Η μελέτη, που πραγματοποιήθηκε από τη συμβουλευτική εταιρεία αεροπορίας To70 κατόπιν εντολής του αεροδρομίου, καταγράφει αύξηση κατά 2,5% στον αριθμό των κατοίκων που δηλώνουν πως ο ύπνος τους διαταράσσεται σοβαρά λόγω των πτήσεων μεταξύ 23:00 και 07:00. Το ποσοστό αυτό είναι ελαφρώς υψηλότερο από την ίδια την αύξηση των νυχτερινών πτήσεων, η οποία έφτασε το 2,1% σε σχέση με το 2024.

Σχεδόν το 60% όσων επηρεάζονται κατοικούν στην Περιφέρεια των Βρυξελλών. Η μεγαλύτερη επιβάρυνση καταγράφεται στην περιοχή του δήμου Βρυξελλών, όπου περισσότεροι από 16.600 κάτοικοι δήλωσαν σοβαρή διαταραχή ύπνου. Ακολουθούν οι δήμοι Schaerbeek, Sint-Jans-Molenbeek και Evere.

Εντυπωσιακή αύξηση παρατηρήθηκε ιδιαίτερα στο Sint-Jans-Molenbeek, όπου οι αναφορές για προβλήματα ύπνου αυξήθηκαν κατά 54%, αλλά και στο Koekelberg με άνοδο 47%. Αντίθετα, στην περιοχή του Jette σημειώθηκε αισθητή μείωση, καθώς οι σχετικές καταγγελίες μειώθηκαν κατά 35%.

Η αλλαγή αυτή συνδέεται με νέο πρωτόκολλο προσγείωσης που εφαρμόστηκε το καλοκαίρι του 2025. Τα αεροσκάφη δεν πραγματοποιούν πλέον τον γνωστό ελιγμό πάνω από το Jette, αλλά ευθυγραμμίζονται νωρίτερα με τον διάδρομο προσγείωσης, περνώντας πλέον πάνω από περιοχές όπως το Molenbeek και το Koekelberg.

Η έκθεση επισημαίνει επίσης ότι η αύξηση του πληθυσμού στις περιοχές γύρω από το αεροδρόμιο επηρεάζει σημαντικά τον συνολικό αριθμό των κατοίκων που εκτίθενται στον θόρυβο. Η λεγόμενη ζώνη των 45 decibel L-den, που αποτελεί το ευρωπαϊκό πρότυπο μέτρησης περιβαλλοντικού θορύβου, επεκτάθηκε κατά 2,9% το 2025, ενώ οι κάτοικοι που θεωρούνται «ιδιαίτερα ενοχλημένοι» σε περιοχές άνω των 55 decibel αυξήθηκαν κατά 7,4%.

Παράλληλα, η συζήτηση γύρω από τις νυχτερινές πτήσεις επανέρχεται δυναμικά στο δημόσιο διάλογο. Αρκετοί σχολιαστές και κάτοικοι αμφισβητούν γιατί συνεχίζουν να πραγματοποιούνται τόσο πολλές νυχτερινές πτήσεις, τη στιγμή που εδώ και χρόνια υπάρχουν περιορισμοί και πρόστιμα για την ηχορύπανση. Παραμένει επίσης ανοιχτό το ερώτημα γιατί σημαντικός αριθμός αεροσκαφών συνεχίζει να πετά πάνω από πυκνοκατοικημένες περιοχές του κέντρου των Βρυξελλών αντί να χρησιμοποιούνται λιγότερο κατοικημένες διαδρομές.

Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω των επιπτώσεων που συνδέονται με τη χρόνια έκθεση σε θόρυβο. Έρευνες έχουν επανειλημμένα συνδέσει τη διαταραχή ύπνου και την ηχορύπανση με προβλήματα υγείας, αυξημένο στρες αλλά και καρδιαγγειακές παθήσεις.

Le bruit des vols de nuit à Brussels Airport perturbe le sommeil de plus de 104.000 habitants

Une nouvelle étude relance le débat sur les nuisances sonores autour de l’aéroport bruxellois et l’impact des trajectoires aériennes au-dessus de la capitale

Les nuisances provoquées par les vols de nuit à Brussels Airport continuent d’alimenter les inquiétudes à Bruxelles. Selon un nouveau rapport consacré à la pollution sonore autour de l’aéroport, plus de 104.000 personnes auraient souffert de perturbations importantes du sommeil au cours de l’année 2025.

L’étude, réalisée par le cabinet spécialisé To70 pour le compte de l’aéroport, montre une progression du nombre de riverains affectés par les mouvements d’avions entre 23h et 7h. La hausse atteint 2,5% par rapport à l’année précédente, alors même que l’augmentation du trafic nocturne reste légèrement inférieure.

La majorité des personnes concernées vivent dans la Région bruxelloise. Les zones les plus touchées restent la City of Brussels, Schaerbeek, Sint-Jans-Molenbeek et Evere.

Certaines communes enregistrent des augmentations particulièrement marquées. À Koekelberg et à Sint-Jans-Molenbeek, les signalements liés au manque de sommeil ont fortement progressé depuis l’entrée en vigueur d’une nouvelle procédure d’atterrissage à l’été 2025.

Ce changement de trajectoire a modifié le passage des avions au-dessus de plusieurs quartiers bruxellois. Les appareils évitent désormais davantage Jette, où les nuisances ont diminué, mais survolent plus directement Molenbeek et Koekelberg lors de leur alignement vers les pistes.

Le rapport souligne également l’effet de la croissance démographique dans les zones concernées. Avec l’augmentation du nombre d’habitants autour des couloirs aériens, davantage de personnes se retrouvent exposées aux niveaux sonores élevés liés au trafic aérien.

Cette situation ravive les critiques autour des vols de nuit à Bruxelles. Plusieurs observateurs dénoncent le maintien d’un nombre important d’opérations nocturnes malgré les restrictions existantes et les nombreuses amendes liées au bruit, dont une partie resterait toujours impayée.

Le débat porte aussi sur les itinéraires empruntés par les avions. De nombreux riverains s’interrogent sur le choix de faire passer certains vols au-dessus de quartiers très densément peuplés de la capitale plutôt que par des zones périphériques moins habitées.

Au-delà des nuisances quotidiennes, les spécialistes rappellent que la pollution sonore peut avoir des conséquences importantes sur la santé. Les troubles du sommeil liés au bruit aérien sont notamment associés à une hausse du stress, de la fatigue chronique et de certains risques cardiovasculaires.

The post Οι νυχτερινές πτήσεις στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών στερούν τον ύπνο σε περισσότερους από 104.000 κατοίκους appeared first on .

Η συγκεκριμένη διαδρομή κατευθύνει τα αεροσκάφη πάνω από πυκνοκατοικημένες περιοχές του βόρειου τμήματος της πρωτεύουσας, επηρεάζοντας μεταξύ άλλων τις περιοχές Jette, Laken, Haren και Evere. Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, χιλιάδες κάτοικοι που μέχρι πρότινος δεν αντιμετώπιζαν τέτοια προβλήματα βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με συνεχή ηχορύπανση.

ΕΝΤΟΝΗ ΗΧΟΡΥΠΑΝΣΗ ΚΑΙ ΠΙΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ
Οι προσγειώσεις μέσω της RNP-07L έχουν αυξηθεί σημαντικά τους τελευταίους μήνες, ιδιαίτερα όταν οι καιρικές συνθήκες ευνοούν τη χρήση των συγκεκριμένων διαδρόμων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, καταγράφονται εκατοντάδες διελεύσεις αεροσκαφών μέσα σε λίγες ημέρες, με συχνότητα που μπορεί να φτάνει μία πτήση κάθε λίγα λεπτά.

Μελέτες δείχνουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό των πτήσεων υπερβαίνει τα επιτρεπόμενα όρια θορύβου στην περιφέρεια των Βρυξελλών, τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και τη νύχτα. Το φαινόμενο δεν περιορίζεται σε ενόχληση, αλλά συνδέεται με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία, όπως διαταραχές ύπνου, αυξημένη αρτηριακή πίεση και, σε ακραίες περιπτώσεις, καρδιαγγειακά προβλήματα.

ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΑΜΕΣΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ
Οι δημοτικές αρχές ζητούν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να προχωρήσει σε ουσιαστικές αλλαγές, όπως η αναθεώρηση των αεροπορικών διαδρομών ώστε να αποφεύγονται πυκνοκατοικημένες περιοχές, η αυστηρή τήρηση των υφιστάμενων κανόνων και η επανεξέταση της χρήσης της διαδρομής RNP-07L.

Παράλληλα, τίθεται ζήτημα έλλειψης επαρκών μετρήσεων θορύβου, με αιτήματα για την εγκατάσταση επιπλέον ηχομέτρων ώστε να καταγραφεί με ακρίβεια η έκταση του προβλήματος.

ΕΝΑ ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΑ ΤΟΠΙΚΑ ΟΡΙΑ
Η συζήτηση για την αεροπορική κυκλοφορία στις Βρυξέλλες αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη πολιτική διάσταση, καθώς οι 19 δήμοι της πρωτεύουσας έχουν ήδη καταθέσει κοινές προτάσεις για τη μείωση των οχλήσεων. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η αποφυγή υπερπτήσεων πάνω από πυκνοκατοικημένες ζώνες και ο περιορισμός των νυχτερινών πτήσεων.

