Κύριε Αγγελούση, ποια ήταν η κινητήρια ιδέα για την επιλογή της μετανάστευσης ως θεματικής και κατά συνέπεια των κειμένων της παράστασης που θα απολαύσουμε στο θέατρο de Lijsterbes;

Οι κινητήριες ιδέες για να επιλέξω το θέμα της ξενιτιάς ήταν πολλές! Εξίσου πολλές ήταν και οι φωνές εκείνων που δεν συμφωνούσαν με την επιλογή μου, έχοντας ως κύριο επιχείρημα την μικρή, κατά την γνώμη τους, «εμπορικότητα»του Θέματος. «Το θέμα της ξενιτιάς δεν είναι πλέον της μοδός, δεν πουλάει στις μέρες μας», μου έλεγαν. Με προβλημάτισαν, δεν λέω, οι φωνές αυτές! Στο τέλος όμως επέλεξα να προχωρήσω. Θεώρησα πως μια παράσταση για την ξενιτιά την όφειλα πρωτίστως στον εαυτό μου, όχι τόσο για να μιλήσω για την «βελούδινη» που διάγω απ’ την δεκαετία του ’90 και εντεύθεν «εις τας Ευρώπας», όσο για εκείνη την «σκληρή» που βίωσα στα δεκαεννιά μου στην Αμερική την δεκαετία του ’80 και που χωρίς καμιά αμφιβολία πολλοί άλλοι συμπολίτες μας, ακόμα κι αν άλλαξαν πολλά έκτοτε, την βιώνουν στις μέρες μας. Ωστόσο, θα ήθελα επίσης να αναφερθώ και σε κάποιους επιμέρους λόγους που στήριξαν επικουρικά την επιλογή μου.

Πρώτον, η ξενιτιά ήταν, είναι και θα εξακολουθεί να είναι επίκαιρη. Εγώ ο ίδιος ήμουν και εξακολουθώ να είμαι «παιδί της ξενιτιάς». Ξενιτεύτηκα δυο φορές και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής μου. Δεύτερον, το «πολυπρόσωπο»που την χαρακτηρίζει. Έχει τόσα πολλά πρόσωπα η ίδια να σου δείξει που δεν το βάζει ο νους σου! Το καθένα είναι διαφορετικό και έχει το ενδιαφέρον του. Είναι εκεί για να σου αποκαλύψει πράγματα, να σε διδάξει. Εγώ γνώρισα δυό απ’ τα πρόσωπά της και το καθένα μου αποκάλυψε πράγματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους! Ωστόσο και τα δυο, μου έμαθαν πολλά για την ζωή και τους ανθρώπους. Τέλος, ο πυρήνας της ξενιτιάς, το κέντρο της! Εκεί κυριαρχεί αποκλειστικά ΕΝΑΣ τύπος ανθρώπου, «ο ξένος»! Κι αυτό το «ξένον» που την χαρακτηρίζει της προσάπτει, τουλάχιστον για μένα, μια μεταφυσικότητα που από μόνη της σε προσκαλεί να την ψάξεις, να την ερευνήσεις. Να γράψεις για αυτήν και να την τραγουδήσεις.

Πως συνδέεται προσωπικά για εσάς η μετανάστευση του τότε και του σήμερα;

Όπως προείπα, προσωπικά βίωσα δυο διαφορετικούς τύπους μετανάστευσης. Την μετανάστευση του «τότε», την σκληρή, και του «σήμερα», την βελούδινη. Όσον αφορά τώρα στην ερώτηση ως προς την προσωπική σύνδεση του «τότε» και του «σήμερα», αντί να πλατειάζω, θα ήθελα να απαντήσω με τους στίχους ενός τραγουδιού, το οποίο επί του παρόντος είναι «under construction» και λυπάμαι πολύ που δεν το παίζω στη παράσταση.

Δυό ξενιτειές εγνώρισα,
η καθεμιά τους κι’ άλλη,
παντρεύτηκα και με τις δυό
και οι δυό τους είχαν χάρη.

Ρεφρέν
Και οι δυό τους με αγάπησαν,
γιατί ήμουνα γενναίος,
τι κι αν μαζί τους πλάγιαζα,
για κείνες ήμουν ξένος!

Η πρώτη ήτανε «σκληρή»,
και η φτώχεια μου στολίδι,
η δεύτερη «βελούδινη»
και ο πλούτος μου αγρίμι.

Ρεφρέν

Πια από τις δυό θα διάλεγα,
πριν σε γνωρίσω Πόπη,
αν, με ρωτούσες να σου πω,
θα σού ‘λεγα την πρώτη.

