Γάμος, μητρότητα, σταδιοδρομία, απώλεια και έρωτας έρχονται στο προσκήνιο μέσα από το συμπληρωματικό στυλ γραφής των δύο συγγραφέων που συντονίζουν τη συζήτηση σε ένα παιχνίδι φωτοσκίασης πραγματικότητας και μυθοπλασίας.

Πότε: Τρίτη, 5 Μαΐου 2026, 18:30 – 20.30 (προσέλευση στις 18:00)
Πού; Atelier Marcel Hastir, Rue du Commerce 51, 1000 Βρυξέλλες

Για δήλωση συμμετοχής, χρησιμοποιείστε τον σύνδεσμο ΧΩΡΙΣ ΜΕΪΚΑΠ – ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ… ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ

Τα βιβλία διατίθενται από το βιβλιοπωλείο Périple – Arts & Lettres Helléniques (Rue Froissart 115, 1040 Bruxelles)

The post «Χωρίς μεϊκάπ – Περί ανέμων και … διηγημάτων» από τη λέσχη βιβλίου του United Hellenic Women club appeared first on .

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή τα 125 + 1 χρόνια από τη γέννηση του Γιώργου Σεφέρη.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στο Université libre de Bruxelles (ULB), Campus Solbosch, Avenue Franklin Roosevelt, Bâtiment Α – Salle AY 2.112.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

O Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε τη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. και εκπόνησε διδακτορική διατριβή στη φιλοσοφία του δικαίου στην ίδια σχολή. Eίναι κάτοχος μεταδιδακτορικού τίτλου στην πολιτική ανθρωπολογία από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες, όπου εργάζεται ως μεταφραστής.

Η μέχρι σήμερα εκδοτική του παραγωγή περιλαμβάνει 8 βιβλία (περισσότερες πληροφορίες εδώ) στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά, καθώς και μεταφράσεις και συμμετοχές σε συλλογικούς τόμους. Ο ΑΣΙΑΤΗΣ ΣΕΦΕΡΗΣ είναι το τελευταίο του βιβλίο (περισσότερες πληροφορίες εδώ).

Le Cercle Hellénique de Bruxelles organise et vous invite à la présentation du livre d’Akis Gavrielides, *Le Séféris asiatique*, le vendredi 27 février 2026 à 18h30.

Cet événement se tient à l’occasion du 125e anniversaire de la naissance de Georges Séféris.

Il aura lieu à l’Université libre de Bruxelles (ULB), Campus Solbosch, Avenue Franklin Roosevelt, Bâtiment A – Salle AY 2.112.

Quelques mots sur l’auteur :

Akis Gavrielides est né en 1964 à Thessalonique. Diplômé de la Faculté de droit de l’Université Aristote de Thessalonique, il y a également soutenu sa thèse de doctorat en philosophie du droit. Il est titulaire d’un post-doctorat en anthropologie politique de l’Université de Macédoine. Depuis 1995, il vit à Bruxelles où il travaille comme traducteur.

À ce jour, il a publié huit ouvrages en grec et un en anglais, ainsi que des traductions et des contributions à des ouvrages collectifs. ASIATIS SEFERIS est son dernier livre.

The post Παρουσίαση του βιβλίου του Άκη Γαβριηλίδη «Ο ΑΣΙΑΤΗΣ ΣΕΦΕΡΗΣ» appeared first on .

Η εκδήλωση, που φιλοξενείται από τους ευρωβουλευτές, Γιώργο Αυτιά και Δημήτρη Τσιόδρα, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (EPP), είναι αφιερωμένη στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Αλέξη Πατέλη, πρώην επικεφαλής οικονομικού συμβούλου του Πρωθυπουργού της Ελλάδας, με τίτλο «Η Μεγάλη Επιστροφή – Ο δρόμος για την αξιοπιστία της Ελλάδας» (Greece’s Comeback: How a nation regained credibility).

Το βιβλίο επιχειρεί να χαρτογραφήσει τα καθοριστικά γεγονότα και τις στρατηγικές αποφάσεις που διαμόρφωσαν την πορεία της Ελλάδας προς την οικονομική και θεσμική αξιοπιστία την περίοδο 2019–2024. Μέσα από τεκμηριωμένες αναλύσεις και προσωπικές εμπειρίες, ο συγγραφέας φωτίζει τις πολιτικές επιλογές και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε η χώρα στην προσπάθειά της να αποκαταστήσει τη θέση της στην Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί παρουσία στελεχών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσώπων θεσμών και πολιτικών αναλυτών, ενώ για τους εξωτερικούς επισκέπτες απαιτείται προεγγραφή – η οποία ολοκληρώνεται 48 ώρες πριν από την εκδήλωση.

The post Η Μεγάλη Επιστροφή: Παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Πατέλη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο appeared first on .

Η προσεγμένη έκδοση του βιβλίου, με το εντυπωσιακό κίτρινο εξώφυλλο, έγινε τον Οκτώβριο του 2021, από την Κάπα Εκδοτική και η Επίκουρη Καθηγήτρια του τμήματος θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, κυρία Κατερίνα Διακουμοπούλου, υπογράφει το επίμετρο του θεατρικού αυτού έργου.

Αφορμή για την συζήτηση μας υπήρξε, μεταξύ άλλων, η εκτεταμένη αναφορά της Απόπειρας από τον Πρόεδρο του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ Γιώργο Π.Πεφάνη, στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών, κατά τη διάρκεια του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου για το Θέατρο του Ελληνισμού της Διασποράς.

Να σημειώσουμε πως το θεατρικό έργο «Η απόπειρα» παίχτηκε με επιτυχία στις Βρυξέλλες, σε πέντε sold-out παραστάσεις, από την νεοσύστατη θεατρική ομάδα Απόπειρα Project, στο Warehouse Studio Theatre, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Στασινόπουλου, τον Απρίλιο του 2022.

«Βαθιές αναπνοές, καθαρό οξυγόνο. Βαθιές αναπνοές, γάβγισμα στο κεφάλι. Κομμένες αναπνοές. Βουτιά στο βυθό. Χάπια…»

Από τις πρώτες λέξεις του εισαγωγικού σημειώματος του συγγραφέα, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί πως η βουτιά στον θεατρικό κόσμο της Απόπειρας θα είναι αναπόφευκτα άτσαλη. Η ανάγνωση του κειμένου του Δημήτρη Στασινόπουλου τρέχει σε γρήγορο ρυθμό, γεννάει με ευκολία εικόνες και οδηγεί, ακόμα πιο εύκολα, σε ένα κλειστοφοβικό συναίσθημα χωρίς περιθώρια για υπεκφυγές: Ψυχρά ανθρωποκεντρικό, βασισμένο σε ένα δυστοπικό ρεαλισμό, με γλώσσα συχνά οριακή, ακροβατεί με τη λογική για να φανερώσει στον αναγνώστη σκοτεινές αδυναμίες καθημερινών ανθρώπινων χαρακτήρων.

Κύριε Στασινόπουλε, καινούργια χρονιά, νέα σχέδια και πρωτότυπα δημιουργικά όνειρα για το 2024. Να κάνουμε μία απόπειρα για ευχές; προσωπικές, για τον πολιτισμό, για την ξεχωριστή κοινότητα μας στις Βρυξέλλες;

Αγαπητέ κύριε Δήμα, σας ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση να κουβεντιάσουμε για την Απόπειρα! Είστε πάντα στο πλευρό την κοινότητας μας και εισπράττουμε την στήριξη σας σε κάθε ευκαιρία. Ναι, ας κάνουμε την απόπειρα και να ευχηθούμε από καρδιάς σε όλο τον κόσμο υγεία, ευτυχία, αγάπη και χαρά!
Θα ήθελα πολύ αυτή την χρόνια να υπερισχύσει η ειρήνη και η ευημερία, να λάμψει ακόμα περισσότερο η καλοσύνη του ανθρώπου και να συνηθίσουμε όλοι μας να ακούμε ευχάριστα νέα για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη μας. Για την ξεχωριστή κοινότητα μας εδώ στις Βρυξέλλες, θα ήθελα να ευχηθώ πολλές θεατρικές και κάθε είδους καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δράσεις γιατί όπως και να το κάνουμε, έτσι συνδεόμαστε, έτσι εκφραζόμαστε και έτσι επικοινωνούμε! Είναι πάντα υπέροχο να βλέπουμε νέες καλλιτεχνικές εκφράσεις και να πειραματιζόμαστε και εμείς οι ίδιοι.

Συγγραφή, σκηνοθεσία, θεατρικός ρόλος: Ποια τα πεδία ελευθερίας που σας αφήνει η κάθε μία από τις διαφορετικές αυτές ιδιότητες και ποιος ο βαθμός έκθεσης σε αυτές;

Η κάθε ιδιότητα είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψω κομμάτια του εαυτού μου και να κάνω πολλές εσωτερικές αναζητήσεις που μόνο καλό μου κάνουν. Η συγγραφή είναι μια πιο μοναχική δραστηριότητα χωρίς όμως να σημαίνει απομόνωση γιατί κάθε φορά παρουσιάζεται ένα διαφορετικό σύμπαν δραματικών προσώπων και πράξεων το οποίο θέλει να επικοινωνήσει με το δικό μας. Η σκηνοθεσία και ο θεατρικός ρόλος είναι μια μορφή έκφρασης και συνεργασίας με ανθρώπους που έχουν την ανάγκη της δημιουργίας μέσω της φαντασίας. Η έκθεση είναι επιθυμητή ενώ η συλλογική εμπειρία και η διαπολιτισμική ερμηνεία της ζωής μας είναι ανακουφιστική. Όλοι είμαστε σκηνοθέτες, συγγραφείς και ηθοποιοί. Όλοι είμαστε εικαστικοί και δημιουργοί και ψάχνουμε να επικοινωνήσουμε και να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους. Η κάθε ενέργεια και σκέψη μας είναι μια απόπειρα επικοινωνίας ξεκινώντας από τον εαυτό μας.

