Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Οξφόρδη φιλοξένησε σημαντικό αριθμό βέλγων προσφύγων. Μετά τη γερμανική εισβολή του 1914, χιλιάδες Βέλγοι βρήκαν καταφύγιο στη Βρετανία, και αρκετοί εγκαταστάθηκαν στην πανεπιστημιούπολη και την ευρύτερη περιοχή. Δεν αποτέλεσαν απλώς φιλοξενούμενους· συνέβαλαν ενεργά στην τοπική οικονομία, εργαζόμενοι μεταξύ άλλων στη βιομηχανία παιχνιδιών και στο πανεπιστημιακό τυπογραφείο. Η παρουσία τους άφησε και πολιτιστικό αποτύπωμα: η Άγκαθα Κρίστι εμπνεύστηκε εν μέρει τον διάσημο ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό από το κύμα των βέλγων προσφύγων που κατέφυγαν στη Βρετανία κατά τον Μεγάλο Πόλεμο.

Οι δεσμοί, ωστόσο, δεν περιορίζονται στον 20ό αιώνα. Ήδη από τη βικτωριανή εποχή, προσωπικότητες όπως ο καλλιτέχνης και ποιητής William Morris εξέφραζαν έντονο ενδιαφέρον για τη Φλάνδρα, ενσωματώνοντας φλαμανδικές επιρροές στο έργο τους. Παράλληλα, η βρετανική ιστορική μνήμη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπεράσπιση της βελγικής ουδετερότητας — από τη Μάχη του Βατερλό το 1815 έως τα κοινοπολιτειακά στρατιωτικά κοιμητήρια που βρίσκονται διάσπαρτα στο βελγικό έδαφος. Πολλοί από τους στρατιώτες που πολέμησαν στη Φλάνδρα προέρχονταν και από την περιοχή της Οξφόρδης.

Christ Church: Ιστορία εν λειτουργία

Στην καρδιά της πανεπιστημιακής πόλης δεσπόζει το Christ Church, ένα από τα πλέον εμβληματικά κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Ιδρυμένο τον 16ο αιώνα από τον Ερρίκο Η”, το συγκρότημα εντυπωσιάζει με την αρχιτεκτονική του κλίμακα: το Tom Quad, το μεγαλύτερο τετράγωνο της Οξφόρδης, η περίφημη Great Hall και ο επιβλητικός καθεδρικός ναός του 12ου αιώνα συνθέτουν ένα σύνολο όπου η ιστορία παραμένει ζωντανή.

Ο καθεδρικός ναός του Christ Church δεν αποτελεί απλώς μνημείο, αλλά ενεργό χώρο λατρείας, με διττό ρόλο: καθεδρικός της επισκοπής της Οξφόρδης και ταυτόχρονα παρεκκλήσι του college. Για σχεδόν εννέα αιώνες, ο χώρος αυτός λειτουργεί αδιάλειπτα ως τόπος προσευχής και ακαδημαϊκής ζωής.

Εδώ εντοπίζεται και μια ακόμη άμεση σύνδεση με το Βέλγιο. Στο εσωτερικό του ναού φυλάσσονται λάβαρα και σημαίες που μεταφέρθηκαν στην Οξφόρδη από δύο τοπικά συντάγματα τα οποία πολέμησαν κοντά στην Υπρ, στη Φλάνδρα, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο παρεκκλήσι μνήμης αναγράφονται επίσης τα ονόματα των ανδρών της περιοχής που σκοτώθηκαν ή αγνοούνται στον πόλεμο — μια διακριτική αλλά ισχυρή υπενθύμιση των κοινών ιστορικών διαδρομών.

Ένα φλαμανδικό επεισόδιο στο Oxford Castle

Ακόμη παλαιότερη είναι η ιστορία του Roland Jencks, ενός φλαμανδού βιβλιοδέτη που βρέθηκε στο επίκεντρο ενός από τα πιο παράδοξα επεισόδια της πόλης. Στις 6 Ιουλίου 1577, ο Jencks καταδικάστηκε για τις ριζοσπαστικές θρησκευτικές του απόψεις και για προσβολή της Προτεστάντισσας βασίλισσας. Υποστηρικτής του Πάπα, φυλακίστηκε στο Oxford Castle, όπου πέρασε εβδομάδες σε άθλιες συνθήκες.

Κατά τη διάρκεια της δίκης του, ξέσπασε εναντίον των ενόρκων, εκτοξεύοντας κατάρα. Την επόμενη ημέρα, περίπου 300 παρευρισκόμενοι στη διαδικασία πέθαναν, γεγονός που γέννησε φήμες περί μαγείας. Ο Jencks διέφυγε και επέστρεψε στη Φλάνδρα. Αιώνες αργότερα, το 2004, αρχαιολογικές έρευνες αποκάλυψαν ομαδικό τάφο της περιόδου. Οι επιστήμονες κατέληξαν ότι ο Jencks πιθανότατα ήταν φορέας τυφοειδούς πυρετού, μεταδίδοντας άθελά του τη νόσο στην αίθουσα του δικαστηρίου. Ένας «θρύλος» που αποδείχθηκε ιατρικό γεγονός.

Μια πόλη διαχρονικής επιρροής

Η Οξφόρδη έχει αναδείξει 26 πρωθυπουργούς του Ηνωμένου Βασιλείου, μεταξύ αυτών τη Μάργκαρετ Θάτσερ, καθώς και 46 νομπελίστες. Από τον Στίβεν Χόκινγκ και τον Έντμοντ Χάλεϊ έως τον Όσκαρ Ουάιλντ, η πόλη υπήρξε φυτώριο ιδεών και προσωπικοτήτων που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία.

Πίσω από τα επιβλητικά της κτίρια, όμως, διακρίνεται και μια λιγότερο προβεβλημένη αλλά ουσιαστική διάσταση: η συνεχής διασταύρωση της βρετανικής και της βελγικής ιστορίας. Από τα πεδία των μαχών της Φλάνδρας έως τα βιτρό ενός αγγλικού καθεδρικού, οι δύο χώρες συνδέονται με νήματα που διατρέχουν αιώνες — και που αξίζει να θυμόμαστε.

Quand l’histoire belge croise celle d’Oxford

Des réfugiés de la Grande Guerre à une énigme flamande du XVIe siècle

Ville emblématique du savoir et de la tradition académique, Oxford entretient aussi des liens historiques étroits avec la Belgique, souvent méconnus mais particulièrement significatifs pour un média basé à Bruxelles comme Newsville.

Durant la Première Guerre mondiale, la cité universitaire accueillit un nombre important de réfugiés belges ayant fui l’invasion allemande de 1914. Nombre d’entre eux s’intégrèrent rapidement à la vie locale, travaillant notamment dans l’industrie du jouet et à l’Oxford University Press. Leur présence marqua également l’imaginaire culturel britannique : Agatha Christie s’inspira en partie de ces exilés pour façonner le personnage d’Hercule Poirot.

Les relations entre les deux territoires remontent toutefois bien avant le XXe siècle. Au XIXe siècle, des figures telles que William Morris nourrissaient une admiration pour la Flandre, dont l’esthétique influença leur œuvre. Plus largement, la mémoire britannique reste intimement liée à la défense de la neutralité belge, de Waterloo en 1815 aux cimetières du Commonwealth disséminés en Belgique, où reposent de nombreux soldats originaires, entre autres, de la région d’Oxford.

Au cœur de la ville, Christ Church incarne cette profondeur historique. Fondé par Henry VIII, ce collège abrite un ensemble architectural remarquable, dont une cathédrale du XIIe siècle toujours en activité. Celle-ci conserve notamment des bannières rapportées par des régiments locaux engagés près d’Ypres pendant la Grande Guerre, ainsi qu’une chapelle du souvenir dédiée aux disparus.