Ρεφρέν

Ποιες ήταν οι μεθοδολογικές προκλήσεις στην προσπάθεια προσέγγισης της μετανάστευσης;

Η επιλογή του θέματος είναι εξ ορισμού μια πρόκληση για τον δημιουργό/παραγωγό. Μια άλλη πρόκληση είναι εξίσου ο τρόπος, η μέθοδος δηλαδή που θα χρησιμοποιήσεις για να το προσεγγίσεις και να το αποδώσεις ζωντανά με εύπεπτο τρόπο στο κοινό. Όπως και στις παρελθούσες παραστάσεις που έκανα, έτσι και τώρα δεν θα μπορούσα να αποφύγω την «βάσανον» της επιλογής της μεθόδου απόδοσης του θέματος. Αρχικά σκέφτηκα να βαδίσω την πεπατημένη. Να χρησιμοποιήσω, δηλαδή, την πρόζα συνδυαστικά με το τραγούδι, όπως έκανα και στο παρελθόν με τις παραστάσεις «Ένα αλλόκοτο όνειρο» και «Συνομιλώντας με το Καστελλόριζο». Το πρόβλημά μου εκεί ήταν η συγγραφή και η δομή μιας ιστορίας ικανής να καλύψει αποτελεσματικά αυτό το θηριώδες έπος της ξενιτιάς που μας χαρακτηρίζει σαν λαό απ΄ τα χρόνια του Ομήρου. Προσπάθησα να δομήσω μια ιστορία, αλλά την εγκατέλειψα στη συνέχεια. Σαν εναλλακτική ξεπήδησε η μέθοδος του «Αναλογίου». Πιο απλή και πρακτική, σκέφτηκα! Πιο ευρύχωρη για τον λόγο και λιγότερο απαιτητική σε σκηνικά, κουστούμια, πρόβες, φωτισμούς, κτλ. Εντέλει επέλεξα την ιδέα του αναλογίου! Η επιλογή όμως αυτή μολονότι είχε πλεονεκτήματα, είχε ταυτόχρονα και πολλές δυσκολίες. Ένα κύριο πλεονέκτημα ήταν ότι είχα αρκετό αφηγηματικό υλικό για να κάνω τα κείμενα. Απλώς έπρεπε να τα επιμεληθώ για να τα συντομέψω. Φυσικά αυτό το υλικό έγινε επιπλέον και πιο πλουραλιστικό με την συνέργεια που προέκυψε στη συνέχεια με τους φοιτητές του τμήματος θεατρικών σπουδών του ΕΚΠΑ. Απ’ την άλλη, η δυσκολία αυτής της μεθόδου ήταν η δημιουργία τραγουδιών που θα έπρεπε να γίνουν για το θέμα της μετανάστευσης με τρόπο που να δρουν συμπληρωματικά των κειμένων, να είναι, δηλαδή, τρόπον τινά μέρος των αφηγηματικών κειμένων, της ιστορίας, και σαν στίχος και σαν μουσικό ύφος. Σίγουρα αυτό ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που δεν με έκανε πίσω. Τα κατάφερα στο τέλος!

Ποιες οι δυσκολίες του αφηγήματος;

Η απόδοση του αφηγηματικού λόγου είναι πάντα μια πρόκληση. Η προφορική αφήγηση στο πλαίσιο μια θεατρικής παράστασης μόνο εύκολη δεν είναι. Μονολεκτικά θα την χαρακτήριζα «ΠΡΟΚΛΗΣΗ» και μάλιστα μεγάλη. Η δυσκολία της έγκειται στο γεγονός ότι σε λίγο ή περιορισμένο χρόνο θα πρέπει να ιστορήσεις και να μεταδώσεις ένα ή περισσότερα πραγματικά γεγονότα μπροστά σε ένα ζωντανό κοινό. Μια επιπλέον δυσκολία του αφηγήματος είναι ότι ο αφηγητής θα πρέπει να ιστορήσει το γεγονός στο κοινό με καθαρό και εκφραστικό λόγο, πράγμα που αποτελεί πραγματική πρόκληση για έναν ερασιτέχνη ηθοποιό. Συμπερασματικά, τις δυσκολίες που συνεπάγεται η αφηγηματική προσέγγιση ενός πολυπρόσωπου θέματος -όπως αυτό της ξενιτιάς- μέσα από μια σειρά αφηγήσεων μόνο σαν προκλήσεις πρέπει να τις εκλάβεις, αν θέλεις να τις αντιμετωπίσεις. Και σαν προκλήσεις που πρέπει να δαμάσουν τις βλέπουν και οι αφηγητές στη παράστασή μας.

Ποιος ο ρόλος της παρουσίας της σκηνοθέτιδας Νικαίτης Κουντούρη στις Βρυξέλλες, τις μέρες των παραστάσεων;

Κατ’ αρχάς η φιλία μου με την κυρία Ν. Κοντούρη έχει την αφετηρία της στα «πέτρινα χρόνια» του πρώτου μου ξενιτεμού στην Αμερική, αρχές της δεκαετίας του ’80. Η ίδια ήταν μαζί μας απ’ τις αρχές του εγχειρήματος και θα είναι μαζί μας στις Βρυξέλλες τις ημέρες των παραστάσεων. Συμπωματικά, το σαββατοκύριακο πριν την παράσταση, οργανώνει στις Βρυξέλλες ένα θεατρικό σεμινάριο για λογαριασμό της θεατρικής ομάδας «ΑλΜΑ», κάτι που θα επαναλάβει και για άλλους ενδιαφερόμενους στο πρώτο εξάμηνο του 2024.