Η υπόθεση αναμένεται να εξελιχθεί σε ένα κρίσιμο τεστ ισορροπίας ανάμεσα στις ανάγκες της αεροπορικής δραστηριότητας και την ποιότητα ζωής των κατοίκων.

Trafic aérien à Bruxelles : Schaerbeek passe à l’offensive face aux nuisances sonores
Une contestation grandissante contre les trajectoires d’atterrissage jugées trop invasives pour les habitants

UNE MOBILISATION LOCALE QUI S’AMPLIFIE
La pression monte autour des trajectoires aériennes reliant l’aéroport de Bruxelles. La commune de Schaerbeek a décidé d’engager une procédure judiciaire afin de dénoncer l’intensification des survols liés à la route d’approche RNP-07L, désormais largement utilisée dans certaines conditions météorologiques.

Cette initiative s’inscrit dans un mouvement plus large, plusieurs communes bruxelloises ayant déjà entrepris des démarches similaires. L’enjeu dépasse désormais le cadre local, tant le nombre de riverains concernés est important.

DES SURVOLS FRÉQUENTS ET CONCENTRÉS
Depuis plusieurs mois, les atterrissages via certaines pistes secondaires se multiplient lorsque les vents changent de direction. Résultat : des avions passent régulièrement au-dessus de zones densément peuplées, parfois à intervalles très rapprochés.

Pour de nombreux habitants, cette nouvelle réalité représente un bouleversement. Le bruit, particulièrement perceptible à basse altitude, s’impose dans le quotidien et suscite une incompréhension croissante.

DES IMPACTS SANITAIRES ET ENVIRONNEMENTAUX
Au-delà de la gêne sonore, les autorités locales et plusieurs études soulignent les conséquences potentielles sur la santé. Le manque de sommeil, le stress ou encore les risques cardiovasculaires figurent parmi les préoccupations majeures évoquées.

Les données disponibles montrent également que les seuils sonores autorisés sont fréquemment dépassés, ce qui alimente les critiques à l’égard du dispositif actuel.

DES EXIGENCES ADRESSÉES AU FÉDÉRAL
Face à cette situation, les communes demandent une révision en profondeur des trajectoires aériennes ainsi qu’un respect strict des normes existantes. Elles plaident aussi pour des mesures concrètes afin de limiter les nuisances, notamment dans les zones les plus densément habitées.

En parallèle, la mise en place de dispositifs de mesure du bruit est réclamée afin de documenter précisément l’ampleur du phénomène.

VERS UN DÉBAT PLUS LARGE SUR L’ÉQUILIBRE URBAIN
Ce dossier met en lumière une question essentielle : comment concilier développement du transport aérien et qualité de vie en milieu urbain ? À Bruxelles, la réponse semble encore à construire, alors que la contestation ne cesse de gagner du terrain et que les autorités sont appelées à trancher entre impératifs économiques et exigences environnementales.

The post Στο «κόκκινο» η ένταση στο Zaventem: νομικές κινήσεις από τους δήμους των Βρυξελλών appeared first on .

Το συγκεκριμένο κοιμητήριο εξυπηρετεί συνολικά 12 δήμους της βελγικής πρωτεύουσας, μεταξύ των οποίων οι Bρυξέλλες, Schaerbeek, Molenbeek, Saint-Gilles, Ixelles και Anderlecht, λειτουργώντας ως βασική λύση για την ταφή πολιτών διαφορετικών θρησκευτικών κοινοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των μουσουλμάνων. Ωστόσο, η ραγδαία αύξηση της ζήτησης τα τελευταία χρόνια έχει οδηγήσει τις υποδομές στα όριά τους.

Η κατάσταση αυτή δεν προέκυψε ξαφνικά. Ήδη από το παρελθόν, ο αρμόδιος υπουργός Bernard Clerfayt είχε απευθύνει επανειλημμένες εκκλήσεις προς τους δήμους να προετοιμαστούν για τον επερχόμενο κορεσμό. Παρ’ όλα αυτά, πολλές από αυτές τις προειδοποιήσεις δεν οδήγησαν σε ουσιαστικές ενέργειες, με αποτέλεσμα το ζήτημα να επανέρχεται σήμερα με επείγοντα χαρακτήρα.

Ένας από τους βασικούς λόγους της αυξημένης πίεσης είναι η αλλαγή στις πρακτικές ταφής μετά την πανδημία Covid-19. Ενώ στο παρελθόν πολλοί κάτοικοι με μεταναστευτική καταγωγή επέλεγαν την ταφή στη χώρα προέλευσής τους, οι περιορισμοί στις μεταφορές κατά τη διάρκεια της πανδημίας οδήγησαν σε σημαντική αύξηση των ταφών στις Βρυξέλλες – μια τάση που διατηρήθηκε και μετά.

Αντιμέτωπος με αυτή την κατάσταση, ο νέος αρμόδιος υπουργός Ahmed Laaouej έχει ήδη κινητοποιηθεί, αποστέλλοντας επιστολή στους 19 δημάρχους της περιφέρειας και προωθώντας τη δημιουργία task force για την εξεύρεση λύσεων. Σύμφωνα με το γραφείο του, εξετάζονται πολλαπλά σενάρια τόσο για άμεση όσο και για μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση του προβλήματος, αν και προς το παρόν δεν έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες αποφάσεις.

Σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, υπάρχουν ακόμη διαθέσιμες θέσεις σε άλλους δήμους, όπως οι Jette, Forest και Etterbeek, ενώ και το Anderlecht διαθέτει θεωρητικά σημαντικό απόθεμα χώρου, αν και εκεί παραμένει ανοιχτό το ζήτημα της χρήσης «παρθένου εδάφους», που είναι σημαντικό για ορισμένες θρησκευτικές πρακτικές.

Για το μέλλον, εξετάζονται πιο δομικές λύσεις. Η πόλη των Βρυξελλών έχει ήδη ανακοινώσει σχέδια για τη δημιουργία 1.100 νέων θέσεων ταφής έως το 2028, ενώ στο Schaerbeek έχουν ήδη τεθεί σε λειτουργία νέες εκτάσεις, με επιπλέον χώρους να αναμένεται να προστεθούν σύντομα. Παράλληλα, το ευρύτερο πολεοδομικό σχέδιο της περιοχής “Défense”, κοντά στο ΝΑΤΟ, προβλέπει τη δημιουργία ενός νέου περιφερειακού πολυθρησκευτικού χώρου ταφής, αν και η υλοποίησή του απαιτεί χρόνο.

Η κρίση αυτή αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα για τις σύγχρονες ευρωπαϊκές πόλεις: την ανάγκη για προσαρμογή των δημόσιων υποδομών στις δημογραφικές και κοινωνικές αλλαγές, με σεβασμό στις θρησκευτικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες των κατοίκων.

Bruxelles face à la saturation de son cimetière multiconfessionnel
Une urgence logistique et sociétale pour les communes de la capitale belge

À Bruxelles, la question des lieux d’inhumation prend une tournure critique. Le cimetière multiconfessionnel d’Evere arrive à saturation et ne pourra plus accueillir de nouveaux défunts à partir de fin juin 2026, mettant sous pression une douzaine de communes qui en dépendent directement.

Ce site joue un rôle essentiel pour plusieurs municipalités de la capitale, en offrant une solution adaptée à la diversité religieuse de la population. Mais cette fonction centrale est aujourd’hui fragilisée par une hausse continue des demandes, notamment pour les enterrements respectant les rites musulmans.

L’origine de cette situation remonte en partie aux changements provoqués par la pandémie. Les restrictions internationales ont rendu plus difficile le rapatriement des corps vers les pays d’origine, ce qui a entraîné une augmentation durable des inhumations locales. Depuis, cette tendance ne s’est pas inversée.

Malgré les avertissements lancés ces dernières années par les autorités régionales, la coordination entre communes n’a pas permis d’anticiper suffisamment l’évolution des besoins. Le dossier est désormais repris en urgence par le ministre compétent, Ahmed Laaouej, qui a initié une concertation avec l’ensemble des bourgmestres bruxellois afin de dégager des solutions rapides.

À court terme, certaines communes disposent encore de capacités disponibles, ce qui permet d’éviter une rupture immédiate. Mais ces réserves restent limitées et ne constituent qu’un répit temporaire.

À plus long terme, plusieurs pistes sont envisagées, comme l’aménagement de nouvelles parcelles ou la création d’espaces supplémentaires dans différents quartiers. Des projets existent déjà, notamment à Bruxelles-Ville ou à Schaerbeek, tandis qu’un développement plus large est envisagé dans la zone dite “Défense”.

Au-delà de l’urgence, cette situation met en évidence un enjeu plus large : celui de l’adaptation des infrastructures urbaines à une société de plus en plus diverse, où les questions liées à la dignité, aux rites et à la mémoire occupent une place centrale.

The post Σε οριακό σημείο το κοιμητήριο του Evere: δεν θα μπορεί πλέον να δέχεται ταφές appeared first on .

