Η έκθεση καθοδηγεί τους επισκέπτες στην ιστορία των βελγικών σιδηροδρόμων από λίγο πριν την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας μέχρι τη συνθηκολόγησή της το 1945. Ως ο μεγαλύτερος εργοδότης του Βελγίου και βασικός κόμβος για τις μεταφορές και τη βιομηχανία, η SNCB γρήγορα τέθηκε υπό τον έλεγχο των κατοχικών δυνάμεων. Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τους σιδηροδρόμους για να μεταφέρουν στρατιώτες, όπλα, πολιτικούς κρατούμενους και άτομα προς απέλαση στη Γερμανία και το Ανατολικό Μέτωπο.

«Η ιστορία της SNCB είναι μια ιστορία μεταξύ συνεργασίας και αντίστασης»

Παγιδευμένη μεταξύ συνεργασίας και αντίστασης, η SNCB υιοθέτησε αυτό που περιέγραψε ως «πολιτική του μικρότερου κακού». «Η ιστορία της SNCB είναι μια ιστορία μεταξύ συνεργασίας και αντίστασης», λέει ο Thierry Denuit, διευθυντής του Train World. Χαρακτηρίζει τη στάση της σιδηροδρομικής εταιρείας κατά τη διάρκεια εκείνων των ετών ως «μια γκρίζα ιστορία».

«Στην αρχή της κατοχής, οι Γερμανοί ανέλαβαν σχεδόν αμέσως τις λειτουργίες της εταιρείας», εξηγεί ο Denuit. «Αλλά οι επισκέπτες παρακολουθούν επίσης την περαιτέρω πορεία της SNCB κατά τη διάρκεια του πολέμου. Υπάρχουν μεγάλα τμήματα αφιερωμένα στις απελάσεις και στην αντίσταση κατά των κατακτητών».

Εκπαιδευτική αξία

Η έκθεση προσφέρει επίσης εκτενές διδακτικό υλικό, διαλέξεις, μαρτυρίες και ντοκουμέντα για τους σιδηροδρόμους υπό γερμανική κατοχή. Ήδη, περισσότερες από 300 σχολικές τάξεις από όλο το Βέλγιο έχουν προγραμματίσει επισκέψεις.

«Μπορούν να εργαστούν εδώ με εκπαιδευτικά πακέτα για να αναλογιστούν την ατομική ευθύνη και την ευθύνη της ίδιας της εταιρείας με παιδαγωγικό τρόπο», προσθέτει ο Denuit. «Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε πραγματικά να κατανοήσουμε ολόκληρη την ιστορία».

Η έκθεση είναι το άμεσο αποτέλεσμα μιας ακαδημαϊκής έρευνας για τον ρόλο της SNCB στις απελάσεις και τις μεταφορές κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η εταιρεία συνεργάζεται επίσης με την Kazerne Dossin, από όπου οι συλληφθέντες Εβραίοι και Ρομά στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να διατηρήσει ορατή αυτή τη «μαύρη σελίδα της ιστορίας», τόσο τώρα όσο και στο μέλλον.

Η έκθεση Train World βρίσκεται στο Schaerbeek των Βρυξελλών. Η έκθεση διαρκεί μέχρι τα τέλη Ιουνίου 2026 και είναι δωρεάν για επισκέπτες κάτω των 18 ετών, συμπεριλαμβανομένων σχολικών ομάδων.

Les chemins de fer belges sous l’occupation: entre collaboration et résistance

Pendant l’occupation allemande, la SNCB a continué à faire circuler des trains dans l’intérêt du pays, participant ainsi, malgré une résistance interne, aux déportations vers l’Allemagne et les camps, ce qui a révélé un profond dilemme moral entre collaboration et résistance.

Sous l’occupation allemande, les trains ont continué à circuler en Belgique. Les chemins de fer belges assuraient l’approvisionnement en matières premières et en denrées alimentaires, tenant ainsi entre leurs mains le sort de la population et de l’industrie.

Pour ce faire, les chemins de fer belges n’avaient d’autre choix que de fournir des services ferroviaires dans le cadre de l’effort de guerre du Reich. Mais la situation a rapidement commencé à se détériorer. Entre 1941 et 1944, les chemins de fer belges ont participé à la déportation de travailleurs forcés, de prisonniers politiques, de Juifs et de Roms vers l’Allemagne et les camps de l’Est. Malgré une forte résistance au sein de l’entreprise, les trains ont continué à circuler jusqu’au dernier jour de la guerre.

