύθος και το όνειρο συγχέονται με την καθημερινή ζωή, η έκθεση διερωτάται πώς αυτή η συγχώνευση του ορθολογικού και του διαισθητικού θα μπορούσε να προσφέρει νέες απαντήσεις στην κλιματική κατάρρευση, τις μονοκαλλιέργειες και τα επισφαλή μέλλοντα. Μέσα από τη ζωγραφική, το βίντεο, τον ήχο και την εγκατάσταση, οι καλλιτέχνες εξερευνούν διαφορετικά εδάφη: από γαλαξίες και εργαστήρια μέχρι πόλεις που βυθίζονται και βακτηριακά οικοσυστήματα.

Η έκθεση θέτει το ερώτημα πώς μπορεί να θεραπευτεί το ρήγμα μεταξύ της επιστημονικής λογικής και της μυθικής φαντασίας, προσφέροντας καλλιτεχνικά οράματα ως εργαλεία επιδιόρθωσης. Τα έργα ανιχνεύουν τόσο τα ρήγματα όσο και τις δυνατότητες στη σχέση μας με τον φυσικό κόσμο, χρησιμοποιώντας τόσο κερδοσκοπικές όσο και αναλυτικές προσεγγίσεις.

Η βραδιά των εγκαινίων στις 28 Μαΐου περιλαμβάνει ομιλίες από τους δημιουργούς και DJ sets από περφόρμερ από το Βέλγιο και τη Βραζιλία, που συνδυάζουν house, baile funk, amapiano και breakbeats σε ένα εορταστικό ηχητικό τοπίο που αντικατοπτρίζει το επεκτατικό, διαγενεακό πνεύμα της έκθεσης.

Magical Realism: Imagining Natural Dis/order ​

29 Μαΐου – 28 Σεπτεμβρίου

WIELS
Avenue Van Volxemlaan 354, 1190 Brussels

Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση, εδώ. 

The post Magical Realism: επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση μας με τον πλανήτη μας, στο WIELS appeared first on .

Η ηχορύπανση επηρεάζει περίπου 220.000 ανθρώπους στην πρωτεύουσα, σύμφωνα με μια μελέτη του 2023 από τη Φλαμανδική Ομοσπονδία για ένα Καλύτερο Περιβάλλον (Bond Beter Leefmilieu), και αυτό παρά τις προσπάθειες αντιμετώπισης του προβλήματος. Στις αρχές του 2023, για παράδειγμα, το αεροδρόμιο των Βρυξελλών εισήγαγε μια νέα δομή τιμολόγησης για να κατηγοριοποιήσει τα αεροπλάνα σε οκτώ ζώνες και να τιμωρήσει τους πιο θορυβώδεις και πιο ρυπογόνους φορείς εκμετάλλευσης με αερολιμενικά τέλη έως και 20 φορές πάνω από αυτά που ισχύουν για τα πιο σύγχρονα αεροσκάφη.

Μία από τις γειτονιές που επλήγησαν περισσότερο είναι το Sint-Lambrechts-Woluwe, μια ευημερούσα κατοικημένη περιοχή που φιλοξενεί περίπου 60.000 κατοίκους. Ήδη από το 2017, ο περιφερειακός υπουργός Περιβάλλοντος μέτρησε την ηχορύπανση από μια στέγη γραφείων στην περιοχή και βρήκε όχι μόνο έναν αυξανόμενο αριθμό αεροσκαφών που πετούσαν πάνω από το Sint-Lambrechts-Woluwe, αλλά και παραβιάσεις θορύβου από ένα συγκλονιστικό 28% των πτήσεων. Σαν κερασάκι στην τούρτα, το μεγαλύτερο μέρος του παράνομου θορύβου εμφανίζεται μεταξύ 6 π.μ. και 7 π.μ., σύμφωνα με έρευνα. Οι διαταραχές στον ύπνο λόγω ηχορύπανσης έχει αποδειχθεί ότι έχουν επιζήμιες επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία, με τις νυχτερινές πτήσεις να είναι ιδιαίτερα υπεύθυνες για αυτό, ενώ και η υγεία της καρδιάς και των αγγείων στους άνδρες καθίστανται πιο ευάλωτα.