Αναλογικό σύστημα με παλαιά κριτήρια

Σύμφωνα με το κείμενο που εγκρίθηκε σε επιτροπή τον Μάρτιο, η κατανομή των ψήφων στο νέο συμβούλιο αστυνομίας δεν θα είναι ισότιμη, αλλά αναλογική, βασισμένη σε συγκεκριμένους δείκτες. Το βάρος κάθε δήμου θα υπολογίζεται κατά 60% από τη λεγόμενη νόρμα KUL, κατά 20% από το φορολογητέο εισόδημα ανά κάτοικο του 1999 και κατά 20% από το μέσο κτηματολογικό εισόδημα της ίδιας χρονιάς. Η χρήση παλαιών δεδομένων έχει ήδη προκαλέσει έντονη κριτική από ειδικούς.

Τέσσερις δήμοι συγκεντρώνουν το μισό της ισχύος

Η πρακτική συνέπεια αυτής της μεθόδου είναι ότι τέσσερις δήμοι – η Πόλη των Βρυξελλών, το Anderlecht, το Molenbeek και το Schaerbeek – θα συγκεντρώνουν συνολικά 50,2% της δύναμης ψήφου, αφήνοντας τους υπόλοιπους 15 δήμους με μειοψηφικό ρόλο. Η εξέλιξη αυτή εντείνει τους φόβους για περιορισμό της επιρροής των μικρότερων δήμων στη λήψη αποφάσεων.

Δικλείδες ασφαλείας και δυνατότητα προσφυγής

Ως απάντηση στις ανησυχίες, ενσωματώθηκε στο σχέδιο ένας μηχανισμός ελέγχου. Εάν ένας δήμος θεωρεί ότι τα συμφέροντά του θίγονται ή ότι παραβιάζονται οι κανονισμοί, μπορεί να προσφύγει στον αρμόδιο κυβερνήτη. Σε αυτή την περίπτωση, η επίμαχη απόφαση μπορεί να ανασταλεί προσωρινά και να επανεξεταστεί από το συμβούλιο.

Πολιτικές ισορροπίες και ανησυχίες για το μέλλον

Η κατανομή αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία και σε πολιτικό επίπεδο. Πολλοί από τους μικρότερους δήμους που εμφανίζονται υποεκπροσωπημένοι ανήκουν σε κόμματα όπως το MR και το Les Engagés, ενώ οι μεγαλύτεροι δήμοι που συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη επιρροή βρίσκονται κυρίως υπό τη διοίκηση του PS. Παρότι σήμερα οι σχέσεις μεταξύ των δημάρχων χαρακτηρίζονται ως καλές, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι αυτή η ισορροπία θα διατηρηθεί σε περίπτωση σημαντικών επενδυτικών αποφάσεων ή πολιτικών αλλαγών.

Συνεχιζόμενες αντιδράσεις και επιφυλάξεις

Η αντίθεση στο σχέδιο συγχώνευσης δεν είναι νέα και παραμένει ενεργή. Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του Boris Dilliès, πρώην δημάρχου του Uccle, ο οποίος είχε εκφράσει έντονες επιφυλάξεις για το κατά πόσο ο δήμος του θα μπορεί να διατηρήσει τον έλεγχο της τοπικής αστυνόμευσης. Οι εξελίξεις αυτές αναδεικνύουν τις προκλήσεις ενός εγχειρήματος που, ενώ στοχεύει στον εξορθολογισμό της διαχείρισης, εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη δημοκρατική ισορροπία και την τοπική αυτονομία.

Fusion des zones de police à Bruxelles : un équilibre démocratique remis en question
Entre promesses non tenues et rapports de force, les communes s’inquiètent de leur poids réel

Une réforme qui suscite toujours des tensions
Le projet de fusion des zones de police à Bruxelles continue de diviser les autorités locales. Si l’objectif affiché est de rationaliser la gestion de la sécurité, de nombreux bourgmestres dénoncent aujourd’hui un système qui s’éloigne des engagements initiaux, notamment celui d’une représentation équitable entre les communes.

Du principe d’égalité à une logique pondérée
Alors qu’il avait été annoncé qu’un modèle « un bourgmestre, une voix » serait appliqué, la version adoptée en commission introduit finalement une répartition pondérée des voix. Celle-ci repose sur plusieurs critères, dont la norme KUL, ainsi que des indicateurs économiques datant de 1999, tels que le revenu imposable par habitant et le revenu cadastral moyen. Ce recours à des données anciennes alimente les critiques quant à la pertinence du système.

Une concentration du pouvoir entre quelques communes
Dans les faits, quatre communes – Bruxelles-Ville, Anderlecht, Molenbeek et Schaerbeek – concentreront à elles seules plus de la moitié du pouvoir décisionnel au sein du futur collège de police. Les quinze autres communes devront se partager le reste, ce qui alimente les craintes d’un déséquilibre structurel dans la prise de décision.

Des mécanismes de recours prévus
Face aux inquiétudes, une procédure a été introduite afin de permettre aux communes de contester certaines décisions. En cas de désaccord, une commune pourra saisir le gouverneur, ouvrant la voie à une suspension temporaire et à un réexamen du dossier. Ce dispositif vise à offrir une garantie minimale face aux risques de marginalisation.

Un enjeu aussi politique qu’institutionnel
Au-delà des aspects techniques, la réforme met en lumière des équilibres politiques sensibles. Les communes les plus influentes sont majoritairement dirigées par le PS, tandis que plusieurs communes moins représentées sont proches du MR ou des Engagés. Cette configuration pourrait, à terme, peser sur les orientations stratégiques et les arbitrages budgétaires.

Une réforme encore contestée
Malgré les ajustements apportés, les réticences persistent. Certains responsables locaux redoutent une perte de contrôle sur leur police de proximité et s’interrogent sur la capacité du futur modèle à garantir une gouvernance équilibrée. La fusion, loin de faire consensus, reste donc un dossier ouvert, révélateur des tensions entre efficacité administrative et autonomie locale.

The post Συγχώνευση Αστυνομικών Ζωνών: Εξαπατήθηκαν οι δήμαρχοι σχετικά με την κατανομή ψήφων; appeared first on .

Οι γραμμές 81 και 97, κομβικής σημασίας για τις τοπικές μετακινήσεις, έχουν διακοπεί για χρονικό διάστημα που εκτιμάται περίπου σε έναν χρόνο. Σύμφωνα με συλλογικότητα κατοίκων, η αναστολή πραγματοποιήθηκε «χωρίς την πρόβλεψη ουσιαστικής εναλλακτικής συγκοινωνιακής λύσης». Το λεωφορείο 96, που συχνά προβάλλεται ως υποκατάστατο, χαρακτηρίζεται «ανεπαρκές» για να καλύψει τη ζήτηση που εξυπηρετούσαν οι δύο γραμμές τραμ. Παράλληλα, η περιοχή γύρω από την οδό Théodore Verhaegen περιγράφεται ως «συγκοινωνιακή έρημος».

Οι προτεινόμενες εναλλακτικές διαδρομές συνεπάγονται μεγάλες παρακάμψεις, αυξημένους χρόνους μετακίνησης και σημαντικές αποστάσεις με τα πόδια. Η κατάσταση αυτή, σύμφωνα με τους κατοίκους, επηρεάζει ιδιαίτερα τις πιο ευάλωτες ομάδες, όπως γονείς με μικρά παιδιά, ηλικιωμένους, άτομα με μειωμένη κινητικότητα ή όσους μεταφέρουν βαριά αντικείμενα.

Νέες διακοπές από το 2026 λόγω έργων για το Μετρό 3

Σε απάντηση κοινοβουλευτικής ερώτησης, η αρμόδια περιφερειακή υπουργός Κινητικότητας ανέφερε ότι στα τέλη Απριλίου 2026 θα ξεκινήσει νέο εργοτάξιο μεταξύ Gare du Midi και Lemonnier. Το έργο αναμένεται να οδηγήσει σε διακοπή των γραμμών τραμ 4 και 10 μεταξύ Porte de Hal και Gare du Midi για διάστημα ενός έτους.

Οι γραμμές 4 και 10 αποτελούν βασικούς άξονες που συνδέουν το νότιο τμήμα των Βρυξελλών με τον σταθμό Gare du Midi και το κέντρο της πόλης. Σύμφωνα με τους κατοίκους, μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επίσημη ενημέρωση για τις επικείμενες διακοπές. Το ζήτημα δημοσιοποιήθηκε από την ένωση ARAU στις 9 Φεβρουαρίου 2026.

Τα έργα εντάσσονται στο πλαίσιο του σχεδίου για το Μετρό 3 και τις επιπτώσεις του στο υφιστάμενο δίκτυο τραμ. Οι κινητοποιημένοι κάτοικοι κάνουν λόγο για «δυσανάλογη επιβάρυνση» των τριών δήμων για ένα έργο που, όπως επισημαίνουν, δεν έχει χαρακτηριστεί επείγον από την ίδια την υπουργό, ενώ το μέλλον του συνολικού σχεδίου παραμένει αβέβαιο.

Σωρευτική πίεση στο δίκτυο μεταφορών

Σύμφωνα με τη συλλογικότητα, ο συνδυασμός των εργοταξίων οδηγεί σε «μαζική και παρατεταμένη μείωση της προσφοράς δημόσιων μεταφορών», χωρίς σαφή συντονισμό, χωρίς επαρκή ενημέρωση και χωρίς αξιόπιστες λύσεις αντικατάστασης.