Σε ποια ηλικία άρχισε η συγγραφή και πώς αυτή εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου;

Περίπου στα 33 ξεκίνησα να βάζω σκέψεις στο χαρτί, ή καλύτερα, στο κινητό, ενώ πήγαινα στην δουλειά όταν έμενα στην Αγγλία. Έπαιρνα κάθε μέρα 2 και 3 τρένα για να φτάσω στα γραφεία πελατών και έτσι άρχισα να γράφω τις σκέψεις μου και από τότε δεν έχω καταφέρει να τις βάλω σε μια σειρά!
Ήταν η ανάγκη μου να γνωρίσω διαφορετικούς κόσμους οπότε, έγραφα στο κινητό μου όσο ήμουν στα τρένα με τα οποία χαίρομαι πολύ να ταξιδεύω, και έτσι άρχισα να γράφω μικρές ιστορίες και μετά ξεκίνησα να δοκιμάζω να γράψω θεατρικά έργα και έτσι ήρθε και η Απόπειρα. Η καθηγήτρια Κατερίνα Διακουμοπούλου από την φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αναγνώρισε πρώτη την Απόπειρα ως ένα σημαντικό θεατρικό έργο του Νεοελληνικού Θεάτρου. Εκείνη υπήρξε η ουσιαστική κοινωνός του έργου στην Ελλάδα και της είμαι πραγματικά ευγνώμων.

Μπορούμε να μιλήσουμε για κάποιον αγαπημένο θεατρικό συγγραφέα και αν ναι πώς σας έχει επηρεάσει η δουλειά του;

Οποιαδήποτε έκφραση με επηρεάζει και δεν έχει να κάνει με το είδος, το μέγεθος ή το ύφος. Η επιρροή έρχεται από την ζωή, από τα βιώματα τα δικά μας και των άλλων. Νομίζω πως ο καθένας μας είναι ένα σύνολο εμπειριών και αναμνήσεων που θέλουν να επικοινωνούν με τις εμπειρίες άλλων. Αυτή η θέληση και η προσπάθεια είναι πολύ ενδιαφέρουσα και οτιδήποτε προκύπτει είναι επιρροή για μένα. Διαβάζω ό,τι βρίσκω και εκτίθεμαι όπου μπορώ, γιατί η ζωή είναι ο άνθρωπος και είναι αδύνατο να βγούμε από την ανθρωποκεντρική θεώρηση του κόσμου. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα αρνητικό γιατί το κέντρο του καθενός είναι ένα πόλος έλξης άλλων κέντρων και έτσι δημιουργούνται συλλογικότητες που κάνουν πράξεις, οι οποίες δημιουργούν έναν αντίκτυπο ο οποίος τελικά επηρεάζει έμμεσα ή άμεσα το σύνολο της ανθρωπότητας και του κόσμου που ζούμε. Είτε είναι μια παράσταση, ένα ποίημα, μια νουβέλα ή πολύ απλά ένας καθημερινός διάλογος στον φούρνο της γειτονιάς ή κάποιος που χορεύει στην στάση λεωφορείου ακούγοντας μουσική στα ακουστικά του. Για να απαντήσω στο ερώτημα σας, κύριε Δήμα, αγαπημένους συγγραφείς έχω πολλούς αλλά η επιρροή έρχεται από παντού.

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό ή εμπειρία που επηρέασε τη συγγραφή της Απόπειρας;

Ναι, πολλά! Ωστόσο, νομίζω πως το πιο σημαντικό είναι η παρατήρηση της κοινωνίας μας που ενώ έχει απελευθερωθεί από πολλές παθογένειες, εξακολουθεί να διατηρεί μέσα της μια εσωτερική πάλη μεταξύ ενοχής και χαράς η οποία γίνεται όλο και πιο έντονη και νομίζω ότι το βλέπουμε παντού. Θέλουμε να χαρούμε, να ευτυχίσουμε και να ζήσουμε με τον δικό μας τρόπο αλλά διαρκώς αυτο-τραυματιζόμαστε και τιμωρούμαστε. Η Απόπειρα προσπαθεί να συζητήσει αυτή την εικόνα με ένα διαφορετικό τρόπο.

Ποια είναι η δομή του βιβλίου και σε ποιο κοινό απευθύνεται;

Η δομή του θα έλεγα ότι είναι μια συνέχεια πράξεων προς μια τελική κατάσταση. Μια ανεξέλεγκτη πορεία ενός βαθιά ενοχικού ανθρώπου με ψυχική διαταραχή προς την φαινομενική επιθυμία του για αυτοτιμωρία. Νομίζω πως δεν απευθύνεται σε κάποιο κοινό συγκεκριμένα και έτσι, θα έλεγα ότι απευθύνεται σε όλους! Σε αυτό το σημείο, να σας πω ότι η απόπειρα εκδόθηκε από την ΚΑΠΑ εκδοτική το 2021 και θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Θοδωρή Κουλεδάκη και όλη την ΚΑΠΑ για την στήριξη και την άψογη συνεργασία!

Είναι καθαρά κείμενο θεατρικού έργου ή θα μπορούσε να πάρει και άλλες διαστάσεις;

Είναι ένα θεατρικό έργο που ασχολείται με τον άνθρωπο και το σύμπαν που κρύβει μέσα του. Ίσως όμως να μπορεί να γίνει κινηματογραφική ταινία.

Πώς αντιμετωπίσατε τη διαδικασία της δημιουργίας των χαρακτήρων σας;

Ήταν μια ευχάριστη ανακάλυψη  και τους είμαι ευγνώμων που μου συστήθηκαν! Τα δραματικά πρόσωπα υπάρχουν και μας παρουσιάζονται και μας συστήνονται γιατί θέλουν να επικοινωνήσουν την ζωή τους και τα βιώματα τους. Είναι συγκεκριμένες οι χρονικές περίοδοι που θέλουν να μας δείξουν και να μας ενημερώσουν. Νομίζω πως κάπως έτσι ήρθαν και είπαν: «Είμαστε και εμείς σε αυτό το σύμπαν. Για κοίτα τι γίνεται και εδώ».

Σε μία θεατρική πλοκή η οποία υπερβαίνει τον ρεαλισμό ποιο είναι το πιο πρωτότυπο ή αναπάντεχο στοιχείο της ιστορίας σας;

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι τέτοιο στην ιστορία. Ίσως θα μπορούσε να πει κανείς ότι η εμφάνιση ζώων που επηρεάζουν τις αποφάσεις και τις σκέψεις των ανθρώπων να είναι κάτι ενδιαφέρον. Σίγουρα όμως θα ήταν πιο ενδιαφέρον να μάθουμε πως το εισέπραξαν οι αναγνώστες και οι θεατές των παραστάσεων. Σε αυτό το σημείο θέλω να σας πω ότι Η Απόπειρα θα ανεβεί από την πολυδραστική ομάδα τέχνης Fabrica Athens σε σκηνοθεσία του Φάνη Κατέχου στην Αθήνα μέσα στο 2024!
Είναι μεγάλη μου τιμή και τους είμαι ευγνώμων! Πρόκειται για φοβερά ταλαντούχους ανθρώπους που θέλησαν να παρουσιάσουν το έργο στο κοινό της Αθήνας και ανυπομονώ με πολλή χαρά!

Ποιες είναι οι αλήθειες που μεταφέρονται μέσω αυτού του θεατρικού κειμένου;

Α, πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση! Το θέμα με την αλήθεια είναι πως, στα θέματα που καταπιάνεται το έργο, είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο και χωρίς να θέλω να αλλάξω την συζήτηση μας, νομίζω πως το κείμενο δεν προσπαθεί να μεταφέρει αλήθειες ως μια και μοναδική απάντηση σε κάποια ερωτήματα αλλά, θα ήθελα, να επιτρέψει στον αναγνώστη και θεατή να δώσει εκείνος τις απαντήσεις με βάση την δική του αλήθεια στα ερωτήματα που ενδεχομένως να αισθανθεί ότι εισπράττει. Για παράδειγμα, στο έργο υπάρχει μια σκηνή όπου μια αστυνομικός έχει κάνει απόπειρα αυτοκτονίας και έχει λιποθυμήσει και φωνάζουν ένα γιατρό για να την σώσει. Ο γιατρός που φτάνει εκεί ρωτάει: «Ξέρουμε αν θέλει να πεθάνει; Την ρωτήσατε αν θέλει να πεθάνει;». Η ερώτηση αυτή από μόνη της νομίζω πως ξεκινάει έναν διάλογο χωρίς όμως να πρέπει να υπάρχει μια σαφής τοποθέτηση από το κείμενο. Είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα όταν το νόημα ορίζεται από τον θεατή.