Το 2024, το πρόβλημα δεν έχει εξαφανιστεί και έχουν διατεθεί τεράστια ποσά για να αποζημιωθούν οι κάτοικοι σε διάφορες γειτονιές για τον αντίκτυπο του θορύβου στη ζωή τους. Όπως επισημαίνει ο Olivier Maingain, δήμαρχος του Sint-Lambrechts-Woluwe: «Χρειάστηκαν 7 χρόνια μέχρι να συμφωνήσει τελικά η Bruxelles Environnement να διώξει τις αεροπορικές εταιρείες που πετούν πάνω από τον δήμο κατά παράβαση των προτύπων θορύβου».

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, ο διάλογος μαίνεται και έχουν δοκιμαστεί διάφορες τακτικές, όπως η προσφυγή του Woluwé κατά της νέας περιβαλλοντικής άδειας που εκδόθηκε από τις φλαμανδικές αρχές για το αεροδρόμιο των Βρυξελλών στο Zaventem, το οποίο τεχνικά βρίσκεται στη Φλαμανδική Βραβάνδη. Ένα αίτημα από κατοίκους του δήμου, το οποίο αισθάνεται το κύριο βάρος του 45% των πτήσεων από και προς τον κόμβο, συγκέντρωσε πάνω από 4.000 υπογραφές, που ζήτησαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της χώρας να λύσει το πρόβλημα ηχορύπανσης της πρωτεύουσας.

Θα είναι αυτή η τελευταία νομική ενέργεια; Μένει να το δούμε…

The post Η περιβαλλοντική υπηρεσία των Βρυξελλών πάει τις αεροπορικές εταιρείες στα δικαστήρια για την ηχορύπανση appeared first on .

Η Υπηρεσία Πληροφοριών για την Ενέργεια (ΕΠΕ) εξέτασε τις τρέχουσες περιβαλλοντικές επιπτώσεις που βασίζονται σε δεδομένα από το 2019 και ένα ρεαλιστικό μελλοντικό σενάριο μέσα στην υπάρχουσα υποδομή. Το σενάριο αυτό κάνει εκτίμηση για 32 εκατομμύρια επιβάτες και 1 εκατομμύριο τόνους φορτίου να πετάξουν το 2032.

Όσον αφορά τον θόρυβο, η έκθεση δείχνει ότι ο αριθμός των ανθρώπων που ενδεχομένως διαταραχθεί θα μειωθεί κατά 12 % «παρά την αναμενόμενη αύξηση του πληθυσμού γύρω από το αεροδρόμιο». Μέχρι το 2032, το 63% των πτήσεων θα λειτουργούσε με τα πιο σύγχρονα αεροσκάφη αποδοτικά από θόρυβο, σε σύγκριση με το σημερινό 31% και θα χρησιμοποιούσε σύγχρονες, πιο ήσυχες τεχνικές προσγείωσης που εκπέμπουν λιγότερο CO2.

«Ήπιος αντίκτυπος στους ρύπους»

Όσον αφορά την ποιότητα και τις εκπομπές του αέρα, η ΕΠΕ προβλέπει ότι η αναμενόμενη ανάπτυξη θα έχει «ήπιο αντίκτυπο» σε ορισμένους ρύπους. Οι εκπομπές που διασκορπίζονται από τη μεταφορά που μπορούν να επηρεάσουν τους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά και τα κτίρια θα παραμείνουν κάτω από τα ισχύοντα πρότυπα ποιότητας του αέρα. Ο φορέας εκμετάλλευσης του αεροδρομίου αναφέρει ότι θα μειώσει τις εκπομπές του πεδίου εφαρμογής 1 και τις εκπομπές πεδίου εφαρμογής 2 έως το 0, έως το 2030.

Το πρωτόκολλο αερίων του θερμοκηπίου, το παγκόσμιο πρότυπο πλαίσιο για τη μέτρηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, διαιρεί τις εκπομπές των εταιρειών σε τρία πεδία. Το πεδίο εφαρμογής 1 αναφέρεται στις εκπομπές από τις δραστηριότητες μιας εταιρείας. Για παράδειγμα, το αεροδρόμιο των Βρυξελλών αντικατέστησε το στόλο της εταιρείας με ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Το πεδίο εφαρμογής 2 αναφέρεται στις έμμεσες εκπομπές από την αγορασμένη ενέργεια μιας εταιρείας. Το αεροδρόμιο ανακοίνωσε τον Μάιο ότι τα κτίρια των τερματικών (Terminals) πρέπει να θερμαίνονται χωρίς εκπομπές CO2 μέχρι το 2027 και, ως εκ τούτου, όχι με φυσικό αέριο πλέον.