Οι κάτοικοι υπογραμμίζουν ότι στη Σεν-Ζιλ περισσότερο από το 70% των νοικοκυριών δεν διαθέτει αυτοκίνητο και εξαρτάται πλήρως από τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στο Ουκλ και το Φορέ, οι γραμμές 4 και 10 αποτελούν βασική επιλογή μετακίνησης ακόμη και για όσους διαθέτουν ΙΧ, στο πλαίσιο μιας πιο βιώσιμης επιλογής μετακίνησης.

Παράλληλα, επισημαίνουν αντίφαση μεταξύ των περιορισμών στο δίκτυο και των διακηρύξεων των αρχών για μείωση της χρήσης αυτοκινήτου και ενίσχυση της βιώσιμης κινητικότητας. Ζητούν τη διατήρηση επαρκούς και προσβάσιμης συγκοινωνιακής προσφοράς καθ’ όλη τη διάρκεια των έργων, την παροχή άμεσων και αποτελεσματικών γραμμών αντικατάστασης, ειδική μέριμνα για τους πιο ευάλωτους χρήστες και έγκαιρη, διαφανή ενημέρωση.

«Η κινητικότητα είναι δικαίωμα και όχι μεταβλητή προσαρμογής», τονίζουν.

Saint-Gilles, Forest et Uccle : chantiers prolongés et lignes de tram interrompues, les habitants demandent des alternatives

Après la suspension des lignes 81 et 97, les trams 4 et 10 pourraient être interrompus dès 2026 dans le cadre du projet Métro 3

Depuis plusieurs mois, les habitants de Saint-Gilles, Forest et Uccle dénoncent une dégradation continue de leur offre de transport public, liée à des chantiers successifs et à la suspension de lignes de tram essentielles.

Les lignes 81 et 97, cruciales pour de nombreux déplacements locaux, sont interrompues pour une durée estimée à environ un an. Selon un collectif de riverains, cette suspension s’est faite « sans véritable mise en place d’un transport substitutif ». Le bus 96, souvent présenté comme alternative, est jugé largement insuffisant pour compenser la disparition des deux lignes. Le périmètre autour de la rue Théodore Verhaegen est ainsi qualifié de « désert de transports publics ».

Les alternatives proposées impliquent des détours importants, un allongement des temps de trajet et de longues distances à parcourir à pied. Les riverains soulignent l’impact particulier sur les usagers les plus vulnérables, notamment les parents avec enfants, les personnes âgées, les personnes à mobilité réduite ou celles transportant des charges lourdes.

Les trams 4 et 10 concernés à partir d’avril 2026

En réponse à une question parlementaire, la ministre régionale de la Mobilité a indiqué qu’un nouveau chantier débuterait fin avril 2026 entre la Gare du Midi et Lemonnier. Celui-ci entraînera l’interruption des trams 4 et 10 entre la Porte de Hal et la Gare du Midi pour une durée d’un an.

Ces deux lignes constituent des axes majeurs reliant le sud de Bruxelles à la Gare du Midi et au centre-ville. Selon le collectif, les habitants n’ont pas encore été officiellement informés de ces interruptions à venir. L’information a été rendue publique par l’ARAU le 9 février 2026.

Le chantier s’inscrit dans le cadre du projet du Métro 3 et de ses répercussions sur le réseau de tram. Les habitants mobilisés évoquent « un sacrifice important » imposé aux trois communes pour un projet dont l’urgence et l’avenir restent débattus.

Une offre de mobilité réduite et des demandes claires

Pris dans leur ensemble, ces chantiers successifs conduiraient à une « réduction massive et prolongée » de l’offre de transport public dans les trois communes, selon le collectif, qui dénonce un manque de coordination, de communication et de solutions de remplacement adaptées.

À Saint-Gilles, plus de 70 % des ménages ne disposent pas de voiture et dépendent entièrement des transports publics. À Uccle et Forest, les trams 4 et 10 représentent un choix privilégié, y compris pour des habitants disposant d’un véhicule mais optant pour une mobilité plus durable.

Les riverains pointent également une contradiction avec les objectifs affichés par les autorités en matière de réduction de l’usage de la voiture et de promotion d’une mobilité durable. Ils demandent le maintien d’une offre suffisante et accessible pendant toute la durée des travaux, la mise en place de transports de remplacement directs et efficaces, une attention particulière aux publics fragiles et une information transparente et anticipée.

« La mobilité est un droit, pas une variable d’ajustement », concluent-ils.

The post Σαν-Ζιλ, Φορέ και Ουκλ: παρατεταμένα έργα και διακοπές τραμ προκαλούν αντιδράσεις appeared first on .

Στο επίκεντρο της διαμαρτυρίας βρίσκεται η χρήση της νέας εναέριας διαδρομής RNP07, η οποία, αν και είχε παρουσιαστεί ως προσωρινή και έκτακτη λύση, φαίνεται πλέον ότι θα παραμείνει σε λειτουργία τουλάχιστον έως τα τέλη Οκτωβρίου. Μια εξέλιξη που οι δήμαρχοι χαρακτηρίζουν απαράδεκτη, ιδίως δεδομένης της έντονης κινητοποίησης πολιτών και συλλογικοτήτων στις περιοχές που πλήττονται.

Η κοινή τους παρέμβαση ακολούθησε συνάντηση με το γραφείο του υπουργού στις 4 Φεβρουαρίου, η οποία κρίθηκε απογοητευτική. Όπως σημειώνουν, δεν παρουσιάστηκε καμία σαφής προοπτική επίλυσης του προβλήματος, ενώ η συζήτηση επικεντρώθηκε κυρίως στην πρόθεση της Skeyes, του οργανισμού ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας, να διατηρήσει τις συγκεκριμένες διαδρομές σε λειτουργία. Παράλληλα, το υπουργικό γραφείο φέρεται να υποβάθμισε την πολιτική του ευθύνη σε ζητήματα χάραξης εναέριων διαδρόμων και τήρησης των κανόνων που αφορούν τον άνεμο και τα επίπεδα θορύβου.

Οι δήμαρχοι εκφράζουν επίσης τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι, μέχρι σήμερα, δεν έχει υπάρξει απευθείας διάλογος του υπουργού με τις δημοτικές αρχές και τους κατοίκους. Επιπλέον, αποκαλύπτουν ότι οι διαδρομές RNP-07 βρίσκονται ακόμη σε φάση δοκιμής, παρά τις σοβαρές επιπτώσεις που έχουν ήδη στην καθημερινότητα των πολιτών.

Αν και αναγνωρίζουν τη σημασία της αεροπορικής ασφάλειας και την ανάγκη συμμόρφωσης με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, οι τρεις δήμαρχοι υπογραμμίζουν ότι τα επιχειρήματα αυτά δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τον εντατικό υπερπτήση πυκνοκατοικημένων περιοχών. Όπως επισημαίνουν, τα όρια θορύβου που σχετίζονται με τη δημόσια υγεία δεν τηρούνται στους δήμους τους.

Πέρα από την απαγόρευση των νυχτερινών πτήσεων, ζητούν την αυστηρή εφαρμογή της οδηγίας της 17ης Ιουλίου 2013 για τις συνθήκες ανέμου, τη μεταφορά της βαριάς cargo αεροπορικής κίνησης σε λιγότερο κατοικημένες ζώνες, καθώς και την προτίμηση εναέριων διαδρομών που αποφεύγουν τη διέλευση πάνω από την ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένη Περιφέρεια των Βρυξελλών. Στόχος, όπως τονίζουν, είναι η άμεση ανακούφιση δεκάδων χιλιάδων κατοίκων από μια κατάσταση που έχει καταστεί μη βιώσιμη.

Bruxelles: trois bourgmestres réclament l’arrêt effectif des vols de nuit

Koekelberg, Schaerbeek et Molenbeek dénoncent des nuisances sonores persistantes touchant 45.000 habitants

À Bruxelles, la contestation contre les vols nocturnes prend une nouvelle ampleur. Les bourgmestres de Koekelberg, Schaerbeek et Molenbeek, Olivia P’tito (PS), Audrey Henry (MR) et Amet Gjanaj (PS), demandent l’interdiction réelle des vols entre 23h et 7h, dénonçant une situation devenue insupportable pour près de 45.000 riverains depuis l’été dernier.

Dans une lettre adressée au ministre fédéral de la Mobilité Jean-Luc Crucke, ils alertent sur les conséquences de l’utilisation prolongée de la trajectoire aérienne RNP07. Initialement conçue comme une mesure temporaire, cette route devrait finalement rester active jusqu’à la fin octobre, une décision perçue comme un passage en force malgré la mobilisation citoyenne croissante.

Cette prise de position fait suite à une réunion tenue le 4 février avec le cabinet ministériel, jugée largement insatisfaisante par les élus locaux. Selon eux, aucune solution concrète n’a été avancée, tandis que la discussion s’est principalement concentrée sur la volonté de Skeyes de maintenir les trajectoires actuelles. Les bourgmestres estiment par ailleurs que le cabinet a minimisé la responsabilité politique de l’État dans la gestion des routes aériennes et le respect des normes liées au bruit et aux conditions météorologiques.