L’histoire des chemins de fer belges pendant cette période complexe est pleine de contradictions, montrant à la fois collaboration et résistance. Les dilemmes sont toujours d’actualité. Jusqu’où peut-on aller
dans la collaboration avec une dictature pour servir l’intérêt public ? Quand et de quelle manière est-il préférable de résister ?

Cette exposition s’inscrit dans le cadre du travail de mémoire de la SNCB/NMBS et s’appuie sur les recherches menées par le Centre d’étude de la guerre et de la société contemporaine sur le rôle des chemins de fer belges pendant la Seconde Guerre mondiale.

The post Το Train World στις Βρυξέλλες παρουσιάζει την έκθεση «Οι Βελγικοί Σιδηρόδρομοι υπό Κατοχή: ανάμεσα σε συνεργασία και αντίσταση» appeared first on .

Η ημέρα είναι γνωστή ως Ημέρα Νίκης στην Ευρώπη (Victory in Europe Day), ή απλώς V-E Day. Ωστόσο σε αρκετές χώρες γιορτάζεται την 9η Μαΐου λόγω του ότι η γερμανική παράδοση έγινε τη νύχτα της 8ης Μαΐου με αποτέλεσμα αφενός η είδηση να μεταδοθεί την επομένη,  αφετέρου στη Μόσχα ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα και ξημέρωνε η 9η Μαΐου.

Ως εκ τούτου, η 8η Μαΐου θεωρείται δημόσια αργία – έχοντας τον χαρακτήρα εθνικής επετείου – σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως για παράδειγμα στη Γαλλία, την Μεγάλη Βρετανία, την Πολωνία, την Αυστρία κλπ. Το Βέλγιο ωστόσο δεν τιμά την εν λόγω μέρα, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στην 11η Νοεμβρίου, η οποία είναι η ημέρα που υπογράφηκε η Ανακωχή του 1918 που τερμάτισε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Δεν ίσχυε όμως πάντα αυτό. Μέχρι το 1974, το Βέλγιο γιόρταζε κανονικά την 8η Μαΐου. Έκτοτε όμως, η μνήμη των πεσόντων τόσο του Α” Παγκοσμίου Πολέμου όσο και του Β” ΠΠ, γίνονται την 11η Νοεμβρίου, ημέρα που στο Βέλγιο είναι δημόσια αργία και πραγματοποιούνται οι τελετές μνήμης στη Στήλη του Κογκρέσου, παρουσία του Βασιλιά και τιμητικού αγήματος.

Ο λόγος που υπάρχουν αποκλίσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη όσον αφορά την αναγνώριση της 8ης Μαΐου συχνά καταλήγει σε απλά οικονομικά ζητήματα.

«Ο Μάιος είχε πολλές ημέρες αργίας και ως αποτέλεσμα, η οικονομική δραστηριότητα επιβραδύνεται απότομα», σχολιάζει ο Guy Zélis, ομότιμος καθηγητής ιστορίας στο UCLouvain.

«Οι οικονομολόγοι επεσήμαναν ότι, σε ορισμένες χώρες που η 8 Μαΐου έπαψε να είναι αργία, το ΑΕΠ αυξήθηκε από τη μια χρονιά στην άλλη, μετά την κατάργηση της αργίας. Ο λόγος συνδέεται επίσης με τη διαφορά στον εορτασμό στις διάφορες χώρες: είναι 8 Μαΐου στη Γαλλία, 9 Μαΐου στη Ρωσία, 5 Μαΐου στις Κάτω Χώρες, για παράδειγμα, επειδή τα εδάφη δεν απελευθερώθηκαν ταυτόχρονα. Έτσι, τελικά, δεν έχουμε έναν κοινό ευρωπαϊκό εορτασμό την ίδια ημέρα».

Το Βέλγιο απελευθερώθηκε από τους Ναζί το φθινόπωρο του 1944, καθιστώντας τον φθινοπωρινό εορτασμό του τέλους του Α” Παγκοσμίου Πολέμου πιο κοντά σε αυτή την περίσταση.

«Πρέπει να θυμόμαστε ότι το Βέλγιο απελευθερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1944 και αυτή η στιγμή απελευθέρωσης αναμφίβολα άφησε μεγαλύτερη εντύπωση στο μυαλό μας», δήλωσε η Catherine Lanneau, καθηγήτρια ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης.

«Για τους Γάλλους, η 8η Μαΐου παραμένει μια σημαντική στιγμή μνήμης, εορτασμού αυτής της νίκης επί του Ναζισμού, επειδή δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι η Γαλλία θα ανακτούσε την αύρα της και τη θέση της ως μεγάλη δύναμη. Υπάρχει λοιπόν μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία που μπορεί επίσης να εξηγήσει τη σημασία που διατηρεί αυτή η ημέρα για τους γείτονές μας».

