Αξίζει να γίνει ξεχωριστή αναφορά στους ηθοποιούς της παράστασης, όχι μόνο επειδή ο καθένας ξεχώρισε για την ερμηνεία του, αλλά και επειδή υπήρχε απόλυτη αντιστοιχία ανάμεσα στους ηθοποιούς και στους χαρακτήρες που ενσάρκωσαν. Άλλωστε, όπως ανέφερε και ο σκηνοθέτης, μια βασική συμβουλή που έχει δεχθεί από τους δασκάλους του είναι πως αρκεί να επιλέξει κανείς το σωστό έργο και να κάνει σωστή διανομή· μετά μπορεί «να κοιμηθεί ήσυχος».

Στον ρόλο του Τρουφαλντίνο, ο Χάρης Ξενογιάννης παρουσίασε έναν ακούραστο, πανούργο και μονίμως πεινασμένο λαϊκό υπηρέτη, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα υπηρετώντας ταυτόχρονα δύο αφεντικά. Κινήθηκε με ένστικτο, γρήγορα αντανακλαστικά και αδιάκοπη επινοητικότητα, προκαλώντας συνεχείς παρεξηγήσεις και σκηνές κωμικού χάους. Κάτω όμως από τη φαρσική επιφάνεια διακρινόταν μια βαθιά ανθρώπινη φυσιογνωμία, γεμάτη φόβους, ζωντάνια και δίψα για ζωή.

Η Μπεατρίτσε Ρασπόνι, όπως την απέδωσε η Μαρία Μερκούρη, εμφανίστηκε ως μια έξυπνη και αποφασιστική νέα γυναίκα, που μεταμφιεσμένη σε άνδρα φτάνει στη Βενετία αναζητώντας τον αγαπημένο της Φλορίντο. Ο χαρακτήρας της συνδύαζε θάρρος, αυτοκυριαρχία και έντονο συναίσθημα, ενώ πίσω από την ψυχραιμία της φανερωνόταν μια βαθιά ερωτική αγωνία. Μέσα στον κυκεώνα μεταμφιέσεων και παρεξηγήσεων, αποτέλεσε ίσως την πιο ώριμη και συνειδητοποιημένη παρουσία του έργου.

Ο Γιώργης Καταλαγαριανάκης απέδωσε ιδανικά τον Πανταλόνε, έναν ηλικιωμένο αλλά αεικίνητο άνθρωπο, με επιχειρηματικό ένστικτο, ένταση και επιβλητική παρουσία. Ο θεατής είχε την αίσθηση πως επρόκειτο για έναν άνθρωπο που επί δεκαετίες διοικούσε το σπίτι, το εμπόριο και την οικογένειά του. Η ερμηνεία του ισορροπούσε επιτυχημένα ανάμεσα στο κωμικό στοιχείο και τη βαθύτερη ανθρώπινη διάσταση του ρόλου.

Ο Βασίλης Μάγνης ενσάρκωσε με πειστικότητα τον Δόκτορα Λομπάρντι, τον νομικό με το μαύρο κοστούμι, τη ρητορική μεγαλοπρέπεια και τα λατινικά αποφθέγματα — στοιχεία που σπάνια συναντώνται σε άλλες σκηνικές προσεγγίσεις του έργου. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, ο ίδιος ο Γκολντόνι, έχοντας υπάρξει ενεργός δικηγόρος για χρόνια, φαίνεται πως ενσωμάτωσε στον χαρακτήρα αυτό προσωπικά στοιχεία της δικής του εμπειρίας.

Ο Κωνσταντίνος Μανιάτης απέδωσε με απόλυτη πειστικότητα τον Σίλβιο, έναν νεαρό εραστή γεμάτο πάθος, ζήλια, ορμητικότητα αλλά και ευαισθησία.

Στον ρόλο της Κλαρίσας, η Ναταλία Καπετανάκη ανέδειξε ότι ο έρωτάς της για τον Σίλβιο ξεπερνούσε κατά πολύ ένα επιφανειακό φλερτ ή μια νεανική κοκεταρία. Για την ίδια, η προοπτική να ματαιωθεί ο γάμος της ισοδυναμούσε σχεδόν με προσωπική κατάρρευση. Οι έντονες συναισθηματικές εκρήξεις της, παρότι στιγμιαία υπερβολικές, δικαιολογούνταν από τη νεότητα και την αυθεντικότητα των αισθημάτων της.

Ο Κωστής Γεραρής, ως Φλορίντο Αρετούζι, δεν περιορίστηκε στον ρόλο του «δεύτερου ερωτευμένου» της υπόθεσης, αλλά ανέδειξε ίσως την πιο ρομαντική και εσωστρεφή ανδρική μορφή του έργου. Η ερμηνεία του διακρινόταν για τη λεπτότητα, την ευγένεια, τη συναισθηματική καλλιέργεια και έναν ιδιαίτερο λυρισμό.

Ο Γιώργος Μαγκλής έδωσε στον Μπριγκέλλα τη φυσιογνωμία ενός λαϊκού επαγγελματία της Βενετίας, που έχει μάθει να κινείται με άνεση ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Διατηρούσε χιούμορ, ζωντάνια και την ικανότητα να ισορροπεί καταστάσεις, γνωρίζοντας πώς να απευθύνεται τόσο στους άρχοντες όσο και στους υπηρέτες.

Η Άννα Ρωμάνου, ως Σμεραλντίνα, συνδύασε σκηνική ζωντάνια, πρακτική ευφυΐα και έντονη θεατρική παρουσία. Δεν εμφανίστηκε απλώς ως μια τυπική υπηρέτρια, αλλά ως ένας από τους πιο καθαρούς και λειτουργικούς νους της σκηνής.

Οι τρεις σερβιτόροι — Πάρις Κακλαμάνης, Τίνα Χατζηθωμά και Σάββας Καρακάσης — δημιούργησαν ιδιαίτερα έντονες εντυπώσεις μέσα από τις συντονισμένες κινήσεις τους, τη λειτουργικότητα και τη μεταξύ τους επικοινωνία, που πολλές φορές γινόταν χωρίς λόγια. Η χρήση πραγματικών φαγητών επί σκηνής και ιδιαίτερα οι σκηνές κατανάλωσής τους από τον Τρουφαλντίνο ενίσχυαν τον ρεαλισμό και προκαλούσαν αυθόρμητο γέλιο στο κοινό.

Ο Κώστας Δερβένης, στον ρόλο του Καμαριέρη, απέδωσε εύστοχα έναν άνθρωπο που πασχίζει να διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την επαγγελματική του τάξη, ενώ γύρω του επικρατεί κωμική αποδιοργάνωση.

Οι δύο Αχθοφόροι, ο Δήμος Αγγελούσης και ο Σάββας Καρακάσης, αποτέλεσαν μικρές αλλά ουσιαστικές παρουσίες που συμπλήρωσαν αρμονικά τη συνολική εικόνα της παράστασης. Υπενθύμιζαν ότι η δράση εκτυλίσσεται μέσα σε μια ζωντανή και καθημερινή πόλη, ενώ απέδιδαν παραστατικά τόσο τη σωματική κόπωση όσο και την ανάγκη της αμοιβής για τον κόπο τους.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στα λιτά αλλά λειτουργικά σκηνικά της Άντας Σωτηροπούλου, τα οποία δεν εμπόδιζαν ούτε στιγμή τη ροή της δράσης, καθώς και στην προσεγμένη επιλογή μουσικών κομματιών του 18ου αιώνα. Ξεχωριστή συμβολή είχαν επίσης τα κοστούμια, που ανέδειξαν με ακρίβεια κάθε χαρακτήρα και ομόρφυναν διαρκώς τη σκηνική εικόνα.