Κύριε Αγγελούση, πείτε μας δύο λόγια για την συνέργεια με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών σε αυτή σας την προσπάθεια;

Η συνεργασία μου με τους φοιτητές του τμήματος θεατρικών σπουδών του Ε.Κ.Π.Α προέκυψε στο πλαίσιο μιας φιλικής συζήτησης με την επίκουρο καθηγήτρια θεατρικών σπουδών του ΕΚΠΑ κυρία Κ. Διακουμοπούλου, όπου και της αποκάλυψα το θέμα της παράστασής μου. Ήταν δικιά της ιδέα να συμμετάσχουν οι φοιτητές της, μιας και βρήκε το θέμα της παράστασης αρκετά ενδιαφέρον και επίκαιρο. Ακολούθησε μια τηλεδιάσκεψη με τους φοιτητές που ήθελαν να συμβάλλουν με κείμενά τους, όπου, πέραν της γνωριμίας μας, καταλήξαμε και στην συνεργασία μας. Προσωπικά νοιώθω πολύ ευτυχής που αυτά τα εξαιρετικά παιδιά έγιναν συνοδοιπόροι μου! Τους ευχαριστώ από καρδιάς για την συμβολή τους!

Ποιος είναι ο ρόλος της μουσικής και του τραγουδιού στην παράσταση;

Η μουσική και τα τραγούδια είναι βασικό «υλικό» της παράστασης. Από την μια συμπληρώνουν θεματικά το αφηγηματικό κομμάτι της και από την άλλη ξεκουράζουν τον θεατή, μεταφέροντάς τον σε ένα άλλο σύμπαν. Υπάρχει κοντολογίς ένα πάντρεμα μεταξύ του αφηγηματικού λόγου και του τραγουδιού. Τα δυό τους αλληλοϋποστηρίζονται και κάνουν το τελικό προϊόν πιο ευχάριστο, πιο ολοκληρωμένο και πιο εύπεπτο!

Τι θα πάρει μαζί του ο θεατής μετά το πέσιμο της αυλαίας;

Ο κάθε θεατής φεύγοντας θα πάρει μαζί του διαφορετικά πράγματα και θα φύγει με διαφορετικά συναισθήματα. Το σίγουρο είναι πως θα φύγει με κάτι. Ακόμα και με αγανάκτηση, αν δεν πήρε αυτό που περίμενε! Το τι ακριβώς είναι αυτό το «κάτι» που θα πάρει φεύγοντας έχει να κάνει κυρίως και με το κατά πόσο, με τον βαθμό και με τον τρόπο που ο ίδιος ή ένας κοντινός του άνθρωπος βίωσε την μετανάστευση. Αυτός λ.χ. που την βίωσε, μπορεί σε μερικές απ’ τις ιστορίες που άκουσε να βρει δικά του βιώματα. Ένας σημερινός νέος, είμαι σίγουρος πως θα φύγει με ένα αίσθημα θαυμασμού για τους παλαιούς μετανάστες, οι οποίοι μέσα σε πολύ αντίξοες συνθήκες, με μηδαμινή μόρφωση και με πολύ λιγότερα μέσα στην κατοχή τους, κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά και να δημιουργήσουν θαυμαστά πράγματα και να αλλάξουν την ζωή τους. Άλλοι μπορεί να φύγουν με κάποιο προβληματισμό, με αφορμή αυτά που άκουσαν. Τέλος, μερικοί θα φύγουν σιγοτραγουδώντας κάποιο απ’ τα τραγούδια που άκουσαν και τα οποία είναι ένα απ’ τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της παράστασης. Κοντολογίς θα παρότρυνα τον κάθε θεατή να πάρει σαν την μέλισσα όποιο καλό και χρήσιμο βρει (και είναι πολλά), αφήνοντας στην αίθουσα αυτά που δεν του άρεσαν.

Ποια είναι τα επόμενα βήματα του «BIZARRE DREAM»;

Είθισται κάθε χρόνο το Bizarre Dream να παρουσιάζει κάποιο δρώμενο. Για το 2024 όμως σχεδιάζουμε να πάμε με κάποια μουσικά μόνο δρώμενα, καθότι σχεδιάζουμε την επόμενη μουσικοθεατρική μας παράσταση για το 2025. Επί του παρόντος και με αφορμή τα 50 χρόνια απ’ την εισβολή, το θέμα που κυριαρχεί στο μυαλό μας για το 2025 είναι η Κύπρος μας, αυτή η αέρινη και μακαρία γη. Σκεφτόμαστε έτσι να ετοιμάσουμε ένα «μουσικό αναλόγιο» πάλι με αφηγήσεις και τραγούδια που θα ερμηνέψουν γνωστοί έλληνες και κύπριοι καλλιτέχνες. Είδομεν! Πρώτα ο Θεός!