Plus surprenante encore est l’histoire de Roland Jencks, relieur flamand condamné en 1577 pour ses convictions religieuses. Accusé d’avoir maudit le jury lors de son procès, il fut associé à la mort soudaine de centaines de personnes présentes. Des fouilles menées en 2004 révélèrent qu’il était vraisemblablement porteur du typhus, transformant une légende de sorcellerie en explication scientifique.

Oxford, qui a vu passer 26 Premiers ministres britanniques et 46 prix Nobel, demeure un haut lieu du savoir mondial. Mais derrière cette réputation académique se dessine aussi un fil discret reliant la ville à l’histoire belge, tissé à travers les siècles entre conflits, migrations et échanges culturels.

The post Οι άγνωστοι δεσμοί μεταξύ Βελγίου και Οξφόρδης appeared first on .

Η παρουσίαση του βιβλίου με τίτλο «Neuhaus – Inventor of the Belgian Praline» πραγματοποιήθηκε στο ιστορικό κατάστημα της εταιρείας στις Βασιλικές Στοές στις Βρυξέλλες, εκεί όπου ο Jean Neuhaus εφηύρε την πραλίνα το 1912 — μια καινοτομία που καθόρισε για πάντα τη φήμη της βελγικής σοκολάτας.

Από το φαρμακείο στη γλυκιά επανάσταση

Η ιστορία της Neuhaus ξεκινά πολύ πριν από το 1912. Η οικογένεια Neuhaus, αρχικά γνωστή ως Casanova, με ρίζες στην Ιταλία, εγκαταστάθηκε στην Ελβετία και στη συνέχεια στο Βέλγιο.
Ο Jean Neuhaus, αφού εγκατέλειψε τις σπουδές ιατρικής στη Γκρενόμπλ, άνοιξε το 1857 ένα φαρμακείο στις Στοές της Βασίλισσας, όπου για να καλύψει τη δυσάρεστη γεύση των φαρμάκων, τα επικάλυπτε με λεπτό στρώμα σοκολάτας — μια ευφυής ιδέα που έμελλε να αλλάξει την ιστορία της ζαχαροπλαστικής.

Το 1912, ο εγγονός του ιδρυτή, επίσης Jean Neuhaus, δημιούργησε την πρώτη πραλίνα όπως τη γνωρίζουμε σήμερα.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1915, η Louise Agostini, σύζυγος του Jean, σχεδίασε το κομψό κουτί “ballotin”, μια συσκευασία που έγινε συνώνυμο του δώρου και παραμένει εμβληματική μέχρι σήμερα.

Παρά τη διεθνή φήμη που απέκτησε, η Neuhaus εξακολουθεί να παράγει όλες τις σοκολάτες της αποκλειστικά στο Βέλγιο, στο εργαστήριό της κοντά στις Βρυξέλλες.

«Όλα ξεκίνησαν εδώ πριν από 160 χρόνια. Θέλουμε να συνεχίσουμε να βρισκόμαστε εδώ και στα επόμενα 160, τιμώντας την ιστορία μας και τη βελγική τέχνη. Το βιβλίο αυτό είναι ένας φόρος τιμής στη δεξιοτεχνία μας»,
δήλωσε η CEO Isabel Baert κατά την παρουσίαση.

Μια ιστορία γεμάτη γεύσεις και έμπνευση

Στο βιβλίο «Neuhaus – Inventor of the Belgian Praline», οι συγγραφείς Charlotte Huens και Pacôme Nasier οδηγούν τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι μέσα στον κόσμο της Neuhaus:
με ανέκδοτες ιστορίες, πορτρέτα δημιουργών, παρασκήνια και είκοσι αποκλειστικές συνταγές από τους Maîtres Chocolatiers της εταιρείας.
Παράλληλα, περιλαμβάνονται συνεντεύξεις με γνωστούς σεφ, σχεδιαστές και σοκολατοποιούς, που μοιράζονται τη δική τους οπτική για τη γεύση, την καινοτομία και τη διαχρονική τέχνη της σοκολάτας.

Η έκδοση των 176 σελίδων, που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Lannoo, είναι ήδη διαθέσιμη στα αγγλικά, γαλλικά και ολλανδικά, και μπορεί να αποκτηθεί μέσω της ιστοσελίδας της Neuhaus.

Neuhaus lance un livre célébrant l’histoire du chocolat belge

Un voyage de 160 ans à travers le goût, l’innovation et la tradition

Le 28 octobre 2025, le célèbre chocolatier belge Neuhaus a présenté son nouveau livre retraçant l’histoire de la maison et, plus largement, celle du savoir-faire chocolatier belge.
Fruit de deux années de recherche et d’écriture, l’ouvrage est disponible en anglais, français et néerlandais.

Le lancement de « Neuhaus – Inventor of the Belgian Praline » a eu lieu dans la boutique emblématique de la marque aux Galeries de la Reine à Bruxelles, là même où Jean Neuhaus inventa la praline en 1912.

Des origines sucrées au cœur de Bruxelles

Pour comprendre les origines de Neuhaus, il faut remonter encore plus loin.
À l’origine, la famille, d’origine italienne, portait le nom Casanova avant de le changer en Neuhaus lors de son installation en Suisse.
Après des études de médecine interrompues à Grenoble, Jean Neuhaus s’établit à Bruxelles où il ouvrit, en 1857, une pharmacie dans les Galeries de la Reine.
Afin de masquer le goût amer des médicaments, il eut l’idée de les enrober d’une fine couche de chocolat — une invention simple mais décisive.

En 1912, son petit-fils, également nommé Jean Neuhaus, créa la première praline telle que nous la connaissons aujourd’hui.
Trois ans plus tard, en 1915, son épouse Louise Agostini inventa le fameux ballotin, une élégante boîte-cadeau devenue symbole de raffinement.

Malgré son succès international, toutes les pralines Neuhaus sont encore produites en Belgique, dans l’atelier historique proche de Bruxelles.

« Tout a commencé ici, il y a 160 ans. Nous espérons y être encore dans 160 ans, pour célébrer notre histoire et l’artisanat belge. Ce livre en est la plus belle occasion »,
a déclaré Isabel Baert, PDG de Neuhaus, lors de la présentation.

Une ode à la gourmandise et à la créativité

Dans « Neuhaus – Inventor of the Belgian Praline », les auteurs Charlotte Huens et Pacôme Nasier entraînent les lecteurs dans un voyage historique et sensoriel, mêlant anecdotes, portraits, coulisses et vingt recettes exclusives imaginées par les Maîtres Chocolatiers de la maison.
L’ouvrage offre également un regard contemporain sur le savoir-faire belge, grâce à une série d’entretiens avec chefs renommés, designers et chocolatiers, autour du goût, de l’innovation et de l’art intemporel du chocolat.

Composé de 176 pages, le livre est publié en collaboration avec Lannoo et est désormais disponible en anglais, français et néerlandais sur le site officiel de Neuhaus.

The post Η Neuhaus παρουσιάζει βιβλίο αφιερωμένο στην ιστορία της βελγικής σοκολάτας appeared first on .

Από την 1η έως τις 11 Ιουλίου, η Πλατεία Αγοράς (Markt) θα φιλοξενήσει την έκθεση «Το Καμπαναριό ως Αφηγητής – Η ιστορία της Μπριζ» (Het Belfort Vertelt). Σε 22 παραστάσεις, το φωτεινό θέαμα θα εξερευνήσει 800 χρόνια ιστορίας της πόλης, όπως τα βλέπουμε μέσα από τα μάτια του ίδιου του μνημείου.