Από τους υπόλοιπους συντελεστές, αξίζει να σημειωθεί η συμβολή του Κώστα Δερβένη στη σκηνή της ξιφομαχίας, καθώς και της Κωνσταντίνας Σλακώνη στη σκηνική κίνηση και τον συντονισμό των σερβιτόρων, ενώ αίσθηση προκάλεσαν τα πολύ προσεγμένα μακιγιάζ της Όλγας Μοσχόβου, σύμφωνα με τον κάθε χαρακτήρα και το πνεύμα της εποχής τους.

Συγχαρητήρια σε όλους!

The post Σκέψεις μετά την αυλαία: Συλλογική δύναμη και συνοχή των ηθοποιών στον «Υπηρέτη δύο Αφεντάδων» appeared first on .

Από τον Μένανδρο στον Γκολντόνι: Η Σκυταλοδρομία της Ανθρώπινης Κωμωδίας
Του Γιώργου Μαγκλή

Η φετινή θεατρική μας περιοδεία μας μεταφέρει στη Βενετία του 18ου αιώνα. Το έργο μας «Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων» είναι το απόσταγμα μια εξέλιξης. Θα δούμε πώς τρεις κορυφαίοι δραματουργοί μετέτρεψαν τη σκηνή σε καθρέφτη της καθημερινότητας, μέσα από τα μάτια του πανούργου Μπριγκέλα.

Το θέατρο, στην πιο αυθεντική του έκφανση, δεν υπήρξε ποτέ ένας απλός μηχανισμός ψυχαγωγίας, αλλά ένας ζωντανός, παλλόμενος καθρέφτης της κοινωνίας. Όταν η αυλαία ανεβαίνει, ο θεατής δεν αντικρίζει απλώς επινοημένους μύθους, αλλά τις δικές του καθημερινές αγωνίες, τα πάθη, τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες του. Αυτή η ανθρωποκεντρική στροφή της δραματουργίας δεν συνέβη τυχαία, · υπήρξε το
αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορικής σκυταλοδρομίας, την οποία σφράγισαν τρεις κορυφαίοι αναμορφωτές του παγκόσμιου θεάτρου: ο Μένανδρος, ο Μολιέρος και ο Κάρλο Γκολντόνι.

Φέτος, η θεατρική μας περιοδεία με μεταφέρει στη γεμάτη φως και ίντριγκα Βενετία του 18ου αιώνα. Εκεί, καλούμαι να ανεβαίνω στη σκηνή με το κουστούμι ενός εμβληματικού ήρωα: του Μπριγκέλα. Μέσα από τον δικό μου ρόλο, θα προσπαθήσω, ταπεινά χωρίς καμιά πρόθεση ειδήμονα, μια αναδρομή στις ρίζες μιας θεατρικής παράδοσης που ξεκίνησε από την αρχαία Αθήνα για να κατακτήσει την ευρωπαϊκή σκηνή του 18ου αιώνα.

Οι τρεις σταθμοί της θεατρικής επανάστασης

Η γέννηση αυτού που σήμερα ονομάζουμε «κωμωδία χαρακτήρων» οφείλει τα θεμέλιά της στον Μένανδρο (περ. 342 π.Χ. – 291 π.Χ.). Στην Ελληνιστική περίοδο, ο Μένανδρος εισήγαγε τη «Νέα Κωμωδία», μετατοπίζοντας ριζικά το ενδιαφέρον από την οξεία πολιτική σάτιρα και το φανταστικό στοιχείο του Αριστοφάνη, στην ιδιωτική σφαίρα του απλού ανθρώπου, στις οικογενειακές σχέσεις και στα αδιέξοδα της καθημερινότητας.

Αιώνες αργότερα, υπό το φως του γαλλικού κλασικισμού του 17ου αιώνα, ο Μολιέρος (1622 – 1673) παρέλαβε αυτή την ψυχολογική κληρονομιά και τη μάζεψε με τη δυναμική της λαϊκής φάρσας. Το αποτέλεσμα ήταν η γέννηση της κλασικής κωμωδίας ηθών, μιας διεισδυτικής και συχνά αμείλικτης ανατομίας της κοινωνικής υποκρισίας της εποχής του.

Τον κύκλο αυτό κλείνει και να ανανεώνει ο Κάρλο Γκολντόνι (1707 – 1793) στον 18ο αιώνα, την εποχή του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Βλέποντας το ιταλικό θέατρο να βουλιάζει στην τυποποίηση, ο Γκολντόνι πραγματοποίησε μια ριζική μεταρρύθμιση: κατήργησε τις άκαμπτες μάσκες και τον πρόχειρο αυτοσχεδιασμό της Commedia dell” arte, επιβάλλοντας το ολοκληρωμένο γραμμένο κείμενο και την ψυχολογική αλήθεια των ηρώων του.

Ρεαλισμός, γλώσσα και το «διορθωτικό» γέλιο

Παρά τις τεράστιες χρονικές και πολιτισμικές αποστάσεις που τους χωρίζουν, οι τρεις δραματουργοί συνδέονται από μια κοινή καλλιτεχνική φιλοσοφία. Αντικατέστησαν τις μονοδιάστατες καρικατούρες με ολοκληρωμένες προσωπικότητες που διαθέτουν εσωτερικές συγκρούσεις, καθαρά κίνητρα και αναγνωρίσιμα ανθρώπινα πάθη.

Η δράση μεταφέρεται στο αστικό περιβάλλον. Οι γάμοι, οι κληρονομικές διαφορές, οι κοινωνικές συμβάσεις και οι παρεξηγήσεις της διπλανής πόρτας γίνονται ο κεντρικός δραματουργικός ιστός. Παράλληλα, εγκαταλείπεται ο εξεζητημένος, λόγιος λόγος για χάρη της καθομιλουμένης γλώσσας — από την ομιλούμενη αττική του Μενάνδρου μέχρι τα ζωντανά βενετσιάνικα του Γκολντόνι. Στόχος τους; Το χιούμορ να μην είναι ένας φτηνός αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο κοινωνικής κριτικής, υπηρετώντας πιστά το κλασικό ρητό ridendo castigat mores (διορθώνει τα έθιμα μέσω του γέλιου).

Η αιώνια μάχη διάνοιας και ενστίκτου: Πώς γεννήθηκε ο χαρακτήρας μου;

Η πιο ανάγλυφη απόδειξη αυτής της θεατρικής συνέχειας αποτυπώνεται στην εξέλιξη των λαϊκών υπηρετών (Zanni), οι οποίοι ανέκαθεν εκπροσωπούσαν δύο αντίθετες δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης: τη διάνοια και το ένστικτο. Ως Μπριγκέλα, έχω την τιμή να εκπροσωπώ την πρώτη: τη διάνοια.