H παράσταση του Δήμου Αγγελούση και του Bizarre Dream «Ξενιτειάς μνήμες: Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω!» παρουσιάζεται στο Θέατρο GC de Lijsterbes, στις 17, 18 και 19 Νοεμβρίου, με την συμμετοχή της Σοφίας Παπάζογλου και του Μπάμπη Τσέρτου. 
Περισσότερα, εδώ. 

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Δήμος Αγγελούσης: «Η ξενιτιά είναι εκεί για να σου αποκαλύψει πράγματα, να σε διδάξει» appeared first on .

Νοσταλγία. Μνήμη. Ξεριζωμός. Άνθρωποι που έφυγαν για μια νέα ζωή στο άγνωστο και άλλοι που αναγκάστηκαν να φύγουν. Από τον νόστο του Οδυσσέα για την επιστροφή στην πατρίδα, στην μικρασιατική καταστροφή, στην μετανάστευση στην Αμερική, στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές, στο «brain – drain» των τελευταίων χρόνων. Συνεχείς διαδρομές πάνω σε έναν χάρτη διατρέχουν και διαπερνούν το χρόνο. Ιστορίες του τότε, του τώρα, έρχονται να συνοδέψουν μια μουσική βραδιά με τραγούδια για την ξενιτιά, την επιστροφή στην πατρίδα ή έστω την ελπίδα για αυτήν.

«Ξενιτειάς μνήμες: Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω!»
«Μουσικό Αναλόγιο» του Δήμου Αγγελούση

Θέατρο: “GC de Lijsterbes”
Lijsterbessenbomenlaan 6,
1950 Brussels

Ημερομηνίες & Ώρες Παραστάσεων
Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2023 στις 8μμ.
Σάβαττο 18 Νοεμβρίου 2023 στις 8μμ.
Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2023 στις 6μμ.

Γλώσσα: Ελληνικά, ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΙ: Αγγλικά

Χορηγός επικοινωνίας: Newsville

Eισιτήρια, εδώ
και Βιβλιοπωλείο Περίπλους (rue Froissart 115, τηλ. : 02 2309355)
Για κρατήσεις:
e-mail: bizarre.dream4@gmail.com
Τηλ.: 0473 946194

Τιμή εισιτηρίου: 30 ευρώ

Παραγωγή : Bizarre Dream A.s.b.l
Καλλιτεχνική & σκηνοθετική επιμέλεια : Δήμος Αγγελούσης & Ελένη Αγγελούση
Καλλιτεχνικός σύμβουλος : Νικαίτη Κοντούρη
Σύμβουλος δραματουργίας: Έλλη Ανδριτσοπούλου
Κείμενα: Δήμος Αγγελούσης & και φοιτητές του τμήματος θεατρικών σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α).
Μουσική επιμέλεια-ενορχήστρωση: Βαγγέλης Μαχαίρας
Στίχοι & μουσική τραγουδιών: Δήμος Αγγελούσης
Τραγουδούν: Σοφία Παπάζογλου & Μπάμπης Τσέρτος
Παίζουν οι μουσικοί: Βαγγέλης Μαχαίρας (Μπουζούκι, Λαούτο), Χρήστος Θεοδώρου (Πιάνο)
Σκηνικά – Κουστούμια: Αντα Σωτηροπούλου
Κατασκευή σκηνικών & αντικειμένων σκηνής: Τάσος Φιλιππίδης

Αφηγούνται/παίζουν (με αλφαβητική σειρά) :
Αγγελούση Ελένη
Ελίζα Devillers
Ισμαήλ Νικολάου
Έλσα Παπαδοπούλου
Νικόλας Τριανταφύλλου
Θάνος Χαμπέρης

Μακιγιάζ: Βασιλική Σπύρου
Ζωγραφιά αφίσας: Χρήστος Πάντσιος
Επιμέλεια του έντυπου προγράμματος παράστασης: Έλλη Ανδριτσοπούλου
Χορηγοί επικοινωνίας: Newsville.be, more.com, βιβλιοπωλείο Periple, SuperGreeks, Ελληνική Κοινότητα Βρυξελλών (ΕΚΒ), Χωρίς Κανένα Πρόγραμμα.

The post «Ξενιτειάς μνήμες: Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω!» – μια μουσική παράσταση από το «BIZARRE DREAM» appeared first on .

Κύριε Αγγελούση, ποιοι ήταν οι λόγοι της ίδρυσης του «BIZARRE DREAM»; Ποια τα κύρια χαρακτηριστικά της ομάδας αυτής;