Θα αφηγηθεί ολόκληρη την ιστορία της Μπριζ, από το Άγιο Αίμα και την ίδρυση του πρώτου χρηματιστηρίου στον κόσμο μέχρι τη σημερινή της θέση ως φλαμανδικού οικονομικού και τουριστικού κόμβου. Η έκθεση θα ασχοληθεί επίσης με πιο σκοτεινά κεφάλαια, όπως η πανούκλα, οι περίοδοι διωγμών και η κοινωνική ανισότητα.

Η εκδήλωση διοργανώνεται από τη μη κερδοσκοπική οργάνωση 11 July-Komitee Brugge και υποστηρίζεται από την πόλη της Μπριζ και τη φλαμανδική κυβέρνηση. Την αφήγηση των ιστοριών θα αναλάβει η εταιρεία Alfavision με έδρα τη Μπριζ -γνωστή για το τουριστικό αξιοθέατο Historium- ενώ η PRG θα είναι υπεύθυνη για τα φώτα και τους ήχους.

Έξι μήνες εργασίας

«Ένας σκηνοθέτης, σεναριογράφοι, ηθοποιοί φωνής, animator και ιστορικοί εργάστηκαν στο έργο για έξι μήνες», λέει η Els De Rooy της Alfavision. «Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, χρησιμοποιήσαμε επίσης τις τελευταίες τεχνολογίες, όπως η τεχνητή νοημοσύνη, για να δημιουργήσουμε συναρπαστικό και ουσιαστικό περιεχόμενο».

Το «Καμπαναριό ως Αφηγητής – Η Ιστορία της Μπριζ» θα πραγματοποιηθεί στην Πλατεία Αγοράς της Μπριζ από την Τρίτη 1 Ιουλίου έως την Παρασκευή 11 Ιουλίου. Θα υπάρχουν δύο παραστάσεις κάθε βράδυ στις 22:30 και 23:00, πριν από μια συναυλία με μουσικά όργανα στις 21:30. Η είσοδος είναι δωρεάν. Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

The post Η Μπριζ θα γιορτάσει 800 χρόνια ιστορίας με μια παράσταση φωτός στο Καμπαναριό της appeared first on .

Με τη βελγική επανάσταση του 1830, οι Βρυξέλλες έγιναν η πρωτεύουσα ενός νέου βασιλείου και το κέντρο ενός νέου έθνους. Οι Βρυξέλλες γίνονται το σύμβολο της επιτυχίας του νέου Κράτους, που συνεπάγεται εργασίες εκσυγχρονισμού και καλλωπισμού για να μπορέσει η πόλη να αναλάβει με αξιοπρέπεια τον ρόλο της. Μια επείγουσα ανάγκη για μνημειακή αρχιτεκτονική έγινε αισθητή και ο Joseph Poelaert έγινε γρήγορα ο αρχιτέκτονας της πόλης των Βρυξελλών. Από τις πρώτες του παραγγελίες κέρδισε την εμπιστοσύνη του βασιλιά Λεοπόλδου Α”, του βασιλιά-οικοδόμου.

Ο Joseph Poelaert (1817-1879) που είχε κάνει μέρος των σπουδών του στο Παρίσι (με τους Jean-Nicolas Huyot και Louis Visconti) δεν δίστασε να το δείξει αναμειγνύοντας διαφορετικά στιλ στα έργα του όπως αιγυπτιακά, βυζαντινά και ελληνικά. Ο Poelaert πέτυχε έτσι να εδραιώσει την εκλεκτική αρχιτεκτονική στο Βέλγιο.

Έτσι η εκκλησία Sainte-Catherine παρουσιάζει μια υβριδική αρχιτεκτονική, ανάμεσα σε γοτθικές φόρμες και μπαρόκ διακόσμηση. Η στήλη του Κογκρέσου, που τιμά τη μνήμη του Εθνικού Συνεδρίου του 1830 που συνέταξε το Βελγικό Σύνταγμα, είναι μια στήλη ύψους 47 μέτρων που περιέχει αλληγορίες για το βελγικό έθνος και είναι σαφώς επηρεασμένη από τη Ρωμαϊκή Στήλη του Τραϊανού.

Η συνοικία Bovendael

Το 1860, ο Poelaert ορίστηκε μέλος της κριτικής επιτροπής για τον διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την κατασκευή ενός νέου δικαστικού μεγάρου. Μετά από δύο χρόνια άκαρπων συζητήσεων μεταξύ των μελών της κριτικής επιτροπής, ο Poelaert παρουσίασε τελικά το δικό του έργο έκτασης άνω των 2 και μισού εκταρίων. Το νέο δικαστικό μέγαρο επρόκειτο να βρίσκεται στο λόφο Galgenberg, ένα συμβολικό μέρος αφού εκεί για αιώνες λάμβαναν χώρα οι απαγχονισμοί των εγκληματιών. Αυτό το κολοσσιαίο κτίριο αποτελεί αναμφίβολα την κορυφή της εκλεκτικής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα.

Η ολοκλήρωση του έργου απαιτούσε γη 4,63 εκταρίων. Αλλά υπάρχει ένα κρίσιμο πρόβλημα: η τοποθεσία αποτελείται από κατοικίες στη δημοφιλή συνοικία Bovendael, η οποία αποτελεί μέρος του Marolles. Οι κατοικίες θα απαλλοτριωθούν τελικά, και οι κάτοικοι θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, και θα μετεγκατασταθούν στην περιοχή Chat στο Uccle. Αυτή η κατάσταση προκάλεσε πολυάριθμες κοινωνικές τραγωδίες στη γειτονιά του Marolles.

Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του Μεγάρου της Δικαιοσύνης, ο Joseph Poelaert περικυκλωνόταν από βρετανούς μηχανικούς που απευθύνονταν στο αφεντικό τους με τον μεγαλύτερο σεβασμό, αποκαλώντας τον «Κύριο Αρχιτέκτονα» (Chief Architect, στα αγγλικά). Όταν οι εκτοπισμένοι κάτοικοι του Marolles, έμαθαν ότι ο υπεύθυνος για τον διωγμό τους αντιμετωπιζόταν με τόσο μεγάλη εκτίμηση, αυτός ο τιμητικός τίτλος μετατράπηκε – με έκδηλη δυσαρέσκεια- σε «skieven architek», (στη διάλεκτο του Marolles, αυτή η έκφραση μπορεί να μεταφραστεί ως «στριμμένος / ανέντιμος αρχιτέκτονας»), ένας ευρηματικός χαρακτηρισμός  που πέρασε και στους μεταγενέστερους κατοίκους της γειτονιάς.

Το Δικαστικό Μέγαρο αποτελεί πλέον αναπόσπαστο μέρος του τοπίου των Βρυξελλών. Και ποιος ξέρει, ίσως μια μέρα μπορέσουμε να αναλογιστούμε αυτό το κολοσσιαίο κτίριο χωρίς τον «εξωσκελετό» από σκαλωσιές που το περιβάλλει. Ωστόσο, ένα είναι σίγουρο: ο Poelaert δεν ήταν ο αρχιτέκτονας του λαού. Ήθελε να μείνει στην ιστορία, άσχετα αν αυτό σήμαινε την απομάκρυνση όλων των κατοίκων μιας γειτονιάς.

Photos: Newsville.be

The post Ποιος ήταν ο «skieven architek» που άλλαξε το πρόσωπο των Βρυξελλών; appeared first on .

