Στην Ελλάδα, το 71% συμμερίζεται αυτή την άποψη — ελαφρώς χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με το 28% να διαφωνεί. Στην Κύπρο, το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 69%, αυξημένο κατά μόλις 1 μονάδα από το φθινόπωρο του 2025 — αύξηση σαφώς μικρότερη από τη μέση ευρωπαϊκή τάση.

Οι πρόσφατες παγκόσμιες εξελίξεις έχουν εντείνει την απαισιοδοξία των Ευρωπαίων για το μέλλον του κόσμου: το 58% δηλώνει απαισιόδοξο, έναντι μόλις 38% που δηλώνει αισιόδοξο, με το ποσοστό των απαισιόδοξων απαντήσεων να αυξάνεται κατά 6 ποσοστιαίες μονάδες από το φθινόπωρο του 2025. Η γενικότερη διάθεση των πολιτών ταλαντεύεται ανάμεσα στην αβεβαιότητα (44%) και την ελπίδα (43%), που είναι τα δύο συναισθήματα τα οποία οι πολίτες επιλέγουν συχνότερα για να περιγράψουν την τρέχουσα συναισθηματική τους κατάσταση.

Στην Ελλάδα, η απαισιοδοξία για το μέλλον του κόσμου βρίσκεται σε παρόμοια επίπεδα με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (57% έναντι 58%), ωστόσο η συναισθηματική κατάσταση των πολιτών είναι σαφώς χειρότερη: τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι η αβεβαιότητα (59%), το άγχος (50%) και η απογοήτευση (48%), με την ελπίδα να συγκεντρώνει μόλις 36%. Στην Κύπρο, η απαισιοδοξία είναι επίσης παρόμοια με τον ευρωπαϊκό μέσο (56%), ενώ τα κυρίαρχα συναισθήματα είναι η αβεβαιότητα (56%) και η απογοήτευση (42%), ενώ η ελπίδα (39%) και το άγχος (38%) ακολουθούν με διαφορά μόλις μιας μονάδας μεταξύ τους.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει και στον οποίο οι συμμαχίες αναδιατάσσονται, το 74% των Ευρωπαίων θεωρεί ότι η συμμετοχή της χώρας του στην ΕΕ είναι επωφελής, ποσοστό που ισοδυναμεί με το ιστορικό υψηλό που καταγράφηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2025. Ως κυριότερο όφελος της συμμετοχής, με αυξητική τάση μάλιστα, θεωρείται η συμβολή της ΕΕ στην προστασία της ειρήνης και την ενίσχυση της ασφάλειας: 40%, +3 μονάδες από την άνοιξη του 2025. Δεύτερη έρχεται η βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών που συνεπάγεται η συμμετοχή (34%).

Στην Ελλάδα, το ποσοστό όσων θεωρούν επωφελή τη συμμετοχή στην ΕΕ (63%) υπολείπεται του ευρωπαϊκού μέσου όρου, με το 32% να εκφράζει αντίθετη άποψη. Ωστόσο, οι Έλληνες πολίτες συμφωνούν με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ως προς το κυριότερο όφελος: πρώτη έρχεται η προστασία της ειρήνης και η ενίσχυση της ασφάλειας (44%), ακολουθούμενη από τη βελτίωση της συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών (30%) και τη συμβολή στην οικονομική ανάπτυξη (30%). Στην Κύπρο, αντίθετα, το ποσοστό όσων θεωρούν επωφελή τη συμμετοχή (77%) υπερβαίνει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η προστασία της ειρήνης και η ενίσχυση της ασφάλειας αναδεικνύεται επίσης ως κυριότερο όφελος (49%, +10 μονάδες από την άνοιξη του 2025), ενώ δεύτερες έρχονται οι ευκαιρίες εργασίας (37%) και τρίτη η οικονομική ανάπτυξη (34%).

«Εν μέσω παγκόσμιας αβεβαιότητας, οι Ευρωπαίοι βλέπουν όλο και περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ένωση ως φάρο σταθερότητας. Σε έναν ταραγμένο κόσμο, αυτή η εμπιστοσύνη είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Ευρώπης. Συνοδεύεται όμως από μια σαφή προσδοκία: να ενεργήσουμε αποφασιστικά για να εξασφαλίσουμε ασφάλεια, ευημερία και ευκαιρίες για τους πολίτες μας», δήλωσε η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Roberta Metsola.