Ενας απ’ τους κυριάρχους λόγους ίδρυσης του «BIZARRE DREAM» ήταν η προσωπική ανάγκη να στεγάσω το δικό μου «δημιουργικό σύμπαν» κάτω απ’ το δικό μου «κεραμίδι»! Αυτό μου δίνει την αυτονομία και την ελευθερία που χρειάζομαι για να μπορώ να λειτουργώ καλύτερα ως δημιουργός, ως καλλιτέχνης, αλλά και ως παραγωγός. Επίσης μου δίνει την δυνατότητα να μοιράζομαι με το κοινό τα δικά μου πράματα. Ενας άλλος λόγος ίδρυσης αυτής της ομάδας ήταν η φιλοδοξία της να συμβάλει, έστω και κατ’ ελάχιστον, στην στήριξη και προαγωγή του παγκόσμιου «πολιτιστικού πολιτισμού»! Τα κύρια χαρακτηριστικά της ομάδας είναι η «πολυσυλλεκτικότητα, το «είδος» θεάτρου που κάνει και η «πατρότητα» των έργων που παρουσιάζει. Το «BIZARRE DREAM» κάνει «μουσικό θέατρο». Δεν διαθέτει, αλλά ούτε και δεσμεύει συγκεκριμένους καλλιτέχνες (ηθοποιούς, μουσικούς και τραγουδιστές) για τα «δικά» του δρώμενα! Τα «δικά του» θα πει εδώ πως οτιδήποτε παρουσιάζει στο κοινό είναι δικό του δημιούργημα! Δεν δανείζεται έργα άλλων δημιουργών. Ωστόσο ενώνει την δικιά του φωνή μαζί τους!

Ποιες ήταν οι βασικές προκλήσεις στην προσπάθεια υλοποίησης της παράστασης αυτής;

Οι βασικότερες προκλήσεις ήταν η οργάνωση, ο χρόνος και η φύση του κειμένου. Το «πάντρεμα» γενικότερα της πρόζας και τραγουδιού δεν ήταν απλή υπόθεση από οργανωτικής άποψης. Έπρεπε σε ελάχιστο χρόνο να εξασφαλίσω τις τεχνικές υποδομές που απαιτούσε το μουσικό κυρίως μέρος της παράστασης, να προγραμματίσω και συντονίσω τις πρόβες των ηθοποιών και των μουσικών και πολλά άλλα που θέλω χρόνο και χώρο για να απαριθμήσω. Η φύση επίσης του παρόντος κειμένου, ιστορικό και βιωματικό-φιλοσοφικό στο σύνολό του, με δυσκόλεψε πάρα πολύ. Δεν ήταν κείμενο που μπορούσες εύκολα να ζωντανέψεις και να δώσεις ρυθμό και κίνηση επί σκηνής. Ας είναι καλά η καλή μου φίλη απ’ τα παλιά και άξια σκηνοθέτιδα, Νικαίτη Κοντούρη, πού έσπευσε τις τελευταίες μέρες από Ελλάδα να βάλει ένα χεράκι σαν με είδε να ζορίζομαι. Τα τραγούδια που έπρεπε επίσης να γράψω στο ύφος των θεμάτων της παράστασης ήταν μια ακόμα μεγάλη πρόκληση για μένα. Έπρεπε να γράψω π.χ. τραγούδι για τον εμφύλιο, για την προσφυγιά, για τον στρατιώτη και για τα λοιπά και για τα τοιαύτα της παράστασης. Τέλος, πρόκληση μεγάλη ο διαθέσιμος χρόνος στησίματος της παράστασης, ένεκα της συμμετοχής της ομάδας στο θεατρικό έργο «Καποδίστριας» που παίχτηκε μέσα Μαΐου! Κι όμως, στον ελάχιστο διαθέσιμο χρόνο που είχαμε, έγιναν πάρα πολλά!

Στην ουσιαστικά πρώτη επίσημη εκδήλωση που οργανώσατε στις Βρυξέλλες επιλέξατε τον θεματικό τίτλο «Συνομιλώντας με το Καστελλόριζο». Ποια η σημασία του ακριτικού μας νησιού στον τίτλο αυτό και ποια η σημειολογία της πόλης των Βρυξελλών;

Πρωτίστως, το «Καστελλόριζο», όπως το καταθέτω και στο ομώνυμο τραγούδι της παράστασης, αποτελεί για μένα «προορισμό» ζωής. Δευτερευόντως, και λαμβάνοντας υπόψη το θέμα της παράστασης που είχε στον πυρήνα της την πολύπαθη διαδρομή της Ελλάδας απ’ την Επανάσταση και εντεύθεν, καθώς και την ανάγκη μετάβασης των νέων γενεών από τον «μύθο προς την αλήθεια», η επιλογή αυτού του ακριτικού και πολύπαθου νησιού, της «Πολυίστωρ» όπως το αποκαλώ στην παράσταση, ήταν -από πλευράς συμβολισμού- μονόδρομος. Πίσω από την «Πολυίστωρ» στοιχίζεται όλη η Ελλάδα μας. Μια Ελλάδα παγιδευμένη στο παρελθόν της, που δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τα λάθη της, που μεταθέτει τις ευθύνες της στους ξένους και που ανθίσταται εν γένει σε «αλλαγές» που επιτάσσουν οι καιροί μας! Η επιλογή απ’ την άλλη της πόλης των Βρυξελλών, όπου ζει και εργάζεται ο Νικόλας, δεν είναι τυχαία. Λόγω της έντονης πολιτιστικής διαφορετικότητας, η πόλη των Βρυξελλών είναι σήμερα αρκετά «οικουμενική» και «παγκοσμιοποιημένη» θα έλεγα. Βοηθάει πολύ στο «άνοιγμα» του νου, αν μπεις μέσα της! Αυτή την παγκόσμια πόλη επέλεξα για να συμβολίσω τις «οικουμενικές» ιδέες του Νικόλα και το καινούργιο «αφήγημα» που ο ίδιος κομίζει για τον τόπο και που προσπαθεί εναγωνίως να «πωλήσει» στην αγαπημένη του «Πολυίστωρ», για να μπορέσει η τελευταία να παραμείνει βιώσιμη στο σύγχρονο και ευμετάβλητο κόσμο γύρω μας.