Ο Carl Herrmann ήταν γιος Γερμανού πατέρα και Βελγίδας μητέρας, γεννήθηκε το 1877 στο Saint-Josse-ten-Noode. Σπούδασε νομικά στο ULB και έγινε λαμπρός δικηγόρος. Στη συνέχεια μπήκε στην πολιτική, εντασσόμενος στο Κόμμα των Φιλελευθέρων. Το 1902, ο Carl Hermann παντρεύτηκε τη Jeanne Debroux. Και αφού έγινε πρώτα δημοτικός σύμβουλος και μετά αντιδήμαρχος, ήρθε η σειρά να γίνει δήμαρχος της κοινότητας του Auderghem, το 1912.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο – δήμαρχος πια – Carl Herrmann ήταν ιδιαίτερα δραστήριος στην ανθρωπιστική βοήθεια και στον ανεφοδιασμό του πληθυσμού. Επίσης γρήγορα κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να λύσει μόνος του τις προκλήσεις της κοινότητάς του. Αναζήτησε υποστήριξη από τον φίλο του Adolphe Max, ο οποίος ήταν τότε δήμαρχος των Βρυξελλών. Αυτό οδήγησε στην ενσωμάτωση του Auderghem στον οικισμό των Βρυξελλών, γεγονός που διευκόλυνε τον εφοδιασμό τoυ.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο εχθρική απέναντι σε οτιδήποτε ακούγεται γερμανικό, και το 1915 ο Carl Herrmann πρόσθεσε το επώνυμο της γυναίκας του στο δικό του. Μια καθαρά πολιτική απόφαση; Όχι, ήταν και μια ρομαντική χειρονομία. Έτσι γεννήθηκε το όνομα Herrmann-Debroux, το οποίο χρησιμοποιούσε πάντα από τότε, στις επίσημες ανακοινώσεις του.

Μια λεωφόρος, μια οδογέφυρα και ένας σταθμός μετρό

Μετά τον πόλεμο, το κόμμα του έχασε την πλειοψηφία και έτσι κι ο ίδιος ο Carl έχασε τη δημαρχία το 1921, ωστόσο το όνομα Herrmann-Debroux επιβίωσε.

Στις 20 Ιουνίου 1925 (κατά τη διάρκεια της ζωής του), η κοινότητα του Auderghem ονόμασε μια λεωφόρο προς τιμήν του. Αυτό έδωσε στη συνέχεια το όνομά του στην οδογέφυρα του αυτοκινητόδρομου που κατασκευάστηκε εκεί γύρω στο 1970 και μετά στο σταθμό του μετρό το 1985.

Έτσι, η μνήμη του πολιτικού παρέμεινε ζωντανή, όπως και ο φόρος τιμής στη σύζυγό του, Jeanne Debroux.

Ακόμα πιο ρομαντική διάσταση

Η Avenue Herrmann-Debroux δεν είναι το μόνο παράδειγμα δρόμου των Βρυξελλών με περισσότερο ή λιγότερο ρομαντικές καταβολές. Στο Laeken, η λεωφόρος Houba de Strooper πήρε το όνομά της από τον Louis Houba. Ο τελευταίος ήταν γιος μιας ανύπαντρης μητέρας, της Thérèse Houba, η οποία εκείνη την εποχή ήταν πολύ απεχθής. Όπως ο Carl Herrmann, αποφάσισε κι εκείνος να προσθέσει στο δικό του το επώνυμο της συζύγου του, Adèle de Strooper.

Παρά τον αριστοκρατικό ήχο του ονόματός του, ο Louis Houba δεν ήταν από τους ευγενείς, αλλά ένας συνηθισμένος βρυξελλιώτης που, ίσως άθελά του, τίμησε τη γυναίκα του προσθέτοντας το όνομά της στο δικό του.

Σίγουρα, αυτές οι ιστορίες έχουν μια καιροσκοπική πλευρά. Οι δύο άντρες δεν έδρασαν αποκλειστικά με γνώμονα το ειδύλλιο. Ο Carl Herrmann-Debroux ήθελε να απαλλαγεί από το γερμανοπρεπές όνομά του, ενώ ο Louis Houba de Strooper δεν ήθελε να συνδεθεί με το σκάνδαλο μιας ανύπαντρης μητέρας. Και πάλι όμως, για την εποχή τους, ήταν ίσως μια εξαιρετικά προοδευτική και ρομαντική χειρονομία.

The post Ποιo είναι το πιο ρομαντικό όνομα δρόμου στις Βρυξέλλες και γιατί; appeared first on .

«Το ανείπωτο αμάρτημα είναι ένας βιβλικός όρος που χρησιμοποιείται όταν αναφέρεται σε γεγονότα στις δίδυμες πόλεις, τα Σόδομα και τα Γόμορρα, όπου οι άνδρες έκαναν σεξ με άνδρες. Στη χριστιανική θρησκεία, κάτι τέτοιο ήταν απαράδεκτο. Ο Θεός λέγεται ότι κατέστρεψε τις πόλεις με φωτιά και θειάφι», λέει ο Roelens. «Ο όρος «ανείπωτη αμαρτία» χρησιμοποιήθηκε στον Μεσαίωνα για να αναφερθεί σε όλα τα είδη σεξουαλικότητας που ήταν ταμπού», εξηγεί ο Roelens. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε κυρίως για να περιγράψει το σεξ μεταξύ ανδρών, αλλά όχι μόνο, αφού επεκτάθηκε σε όλες τις σεξουαλικές πράξεις που δεν στοχεύουν στην αναπαραγωγή. «Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιείται για οτιδήποτε δεν στοχεύει στην τεκνοποίηση. Αυτό περιλαμβάνει επίσης τον αυνανισμό, την κτηνοβασία και την κακοποίηση παιδιών. Υπάρχουν και οι «φυσικές αμαρτίες», όπως η μοιχεία ή η πορνεία, αλλά αυτές θεωρούνταν λιγότερο σοβαρές από τις «αφύσικες αμαρτίες», τις παρά φύσιν ασέλγειες όπως ακόμα και σήμερα είναι γνωστές, γιατί ένα παιδί θα μπορούσε να γεννηθεί από αυτές».

Εορταστικές «εκκαθαρίσεις»

Αυτές οι αποκαλούμενες «αφύσικες αμαρτίες» δεν ήταν ανεκτές στις Κάτω Χώρες. «Συχνά, οδηγούσαν σε μια φρικτή θανατική ποινή: καύση στην πυρά. Αυτή είναι μια κυριολεκτική αναφορά στη Βιβλική ιστορία, αλλά έχει επίσης τη συμβολική σημασία ενός εξαγνιστικού αποτελέσματος. Οι άνθρωποι έχουν πραγματικά διαγραφεί από τη μνήμη της πόλης».

Αυτές οι εξαγνίσεις ήταν μεγάλα, θριαμβευτικά γεγονότα. «Γίνονταν πάντα σε δημόσιο χώρο, όπως στις πύλες της πόλης ή σε μια μεγάλη πλατεία, με μεγάλο κοινό, τραγούδια και παρέλαση», λέει ο Roelens, ο οποίος το συγκρίνει με σημερινές αντίστοιχες μαζικές καταστάσεις, όπως σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου ή ένα μεγάλο πάρτι.

Το Βέλγιο ηγείται

Αυτοί οι διωγμοί σημειώθηκαν σε όλη την Ευρώπη, με κορύφωση τον 15ο και 16ο αιώνα, οπωσδήποτε στη Νότια Ευρώπη. «Αλλά πρέπει να ειπωθεί ότι η περιοχή μας, η Νότια Ολλανδία, ήταν δυστυχώς μια από τις ηγέτιδες», λέει ο Roelens. «Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πόλη βόρεια των Άλπεων όπου κάηκαν τόσοι πολλοί σοδομιστές τον 15ο αιώνα όσο στη Μπριζ. Σε πόλεις όπως η Γάνδη και η Λουβένη, οι αριθμοί ήταν επίσης υψηλότεροι από ό,τι στη Γαλλία ή τη σημερινή Ολλανδία».