Tέλος, το πεδίο εφαρμογής 3 αναφέρεται σε όλες τις άλλες έμμεσες εκπομπές από τις δραστηριότητες μιας εταιρείας, όπως η μεταφορά ή η εξωτερική παραγωγή. Στην περίπτωση του Zaventem, αυτό αφορά τις εκπομπές από αεροσκάφη και εξοπλισμό χειρισμού εδάφους. Το αεροδρόμιο αναφέρει ότι οι εκπομπές CO2 από λειτουργίες αεροσκαφών θα μειωθούν επίσης λόγω της περαιτέρω ανανέωσης του στόλου και της χρήσης βιοκαυσίμων. Μέχρι το 2026, το 5% του καυσίμου αεροπορίας στο αεροδρόμιο πρέπει να αποτελείται από βιώσιμα καύσιμα αεροπορίας.

Περιβαλλοντικοί παράγοντες

Η ΕΠΕ επιβεβαιώνει ότι το αεροδρόμιο συμβάλλει στην εναπόθεση αζώτου σε κοντινά φυσικά αποθέματα. Σύμφωνα με το αεροδρόμιο των Βρυξελλών, οι εκπομπές αζώτου από τις δραστηριότητες του αεροδρομίου στη Φλάνδρα παραμένουν εντός του ορίου που προβλέπεται στη συμφωνία αζώτου και οι εκπομπές δεν εμποδίζουν την επίτευξη των στόχων αζώτου στην εν λόγω περιφέρεια.

Οι ειδικοί συνιστούν στην διαχείρηση του αεροδρομίου να συμβουλευτεί τις προστατευόμενες περιοχές Natura 2000 για να διερευνήσει μέτρα. «Το αεροδρόμιο των Βρυξελλών θα το αναλάβει με τους διαχειριστές της φύσης και θα δει ποιο ρόλο μπορεί να διαδραματίσει το αεροδρόμιο σε αυτό», δήλωσε ο οργανισμός την Τρίτη.

Το αεροδρόμιο των Βρυξελλών δήλωσε ότι είχε ήδη λάβει μέτρα για να περιορίσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις τους τα τελευταία χρόνια. Για παράδειγμα, ο αριθμός των δυνητικά ενοχλημένων κατοίκων της περιοχής έχει μειωθεί κατά 57% από το 2000.

Η ΕΠΕ ανέφερε δύο ζώνες όπου θα μπορούσαν να εγκατασταθούν πρόσθετα φραγμοί ήχου και θα διεξάγουν μελέτη σκοπιμότητας που θα ξεκινήσει το 2024. Μια νέα θέση δοκιμής με φραγμούς θορύβου θα πρέπει να λειτουργεί μέχρι το 2027.

Η τρέχουσα περιβαλλοντική άδεια του αεροδρομίου των Βρυξελλών για τη λειτουργία του αεροδρομίου λήγει τον Ιούλιο του 2024. Η αίτηση προς την φλαμανδική κυβέρνηση περιλαμβάνει δημόσια διαβούλευση, η οποία ξεκίνησε την Κυριακή. Ο φορέας εκμετάλλευσης δήλωσε προηγουμένως ότι η αίτηση αφορούσε την «ανανέωση της υπάρχουσας άδειας για τη λειτουργία του αεροδρομίου εντός των σημερινών τοποθεσιών και υποδομών και υπό τις τρέχουσες συνθήκες». Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν προσφορές για περαιτέρω τροποποίηση, όπως η προσθήκη νέου διαδρόμου ή πρόσθετων πτήσεων.

Photos: Newsville.be

The post Προτεραιότητα η αειφορία στην αίτηση ανανέωσης περιβαλλοντικής άδειας του αεροδρομίου Βρυξελλών appeared first on .

«Η εργασία με το έδαφος και το terroir δεν αφορούν αποκλειστικά τον κόσμο του κρασιού», δήλωσε ο ζυθοποιός και συνιδρυτής της BBP, Sébastien Morvan.

«Είναι υπέροχο να γνωρίζουμε τους αγρότες που καλλιεργούν το κριθάρι μας και να βλέπουμε τη ζωντανή ανάπτυξη ολόκληρου του οικοσυστήματος μεταξύ γης και ζύθου».