Στο Βέλγιο, οι τελετές μνήμης που διοργανώνονται στις 8 Μαΐου είναι λιγότερο σημαντικές από τις αντίστοιχες της 11ης Νοεμβρίου, η οποία – όπως ήδη είπαμε- παραμένει δημόσια αργία.

«Με την πάροδο του χρόνου, η εστίαση έχει επίσης μετατοπιστεί στη λογική της ευρωπαϊκής οικοδόμησης και συμφιλίωσης, η οποία ίσως έχει επιβραδύνει τους εορτασμούς της 8ης Μαΐου», συμφωνούν οι δύο ιστορικοί.

Είναι γεγονός πως μια πολύ κοντινή ημερομηνία, η 9η Μαΐου, έχει θεσπιστεί (από το 1985) ως Ημέρα της Ευρώπης, και έκτοτε γιορτάζεται με διάφορους τρόπους σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και σε καμία δεν θεωρείται επίσημη αργία. Η 9η Μαΐου επελέγη σε ανάμνηση της Διακήρυξης Σουμάν (Schuman Declaration), που εκφωνήθηκε στις 9 Μαΐου 1950 από τον τότε Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν. Η πρότασή του θεωρείται το θεμέλιο της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς προέβλεπε τη δημιουργία μιας κοινής αρχής για την παραγωγή άνθρακα και χάλυβα — που οδήγησε τελικά στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (και προάγγελο της σημερινής ΕΕ).

Φέτος μάλιστα, το 2025, η Ημέρα της Ευρώπης αποτελεί μια ξεχωριστή περίσταση, καθώς γιορτάζονται τα 75 χρόνια από τη διακήρυξη Σουμάν, με τις επετειακές εκδηλώσεις να έχουν τον πρώτο λόγο τόσο στο Βέλγιο, τη Γαλλία και το Λουξεμβούργο (έδρα των περισσοτέρων ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων), αλλά και στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Μπορείτε να δείτε αναλυτικά τις εκδηλώσεις, εδώ.

The post Γιατί η 8η Μαΐου δεν είναι δημόσια αργία στο Βέλγιο και η επετειακή Ημέρα της Ευρώπης appeared first on .

Η περιοδική έκθεση «Eastory through their eyes» επιλέγει την Bastogne ως πρώτο σταθμό, πριν μεταφερθεί στην Τσεχία, την Πολωνία και τη Γερμανία. Αυτή η έκθεση είναι προϊόν του Ιδρύματος LRE, το οποίο στοχεύει στην ενίσχυση και διατήρηση της μνήμης του Β” Παγκοσμίου Πολέμου. Αποκαλύπτει τις ιστορίες δέκα ανδρών και γυναικών που έζησαν κατά τη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου. Η σχέση μεταξύ της Ανατολικής Ευρώπης και της Δυτικής Ευρώπης μετά τον πόλεμο σχολιάζεται επίσης, μέσω μαρτυριών πρώην βετεράνων ή άλλων συμμετεχόντων σε αυτές τις συγκρούσεις.

Θυμίζουμε ότι μέχρι πρότινος ο εναλλακτικός χώρος του μουσείου φιλοξένησε και τον René Miessen, τον διάσημο σκιτσογράφο. Το θέμα του πολέμου ήταν κυρίαρχο και σε αυτή την έκθεση, αναδεικνύοντας χαρακτήρες όπως ο Αδόλφος Χίτλερ ή ο στρατηγός Άντονι Μακόλιφ. Πρώην μέλος των Chasseurs Ardennais, ο βετεράνος ζωγράφιζε με πάθος μέχρι τον θάνατό του το 2000 σε ηλικία 88 ετών.

«Eastory through their eyes»

Πολεμικό Μουσείο Bastogne
Colline du Mardasson, 5 – 6600 Bastogne

Διάρκεια έκθεσης έως 09 Ιανουαρίου 2022

Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

The post «Eastory through their eyes», μία περιοδική έκθεση στο Πολεμικό Μουσείο της Bastogne appeared first on .

Οι τρεις νεαροί σταμάτησαν ένα τρένο που μετέφερε Εβραίους από τους Στρατώνες Dossin στο Mechelen (Επαρχία Αμβέρσας) τον Απρίλιο του 1943. Οι γερμανοί κατακτητές χρησιμοποιούσαν τους πρώην στρατώνες ως ενδιέμσο σημείο για την απέλαση του εβραϊκού πληθυσμού. Ο Robert Maistreau (τότε 22 ετών), ο Youra Livchitz (25) και ο Jean Franklemon (25) σταμάτησαν τη λεγόμενη ΧΧ (20η) αμαξοστοιχία που μετέφερε 1.636 ανθρώπους. Η ιστορία τους αναφέρεται στον τόμο του ιστορικού Marc De Geest, «Het XXste transport naar Auschwitz».