Εδώ δεν έλειψαν οι ισόβιες εξορίες, τα μαστιγώματα και ασφαλώς οι καύσεις στην πυρά. «Υπήρχε ένα πολύ αυστηρό καθεστώς, ειδικά όταν το συγκρίνουμε με άλλες χώρες. Σχεδόν το 60% των κατηγορουμένων στις Κάτω Χώρες κατέληγε σε βέβαιο θάνατο. Αυτός είναι ένας τεράστιος αριθμός. Για να κάνουμε μια σύγκριση: κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Ιεράς Εξέτασης, το ποσοστό θανάτου ήταν 10 με 15%, παρόλο που στη συλλογική μνήμη η Ιερά Εξέταση έχει πολύ κακή φήμη».

Σε αναζήτηση του αποδιοπομπαίου τράγου;

Το γιατί ακριβώς υπήρχε τόση ομοφοβία σε πόλεις όπως η Γάνδη και η Μπριζ είναι ένα θέμα προς συζήτηση. Ο Roelens έχει τη δική του θεωρία. «Κλίνω προς τη θεωρία του αποδιοπομπαίου τράγου. Οι κοινωνίες που αγωνίζονται αισθάνονται την ανάγκη να κουνήσουν το δάχτυλο σε μια μειονοτική ομάδα». Τον 15ο αιώνα, οι σοδομιστές χαρακτηρίστηκαν ως αποδιοπομπαίοι τράγοι. «Σίγουρα, στη Μπριζ», λέει ο Roelens. «Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά εκείνη την εποχή: υπήρχαν αστικές εξεγέρσεις, η πόλη επαναστάτησε εναντίον του ηγεμόνα, οι έμποροι έφευγαν όλο και περισσότερο, οι εκβολές του Zwin – η έξοδος της Μπριζ στη Βόρεια Θάλασσα – λάσπη…»

Με άλλα λόγια, η ακμή του 13ου και 14ου αιώνα φαινόταν να έχει παρέλθει. «Ορισμένες ομάδες ανέλαβαν τον έλεγχο και τιμώρησαν τους σοδομιστές. Η ιδέα ήταν ότι αν δεν το έκαναν, ο Θεός θα επενέβαινε ξανά φέρνοντας πείνα, πόλεμο, πανούκλα ή άλλες οικονομικές καταστροφές».

Όπου πέρασε η πανούκλα, οι καταδίκες έγιναν αμέσως πιο συχνό φαινόμενο, εξηγεί ο Roelens.

Αποκαλύπτοντας το αόρατο

Προκειμένου να χαρτογραφήσει τη σοδομία και τη δίωξή της σε όλη την ιστορία, ο Roelens εμβάθυνε στα αρχεία. Αν και αυτό δεν ήταν πάντα εύκολο.

«Το γεγονός ότι ο σοδομισμός δεν μπορεί να κατονομαστεί είναι επίσης παρόν σε νομικές πηγές», λέει. «Μπορεί να διαβάζεις σελίδες επί σελίδων για την απλή κλοπή μιας μπάλας από μαλλί, αλλά όταν πρόκειται για σοδομισμό, η εστίαση είναι συχνά απλώς στο κόστος της αποτέφρωσης». «Ευτυχώς, υπάρχουν ετυμηγορίες και καταθέσεις μαρτύρων που έχουν συνταχθεί από τις αρχές της πόλης, όπου μπορούν να βρεθούν κάποιες λεπτομέρειες».

Ορισμένα λουτρά και πύλες των πόλεων ήταν γνωστά ως «μέρη για ραντεβού». «Είναι επίσης εντυπωσιακό ότι οι άνθρωποι το έκαναν αρκετά δημόσια: σε ένα πανδοχείο, σε έναν κοιτώνα, σε εκκλησίες, χωράφια, στο νοσοκομείο…».

«Αυτές δεν είναι οι ιστορίες που λέγονται στα παραδοσιακά μαθήματα ιστορίας ή κατά τη διάρκεια μιας τυπικής τουριστικής περιήγησης», λέει ο Roelens. «Ωστόσο, νομίζω ότι είναι σημαντικό να λέμε αυτού του είδους τις ιστορίες. Το πώς ως κοινωνία αντιμετωπίζουμε μειονοτικές ομάδες, ίσως λέει τόσα πολλά για τη Φλάνδρα όσο το μεγαλείο των δασκάλων της Πρώιμης Φλαμανδικής Τέχνης αυτή τη στιγμή».

The post «Καμία πόλη βόρεια των Άλπεων δεν έκαψε τόσους πολλούς»: Βέλγος ιστορικός ρίχνει φως σε μια «ανείπωτη αμαρτία» appeared first on .

Ή ίσως έρχονται στο μυαλό λαϊκές ιστορίες – όπως ο θρύλος που συνδέει το διάσημο Mannekin Pis των Βρυξελλών με την κατάρα μιας μάγισσας σε ένα άτυχο νεαρό αγόρι που… ανακουφίστηκε στην εξώπορτά της.

Ωστόσο, πριν από αιώνες στο Βέλγιο, όπως και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, η «μάγισσα» ήταν συντομογραφία μιας ενοχλητικής γυναίκας που δεν ταίριαζε στο καλούπι της κοινωνίας – η τιμωρία για την οποία ήταν συχνά βάναυση και θανατηφόρα.

Οι ιστορικοί υπολογίζουν ότι μεταξύ 35.000 και 60.000 άνθρωποι εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια του κυνηγιού μαγισσών σε όλη την Ευρώπη, μεταξύ 1450 και 1750 περίπου. Και το 80% αυτών που καταδικάστηκαν ως μάγοι / μάγισσες ήταν γυναίκες.

Η πίστη στη μαγεία στην Ευρώπη κορυφώθηκε τον 16ο και 17ο αιώνα. Ήταν μια ταραχώδης περίοδος πολέμου, κλιματικής αλλαγής, θρησκευτικών συγκρούσεων και πείνας, όπου οι άνθρωποι έψαχναν για απαντήσεις και στην περίπτωση των άτυχων γυναικών που κατηγορούνταν ως μάγισσες, βρίσκονταν οι αποδιοπομπαίοι τράγοι.

Η άφιξη του τυπογραφείου τον 15ο αιώνα επέτρεψε στις ιδέες να διαδοθούν πιο γρήγορα, συμπεριλαμβανομένων κειμένων όπως το «Malleus Maleficarum» («Σφυρί των Μαγισσών»), το 1486. Επρόκειτο για ένα ​ μπεστ σέλερ της εποχής, που περιέγραφε πώς πρέπει να αναγνωρίζονται και να τιμωρούνται οι μάγισσες.

Μια αιματηρή εκστρατεία στο Βέλγιο

Στη Νότια Ολλανδία (που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του σύγχρονου Βελγίου και του Λουξεμβούργου και μικρά τμήματα της σύγχρονης Ολλανδίας και Γερμανίας), ο βασιλιάς Φίλιππος Β” ψήφισε νόμο για τη μαγεία το 1592, ορίζοντας τις μάγισσες ως τα χειρότερα και πιο επικίνδυνα είδη αιρετικών.

Η κινητήρια δύναμη πίσω από το νόμο ήταν ο Φλαμανδός Ιησουίτης και ειδικός στη δαιμονολογία Μάρτιν ντελ Ρίο (Martin del Rio), ο οποίος δημοσίευσε ένα βιβλίο το 1599 με τίτλο «Disquisitiones Magicae» («Έρευνες στη Μαγεία»). Αυτό θα γινόταν το εγχειρίδιο για την καταπολέμηση της μαγείας στη Φλάνδρα, καθώς οι κατηγορούμενοι καίγονταν στην πυρά με αυξανόμενη συχνότητα.

Το κυνήγι μαγισσών στην περιοχή που θα γινόταν το σύγχρονο Βέλγιο έχει περιγραφεί ως ένα από τα πιο ακραία και αιματηρά στην Ευρώπη. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι τουλάχιστον 1.150 έως 1.250 μάγισσες εκτελέστηκαν στη Νότια Ολλανδία μεταξύ 1450 και 1685.