Ένα θεατρικό κείμενο με πολλά πρόσωπα και ρόλους. Υπάρχει κάποιο από αυτά που είναι πιο αγαπημένο ή που κερδίζει περισσότερο την δική σας προσοχή;

Το κάθε δραματικό πρόσωπο πέρασε στο χαρτί επειδή το ήθελε και επειδή επέμενε να αποτυπωθεί η αλήθεια του και οι πράξεις του. Είναι αδύνατο να ξεχωρίσω κάποιο γιατί όλα μαζί είναι το έργο. Όλες και όλοι νιώθουν, σκέφτονται και πράττουν και μας κάνουν να δημιουργούμε άποψη και γνώμη για αυτές και αυτούς. Άνθρωποι με ψυχική διαταραχή, ζώα με ανάγκη για επιρροή, ανθρώπινες σχέσεις που ίσως έχουν ξεπεράσει τα όρια και παρεξηγήσεις που μάλλον βάζουν τα πράγματα σε μια άλλη βάση. Αν το δούμε από την πλευρά του παρατηρητή, θα διαπιστώσουμε πως τα δραματικά πρόσωπα έρχονται να εκτεθούν και να μας επιτρέψουν να τα κρίνουμε. Νομίζω πως αυτό από μόνο του αξίζει την αγάπη μας.

Στο 1ο Διεθνές Συνέδριο για το Θέατρο του Ελληνισμού της Διασποράς έγινε ιδιαίτερη μνεία στην Απόπειρα. Τι θα πρέπει να υπογραμμίσουμε σε αυτά που ειπώθηκαν από τον Πρόεδρο του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ Γιώργο Π.Πεφάνη;

Το 1ο Διεθνές Συνέδριο για το Θέατρο του Ελληνισμού της Διασποράς, μια συνδιοργάνωση του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας Βελγίου και του Université Libre de Bruxelles, ήταν μια ιστορική στιγμή τόσο για το θέατρο της διασποράς όσο και για την κοινότητα μας. Ήταν μεγάλη μας τιμή που το συνέδριο επέλεξε να ξεκινήσει την διαδρομή του από τις Βρυξέλλες και είμαστε όλοι ευγνώμονες για αυτή την τιμητική πράξη του τμήματος Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και ευχόμαστε από καρδιάς μια δυναμική πορεία σε όλο τον πλανήτη. Η εισήγηση του κύριου Πεφάνη για την απόπειρα, ήταν μια βαθιά ανάλυση του έργου όπου στάθηκε τόσο στην φιλοσοφική πλευρά του όσο και στον ιδιαίτερο τρόπο γραφής του. Πιο συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Η ιδιαιτερότητα της Απόπειρας έγκειται στην απόπειρα, μοναδική καθ’ όσον γνωρίζω στην ιστορία της ελληνικής δραματουργίας, έκφρασης της ψυχικής διαταραχής μέσω του κωμικού στοιχείου, χωρίς βεβαίως καμία διάθεση φαίδρυνσης της πρώτης ή ρηχής εργαλειοποίησης του δεύτερου».

Σε προσωπικό επίπεδο, όταν το πρώτο μου εκδοθέν έργο λαμβάνει μια τόσο μεγάλη ακαδημαϊκή αναγνώριση, μόνο χαρούμενος και ευτυχής μπορώ να αισθάνομαι! Ευχαριστώ τον κύριο Πεφάνη πραγματικά από καρδιάς.

Ποια είναι η αγαπημένη σας σκηνή ή στιγμή στο έργο και γιατί;

Θα φανεί τετριμμένο αυτό που θα σας πω κύριε Δήμα αλλά όλες οι σκηνές είναι αγαπημένες μου γιατί παρουσιάζουν την εξέλιξη του συναισθηματικού κόσμου των δραματικών προσώπων. Η κάθε σκηνή έχει τον δικό της ρόλο στην εξέλιξη του έργου και συντελεί στην επιφόρτιση του περιβάλλοντος ώστε να καταλάβει ο θεατής το κάθε δραματικό πρόσωπο και να επιλέξει να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί του. Από την πρώτη σκηνή με την ανάκριση του Νίκου, στην σκηνή που δύο σεκιούριτι του νοσοκομείου μαλώνουν για το μέλλον τους και στις σκηνές όπου διάφορα ζώα παρελαύνουν και αφήνουν το στίγμα τους, μου είναι αδύνατο να ξεχωρίσω κάποια ως αγαπημένη.

Πρώτη απόπειρα θεατρικής σκηνοθεσίας στις Βρυξέλλες με ένα κείμενο δικό σας, πρωτότυπο. Γιατί θελήσατε να αρχίσετε με αυτόν τον τρόπο;

Και εγώ απορώ ακόμα! Η ιστορία είναι απλή. Όταν έκανα μια ανάγνωση του έργου στο σπίτι με φίλους και γνωστούς για να εισπράξω σχόλια και ένα πρώτο κύμα κριτικής και συζήτησης, δεν είχα σκοπό να ανέβει κάπου. Ήταν περισσότερο για να μαζευτούμε να περάσουμε όμορφα και να κάνουμε και μια ανάγνωση σαν μια ελαφριά μορφή κοινωνικής λίπανσης. Εκείνη την περίοδο συνεργαζόμουν με την θεατρική ομάδα ΘΕΣΠΙΣ Βρυξελλών και ο θιασάρχης και σκηνοθέτης Αριστείδης Λαυρέντζος μου πρότεινε να το σκηνοθετήσω εγώ. Σκέφτηκα πως σημασία έχει η κοινότητα και ήξερα ότι θα έχω, και όντως εισέπραξα, πολύ μεγάλη υποστήριξη από όλους τους συνεργάτες μου και τους ευχαριστώ από καρδιάς. Ήταν μεγάλη η πορεία της απόπειρας μέχρι να ανεβεί στο σανίδι των Βρυξελλών μιας και ήρθαν αρκετές προκλήσεις λόγω των καιρών και έγιναν πολλές αλλαγές και ανακατατάξεις αλλά τελικά ανέβηκε με επιτυχία σαν μια ανεξάρτητη και συλλογική οντότητα.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε ως συγγραφέας του κειμένου κατά τη δημιουργία της θεατρικής παράστασης;

Επειδή η σκηνοθεσία ήταν μια συλλογική προσπάθεια, διαπίστωσα πως η παράσταση άρχισε να έχει δική της ύπαρξη και στην αρχή ίσως να ήθελα να πάει κάπου συγκεκριμένα αλλά μετά διαπίστωσα πως ο δρόμος που φαίνεται να ακολουθεί είναι καλύτερος από αυτό που είχα στον μυαλό μου. Αυτό με έκανε να αποδεχτώ την νέα πρόταση, που όλοι μαζί χτίζαμε, και να την θαυμάσω και να την ενισχύσω γιατί έπαιρνε ζωή από όλους μας.

Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που αποκομίσατε από τη δημιουργία αυτού του θεατρικού κειμένου;

Ότι μου αρέσει πολύ να γράφω θεατρικά κείμενα. Ότι θέλω να γράφω γιατί μου αρέσει αυτός ο τρόπος έκφρασης και ότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα επικοινωνήσουμε μέσω των κειμένων. Νομίζω όμως πως όλοι γράφουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο γιατί είναι μια μορφή επικοινωνίας με τον εαυτό μας και με τους άλλους.

Ποια η σχέση σας με την κριτική που μπορεί να σας ασκηθεί;

Την επιζητώ την κριτική και έχω λάβει καλές και κακές κριτικές για τα έργα μου. Νομίζω ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό. Για αυτό και οργανώνω αναγνώσεις πριν υπάρξει σκέψη για παράσταση. Μια δομημένη συζήτηση και κριτική είναι πάντα εποικοδομητική για τον συγγραφέα. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι το έργο προσδιορίζεται από την κριτική που θα λάβει και ότι πρέπει να αντιδράσει σε αυτή. Προσωπικά με ενδιαφέρει να υπάρχει πάντα συζήτηση.

Επόμενο συγγραφικό βήμα;

Bρίσκομαι στην ολοκλήρωση ενός νέου θεατρικού έργου με μια πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία και θα ήθελα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας όταν είναι έτοιμο!

Θέλω να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτή την ουσιαστική συζήτηση!

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ | Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ (2021)

ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, ΣΕΛΙΔΕΣ 128
ΕΠΙΜΕΤΡΟ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Ο Νίκος θρηνεί για τον φόνο της συζύγου του και δεν μπορεί να διαχειριστεί τις δικές του ευθύνες. Ένας σκύλος έρχεται σπίτι του και προσπαθεί να τον πείσει να αυτοκτονήσει. Ο Νίκος συνδέει την πραγματικότητα με τον εφιάλτη και παίρνοντας συνεχώς τις λάθος αποφάσεις ολισθαίνει προς την καταστροφή του.

Η Απόπειρα είναι ένα θεατρικό έργο που παρουσιάζει, με σουρεαλιστικό τρόπο, την ψυχική ασθένεια του σύγχρονου ανθρώπου. Η βούληση των δραματικών προσώπων να βλάψουν τον εαυτό τους, η υστερία και η αυτοκτονικότητα επικρατούν. Ξεκινώντας από το σωστό και το λάθος, η Απόπειρα επιθυμεί να θέσει ερωτήματα για τον ορισμό της κοινωνικής αποδοχής ανατρέχοντας στις βασικές αρχές των ανθρώπινων σχέσεων. Γράφτηκε το 2017 στις Βρυξέλλες του Βελγίου και είναι το αποτέλεσμα μιας ανάγκης διερεύνησης της σχέσης μεταξύ της ψυχικής υγείας και την κοινωνικής αποδοχής.

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Δημήτρης Στασινόπουλος: «Κάθε ενέργεια και σκέψη είναι μια απόπειρα επικοινωνίας» appeared first on .