Η νέα μπίρα παρασκευάζεται εξ ολοκλήρου με κριθάρι από αναγεννητική γεωργία, όρος που αναφέρεται σε γεωργικές πρακτικές που λαμβάνουν υπόψη, μεταξύ άλλων, τη βιοποικιλότητα και την ποιότητα του εδάφους κατά την καλλιέργεια της γης.

Στόχος είναι να μειωθούν δραστικά οι επιπτώσεις στο περιβάλλον και κυρίως να μην εξαντληθούν οι φυσικοί πόροι.

Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί, πως το εν λόγω κριθάρι, καλλιεργείται εξ ολοκλήρου στο Βέλγιο. Επί του παρόντος, μόνο ένα κλάσμα του κριθαριού που χρησιμοποιείται για την παρασκευή μπίρας στο Βέλγιο καλλιεργείται τοπικά, με το μεγαλύτερο μέρος να εισάγεται από τη Γαλλία.

Το Brussels Beer Project σχεδιάζει επίσης να λανσάρει μια νέα ξανθιά μπίρα τον επόμενο μήνα που ονομάζεται Lazy Panda, η οποία θα παρασκευάζεται επίσης με βελγικό λυκίσκο από αναγεννητική γεωργία.

Μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, η ζυθοποιία σχεδιάζει να μεταβεί στο κριθάρι από την αναγεννητική γεωργία και για τις υπόλοιπες μπίρες της.

Μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους, η βρυξελλιώτικη ζυθοποιία στοχεύει να πάρει το 25% του κριθαριού της από αναγεννητική γεωργία – περίπου 150 τόνους σιτηρών. Μέσα σε δύο χρόνια, το ποσοστό αυτό εκτιμά ότι θα ανέλθει στο 75%.

The post Μια νέα, φιλική προς το περιβάλλον μπίρα, λανσάρει το Brussels Beer Project appeared first on .

Το λιώσιμο του μόνιμου παγετού στα νησιά οδηγεί σε σημαντικές αλλαγές στο τοπίο και στα οικοσυστήματα. Τα παγωμένα εδάφη αποτελούν κρίσιμο μέρος του παγκόσμιου κλιματικού συστήματος. Καθώς ξεπαγώνουν, απελευθερώνουν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα και μεθανίου, ισχυρά αέρια του θερμοκηπίου που συμβάλλουν στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Οι διαχρονικές εικόνες του Matthieu Litt (Βέλγιο) μας βυθίζουν σε έναν ποιητικό στοχασμό ενώ μας κρατούν ενήμερους για την απειλή για αυτά τα τοπία.

Η εξόρυξη άμμου από την ακτογραμμή έχει αρνητικές συνέπειες για το περιβάλλον καθώς και για τις ανθρώπινες κοινότητες. Στο Πράσινο Ακρωτήρι, ο Mathias Depardon (Γαλλία) μας προειδοποιεί για τη διπλή μάστιγα της διάβρωσης και της απώλειας της βιοποικιλότητας από τη μια και της μεγάλης φτώχειας και της ανθρώπινης εκμετάλλευσης από την άλλη.

Οι νησιωτικές κοινότητες θεωρούνται συχνά εύθραυστες λόγω της απομόνωσής τους σε κάθε μέτωπο. Το La Firme του Richard Pak (Γαλλία) εστιάζει σε μια κοινότητα στο «τέλος του κόσμου» με μοναδικά πολιτιστικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά. Τέλος, με τα Les rochers fauves, ο Clément Chapillon (Γαλλία) μας βυθίζει στον άνυδρο κόσμο του λιγότερο πυκνοκατοικημένου νησιού της Ελλάδας, της Αμοργού.

Ο Chapillon έχει επισκεφθεί την Αμοργό, το ανατολικότερο νησί των Κυκλάδων και το λιγότερο πυκνοκατοικημένο της Ελλάδας, πολλές φορές τα τελευταία 15 χρόνια. Φωτογραφίζοντας αυτή την άνυδρη, βραχώδη και άγρια περιοχή, με τις διατηρημένες παραδόσεις της, έχει καταφέρει να τοποθετήσει στα κάδρα του αυτή την αίσθηση της ανησυχητικής παραδοξότητας που του προκαλεί. Μάλιστα, η σειρά Les rochers fauves έχει εκτεθεί πολλές φορές στη Γαλλία και του χάρισε το βραβείο Fondation des Treilles, το 2019.