Όπως σημειώνει ο καθηγητής του KU Leuven, Dries Vanysacker, το έτος 1595 ήταν «ιδιαίτερα αιματηρό», καθώς από τον Ιούνιο μέχρι τον Σεπτέμβριο το φλαμανδόφωνο τμήμα της Βραβάνδης εκτέλεσε 29 γυναίκες και τρεις άνδρες.

Στη Φλάνδρα, η πρωτιά άντεξε μέχρι το 1628, με τουλάχιστον 161 εκτελέσεις. Στο Westhoek (Furnes, Nieuport, Diksmuide, Sint-Winoksbergen, Dunkirk, Hondschote, Broekburg, Cassel και Ypres) σημειώθηκαν άγριοι διωγμοί. Πόλεις όπως η Μπριζ (το 1595) και η Γάνδη (το 1601) είχαν επίσης «περιόδους έντονου κυνηγιού μαγισσών».

Γάνδη

Περίπου 60 άτομα (44 γυναίκες, 15 άνδρες και ένα αγόρι) κατηγορήθηκαν για μαγεία στη Γάνδη μεταξύ 1364 και 1713, σύμφωνα με το Historical Houses Ghent που διαχειρίζεται μια σειρά από ιστορικά κτίρια σε όλη την πόλη. Πολλά θύματα είχαν φρικτό τέλος καθώς κάηκαν στην πυρά.

Οι εκτελέσεις γενικά γίνονταν στην πλατεία Sint-Veerleplein, μαζί με όσους κρίθηκαν ένοχοι για άλλα εγκλήματα, όπως η παραχάραξη. Για όσους κατηγορούνται για μαγεία στη Γάνδη, το κάψιμο στην πυρά ήταν η πιο συνηθισμένη μέθοδος εκτέλεσης, λόγω της υποτιθέμενης εξαγνιστικής επίδρασης της φωτιάς.

Οι ιστορίες μερικών από αυτά τα θύματα έχουν επιβιώσει ανά τους αιώνες και έχουν συλλεχθεί από τα Historical Houses Ghent.

Το 1603, η Catherine Tancré ζητιανεύει στο Oudburg στη Γάνδη. Όταν ένα διερχόμενο παιδί έριξε ένα κομμάτι ψωμί και αρνήθηκε να το πάρει πίσω όταν το σήκωσε, μουρμούρισε «να σε πάρει ο διάβολος». Λίγο αργότερα το παιδί έτυχε να αρρωστήσει και η Tancré βρέθηκε ένοχη για μαγεία και κάηκε στην πυρά.

Το 1598, η Cornelia Van Beverwyck (γνωστή ως «ξυπόλυτη Nele») κρίθηκε ένοχη για σεξουαλική επαφή με τον Σατανά το μεσημέρι στο Ekkergem στα δυτικά του κέντρου της πόλης της Γάνδης. Μετά από αυτό, ειπώθηκε ότι αρρώστησε τουλάχιστον πέντε ανθρώπους στο Muide και στο Kalandenberg με μείγματα βοτάνων και δύο πέθαναν. Καταδικάστηκε ως μάγισσα και επίσης κάηκε στην πυρά.

Ένας από τους διαβόητους εκτελεστές μαγισσών της Γάνδης, ο Boudewijn Waelspeck, είχε μεγάλη φήμη αφού αποσπούσε γρήγορα «ομολογίες» με μεθόδους βασανιστηρίων, όπως βίδες στον αντίχειρα ή κολάρα με καρφίτσες. Γυρνούσε σε όλη τη Φλάνδρα για να αποσπάσει ομολογίες από ύποπτες και υπόπτους, απαιτώντας σημαντικά ποσά για τις υπηρεσίες του, ενώ ασφαλώς ήταν άκρως επιρρεπής στις δωροδοκίες από τις οικογένειες των θυμάτων.

Lier

Η πόλη Lier στην σημερινή επαρχία της Αμβέρσας έχει επίσης να επιδείξει ιστορικό στο κυνήγι μαγισσών. Μεταξύ 1589 και 1603, τουλάχιστον έξι γυναίκες συνελήφθησαν ως μάγισσες από τους ηγεμόνες της πόλης.

Σήμερα το heksensteen (πέτρα της μάγισσας) στην Grote Markt της πόλης παραμένει ένας δείκτης για το πού εκτελούνταν γυναίκες για το έγκλημα της μαγείας. Συγκεκριμένα, η Cathelyne Van den Bulcke εκτελέστηκε σε αυτό ακριβώς το σημείο το 1590 (η μητέρα της εκτελέστηκε επίσης για μαγεία).

Μετά από βαριά βασανιστήρια στα χέρια ενός εκτελεστή από την Αμβέρσα, η Van den Bulcke ομολόγησε μια σειρά από απίστευτες ιστορίες, από την αποπλάνηση από τον Διάβολο μέχρι τη δυνατότητα να μετατρέψει το νερό σε βούτυρο.

Έχοντας ταυτοποιηθεί ως η «επικεφαλής μάγισσα» στο Lier, η Van den Bulcke στραγγαλίστηκε και στη συνέχεια κάηκε, ωστόσο η ίδια αρνήθηκε να κατονομάσει κάποια άλλη ως μάγισσα, γλιτώνοντας έτσι πολλές γυναίκες από την ίδια μοίρα.

Δίκες μαγισσών στο Σπα

Μια από τις πιο γνωστές δίκες μαγισσών στην ιστορία του Βελγίου έλαβε χώρα στην πόλη Σπα στις Αρδέννες, η οποία οδήγησε στην εκτέλεση δέκα γυναικών (και πιθανώς στο θάνατο άλλων τεσσάρων) το 1616.

Στον απόηχο μιας παράξενης πανώλης που προκάλεσε τους θανάτους ανθρώπων και ζώων, οι αρχές ξεκίνησαν μια έρευνα για τη μαγεία τον Ιανουάριο του 1616. Ενθάρρυναν το κοινό να αναφέρει οτιδήποτε ύποπτο, όπως γυναίκες που μαζεύονται στο δάσος ή οποιονδήποτε απουσιάζει από τη δουλειά του. Οι άνδρες κλήθηκαν επίσης να αναφέρουν οποιεσδήποτε υποψίες ότι οι γυναίκες τους είχαν διαπράξει μοιχεία με τον Διάβολο.

Αρκετές γυναίκες καταγγέλθηκαν στις αρχές, συμπεριλαμβανομένης της Maroie Hérode, της οποίας ο σύζυγος είπε ότι κάποτε ένιωσε πολύ κρύο μετά την επιστροφή της στο σπίτι. Η Isabeau delle Court και η Gelette Noel αναφέρθηκαν επίσης ως ύποπτες μάγισσες αφού το άλογο ενός άνδρα αρρώστησε αφού πέρασε από δίπλα τους.

Συνολικά, 14 γυναίκες κρίθηκαν ένοχες και καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Βρυξέλλες

Στη βελγική πρωτεύουσα μετά βίας υπάρχουν διαθέσιμα αρχεία για δίκες μαγισσών, καθώς είναι πιθανό να καταστράφηκαν στους αιώνες που ακολούθησαν (αν και αυτό το κομμάτι της ιστορίας των Βρυξελλών είναι το θέμα μιας φεμινιστικής ξενάγησης με τα πόδια από την «L’architecture qui dégenre» ).

Μια ιστορία που έχει διασωθεί, ωστόσο, είναι αυτή της Josyne van Beethoven. Αν σαν θυμίζει κάτι το επώνυμο, δεν είναι σύμπτωση, αφού η Josyne ήταν πρόγονος του διάσημου γερμανού συνθέτη και κάηκε στην πυρά στη Grand-Place των Βρυξελλών το 1595.

