Παρά τη μείωση του χάσματος σε 22 κράτη-μέλη την τελευταία δεκαετία, οι διαφορές παραμένουν έντονες. Χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα καταγράφουν από τα υψηλότερα ποσοστά ανισότητας, ενώ στον αντίποδα, κράτη όπως η Φινλανδία εμφανίζουν σχεδόν πλήρη σύγκλιση. Την ίδια στιγμή, οι γυναίκες εξακολουθούν να υπερεκπροσωπούνται σε μορφές ευέλικτης ή επισφαλούς εργασίας, με υψηλότερα ποσοστά μερικής απασχόλησης, προσωρινών συμβάσεων και υποαπασχόλησης σε σχέση με τους άνδρες.

Βέλγιο: πρόοδος με απώλεια δυναμικής

Μέσα σε αυτό το ευρωπαϊκό πλαίσιο, το Βέλγιο παρουσιάζει μια αντιφατική εικόνα. Η συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας έχει αυξηθεί την τελευταία δεκαετία, φτάνοντας σήμερα το 69%, από 63% το 2015. Ωστόσο, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Γάνδης, η πρόοδος αυτή είναι πιο αργή σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ο οποίος πλέον ανέρχεται στο 71%.

Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Stijn Baert, το Βέλγιο χάνει σταδιακά το συγκριτικό του πλεονέκτημα. «Στο παρελθόν βρισκόμασταν μπροστά από άλλες χώρες, όμως τα τελευταία χρόνια εκείνες μας έχουν φτάσει ή και ξεπεράσει», σημειώνει χαρακτηριστικά. Μεταξύ των βασικών αιτίων συγκαταλέγονται οι υψηλές φορολογικές επιβαρύνσεις, που λειτουργούν αποτρεπτικά κυρίως για τη μερική απασχόληση, αλλά και οι διαρθρωτικές αλλαγές στην ευρωπαϊκή αγορά εργασίας.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το χαμηλό ποσοστό απασχόλησης μεταξύ γυναικών εκτός ΕΕ, το οποίο συνδέεται με διακρίσεις, χαμηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης αλλά και κοινωνικοπολιτισμικούς παράγοντες.

Η μητρότητα ως σημείο καμπής

Ένα από τα πιο καθοριστικά στοιχεία που εξηγούν το χάσμα είναι η άνιση κατανομή της φροντίδας των παιδιών. Μέχρι την απόκτηση παιδιών, οι επαγγελματικές πορείες ανδρών και γυναικών είναι σχεδόν παράλληλες. Από εκεί και πέρα, όμως, οι γυναίκες αναλαμβάνουν δυσανάλογο βάρος, οδηγούμενες συχνά σε μείωση ωραρίου ή αποχώρηση από την αγορά εργασίας.

Η πραγματικότητα αυτή αποτυπώνεται και στα στατιστικά: οι γυναίκες επιλέγουν ή αναγκάζονται συχνότερα να εργαστούν μερικώς, γεγονός που επηρεάζει τόσο τα εισοδήματά τους όσο και τη μακροπρόθεσμη επαγγελματική τους εξέλιξη.

Σκανδιναβικά πρότυπα και πιθανές λύσεις

Ως απάντηση στο πρόβλημα, προτείνεται η υιοθέτηση του μοντέλου “Family Credit”, που εφαρμόζεται σε σκανδιναβικές χώρες. Το σύστημα αυτό ενοποιεί όλες τις μορφές γονικής άδειας σε ένα κοινό πλαίσιο, το οποίο μπορούν να μοιραστούν οι γονείς, ενθαρρύνοντας μια πιο ισότιμη κατανομή των οικογενειακών ευθυνών.