Ο χαρακτήρας μου είναι πανούργος, κυνικός και προσαρμοστικός. Δεν γεννήθηκε όμως ξαφνικά στον 18ο αιώνα. Οι ρίζες μου ξεκινούν από τον δολοπλόκο δούλο (servus callidus) του Μενάνδρου, τον πρώτο χαρακτήρα στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου που εμφανίζεται σαφώς πιο ευφυής από τα αφεντικά του, κινώντας τα νήματα της πλοκής. Αργότερα, ο Μολιέρος με μεταμορφώνει στον ιδιοφυή Σκαπίνο (Scapin) —έναν θρασύ στρατηγό της ίντριγκας με εκλεπτυσμένο λόγο.

Όταν πια φτάνω στα χέρια του Γκολντόνι, ο Βενετσιάνος μεταρρυθμιστής μού αφαιρεί τον παλιό, κακοποιό χαρακτήρα της παλιάς Commedia dell” arte. Μου δίνει κοινωνική αξιοπρέπεια, αναβαθμίζοντάς με σε έναν σοβαρό, υπεύθυνο και έμπιστο επαγγελματία ή ξενοδόχο της αστικής τάξης. Παραμένω πανέξυπνος, αλλά πλέον χρησιμοποιώ το μυαλό μου με ευθύνη.

Στον αντίποδα του δικού μου ρόλου βρίσκεται το καθαρό, πρωτόγονο ένστικτο ο Τρουφαλντίνο. Εκεί που ο Τρουφαλντίνο είναι το «σώμα» που αντιδρά αυθόρμητα, πεινάει, κάνει τούμπες και περιπλέκει την πλοκή με τις γκάφες του, ο Μπριγκέλα, παραμένει ο «εγκέφαλος». Σκέφτομαι, σχεδιάζω, διοικώ και προσπαθώ να συμμαζέψω το δημιουργικό χάος που εκείνος προκαλεί.

Ένα διαχρονικό κάλεσμα στη σκηνή

Η αστική κωμωδία χαρακτήρων που γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα, τελειοποιήθηκε στο Παρίσι και αναγεννήθηκε στη Βενετία, παραμένει έως σήμερα συγκλονιστικά επίκαιρη. Τα προβλήματα της καθημερινότητας μπορεί να άλλαξαν μορφή, αλλά η ανθρώπινη φύση, με τα ελαττώματα και τα μεγαλειώδη σφάλματά της, παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο ως πάντα επίκαιρη.

Το έργο του Κάρλο Γκολντόνι που σας παρουσιάζουμε φέτος συνεχίζει επάξια αυτή τη σπουδαιότερη θεατρική παράδοση. Μέσα από ήρωες με σάρκα και οστά, αυθεντική γλώσσα και ένα κριτικό χιούμορ γεμάτο ευαισθησία, η παράσταση μας προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία: να κοιτάξουμε κατάματα τον καθρέφτη της σκηνής, να γελάσουμε λυτρωτικά με τις αδυναμίες μας και, τελικά, να προβληματιστούμε μαζί.

Κάνοντας μια σύγκριση με το περυσινό μας έργο ‘’ Έρωτα, Έργα, Έωλα ‘’ διαπιστώνει κανείς διαφορές ως προς την πλοκή των δύο έργων. Ο Σαίξπηρ προσφέρει μια εγκεφαλική, ποιητική κωμωδία λόγου. Το έργο βασίζεται στο λεκτικό χιούμορ, στα λογοπαίγνια, στη ρητορική δεινότητα και στη σάτιρα της πνευματικής υπεροψίας. Η πλοκή του έργου είναι απλή. Ενώ στην περίπτωση του Γκολντόνι πρόκειται για μια καθαρή κωμωδία καταστάσεων και παρεξηγήσεων. Στηρίζεται στον καταιγιστικό, σωματικό ρυθμό, στις μεταμφιέσεις και στο σωματικό χιούμορ (lazzi). Εδώ η πλοκή είναι εξαιρετικά δαιδαλώδης και περίπλοκη. Η αντίθεση αυτή είναι φανερή στο επίπεδο των υπηρετών. Ο Κούτρας στον Σαίξπηρ, εκπροσωπεί τον απλοϊκό, γήινο υπηρέτη. Μπερδεύει τις ερωτικές επιστολές των ευγενών, λειτουργώντας ως ο καταλύτης που ξεσκεπάζει την υποκρισία των αφεντικών του. Το χιούμορ του είναι κυρίως γλωσσικό με παρερμηνείες λέξεων. Ο Τρουφαλντίνο στον Γκολντόνι είναι η μετεξέλιξη του Αρλεκίνου. Κινείται από πρωτόγονα ένστικτα (κυρίως την αστείρευτη πείνα του). Είναι ο απόλυτος ακροβάτης της σκηνής, που χρησιμοποιεί το ψέμα και την ευελιξία του για να επιβιώσει. Οι διαφορές παραμένουν και στο τέλος των δύο έργων το ένα διατηρεί την παράδοση του Happy End το άλλο την ανατρέπει.

Η επιτυχία του εγχειρήματος μας θα φανεί στο χειροκρότημα σας, στην ένταση του γέλιου σας και εάν στο τέλος της παράστασης θα είστε ποιο ξεκούραστοί απ΄όταν ήρθατε. Κακά τα ψέματα το θέατρο είναι γιατρικό και η συλλογική δημιουργία προς την παρουσίαση του έργου στο κοινό αποτελεί στήριγμα.

Σας καλούμε λοιπόν, να ταξιδέψουμε προς την Βενετία για να ψυχαγωγηθούμε και εκπαιδευτούμε μέσω του γέλιου. Εμείς προετοιμαστήκαμε επί μήνες, ντυθήκαμε το κοστούμι του ρόλου μας με τις στολές εποχής σας περιμένουμε διότι η αυλαία ανοίγει σε λίγο.

The post Από τον Μένανδρο στον Γκολντόνι: ο Γιώργος Μαγκλής κάνει μια ιστορική αναδρομή στην τέχνη του Θεάτρου appeared first on .

Ο Υπηρέτης δύο αφεντάδων του Carlo Goldoni είναι μια απολαυστική κωμωδία γεμάτη ρυθμό και ευρηματικότητα. Στη Βενετία του 18ου αιώνα, ο πονηρός και καλοκάγαθος Τρουφαλντίνο, κυνηγημένος από την πείνα, αποφασίζει να υπηρετήσει ταυτόχρονα δύο αφεντικά – χωρίς το ένα να γνωρίζει το άλλο. Η παράτολμη αυτή επιλογή γεννά μια καταιγίδα παρεξηγήσεων και απρόβλεπτων συναντήσεων.

Η Μπεατρίτσε, μεταμφιεσμένη σε άντρα, αναζητά τον αγαπημένο της Φλορίντο, ενώ γύρω τους εραστές, πατέρες και υπηρέτες μπλέκονται σε ένα παιχνίδι όπου η λογική υποχωρεί μπροστά στο πάθος.

Αναμορφωτής του ιταλικού δράματος και της commedia dell’arte ο Γκολντόνι στην κωμωδία αυτή δίνει ίσως τον καλύτερο εαυτό του.

COMÉDIE ROYALE CLAUDE VOLTER
avenue des Frères Legrain 98, 1150 Bruxelles

21, 22, 23 Μαΐου στις 20.00 / 24 Μαΐου στις 18:00

Κατάλληλο για όλη την οικογένεια.
Υπέρτιτλοι στα γαλλικά και αγγλικά
Νέα μετάφραση πιστή στο ιταλικό πρωτότυπο, κοστούμια εποχής.