Η Van Beethoven συνελήφθη με εντολή του δημάρχου του Kampenhout, Jan-Baptist van Spoelberch, ως ύποπτη για μαγεία και οδηγήθηκε σε φυλακή στις Βρυξέλλες. Κατηγορήθηκε από ντόπιους χωρικούς ότι έκανε συμφωνία με τον Διάβολο, καθώς σε τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις ένα άλογο είχε πεθάνει σε ένα μέρος όπου η ίδια είχε περάσει.

Μετά τη σύλληψή της, προέκυψαν περισσότερες ιστορίες, όπως ότι ένα άλογο είχε ουρήσει αίμα και πέθανε από κολικούς και ότι μια αγελάδα είχε βγάλει ξινό γάλα. Η Van Beethoven αρχικά αρνήθηκε τις κατηγορίες, αλλά αφού βασανίστηκε στη ράγα (μια συσκευή βασανιστηρίων όπου οι καρποί και οι αστράγαλοι των θυμάτων ήταν δεμένοι και τεντώνονταν προκαλώντας έντονο πόνο καθώς οι αρθρώσεις εξαρθρώνονταν ή ακόμη και κόβονταν), ομολόγησε τα πάντα.

«Καταδικάστηκε στην πυρά» και μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας την παραμονή της εκτέλεσής της, καταπίνοντας θραύσματα από τερακότα στο κελί της, η Van Beethoven κάηκε στην πυρά στη Grand Place.

Εξιλεώνοντας το παρελθόν

Η πρακτική της δίκης των μαγισσών άρχισε να εξασθενεί στην Ευρώπη από τα μέσα του 17ου αιώνα, καθώς τα νομικά συστήματα ενισχύθηκαν και αναγνωρίστηκε ότι οι καταδίκες για μαγεία εκδίδονταν με λιγοστά ή ασταθή στοιχεία. Ήταν επίσης η αρχή του Διαφωτισμού, ενός πνευματικού κινήματος στο οποίο οι άνθρωποι ενθαρρύνονταν να στραφούν στην επιστήμη για να εξηγήσουν φαινόμενα όπως οι θάνατοι, η κακοτυχία ή μια κακή σοδειά.

Στο Βέλγιο σήμερα, οι ιστορίες του κυνηγιού μαγισσών και οι λαϊκοί θρύλοι της μαγείας τιμούνται με ετήσιους εορτασμούς των macralles (όρος για τη μάγισσα από τη βαλλονική διάλεκτο), όπου οι ντόπιοι στη Βαλλονία ντύνονται και παρελαύνουν ως μάγισσες.

Το πιο σημαντικό, έχει γίνει πολλή δουλειά για την εξιλέωση των γυναικών που καταδικάστηκαν για μαγεία και εκτελέστηκαν παράνομα σε όλο το Βέλγιο.

Περίπου 400 χρόνια μετά την καταδίκη τους, τα θύματα του κυνηγιού μαγισσών στη Γάνδη αναγνωρίστηκαν με μια πλάκα πέρυσι, η οποία κρέμεται σε έναν τοίχο κοντά στο Donkere Poort (Σκοτεινή Πύλη). Τα παιδιά της περιοχής διδάσκονται επίσης την ιστορία του κυνηγιού μαγισσών στα σχολικά μαθήματα.

Τέλος, το 2021, ο δήμος του Lier εξέδωσε επίσημη συγγνώμη για τη δίκη της Cathelyne Van den Bulcke.

The post Η αιματηρή ιστορία του κυνηγιού μαγισσών του Βελγίου appeared first on .

Τρία μουσεία που πρέπει να δείτε

Το μοναδικό μουσείο αφιερωμένο στον Guillaume Apollinaire
Ο Γάλλος ποιητής έμεινε 3 μήνες σε αυτή τη μικρή πόλη όταν ήταν 19 ετών. Μια παραμονή που είχε αντίκτυπο στα έργα του αφού μετά το πέρασμά του από το Stavelot εισήγαγε τις Αρδέννες και τη λαογραφία τους, τη βλάστησή τους, τα βατόμουρα, τα ρείκια, στα ποιήματά του και στην πεζογραφία του. Σε αυτό το μουσείο, βρίσκουμε πρωτότυπα έργα, βιβλία, εικονογραφικά ντοκουμέντα, αλλά και χειρόγραφα του Απολινέρ, ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ου αιώνα. Μπορούμε να αναφέρουμε ενδεικτικά το «Le pont Mirabeau», ένα από τα πιο γνωστά ποιήματά του, που έγινε και τραγούδι από τον Marc Lavoine.

Το Ιστορικό Μουσείο του Πριγκιπάτου του Stavelot-Malmedy
Είναι ένα μουσείο που αφηγείται ολόκληρη την ιστορία του Αβαείου του Stavelot, από την ίδρυσή του μέχρι τον 18ο αιώνα.

Το Μουσείο συνδέεται με την πίστα Spa-Francorchamps
Το ομορφότερο σιρκουί στον κόσμο και η όμορφη μηχανική του. Τα θολωτά κελάρια του αβαείου φιλοξενούν μια ολόκληρη συλλογή αγωνιστικών αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών που σημάδεψαν τις εκδηλώσεις του Spa. Ανακαλύπτουμε επίσης αποσπάσματα ταινιών, αδημοσίευτα οπτικά ντοκουμέντα, εκπαιδευτικά πάνελ και μια παρουσίαση εξαιρετικών οχημάτων που ανασύρουν το πάθος για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, από τους πρωτοπόρους μέχρι σήμερα: Ferrari, Porche, Cooper και ούτω καθεξής. Επιπλέον, φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από το 24ωρο του Spa-Francorchamps. Δηλαδή, η ιστορία της πίστας ξεκινά το 1921 αλλά αυτή ενός από τους σπουδαιότερους αγώνες, το περίφημο  24ωρο ράλι, ξεκινά το 1924. Και τα 100 χρόνια αξίζουν μια γιορτή!

Εν ολίγοις, υπάρχουν πολλά να κάνετε στο αβαείο του Stavelot που είναι ανοιχτό κάθε μέρα από τις 10 π.μ. έως τις 6 μ.μ.

Δύο εκδηλώσεις που δεν πρέπει να χάσετε αυτό το καλοκαίρι

Festival Vacances-théâtre de Stavelot
Τον Ιούλιο, και για περισσότερα από 50 χρόνια, το φεστιβάλ Stavelot Vacances-theâtre προσφέρει θεατρικά έργα και κωμικές παραστάσεις για μικρούς και μεγάλους. Το Φεστιβάλ πραγματοποιείται στην αυλή του Αβαείου από 5 έως 14 Ιουλίου. Και ανοίγει στις 5 Ιουλίου, στις 20:30, με μια εξαιρετική παράσταση του Olivier Laurent που υποδύεται τον Jacques Brel και του αποτίει φόρο τιμής. Περισσότερες πληροφορίες και πρόγραμμα, εδώ.

Έκθεση «Από τη Γη στα αστέρια»
Αυτή η έκθεση σας επιτρέπει να εμπλακείτε στην κατάκτηση του διαστήματος και να συνειδητοποιήσετε τη σημασία του στην καθημερινότητά μας. Θα βρείτε πέντε θεματικές διαδρομές, πραγματικά και νέα διαστημικά αντικείμενα, συναρπαστικές ταινίες και εικόνες, ακόμα και διασκεδαστικές δραστηριότητες. Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

The post Καλοκαίρι στο Αβαείο του Stavelot: ιστορία, πολιτισμός και φιέστες στο πρόγραμμα appeared first on .