Παράλληλα, αναδεικνύεται ο ρόλος των επιχειρήσεων στη στήριξη της οικογένειας. Έρευνες δείχνουν ότι εργαζόμενοι και εργαζόμενες θα ήταν διατεθειμένοι να δεχθούν ακόμη και μείωση αποδοχών, εάν οι εργοδότες παρείχαν λύσεις για τη φροντίδα των παιδιών, όπως εταιρικούς παιδικούς σταθμούς ή ευέλικτα ωράρια.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: παρά την πρόοδο, η πλήρης ισότητα στην απασχόληση παραμένει ζητούμενο. Για χώρες όπως το Βέλγιο, η πρόκληση δεν είναι μόνο να αυξήσουν τα ποσοστά συμμετοχής, αλλά να διαμορφώσουν ένα πιο δίκαιο και βιώσιμο πλαίσιο εργασίας για τις γυναίκες.

Emploi des femmes en Europe : des avancées réelles, mais un équilibre encore fragile
Entre progrès statistiques et défis structurels, la Belgique cherche son cap

Le marché du travail européen évolue, mais les écarts entre hommes et femmes persistent. En 2024, le taux d’emploi masculin dans l’Union européenne atteint 80,8%, contre 70,8% pour les femmes, soit un écart de 10 points qui continue de marquer les dynamiques du marché.

Même si cet écart s’est réduit dans une majorité de pays au cours des dix dernières années, les disparités restent fortes selon les régions. Certains pays du sud de l’Europe affichent encore des écarts importants, tandis que d’autres, notamment en Europe du Nord, s’approchent d’un équilibre presque total. Par ailleurs, les femmes demeurent largement représentées dans des formes d’emploi plus précaires, comme le temps partiel ou les contrats temporaires.

La Belgique en perte de vitesse relative

Dans ce contexte, la Belgique présente un paradoxe. Le taux d’emploi féminin y a progressé pour atteindre 69%, contre 63% en 2015. Mais cette évolution reste inférieure à celle observée au niveau européen, où la moyenne atteint désormais 71%, selon une étude de Ghent University.

Pour le professeur Stijn Baert, cette situation s’explique par plusieurs facteurs. Le système fiscal belge, jugé peu incitatif pour le travail à temps partiel, constitue un frein important. Dans le même temps, d’autres pays européens ont rattrapé leur retard en matière d’égalité professionnelle.

Le constat est encore plus préoccupant pour les femmes originaires de pays hors Union européenne, dont la participation au marché du travail reste faible, en raison de discriminations mais aussi de facteurs éducatifs et culturels.

Le tournant de la parentalité

L’un des éléments centraux du débat reste la répartition des responsabilités familiales. Si les trajectoires professionnelles sont similaires en début de carrière, l’arrivée des enfants modifie profondément cet équilibre. Les femmes assument encore majoritairement les tâches liées à la garde, ce qui impacte directement leur participation au marché du travail.

Cette réalité explique en grande partie le recours plus fréquent au temps partiel ou aux interruptions de carrière chez les femmes.

Des pistes inspirées du modèle nordique

Face à ces défis, plusieurs solutions émergent. Parmi elles, le modèle du “Family Credit”, inspiré des pays scandinaves, propose de regrouper les différents congés parentaux en un dispositif unique, à partager entre les parents. L’objectif est clair : favoriser une répartition plus équitable des responsabilités familiales.

En parallèle, les entreprises pourraient jouer un rôle déterminant. Des études montrent que de nombreux salariés seraient prêts à faire des concessions salariales si leur employeur proposait des solutions concrètes de garde d’enfants.

En définitive, si les progrès sont réels, l’Europe – et la Belgique en particulier – doit encore franchir une étape essentielle : transformer ces avancées en une égalité durable et effective sur le marché du travail.

The post Απασχόληση γυναικών στην Ευρώπη: Πρόοδος με ανισότητες και το Βέλγιο σε κρίσιμο σταυροδρόμι appeared first on .