Κατερίνα Διακουμοπούλου, Γιάννης Οικονομίδης και Παναγιώτης Μέντης

Κατερίνα Διακουμοπούλου: «Oι παραστάσεις της θεατρικής ομάδας του ΛΕΒ, ο θεατρικός τους χώρους, χαρακτηρίζεται από ευρηματικότητα»

H επίκουρη καθηγήτρια του τμήματος θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ κυρία Κατερίνα Διακουμοπούλου αναφέρθηκε αρχικά στη μελέτη και το έντονο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον προς το θέατρο των διασπορών αναφέροντας παραδείγματα όπως η μελέτη του ινδικού και του ιταλικού θεάτρου στις ΗΠΑ, του κινεζικού θεάτρου στην Ευρώπη, η μελέτη του αφρικανικού θεάτρου σε χώρες όπως ο Καναδάς και άλλα. Αποτέλεσμα των μελετών αυτών αποτελεί ο εμπλουτισμός των ιστορικών θεατρικών γνώσεων σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Ιδιαίτερη μνεία έκανε η κυρία Διακουμοπούλου στις μελέτες που γίνονται για το ελληνόφωνο θέατρο της διασποράς το οποίο συναντάται σε πολλά μέρη του κόσμου από τα τέλη του 19ου αιώνα, με την παράλληλη γέννηση πολλών ελληνόφωνων θιάσων. Αναφορές έγιναν από την κυρία Διακουμοπούλου για τις διαφορετικές περιπτώσεις διασπορικού ελληνόφωνου θεάτρου από τις πρώτες κοινότητες της ελληνικής διασποράς στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μέχρι τη σύγχρονη εποχή σε πόλεις όπως το Ντουμπάι και βέβαια τις Βρυξέλλες, μία πόλη που χαρακτηρίζεται από πολυπολιτισμική έλξη, τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μικρόκοσμου, πόλη η οποία εμφανίζεται ως μοναδική ευκαιρία για τη μελέτη για την κατανόηση πολλών ευρωπαϊκών φαινομένων. Στη συνέχεια της ομιλίας της η κυρία Διακουμοπούλου αναφέρθηκε στον πλουραλισμό των θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών ο οποίος σχετίζεται με την καλλιτεχνική εξειδίκευση κάθε θιάσου. Αναφορικά με την δράση της θεατρικής ομάδας του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών η κυρία Διακουμοπούλου υπογράμμισε πως αυτή παράγει πολιτιστικές εκδηλώσεις οι οποίες δεν είναι αποκομμένες από τη ελληνική πραγματικότητα, τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και το μεταναστευτικό φαινόμενο, ενώ συμπλήρωσε πως οι παραστάσεις της θεατρικής ομάδας του ΛΕΒ και ο θεατρικός τους χώρος χαρακτηρίζεται από ευρηματικότητα, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, αυτό της λειτουργίας της μνήμης. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στα Αερόφυτα, το βραβευμένο έργο του Γιάννη Οικονομίδη και ανέλυσε στιγμιότυπα από το αντίστοιχο θεατρικό δρώμενο που παίχτηκε στις Βρυξέλλες τον Μάρτιο του 2023 σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου. Ιδιαίτερη μνεία έγινε από την κυρία Διακουμοπούλου στις εικαστικές δημιουργίες του Βασίλη Οικονομίδη οι οποίες στόλισαν το περιεχόμενο του βιβλίου και ανέδειξαν με περίτεχνο τρόπο το έργο του πατέρα του Γιάννη Οικονομίδη.

Στη συνέχεια της παρουσίασης το λόγο πήρε η κυρία Μαρία Καραχάλιου, η οποία διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο «Τα Αερόφυτα και πέντε θεατρικά ταχυδράματα»

Παναγιώτης  Μέντης: «Γνώρισα ένα συνάδελφο στην περιπέτεια του θεάτρου»

Η βραδιά παρουσίασης συνεχίστηκε με την ομιλία του προέδρου των θεατρικών συγγραφέων Ελλάδας κυρίου Παναγιώτη Μέντη ο οποίος αναφέρθηκε με λόγια καρδιάς για τη γνωριμία του με τον Γιάννη Οικονομίδη η οποία έγινε στο πλαίσιο μιας σειράς συναντήσεων θεατρικής γραφής την οποία διοργάνωσε η Ανοιχτή Τέχνη και ο Αλέξανδρος Ασωνίτης. Στη συνέχεια ο πρόεδρος των θεατρικών συγγραφέων μίλησε για τον χαρακτήρα του συγγραφικού θεατρικού έργου του Γιάννη Οικονομίδη, για τα Αερόφυτα και την συνειδητοποίηση, από την πρώτη ανάγνωση του κειμένου, τής θεατρικής αξίας που αυτό το έργο «κρύβει» και η οποία φανερώνεται όταν αυτή γίνεται παράσταση: » Είναι ένα έργο που είναι και θα μείνει στη θεατρική βιβλιογραφία ως ένα κείμενο δυνατό και μοναδικό ανάμεσα σε όσα έχουν γραφτεί για την υπόθεση του ανθρώπινου ξεριζωμού»

«Μείναμε από Βενζίνη» από την Αννα-Μαρία Λυμπεροπούλου και τον Στρατή Πανούριο.

Ένα απολαυστικό αυτοσχεδιαστικό δεκάλεπτο θεατρικού αναλογίου είχαν την τύχη να απολαύσουν οι παρευρισκόμενοι στην αίθουσα Ανοιχτής Τέχνης από την Αννα-Μαρία Λυμπεροπούλου και τον Στρατή Πανούριο. Με τρόπο εκφραστικό και ευρηματικό παρουσίασαν το ταχύδραμα «Μείναμε από Βενζίνη» από το βιβλίο του Γιάννη Οικονομίδη «Τα Αερόφυτα και πέντε θεατρικά ταχυδράματα».

Στο κλείσιμο της όμορφης αυτής βραδιάς τον λόγο πήρε ο Γιάννης Οικονομίδης, ο οποίος με τη σειρά του, αρχικά ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους φίλους για την παρουσία τους ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε στη σχέση αγάπης αλλά και την ισορροπία ανάμεσα στην επιστήμη την οποία υπηρετεί και στην αγάπη του για την λογοτεχνία. Τέλος, αναφέρθηκε και ευχαρίστησε όλα τα πρόσωπα τα οποία συνέβαλαν τόσο στην έκδοση του βιβλίου όσο και στην οργάνωση της παρουσίασης του βιβλίου στην αίθουσα της Ανοιχτής Τέχνης.

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος για τον Γιάννη Οικονομίδη

Τιμητική αναφορά στον Γιάννη Οιοκονομίδη και το θεατρικό του σύγγραμμα «Τα Αερόφυτα και πέντε θεατρικά ταχυδράματα» έκανε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες συγγραφείς και κριτικούς θεάτρου ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε άρθρο του στην εφημερίδα τα ΝΕΑ, μία μέρα μετά την παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα, με τίτλο «Αναζήτηση ράμπας». Μεταξύ άλλον σκέψεων πάνω στην «μεγάλη σιωπή γύρω από το ελληνικό δραματολόγιο» του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος γράφει: «Και ξαφνικά η απόλυτη σιωπή, τουλάχιστον σε έργα της νεότερης δραματουργίας μας. Έχω στα χέρια μου μια εξαίρετη έκδοση της Κάπα Εκδοτικής με μερικά έργα του Γιάννη Οικονομίδη, που ζει μόνιμα στις Βρυξέλλες, με πρόλογο της καθηγήτριας του ΤΘΣ του ΕΚΠΑ Αικατερίνης Διακουμοπούλου και του θαυμάσιου συγγραφέα και προέδρου της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων Παναγιώτη Μέντη. Ο Γιάννης Οικονομίδης τιμά μια έξοχη νεοελληνική παράδοση της δραματουργίας μας. Και όπως θα έπρεπε να ελπίζει κανείς, να τα δει στη σκηνή σε μια εποχή δραματουργικής στέγνας, κυκλοφορούν σε βιβλίο. Στο εκτεταμένο έργο «Τα αερόφυτα & Πέντε θεατρικά ταχυδράματα» ο Οικονομίδης καταγράφει τα σύγχρονα θεατρικά αδιέξοδα με τόση γνώση της θεατρικής γραφής. Γρήγοροι διάλογοι, καθημερινός ρυθμός, τρέχοντα λεξιλόγια για τα μείζονα αδιέξοδα του σημερινού μας βίου.»

Αννα-Μαρία Λυμπεροπούλου, Γιάννης Οικονομίδης, Μαρία Καραχάλιου, Στρατής Πανούριος

Φωτογραφίες, βίντεο: Newsville.be

The post Έγινε με επιτυχία η παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Οικονομίδη στην Αθήνα appeared first on .

Σε κάτι παραπάνω από 80 σελίδες ο αναγνώστης του βιβλίου θα διαβάσει αρχικά «Τα Αερόφυτα», τα οποία αποτελούν τον κορμό του βιβλίου, ένα θεατρικό μονόπρακτο που για πρώτη φορά παίχτηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2022 στον διεθνή διαγωνισμό Analogio International Festival 2022 με θεματικό τίτλο “Crossing Borders” στο πλαίσιο της επετείου μνήμης για τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή και απέσπασε το Α’ βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου.