Οι τρεις νεαροί κρύφτηκαν σε θάμνους κατά μήκος της γραμμής που οδηγούσε το τρένο προς το Boortbeerbeek (Φλαμανδική Βραβάνδη) και χρησιμοποίησαν μια λάμπα πετρελαίου στις γραμμές για να ακινητοποιήσουν τον συρμό. Το μόνο όπλο τους ήταν ένα μικρό πυροβόλο.

Ο Γιούρα απέσπασε την προσοχή της ναζιστικής αστυνομίας που συνόδευε το τρένο, δίνοντας έτσι τον απαραίτητο χρόνο στον Ρόμπερτ να ανοίξει με δύναμη μια από τις πόρτες στη μέση της πομπής. 17 άτομα εβραϊκής καταγωγής κατάφεραν να πηδήξουν έξω, τα οποία και έλαβαν από τους τρεις αντιστασιακούς από ένα χαρτονόμισμα των 50 φράγκων έκαστος, ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν στις Βρυξέλλες την επόμενη μέρα.

Επτά από τους 17 συνελήφθησαν αργότερα και στάλθηκαν στο Άουσβιτς, ωστόσο δέκα άνθρωποι επέζησαν του πολέμου χάρη στον ηρωισμό των τριών παλικαριών.

Και οι τρεις ήρωες συνελήφθησαν αργότερα. Ο Γιούρα ήταν ένας από τους πολλούς αντιστασιακούς που εκτελέστηκαν στο σκοπευτήριο πίσω από το σημερινό κτίριο του VRT, το 1944. Ο Ρόμπερτ συνέχισε την αντιστασιακή του δράση στην περιοχή του Hainaut, κατέληξε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης (στο Μπέργκεν-Μπέλζεν) αλλά επέζησε, ενώ στην συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Κονγκό. Πέθανε το 2008. Ο Ζαν, είχε παρόμοια τύχη, αφού κι αυτός αρχικά κρατήθηκε αιχμάλωτος (στο Ζάξενχαουζεν) αλλά εντέλει κατέφυγε στην Ανατολική Γερμανία, όπου και εργάστηκε ως μουσικός σε φιλαρμονική ορχήστρα. Πέθανε το 1977.

The post Οι Βρυξέλλες τιμούν τρεις ήρωες του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, που σταμάτησαν ένα τρένο απέλασης appeared first on .

Η λεγόμενη Battle of the Bulge, δόθηκε στην Bastogne την οποία υπερασπίζονταν οι άνδρες της 101ης αερομεταφερόμενης αμερικανικής μεραρχίας, είχε ως αποτέλεσμα την απώθηση των Ναζιστικών στρατευμάτων, μέσω μιας μνημειώδους και άγριας αντίστασης.

Την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου πλήθος συγκεντρώθηκε στο κέντρο της πόλης για τις εορταστικές εκδηλώσεις, όπου αμερικανοί στρατιώτες παρέλασαν σε κεντρικό δρόμο της Bastogne, παρουσία μάλιστα της Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, Νάνσις Πελόζι.

H Nancy Pelosi με την βελγίδα πρωθυπουργό, Sophie Wilmès

Σε μια χαρακτηριστική κίνηση στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, πετάχτηκαν καρύδια από το δημαρχιακό μέγαρο, αποτίοντας φόρο τιμής με τον ευφάνταστο αυτό τρόπο στον Στρατηγό McAuliffe. Ο λόγος; Όταν οι γερμανοί πρότειναν την παράδοση των Αμερικανών στην Bastogne, o Στρατηγός Άντονι Μακόλιφ της 101ης αερομεταφερόμενης, τους απάντησε με το χλευαστικό «Nuts»! (κυριολεκτικά τα καρύδια, αλλά στην αργκό σημαίνει…»Αρχ..ια!»).

Η κορύφωση των εορτασμών θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου, με την επίσκεψη του Βασιλιά Φίλιππου στην Bastogne, από κοινού με τον γερμανό πρόεδρο Frank-Walter Steinmeier, τον αμερικάνο υπουργό Εθνικής Αμύνης, Mark Esper και την βελγίδα πρωθυπουργό Sophie Wilmes. Το παρόν αναμένεται να δώσει και ο πολωνός πρόεδρος, Andrzej Duda καθώς και αντιπροσωπείες από την Μεγάλη Βρετανία, τον Καναδά και την Γαλλία.