Όταν η φλαμανδική κυβέρνηση ανέλαβε τα καθήκοντά της το 2019 και σχηματίστηκε μια νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 2020, έθεσαν ως στόχο τους να φτάσουν ένα ποσοστό απασχόλησης (το ποσοστό των ατόμων ηλικίας μεταξύ 25 και 64 ετών που εργάζονται) στο 80%. . Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και συνταξιοδότησης. Ωστόσο, ενώ το ποσοστό απασχόλησης στο Βέλγιο έχει αυξηθεί σημαντικά (από 67,4% το 2019 σε 75,4% πέρυσι), εξακολουθεί να απέχει πολύ από τον στόχο του 80%.

Μεταξύ των περιφερειών εντοπίζονται σημαντικές διαφορές. Με ποσοστό απασχόλησης 79,7% η Φλάνδρα βρίσκεται κοντά στο ποσοστό-στόχο, με τους 8 στους 10 σε παραγωγική ηλικία να εργάζονται. Η περιφέρεια των Βρυξελλών βρίσκεται κοντά στο 70%, ενώ η Βαλλονία έπεται ακριβώς πίσω από τις Βρυξέλλες με το 69,4% του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας να δουλεύει.

Τα στοιχεία τοποθετούν την χώρα στη μέση του πίνακα σε σύγκριση με άλλες χώρες της ΕΕ. Το Βέλγιο στο σύνολό του έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά απασχόλησης στην ΕΕ. Το ποσοστό απασχόλησης των Ολλανδών γειτόνων είναι 3,5 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο από αυτό της Φλάνδρας, στο 83,2%.

Ο «ανενεργός» πληθυσμός το πρόβλημα παρά η ανεργία

Το μεγάλο ζήτημα είναι η μεγάλη ομάδα ατόμων μεταξύ 25 και 64 ετών που είναι «αδρανείς». Αυτή η ομάδα είναι διαφορετική από αυτές που είναι άνεργες. Οι άνεργοι αναζητούν δουλειά, οι «ανενεργοί» όχι. Αυτή η ομάδα περιλαμβάνει ανθρώπους που ασχολούνται με τα οικιακά (γυναίκες-άνδρες), άτομα με επίδομα μακροχρόνιας ασθένειας, φοιτητές και άτομα που έχουν σταματήσει να εργάζονται πριν από τα 65 τους.

Το ποσοστό ανεργίας στο Βέλγιο (3,7%) είναι σχετικά χαμηλό. Ακόμα κι αν κάθε άτομο που είναι σήμερα άνεργο βρει δουλειά αύριο, το ποσοστό απασχόλησης θα παρέμενε κάτω από το 80%. Ο «ανενεργός πληθυσμός» είναι πολύ μεγαλύτερος. 1.267.000 άνθρωποι στο Βέλγιο μεταξύ 25 και 64 ετών εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία, την στιγμή που οι άνεργοι στο Βέλγιο ανέρχονται στους 225.000.

Αλλά γιατί τόσοι πολλοί είναι «αδρανείς»;

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι ως προς τούτο. Στο Βέλγιο μόνο τα μισά άτομα με καθόλου ή λίγα προσόντα εργάζονται επί του παρόντος. Στην Ολλανδία το αντίστοιχο ποσοστό είναι 2 στα 3. Το Βέλγιο έχει επίσης κακή βαθμολογία όσον αφορά το ποσοστό των μεταναστών εκτός ΕΕ που εργάζονται. Τα άτομα με αναπηρία που τους εμποδίζει να κάνουν κάποια είδη εργασίας είναι (πολύ) πιο συχνά ανενεργά στο Βέλγιο από ό,τι συμβαίνει σε άλλα μέρη της ΕΕ.

Με το 16,5% όλων των ανδρών παραγωγικής ηλικίας στο Βέλγιο να είναι ανενεργοί, η χώρα σημειώνει χειρότερες επιδόσεις από όλες τις άλλες της ΕΕ, εκτός από την Ιταλία και την Κροατία. Ο αριθμός των ατόμων άνω των 50 ετών που είναι ανενεργά στο Βέλγιο είναι από τους χειρότερους στην ΕΕ.

