Στην κορυφή της ευρωπαϊκής κατάταξης βρίσκεται η Ελβετία, όπου ο μέσος ετήσιος ακαθάριστος μισθός ξεπέρασε τα 107.000 ευρώ, αποτελώντας τη μοναδική χώρα της έρευνας με εξαψήφιο μέσο εισόδημα. Ακολουθούν η Ισλανδία και το Λουξεμβούργο, το οποίο καταγράφει τον υψηλότερο μέσο μισθό μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με περίπου 77.800 ευρώ ετησίως.

Στην ίδια υψηλή κατηγορία συναντώνται επίσης η Δανία, η Ολλανδία, η Γερμανία και η Νορβηγία, επιβεβαιώνοντας το σταθερό προβάδισμα της βόρειας και δυτικής Ευρώπης σε επίπεδο αμοιβών.

Το Βέλγιο καταλαμβάνει μία από τις υψηλότερες θέσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ, με μέσο ετήσιο ακαθάριστο μισθό 62.348 ευρώ. Παρά τη σχετικά υψηλή θέση του, η αύξηση των μισθών στη χώρα χαρακτηρίζεται από στασιμότητα. Σύμφωνα με την έκθεση, λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό του 2025, οι πραγματικές αποδοχές αυξήθηκαν μόλις κατά 0,3%, ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αντίθετα, χώρες όπως η Λιθουανία, η Πολωνία και η Σλοβενία κατέγραψαν τις μεγαλύτερες αυξήσεις πραγματικών αποδοχών, δείχνοντας ότι ορισμένες οικονομίες της ανατολικής Ευρώπης συνεχίζουν να συγκλίνουν σταδιακά με τις πιο ανεπτυγμένες αγορές.

Η εικόνα αλλάζει αισθητά όταν εξετάζεται η αγοραστική δύναμη και όχι μόνο οι ονομαστικοί μισθοί. Με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP), το χάσμα μεταξύ των χωρών περιορίζεται σημαντικά. Το Βέλγιο ανεβαίνει ακόμη ψηλότερα στην ευρωπαϊκή κατάταξη, με μέσο εισόδημα που αντιστοιχεί σε περίπου 87.530 δολάρια PPP.

Η Γερμανία βρίσκεται πλέον στη δεύτερη θέση πίσω από την Ελβετία, ενώ χώρες όπως η Τουρκία παρουσιάζουν θεαματική βελτίωση στη σχετική κατάταξη όταν υπολογίζεται το κόστος ζωής.

Η περίπτωση της Ελλάδας θεωρείται ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Σε ονομαστικούς όρους, η χώρα παραμένει χαμηλά στην κατάταξη της ΕΕ, με μέσο ετήσιο ακαθάριστο μισθό 26.563 ευρώ, αρκετά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ωστόσο, όταν λαμβάνεται υπόψη η αγοραστική δύναμη, το ελληνικό εισόδημα ανεβαίνει αισθητά, φτάνοντας περίπου τα 50.974 δολάρια PPP.

Παρά τη βελτίωση αυτή, τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να κουβαλά τις συνέπειες της πολυετούς οικονομικής κρίσης. Οι πραγματικοί μισθοί, σε όρους αγοραστικής δύναμης, έχουν μειωθεί κατά περισσότερο από 21% από το 2010, γεγονός που καθιστά τη χώρα μοναδική περίπτωση μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών του οργανισμού.

Η έκθεση αναδεικνύει επίσης τις μεγάλες διαφορές στη φορολογική επιβάρυνση των εργαζομένων. Το Βέλγιο καταγράφει ένα από τα υψηλότερα επίπεδα φορολόγησης στον ΟΟΣΑ, καθώς οι άγαμοι εργαζόμενοι χωρίς παιδιά χάνουν σχεδόν το 40% του εισοδήματός τους σε φόρους και εισφορές — το υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των χωρών-μελών.

Αντίθετα, χώρες όπως η Τσεχία και η Ελβετία εμφανίζουν πολύ χαμηλότερη φορολογική επιβάρυνση. Για τις οικογένειες με ένα παιδί και έναν εργαζόμενο, πάντως, η φορολογία στο Βέλγιο μειώνεται αισθητά.