Αρχικά θα πραγματοποιηθεί κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του Mardasson ενώ στην συνέχεια η πομπή θα επισκεφθεί το στρατιωτικό Κοιμητήριο του Hamm, στο Λουξεμβούργο, εκεί όπου βρίσκεται το μνήμα του Στρατηγού Πάτον. Την πομπή θα υποδεχθεί ο Μεγάλος Δούκας του Λουξεμβούργου και ο Πρωθυπουργός του, Xavier Bettel.

Πηγή: vrt.be / dailymail.co.uk 

The post Bastogne: σήμερα η κορύφωση των εορτασμών για τα 75 χρόνια από τη Μάχη των Αρδεννών appeared first on .

Σε ένα από αυτά τα στρατόπεδα, στο Στούτχοφ της Πολωνίας (το σημερινό Στούτοβο) βρίσκονταν συγκεντρωμένες 6,000 γυναίκες εβραϊκής καταγωγής. Ανάμεσα στους δεσμοφύλακες του στρατοπέδου, συναντούσε κανείς όχι μόνο γερμανούς, αλλά και ρώσους, γάλλους και βέλγους στρατιώτες.

Στο πλαίσιο της εκκένωσης του στρατοπέδου, οι 6,000 γυναίκες μεταφέρονται στην πόλη Palmnicken, που βρισκόταν τότε υπό γερμανική κατοχή, κοντά στο σημερινό Καλίνινγκραντ της Ρωσίας. Σε μια πορεία υπό αντίξοες συνθήκες εν μέσω ψύχους, μεγάλο μέρος των κρατουμένων πεθαίνει στην διάρκεια της διαδρομής. Όσες γυναίκες επέζησαν, μεταφέρθηκαν στην παραλία του Palmnicken, στην Βαλτική Θάλασσα, όπου και εκτελέστηκαν.

Ανάμεσα σε αυτούς που διέπραξαν το έγκλημα αυτό είναι φυσικά και οι βέλγοι στρατιώτες. Όπως και οι άλλοι αλλοεθνείς που συμμετείχαν, δεν ήταν μέλη των SS. Συγκεκριμένα οι Βέλγοι, προέρχονταν κυρίως από την οργάνωση Todt, μια υπηρεσία υπεύθυνη για την κατασκευή δρόμων, που οι γερμανοί χρησιμοποίησαν για τις κατασκευές των υποδομών τους. Είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν επίσημες ενδείξεις πως βέλγοι συμμετείχαν μαζικά σε κάποιο έγκλημα πολέμου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, σε μια ομαδική σφαγή.

Στις όχθες του Palmnicken στέκει σήμερα ένα μνημείο, αφιερωμένο στις γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους εκεί. Όπως όμως αναφέρει κι ο ραβίνος του Καλίνινγκραντ, πρόκειται για ένα περιστατικό που σχεδόν είχε εξαφανιστεί από την συλλογική μνήμη. Κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει εξάλλου, που έχουν ταφεί οι γυναίκες αυτές.

Το RTBF, μέσω της έρευνας και του οδοιπορικού που πραγματοποίησε για να ρίξει φως στις λεπτομέρειες αυτής της σκοτεινής ιστορίας, μίλησε με πολλούς και αναδίφησε πολλά αρχεία και μαρτυρίες της εποχής. Ο δημοσιογράφος Alexys Chabounine κατάφερε να εντοπίσει ένα έγγραφο, 1600 σελίδων, που συνέταξαν τα γερμανικά δικαστήρια κατά την δεκαετία του ’60. Εκεί υπάρχουν μαρτυρίες και βεβαιώνεται η ύπαρξη και η παρουσία των βέλγων στη σφαγή του Palmnicken.

Σύμφωνα με τον Chabounine, κανείς δεν τιμωρήθηκε για το έγκλημα αυτό. Οι ξένοι άνδρες που συνόδευαν την πομπή ήταν 120 με 150. Υπήρχαν μαζί τους 20 γερμανοί αξιωματικοί, με επικεφαλής τον Fritz Weber. Ο Weber συνελήφθη αργότερα και κρατήθηκε, αλλά δεν πρόλαβε να δικαστεί, καθώς αυτοκτόνησε στο κελί του το 1965. Όσο για τους υπόλοιπους, κανείς εκ των ρώσων, γάλλων και βέλγων που υπήρξαν θύτες -αλλά και θύματα κατά μια έννοια- αυτής της θηριωδίας δεν δικάστηκε ή ενοχοποιήθηκε για τις πράξεις του.