Στις Βρυξέλλες είχαμε τη χαρά να το απολαύσουμε σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου στην βραδιά θεατρικού Αναλογίου «Θεατρικοί Δημιουργοί στις Βρυξέλλες» τον Μάρτιο του 2023 στο Centre Communautaire ‘Jolis Bois’, σε μία εκδήλωση που οργάνωσε ο Τάσος Νυχάς με το Ελληνικό Θεατρικό εργαστήρι (ΕΘΕ) σε συνεργασία με τον Κύκλο.

Στη συνέχεια του βιβλίου ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διαβάσει πέντε ταχυδράματα: «Την ημέρα που νικήσαμε τον φόβο» μονόπρακτο που αποτελεί μέρος του σπονδυλωτού έργου του Γιάννη Οικονομίδη «Ο Άστεγος τ” Ουρανού» (2015), το «Extremely low battery», «Τα γάντια», το «Μείναμε από βενζίνη» και τέλος το «Αντιφωνήσεις στη Μαρία-Νεφέλη».

Ανάμεσα στις σελίδες των θεατρικών αυτών κειμένων οι εικαστικές συνθέσεις του Βασίλη Οικονομίδη ενδυναμώνουν την ενέργεια των λέξεων και των μηνυμάτων του συγγραφέα.

Αυτή η συνέντευξη, με τον συγγραφέα Γιάννη Οικονομίδη, εκτελεί χρέη μίας πρώτης παρουσίασης του βιβλίου αυτού, λίγες μέρες πριν την επίσημη εκδήλωση παρουσίασης στην Αθήνα, στην Ανοιχτή Τέχνη.

Αντικειμενική δυσκολία στη σημερινή μας κουβέντα αποτελεί η προσπάθεια μου να οριοθετήσω τη συνέντευξή μας με τον Γιάννη Οικονομίδη στις σελίδες του βιλίου που κρατάω στα χέρια μου, αγοώντας, για λίγο, το απεριόριστο εύρος ανάλυσης που απλόχερα προσφέρουν «Τα Αερόφυτα και τα πέντε ταχυδράματα».

Στη σκέψη μου, τα θεατρικά γραφόμενα του Γιάννη Οικονομίδη θα μπορούσαν να γίνουν με ευκολία αντικείμενα ακαδημαϊκής τροφής για πολιτικές, κοινωνικές και φιλοσοφικές επιστήμες.

Tα «Αερόφυτα», Θέατρο Αλίκη, Αθήνα (Σεπτ 22), σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη. Επαιξαν οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Πασσάς, Βασιλική Διαλυνά, Γεωργία Κυριαζή, Σωτήρης Δούβρης και Αλέξανδρος Τούντας.

Κύριε Οικονομίδη, διανύοντας τις πρώτες μέρες της νέας χρονιάς, θα θέλαμε να σας ζητήσουμε στην αρχή αυτής της συνέντευξης τις δικές σας ευχές και σκέψεις για τον ελληνικό πολιτισμό και γράμματα.

Όπως κάθε χρόνο ας κοιτάξουμε τη νέα χρονιά με αισιοδοξία. Οι ευχές μας σε προσωπικό επίπεδο είναι για τον καθένα μας Υγεία, Όμορφες προσωπικές στιγμές και πρωτότυπες δημιουργίες. Σε παγκόσμιο επίπεδο ευχόμαστε Ειρήνη, Δημοκρατία, Λιγότερη ανέχεια και ανισότητα και λιγότερες φυσικές καταστροφές.

Με μια πιο κριτική ματιά θα έλεγα ότι υπάρχουν πολλές προκλήσεις για τον επόμενο χρόνο και τις χρονιές που έπονται. Η τάση είναι τέτοια που σε ορισμένες  περιοχές του πλανήτη κάποιοι θα απολαύσουν νέα επιτεύγματα των επιστημών και της τεχνολογίας. Δυστυχώς όμως για συνανθρώπους μας άλλων περιοχών του πλανήτη η παγκόσμια ανέχεια και ανισότητα θα τους φέρει σε ακόμα πιο δύσκολη θέση. Αυτό φυσικά θα χειροτερεύει όσο «Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος», όπως θα μας έλεγε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, αποτελεί μεθοδολογία για να λύνει τα παγκόσμια οικονομικά προβλήματα. Έτσι κάποιοι απελπισμένοι θα πάρουν τον παρακινδυνευμένο δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης. Μερικοί θα επιβιώσουν όπως τα Αερόφυτα. Άλλοι πάλι θα απομονωθούν στις παρυφές των μεγαλουπόλεων. Τέλος για όλους μας, προνομιούχους ή μη, σε εμπόλεμη ή σε ειρηνική ζώνη κτυπά η καμπάνα της κλιματικής αλλαγής.

Αυτά και άλλα θέματα μπορεί να προσεγγίσει και η επιστήμη αλλά και η Τέχνη. Η προϋπόθεση και στην μία περίπτωση αλλά και στην άλλη είναι η συνύπαρξη στοιχείων Ήθους και της Ηθικής.

Το γεγονός ότι σε κάποιους ξημερώνει μια άλλη φωτεινή ημέρα είναι ένα θετικό γεγονός. Ας σκεφτούμε λίγο από αυτό το φως, να το μοιραστούμε με κάποιους που ζουν στο σκοτάδι.

Όπως θα λέγαμε, τα Αερόφυτα μας δείχνουν πώς να επιβιώνουμε…

Ποια εσωτερική ανάγκη σας ωθεί στη συγγραφή και πως έχει εξελιχθεί αυτή η συγγραφική ενασχόληση στο πέρασμα του χρόνου;

Έχω την εντύπωση ότι «έγραφα» από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πολλά είδη του λόγου με ενδιέφεραν. Μου άρεσε κυρίως η μικρή συμπυκνωμένη φόρμα. Τώρα, γιατί τα γραπτά μου δεν είδαν ποτέ τα στοιχεία του τυπογραφείου, είναι μια άλλη ιστορία.

Από το 1998 και μετά αυτή η ανάγκη καλύφθηκε από την γραφή θεατρικών δρώμενων στο πλαίσιο της Θεατρικής Ομάδας του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών. Το γεγονός ότι τα κείμενα αυτά έβλεπαν τους προβολείς της σκηνής,  με ικανοποιούσε.

Πριν από την έκδοση του βιβλίου «Τα Αερόφυτα και πέντε θεατρικά ταχυδράματα», για το οποίο συζητάμε σήμερα, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε πως η συγγραφή αποτελούσε για εσάς μία εσωτερική πνευματική ενασχόληση; Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα όταν τα κείμενα σας εκτίθενται στο ευρύ κοινό μέσα από την έκδοση ενός βιβλίου;

Όντως, επρόκειτο για μια προσωπική ανάγκη η οποία εκτονωνόταν σε αλληλογραφία, προσωπικά ημερολόγια, προσωπικές σημειώσεις ακόμα και ποιήματα που έμειναν στο συρτάρι.. Πάντοτε πίστευα πως η έκθεση κάποιου σε μια έκδοση είναι μια σημαντική πράξη που λίγοι έχουν το χάρισμα να καταθέσουν ένα κείμενο που να αξίζει να το διαβάσουν κάποιοι άλλοι.

Καμιά φορά είναι θέμα συγκυρίας, να προωθηθείς στη δημοσίευση κάποιου κειμένου. Στην περίπτωση του βιβλίου μου, το κείμενο των «Αεροφύτων» είχε βραβευτεί στον θεατρικό διαγωνισμό «Διεθνές Αναλόγιο». Κάτι ανάλογο συνέβη και με τα «Ταχυδράματα». Είχαν επαινεθεί από τον κ. Παναγιώτη Μέντη, θεατρικό συγγραφέα σε ένα σεμινάριο δημιουργικής θεατρικής γραφής. Με ενθάρρυναν στην δημοσίευση των κειμένων η καθηγήτρια ΕΚΠΑ, κα Αικατερίνη Διακουμοπούλου και ο κ. Μέντης και σε προσωπικό επίπεδο η κα Μαρία Καραχάλιου. Ήταν ενθαρρυντικό, επίσης, που δέχτηκε να τα δημοσιεύσει η Κάπα Εκδοτική. Ένας εκδοτικός οίκος, υψηλής αισθητικής, που εξειδικεύεται στο θέατρο, ελληνικό και διεθνές, όπως και σε θεατρολογικές μελέτες.

Η δημοσίευση, λοιπόν, είναι μια συμβολική καταξίωση έστω και σε προχωρημένη ηλικία. Η συνεργασία με τον γιο μου, εικαστικό Βασίλη Οικονομίδη, που κόσμησε την έκδοση με εικαστικές δημιουργίες εμπνευσμένες από τα κείμενα, αποτελεί ακόμα ένα συναισθηματικό στοιχείο στο γεγονός της έκδοσης του βιβλίου.      

Ποιο ήταν το κίνητρο της συγγραφής του βιβλίου και σε ποιο αναγνωστικό κοινό στοχεύετε;

Το κίνητρο δεν ήταν η συγγραφή του βιβλίου. Το κίνητρο ήταν η συμμετοχή μου στον θεατρικό διαγωνισμό του Αναλογίου. Το γεγονός ότι «Τα Αερόφυτα» διακρίθηκαν σε μια βραχεία λίστα, παρουσιάστηκαν στο θεατρόφιλο Αθηναϊκό κοινό το φθινόπωρο 2022 και τους απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο ήταν μια καταξίωση της πολύχρονης ασχολίας μου με το «θέατρο». Θα έλεγα πως η καταξίωση αυτή συμπληρώθηκε με την παρουσίαση του έργου και στο ελληνόφωνο κοινό των Βρυξελλών.