Σύμφωνα με τους ειδικούς της International Labour Organization, οι μισθολογικές διαφορές στην Ευρώπη εξαρτώνται κυρίως από τρεις βασικούς παράγοντες: την παραγωγικότητα και τη δομή της οικονομίας, τους θεσμούς της αγοράς εργασίας και το συνολικό κόστος ζωής κάθε χώρας.

Οι οικονομίες με ισχυρούς τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας — όπως η τεχνολογία και οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες — τείνουν να προσφέρουν υψηλότερες αποδοχές, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, καθώς και η ισχύς των συνδικάτων.

Salaires en Europe : de fortes disparités entre la Belgique, la Grèce et le reste de l’Union européenne

Le rapport « Taxing Wages 2026 » de l’OCDE met en lumière les écarts persistants de revenus et de pouvoir d’achat à travers l’Europe

La dernière étude publiée par OECD confirme une réalité économique bien connue : l’Europe reste profondément divisée en matière de salaires. Entre les pays du nord-ouest du continent et ceux du sud ou de l’est, les écarts demeurent importants, même si le coût de la vie vient parfois nuancer les différences.

Sans surprise, la Switzerland domine largement le classement européen avec un salaire brut annuel moyen dépassant les 107.000 euros. L’Iceland et le Luxembourg suivent derrière, ce dernier restant le pays de l’Union européenne où les rémunérations moyennes sont les plus élevées.

La Belgium figure également parmi les États européens les mieux classés. Avec un salaire moyen supérieur à 62.000 euros par an, le pays se situe dans le haut du tableau européen. Toutefois, derrière cette apparente solidité se cache une progression très limitée des revenus réels. Une fois l’inflation prise en compte, les salaires belges n’ont pratiquement pas évolué en 2025.

Cette stagnation contraste avec la dynamique observée dans plusieurs pays d’Europe centrale et orientale. La Lithuania, la Poland ou encore la Slovenia enregistrent les plus fortes hausses salariales de l’année, signe d’un rattrapage progressif au sein du marché européen.

Du côté de la Greece, la situation reste plus fragile. Le salaire brut annuel moyen y dépasse légèrement les 26.500 euros, plaçant le pays parmi les moins bien rémunérés de l’Union européenne. Malgré cela, le niveau de vie réel apparaît moins défavorable lorsqu’on tient compte du pouvoir d’achat local.

Les données corrigées selon la parité de pouvoir d’achat montrent en effet une amélioration sensible de la position grecque. Les revenus y atteignent l’équivalent d’environ 51.000 dollars PPP, ce qui réduit une partie de l’écart avec les économies les plus riches du continent.

Mais l’OCDE souligne également que la Grèce reste marquée par les conséquences durables de la crise économique déclenchée en 2010. Aucun autre pays développé n’a connu une telle chute des salaires réels sur une aussi longue période.

L’étude met aussi en avant les importantes différences de fiscalité entre pays européens. La Belgique conserve l’un des niveaux d’imposition les plus élevés de l’OCDE pour les travailleurs célibataires sans enfants, avec une charge fiscale proche de 40 %.

À l’inverse, des pays comme la Switzerland ou la Czech Republic appliquent une pression fiscale nettement plus faible sur les revenus du travail.

Enfin, les experts rappellent que les écarts salariaux européens ne dépendent pas uniquement du niveau de richesse des pays. La productivité, la spécialisation économique, la force des négociations collectives et le coût de la vie jouent également un rôle central dans la manière dont les revenus évoluent d’un État à l’autre.

The post Μισθοί δύο ταχυτήτων στην Ευρώπη: Πού βρίσκονται Βέλγιο και Ελλάδα σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ appeared first on .

Ο διάμεσος μισθός ανέρχεται σε 3.728 ευρώ μεικτά μηνιαίως, σημειώνοντας αύξηση 221 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι οι μισοί εργαζόμενοι κερδίζουν λιγότερα από αυτό το ποσό, ενώ οι άλλοι μισοί περισσότερα. Τα άκρα δείχνουν ότι το 10% των εργαζομένων κερδίζει λιγότερα από 2.443 ευρώ το μήνα, ενώ το ένα δέκατο λαμβάνει τουλάχιστον 6.305 ευρώ.