To μόνο που θα μένει να επαναφέρει στην συλλογική μνήμη αυτή τη μαύρη σελίδα, είναι το μαρμάρινο μνημείο με τα υψωμένα χέρια, σε αυτή την απομακρυσμένη ακτή της Βαλτικής.

To μνημείο των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, στο σημερινό Yantarny (τέως Palmnicken) της Ρωσίας

Πηγή: lesoir.be / rtbf.be  

The post Η σφαγή του Palmnicken: ο ρόλος των βέλγων στρατιωτών σε μια μαύρη σελίδα της ιστορίας appeared first on .

Η 75η επέτειος της απόβασης των συμμάχων στη γαλλική Νορμανδία εορτάζεται με μεγάλες τιμές και με την παρουσία αρχηγών κρατών, με προεξάρχοντες τους προέδρους των ΗΠΑ και της Γαλλίας, αλλά και την βασίλισσα Ελισάβετ της Μεγάλης Βρετανίας.

Τι ακριβώς συνέβη, όμως, στη Νορμανδία τον Ιούνιο του 1944;

Η προετοιμασία της απόβασης

Την περίοδο εκείνη, η πλάστιγγα του πολέμου μεταξύ των ενωμένων εθνών, υπό την γενική καθοδήγηση της Μεγάλης Βρετανίας, της Σοβιετικής Ένωσης και των ΗΠΑ και του φασιστικού Άξονα Γερμανίας – Ιαπωνίας (η Ιταλία είχε συνθηκολογήσει) είχε αρχίσει να γέρνει εις βάρος του δεύτερου, ειδικά στην Ευρώπη.

Οι Σοβιετικοί προέλαυναν στο ανατολικό μέτωπο, στο νότο Βρετανοί και Αμερικάνοι είχαν αποβιβαστεί στην Ιταλία και καταλάμβαναν εδάφη προς το Βορρά. Ο πιο «γρήγορος» δρόμος προς την καρδιά της Γερμανίας ήταν εκείνος μέσω της κατεχόμενης από τους ναζί Γαλλίας.

Όμως, η απόβαση στη Γαλλία ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα που απαιτούσε προσεκτικό και λεπτομερή σχεδιασμό, καθώς η οχύρωση της βόρειας Γαλλίας από τους Γερμανούς ήταν άρτια.

Μήνες πριν την απόβαση στη Νορμανδία, οι συμμαχικές δυνάμεις εκτελούσαν πτήσεις στην περιοχή για να την καταγράψουν και να σχεδιάσουν την επιχείρηση.

Ακόμα και το BBC επιστρατεύτηκε, απευθύνοντας δημόσιο κάλεσμα στους ανθρώπους για να στείλουν φωτογραφίες και κάρτποσταλ των ευρωπαϊκών ακτών από τη Νορβηγία μέχρι τα Πυρηναία.

Μυστικές ομάδες ερευνούσαν τις ακτές ώστε να βρουν τις σωστές τοποθεσίες και πήραν μέχρι και δείγματα άμμου για να επιβεβαιώσουν ότι οι παραλίες μπορούσαν να αντέξουν των βάρος των συμμαχικών στρατιωτικών οχημάτων.

Μετεωρολόγοι, μαθηματικοί και επιστήμονες κάθε ειδικότητας επιστρατεύτηκαν για να οριστεί η ημερομηνία της επιχείρησης.

Το διάστημα 5 – 7 Ιουνίου κρίθηκε το καταλληλότερο για την απόβαση, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Βρετανού μαθηματικού Άρθουρ Τόμας, καθώς τότε η παλίρροια ήταν στο χαμηλότερο σημείο της και θα φαίνονταν τα κρυμμένα εμπόδια.

Η παραπλάνηση των Γερμανών

Οι σύμμαχοι γνώριζαν ότι θα έρχονταν αντιμέτωποι με μεγάλες δυνάμεις των Γερμανών, οι οποίοι περίμεναν την απόβαση. Έπρεπε, λοιπόν, η αλήθεια να ακολουθείται από ένα σωματοφύλακα ψευδών, όπως είχε δηλώσει ο τότε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Γουίνστον Τσόρτσιλ.

Έτσι, η προσπάθεια παραπλάνησης των Γερμανών για την ημέρα και το σημείο της απόβασης πήρε το κωδικό όνομα «επιχείρηση σωματοφύλακας».