«Κάντε την εργασία να αποφέρει καρπούς»

Οι ερευνητές που πραγματοποίησαν τη μελέτη λένε ότι το κλειδί για να έρθουν περισσότεροι άνθρωποι στην εργασία είναι η μεταρρύθμιση του τρόπου φορολογίας του εισοδήματος από την εργασία. «Στο Βέλγιο, για κάθε 100 ευρώ που πληρώνεται ένας εργαζόμενος που είναι άγαμος, τα 53 ευρώ πηγαίνουν στα κρατικά ταμεία (κοινωνική ασφάλιση και φόρος). Στην Ολλανδία αυτό είναι 35%. Επιπλέον, εκεί διατηρείς περισσότερα κοινωνικά επιδόματα αν πας και δουλέψεις με χαμηλό μισθό».

Οι ερευνητές δεν βλέπουν καμία βελτίωση στο μέλλον, καθώς η περαιτέρω αυτοματοποίηση απειλεί τις θέσεις εργασίας των ατόμων με επίπεδα ακαδημαϊκά επιτεύγματα κάτω του μέσου όρου έως τα μέσα.

The post 1,27 εκατομμύρια Βέλγοι σε ηλικία εργασίας δεν εργάζονται και δεν αναζητούν δουλειά appeared first on .

Τα προηγούμενα χρόνια, το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης σημείωνε αύξηση 1 έως 1,5 ποσοστιαίες μονάδες το πρώτο τρίμηνο, αντιπροσωπεύοντας περίπου 45.000 θέσεις πλήρους απασχόλησης.

Κατά το πρώτο τρίμηνο του 2020, σημειώθηκε μείωση των 70.900 θέσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης, σύμφωνα με την De Block, τη στιγμή που τα μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης του κορονοϊού δεν ελήφθησαν μέχρι τα μέσα Μαρτίου.

«Μιλάμε για 70.000 θέσεις εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της προσωρινής ανεργίας. Αυτό σημαίνει ότι μεγάλο μέρος αυτών των ανθρώπων επέστρεψε στη δουλειά », δήλωσε η De Block.

Η πρόκληση ήταν «γιγαντιαία», σύμφωνα με την De Block, και πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή μια πολιτική ανάκαμψης έτσι ώστε όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι να επιστρέψουν στην εργασία τους.

Μια τέτοια πολιτική ανάκαμψης ωστόσο απαιτεί «μια πλήρως λειτουργική κυβέρνηση», πρόσθεσε η υπουργός. Απέφυγε να σχολιάσει, παρ” όλα αυτά, τις τρέχουσες εξελίξεις γύρω από τη δημιουργία νέας σύνθεσης. «Δεν πρόκειται να το σχολιάσω. Έχω εμπιστοσύνη σε όσους κάνουν τις διαπραγματεύσεις», τόνισε η De Block.

Ωστόσο, το παζλ σχηματισμού κυβέρνησης που ταλανίζει το Βέλγιο δεν δείχνει να τελειώνει. Ένα πρόσφατο σχέδιο που υποβλήθηκε από τον Paul Magnette και τον Conner Rousseau (ηγέτες του γαλλόφωνου και ολλανδόφωνου σοσιαλιστικού κόμματος αντίστοιχα) ως η μόνη επιλογή, δεν έλαβε την στήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Οι ηγέτες των τριών κυβερνώντων κομμάτων θα μπουν στην διαδικασία νέων διαπραγματεύσεων.

The post Πάνω από 70,000 θέσεις πλήρους απασχόλησης χάθηκαν το πρώτο τρίμηνο του 2020 appeared first on .

Η χώρα με τις καλύτερες επιδόσεις είναι η Τσεχία (84%), με Σλοβακία (81%), Μάλτα (80%), Ρουμανία (78%), Πολωνία (77%) και Πορτογαλία (76%) να ακολουθούν.