Οι μισθοί αυξάνονται με την ηλικία, ειδικά μεταξύ των εργαζομένων, σημειώνει η Statbel. Οι εργαζόμενοι κάτω των 40 κερδίζουν συνολικά λιγότερα από τον εθνικό μέσο όρο, ενώ οι άνω των 40 συχνά λαμβάνουν περισσότερα. Οι μισθοί των εργαζομένων ηλικίας 60 ετών και άνω υπερβαίνουν τον εθνικό μέσο όρο κατά 31%. Στους εργαζομένους η διαφορά φτάνει ακόμη και το 188% σε σχέση με τους κάτω των 20 ετών.

Ποιος κερδίζει τα περισσότερα και ποιος τα λιγότερα;

Οι διευθυντές εταιρειών βρίσκονται στην κορυφή της λίστας με τα καλύτερα αμειβόμενα επαγγέλματα, με ποσό 11.772 ευρώ να υπερβαίνει τον εθνικό μέσο όρο κατά 189%. Εκτός από τα εκτελεστικά καθήκοντα, το top 10 αποτελείται από πνευματικά και επιστημονικά επαγγέλματα, όπως γιατροί και μαθηματικοί.

Στο αντίθετο άκρο του φάσματος βρίσκονται οι παιδοκόμοι, με μηνιαίο μισθό 2.567 ευρώ, ή 37% λιγότερο από τον εθνικό μέσο όρο. Ομοίως, οι σερβιτόροι και οι μπάρμαν, οι κομμωτές και οι αισθητικοί καθώς και οι οικονόμοι λαμβάνουν κατά μέσο όρο μισθό κάτω των 2.700 ευρώ το μήνα.

Οι σπουδές πληρώνουν

Οι σπουδές παραμένουν μια καλή εγγύηση όσον αφορά τον μισθό. Οι κάτοχοι πτυχίου κερδίζουν 6% περισσότερα από τον μέσο όρο και η ψαλίδα ανοίγει στο 46% για τους κατόχους μεταπτυχιακού τίτλου. Αντίθετα, όσοι έχουν το πολύ δίπλωμα ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κερδίζουν 17% λιγότερο από τον μέσο Βέλγο εργαζόμενο. Οι εργαζόμενοι που εγκατέλειψαν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση χωρίς απολυτήριο βλέπουν αυτό το χάσμα να διευρύνεται στο 25%.

Ανά κλάδο, οι μέσοι μηνιαίοι μισθοί είναι υψηλότεροι στον κλάδο της πετροχημικής βιομηχανίας (6.431 ευρώ), ακολουθούμενοι από τις δραστηριότητες των κεντρικών γραφείων, τις συμβουλές διαχείρισης (5.696 ευρώ) και τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες (5.472 ευρώ).

Η Statbel επισημαίνει ακόμη ότι ο μέσος μηνιαίος μισθός είναι υψηλότερος στο κέντρο της χώρας, όπου ανέρχεται σε 4.748 ευρώ, υπερβαίνοντας έτσι τον εθνικό μέσο όρο κατά 16%. Ο μέσος μισθός είναι επίσης πάνω από 4.250 ευρώ σε εταιρείες που βρίσκονται στις περιοχές που συνορεύουν με την πρωτεύουσα, δηλαδή σε Hal-Vilvoorde, Louvain και Nivelles.

Χάσμα μεταξύ των φύλων

Τέλος, σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, οι άνδρες πλήρους απασχόλησης κερδίζουν περισσότερα από τις γυναίκες συναδέλφους τους. Το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών είναι 10,2% μεταξύ των εργαζομένων κάτω των 20 ετών, αλλά πέφτει στο 0,7% στην ηλικιακή ομάδα 30-34 ετών. Στη συνέχεια, το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών αυξάνεται και πάλι απότομα και φτάνει στο 19% μεταξύ των εργαζομένων ηλικίας 60 ετών και άνω.

Τα αποτελέσματα καθορίστηκαν με βάση την ετήσια έρευνα μισθών, που πραγματοποιήθηκε σε περισσότερους από 184.000 εργαζομένους.

The post Που κυμαίνονται οι μισθοί στο Βέλγιο; appeared first on .

Σύμφωνα με το προτεινόμενο σχέδιο, το οποίο παρουσιάστηκε στους εταίρους της κυβέρνησης του συνασπισμού από τον υπουργό Οικονομικών, Vincent Van Peteghem (CD&V) την Τετάρτη, η φορολογική επιβάρυνση του Βελγίου θα υποστεί σημαντική μετατόπιση από την εργασία στο κεφάλαιο και την κατανάλωση — αυξάνοντας έτσι σημαντικά τους μισθούς στη συντριπτική πλειοψηφία των Βέλγων.