Σκηνοθεσία-μετάφραση: Αριστείδης Λαυρέντζος
Σκηνικά-κοστούμια: Άντα Σωτηροπούλου

Ηθοποιοί: Γιώργης Καταλαγαριανάκης, Ναταλία Καπετανάκη, Βασίλης Μάγνης, Πάρις Κακλαμάνος, Μαρία Μερκούρη, Κωστής Γεραρής, Γιώργος Μαγκλής, Άννα Ρωμανού, Χάρης Ξενογιάννης, Κώστας Δερβένης, Κωνσταντίνος Μανιάτης, Δήμος Αγγελούσης, Τίνα Χατζηθωμά. 

Εισιτήρια 20 € / 16 €: δείτε αφίσα ή σκανάρετε το QR ή κάνετε κλικ, εδώ.

La troupe de théâtre THESPIS de Bruxelles présente la délicieuse comédie de Carlo Goldoni, Le serviteur de deux maîtres

Le Serviteur de deux maîtres de Carlo Goldoni est une comédie vive, pleine de rythme et d’invention. Dans la Venise du XVIIIe siècle, Truffaldino, rusé et affamé, décide de servir deux maîtres à la fois – à l’insu l’un de l’autre.

Ce choix audacieux déclenche une cascade de quiproquos et de rencontres imprévues. Béatrice, déguisée en homme, cherche son bien-aimé Florindo, tandis qu’autour d’eux amants, pères et serviteurs se retrouvent pris dans un jeu où la raison cède au désir…
Réformateur du théâtre italien et de la commedia dell’arte, avec plus de 150 comédies et livrets à son actif (ainsi que 10 tragédies), Goldoni donne peut-être ici le meilleur de lui- même.

Convient à toute la famille. Surtitrage FR-EN.
Nouvelle traduction fidèle à l’original italien, costumes d’époque.

COMÉDIE ROYALE CLAUDE VOLTER
avenue des Frères Legrain 98, 1150 Bruxelles

21, 22, 23 mai 2026 20:00 & 24 mai 18:00. En grec +surtitres FR/EN
Mise en scène et traduction: Aristide Lavrentzos

Scénographie et costumes: Ada Sotiropoulou

Comédiens: Giorgis Katalagarianakis, Natalia Kapetanaki, Vasilis Magnis, Paris Kaklamanos, Maria Merkouri, Costis Yeraris, Giorgos Maglis, Anna Romanou, Charis Xenogiannis, Kostas Dervenis, Konstantinos Maniatis, Dimos Angeloussis, Tina Hatzithoma
Tickets: Voir affiche, ou scannez le code QR ou cliquez ici.
Prix: Entrée générale 20 €.
prix réduit 16 € pour étudiants et chômeurs

The post «Ο υπηρέτης δύο αφεντάδων» από την θεατρική ομάδα ΘΕΣΠΙΣ Βρυξελλών appeared first on .

The Warehouse Studio, Βρυξέλλες
Rue Waelhem 69A
1030 Βρυξέλλες
14–17 & 29–31 Μαΐου 2026
Εισιτήρια, εδώ. 

Ακατάλληλο κάτω των 16

Ένα παράξενο φαινόμενο στη σύγχρονη Αθήνα

Σε μια πολυπληθή πόλη, όπως είναι η σύγχρονη Αθήνα, λαμβάνουν χώρα διάφορα παράξενα γεγονότα, όπως η εμφάνιση πιγκουίνων σε διάφορα σημεία. Οι κάτοικοι της πόλης είτε τους αγνοούν είτε τους εξοντώνουν, με εξαίρεση έναν δημοσιογράφο που προσπαθεί να τους σώσει και να τους προστατεύσει, πείθοντας και άλλους γι’ αυτό.

Απόσπασμα από το επίμετρο του βιβλίου

«Το έργο αποτελεί μια δυστοπική αλληγορία μεταμόρφωσης και αποξένωσης, όπου οι πιγκουίνοι γίνονται ο καθρέφτης της κοινωνικής απάθειας και των υπαρξιακών ερωτημάτων του ανθρώπου. […] Οι πιγκουίνοι είναι ταυτόχρονα θύματα, σύμβολα και υποκείμενα, αποκαλύπτοντας τη ρευστότητα της κοινωνίας και την ανάγκη για ηθική επανατοποθέτηση του ανθρώπου μέσα σε αυτήν. […] Το έργο δεν λειτουργεί απλώς ως κοινωνική κριτική ή οικολογική παραβολή, αλλά διαμορφώνεται ως πεδίο εναλλακτικής ανθρωπολογίας, όπου η σχέση ανθρώπου-ζώου δεν είναι εργαλειακή ούτε συμβολική, αλλά συστατική και συμβιωτική.

Η δραματουργία του Στασινόπουλου εγκολπώνεται όψεις της οικοκριτικής σκέψης και συνομιλεί με θεωρητικά προτάγματα της ζωοανθρωπολογίας, αποκαλύπτοντας το ζώο όχι ως αναπαράσταση ή μέσο, αλλά ως δρων ον, φορέα ηθικής και υπαρξιακής αξίας. Εντέλει, η σκηνική πρόταση των “Πιγκουίνων” αρθρώνει μια ποιητική του απροσδιόριστου και του μη κανονιστικού, όπου η θεατρική πράξη καθίσταται τόπος ανοιχτότητας προς το διαφορετικό και η έννοια του ανθρώπινου αποδιαρθρώνεται, προκειμένου να επανασυσταθεί υπό το φως μιας μη ιεραρχικής, δια-ειδικής συμβίωσης».

Κατερίνα Διακουμοπούλου (Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ)
Θάλεια Μπουσιοπούλου (Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ).

Η παραγωγή

Το νέο έργο του Δημήτρη Στασινόπουλου παρουσιάζεται στις Βρυξέλλες από την ομάδα Apopeira Project, φέρνοντας το σύγχρονο ελληνικό θέατρο σε ένα διεθνές κοινό.
Η παράσταση είναι στα ελληνικά, με υπέρτιτλους στα αγγλικά και τα γαλλικά.

Ημερομηνίες Παραστάσεων

• Πέμπτη 14 Μαΐου 2026 – 20:00
• Παρασκευή 15 Μαΐου 2026 – 20:00
• Σάββατο 16 Μαΐου 2026 – 20:00
• Κυριακή 17 Μαΐου 2026 – 18:00
• Παρασκευή 29 Μαΐου 2026 – 20:00
• Σάββατο 30 Μαΐου 2026 – 20:00
• Κυριακή 31 Μαΐου 2026 – 18:00

Συντελεστές

Παίζουν: Δημήτρης Μαλαφέκας, Ιωάννης Ρόδιος, Γιώργος Σαπουντζόγλου, Ηλίας Ξυδιάς, Θεόκριτος Ζαφειρίου
Κείμενο & Σκηνοθεσία: Δημήτρης Στασινόπουλος
Κινησιολογία, Χορογραφία, Κοστούμια: Μαρία Νεραντζάκη
Μουσική Σύνθεση, Φωτισμός: Θανάσης Βελούζος

Μακιγιάζ: Όλγα Μοσχόβου
Backstage: Μαριάννα Τσελεπή, Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Κύρα Αραμπίδου
Υπέρτιτλοι: Εμμανουέλα Πρινιωτάκη (γαλλικά), Γιώργος Φιλιππάκης (αγγλικά)
Σχεδιασμός Αφίσας: Zacki Aplada
Παραγωγή: Apopeira Project

The post Οι Πιγκουίνοι του Δημήτρη Στασινόπουλου, ανεβαίνουν στις Βρυξέλλες appeared first on .