Η δημοσίευση στοχεύει να γίνει γνωστό σε ένα ευρύτερο κοινό και με την ευχή να παρουσιαστεί σε μορφή θεατρικού έργου (όχι αναλογίου) και να δεχτεί και την δοκιμή της κριτικής.

«Αερόφυτα» από την θεατρική ομάδα του ΛΕΒ σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου στις Βρυξέλλες με τους Γιώργο Λιόλιο, Γαλάτεια Γιαλιτάκη, Χρήστο Παναγιωτακόπουλο, Δημήτρη Πουρνιά (έπαιξαν επίσης οι Ηλίας Κοντέας και Σόνια Καρασσαβίδου)

Ο αναγνώστης του βιβλίου έρχεται αρχικά « αντιμέτωπος» με τα «Αερόφυτα», ένα κείμενο ήδη βραβευμένο, όπως ειπώθηκε, ως θεατρικό μονόπρακτο και από το οποίο έχετε επιλέξει τις λέξεις που βρίσκονται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου σας: «Το ξερίζωμα είναι ξερίζωμα. Με όποιο τρόπο και να γίνει πονάει». Πως συνδέεται η καταγραφή της βιωματικής μνήμης με την προσπάθεια αφύπνισης απέναντι στις σύγχρονες δυστοπικές κοινωνικο-πολιτικές προκλήσεις;

Το θέμα του αποτυπώματος της μνήμης με έχει απασχολήσει και σε άλλες δοκιμές της γραφής μου. Η βιωματική μνήμη πονάει, αλλά και η αμνησία ή η λησμονιά δεν είναι λύση. Ο πόνος μπορεί να λειτουργήσει σαν εφαλτήριο για να κατανοήσουμε κάποια πράγματα, να πάρουμε μια θέση απέναντί τους και, αν μπορέσουμε, να πράξουμε δεόντως. Αυτό είναι που λέτε «προσπάθεια αφύπνισης απέναντι στις σύγχρονες δυστοπικές κοινωνικο-πολιτικές προκλήσεις».

«Αερόφυτα παντού», καταλήγει το βραβευμένο μονόπρακτο. Η μετακίνηση του ανθρώπου αποτελεί μέρος της ανθρωπολογικής του κληρονομιάς. Άλλοτε γίνεται βίαια και άλλοτε από μια άλλη εσωτερική ανάγκη. Μέσα στα δυστοπικά φαινόμενα της εποχής μας είναι η μορφή της σύγχρονης μετανάστευσης η οποία δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες. Εδώ το θέμα έχει δύο σκέλη: η αιτία της βίαιης μετατόπισης και ο τρόπος κοινωνικής άμβλυνσης του φαινομένου. Το πρώτο είναι θέμα παγκόσμιων οικονομικών και γεωπολιτικών παιχνιδιών. Το δεύτερο έγκειται στην ικανότητα προσαρμογής και ενσωμάτωσης μέσα σε ένα νέο περιβάλλον. Τα αερόφυτα έχουν και μνήμη και πονούν στο ξερίζωμα τους αλλά, λόγω των επιφανειακών ριζών τους, επιβιώνουν ακόμα και στα πιο αφιλόξενα περιβάλλοντα.

Τον Μάρτιο του 2015 είχαμε την τύχη να απολαύσουμε στις Βρυξέλλες το σπονδυλωτό έργο «Ο Άστεγος τ΄ ουρανού» σε πρωτότυπο δικό σας κείμενο, έργο το οποίο παρουσιάστηκε από τη Θεατρική Ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών. Σήμερα φιλοξενείται στο βιβλίο, ένα μέρος αυτού, το ταχύδραμα «Την ημέρα που νικήσαμε τον φόβο». Ποιο ήταν το αρχικό κίνητρο συγγραφής του κειμένου και γιατί επιλέξατε να το συμπεριλάβετε στο βιβλίο σας σχεδόν μία δεκαετία μετά;

Στο σπονδυλωτό θεατρικό μου έργο «Ο Άστεγος τ΄ ουρανού» τα κείμενα συνδεόντουσαν μεταξύ τους με την ποίηση του Γιάννη Κοντού. Όλα τα σπονδυλωτά μέρη, εκτός αυτού που αναφέρατε,  είχαν την έμπνευση τους σε κείμενα λογοτεχνικά ή δημοσιογραφικά. Το ταχύδραμα «Την ημέρα που νικήσαμε τον φόβο» ήταν προϊόν προσωπικής έμπνευσης και γραφής. Η δε θεματολογία του, έστω και οκτώ χρόνια μετά, παραμένει επίκαιρη με μια γκροτέσκα  πινελιά από το όχι πολύ μακρινό μας παρελθόν.

Στην έκδοση του βιβλίου κατέθεσα στον εκδότη κείμενα τα οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη, συνδέονται υποδορίως με τα «Αερόφυτα». Με την πρώτη ματιά φαίνονται, κείμενα ανεξάρτητα μεταξύ τους. Κατά κάποιο τρόπο, είναι ανεξάρτητα γιατί γραφτήκαν σε ανύποπτο χρόνο και για διαφορετικούς λόγους. Διαβάζοντας τα, είδα κι εγώ, όπως και άλλοι που τους τα εμπιστεύτηκα, την υποδόρια γραμμή και αγωνία που τα συνδέει.

Στο τρίτο κατά σειρά ταχύδραμα με τίτλο «Extremely low battery» ο αναγνώστης θα συναντήσει, για ακόμα μία φορά, με τρόπο περίτεχνο, το θέμα της μνήμης σε ένα πλαίσιο ενός όχι και τόσο μακρινού μέλλοντος. Πόσο δυσδιάκριτα πιστεύετε πως θα γίνουν τελικά τα όρια του τρίπτυχου επιστήμη, τεχνολογία, ήθος;

Είναι ενδιαφέρον ότι το ταχύδραμα αυτό γράφτηκε προτού εντρυφήσω στο τεχνικό και ηθικό μέρος της «Τεχνητής Νοημοσύνης». Τα στοιχεία τα οποία  λειτούργησαν ήταν δύο. Η ηθική και ψυχολογία της τεχνολογίας και  η διάρκεια της βιωματικής μνήμης.

Η κόρη μου, ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο, ζει και εργάζεται στο Brisbane της Αυστραλίας. Μελετώντας τον παγκόσμιο χάρτη θα συνειδητοποιήσει την απόσταση. Φυσικά μου λείπει…αλλά όχι τόσο όσο θα μου έλειπε σε προηγούμενες εποχές. Η νέα τεχνολογία προσφέρει την ψευδαίσθηση ότι τα 15000 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν εκμηδενίζονται. Μπορούμε να επικοινωνούμε ανά πάσα στιγμή για τα πιο προσωπικά και καθημερινά πράγματα χωρίς προσπάθεια ή κόστος. Είναι φορές που νιώθω τύψεις ότι ο πόνος του αποχωρισμού αμβλύνεται από την ψευδαίσθηση της εικόνας.

Το δεύτερο στοιχείο του ταχυδράματος είναι αυτός ο εσωτερικός διάλογος που μπορεί να έχουμε με κάποιον με τον οποίο βιώσαμε μαζί και που αυτή τη στιγμή δεν είναι μαζί μας. Πόσο χρόνο μπορεί να διαρκέσει αυτός ο διάλογος; Βασίζεται μόνο στη βιωματική μνήμη ή επεκτείνεται αναζωογονημένος και…επικαιροποιημένος.

Από την παράσταση του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών «Ο Άστεγος τ” Ουρανού», Μάρτιος 2015.

Κύριε Οικονομίδη πείτε μας δύο λόγια για τη γέννηση του κειμένου «Τα γάντια». Ποιες σκέψεις αντλεί ο αναγνώστης σχετικά με τις τύψεις που αναπόφευκτα (;) νιώθει η εκάστοτε «νέα γενιά» προς την παλαιότερη.

Νομίζω ότι όσοι γράφουμε, όποιο είδος του λογοτεχνικού λόγου, ανακαλούμε βιωματικά στοιχεία τα οποία ή τα ενσωματώνουμε ατόφια ή τα περνάμε από παραμορφωτικούς καθρέφτες για να δοθεί μια καλλιτεχνική ή και ποιητική αμφισημία.

Ανεξάρτητα, λοιπόν, από την περιγραφή μιας ιστορίας, πραγματικής ή φανταστικής, οι τύψεις προς την παλαιότερη γενιά είναι μέρος πια της σύγχρονης μας ψυχολογίας. Είναι σχεδόν αναγκαίο να εγκαταλείψουμε την οικογενειακή εστία για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τους «άλλους». Ένα αναγκαίο «κακό» που εμπεριέχει τη μοναξιά, τη νοσταλγία και τον φόβο της εγκατάλειψης. Επειδή βέβαια, «σ΄αυτό τον κόσμο τον μικρό τον μέγα» όλα παίρνουν έναν εξελικτικό δρόμο και εμπεριέχουν και ένα «βιολογικό κύκλο», γνωρίζουμε ότι αυτή η εγκατάλειψη και ο φόβος, μοιραία, θα έρθει και σ΄εμάς.