«Το Βέλγιο είναι σήμερα ο ηγέτης μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ όσον αφορά τη φορολογία της εργασίας», δήλωσε ο Van Peteghem. «Πρέπει να υπάρξει μια μετατόπιση από ορισμένα από τα βάρη της εργασίας στον πλούτο και την κατανάλωση».

Ο Van Peteghem εξήγησε περαιτέρω ότι η πρόταση θα μειώσει τη φορολογική επιβάρυνση της εργασίας κατά σχεδόν 6 δισεκατομμύρια ευρώ από το 2024 έως το 2026, αλλά ότι, ωστόσο, θα είναι «δημοσιονομικά ουδέτερη» εφόσον «λαμβάνουμε υπόψη τα εύλογα αποτελέσματα απόδοσης».

Και πρόσθεσε: «Εάν, κάποια στιγμή, τα χρηματοδοτικά μέτρα αποφέρουν περισσότερα από τα αναμενόμενα, αυτά τα πρόσθετα έσοδα θα χρησιμοποιηθούν για την αύξηση των καθαρών μισθών».

Σύμφωνα με το νέο καθεστώς, το ετήσιο αφορολόγητο όριο θα αυξηθεί από 10.160 ευρώ σε 13.500 ευρώ, ενώ το όριο για την είσοδο στο βελγικό φορολογικό κλιμάκιο του 45% θα αυξηθεί από 46.440 ευρώ σε 60.000 ευρώ.

Η μεταρρύθμιση αναμένεται να ωφελήσει ιδιαίτερα τους άγαμους χωρίς παιδιά. Ειδικότερα, ο μέσος μισθός ενός άγαμου χωρίς παιδιά με ακαθάριστο μηνιαίο μισθό 2.600 ευρώ θα αυξηθεί κατά 1.270 ευρώ ετησίως, ενώ όσοι έχουν ακαθάριστο μηνιαίο μισθό 6.000 ευρώ θα έχουν ακόμη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση (1.513 ευρώ).

Η μείωση του φόρου στην εργασία θα αντισταθμιστεί εν μέρει από την αύξηση των φόρων στην κατανάλωση. Συγκεκριμένα, ο συντελεστής ΦΠΑ σε τεράστιο αριθμό αγαθών θα αυξηθεί από 6% σε 9%, ενώ οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης στον καπνό θα αυξηθούν και οι «μειωμένοι» συντελεστές ΦΠΑ στον άνθρακα και το ντίζελ θα καταργηθούν.

Ωστόσο, για την προστασία των πιο ευάλωτων οικονομικά πολιτών, θα εισαχθεί μηδενικός συντελεστής ΦΠΑ σε βασικά αγαθά, όπως λαχανικά και φρούτα, φάρμακα, πάνες και δημόσια μέσα μεταφοράς. Επιπλέον, θα διατηρηθεί ο ισχύων συντελεστής του 6% για το φυσικό αέριο, το ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό και τη θέρμανση οικιών.

Ο πλούτος, επίσης, θα φορολογηθεί βαρύτερα. Ειδικότερα, θα εφαρμοστεί φορολογική μεταρρύθμιση στα δικαιώματα προαίρεσης αγοράς μετοχών των εργαζομένων, θα εξαλειφθούν μέτρα που αποτρέπουν τη διπλή φορολόγηση των κερδών των πολυεθνικών και θα διπλασιαστεί ο ετήσιος φόρος σε λογαριασμούς χρεογράφων άνω του 1 εκατ. ευρώ.

Ωστόσο, ορισμένοι χρηματοοικονομικοί αναλυτές ανησυχούν ότι τέτοιοι φόροι περιουσίας θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε συνολική μείωση των επενδύσεων στο Βέλγιο και μπορεί ακόμη και να ενθαρρύνουν ορισμένους επενδυτές να αποσύρουν τα χρήματά τους από τη χώρα γενικότερα.