Στο Παρίσι της δεκαετίας του 1950, η κυρία Ρόζα, μια πρώην πόρνη, ασχολείται με το σπίτι. Τα παιδιά των ιερόδουλων που δεν επιτρέπεται να τα μεγαλώσουν.

Καθώς μεγάλωνε, απελευθερώθηκε από τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά εκτός από ένα, τον Μοχάμεντ ή Μόμο.
Ένας νεαρός μουσουλμάνος άνδρας του οποίου η μητέρα δολοφονήθηκε από τον πατέρα του. Μετά από 11 χρόνια χωρίς νέα.

Ο πατέρας του Μόμο έρχεται να τον πάρει, αλλά η κυρία Ρόζα, η οποία είναι Εβραία, πρόκειται να εφεύρει ένα λόγος να κρατήσει το αγόρι μαζί της μέχρι το τέλος.

Ο Romain Gary το εξέδωσε αρχικά με το ψευδώνυμο «Emile Ajar», το 1975 και την ίδια χρονιά έλαβε το βραβείο Goncourt.

Διασκευή από τον Xavier Jaillard – Σκηνοθεσία: Γιάννης Γαβράς

Παίζουν οι: Patrizia Carollo, Yvain De Rijk, Damien Tournay, Georges Vancampenhout.

Groupe Théâtral Y-GREC | LA VIE DEVANT SOI

7 – 10 Μαΐου 2026

ARCHIPEL 19
Pl. de l’Eglise 15, 1082 Berchem-Sainte-Agathe

Κρατήσεις εισιτηρίων στο: gyannis@yahoo.fr και στο βιβλιοπωλείο Périple (02/230 93 39), καθώς και μέσω MORE, εδώ. 

LE GROUPE THEATRAL Y-GREC présente la pièce «La vie devant soi» de Romain Gary

Adaptation de Xavier Jaillard – Mise en scène de Yannis Gavras

avec
Patrizia Carollo, Yvain De Rijk, Damien Tournay, Georges Vancampenhout.

Les 07, 08, 09 Mai 2026 à 20:15 et le 10 mai 2026 à 18:15

À la salle ARCHIPEL 19 (Centre culturel de Berchem-Sainte-Agathe)
Place de l’Eglise,15-1082 Bruxelles

Réservation : gyannis@yahoo.fr, Y-Grec.be,
Librairie Périple (02/230 93 39), more.com

Prix des places : 17 euros

The post To «La vie devant soi» παρουσιάζεται στις Βρυξέλλες από την θεατρική ομάδα Y-Grec appeared first on .

Η εκδήλωση διοργανώνεται από τη θεατρική ομάδα ΘΕΣΠΙΣ, η οποία υποδέχεται στις Βρυξέλλες μια προσωπικότητα με μακρά και ουσιαστική προσφορά στο Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας και ευρύτερα στον χώρο του θεάτρου.

Το θέμα της διάλεξης

Ο τίτλος της ομιλίας είναι:
«Βενετία – Αθήνα – Βρυξέλλες. Ο Κάρλο Γκολντόνι, το Εθνικό Θέατρο και ο Υπηρέτης στις Βρυξέλλες. Θεσμοί και πρόσωπα.»

Αφορμή για τη διάλεξη αποτελεί η επικείμενη παρουσίαση του έργου «Ο Υπηρέτης δύο αφεντάδων» του Carlo Goldoni από τον ΘΕΣΠΙΣ, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 21 έως τις 24 Μαΐου 2026 στο Comédie Royale Claude Volter.

Η κα Μουντράκη έχει ειδικευθεί στο έργο του Γκολντόνι, ωστόσο η διάλεξή της θα κινηθεί σε ευρύτερο πλαίσιο, αγγίζοντας ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία και τη δράση του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας, καθώς και το ρεπερτόριο των Ελλήνων συγγραφέων.

Μια προσωπικότητα με ουσιαστικό έργο

Η Ειρήνη Μουντράκη είναι προϊσταμένη του Δραματολογίου του Εθνικού Θεάτρου και έχει διακριθεί για τη συνολική συμβολή της στη μελέτη και ανάδειξη της ελληνικής θεατρικής γραμματείας.

Ιδιαίτερης σημασίας είναι η δημιουργία της βάσης δεδομένων The Greek Play Project, μιας ολοκληρωμένης ψηφιακής καταγραφής των έργων του ελληνικού θεάτρου. Η βάση περιλαμβάνει αναλυτικά στοιχεία για κάθε έργο — αριθμό ρόλων, σύνοψη, πληροφορίες παραγωγής — καθώς και θεωρητικά κείμενα και κριτικές. Η συμβολή της θεωρείται εξαιρετικά σημαντική για ερευνητές, επαγγελματίες του θεάτρου και θεατρόφιλους.

Ανοιχτή πρόσκληση στους πολιτιστικούς φορείς

Η διοργάνωση απευθύνει κάλεσμα στους ελληνικούς θεατρικούς και πολιτιστικούς φορείς των Βρυξελλών να τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωση. Οι εκπρόσωποι των φορέων θα έχουν τη δυνατότητα να λάβουν κατά προτεραιότητα τον λόγο στο τέλος της διάλεξης, με επαρκή χρόνο για ερωτήσεις και τοποθετήσεις.

Η εκδήλωση αναμένεται να αποτελέσει σημείο συνάντησης της ελληνικής θεατρικής κοινότητας στις Βρυξέλλες, συνδέοντας δημιουργικά τη Βενετία του Γκολντόνι, την Αθήνα του Εθνικού Θεάτρου και τη σύγχρονη πολιτιστική δραστηριότητα της ελληνικής διασποράς.

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα

Η Ειρήνη Μουντράκη είναι διακεκριμένη θεατρολόγος, δραματουργός και κριτικός θεάτρου, με πολυετή προσφορά στα ελληνικά γράμματα και τις παραστατικές τέχνες.

Επαγγελματική Δραστηριότητα

• Εθνικό Θέατρο: Από το 1999 εργάζεται ως ειδική καλλιτεχνική συνεργάτις. Σήμερα είναι η Προϊσταμένη Δραματολογίου, Βιβλιοθήκης, Αρχείου και Διεθνών Σχέσεων του Εθνικού Θεάτρου.
• Greek Play Project: Είναι η εμπνεύστρια και δημιουργός του Greek Play Project, μιας δίγλωσσης πλατφόρμας αφιερωμένης στη μελέτη και προώθηση του σύγχρονου ελληνικού έργου.
• Διεθνείς Ρόλοι: Τον Νοέμβριο του 2023 εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του European Theatre Convention (ETC). Είναι επίσης Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών και μέλος της Executive committee International Association of Theatre Critics

Σπουδές και Ακαδημαϊκό Έργο

• Είναι αριστούχος Διδάκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ).
• Σπούδασε Ιταλική Τέχνη και Γλώσσα στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου ως υπότροφος.
• Διδάσκει Ιστορία Θεάτρου και Δραματολογία σε δραματικές σχολές (όπως ο «Ίασμος») και είναι επισκέπτρια καθηγήτρια σε μεταπτυχιακά προγράμματα των Πανεπιστημίων Αθηνών και Πελοποννήσου.