Ils regrettent également l’absence totale de dialogue direct entre le ministre, les communes concernées et leurs habitants. Un élément d’autant plus préoccupant que, selon leurs informations, les trajectoires RNP-07 seraient encore en phase de test, alors même qu’elles survolent quotidiennement des quartiers très densément peuplés.

Tout en affirmant leur attachement aux exigences de sécurité aérienne et aux règles européennes, les trois bourgmestres rappellent que ces impératifs ne peuvent se faire au détriment de la santé publique. Ils soulignent que les seuils sonores recommandés ne sont actuellement pas respectés dans leurs communes.

Au-delà de l’arrêt des vols nocturnes, ils plaident pour l’application stricte de l’instruction du 17 juillet 2013 concernant les normes de vent, pour le redéploiement du trafic cargo lourd vers des zones moins habitées, ainsi que pour des trajectoires aériennes évitant autant que possible le survol de la Région bruxelloise, bien plus dense que sa périphérie. Des mesures jugées indispensables pour réduire rapidement les nuisances subies par des dizaines de milliers de Bruxellois.

The post Τρεις δήμοι των Βρυξελλών ζητούν την απαγόρευση των νυχτερινών πτήσεων appeared first on .

Η διάμεση τιμή κατοικίας στην πρωτεύουσα ανέρχεται σήμερα στα 510.000 ευρώ, καθιστώντας την την ακριβότερη περιοχή του Βελγίου για αγορά ακινήτου. Το ποσό αυτό είναι αισθητά υψηλότερο σε σχέση με τις γειτονικές επαρχίες της Φλαμανδικής Βραβάνδης και της Βαλλονικής Βραβάνδης, όπου η διάμεση τιμή διαμορφώνεται περίπου στις 400.000 ευρώ. Όπως σημειώνει ο συμβολαιογράφος και εκπρόσωπος του Notaris.be, Stijn Joye, «η διάμεση τιμή κατοικιών στις Βρυξέλλες αυξήθηκε από 460.000 ευρώ σε 510.000 ευρώ μέσα σε πέντε χρόνια», καταγράφοντας άνοδο σχεδόν 11%.

Η αύξηση των τιμών επηρεάζει και τη δυναμική της αγοράς. Αν και το 2025 οι πωλήσεις ακινήτων στις Βρυξέλλες αυξήθηκαν κατά 7,1%, η άνοδος αυτή παραμένει χαμηλότερη σε σύγκριση με τη Βαλλονία και τη Φλάνδρα, όπου η αύξηση έφτασε το 16,7% και 14,1% αντίστοιχα. Καθοριστικό ρόλο φαίνεται να παίζουν οι μειωμένοι φορολογικοί συντελεστές για πρώτους αγοραστές στις άλλες περιφέρειες, αλλά και η πολιτική αβεβαιότητα στην πρωτεύουσα, η οποία περιορίζει τις επενδυτικές κινήσεις και καθυστερεί προγράμματα επιδότησης ανακαινίσεων.

Μεγάλες αποκλίσεις τιμών μεταξύ των δήμων

Παρά τη συνολική αύξηση, οι διαφορές μεταξύ των 19 δήμων των Βρυξελλών παραμένουν σημαντικές. Το Molenbeek-Saint-Jean εξακολουθεί να αποτελεί τον πιο οικονομικό δήμο για αγορά κατοικίας, ενώ το Woluwe-Saint-Pierre καταγράφει τις υψηλότερες τιμές, με διάμεση αξία που φτάνει τις 746.500 ευρώ.

Ιδιαίτερα έντονη αύξηση καταγράφηκε στο Forest, όπου οι τιμές αυξήθηκαν κατά 25,8% μέσα σε πέντε χρόνια, φτάνοντας τις 553.500 ευρώ. Αντίθετα, το Ixelles είναι ο μοναδικός δήμος όπου καταγράφηκε μείωση στη διάμεση τιμή κατοικιών, με πτώση 5,1% και μέσο όρο περίπου 700.000 ευρώ. Στους γειτονικούς δήμους Auderghem και Etterbeek οι τιμές παρέμειναν σταθερές, γεγονός που, αν ληφθεί υπόψη ο πληθωρισμός, μεταφράζεται ουσιαστικά σε μείωση της αξίας των ακινήτων.

Τα διαμερίσματα κυριαρχούν στην αγορά

Η αγορά ακινήτων στις Βρυξέλλες χαρακτηρίζεται από τη σαφή υπεροχή των διαμερισμάτων έναντι των κατοικιών. Περισσότερο από το 70% των αγοραπωλησιών αφορά διαμερίσματα, ποσοστό σημαντικά υψηλότερο σε σχέση με τη Φλάνδρα και τη Βαλλονία.

Το 2025 η διάμεση τιμή διαμερίσματος αυξήθηκε κατά 3,3%, φτάνοντας τις 265.000 ευρώ. Παρά την αύξηση, οι Βρυξέλλες δεν αποτελούν την ακριβότερη περιοχή του Βελγίου για αγορά διαμερίσματος, καθώς υψηλότερες τιμές καταγράφονται στις επαρχίες της Φλαμανδικής Βραβάνδης και της Ανατολικής Φλάνδρας.

Όπως και στις κατοικίες, τα ακριβότερα διαμερίσματα εντοπίζονται στο Woluwe-Saint-Pierre, με διάμεση τιμή περίπου 360.000 ευρώ. Στο Ixelles καταγράφηκε μικρή μείωση το 2025, ωστόσο σε ορίζοντα πενταετίας οι τιμές έχουν αυξηθεί σημαντικά. Συνολικά, μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια οι τιμές διαμερισμάτων αυξήθηκαν και στους 19 δήμους των Βρυξελλών, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις να σημειώνονται στο Koekelberg.

Ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί το Saint-Josse-ten-Noode, όπου η διάμεση τιμή διαμερισμάτων αυξήθηκε κατά 15,3% μέσα σε έναν μόλις χρόνο, ενώ στο Forest καταγράφηκε η μεγαλύτερη ετήσια μείωση, με πτώση 3,3%.

Ποιοι αγοράζουν ακίνητα στην πρωτεύουσα

Η μέση ηλικία αγοραστών στις Βρυξέλλες είναι ελαφρώς υψηλότερη από τον εθνικό μέσο όρο και ανέρχεται στα 39,8 έτη. Οι νεότεροι αγοραστές, ηλικίας 26 έως 30 ετών, στρέφονται κυρίως στα διαμερίσματα, ενώ η αγορά κατοικιών κυριαρχείται από άτομα ηλικίας 36 έως 40 ετών. Οι αγοραστές άνω των 65 ετών εμφανίζουν περιορισμένη παρουσία στην αγορά.

Οι νεότεροι επιλέγουν κυρίως πιο προσιτές περιοχές, με το Saint-Josse και το Molenbeek να συγκεντρώνουν σημαντικό ποσοστό αγορών από ηλικίες 18 έως 30 ετών. Αντίθετα, οι ακριβότεροι δήμοι, όπως το Uccle και το Woluwe-Saint-Pierre, προσελκύουν μικρότερο αριθμό νεαρών αγοραστών. Το Schaerbeek εμφανίζεται επίσης ιδιαίτερα δημοφιλές για πρώτη κατοικία, ενώ σημαντικό ενδιαφέρον καταγράφεται και για την πόλη των Βρυξελλών και το Molenbeek. Στις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες, έντονη αγοραστική δραστηριότητα παρατηρείται στο Forest, το Ganshoren και το Evere.

Πού εγκαθίστανται οι κάτοικοι και ποιοι έρχονται από εκτός Βρυξελλών

Οι κάτοικοι που επιλέγουν να παραμείνουν μόνιμα στην πρωτεύουσα στρέφονται κυρίως προς το Auderghem, όπου πάνω από το 95% των αγορών κατοικιών πραγματοποιείται από ήδη εγκατεστημένους κατοίκους των Βρυξελλών. Αντίθετα, το Ixelles προσελκύει σημαντικό ποσοστό αγοραστών από άλλες περιοχές του Βελγίου.

Στην αγορά διαμερισμάτων, το Forest και το Saint-Gilles συγκεντρώνουν υψηλά ποσοστά αγοραστών που ήδη ζουν στην πρωτεύουσα, ενώ το Woluwe-Saint-Pierre προσελκύει μεγάλο αριθμό αγοραστών από εκτός Βρυξελλών.

Το 2025 οι περισσότερες πωλήσεις διαμερισμάτων πραγματοποιήθηκαν στην πόλη των Βρυξελλών, ενώ ο μικρός δήμος Watermael-Boitsfort κατέγραψε το χαμηλότερο ποσοστό συναλλαγών. Στην αγορά κατοικιών, το Uccle συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο όγκο πωλήσεων, ενώ το Saint-Josse παραμένει ο μικρότερος παίκτης της αγοράς.

Immobilier à Bruxelles : où acheter au meilleur prix dans un marché en forte hausse

Le marché immobilier de la Région de Bruxelles-Capitale connaît une hausse constante des prix ces dernières années. Selon les dernières données de la Fédération des Notaires (Fednot), acheter une maison à Bruxelles coûte aujourd’hui environ 50.000 euros de plus qu’il y a cinq ans.