«Αυτό το μέτρο κινδυνεύει να μειώσει τη φορολογική ελκυστικότητα της χώρας μας αποθαρρύνοντας ιδιώτες, αλλά και εταιρείες, από το να εγκατασταθούν στο Βέλγιο», δήλωσε στην l’Echo ο Denis-Emmanuel Philippe της δικηγορικής εταιρείας Bloom. «Ούτε μπορεί να αποκλειστεί ότι ενθαρρύνει ορισμένες πλούσιες οικογένειες να πάνε στο εξωτερικό, σε χώρες όπου η φορολογία είναι πιο ήπια, για παράδειγμα στην Ελβετία ή το Λουξεμβούργο».

«Πρόκειται για μέτρα που διασφαλίζουν ότι δίνεται κίνητρο στους ανθρώπους που εργάζονται», σχολίασε με τη σειρά του ο κ. Van Peteghem στο VRT. «Θέλουμε να πείσουμε τους ανθρώπους που διστάζουν να πάρουν δουλειά ή όχι και αναρωτιούνται αν αξίζει τον κόπο να μετακινηθούν στην αγορά εργασίας. Η αγορά εργασίας είναι απίστευτα σφιχτή. Οι επιχειρήσεις αναζητούν προσωπικό. Το επίπεδο δραστηριότητας δεν είναι αυτό που θα έπρεπε. Θέλουμε το 80% των ανθρώπων σε παραγωγική ηλικία να είναι ενεργοί στην εργασία».

The post Σημαντική μεταρρύθμιση: οι μισθοί του Βελγίου θα αυξηθούν κατά 835 ευρώ από το επόμενο έτος appeared first on .

Τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία βρίσκονται στη Eurostrat, τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία έχει δημοσιεύσει τα ακαθάριστα ωρομίσθια, για κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ανά τομέα δραστηριότητας, για το έτος 2021. Δεν έχουν ληφθεί υπόψη μισθοί στρατιωτικών και δημόσιας διοίκησης.

Στην εν λόγω κατάταξη, το Βέλγιο εμφανίζεται στην 5η θέση, πίσω από τις σκανδιναβικές χώρες (Νορβηγία, Δανία, Ισλανδία) και πίσω από το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου. Ενώ το ακαθάριστο ωρομίσθιο ενός Ευρωπαίου είναι 21,9 €/ώρα, το Βέλγιο αγγίζει τα 32 €/ώρα και βρίσκεται μπροστά από τις γειτονικές του χώρες και μάλιστα πολύ μπροστά από τη Γαλλία που προσφέρει μέσους μισθούς 25,7 €/ώρα.

Η εστίαση στην τελευταία θέση

Αν λάβουμε υπόψη τους κλάδους, είναι αξιοσημείωτο ότι τόσο στο Βέλγιο, όσο και στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ο τομέας της Horeca (φιλοξενία και εστίαση) πληρώνει τα λιγότερα: 21,4 €/ώρα. Ακόμη και στην Ισλανδία, την ευρωπαϊκή χώρα που πληρώνει τα περισσότερα στον τομέα της Horeca, ο μισθός παραμένει χαμηλός (25,8 €/ώρα).

Ο τομέας που πληρώνει καλύτερα στο Βέλγιο είναι η εκπαίδευση, με 51,2 €/ώρα. Σύμφωνα με τον πίνακα που δημοσίευσε η Eurostat, ο ωρομίσθιος ενός εκπαιδευτικού είναι διπλάσιος στο Βέλγιο από ό,τι στην Ιταλία (26,2 €/ώρα). Το Βέλγιο είναι επίσης η ευρωπαϊκή χώρα όπου η εκπαίδευση προσφέρει τους καλύτερους μισθούς (πάντα με βάση τον ακαθάριστο ωρομίσθιο). Στο Βέλγιο, ο τομέας παραγωγής φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας (50,2 €/ώρα) και ο τομέας χρηματοδότησης και ασφάλισης (47,9 €/ώρα) είναι οι δύο άλλοι τομείς όπου οι εργαζόμενοι πληρώνονται καλύτερα.

Τομέας τέχνης: πιο χαμηλά από τον τομέα του φυσικού αερίου

Όσον αφορά τις τέχνες και την ψυχαγωγία, το Βέλγιο κατατάσσεται στην 8η θέση με μισθό 25,5 ευρώ/ώρα, πολύ πίσω από το Λουξεμβούργο (39,6 ευρώ/ώρα). Αλλά η χειρότερη κατάταξή της είναι η 9η θέση της, για τον ακαθάριστο ωρομίσθιο 38,1 € που εφαρμόζεται στον τομέα της πληροφόρησης και της επικοινωνίας, όπου η Νορβηγία βρίσκεται μακράν στην κορυφή με 52,6 €/ώρα.