Υψηλές προσδοκίες από την ΕΕ να αποκτήσει μεγαλύτερη γεωπολιτική ανεξαρτησία

Για να ενισχύσει τη θέση της στον κόσμο, οι πολίτες θεωρούν ότι η ΕΕ πρέπει να επικεντρωθεί στην άμυνα και την ασφάλεια (39%) και στην ενεργειακή ανεξαρτησία (35%). Το δεύτερο αυτό ποσοστό έχει αυξηθεί κατά 6 μονάδες από το φθινόπωρο του 2025. Στην τρίτη θέση, η ανταγωνιστικότητα και η οικονομία θεωρούνται επίσης τομέας προτεραιότητας για την ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στην Ελλάδα, οι προτεραιότητες διαφοροποιούνται ως προς τη σειρά κατάταξης: πρώτη έρχεται η ανταγωνιστικότητα, η οικονομία και η βιομηχανία (42%), ακολουθούμενη από την άμυνα και την ασφάλεια (37%) και την ενεργειακή ανεξαρτησία (32%). Αξιοσημείωτη είναι επίσης η ισχυρή ανησυχία τόσο για τη δημογραφία, τη μετανάστευση και τη γήρανση του πληθυσμού (28%), όσο και για την επισιτιστική ασφάλεια και την αγροτική παραγωγή (27%). Στην Κύπρο, η άμυνα και η ασφάλεια αναδεικνύεται σαφώς πρώτη προτεραιότητα (53%) με ποσοστό σημαντικά υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ακολουθούμενη από την εκπαίδευση και την έρευνα (41%), την ενεργειακή ανεξαρτησία (30%) και τη δημογραφία, τη μετανάστευση και τη γήρανση του πληθυσμού (24%).

Μέσα σε ένα περιβάλλον πολλαπλών προκλήσεων, οι πολίτες θέλουν να εντείνει η ΕΕ τις προσπάθειές της: το 68% πιστεύει ότι ο ρόλος της ΕΕ στην προστασία των πολιτών από παγκόσμιες κρίσεις και κινδύνους ασφαλείας πρέπει να ενισχυθεί. Η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων επιθυμεί τα κράτη μέλη να είναι πιο ενωμένα στις τρέχουσες διεθνείς συνθήκες και θεωρεί ότι η ΕΕ πρέπει να προωθεί τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου από όλες τις χώρες (90% και στις δύο περιπτώσεις). Επιπλέον, το 73% επιθυμεί να διαθέτει η ΕΕ περισσότερα μέσα για να αντιμετωπίζει τις παγκόσμιες προκλήσεις.

Στην Ελλάδα και την Κύπρο, τα ποσοστά αυτά είναι ακόμη υψηλότερα. Το 81% των συμμετεχόντων στην Ελλάδα θεωρεί ότι ο ρόλος της ΕΕ στην προστασία των πολιτών πρέπει να ενισχυθεί, ενώ το 82% επιθυμεί η ΕΕ να διαθέτει περισσότερα μέσα για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων. Στην Κύπρο, η τάση αυτή είναι ακόμη πιο έντονη: το 92% ζητά ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ στην προστασία των πολιτών, ενώ το 87% επιθυμεί περισσότερα μέσα. Όσον αφορά την ενότητα των κρατών μελών και την προώθηση του σεβασμού του διεθνούς δικαίου, στην Ελλάδα, το ποσοστό είναι 92% και για τα δύο ερωτήματα, ενώ στην Κύπρο ανέρχεται στο 94%.

Καλή ποιότητα ζωής, αλλά φόβος για πτώση του βιοτικού επιπέδου

Το εαρινό Ευρωβαρόμετρο του Κοινοβουλίου για το 2026 εξέτασε επίσης πώς αντιλαμβάνονται οι πολίτες την ποιότητα ζωής στην ΕΕ. Γενικά, η εικόνα είναι θετική: το 83% των ερωτηθέντων δηλώνει ικανοποιημένο από την ποιότητα ζωής του, ενώ το 17% δηλώνει ότι δεν είναι ικανοποιημένο. Ωστόσο, το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 69% μεταξύ όσων αντιμετωπίζουν κατά καιρούς δυσκολίες στην εξόφληση των λογαριασμών τους και σε μόλις 40% μεταξύ όσων αντιμετωπίζουν συστηματικά τέτοιες δυσκολίες. Κύρια στοιχεία μιας καλής ποιότητας ζωής θεωρούνται η καλή σωματική και ψυχική υγεία (51%) και η καλή οικονομική κατάσταση (49%).