Προέλευση και εξέλιξη

Στις Βρυξέλλες, το Ommegang ήταν μια θρησκευτική πομπή, που γινόταν κάθε χρόνο την Κυριακή πριν από την Πεντηκοστή, προς τιμήν της «Παναγίας της Νίκης» (ή απλά της Παναγίας), της προστάτιδας της πόλης. Η πομπή έβγαζε το άγαλμά της έξω από την εκκλησία που ήταν αφιερωμένη στην Παναγία, στην περιοχή Sablon, και θα περπατούσε στους δρόμους πανηγυρίζοντας.

Το άγαλμα του «Onze-Lieve-Vrouw op ‘t Stocxken» («Η Παναγία στο μικρό ραβδί»), που πιστεύονταν ότι είχε θεραπευτικές δυνάμεις, ανήκε στον καθεδρικό ναό της Παναγίας στην Αμβέρσα. Όμως, σύμφωνα με το μύθο, ένα βράδυ, η Θεοτόκος εμφανίστηκε στα όνειρα μιας ντόπιας πιστής, της Beatrijs Soetkens, και της είπε να φέρει το άγαλμα στο παρεκκλήσι της Συντεχνίας των Τοξοτών, στην περιοχή της Sablon, στις Βρυξέλλες. Η Beatrijs ακολούθησε τις οδηγίες, έκλεψε -με επιτυχία- το άγαλμα από την Αμβέρσα και το μετέφερε στη Συντεχνία το 1348, γεγονός μετά το οποίο ξεκίνησε το Ommegang.

Με το πέρασμα των αιώνων, οι ετήσιες πομπές που πραγματοποιούνταν προς τιμήν της Παναγίας απομακρύνθηκαν σιγά σιγά από το θρησκευτικό τους νόημα, αλλάζοντας σε πιο κοσμικές γιορτές. Τα Ommegang έγιναν παρελάσεις στις πόλεις των Κάτω Χωρών που απλά στήνονταν σαν αφορμή για να καυχηθούν (οι πόλεις) για τον πλούτο και τη δόξα τους, ειδικά όταν δέχονταν επισκέψεις από τον Κάρολο Ε”, ο οποίος τότε κυβέρνησε το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Ερχόμενος στις Βρυξέλλες το 1549 για να συστήσει τον γιο του, τότε απλό βρέφος, τον μελλοντικό βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας, ο Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας έγινε δεκτός με θεαματικές ιππικές παρελάσεις.

Μετά από αυτή τη μεγαλειώδη γιορτή, ωστόσο, η δημοτικότητα και η λαμπρότητα του Ommegang των Βρυξελλών άρχισε να σβήνει και, στα τέλη του 18ου αιώνα, η πομπή δεν γινόταν πλέον.

To Ommegang σήμερα

Σχεδόν 2 αιώνες αργότερα, το 1930, στην 100ή επέτειο της Βελγικής Επανάστασης, ορισμένοι ιστορικοί θέλησαν να αναβιώσουν το μεγαλειώδες Ommegang του 1549. Η εκδήλωση γνώρισε τέτοια επιτυχία που έγινε πια ετήσια παράδοση και, στις μέρες μας, η ίδια πομπή του 1549 αναπαρίσταται κάθε αρχές Ιουλίου. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται γύρω από τη Grand Place για το Ommegang, το οποίο κλείνει το Αναγεννησιακό Φεστιβάλ, μια σειρά εκδηλώσεων διάρκειας ενός μήνα που προβάλλουν την ευρωπαϊκή κληρονομιά και ιστορία κατά τη διάρκεια της ευημερούσας διακυβέρνησης του Καρόλου Ε”.

Αναγνωρισμένη από την UNESCO ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά το 2019, η εκδήλωση περιλαμβάνει περίπου 1.400 ηθοποιούς και συμμετέχοντες να καταλαμβάνουν τη Grand Place. Απόγονοι των βασιλέων και των ευγενών από την πομπή του 1549 αποτελούν τη βασιλική αυλή, εμπρός της οποίας παρουσιάζονται φολκλορικοί σύλλογοι, ιππότες, σημαίες, ξυλοπόδαροι, μαριονέτες, γίγαντες και άρματα παρελάσεων. Οι βαλλίστρες και η «Παναγία της Νίκης» περιλαμβάνονται επίσης στην πομπή, προς τιμήν της προέλευσής της, ενώ τα εκθαμβωτικά μεσαιωνικά κοστούμια πλαισιώνονται από επιδείξεις, συνδυάζοντας την παράδοση και τη νεωτερικότητα σε μια τέλεια αρμονική αντίθεση.

The post Τι είναι το Ommegang; appeared first on .

Η εφαρμογή επιτρέπει στους ανθρώπους να ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο σε τρεις εμβληματικές τοποθεσίες στη Γάνδη. Εάν οι χρήστες πλησιάσουν αρκετά αυτά τα ορόσημα, λαμβάνουν μια ειδοποίηση για μια εμπειρία επαυξημένης πραγματικότητας.

Κατά μήκος των Graslei και Korenlei, δύο από τα πιο διάσημα τουριστικά αξιοθέατα της Γάνδης, οι χρήστες μπορούν να δουν τα αγκυροβολημένα πλοία που μαρτυρούν μια ακμάζουσα λιμενική δραστηριότητα. Χάρη στη στρατηγική της θέση στη συμβολή των ποταμών Schelde και Leie, η Γάνδη έγινε το κέντρο της προσφοράς σιτηρών της Φλάνδρας για αιώνες.

Οποιοσδήποτε περιπλανιέται στην τοποθεσία Bijloke μπορεί να ρίξει μια «ψηφιακή ματιά» μέσα στην αιωνόβια αίθουσα συναυλιών, η οποία είναι συνήθως προσβάσιμη μόνο κατά τη διάρκεια μουσικών εκδηλώσεων. Στο πρώην νοσοκομείο περιθάλπονταν πολυάριθμοι ασθενείς μεταξύ 13ου και 20ού αιώνα. Η εφαρμογή «Lens On Ghent» επιτρέπει στους χρήστες να βιώσουν την εξέλιξη από το μεσαιωνικό νοσοκομείο σε ένα κέντρο σύγχρονης μουσικής.

Στο Prinsenhof, η εφαρμογή δείχνει το μεγαλείο του μνημειώδους Hof ten Walle, ενός πλήρως περιφραγμένου παλατιού με κήπο με αυλή που κατοικήθηκε από κόμηδες, δούκες και πλούσιους πατρικίους κατά τη διάρκεια των αιώνων μέχρι που ερήμωσε τον 17ο αιώνα. Ήταν η γενέτειρα του αυτοκράτορα Καρόλου Ε”.

Το «Lens on Ghent» προσφέρει έναν διαδραστικό περίπατο 13 χιλιομέτρων στην πόλη, με έναν ηχητικό οδηγό που μοιράζεται ενδιαφέροντα γεγονότα από την ιστορία της Γάνδης. Οι χρήστες μπορούν να προσαρμόσουν τη διαδρομή σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους με διαφορετικούς συνδυασμούς πεζοπορίας, επίσης έξω από το κέντρο της πόλης, για παράδειγμα στην περιοχή Arts Quarter και Portus Ganda επίσης.

Η εμπειρία υψηλής τεχνολογίας είναι δυνατή στη Γάνδη χάρη στο δίκτυο 5G της Proximus στο κέντρο της πόλης. Η εφαρμογή θα είναι διαθέσιμη στα Ολλανδικά, Γαλλικά και Αγγλικά. Σε λίγες μέρες θα είναι διαθέσιμη για δωρεάν λήψη στο Google Play Store και στο App Store.

The post Μια νέα εφαρμογή ζωντανεύει την ιστορία της Γάνδης μέσω επαυξημένης πραγματικότητας appeared first on .