Παρόλο που η ΕΕ στοχεύει σε ένα ποσοστό απασχόλησης 75% για αυτή την πληθυσμιακή ομάδα έως το 2020, τα τελευταία στατιστικά στοιχεία δικαιώνουν κατά κάποιον τρόπο τις προηγούμενες σχετικές εκθέσεις που έδειχναν πόσο δύσκολο είναι για όσους γεννηθούν εκτός ΕΕ να βρουν απασχόληση στο Βέλγιο.

Πολλοί είναι ωστόσο οι παράγοντες που μπορούν να εξηγήσουν το φαινόμενο αυτό: το επίπεδο εκπαίδευσης, η έλλειψη αναγνώρισης ξένων πιστοποιητικών / τίτλων, η γλωσσική επάρκεια ή ακόμα και η υποχρέωση να έχει κάποιος ευρωπαϊκή υπηκοότητα, όπως τονίζει και ο Abdeslam Marfouk, ερευνητής στο Ινστιτούτο Αξιολόγησης, Προοπτικής και Στατιστικής της Βαλλονίας (IWEPS).

Ο κος Marfouk θέτει κι έναν ακόμα παράγοντα, αυτόν της προκατάληψης: «Οι Βέλγοι θεωρούν ότι η διάκριση που σχετίζεται με την καταγωγή είναι η ευρύτερη μορφή κοινωνικής διάκρισης στη χώρα».

Το επίπεδο εκπαίδευσης διαπιστώθηκε ότι είναι ο βασικός καθοριστικός παράγοντας σε έκθεση που δημοσίευσε η ομοσπονδιακή δημόσια υπηρεσία για την απασχόληση (FPS) τον Οκτώβριο του 2018. Αναφέρει ότι σε σύγκριση με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ΕΕ, το Βέλγιο προσελκύει μεγαλύτερο αριθμό μη Ευρωπαίων μεταναστών, λόγω οικογενειακών δεσμών ή μέσω των ανθρωπιστικών προγραμμάτων. Λιγότεροι μετανάστες έρχονται στο Βέλγιο για εργασία ή σπουδές, έτσι το μεγαλύτερο ποσοστό των μη Ευρωπαίων αντιπροσωπεύεται από άτομα με χαμηλή μόρφωση, σύμφωνα με την έκθεση.

Οι μετανάστες ωστόσο που είναι κάτοχοι βελγικής ιθαγένειας έχουν περισσότερες πιθανότητες να βρουν σταθερή απασχόληση. Οι αυστηρότεροι κανόνες για τους μη Ευρωπαίους -σε ισχύ από το 2013- είχαν αρνητικές επιπτώσεις στην ενσωμάτωση περισσότερων μη Ευρωπαίων, επεσήμανε ο Marfouk.

Πηγή: thebulletin.com

The post Ουραγός το Βέλγιο στην απασχόληση μη Ευρωπαίων μεταναστών appeared first on .

Η κ. Μαριάν Τίσεν, Επίτροπος Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων, Δεξιοτήτων και Κινητικότητας του Εργατικού Δυναμικού, δήλωσε: «Η ανάπτυξη επανήλθε στην Ευρώπη. Η απασχόληση στην ΕΕ έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ με περισσότερους από 236 εκατομμύρια ανθρώπους σε θέσεις εργασίας. Και η ανεργία μειώνεται με σταθερούς ρυθμούς. Πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτή τη θετική οικονομική συγκυρία και να πραγματώσουμε τα νέα και αποτελεσματικότερα δικαιώματα των πολιτών που ορίζει ο ευρωπαϊκός πυλώνας κοινωνικών δικαιωμάτων: δίκαιες συνθήκες εργασίας, ίση πρόσβαση στην αγορά εργασίας και αξιοπρεπή κοινωνική προστασία. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να εξασφαλίσουμε ότι όλοι οι πολίτες και οι εργαζόμενοι μπορούν να ωφεληθούν από τούτες τις θετικές εξελίξεις στην αγορά εργασίας.»

Σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, η απασχόληση στην ΕΕ αυξήθηκε κατά 1,7%. Το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί σε 4 εκατομμύρια εργαζομένους επιπλέον, εκ των οποίων 2,7 εκατομμύρια στην ευρωζώνη. Οι μόνιμες θέσεις εργασίας και η πλήρης απασχόληση ήταν οι βασικοί παράγοντες που συνέβαλαν στην αύξηση. Μεταξύ του τρίτου τριμήνου του 2016 και του 2017, ο αριθμός των εργαζομένων με μόνιμες συμβάσεις αυξήθηκε κατά 2,8 εκατομμύρια. Η αύξηση αυτή είναι τρεις φορές υψηλότερη από την αύξηση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου (900.000). Ο αριθμός των εργαζομένων πλήρους απασχόλησης αυξήθηκε κατά περίπου 3 εκατομμύρια, φτάνοντας τα 181 εκατομμύρια, ενώ οι εργαζόμενοι με μειωμένο ωράριο αυξήθηκαν κατά περίπου 300.000, φτάνοντας τα 42,7 εκατομμύρια.

Στην ΕΕ το ποσοστό απασχόλησης των ατόμων ηλικίας 20-64 ετών παρουσίασε σταθερή αύξηση τα τελευταία τρία χρόνια, φτάνοντας στο 72,3 % το τρίτο τρίμηνο του 2017, το οποίο είναι το υψηλότερο ποσοστό που έχει σημειωθεί ποτέ. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των κρατών μελών. Τα ποσοστά απασχόλησης σε εθνικό επίπεδο κυμάνθηκαν από 58 % στην Ελλάδα έως 82 % στη Σουηδία. Η έκθεση καταδεικνύει επίσης ότι η ανεργία στην ΕΕ πλησιάζει τα προ της κρίσης επίπεδα με σταθερό ρυθμό. Η ανεργία έχει υποχωρήσει περίπου κατά 8,6 εκατομμύρια άτομα μετά την κορύφωση που καταγράφηκε τον Απρίλιο του 2013 και ο αριθμός των ανέργων παρέμεινε κάτω από 18 εκατομμύρια τον Δεκέμβριο του 2017, το οποίο είναι το χαμηλότερο επίπεδο που έχει σημειωθεί από τον Νοέμβριο του 2008.

Στην τριμηνιαία επισκόπηση περαιτέρω στοιχεία σχετικά με την αγορά εργασίας επιβεβαιώνουν επίσης τη βελτίωση της οικονομίας της ΕΕ:

Η παραγωγικότητα της εργασίας στην ΕΕ βελτιώθηκε κατά 0,8 % σε σύγκριση με το τρίτο τρίμηνο του 2016. Η μεγαλύτερη αύξηση με διαφορά σημειώθηκε στη Λετονία, τη Λιθουανία, την Πολωνία και τη Ρουμανία (3 % ή περισσότερο σε ετήσια βάση).

Η οικονομική κατάσταση των ενωσιακών νοικοκυριών συνέχισε να βελτιώνεται με ποσοστό ανάπτυξης περίπου 1,5 % σε ετήσια βάση, κυρίως λόγω της αύξησης των εσόδων από την εργασία. Σχεδόν σε όλα τα κράτη μέλη συνεχίστηκε η αύξηση του εισοδήματος των νοικοκυριών κατά τη διάρκεια του έτους μέχρι το πρώτο εξάμηνο του 2017. Ωστόσο σε αρκετές χώρες, δηλαδή στην Κροατία, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία, καθώς και στις Κάτω Χώρες, το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών παρέμεινε κάτω από το επίπεδο του 2008.