Πώς μέσα από την εμπειρία της πανεπιστημιακής σπουδής, των θετικών επιστημών και της ορθολογικής ανάλυσης, ο επιστήμονας Γιάννης Οικονομίδης επιλέγει ένα πολύ δυνατό σε εικόνες κείμενο, το «Μείναμε από βενζίνη», για να αναφερθεί στην τύχη, στο μοιραίο, στο ανεξέλεγκτο; Μπορεί η πολυπλοκότητα στην οποία ζούμε σήμερα σε συνέργεια με το τυχαίο να μας οδηγήσουν νομοτελειακά στον «εφιάλτη»;

Είναι αλήθεια πως η θετική επιστήμη βοηθάει στην ορθολογική προσέγγιση ενός θέματος. Παρ΄όλα αυτά ακόμα και στην πιο «σκληρή» θετική επιστήμη, ενυπάρχει η έννοια του τυχαίου γεγονότος. Αυτό είναι ιδιαίτερα συχνό στην βιολογική επιστήμη που υπηρέτησα. Το τυχαίο, μάλιστα, είναι μέρος της εξελικτικής διαδικασίας, αν σκεφτούμε πως τα βιολογικά συστήματα για να εξελιχτούν έχουν τρεις σημαντικές ιδιότητες: αναπαράγονται, μεταλλάσσονται και προσαρμόζονται.

Στο ταχύδραμα «Μείναμε από βενζίνη» απεικονίζεται ακριβώς αυτό, ότι όσο και να έχουμε υπολογίσει το ρίσκο και την επικινδυνότητα, υπάρχει το ανυπολόγιστο στοιχείο του τυχαίου. Δεν θα το έθετα σε επίπεδο «εφιάλτη». Είναι μέρος του παιγνιδιού ή της «ανθρώπινης κωμωδίας». Φυσικά μειώνουμε, όσο μπορούμε, το ρίσκο αλλά δεχόμαστε με στωικότητα και μειδίαμα το τυχαίο. Το ταχύδραμα αυτό θα μπορούσε να παιχτεί με απροσδιόριστο τέλος. Όποιος βάλει τα περισσότερα καλάθια βγαίνει νικητής από την συγκεκριμένη δοκιμασία. Το τυχαίο, όπως ξέρουμε, δεν έχει πάντα αισιόδοξο τέλος. Δεν είναι πάντα ένας νυχτερινός εφιάλτης που διαλύεται με τον πρωινό καφέ.

Στο μονόπρακτο «Αντιφωνήσεις στη Μαρία Νεφέλη» κάπου μεταξύ μίας ιστορίας της διπλανής πόρτας και κάποιων θεμάτων που βρίσκονται επίκαιρα και πάλι στις κουβέντες μας, το συζυγικό ζευγάρι των πρωταγωνιστών προσπαθεί να αποτάξει τις συγκαλυμμένες σιωπές και να μπει στην ουσία μίας οικογενειακής αλήθειας. Πόσο συμβατό είναι ακόμα στις μέρες μας να μπορείς να διορθώνεις γραπτά πάνω σε κείμενο του Ελύτη και την ίδια στιγμή να κρατάς εξόριστη την «αλήθεια» από την ίδια σου την οικογένεια;

Υπάρχουν συνεχώς και παντού αποσιωπητικά σε κάθε συμβίωση και σε κάθε οικογένεια. Είναι πολλές φορές που ένα πρόσχημα ή μια άλλη ασχολία, η οποία  μπορεί να είναι από την αμφισημία στίχων του Ελύτη μέχρι το μπογιάτισμα της πόρτας του γκαράζ, μας απομακρύνει από ένα θέμα που μας απασχολεί και είτε αρνούμαστε να το αρθρώσουμε με τις πραγματικές λέξεις και έννοιες ή το αποδιώχνουμε από την σκέψη μας και τον διάλογο με τον άλλο, πιστεύοντας ότι έτσι εξαφανίζεται ή εξαχνώνεται. Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι το υφέρπον «θέμα» δεν είναι σίγουρο αν παραμένει απλά ένα «θέμα» ή είναι ένα «πρόβλημα». Με το να κρατάς εξόριστη μια αλήθεια το «θέμα» μπορεί να εξελιχθεί σε «πρόβλημα».

Διαβάζοντας τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου σας θα σταθώ στην φράση του Παναγιώτη Μέντη, Προέδρου της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων: «Στα Αερόφυτα κατατίθεται με τη δύναμη της θεατρικής γραφής η πραγματικότητα από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει η ανθρώπινη μοίρα. Η οποία, όσο τρομακτική κι αν είναι, δεν μπορεί να αποτραπεί από τα ανθρώπινα όντα». Την ίδια στιγμή έρχεται στη μνήμη μου ο τίτλος ενός άρθρου, από μία δική σας απάντηση, σε προηγούμενη συνέντευξη μας, λίγες μέρες πριν βρεθούμε αντιμέτωποι με την μεγάλη πανδημία του κορωνοϊού: « Όσους σκοτεινούς διαδρόμους κι αν διαβεί η ανθρώπινη ύπαρξη, ο ανθρωπισμός θα βρει τρόπο να επιβιώσει». Εσείς, πως θα επιλέγατε να κλείσετε την σημερινή μας συνέντευξη;

Η ανθρώπινη μοίρα, στην οποία αναφέρεται ο θεατρικός συγγραφέας Παναγιώτης Μέντης, είναι η φύση του ανθρώπου, η βιολογική του υπόσταση, η συνύπαρξη του στην βιόσφαιρα του πλανήτη με τα άλλα έμβια όντα και η αλληλοεπίδραση του με τα αβιοτικά στοιχεία του πλανήτη. Ο άνθρωπος,  σαν είδος Sapiens,  έχει αναπτύξει έναν πολύπλοκο εγκέφαλο, ο οποίος  από τη μια μπορεί να λύνει πολύπλοκα προβλήματα και, από την άλλη, να αναπτύσσει μια συναισθηματική νοημοσύνη που συμπεριλαμβάνει τις καλλιτεχνικές τάσεις, θεωρητικές υπερβάσεις, αλτρουιστικές ανάγκες κλπ.

Μέσα λοιπόν, στη δυναμική της ανθρώπινης φύσης και «μοίρας» ενυπάρχει και η ανάγκη της επιβίωσης. Η επιβίωση του ανθρωπίνου είδους περιλαμβάνει και τον «ανθρωπισμό» του. Έτσι θα ήθελα να κλείσω. Μέσα στα επιτεύγματα του ανθρώπου συγκαταλέγονται τα χιλιάδες χρόνια πολιτισμού. Με αυτά τα πολιτισμικά στοιχεία πορευόμαστε και προσπαθούμε να διορθώσουμε «βιολογικά» στοιχεία απληστίας και αρπακτικότητας. Το φως συνυπάρχει με το σκοτάδι. Ας κρατήσουμε την φωτεινή εικόνα του κόσμου μας. Φωτεινή, αλλά όχι εκτυφλωτική…

Σας ευχαριστώ γι΄αυτή την εμβριθή συνέντευξη. Δείχνει να απολαύσατε τα κείμενα. Κι εγώ απόλαυσα την ευκαιρία να επεκταθώ σε κάποια θέματα τα οποία θίγονται στα έργα μου στην παρούσα έκδοση.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ | ΤΑ ΑΕΡΟΦΥΤΑ & ΠΕΝΤΕ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΑΜΑΤΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΠΙΜΕΤΡΟ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΝΤΗΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΣΩΤΗΡΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ
ΣΧΗΜΑ 21 Χ 17
ΣΕΛΙΔΕΣ 88

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Τα αερόφυτα, Την ημέρα που νικήσαμε τον φόβο, Extremely low battery, Τα γάντια, Μείναμε από βενζίνη, Αντιφωνήσεις στη Μαρία Νεφέλη. Έξι μονόπρακτα του Γιάννη Οικονομίδη, που πραγματεύονται θέματα της σύγχρονης εποχής.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση και το περιβάλλον, οι πολεμικές συρράξεις και οι προσφυγικές-μεταναστευτικές ροές, οι υγειονομικές απειλές και ο θάνατος, η απομόνωση και η ανάγκη για επαφή και συντροφικότητα είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα που τίθενται στον πυρήνα της δραματουργίας του συγγραφέα.

«Η γραφή τους εμπεριέχει το απόσταγμα ανθρώπινης ζωής, συμπυκνωμένη αλήθεια και ευαισθησία», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Παναγιώτης Μέντης στο Επίμετρο της έκδοσης.

«Ο συγγραφέας ενσωματώνει στη δραματουργία του τις ανησυχητικές τάσεις των καιρών του θέτοντας το σύστημα υπό αμφισβήτηση, χωρίς όμως να καταφεύγει σε μια “δραματουργία παρακμής”», συμπληρώνει καίρια η Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ Κατερίνα Διακουμοπούλου.

E-SHOP ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

The post Γιάννης Οικονομίδης: «Ας κρατήσουμε την φωτεινή, αλλά όχι εκτυφλωτική, εικόνα του κόσμου μας» appeared first on .

Λίγα στοιχεία για τον συγγραφέα:

Ο Κωστής Κορνέτης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1975. Σπούδασε ιστορία και πολιτικές επιστήμες στο Μόναχο, το Λονδίνo, το Παρίσι και τη Φλωρεντία. Δίδαξε για οχτώ χρόνια στο τμήμα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Brown και στο Κέντρο Ευρωπαϊκών και Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Από το 2015 εργάζεται ως ερευνητής στο πλαίσιο του προγράμματος UC3M Marie Curie στο Πανεπιστήμιο Carlos III της Μαδρίτης. Άρθρα του σχετικά με την προφορική ιστορία και τη μνήμη των κινημάτων της δεκαετίας του ’60, τα αυταρχικά καθεστώτα στη Νότια Ευρώπη και τη σχέση ιστορίας και κινηματογράφου έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Διετέλεσε τακτικός συνεργάτης του ένθετου «Βιβλιοδρόμιο» της εφημερίδας Τα Νέα και του ηλεκτρονικού περιοδικού Χρόνος και είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Ιστορείν και της ομάδας έρευνας της αισθητηριακής ιστορίας SonorCities.