Πληροφοριοδότες, στρατεύματα, οχήματα και αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν για να παραπλανηθεί η Γερμανία ότι η επίθεση των συμμάχων θα γινόταν οπουδήποτε αλλού εκτός από τη Νορμανδία.

Η απόβαση

Το έναυσμα για την επιχείρηση έδωσε ο Αμερικανός στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, αρχηγός των συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρώπη, προειδοποιώντας τους στρατιώτες ότι έχουν δύσκολη αποστολή καθώς ο εχθρός είναι καλά εκπαιδευμένος και εξοπλισμένος και ανθεκτικός στις μάχες.

Στις 5 Ιουνίου συμμαχικά πλοία ξεκίνησαν από την ανατολική Αγγλία με κατεύθυνση τις βόρειες ακτές της Γαλλίας.

Τα μεσάνυχτα της 5ης προς 6ης Ιουνίου, γνωστής και ως D-day, οι στρατιωτικές δυνάμεις των συμμάχων έφθασαν σε απόσταση αναπνοής από πέντε παραλίες στη βόρεια Γαλλία, που είχαν τα κωδικοποιημένα ονόματα Γιούτα, Ομάχα, Γκολντ, Τζούνο και Σουόρντ.

Οι συμμαχικές δυνάμεις έδρασαν συντονισμένα εξαπολύοντας εναέρια, θαλάσσια και χερσαία επίθεση και περίπου 156.000 στρατιώτες από τις ΗΠΑ, την Μεγάλη Βρετανία και τον Καναδά αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία στα πλαίσια της επιχείρησης Overlord, που άλλαξε την πορεία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το δυτικό ευρωπαϊκό μέτωπο.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας τα συμμαχικά πλοία βομβάρδιζαν τις θέσεις των Γερμανών, ενώ τα ξημερώματα τους συνέδραμαν τα μαχητικά αεροπλάνα της Μεγάλης Βρετανίας.

Με το πρώτο φως της αυγής αλεξιπτωτιστές έπεσαν επίσης στην πόλη Σεντ Μερ Εγκλίζ,η οποία ήταν η πρώτη γαλλική πόλη που απελευθερώθηκε από τους ναζί.

Στις 6.30 το πρωί αποβιβάστηκαν οι πρώτοι Αμερικανοί στρατιώτες στις παραλίες Γιούτα και Ομάχα και ακολούθησαν οι Βρετανοί και οι Καναδοί μία ώρα αργότερα στις παραλίες Γκολντ, Τζούνο και Σουόρντ.

Ο Γερμανός διοικητής Έργουιν Ρόμελ βρισκόταν σπίτι του γιορτάζοντας τα γενέθλια της γυναίκας του, όταν ειδοποιήθηκε για την απόβαση.

Στην Ομάχα οι Γερμανοί απάντησαν με πολυβόλα και εκατοντάδες στρατιώτες των συμμάχων έπεσαν νεκροί, δίνοντας στην συγκεκριμένη ακτή τον χαρακτηρισμό «ματωμένη».

Οι συμμαχικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να πάρουν την πόλη Καέν, η οποία αποτελούσε στόχο-κλειδί.

Ωστόσο, μέχρι το τέλος της ημέρας, τα στρατεύματα είχαν πάρει τις κατάλληλες θέσεις ώστε να αρχίσουν την προέλαση προς τη γαλλική ενδοχώρα.

Ο απολογισμός

Οι νεκροί από την επιχείρηση υπολογίζονται ανάμεσα σε 2.500 και 4.000 στρατιώτες για τους συμμάχους και περίπου 9.000 για το στρατόπεδο των ναζί.

Παρά τις απώλειες των συμμάχων και το γεγονός ότι δεν κατέλαβαν την Καέν, η επιχείρηση κρίθηκε επιτυχημένη και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την νικηφόρα έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για το αντιφασιστικό στρατόπεδο.

Έντεκα μήνες μετά την απόβαση, στις 9 Μαΐου 1945, η ναζιστική Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων.

Πηγή: euronews.com

The post Απόβαση στη Νορμανδία: Τι συνέβη στις 6 Ιουνίου 1944; appeared first on .

Ο βελγικός φορέας εκμετάλλευσης σιδηροδρόμων αναγνώρισε δημοσίως τη συμμετοχή του το 2012, με τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο Jannie Haek να τον χαρακτηρίζει ως «μαύρη σελίδα στην ιστορία της κοινωνίας».

Το Κοινοβούλιο θα ζητήσει τώρα από τη SNCB και το ομοσπονδιακό Υπουργείο Κινητικότητας και Μεταφορών να ανοίξουν τα αρχεία τους για μια πληρέστερη έρευνα σχετικά με το τι συνέβη.