Le prix médian d’une maison atteint désormais 510.000 euros, faisant de Bruxelles la région la plus chère de Belgique pour l’achat d’un bien immobilier. Ce montant reste nettement supérieur aux provinces voisines du Brabant flamand et du Brabant wallon, où le prix médian se situe autour de 400.000 euros. Comme l’explique le notaire et porte-parole de Notaris.be, Stijn Joye, « le prix médian des maisons bruxelloises est passé de 460.000 euros à 510.000 euros en cinq ans ».

Cette hausse des prix influence également le volume des transactions. En 2025, les ventes immobilières ont progressé de 7,1% à Bruxelles, une augmentation plus modérée que celle observée en Wallonie et en Flandre. Les taux d’imposition réduits pour les primo-acquéreurs dans ces régions ainsi que l’incertitude politique à Bruxelles expliquent en partie cette différence.

De fortes disparités entre communes

Malgré cette tendance générale, les écarts de prix entre les 19 communes restent importants. Molenbeek-Saint-Jean demeure la commune la plus accessible pour l’achat d’une maison, tandis que Woluwe-Saint-Pierre affiche les prix les plus élevés, avec un prix médian atteignant 746.500 euros.

Forest se distingue par la plus forte progression sur cinq ans, avec une hausse de 25,8%. À l’inverse, Ixelles est la seule commune à avoir enregistré une baisse du prix médian des maisons, avec un recul de 5,1%. Dans les communes voisines d’Auderghem et d’Etterbeek, les prix sont restés stables, ce qui correspond en réalité à une baisse en tenant compte de l’inflation.

Le marché dominé par les appartements

À Bruxelles, les appartements représentent plus de 70% des transactions immobilières, un pourcentage largement supérieur à celui observé dans les autres régions du pays.

En 2025, le prix médian d’un appartement a augmenté de 3,3% pour atteindre 265.000 euros. Malgré cette hausse, Bruxelles n’est pas la région la plus chère de Belgique pour ce type de bien, certaines provinces flamandes affichant des prix plus élevés.

Les appartements les plus coûteux se trouvent également à Woluwe-Saint-Pierre, avec un prix médian avoisinant 360.000 euros. Sur cinq ans, les prix des appartements ont augmenté dans l’ensemble des communes bruxelloises, avec la plus forte progression observée à Koekelberg. Saint-Josse-ten-Noode se distingue par une hausse annuelle particulièrement marquée, tandis que Forest a enregistré la plus forte baisse sur un an.

Profil des acheteurs et choix résidentiels

L’âge moyen des acheteurs à Bruxelles atteint 39,8 ans, légèrement supérieur à la moyenne nationale. Les jeunes adultes privilégient majoritairement l’achat d’appartements, tandis que les maisons sont surtout acquises par les tranches d’âge plus élevées. Les acheteurs âgés de plus de 65 ans restent peu présents sur le marché.

Les jeunes acquéreurs s’orientent davantage vers les communes les plus abordables, notamment Saint-Josse et Molenbeek, tandis que Schaerbeek attire de nombreux primo-acquéreurs. Les communes plus onéreuses comme Uccle ou Woluwe-Saint-Pierre restent moins accessibles pour les jeunes ménages.

S’installer durablement dans la capitale

Les habitants déjà installés à Bruxelles qui souhaitent s’y établir durablement privilégient surtout Auderghem, où la grande majorité des biens vendus est achetée par des résidents de la capitale. À l’inverse, Ixelles attire davantage d’acheteurs provenant d’autres régions.

Dans le segment des appartements, Forest et Saint-Gilles comptent une forte proportion d’acheteurs déjà domiciliés à Bruxelles, tandis que Woluwe-Saint-Pierre attire davantage d’acquéreurs extérieurs.

En 2025, la Ville de Bruxelles a concentré le plus grand volume de ventes d’appartements, tandis que Watermael-Boitsfort a enregistré le plus faible volume. Pour les maisons, Uccle domine le marché, alors que Saint-Josse reste la commune la moins représentée.

The post Εκτοξεύονται οι τιμές κατοικιών στις Βρυξέλλες – Ποιες περιοχές παραμένουν πιο προσιτές appeared first on .

Σύμφωνα με τις αρμόδιες υπηρεσίες, περίπου τριάντα περιφερειακά κτίρια θα μπορούσαν θεωρητικά να χρησιμοποιηθούν ως καταφύγια έκτακτης ανάγκης λόγω των καιρικών συνθηκών. Ωστόσο, τα περισσότερα παραμένουν ανεκμετάλλευτα, είτε επειδή δεν πληρούν συγκεκριμένα τεχνικά κριτήρια είτε επειδή δεν έχουν λάβει την απαραίτητη πολιτική έγκριση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πύργος WTC 4 στη Βόρεια Συνοικία, τον οποίο η Régie des bâtiments είχε προτείνει ήδη από τον Νοέμβριο. Αν και προβλεπόταν η δημιουργία περίπου 100 θέσεων φιλοξενίας, το κτίριο παραμένει άδειο. Σύμφωνα με πληροφορίες, τόσο το Samusocial όσο και η Brusshelp απέρριψαν την πρόταση, κρίνοντας ότι ο χώρος δεν ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές. Την ίδια στιγμή, οργανώσεις αναγκάζονται να απορρίπτουν δεκάδες αιτήματα φιλοξενίας λόγω πληρότητας.

Η Brusshelp εξηγεί ότι οι χώροι πρέπει να πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις: να μπορούν να φιλοξενήσουν από 50 έως 200 άτομα σε ενιαίους ή πολυλειτουργικούς χώρους, να διαθέτουν λειτουργική και άμεσα ενεργοποιήσιμη θέρμανση, επαρκείς τουαλέτες και ντους, καθώς και να συμμορφώνονται με τους ισχύοντες κανονισμούς πυρασφάλειας και τεχνικής ασφάλειας. Πολλά από τα διαθέσιμα κτίρια δεν διαθέτουν, για παράδειγμα, εγκατεστημένα ντους ή δεν πληρούν τα απαιτούμενα πρότυπα ασφαλείας.

Σε πολιτικό επίπεδο, πάντως, εκφράζονται αμφιβολίες για το κατά πόσο τα κριτήρια αυτά είναι επισήμως καταγεγραμμένα. Παράλληλα, τίθεται και το ζήτημα της χρηματοδότησης των χειμερινών καταφυγίων, καθώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει μειώσει τη σχετική χρηματοδότηση τους τελευταίους μήνες, μεταφέροντας μεγαλύτερο βάρος στις Περιφέρειες και στους δήμους.

Καθοριστικό ρόλο φαίνεται να παίζει και η έγκριση των δημάρχων. Ο απερχόμενος υπουργός Alain Maron, αρμόδιος για τα κέντρα φιλοξενίας στο πλαίσιο της Κοινής Κοινοτικής Επιτροπής, αποκάλυψε ότι για το άνοιγμα ενός τέτοιου χώρου απαιτείται η συγκατάθεση του εκάστοτε δημάρχου, ιδίως όταν πρόκειται για τη φιλοξενία ανθρώπων χωρίς οικογένεια.

Αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί ελάχιστοι δήμοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα. Στο Forest, ένα γυμναστήριο παραχωρήθηκε από την Παρασκευή στο Samusocial, τον Ερυθρό Σταυρό και τη Belrefugees, προσφέροντας 90 θέσεις. Στο Ixelles, ένας αθλητικός χώρος άνοιξε με 80 θέσεις, ενώ επιπλέον 15 άτομα φιλοξενούνται στο κέντρο Poincaré του Samusocial. Τα κέντρα αυτά αναμένεται να παραμείνουν σε λειτουργία για περίπου δέκα ημέρες.

Παράλληλα, οι αρχές απευθύνουν έκκληση και στον ιδιωτικό τομέα για την προσωρινή διάθεση κατάλληλων χώρων.

Alors que la neige et le gel s’installent durablement à Bruxelles, la question de l’hébergement d’urgence des sans-abris met en lumière un paradoxe troublant : des bâtiments publics disponibles restent inoccupés, tandis que des centaines de personnes continuent de passer la nuit dehors. À l’appel lancé mi-décembre par Brusshelp, seules deux communes, Ixelles et Forest, ont finalement répondu présentes.

En théorie, une trentaine de bâtiments régionaux pourraient être mobilisés pour faire face à l’urgence climatique. Dans la pratique, ces locaux demeurent fermés. Les raisons sont multiples : exigences techniques jugées non satisfaites, infrastructures incomplètes, mais aussi absence d’accord politique au niveau communal.

Le cas de la tour WTC 4, située dans le Quartier nord, illustre bien cette situation. Proposée dès le mois de novembre par la Régie des bâtiments, elle devait permettre l’ouverture d’une centaine de places. Pourtant, ni le Samusocial ni Brusshelp n’ont souhaité s’y installer, estimant que le site ne répondait pas aux standards requis. Une décision qui contraste avec la saturation actuelle des centres d’hébergement, contraints de refuser chaque jour de nouvelles demandes.

Selon Brusshelp, un bâtiment destiné à l’accueil hivernal doit remplir plusieurs conditions : capacité suffisante, chauffage opérationnel rapidement, sanitaires complets avec douches, et conformité aux normes de sécurité incendie et techniques. Or, nombre de locaux disponibles pèchent sur un ou plusieurs de ces points.