Η ζήτηση εργασίας και η έλλειψη εργατικού δυναμικού συνέχισαν να αυξάνονται. Το συνολικό ποσοστό κενών θέσεων εργασίας στην ΕΕ έφτασε το 2 % το τρίτο τρίμηνο του 2017. Το ποσοστό κενών θέσεων εργασίας ήταν υψηλότερο στις υπηρεσίες σε σύγκριση με τη βιομηχανία και τις κατασκευές. Η έλλειψη εργατικού δυναμικού αυξήθηκε και η δραστηριότητα προσλήψεων ανέκαμψε (αύξηση 3,7 % μέσα σε ένα έτος έως το δεύτερο τρίμηνο του 2017). Τα ποσοστά διαχωρισμού ήταν πολύ χαμηλότερα σε σχέση με τα επίπεδα πριν από την κρίση, ενώ το ποσοστό εύρεσης εργασίας έχει παρουσιάσει ταχεία ανάκαμψη τα τελευταία τρίμηνα και προσέγγισε τα επίπεδα πριν από την κρίση.

Πηγή: euractiv.gr

The post Κομισιόν: Η απασχόληση και η κοινωνική κατάσταση στην ΕΕ βελτιώνονται appeared first on .

Το τελευταίο τρίμηνο του τρέχοντος έτους, οι άνεργοι στο Βέλγιο μειώθηκαν κατά 42.800 (μείωση 9,3%). Στα τέλη Οκτωβρίου, το ONEM κατέγραψε 409.181 ανέργους που λαμβάνουν επίδομα ανεργίας, μεταξύ των οποίων 381.339 ανέργους που αναζητούν εργασία.

Σημειωτέον ότι τα ποσοστά ανεργίας μειώνονται με ταχύτητα διπλάσια για τις γυναίκες σε σχέση με τους άντρες. Στις επιμέρους βελγικές περιφέρειες, στην Βαλλονία υπήρξε μείωση της ανεργίας κατά 10,8%, στις Βρυξέλλες 9,7%, ενώ στην Φλάνδρα υπήρξε οριακή αύξηση της ανεργίας κατά 0,3%. Τέλος, τα ετήσια ποσοστά των προσωρινά ανέργων αυξήθηκαν κατά 18,6% (+27,5% στην Βαλλονία). Για τους πρώτους δέκα μήνες του έτους υπήρξαν 128.024 προσωρινοί άνεργοι.

The post Μείωση της ανεργίας στο Βέλγιο τον Οκτώβριο appeared first on .

Μεταξύ άλλον στην αναφορά τονίζεται οτι το Βέλγιο παραμένει σε χαμηλές θέσεις πανευρωπαϊκά, όσον αφορά την θέση των αλλοδαπών στην αγορά εργασίας.

«Σχεδόν ένας στους δύο αλλοδαπούς έχει κάποια απασχόληση χαμηλών αποδοχών. Ένας στους τρεις εργάζεται σε καθεστώς ημιαπασχόλησης. Οι αριθμοί των αλλοδαπών που βρίσκουν εργασία έχουν μεν αυξηθεί στο διάστημα 2008 – 2012, αλλά η ποιότητα και το είδος της απασχόλησης έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό», σημειώνει ο Patrick Charlier, διευθυντής του Κέντρου Ίσων Ευκαιριών.

Συμπληρώνει δε, οτι μεγάλο ποσοστό των αλλοδαπών εργατών απασχολείται σε τομείς όπως οι Κατασκευές, σε Συνεργεία Καθαρισμού και στην εστίαση (εστιατόρια, ξενοδοχεία, κέτερινγκ). Τομείς που όπως γίνεται αντιληπτό έχουν ευμετάβλητο ωράριο, αστάθεια και χαμηλές αποδοχές.

Παρόλα αυτά υπάρχει μια άνοδος στην θέση της γυναίκας στην αγορά εργασίας, και όπως αναφέρει ο Patrick Charlier, με την είσοδο του συστήματος των voucher, ο αριθμός των γυναικών που βρήκαν απασχόληση έχει πανταπλασιαστεί μέσα σε πέντε χρόνια.

Πηγή: brusselstimes.com

The post Οι ξένοι στο Βέλγιο βρίσκουν εύκολα δουλειά, συνήθως όμως ασταθή και με χαμηλές αποδοχές appeared first on .