Στην Ελλάδα, η ικανοποίηση από την ποιότητα ζωής (63%) υπολείπεται σημαντικά του ευρωπαϊκού μέσου όρου (83%). Ως κυριότερα στοιχεία μιας καλής ποιότητας ζωής, οι Έλληνες πολίτες κατατάσσουν πρώτη την οικονομική κατάσταση και την ικανότητα κάλυψης καθημερινών εξόδων (72%), ακολουθούμενη από την ποιότητα και την προσβασιμότητα στην υγειονομική περίθαλψη (68%) και τη σωματική και ψυχική υγεία (66%), διαφοροποιούμενοι ως προς τη σειρά κατάταξης από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην Κύπρο, η ικανοποίηση από την ποιότητα ζωής (82%) βρίσκεται σε επίπεδα παρόμοια με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ ως κυριότερα στοιχεία αναδεικνύονται η οικονομική κατάσταση (65%) και η σωματική και ψυχική υγεία (62%).

Σχεδόν 3 στους 10 πολίτες (29%) αναμένουν ότι το βιοτικό τους επίπεδο θα χειροτερεύσει τα επόμενα χρόνια, έναντι 50% που θεωρεί ότι θα παραμείνει σταθερό και 18% που αναμένει ότι θα βελτιωθεί. Ο φόβος για πτώση του βιοτικού επιπέδου είναι εντονότερος στη Γαλλία (44%), την Πορτογαλία (39%), καθώς και στην Αυστρία και τη Γερμανία (38% και στις δύο χώρες).

Στην Ελλάδα, ο φόβος αυτός είναι επίσης έντονος: το 37% αναμένει επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου, ενώ το 46% εκτιμά ότι θα παραμείνει σταθερό και μόλις το 14% αναμένει βελτίωση. Στην Κύπρο, η ανησυχία είναι επίσης αυξημένη σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο: το 34% αναμένει επιδείνωση, το 38% σταθερότητα και το 21% βελτίωση.

Σύμφωνα με τους πολίτες, ο πληθωρισμός είναι το κορυφαίο θέμα που πρέπει να αντιμετωπίσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Στο ερώτημα για το ποια είναι τα θέματα στα οποία πρέπει να δώσει προτεραιότητα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι πολίτες απαντούν ότι πρέπει να βελτιωθεί η κατάσταση της οικονομίας. Σύμφωνα με τις απαντήσεις των ερωτηθέντων, το σημαντικότερο θέμα με το οποίο πρέπει να ασχοληθεί το Κοινοβούλιο είναι ο πληθωρισμός, η ακρίβεια και το κόστος διαβίωσης (47%, +6 ποσοστιαίες μονάδες από το φθινόπωρο του 2025). Το ζήτημα αυτό, που εμφανιζόταν ήδη ως πρώτη προτεραιότητα σε προηγούμενες έρευνες, θεωρείται πλέον ακόμη πιο σημαντικό και βρίσκεται πια στην κορυφή με διαφορά 12 μονάδων. Ακολουθούν η οικονομία και η δημιουργία θέσεων εργασίας (35%, αμετάβλητο) και η άμυνα και ασφάλεια της ΕΕ (34%, αμετάβλητο). Σχετικά με τον συνολικό ρόλο του Κοινοβουλίου, 60% των ερωτηθέντων θα ήθελε αυτός να ενισχυθεί (+1 μονάδα).

Στην Ελλάδα, ο πληθωρισμός αναδεικνύεται επίσης ως κορυφαία προτεραιότητα (52%), σε ευθυγράμμιση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ωστόσο οι Έλληνες πολίτες εκφράζουν εντονότερες ανησυχίες για την οικονομία και τις θέσεις εργασίας (51%), τη δημόσια υγεία (49%) και τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό (45%) — θέματα που κατατάσσονται υψηλότερα απ” ό,τι στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην Κύπρο, η σειρά κατάταξης διαφοροποιείται: πρώτη έρχεται η οικονομία και η δημιουργία θέσεων εργασίας (45%, +2 μονάδες), ακολουθούμενη από τον πληθωρισμό (43%, +9 μονάδες), ενώ η άμυνα και η ασφάλεια της ΕΕ και η δημόσια υγεία μοιράζονται την τρίτη θέση (37% και οι δύο). Στην Ελλάδα 77% παραμένει σταθερό στην άποψη ότι το ο ρόλος του Κοινοβουλίου πρέπει να ενισχυθεί, ενώ στην Κύπρο το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 93%, αυξημένο κατά 3 μονάδες.