Ces critères font néanmoins débat. Certains responsables politiques et observateurs s’interrogent sur leur caractère officiel et sur leur formalisation. À cela s’ajoute la question du financement : la réduction récente des moyens fédéraux dédiés à l’hébergement d’urgence oblige désormais les Régions et les communes à assumer une part plus importante des coûts.

Autre élément déterminant : l’accord des bourgmestres. Le ministre sortant Alain Maron a rappelé que l’ouverture d’un centre nécessite l’aval du maire concerné, notamment lorsqu’il s’agit d’accueillir des hommes seuls. Un facteur qui expliquerait le faible nombre de réponses à l’appel de Brusshelp.

À Forest, un gymnase a été mis à disposition dès vendredi soir, offrant 90 places en collaboration avec le Samusocial, la Croix-Rouge et Belrefugees. À Ixelles, un stade a été aménagé pour accueillir 80 personnes, complété par 15 places supplémentaires au centre Poincaré. Ces dispositifs temporaires devraient rester ouverts une dizaine de jours.

Face à l’urgence persistante, les autorités appellent désormais aussi le secteur privé à contribuer, en mettant à disposition des espaces adaptés pour l’accueil des sans-abris durant l’hiver.

The post Μόνο δύο δήμοι ανταποκρίθηκαν στην έκκληση για επείγουσα στέγαση για τους άστεγους appeared first on .

Οι κάτοικοι των Βρυξελλών καλούνται και φέτος να ανανεώσουν την κάρτα κατοίκου για τη στάθμευση, η οποία λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2025. Όσοι διαθέτουν ήδη κάρτα μπορούν να επωφεληθούν από παράταση ενός μήνα για να ολοκληρώσουν τη διαδικασία. Η ανανέωση γίνεται είτε στο δημαρχείο είτε ηλεκτρονικά, ενώ η νέα κάρτα αποστέλλεται ταχυδρομικά περίπου δέκα ημέρες μετά την πληρωμή. Σε περίπτωση τεχνικών προβλημάτων, οι υπηρεσίες στάθμευσης των δήμων εξυπηρετούν μέσω email με πλήρη στοιχεία επικοινωνίας και τον αριθμό πινακίδας.

Η ανανέωση μπορεί να αφορά ένα ή δύο έτη, με δικαίωμα έως δύο κάρτες ανά νοικοκυριό σε κύρια κατοικία και μία σε δευτερεύουσα. Δικαιούχοι είναι όσοι είναι εγγεγραμμένοι στους δημοτικούς καταλόγους, ακόμη και με ξένες πινακίδες. Στο κόστος προστίθενται 120 ευρώ ετησίως για οχήματα άνω των 4,9 μέτρων (127 ευρώ ειδικά στο Schaerbeek).

Πάμε να δούμε τι ισχύει αναλυτικά σε κάθε δήμο

Στο Anderlecht, η πρώτη κάρτα κοστίζει 15 ευρώ για έναν χρόνο ή 30 για δύο, ενώ η δεύτερη φτάνει τα 127 και 254 ευρώ αντίστοιχα. Για δευτερεύουσα κατοικία η τιμή ορίζεται στα 529 ευρώ τον χρόνο.

Στο Ixelles, η πρώτη κάρτα ανέρχεται στα 26 ευρώ για έναν χρόνο ή 52 για δύο, η δεύτερη στα 211 και 422 ευρώ, και στις δευτερεύουσες κατοικίες στα 1.059 ευρώ ετησίως.

Στο Ganshoren, η πρώτη κάρτα κοστίζει 35 ή 70 ευρώ, η δεύτερη 150 ή 300 ευρώ, ενώ η δευτερεύουσα κατοικία επιβαρύνεται με 582 ευρώ τον χρόνο.

Στο Forest, τα ποσά είναι 30 ή 60 ευρώ για την πρώτη κάρτα, 127 ή 254 για τη δεύτερη και 529 ευρώ τον χρόνο για δευτερεύουσα κατοικία.

Στο Evere, οι τιμές είναι 15 ή 30 ευρώ για την πρώτη κάρτα, 127 ή 254 για τη δεύτερη και 529 ευρώ για όσους έχουν δευτερεύουσα κατοικία.

Στο Jette, η πρώτη κάρτα κοστολογείται στα 29 ή 58 ευρώ, η δεύτερη στα 180 ή 360 ευρώ και η δευτερεύουσα κατοικία στα 529 ευρώ ετησίως.

Στο Koekelberg, διατηρούνται τα 15 ή 30 ευρώ για την πρώτη κάρτα, 127 ή 254 ευρώ για τη δεύτερη και 529 ευρώ για τη δευτερεύουσα κατοικία.

Στη Molenbeek-Saint-Jean, οι κάτοικοι πληρώνουν 30 ή 60 ευρώ για την πρώτη κάρτα, 127 ή 254 για τη δεύτερη και 529 ευρώ για τη δευτερεύουσα κατοικία.

Στο Saint-Gilles, η πρώτη κάρτα κοστίζει 31 ή 62 ευρώ, η δεύτερη 127 ή 254, ενώ για δευτερεύουσα κατοικία το ποσό ανέρχεται σε 529 ευρώ.

Στο Schaerbeek, η πρώτη κάρτα αντιστοιχεί σε 37 ή 74 ευρώ, η δεύτερη σε 150 ή 300 ευρώ, ενώ για δευτερεύουσα κατοικία ορίζονται 529 ευρώ.

Στο Watermael-Boitsfort, η πρώτη κάρτα παραμένει στα 15 ή 30 ευρώ, η δεύτερη στα 127 ή 254 ευρώ, και η δευτερεύουσα κατοικία στα 529 ευρώ.

Στο Woluwe-Saint-Lambert, η πρώτη κάρτα κοστίζει 10 ευρώ τον χρόνο και η δεύτερη 50 ευρώ. Η τιμή παραμένει χαμηλή χάρη σε δημοτική επιδότηση που μειώνει το ποσό που επέβαλε η Περιφέρεια.

Στο Woluwe-Saint-Pierre, η πρώτη κάρτα ανέρχεται σε 20 ευρώ ετησίως, η δεύτερη σε 50 ευρώ, ενώ η δευτερεύουσα κατοικία σε 250 ευρώ, με δυνατότητα έκδοσης μόνο μίας κάρτας. Οι ξένες πινακίδες επιτρέπονται μόνο για τρεις μήνες μετά την εγγραφή στο δημοτολόγιο.

Στο Uccle, ισχύουν χρεώσεις 15 ή 30 ευρώ για την πρώτη κάρτα, 127 ή 254 ευρώ για τη δεύτερη και 529 ευρώ τον χρόνο για όσους έχουν δευτερεύουσα κατοικία.

Στην Πόλη των Βρυξελλών, η πρώτη κάρτα στοιχίζει 15 ή 30 ευρώ, η δεύτερη 130 ή 260 ευρώ, ενώ η δευτερεύουσα κατοικία κοστολογείται στα 530 ευρώ τον χρόνο ή 1.060 ευρώ για δύο χρόνια.

Στο Etterbeek, μέσω του Inforius, η πρώτη κάρτα κοστίζει 15 ευρώ, η δεύτερη 120 ευρώ και η τρίτη 200 ευρώ ετησίως.

Στο Auderghem, η πρώτη κάρτα κοστίζει 15 ευρώ, η δεύτερη 127, ενώ η δευτερεύουσα κατοικία φτάνει τα 530 ευρώ. Η κάρτα αφορά μόνο μία πινακίδα και κάθε όχημα μπορεί να λάβει μία μόνο.

Στο Berchem-Sainte-Agathe, η πρώτη κάρτα τιμολογείται στα 37 ή 74 ευρώ, η δεύτερη στα 140 ή 280 ευρώ και η δευτερεύουσα κατοικία στα 550 ευρώ τον χρόνο.

Στο Saint-Josse-ten-Noode, η πρώτη κάρτα έχει κόστος 5 ευρώ, η δεύτερη 120 και η δευτερεύουσα κατοικία 500 ευρώ τον χρόνο.

Υπενθυμίζεται τέλος, πως η Υπηρεσία Στάθμευσης (άδειες στάθμευσης κατοίκων κ.λπ.) έχει μεταφερθεί στην Avenue de l’Astronomie 12 (πρώην Διεύθυνση Ποινικού Μητρώου).

Renouvellement des cartes de stationnement pour riverains à Bruxelles

Tarifs 2025 et fonctionnement dans chaque commune

À Bruxelles, l’ensemble des cartes de stationnement pour riverains arrive à échéance le 31 décembre 2025, avec une prolongation possible d’un mois pour les détenteurs actuels. Les communes permettent le renouvellement via leurs guichets ou en ligne, puis envoient la nouvelle carte par courrier une dizaine de jours après réception du paiement. Les résidents inscrits dans les registres communaux peuvent demander une carte pour un ou deux ans, dans la limite de deux cartes par ménage en résidence principale et d’une seule pour une résidence secondaire. Les véhicules dépassant 4,9 mètres entraînent un supplément annuel de 120 euros, ou 127 euros à Schaerbeek.