Ποιος είναι ο σκληρός και οργανωτικός πυρήνας της ομάδας σας και με ποιο τρόπο έγινε η επιλογή των ηθοποιών και των υπολοίπων συντελεστών της παράστασης;

Στο οργανωτικό πυρήνα της ομάδας, για την ώρα υπάρχουν τρία άτομα: η κόρη μου η Ελένη, ο καλός μου φίλος Χρήστος Δρούβης και εγώ. Εμείς οι τρεις στήσαμε την ομάδα πριν δυο μήνες , με απώτερο στόχο να την μεγαλώσουμε σε αριθμό μελών από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο και να την εμπλουτίσουμε και με άλλες δραστηριότητες πέραν του θεάτρου και του τραγουδιού. Η επιλογή, τώρα, των ηθοποιών δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση, μιας και στην πλειονότητα ήταν οι ίδιοι ηθοποιοί που στελέχωσαν και την προηγούμενη παράστασή μου που ήταν το «Ένα Αλλόκοτο Όνειρο» τον Νοέμβριο του 2018. Φυσικά, στην παρούσα παράσταση η ομάδα εκείνη του «αλλόκοτου ονείρου» εμπλουτίστηκε και με φρέσκα άτομα που, εκτός του Αλέξη που τον γνώρισα πρόσφατα, όλοι οι άλλοι είναι φίλοι και γνωστοί απ’ τα παλιά και έτσι ήξερα πολύ καλά αυτά που είχε να δώσει ο καθένας τους. Η ομάδα των μουσικών επίσης είναι κάτι που θα ήθελα να σταθώ ιδιαιτέρως. Εξαιρετικά ως άτομα και μουσικοί όλοι τους. Οι ερμηνευτές επίσης. Αξιόλογοι επαγγελματίες τόσο ο Κωνσταντίνος όσο και η Γιώτα. Τους ευχαριστώ για την ανιδιοτελή προσφορά τους!

Ποια η δική σας προσωπική σχέση με το τραγούδι και ποιος ο ρόλος του τραγουδιού ως φορέας μηνυμάτων στην παράσταση «Συνομιλώντας με το Καστελλόριζο»;

Η σχέση μου με την μουσική, το τραγούδι και τον στίχο είναι παιδιόθεν. Μεγαλωμένος όμως σ’ ένα φτωχικό σπίτι της επαρχίας, ναι μεν είχα την πολυτέλεια να γράφω και να τραγουδάω τους στίχους μου, αλλά δεν είχα ποτέ την πολυτέλεια να γράφω την μουσική τους στο πεντάγραμμο, γιατί ούτε ωδείο υπήρχε στο χωρίο μου, αλλά και επειδή ούτε όργανο μπόρεσε ποτέ να μου αγοράσει ο πατέρας μου. Το τραγούδι για μένα είναι ένα «μαγικό», ένα φοβερό εργαλείο! Μέσα απ’ αυτό μπορείς να περάσεις στο κόσμο με μια μοναδική απλότητα και καθαρότητα τις πιο σπουδαίες ιδέες και τα πιο μεγάλα μηνύματα! Μπορείς να πεις απίθανες ιστορίες! Αλλά μπορείς και να ξεσηκώσεις το μέσα των ανθρώπων, να τους κάνεις να χορέψουν αντάμα με τους καημούς τους, να ξορκίσουν ακόμα και την πιο βαριά αρρώστια τους. Αυτό το εργαλείο χρησιμοποίησα και γω στη παράστασή μου, όχι για να περιγράψω τα γεγονότα, αλλά για να χρωματίσω τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς μου πίσω απ’ αυτά.

Συλλογική και ατομική μνήμη, κριτική και αυτοκριτική. Ποια ήταν τα κύρια μηνύματα της μουσικοθεατρικής αυτής παράστασης τα οποία θελήσατε να περάσετε στο κοινό;