Με 26,1 €/ώρα, ο κλάδος των κατασκευών στο Βέλγιο κατατάσσεται στην 8η θέση στην ευρωπαϊκή κατάταξη, με κυρίαρχη τη Δανία που φτάνει τα 38,6 €/ώρα. Ο τομέας μεταφορών και αποθήκευσης στο Βέλγιο προσφέρει λίγο καλύτερα: 27 €/ώρα, πολύ πίσω από τη Νορβηγία που προσφέρει 42,1 €/ώρα.

Από όλους τους τομείς, με κάθε χώρα συμπεριλαμβανομένη, είναι η εξορυκτική βιομηχανία στη Νορβηγία που προσφέρει τους υψηλότερους ακαθάριστους μισθούς: 72,6 €/ώρα. Από την άλλη, η Horeca στη Βουλγαρία πληρώνει τα λιγότερα (3,2 ευρώ/ώρα).

Παραγωγικότητα και κόστος ζωής

Ωστόσο, όπως υπενθυμίζει ο οικονομολόγος Philippe Defeyt, καθηγητής οικονομικών, πρέπει να γίνεται πολύ προσεκτική ανάγνωση των στοιχείων. «Δύο πράγματα έχω να πω για αυτούς τους αριθμούς. Πρώτον, δεν λένε τίποτα για την παραγωγικότητα των εργαζομένων. Ένα αφεντικό θα θέλει να πληρώσει έναν εργαζόμενο διπλάσια αν παράγει τριπλάσια. Ωστόσο, γνωρίζουμε ότι ο Βέλγος εργάτης είναι πολύ παραγωγικός. Τα εργαλεία εργασίας του ήταν πάντα βελτιωμένα με αυτή την έννοια. Δεύτερον: αυτοί οι μισθοί πρέπει να σχετίζονται και με το κόστος ζωής. Η ζωή είναι φθηνότερη στη Γαλλία από ό,τι στο Βέλγιο, αλλά η ζωή είναι πιο ακριβή στην Ολλανδία από ό,τι στο Βέλγιο. Και η ζωή είναι επίσης πιο ακριβή στο Βέλγιο από ό,τι στη Βουλγαρία. Αυτό συμβαίνει στην Ευρώπη».

The post Μισθοί στην Ευρώπη: Το Βέλγιο στην πέμπτη θέση… μπροστά από Γάλλους, Ολλανδούς και Γερμανούς appeared first on .

Αυτό σημαίνει ότι το μισθολογικό κόστος αυξάνεται σημαντικά στο Βέλγιο. Τον Δεκέμβριο του 2021, η αύξηση προβλεπόταν να είναι 4,2 % στο Βέλγιο, κυρίως λόγω της συνιστώσας της τιμαριθμικής αναπροσαρμογής, έναντι 1,8 % κατά μέσο όρο στις γειτονικές μας χώρες. Ο δείκτης υγείας υπολογίζεται από τον εθνικό δείκτη τιμών καταναλωτή του Βελγίου εξαιρουμένων των αλκοολούχων ποτών, των προϊόντων καπνού και των καυσίμων κινητήρων.

Αν και η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών παρέχει καλή προστασία η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ανταγωνιστικότητα του Βελγίου βραχυπρόθεσμα. Ο κίνδυνος μιας πιο μόνιμης και ανεξέλεγκτης ανοδικής ανοδικής κλίσης των μισθών περιορίζεται από δύο παράγοντες. Πρώτον, οι πιέσεις του κόστους (μισθού) συνήθως απορροφώνται εν μέρει από τα περιθώρια κέρδους των επιχειρήσεων. Κατά συνέπεια, το μισθολογικό κόστος κυμαίνεται πολύ περισσότερο από τον (πυρήνα) πληθωρισμό. Δεύτερον, ο νόμος του 1996 για την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση έχει σχεδιαστεί για να αποτρέψει τον εκτροχιασμό του μισθολογικού κόστους του Βελγίου από εκείνο των τριών βασικών γειτονικών χωρών. Η τροποποίηση του νόμου το 2017 πρόσθεσε έναν διορθωτικό όρο στον υπολογισμό του μέγιστου διαθέσιμου μισθολογικού περιθωρίου που περιορίζει το περιθώριο για πραγματικές αυξήσεις μισθών στο Βέλγιο, εάν παραμείνει ή ανοίξει ένα μισθολογικό χάσμα με τις τρεις γειτονικές χώρες. Αυτή η ρήτρα θα πρέπει να διασφαλίζει ότι η πιθανή απώλεια ανταγωνιστικότητας το 2022 όσον αφορά το ωριαίο κόστος εργασίας θα αντισταθμιστεί κατά την περίοδο 2023-2024 μέσω περιορισμού του διαθέσιμου χώρου για αυξήσεις πραγματικών μισθών στο Βέλγιο.