Melting Islands

18 Απριλίου με 8 Ιουλίου 2023

Hangar Photo Art Center
Place du Châtelain 18
1050 Βρυξέλλες

Kαθημερινά 12.00 – 18.00
Κυριακή, Δευτέρα κλειστά

Περισσότερες πληροφορίες για τους δημιουργούς και τα έργα, εδώ

The post Melting Islands: μια έκθεση για την ευθραυστότητα των νησιών, στο Hangar appeared first on .

Τα κτίρια που απαρτίζουν το συγκρότημα Brussels Expo διαθέτουν πλέον συλλογικά 4,7 MWp (μεγαβάτ αιχμής) ηλιακών συλλεκτών.

Μέσω συνεργασίας με την EnergyVision, η εγκατάσταση των ηλιακών συλλεκτών έγινε σε χρόνο ρεκόρ. Χρειάστηκαν λιγότερο από τέσσερις εβδομάδες για να εγκατασταθούν και να συνδεθούν όλα τα ηλιακά πάνελ, παρά τις πολύ περίπλοκες δομές στέγης που εμπλέκονται και τις μεταβαλλόμενες θερμοκρασίες τον περασμένο μήνα.

«Σε μια εποχή που η οικολογική μετάβαση είναι απαραίτητη, υπάρχουν λύσεις για τη μείωση των επιπτώσεων των δραστηριοτήτων μας στο περιβάλλον», δήλωσε ο Denis Delforge, διευθύνων σύμβουλος της Brussels Expo.

«Η συνεργασία μας με την EnergyVision είναι μια επιπλέον ευκαιρία να συμβάλουμε στην οικολογική μετάβαση των δραστηριοτήτων μας. Αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τις υπάρχουσες στέγες, η Brussels Expo επέλεξε τη λιτότητα, αναδεικνύοντας παράλληλα τον αρχιτεκτονικό πλούτο των υποδομών μας».

Πριν αυτά τα 11.000 ηλιακά πάνελ κάνουν τις στέγες της Brussels Expo το μεγαλύτερο εργοστάσιο ηλιακής ενέργειας εντός της περιφέρειας των Βρυξελλών, το Gare Maritime με τα γύρω του κτίρια είχαν την πρωτιά.

Η πλεονάζουσα παραγόμενη ενέργεια -που δεν χρησιμοποιείται, δηλαδή από το Brussels Expo- θα ανακατευθυνθεί σε σταθμούς φόρτισης στη γύρω περιοχή.

«Αυτά τα 11.000 ηλιακά πάνελ θα επιτρέψουν στην πόλη των Βρυξελλών να εφαρμόσει το κλιματικό της σχέδιο με πολύ συγκεκριμένο τρόπο», δήλωσε ο δημοτικός σύμβουλος των Βρυξελλών για το κλίμα, Benoît Hellings.

«Χάρη σε αυτή τη φιλόδοξη πρωτοβουλία στις στέγες της Expo των Βρυξελλών, εργαζόμαστε για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 55% έως το 2030 και την ουδετερότητα του άνθρακα των δημοτικών κτιρίων έως το 2040».

The post Διαθέτοντας 11,000 πάνελ, το Brussels Expo γίνεται το μεγαλύτερο ηλιακό πάρκο στην περιφέρεια appeared first on .

Μια πρόσφατα δημοσιευμένη έκθεση από το Παγκόσμιο Ταμείο Άγριας Ζωής και τη Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου αποκάλυψε μερικά πολύ ανησυχητικά στοιχεία για τους πληθυσμούς της άγριας ζωής στον πλανήτη μας. Ο Δείκτης Living Planet Index, που είναι ένα σύνολο δεδομένων που υπάρχει ήδη εδώ και πενήντα χρόνια, μεταξύ 1970 και 2018 οι πληθυσμοί των ζώων σε όλο τον κόσμο έχουν συρρικνωθεί κατά τουλάχιστον 69%. Ένας εκπληκτικά υψηλός αριθμός που θα έπρεπε να μας ανησυχεί.

Ορισμένοι πληθυσμοί μπόρεσαν ακόμη και να πολλαπλασιάσουν τον αριθμό τους, σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα. Ωστόσο, πολλοί άλλοι δυσκολεύονται να επιβιώσουν και ορισμένα μέρη του κόσμου αγγίζονται πιο έντονα από αυτή την άποψη από άλλα. Η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική έχουν δει μια μέση απώλεια πληθυσμού 94% και η Αφρική αντιμετώπισε μείωση 66%. Η Βόρεια Αμερική από την άλλη σημείωσε πτώση 20% και τόσο η Ευρώπη όσο και η Κεντρική Ασία αντιμετωπίζουν μείωση 18%.