Αντί να διακινδυνεύσει οικονομικές απώλειες και προβλήματα εφοδιασμού -όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το Βέλγιο το 1940- η SNCB επέλεξε να συνεργαστεί μαζί τους. Περίπου 26.000 Εβραίοι από το Βέλγιο απελάθηκαν από το Mechelen στους καταυλισμούς του Άουσβιτς-Μπίρκεναου μεταξύ 1942 και 1944. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η SNCB ναύλωσε 28 συρμούς προς τα στρατόπεδα.

Η Κυβέρνηση προετοιμάζει μια πιθανή πρόταση τόσο για την αναγνώριση της συμμετοχής της SNCB, όσο και για την αποζημίωση των συγγενών των θυμάτων, ανάλογα με το αποτέλεσμα της έρευνας.

Ο Nico Wouters, διευθυντής του ινστιτούτου CEGES, δήλωσε: «Γνωρίζουμε ήδη εδώ και πολύ καιρό ότι η SNCB βοήθησε στην απέλαση των Εβραίων, αυτό είναι σαφές, αλλά όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκαν τα τρένα προς την Ανατολή, τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, τις πιέσεις που άσκησαν οι Γερμανοί, τις διαπραγματεύσεις,  εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκο να τα προσδιορίσουμε. Έχουμε ήδη προσπαθήσει να βρούμε τα αρχεία της SNCB, ωστόσο δεν έχουμε σημειώσει μεγάλη πρόοδο».

Πηγή: thebulletin.com

The post Ανοίγει έρευνα για την συμμετοχή της SNCB στις απελάσεις προς τα κρεματόρια appeared first on .

Αυτό που ζητά το Βέλγιο είναι να ληφθούν μέτρα για να σταματήσουν οι πληρωμές συντάξεων και επιδομάτων που λαμβάνουν οι εν ζωή συνεργάτες του ναζιστικού καθεστώτος.

Ο υπουργός συντάξεων της βελγικής κυβέρνησης, Ντάνιελ Μπακελάιν (Daniel Bacquelaine) από την πλευρά του δήλωσε μέσω εκπροσώπου του στο BBC ότι συμμερίζεται αυτή την αγανάκτηση. Ωστόσο, αποδίδουν ευθύνες στη γερμανική κυβέρνηση που είναι αρμόδια για τις πληρωμές.

Το 1945, μετά την πτώση του Χίτλερ στη μάχη του Βερολίνου, 57.000 Βέλγοι καταδικάστηκαν για συνεργασία με τους Ναζί. Πολλοί είχαν στρατολογηθεί από τους SS και στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις της Βερμάχτ (Wehrmacht). Τα εγκλήματα που διεπράχθησαν εκείνη την περίοδο, έχουν γραφεί στην ιστορία.

Το αίτημα για να σταματήσουν οι πληρωμές γερμανικών συντάξεων είναι μια πρωτοβουλία από την Ομάδα Μνήμης (Memorial Group) των Βέλγων που επιβίωσαν των στρατοπέδων συγκέντρωσης και που θέλουν το σύγχρονο Βέλγιο να μη χάσει τη μνήμη των χρόνων της γερμανικής κατοχής. Αυτό που επίσης ζητούν είναι η σύσταση μιας διακυβερνητικής βελγο-γερμανικής επιτροπής που θα διερευνήσει την υπόθεση και θα αποκαλύψει τους παραλήπτες των προνομιών.

«Είναι θλιβερό. Το Βέλγιο δεν έχει πρόσβαση σε τέτοιες ενημερώσεις ή δεν θέλει να έχει. Αυτό που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι πως η σημερινή Ευρώπη, το Βέλγιο και η Γερμανία δεν μπορούν να ελέγξουν τα άτομα που χρηματοδοτούν», αναφέρει στο BBC o πρόεδρος της ομάδας, Πιέτερ Πωλ Μπάτεν (Pieter Paul Baeten).»

Σύμφωνα με τον Μπάτεν, που επέζησε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, ο Χίτλερ έδωσε το 1941 στους Βέλγους συνεργάτες του ναζιστικού καθεστώτος τη γερμανική υπηκοότητα. Για αυτό το λόγο δεν είναι γνωστό αν αυτά τα άτομα ζουν στο Βέλγιο ή στη Γερμανία, σήμερα.

Πηγή: cnn.gr

The post Το Βέλγιο καταγγέλλει ότι η Γερμανία δίνει συντάξεις σε πρώην συνεργάτες των Ναζί appeared first on .