Dans la commune d’Anderlecht, la première carte coûte 15 euros pour un an ou 30 pour deux ans, tandis que la seconde revient à 127 puis 254 euros. Une résidence secondaire implique un tarif de 529 euros par an.
À Ixelles, les tarifs sont de 26 ou 52 euros pour la première carte, 211 ou 422 euros pour la seconde, et 1.059 euros pour une habitation secondaire.
À Ganshoren, la première carte s’élève à 35 ou 70 euros, la seconde à 150 ou 300 euros et la carte pour résidence secondaire à 582 euros.
À Forest, la première carte revient à 30 ou 60 euros, la deuxième à 127 ou 254 euros et la carte pour résidence secondaire à 529 euros.
À Evere, les montants sont de 15 ou 30 euros pour la première carte, 127 ou 254 pour la seconde et 529 euros pour les habitations secondaires.
À Jette, la première carte coûte 29 ou 58 euros, la deuxième 180 ou 360 euros, et la carte de résidence secondaire 529 euros.
À Koekelberg, les prix restent fixés à 15 ou 30 euros pour la première carte, 127 ou 254 euros pour la seconde et 529 euros pour la résidence secondaire.
À Molenbeek-Saint-Jean, les riverains paient 30 ou 60 euros pour la première carte, 127 ou 254 pour la seconde et 529 euros pour une résidence secondaire.
À Saint-Gilles, les montants atteignent 31 ou 62 euros pour la première carte, 127 ou 254 pour la seconde et 529 euros pour la seconde résidence.
À Schaerbeek, la première carte coûte 37 ou 74 euros, la deuxième 150 ou 300 euros et celle de résidence secondaire 529 euros.
À Watermael-Boitsfort, la première carte reste à 15 ou 30 euros, la seconde à 127 ou 254 euros, avec un tarif de 529 euros pour une résidence secondaire.
À Woluwe-Saint-Lambert, malgré l’augmentation imposée par la Région en 2023, les habitants continuent de payer 10 euros pour la première carte et 50 pour la seconde grâce à une prime communale déduite automatiquement.
À Woluwe-Saint-Pierre, la première carte est facturée 20 euros par an, la seconde 50 euros, et la carte de résidence secondaire 250 euros, avec une carte unique possible. Les plaques étrangères ne sont admises que pendant trois mois après l’inscription au registre.
À Uccle, les prix s’établissent à 15 ou 30 euros pour la première carte, 127 ou 254 euros pour la seconde et 529 euros pour la résidence secondaire.
Pour la Ville de Bruxelles, la première carte coûte 15 ou 30 euros, la seconde 130 ou 260 euros, tandis que les cartes pour résidence secondaire sont fixées à 530 euros annuels ou 1.060 euros pour deux ans.
À Etterbeek, via Inforius, la première carte revient à 15 euros, la deuxième à 120 euros et la troisième à 200 euros par an.
À Auderghem, la première carte coûte 15 euros, la seconde 127, et la carte de résidence secondaire 530 euros, avec une seule carte possible par véhicule.
À Berchem-Sainte-Agathe, la première carte atteint 37 ou 74 euros, la deuxième 140 ou 280 euros, et la résidence secondaire 550 euros annuels.
À Saint-Josse-ten-Noode, la première carte est la moins chère de la Région à 5 euros, la seconde s’élève à 120 euros et la carte pour résidence secondaire à 500 euros. Le service Stationnement est désormais installé avenue de l’Astronomie 12.

The post Ανανέωση κάρτας στάθμευσης μόνιμων κατοίκων: πως διαμορφώνονται οι τιμές ανά δήμο appeared first on .

Στην κορυφή των πιο ευάλωτων δήμων βρίσκονται οι γνωστοί «πυρήνες φτώχειας» της Πρωτεύουσας: Saint-Josse-ten-Noode (33%), Molenbeek-Saint-Jean (31,2%), Anderlecht (28%), Koekelberg (26,2%) και Schaerbeek (26,1%). Σε επίπεδο ευρύτερης πόλης, ο κίνδυνος φτώχειας στις Βρυξέλλες αγγίζει το 24,6%, ενώ άλλοι δήμοι – τόσο της πρωτεύουσας, όσο και γειτονικοί – καταγράφουν σημαντικές διαφοροποιήσεις: Saint-Gilles 23,9%, Evere 19,7%, Uccle 13,8%, Sint-Pieters-Woluwe 9,3%, Vilvoorde 10%, Wezembeek-Oppem 6,9%.

Αντίθετα, οι περιοχές με τον χαμηλότερο κίνδυνο φτώχειας βρίσκονται όλες στη Φλάνδρα: Zemst (3,4%), Gammerages (3,4%), Horebeke (3,5%), Rotselaar (3,5%) και Herne (3,5%). Στο άλλο άκρο του φάσματος, το χαμηλότερο διάμεσο εισόδημα καταγράφεται στο Saint-Josse-ten-Noode (20.815 ευρώ), ενώ ακολουθούν Farciennes, Charleroi, Liège και Dison.

Στον αντίποδα, η λίστα με τα υψηλότερα εισοδήματα παρουσιάζει μια εντυπωσιακή συγκέντρωση στη βελγική επαρχία Λουξεμβούργου: επτά δήμοι της βρίσκονται στην κορυφή — ένα φαινόμενο που εξηγείται κυρίως από την εγγύτητά τους στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, όπου χιλιάδες Βέλγοι εργάζονται και αμείβονται με σαφώς υψηλότερους μισθούς. Το Top 10 συμπληρώνουν τρεις φλαμανδικοίο δήμοι: Kraainem, De Pinte και Oud-Heverlee.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο καθορισμός του «εθνικού ορίου φτώχειας» βασίζεται στο 60% του διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος των βελγικών νοικοκυριών. Αυτό το εισόδημα περιλαμβάνει τόσο φορολογητέα όσο και μη φορολογητέα ποσά: επαγγελματικές απολαβές, κοινωνικές παροχές, συντάξεις, εισοδήματα από ακίνητα, αλλά και οικογενειακά επιδόματα ή εισοδήματα από κεφάλαιο. Πρόκειται για έναν δείκτη σχετικό, που αλλάζει ανάλογα με την οικονομική εξέλιξη του μέσου νοικοκυριού στη χώρα.

Η νέα χαρτογράφηση της Statbel επιβεβαιώνει τις ήδη γνωστές ανισότητες, αλλά αποτυπώνει επίσης τους βαθύτερους κοινωνικούς συσχετισμούς ανάμεσα στην πρωτεύουσα, τη Βαλλονία και τη Φλάνδρα. Οι διαφοροποιήσεις αυτές συνεχίζουν να θέτουν επιτακτικά ζητήματα κοινωνικής πολιτικής σε μια περίοδο όπου τα εισοδηματικά χάσματα διευρύνονται.

La géographie contrastée de la pauvreté en Belgique

Bruxelles et la Wallonie en première ligne, la Flandre largement épargnée

Les chiffres récemment publiés par Statbel dressent une carte de la pauvreté qui révèle de profonds contrastes entre les régions belges. La Région de Bruxelles-Capitale concentre la plupart des communes où le risque de pauvreté est le plus élevé, tandis que la Flandre occupe presque entièrement le bas du tableau.

À Bruxelles, plusieurs communes affichent des taux particulièrement préoccupants. Saint-Josse-ten-Noode dépasse les 33%, suivie de près par Molenbeek-Saint-Jean (31,2%) et Anderlecht (28%). D’autres communes illustrent la diversité socio-économique de la capitale : Saint-Gilles (23,9%), Evere (19,7%), Uccle (13,8%), ou encore Wezembeek-Oppem (6,9%) et Sint-Pieters-Woluwe (9,3%). En moyenne, le risque de pauvreté pour l’ensemble de Bruxelles atteint 24,6%.

En Flandre, la situation est radicalement différente. Les communes présentant les risques les plus faibles — Zemst, Gammerages, Horebeke, Rotselaar ou Herne — affichent toutes des taux avoisinant les 3 à 3,5%, illustrant un paysage économique plus stable et plus homogène.

L’analyse des revenus médians souligne un autre contraste frappant. Sept communes de la province du Luxembourg figurent parmi les localités les plus aisées du pays, un phénomène étroitement lié à la proximité du Grand-Duché, où de nombreux habitants bénéficient de salaires nettement supérieurs. Kraainem, De Pinte et Oud-Heverlee complètent ce groupe de tête.

À l’opposé, on retrouve dix communes francophones — dont six à Bruxelles — regroupant les revenus médians les plus bas. Saint-Josse-ten-Noode occupe une nouvelle fois la dernière place, avec un revenu médian d’à peine 20.815 euros, suivie par Farciennes, Charleroi, Liège et Dison.

Le seuil de pauvreté en Belgique est défini comme 60% du revenu médian des ménages, calculé sur la base des revenus disponibles — salaires, allocations, pensions, revenus locatifs ou du capital. Ce seuil varie donc en fonction de l’évolution générale des revenus dans le pays, ce qui en fait un indicateur dynamique plutôt qu’une ligne fixe.

En réunissant ces données, Statbel met en lumière un paysage social fragmenté, où les différences régionales s’expriment avec une clarté croissante. Entre Bruxelles confrontée à de lourdes difficultés structurelles, la Wallonie en transition et une Flandre plus stable, la lutte contre la pauvreté s’annonce comme l’un des défis majeurs des années à venir.

The post Ο χάρτης της φτώχειας στο Βέλγιο appeared first on .