Η παράσταση εμπεριείχε στοιχεία τόσο συλλογικής, όσο και ατομικής μνήμης. Από την μία οι αναμνήσεις των εθνικών «θριάμβων και καταστροφών» και από την άλλη οι προσωπικές μνήμες, όπως εκείνες του καπετάν Σπύρου για τον «ανένταχτο» πατέρα του που τον σκότωσαν στον εμφύλιο και που ποτέ δεν έμαθε τους δολοφόνους του. Παρόντα επίσης στη παράσταση και τα στοιχεία της εθνικής κριτικής και αυτοκριτικής! Ο Νικόλας, μέσα από μια «καλόπιστη» εθνική κριτική προσπαθεί εναγωνίως να πείσει την «Πολυίστωρ» που δυσκολεύεται να την αποδεχτεί, πως μια ειλικρινής «εθνική αυτοκριτική» αποτελεί την βασική προϋπόθεση για την μετάβαση του Έλληνα -και ιδίως των νέων γενεών- απ’ τον «μύθο» προς την «αλήθεια», μέσα από το δικό τους φρέσκο αφήγημα αυτή την φορά, μιας και το υπάρχον έκλεισε προ πολλού τον κύκλο του. Τούτη η ανάγκη μετάβασης των νέων προς την αλήθεια στη βάση ενός δικού τους αφηγήματος, προσαρμοσμένου στα αιτήματα και τις ανάγκες του σήμερα, ήταν απ’ τα πρωτεύοντα μηνύματα που προσπάθησα να περάσω μέσα απ’ αυτή την παράσταση.

Ποια ήταν τα συναισθήματα που δημιουργήσατε στον θεατή ο οποίος βρέθηκε στην αίθουσα του de Lijsterbes;

Απ’ ότι μπόρεσα να ανιχνεύσω σε κάποιες απ’ τις συζητήσεις μου με το κοινό ή μέσα από τις αναρτήσεις στο facebook, το συναίσθημα του «θετικού» προβληματισμού απ’ την πλευρά του κειμένου και του θαυμασμού και της ευφροσύνης από την μουσική πλευρά της παράστασης ήταν τα κυρίαρχα. Σε πολλούς άρεσε τόσο η επώνυμη και τολμηρή δημόσια τοποθέτησή μου για τις παθογένειες του πολιτικού μας «οικοσυστήματος», όσο και ο τρόπος που άγγιξα τις σχέσεις μεταξύ των «εντός» και «εκτός» Ελλάδας. Σε κάποιους άλλους άρεσε η χωρίς «μεροληψία» και «πολιτικά ματογυάλια» αναφορά στα ιστορικά γεγονότα και σε άλλους η παράσταση προκάλεσε συγκίνηση και τόνωση της εθνικής τους υπερηφάνειας. Γενικά, η πλειονότητα των συναισθημάτων για την παράσταση ήταν θετική, με εκείνα του μουσικού μέρους να υπερτερούν εκείνων του κειμένου.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια της ομάδας «BIZARRE DREAM»;

Θεού θέλοντος, το πρώτο σχέδιο που το «BIZARRE DREAM» στοχεύει να υλοποιήσει μέσα στο 2023 σε συνέργεια με άλλα αξιόλογα μουσικά σύνολα και ομάδες της πόλης μας είναι η καθιέρωση ενός διήμερου «μουσικού φεστιβάλ» στην πόλη μας προς τιμή της παγκόσμιας ημέρας μουσικής (20 Ιουνίου). Αυτή η σκέψη είχε αρχικά προγραμματιστεί σε συνέργεια με την καταπληκτική «Ελληνική Χορωδία Βρυξελλών» για τον Ιούνιο του 2020, αλλά η πανδημία τελικά δεν μας το επέτρεψε. Είθε να μας το επιτρέψει του χρόνου. Η αμέσως μετά και αμιγώς μουσικοθεατρική παράσταση του «BIZARRE DREAM» είναι προγραμματισμένη για τον Νοέμβριο του 2023. Το θέμα υπό σκέψη επί του παρόντος!

Μία ευχή σας για την νέα γενιά Ελλήνων εντός και εκτός Ελλάδας;

Εύχομαι, το συντομότερο δυνατόν, να διαμορφώσουν το δικό τους αφήγημα για τον τόπο, αρχίζοντας απ’ τα μικρά και τα καθημερινά και απ’ αυτά που απαντάνε στις προκλήσεις και τις ανάγκες του σύγχρονου κόσμου γύρω τους! Να τολμήσουν τον δικό τους «κινητήριο μύθο», μέσα απ’ την διαδικασία της σύνθεσης του παρελθόντος και του παρόντος, με «αυτογνωσία», με σχέδιο και χωρίς φόβο και πάθος. Να δώσουν στην Ελλάδα μας την εμπιστοσύνη που χρειάζεται τόσο για να κοιτάζεται η ίδια στο καθρέφτη, όσο και για να βρει την αίγλη και την θέση που πραγματικά της αξίζει στο παγκόσμιο στερέωμα! Οι ίδιοι να αποφασίζουν για τον μέλλον τους κι όχι «οι άλλοι» γι’ αυτούς. Κλείνοντας, εύχομαι στις νέες γενιές, να νοηματοδήτουν την ζωή τους με τρόπο που να μπορούν να βλέπουν στις ζωές τους μόνο «Άνοιξη και φως»!

Φωτογραφίες: Αλέξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Δήμος Αγγελούσης: Η εθνική αυτοκριτική αποτελεί βασική προϋπόθεση για την μετάβαση απ’ τον «μύθο» προς την «αλήθεια» appeared first on .