Η αμερικανική έκδοση των Παιδιών της Δικτατορίας, Children of the Dictatorship, απέσπασε το βραβείο «Edmund Keeley» το 2015.

The post Παρουσίαση του βιβλίου του Κωστή Κορνέτη «Τα παιδιά της δικτατορίας», στις Βρυξέλλες appeared first on .

Με τη συγγραφέα θα μιλήσει η Μαρία Πατακιά (ποιήτρια, νομικός), ενώ αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Άρτεμις Χατζή (νομικός, πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Ραφήνας).

Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Φερομόνη πολυτελείας χρησιμοποιεί ο Ζεπ για να έλκει ηλίθιες πεταλούδες σαν και μένα και μετά να τις καταβροχθίζει», μουρμούρισε τσαντισμένη […] Μέχρι και μαύρο χιούμορ για τον εαυτό της έκανε, παρομοιάζοντάς τον με τα θύματα της αράχνης Bolas. Η αράχνη έφτιαχνε μια κολλώδη μπάλα, και τη νύχτα την στριφογύριζε στον αέρα, αιχμαλωτίζοντας έτσι τις άμοιρες πεταλουδίτσες που έτρεχαν κοντά της και κολλούσαν επάνω της, ελκυόμενες από τη φερομόνη που ανέδυε. Δυστυχώς όμως, παρά τις εκάστοτε αναλαμπές, η Νίκη δεν μπορούσε πια να ξεφύγει από τη γοητεία του Ζεπ. Τελικά, όπως ακριβώς και οι πεταλούδες, είχε παραδοθεί στον κολλώδη μεταξωτό ιστό με τον οποίο την είχε περικυκλώσει».
Με φόντο τις Βρυξέλλες, το Παλέρμο και τη Μάνη, δύο στάσεις ζωής έρχονται αντιμέτωπες με απρόβλεπτες και ιδιαίτερα επικίνδυνες συνέπειες… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η Όλγα Προφίλη γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου έζησε μέχρι τα 18 της.

Σπούδασε Ιταλική Φιλολογία και Γλωσσολογία καθώς και Γεωγλωσσολογία Λατινογενών Γλωσσών στην Γκρενόμπλ. Eκπόνησε τη διδακτορική της διατριβή πάνω στο κατωιταλικό ιδίωμα της Απουλίας.

Εργάστηκε ως ερευνήτρια στην Γκρενόμπλ και την Οξφόρδη και στην Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρχικά ως μεταφράστρια και, στη συνέχεια, ως υπεύθυνη για την προώθηση και διατήρηση των μειονοτικών γλωσσών και πολιτισμών. Απασχολήθηκε επίσης, στον τομέα ενημέρωσης του γυναικείου κοινού στις χώρες της Ευρώπης και υπήρξε πρόεδρος του Προσωπικού της Επιτροπής.

Το 2005, ένα παραλίγο μοιραίο τροχαίο ατύχημα, άλλαξε ριζικά τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή.

Μιλάει έξι γλώσσες και μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στις Βρυξέλλες, την Καρδαμύλη και το Μπουένος Άιρες.

Τετάρτη 26 Απριλίου 2023, ώρα 19.15

To Meli
Rue Breydel 50, 1000 Bruxelles

The post Παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Όλγας Προφίλη, στο Meli appeared first on .

Η ιδέα του βιβλίου στηρίζεται σε μια ανοικτή δημοκρατική κοινωνία και κοινωνική οικονομία της αγοράς. Απευθύνεται στους Ευρωπαίους πολίτες παρουσιάζοντας με παραδείγματα το δρόμο και τα μονοπάτια του « ταξιδιού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ». Σε περιόδους οικονομικών και κοινωνικών προκλήσεων το βιβλίο προτείνει ότι η έγκαιρη γνώση των ευρωπαϊκών προτεραιοτήτων και αξιών είναι προϋποθέσεις για να παραμείνει κανείς ενεργός και να συμμετέχει στην Ευρώπη του αύριο.

Στο πρόγραμμα της παρουσίασης που θα συντονίσει ο Πρέσβης της Ελλάδος στο Βέλγιο κ. Διονύσιος ΚΑΛΑΜΒΡΕΖΟΣ, εκτός του συγγραφέα, συμμετέχουν :

Γιάννης ΜΑΝΙΑΤΗΣ, Καθηγητής ΠΑΠΕΙ, Πρ. Υπουργός
Σπύρος ΠΑΠΠΑΣ, Προέδρος της «ΑΡΓΩ»
Πάνος ΓΡΕΔΗΣ, εκπρόσωπος του ΕΟΔΔ στις Βρυξέλλες
Ελισάβετ ΠΥΛΑΡΙΝΟΥ, MSc

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΟ ΒΕΛΓΙΟ

Μετά το πέρας της παρουσίασης θα ακολουθήσει δεξίωση

* Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προμηθευτούν το βιβλίο πριν την έναρξη της παρουσίασης (από 18.00)

The post Παρουσίαση του βιβλίου του Θ. Καλλιάνου «Without Compass?» στις Βρυξέλλες appeared first on .

H εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου και ώρα 18.30 στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ελληνικής Πρεσβείας, Rue des Petits Carmes 10, 1000 Bruxelles.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο πρέσβης της Ελλάδας στο Βέλγιο, κος Διονύσιος Καλαμβρέζος, καθώς και η Λίτσα Κάτσα Τομαρά, πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Τέλη του 11ου αιώνα. Η Ευρώπη συγκλονίζεται από πολέμους, πανδημίες, έντονα καιρικά φαινόμενα και φτώχεια. Η αμάθεια, ο φόβος της συντέλειας, οι δεισιδαιμονίες απλώνουν στις κοινωνίες βαθύ σκοτάδι. Η απειλή των Σαρασίνων γιγαντώνεται και το Βυζάντιο απευθύνει έκκληση για βοήθεια. Πέντε στρατοί της Δύσης δίνουν ραντεβού στην Κωνσταντινούπολη. Προορισμός η Ιερουσαλήμ.
Αντιπαλέψαμε δαίμονες ορατούς κι αόρατους και μεταμορφωμένους… Ματώσαμε, ασθενήσαμε, διψάσαμε, πεινάσαμε… Μας αγκάλιασε πολλές φορές ο θάνατος, αλλά κρατηθήκαμε στη ζωή.
Ο Έλληνας Νικόλαος Λώτας, βετεράνος δρουγγάριος του ρωμανικού στρατού, μας οδηγούσε στα μονοπάτια της Ανατολής και μας μάθαινε τα μυστικά της. Γνωριστήκαμε στην αυλή του Βασιλιά των Ούγγρων, Κόλομαν. Γίναμε σύντροφοι, φίλοι και συνοδοιπόροι. Ήταν το μυαλό.
Ο Λάιαλ Λούκας στις τάξεις των σεργέντων της Κομητείας της Βουλώνης σύντομα τιμήθηκε όπως άρμοζε σε έναν προσκυνητή που ξεχώριζε ως μαχητής με τη δύναμη και το θάρρος του. Ήταν το σώμα.
Έζησα, στα χρόνια της αποστολής μας, όσα δεν αρμόζουν στον ταγμένο βίο ενός μοναχού. Πολέμησα το κακό ακόμα κι όταν κρυβόταν ενδεδυμένο τον πιο τρυφηλό μανδύα πειρασμού. Ήμουν η ψυχή.
Ο δρόμος για την Ιερουσαλήμ αποδείχτηκε πολύ μακρύς… Όσα ζήσαμε δεν τα χωράει εύκολα ο νους. Το φοβερότερο θηρίο είναι ο άνθρωπος. Έκτοτε ζω τις μέρες μου, όσες ακόμη μου απομένουν, ικετεύοντας καθημερινά να συγχωρεθώ για τα ανομήματά μου! Δε θα ησυχάσω μέχρι όλα να τα ομολογήσω. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Χρόνης Μουστάκας γεννήθηκε στον Βόλο, με καταγωγή από την Πάρο και την Κύθνο. Σπούδασε παιδαγωγικά (Μαράσλειος Αθηνών, Πανεπιστήμιο Πάδοβας, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας). Μιλάει ιταλικά, γαλλικά, αγγλικά, ελληνικά.

Το μυθιστόρημα «Οι Ιππότες του Ουρανού» γράφτηκε στις Βρυξέλλες, όπου την τελευταία δεκαετία ζει ως «ανακλητός μέτοικος». Τα ιστορικά και πραγματολογικά στοιχεία του έργου είναι προϊόν τριετούς έρευνας σε γαλλικές, βελγικές, αγγλικές, ιταλικές κι ελληνικές πηγές.

Στο παρελθόν έχει εκδοθεί το παιδικό του μυθιστόρημα «Ονειροβασίες στη Βουνοκορφή των Μύθων» (εκδόσεις Γραφή).

The post Ο Χρόνης Μουστάκας στις Βρυξέλλες για την παρουσίαση του βιβλίου του, «Ιππότες του ουρανού» appeared first on .