Κατά τη διάρκεια της 15ης Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για τη Βιοποικιλότητα, η οποία έλαβε χώρα στο Μόντρεαλ του Καναδά τον περασμένο μήνα, η επείγουσα ανάγκη για ανάληψη δράσης ήταν στην πρώτη γραμμή των συζητήσεων. Οι κυβερνήσεις και η κοινωνία των πολιτών κλήθηκαν να αναλάβουν δράση.

Η Βελγική Συμμαχία Βιοποικιλότητας συγκεντρώνει δημόσιους και ιδιωτικούς εταίρους που μοιράζονται το ίδιο όραμα και στόχο: να παρέχει μια κοινή πλατφόρμα για απτές συνεισφορές από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς στο Βέλγιο.

Η Συμμαχία θέλει να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει ολόκληρη τη βελγική κοινωνία με πολύ συγκεκριμένο τρόπο στον αγώνα κατά της απώλειας της βιοποικιλότητας. Η Συμμαχία σκοπεύει να συγκεντρώσει όλους όσους αναλαμβάνουν δράσεις στο Βέλγιο για την προστασία, την αποκατάσταση και τη βιώσιμη χρήση της βιοποικιλότητας. Είναι μια ανεξάρτητη συμμαχία με διακυβέρνηση που πηγάζει από τη βούληση των εταίρων της. Υποστηρίζεται από Γραμματεία μέσω μη κερδοσκοπικού σωματείου.

Το δίκτυο δράσεων και πρωτοβουλιών που αναπτύσσεται σε όλο το Βέλγιο θα συμβάλει στην επίτευξη των περιφερειακών, εθνικών, ευρωπαϊκών και παγκόσμιων φιλοδοξιών για ανάσχεση και αναστροφή της απώλειας βιοποικιλότητας έως το 2050.

Κύριοι στόχοι

• Να συλλέξει και να παρέχει διαφάνεια στο πλήθος των προσπαθειών για τη βιοποικιλότητα από ένα ευρύ φάσμα παραγόντων
• Να παρέχει ένα σύνολο στόχων που χρησιμεύουν ως φάρος για την ανάληψη δράσης
• Να αυξήσει τον αντίκτυπο των μεμονωμένων δράσεων καθώς συμβάλλουν συλλογικά στους κοινούς στόχους
• Να επιτρέψει σε εμπνευσμένα παραδείγματα να πολλαπλασιαστούν και να κλιμακωθούν
• Να ενθαρρύνει τη συνεργασία μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών φορέων
• Να εκκινήσει η εφαρμογή στο Βέλγιο ευρωπαϊκών και παγκόσμιων στόχων βιοποικιλότητας, ιδίως για το Παγκόσμιο Πλαίσιο Βιοποικιλότητας μετά το 2020 (που εγκρίθηκε στη Διάσκεψη των Μερών στο Μόντρεαλ τον Δεκέμβριο του 2022)

Οι δεσμεύσεις διαρθρώνονται γύρω από ένα σύνολο δέκα στόχων που αντικατοπτρίζουν τα βασικά ζητήματα για τη βιοποικιλότητα στο Βέλγιο.

Δύο βασικοί άξονες

• Επέκταση του πράσινου-μπλε δικτύου μέσα, γύρω και μεταξύ των πόλεων λόγω της σημαντικής επίδρασης των πόλεων
• Να γίνει η βελγική παραγωγή και κατανάλωση πιο φιλική προς τη βιοποικιλότητα

Για τους δύο άξονες έχουν αναπτυχθεί πέντε ποσοτικοποιημένοι στόχοι. Παρέχουν ένα φιλόδοξο αλλά ρεαλιστικό πλαίσιο, βασισμένο στους υπάρχοντες στόχους σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Για κάθε έναν από τους στόχους, ενώ παρέχονται κριτήρια για την επικύρωση και την παρακολούθηση των δεσμεύσεων.

The post Το Βέλγιο εγκαινιάζει πλατφόρμα για να συμβάλει στην ενίσχυση των προσπαθειών διατήρησης της βιοποικιλότητας appeared first on .