Όπως σημειώνουν οι δημιουργοί της παράστασης:

Συνομιλώντας με το Καστελλόριζο

Το «Συνομιλώντας με το Καστελλόριζο» γράφτηκε με αφορμή τα 200 χρόνια απ’ την εθνεγερσία και είναι αφιερωμένο σε όσους επιμένουν να ενθυμούνται σε πείσμα των «αδηφάγων αιώνων» την ιστορία του τόπου τους, τους θριάμβους και τις καταστροφές που σημάδεψαν την διαδρομή του, τα λάθη, τα πάθη και τα πάθια των προγόνων τους, μιας και στο τέλειωμα της μέρας οι μνήμες είναι αυτές που κρατάν τόσο εμάς δεμένους με την ζωή, όσο και το καμίνι του απανταχού ελληνισμού αναμμένο! ΑΥΤΕΣ πήραν φεύγοντας μαζί τους και οι πρόσφυγες της Μικρασίας εκατό χρόνια πριν!

Το, «Ίσαμε χτες, ήταν ΕΚΕΙ πατρίδα ζωντανή» δεν ξεγράφτηκε ποτέ απ” τη μνήμη της κυρά-Διδώς! Ούτε και μετά τον θάνατό της! Επιπλέον, η παρούσα προσπάθεια είναι αφιερωμένη και σ’ όσους συμμερίζονται την υγιή «εθνική αυτοκριτική» ως βασική προϋπόθεση για την φυγή προς τα μπρος και για την μετάβαση του Έλληνα, ειδικά των νέων, απ’ τον «μύθο» προς την «αλήθεια», στη βάση ενός φρέσκου αφηγήματος μέσα απ’ την διαδικασία της σύνθεσης του χτες και του σήμερα, απαλλαγμένου από μεγαλοϊδεατισμούς, μακρόπνοα σχέδια κάποιων illuminati και ευθυγραμμισμένου με τα αιτήματα και τις ανάγκες του σημερινού κόσμου.

Τέλος, το όλο δρώμενο ντύνουν δώδεκα (12) καινούργια τραγούδια τα οποία παράλληλα με τις προσωπικές θέσεις και εμπειρίες του γράφοντος χαρτογραφούν και την διαδρομή της «Λένγκως» απ’ την εθνεγερσία και εντεύθεν, όπως αυτή ξεδιπλώνεται μέσα απ’ τις συγκλίσεις και τις αντεγκλήσεις μιας παρέας φίλων στο μπαρ «Ψώρας & Κώστας».

Συντελεστές

Καλλιτεχνική/Σκηνοθετική επιμέλεια: Δήμος & Ελένη Αγγελούση
Σκηνικά : Άντα Σωτηροπούλου
Κείμενα/Μουσική/Στίχοι : Δήμος Αγγελούσης
Μουσική επιμέλεια/ενορχήστρωση : Βαγγέλης Μαχαίρας
Πρωτότυπη μουσική επένδυση Γ’ πράξης: Πάνος Γουργιώτης
Παίζουν οι μουσικοί : Αρετή Προσήλια (Πιάνο), Νίκος Προσήλιας (Κιθάρα-μπουζούκι), Γιώργος
Μπαμπάνης (Ακορντεόν)
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης οι ηθοποιοί): Αλέξης Μεγάλος, Άρτεμις Χατζή, Κώστας Γεραρής, Κωνσταντίνα Σλακώνη, Γιώργος Μαγκλής, Βασίλης Μάγνης, Χρήστος Δρούβης, Θανάσης Γαλάνης, Γιολάντα Στούμπου, Ελένη Αγγελούση και Αντώνης Καστρισιανάκης
Τραγούδι : Κωνσταντίνος Θεοχάρης, Γιώτα Λιαποπούλου, Δήμος Αγγελούσης

Συνομιλώντας με το Καστελλόριζο

9 με 12 Ιουνίου 2022

Θέατρο de Lijsterbes
Liisterbessenbomenlaan 6, Kraainem

Ημέρες & ώρες Παραστάσεων:

09 Ιουνίου 2022, ώρα 20:00
10 Ιουνίου 2022, ώρα 20:00
11 Ιουνίου 2022, ώρα 20:00
12 Ιουνίου 2022, ώρα 18:00

Τιμή Εισιτηρίου*:

Κανονικό: 20€
Μαθητικό: 15€

Εισιτήρια μέσω VIVA, στον σύνδεσμο ΕΔΩ. 

Καθώς και στα σημεία πώλησης: 
Périple – Arts & Lettres Helléniques (Rue Froissart 115, τηλ. +32 2 230 93 35)
ή στα: dimos.angeloussis@gmail.com, bizarre.dream4@gmail.com, τηλ. 0473 946194

*Μέρος των εσόδων θα διατεθεί στον εθελοντικό ΜΚΟ Μέριμνας & Προστασίας Μητέρας και Παιδιού «Κιβωτός του Κόσμου»

The post «Συνομιλώντας με το Καστελλόριζο», μια μουσικοθεατρική παράσταση για τα 200 χρόνια απ’ την εθνεγερσία appeared first on .