Συγγραφικό Έργο & Δραματουργία

Έχει συνεργαστεί ως δραματουργός με κορυφαίους σκηνοθέτες (π.χ. Robert Wilson) και έχει υπογράψει τη διασκευή σημαντικών έργων, όπως η «Λυγερή» του Α. Καρκαβίτσα (2024).

Σημαντικά βιβλία:

• Carlo Goldoni: Η ζωή, το έργο του και η πρόσληψή του στην Ελλάδα (2019).
• Εντός, Εκτός και Επί τα Αυτά: Κείμενα για τη νεοελληνική, την παγκόσμια δραματουργία και τη σκηνική πράξη (2020).

The post Σημαντική θεατρική διάλεξη στις Βρυξέλλες με την Ειρήνη Μουντράκη, του Εθνικού Θεάτρου appeared first on .

Ευθαλία, το κορίτσι από την Κερασούντα…
Ευθαλία, το ορφανό του πολέμου που κατάφερε να επιβιώσει…
Ευθαλία, η προσφυγιά, η γενοκτονία και η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.
Ευθαλία, η γυναίκα που υπηρέτησε, αλλά και συγκλονίστηκε από τον έρωτα.

Μια περιπέτεια… μια ζωή… που καθρεφτίζει σπιθαμή προς σπιθαμή, την ταραγμένη εποχή, του Ελληνισμού, της Μαύρης Θάλασσας και της Κωνσταντινούπολης.

Το «ιδιαίτερο» της εικόνας της και το εκρηκτικό του χαρακτήρα της, τράβηξε το ενδιαφέρον του συγγραφέα. Η συζήτηση μαζί της προκάλεσε μια ανέλπιστη προσωπική εξομολόγηση, με βάση την οποία ο Θωμάς Κοροβίνης έχτισε τον συνταρακτικό μονόλογο-νουβέλα «Φαχισέ Τσίκα»(εκδ. Άγρα).

Η Ευθαλία της Πόλης, ξεδιπλώνει το νήμα της ταραγμένης μνήμης της και καταλήγει να αφηγείται το χθες, ενώνοντας κομμάτια της ζωής της. Οδηγεί με συναισθηματική ένταση τον θεατή, μέσα στα δαιδαλώδη σοκάκια του Γαλατά, όπου όλες οι φυλές σμίγουν, δημιουργώντας ένα κράμα από γεύσεις, χρώματα, αρώματα, μουσικές και τραγούδια.

Η μοίρα, της στέρησε πολλά, αλλά της χάρισε τον απόλυτο έρωτα, στην αγκαλιά του Μαρτσιάνο, ενός σπανιόλου αξιωματικού. Η καθάρια και γενναιόδωρη καρδιά της δεν σταμάτησε ποτέ να φτερουγίζει για τα φλογερά του μάτια.

Η ψυχή της λαχταρά να ξανασμίξουν τα κορμιά τους, σε ένα τελευταίο ταγκό…

Συντελεστές

Την Ευθαλία του Γαλατά ενσαρκώνει η Νικολέττα Βλαβιανού
Κείμενο και μουσική επιμέλεια: Θωμάς Κοροβίνης
Σκηνοθεσία: Ρέινα Εσκενάζυ
Θεατρική διασκευή: Νικολέττα Βλαβιανού
Κίνηση ηθοποιών – Χορογραφία: Μόνικα Κολοκοτρώνη
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Παπαδοπούλου
Σκηνικός Χώρος: Αναστασία Αμβράζη
Κοστούμια (σχεδιασμός – εκτέλεση): Δάφνη Τσακώτα
Photo Credit: Ρέινα Εσκενάζυ

Η Ευθαλία του Γαλατά
(βασισμένο στη νουβέλα “Φαχισέ Τσίκα” εκδ. Άγρα ) του ΘΩΜΑ ΚΟΡΟΒΙΝΗ

9 και 10 Μαρτίου 2026, ώρα 20.30
Centre Joli-Bois – CCJB, Av. du Haras 100, 1150 Woluwe-Saint-Pierre
Εισιτήρια, ΕΔΩ.

The post «Η Ευθαλία του Γαλατά» έρχεται στις Βρυξέλλες, για δύο παραστάσεις appeared first on .

Το φεστιβάλ φέρνει κοντά καλλιτέχνες από το Βέλγιο, γαλλόφωνους και ολλανδόφωνους, καθώς και τον διεθνή χώρο, σε ένα πολυμορφικό πρόγραμμα που συνδυάζει θέατρο, μαριονέτα, αντικείμενα, χορό και τσίρκο.
Μια γιορτή της καλλιτεχνικής ελευθερίας όπου η επικοινωνία ξεπερνά τα όρια της γλώσσας — στα γαλλικά, αγγλικά, ολλανδικά ή ακόμα και χωρίς λόγια.

Το EXPORT/IMPORT Festival δεν γνωρίζει ηλικιακά ή γλωσσικά όρια· απευθύνεται εξίσου σε οικογένειες, θεατρόφιλους και επαγγελματίες του χώρου. Ο συνδυασμός νέων δημιουργών, μικρών θιάσων και γνωστών ονομάτων από το Βέλγιο και το εξωτερικό δημιουργεί ένα εξαιρετικά ποικιλόμορφο και ζωντανό πρόγραμμα.

Το καφέ BRONKS & La Montagne Magique λειτουργεί ως σημείο συνάντησης και ξεκούρασης, με δραστηριότητες γύρω από τις παραστάσεις και ακόμη και πίστα χορού μετά την “ώρα του ύπνου”, σε μια ατμόσφαιρα ζεστή, οικεία και χαρούμενη.

Ένα φεστιβάλ που υπενθυμίζει πως το θέατρο είναι πάνω απ’ όλα διάλογος και κίνηση, μια ευκαιρία να ανταλλάξουμε ιστορίες, βλέμματα και ρυθμούς πέρα από κάθε πολιτιστικό ή γλωσσικό φράγμα.

Πληροφορίες:
️ 7 – 11 Νοεμβρίου 2025
BRONKS & La Montagne Magique, 1000 Bruxelles
Περισσότερα στο bronks.be/export-import-festival

Festival EXPORT / IMPORT: cinq jours d’évasion théâtrale et de rencontres artistiques

Un voyage sans frontières entre théâtre, marionnette, danse et cirque au cœur de Bruxelles

Du 7 au 11 novembre 2025, les espaces du BRONKS et de La Montagne Magique accueilleront une nouvelle édition du Festival EXPORT/IMPORT, un événement festif et foisonnant qui célèbre la diversité des arts de la scène.
Théâtre, marionnette, objet, danse, cirque : un véritable tour du monde artistique au cœur de la capitale européenne.

Cette édition met en lumière la richesse de la création belge, francophone, flamande et internationale. Les artistes dialoguent en français, anglais, néerlandais, ou parfois sans un mot, dans une langue universelle : celle de l’émotion et du geste.
Le festival réunit jeunes compagnies, créateurs émergents et noms confirmés venus de tous horizons, pour une programmation à la fois riche, audacieuse et intergénérationnelle.