Ενημέρωση: Γραφείο ΟΕΥ Βρυξελλών

The post Η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών οδηγεί σε αύξηση του μισθολογικού κόστους appeared first on .

Αναφέρεται, δε, πως σε σύγκριση με το 2008, οι εθνικοί κατώτατοι μισθοί αυξήθηκαν σε όλα τα κράτη-μέλη εκτός από την Ελλάδα, όπου μειώθηκαν κατά 14%.

Μεταξύ 2008 και 2017, οι ελάχιστοι μισθοί διπλασιάστηκαν στη Βουλγαρία (+ 109%) και τη Ρουμανία (+ 99%).

Επιπλέον σημαντικές αυξήσεις καταγράφηκαν στη Σλοβακία (+ 80%), καθώς και στα τρία κράτη-μέλη της Βαλτικής, την Εσθονία (+ 69%), τη Λετονία (+ 65%) και τη Λιθουανία (+ 64%).

Ωστόσο, όπως γίνεται εμφανές οι διαφορές στο ύψος του κατώτατου μισθού μεταξύ των 22 κρατών-μελών της ΕΕ είναι μεγάλες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat κυμαίνονται από λιγότερο από 300 ευρώ το μήνα στη Βουλγαρία (235) και στη Ρουμανία (275) σε σχεδόν 2 000 ευρώ το μήνα στο Λουξεμβούργο (1 999), δηλαδή εννιά φορές υψηλότερο. Ειδικότερα, δέκα κράτη μέλη, κυρίως από το ανατολικό τμήμα της ΕΕ, έχουν κατώτατους μισθούς κάτω των 500 ευρώ ανά μήνα: Βουλγαρία (235), Ρουμανία (275), Λετονία και Λιθουανία (380), Τσεχία (407), Ουγγαρία (412), Κροατία (433), Σλοβακία (435), Πολωνία (453) και Εσθονία (470).

Σε πέντε άλλα κράτη-μέλη, που βρίσκονται κυρίως στο νότιο τμήμα της ΕΕ, οι κατώτατοι μισθοί ήταν μεταξύ 500 και 1.000 ευρώ ανά μήνα: Πορτογαλία (650), την Ελλάδα (684), Μάλτα (736), Σλοβενία (805) και Ισπανία (826).

Στα υπόλοιπα επτά κράτη μέλη, τα οποία βρίσκονται στα δυτικά και βόρεια της ΕΕ, οι κατώτατοι μισθοί είναι πολύ πάνω από 1.000 ευρώ ανά μήνα:

Ηνωμένο Βασίλειο (1 397), Γαλλία (1 480), Γερμανία (1.498), Βέλγιο (1.532), Ολλανδία (1.552), Ιρλανδία (1.563) και Λουξεμβούργο (1.999). Προκειμένου να γίνει δυνατή η σύγκριση με τις ΗΠΑ, η Eurostat αναφέρει πως ο κατώτατος μισθός στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιανουάριο του 2017 ήταν 1 192 ανά μήνα. Τέλος, υπογραμμίζεται ότι εάν ληφθούν υπόψη οι διαφορές των επιπέδων τιμών (δηλαδή υπολογιστούν σε μονάδες αγοραστικής δύναμης) το εν λόγω χάσμα μειώνεται σε αναλογία περίπου 1 προς 3, (501 ΜΑΔ ανά μήνα στη Βουλγαρία σε 1.659 ΜΑΔ στο Λουξεμβούργο).

 

Πηγή: news247.gr

The post Χάρτης Eurostat: Οι κατώτατοι μισθοί στην Ευρώπη. Πού είναι η Ελλάδα appeared first on .