Plus qu’un simple festival, EXPORT/IMPORT est un espace de rencontre et de partage. Les spectateurs peuvent se retrouver au café BRONKS & La Montagne Magique, véritable lieu de vie entre deux représentations, où les discussions se prolongent et la fête continue, parfois jusqu’à transformer la scène en piste de danse.

Ouvert à tous les publics — enfants, familles, amateurs et professionnels — le festival s’affirme comme un moment d’échange et d’inventivité, où les frontières s’effacent au profit du jeu, du mouvement et de la curiosité.

Informations :
️ Du 7 au 11 novembre 2025
BRONKS & La Montagne Magique, 1000 Bruxelles
Plus d’informations : www.bronks.be/export-import-festival

The post Festival Export / Import: ένα ταξίδι χωρίς σύνορα στο θέατρο και τις τέχνες του δρόμου appeared first on .

Το Θεατρικό Αναλόγιο λειτουργεί ως βήμα για την παρουσίαση και την ανάδειξη νέων έργων. Θα παρουσιαστούν υπό μορφή Θεατρικού Αναλογίου τα παρακάτω τρία θεατρικά έργα:

1. Ένα κορίτσι με ψάχνει, της Σοφίας Σταμπολίτη
2. Κίτρινες κορδέλες, της Νάνσυ Πασκάλ
3. Οικογένεια, του Δημήτρη Ρέπα

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς
Συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά):
Ένα κορίτσι με ψάχνει: Σόνια Καρασαββίδου, Φραγκίσκος Νικολιάν, Νίκος Σαχάς, Έλενα Τασιούλα, Νίκος Χατζούδης
Κίτρινες κορδέλες: Ρίτα Ντιναπόγια, Δημήτρης Σαχάς, Νίκος Σαχάς
Οικογένεια: Σόνια Καρασαββίδου, Γιάννης Κρητικός, Ιάσων Κρητικός, Έλενα Τασιούλα, Νίκος Χατζούδης.

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου, ώρα 20.00
Centre Communautaire de Joli Bois – 100, ave du Haras – 1150 WSP

Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Πληροφορίες/ Κρατήσεις: ellther1984@gmail.com, τηλ. 0495 210038 και στο θέατρο 20 λεπτά πριν από την έναρξη της εκδήλωσης ανάλογα με τη διαθεσιμότητα.

The post Το Τρίτο Θεατρικό Αναλόγιο από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι appeared first on .

Με αφορμή την επερχόμενη πρεμιέρα, συνομιλήσαμε με τους τρεις ηθοποιούς της θεατρικής παραγωγής, την Μαρία Μερκούρη τον Γιώργη Καταλαγαριανάκη και τον Αντώνη Καστρισσιανάκη, από τους οποίους ζητήσαμε να μοιραστούν τις σκέψεις τους γύρω από το έργο, τη σχέση τους με τον ρόλο που ενσαρκώνουν αλλά και την εμπειρία τους από τις πρόβες. Τι σημαίνει να ερμηνεύεις σήμερα έναν χαρακτήρα γραμμένο τον 16ο αιώνα; Ποια είναι η πρόκληση πίσω από τις στιλιστικές και εκφραστικές απαιτήσεις του Σαίξπηρ; Και πώς μεταφράζεται το πνεύμα του έργου στο σήμερα, σε μια εποχή όπου ο έρωτας, η δέσμευση και η αναβολή έχουν άλλη βαρύτητα;

Αυτές και άλλες ερωτήσεις αποτέλεσαν την αφετηρία για μια ουσιαστική, ανθρώπινη συζήτηση γεμάτη χιούμορ, σκέψη και θεατρική αγάπη.

Μαρία Μερκούρη: «Το να συνεργαστώ με τον θεατράνθρωπο Αριστείδη Λαυρέντζο είναι μια εμπειρία και ένα σχολείο από μόνο του»

Έχοντας υπηρετήσει και διαπρέψει στο άθλημα του ταε-κβον-ντο, αποφάσισα σε αυτή την καμπή της ζωής μου, ότι ήθελα μια καινούργια πρόκληση, έναν καινούργιο στόχο, κάτι που δεν θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό μου πριν ότι θα μπορούσα να κάνω, και ήταν τελείως έξω από τον χαρακτήρα και τις σκέψεις μου.

Η πρόσκληση να συμμετάσχω στη θεατρική ομάδα ΘΕΣΠΙΣ ήρθε από κοινούς φίλους, που τους είχα δει σε παλαιότερες παραστάσεις και τους είχα θαυμάσει, να μεταμορφώνονται μπροστά στα μάτια μου σε ηθοποιούς κλάσης…

Έτσι ξεκίνησα πέρυσι με τη «Λυσιστράτη», δειλά, με τον ρόλο της Σπαρτιάτισσας Λαμπιτώς, και στη συνέχεια προστέθηκαν κι άλλοι…

H Μαρία Μερκούρη από την παράσταση της Λυσιστράτης (2024)

Για έναν αθλητή, η δοκιμασία του να εκτίθεται έχει ξεπεραστεί από τα πρώτα στάδια του πρωταθλητισμού. Το να μπορώ να συγκεντρώνομαι και να εκτελώ είναι προνόμιο που σου χαρίζουν οι πολεμικές τέχνες, έτσι δεν βρήκα την πρόκληση του θεατρικού σανιδιού δύσκολη.

Επιπλέον, συνεργάστηκα με ανθρώπους με μεγάλη εμπειρία και γνώσεις στο αντικείμενο, με μεράκι, κέφι και θέληση να μοιραστούν αυτές τις γνώσεις και να μυήσουν εμάς τους νέους στον μαγικό αυτόν χώρο που λέγεται Θέατρο.

Το να συνεργαστώ με τον θεατράνθρωπο Αριστείδη Λαυρέντζο είναι μια εμπειρία και ένα σχολείο από μόνο του, αφού το ταλέντο του και οι γνώσεις του δεν περιορίζονται σε μία κατηγορία — αυτή του μεταφραστή ή του σκηνοθέτη — αλλά θεωρώ ότι, με όλη αυτή την εξαιρετική δουλειά που κάνει, είναι μια θεατρική κατηγορία από μόνος του.

Φέτος, έχω την ευθύνη του ρόλου της πριγκίπισσας στο θεατρικό έργο του Σαίξπηρ «Έρωτος Έργα Έωλα», ένα έργο όχι και τόσο γνωστό του συγγραφέα, αλλά που περιέχει όλο του το μεγαλείο.

Είναι ένα έργο εποχής, ένα παιχνίδι μεταξύ ανδρών και γυναικών, με όλον τον ρομαντισμό και την αθωότητα του φλερτ εκείνης της εποχής, με στίχους υπέροχους από την πένα του Σαίξπηρ και την καταπληκτική μετάφραση στα ελληνικά του κυρίου Λαυρέντζου.

Θα προσπαθήσουμε, οι συνάδελφοί μου και εγώ, να σας μεταφέρουμε το πνεύμα εκείνης της εποχής, να σας ταξιδέψουμε πίσω, εκεί στο 1590, να σας θαμπώσουμε με τα όμορφα σκηνικά και κουστούμια της κυρίας Άντας Σωτηροπούλου και, τέλος, να σας μεταδώσουμε όλη αυτή τη μαγική ενέργεια χαράς που μπορεί να προσφέρει μια ωραία παράσταση.

Γιώργης Καταλαγαριανάκης: «Η συνοχή της ομάδας, η προσπάθεια των ηθοποιών να ερμηνεύσουν ένα τόσο δύσκολο και πολυπρόσωπο έργο σε πίεση χρόνου, είναι αξιοθαύμαστες»

Η κωμωδία αυτή του Σαίξπηρ μας μεταφέρει στην Αγγλία του 1600. Η διεθνής διπλωματία της Ευρώπης παίζεται με όρους γάμων ηγεμόνων, με συνοικέσιο ή και έρωτα. Η επιστήμη και η γνώση αρχίζουν να εδραιώνουν τον ρόλο τους και η αυθεντία του ιερατείου αμφισβητείται.

Ο συγγραφέας αντλεί έμπνευση από γεγονότα και γνωστούς χαρακτήρες της αριστοκρατίας της εποχής χωρίς φυσικά να τους κατονομάζει. Ξεκινά με ένα ανόητο διάταγμα, όρκο, του βασιλιά Ναβάρα και των ανδρών της αυλής του να αφιερωθούν στην μελέτη απαγορεύοντας την παρουσία γυναικών. Η παρέμβαση λογικής του Μπιρόν αποτυγχάνει. Το έργο διακωμωδεί αριστοτεχνικά τον περίπλοκο, συχνά επικίνδυνο, έρωτα της ανώτερης τάξης, τον ανεπιτήδευτο έρωτα της λαϊκής, και τον στείρο έρωτα των λογίων, των στρατιωτικών και του ιερατείου, της άσκοπης γνώσης για την γνώση. Τα τρία αυτά επίπεδα εμπλέκονται, σε έναν ωκεανό ποίησης, έξυπνων αστειοτήτων, απρόσμενων λογοπαιγνίων, θεατρικών ανατροπών, ηθικών συγκρούσεων με ή χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, αλλά με αναπάντεχο τέλος.

Κλειδί στην υπόθεση, κινητήρας του έργου, είναι ο ρόλος του Μπουαγιέ. Έμπιστος του βασιλιά πατέρα της Πριγκίπισσας, κρατικός διπλωμάτης, εύστροφος, πανέξυπνος, προνοητικός, προξενητής, αγαπημένος συνοδός και φύλακας των γυναικών, αλλά και άξεστος, αδίστακτος όταν χρειαστεί, δεν αφήνει τίποτε να υποθηκεύσει το μέλλον καμιάς από τις γυναίκες που συνοδεύει. Οτιδήποτε συμβεί θα γίνει με τους δικούς του όρους. Κύριος βοηθός του η μοιραία μαυρομάτα Ροζαλίν, ο αντίστοιχος θηλυκός χαρακτήρας σε άψογο συναγωνισμό και συνεργασία. Μαζί θα κατατροπώσουν το βαρύ πυροβολικό του Ναβάρα, τον Μπιρόν, με τις γυναίκες να παίρνουν αποφασιστικά την θέση που τους αξίζει.

Η έμμετρη μετάφραση του σκηνοθέτη και η ήπια προσαρμογή στις δυνατότητες της ομάδας, τα κουστούμια και η μουσική, και η αντιμετώπιση αντιξοοτήτων αξίζουν τον έπαινο. Επίσης η συνοχή της ομάδας, η προσπάθεια των ηθοποιών να ερμηνεύσουν ένα τόσο δύσκολο και πολυπρόσωπο έργο σε πίεση χρόνου, είναι αξιοθαύμαστες.
Αντίστοιχη θα είναι η απόλαυση του θεατή κάτι που ισχύει για κάθε έργο του κλασσικού ρεπερτορίου.

Αντώνης Καστρισιανάκης: «Να παίζεις Shakespeare, μάλιστα το Love’s Labour’s Lost, είναι επικίνδυνη υπόθεση για ερασιτέχνες και ακόμη πιο επικίνδυνο σε μετάφραση στα ελληνικά.»

Ένας κίνδυνος είναι να μην αντιδράσει το κοινό όπως λέει η Πριγκίπισσα στην 5η πράξη: «Τα έργα αρέσουν πιο πολύ όταν δεν ξέρουν [οι ηθοποιοί] πώς να παίξουν.» Ελπίζουμε, ότι δε θα αποδειχτούμε υπερβολικά έωλοι, αίολοι και επιπόλαιοι, αναλαμβάνοντας το ρίσκο να ανεβάσουμε αυτό το έργο.

Τα υπονοούμενα και οι διφορούμενες εκφράσεις δίνουν και παίρνουν από την αρχή μέχρι το τέλος στη σαιξπηρική γλώσσα. Η μετάφρασή τους είναι συχνά εξαιρετικά δύσκολη. Αυτό ισχύει και για τη νέα απόδοση του αγγλικού τίτλου στα ελληνικά, «Έρωτα Έργα Έωλα», που επιχειρεί ο Αριστείδης Λαυρέντζος. Ταιριάζει, νομίζω, γιατί εκφράζει, επίσης διφορούμενα, την εξεζητημένη συχνά και πάντως άστατη, πλευρά των λόγων και έργων που εκτυλίσσονται και διακωμωδούνται.

Η κωμωδία, πέρα από τις πάμπολλες και διάσπαρτες κωμικές εκφράσεις, συνίσταται κυρίως στις αποκλίσεις που υπάρχουν ανάμεσα στα λόγια και στα έργα των κύριων ανδρικών χαρακτήρων. Η αποτυχία τους δεν είναι τόσο ότι γρήγορα υποχωρούν στο πάθος του έρωτα, από το οποίο υποτίθεται ότι επεδίωξαν ορκιζόμενοι να αποδεσμευτούν. Αποτυγχάνουν γιατί συστηματικά εξιδανικεύουν και έτσι υποσκάπτουν τον έρωτα. Προτιμούν – και στην πράξη – το θέατρο, την ερωτική παράσταση-κωμωδία. Οι ‘αγαπημένες’ τους είναι θεωρητικές υπάρξεις αντικείμενα του πόθου τους μάλλον παρά εντασσόμενες στην ύπαρξη και ζωή τους. Χωρίς οίκτο, τελικά, ο Σαίξπηρ τους προσγειώνει καλά όλους στην αδήριτη ανάγκη, δηλαδή στους όρους έμπρακτης αγάπης, που, αν δεν ακολουθήσουν, δε θα μπορούν να γνωρίζουν τον έρωτα, να τον μοιράζονται και να τον αναπτύσσουν.

Ο ρόλος του Σπόρου (Moth), του ανήλικου νεαρού χαρακτήρα που καλούμαι να μιμηθώ, εντάσσεται στη σαιξπηρική αυτή λογική. Ο Σπόρος είναι ένας συστηματικός αμφισβητίας. Παίζει με τις έννοιες των λέξεων. Γελοιοποιεί την έπαρση και την ύβρη. Αναγνωρίζει και δε διστάζει να φωνάξει τη γύμνια του Βασιλιά.»

 Πληροφορίες για την παράσταση, εδώ

Photos: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Μιλώντας με πρωταγωνιστές του «Έρωτος Έργα Έωλα» – Μια σπάνια Σαιξπηρική συνάντηση από τον ΘΕΣΠΙ appeared first on .