«Η Ευρώπη είναι μια μεγάλη οικονομική δύναμη. Διαθέτουμε ταλαντούχους ανθρώπους και μεγάλες δυνατότητες. Όταν είμαστε ενωμένοι, μπορούμε να πετύχουμε οικονομική ανάπτυξη. Τώρα όμως είναι η στιγμή να αξιοποιήσουμε πλήρως όλες τις δυνατότητές μας, ώστε να πετύχουμε σαφείς βελτιώσεις στην καθημερινότητα των πολιτών», δήλωσε η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Roberta Metsola.

Η ΕΕ και το Κοινοβούλιό της: μια ανθεκτική δημοκρατία

Οι γενικοί δείκτες που μετρούν την αποδοχή της ΕΕ και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου παρέμειναν σταθεροί στο εαρινό Ευρωβαρόμετρο του 2026, με μία αξιοσημείωτη εξαίρεση: το 59% των ερωτηθέντων δηλώνει πλέον ικανοποιημένο από τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία στην ΕΕ, ποσοστό αυξημένο κατά 5 μονάδες σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2025 και ισοδύναμο με το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ, το 2022.

Στην Ελλάδα, το ποσοστό ικανοποίησης από τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας στην ΕΕ ανέρχεται στο 39%, σημαντικά χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στην Κύπρο, το αντίστοιχο ποσοστό διαμορφώνεται στο 45%, επίσης κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο, αλλά υψηλότερο από εκείνο της Ελλάδας.

Δείτε όλα τα πορίσματα της έρευνας στον ιστότοπο του Ευρωβαρόμετρου.

The post Ευρωβαρόμετρο: η ανασφάλεια στον κόσμο γεννά υψηλές προσδοκίες από την ΕΕ appeared first on .

Συνολικά, το Βέλγιο κατέγραψε 194.212 αφίξεις μέσα στο 2024, αριθμός που περιλαμβάνει και 22.506 Βέλγους πολίτες που επέστρεψαν στη χώρα. Από αυτές, 171.706 αφορούσαν αλλοδαπούς, παρουσιάζοντας ουσιαστικά σταθερότητα σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

Οι Ρουμάνοι παραμένουν η μεγαλύτερη ομάδα μεταναστών

Σχεδόν οι μισοί νέοι αλλοδαποί που εγκαταστάθηκαν στο Βέλγιο προέρχονταν από κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συγκεκριμένα, το 48% των μεταναστών προήλθε από χώρες της ΕΕ, το 14% από άλλες ευρωπαϊκές χώρες εκτός ΕΕ, το 17% από την Ασία, το 16% από την Αφρική και το 5% από την αμερικανική ήπειρο.

Στην κορυφή των εθνικοτήτων βρίσκονται οι Ρουμάνοι, με 18.845 αφίξεις, που αντιστοιχούν περίπου στο 11% του συνόλου των αλλοδαπών μεταναστών. Ακολουθούν η Γαλλία, η Ουκρανία, η Ολλανδία, η Ισπανία και το Μαρόκο.

Σύμφωνα με τη Myria, οι Ρουμάνοι είναι κυρίως άνδρες που μετακινούνται στο Βέλγιο για λόγους εργασίας, ενώ μεταξύ των μεταναστών από τη Γαλλία, τη Λατινική Αμερική, την Καραϊβική και την Ανατολική Ασία παρατηρείται μεγαλύτερη παρουσία γυναικών.

Όσον αφορά τη γεωγραφική κατανομή, σχεδόν τρεις στους δέκα αλλοδαπούς επέλεξαν να εγκατασταθούν στην Περιφέρεια των Βρυξελλών, ενώ το 16,6% εγκαταστάθηκε στην επαρχία της Αμβέρσας.

Ρεκόρ αναχωρήσεων πολιτών της ΕΕ

Αν και ο συνολικός αριθμός των αλλοδαπών που εγκατέλειψαν το Βέλγιο παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος, με περίπου 91.900 αναχωρήσεις, η εικόνα διαφοροποιείται σημαντικά όταν εξεταστούν αποκλειστικά οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το 2024 καταγράφηκαν 61.338 αναχωρήσεις πολιτών της ΕΕ, ο υψηλότερος αριθμός που έχει σημειωθεί ποτέ στη χώρα.

Οι περισσότερες αναχωρήσεις αφορούσαν:

Ρουμάνους: 15.414

Γάλλους: 10.442

Ολλανδούς: 6.256

Η Myria επισημαίνει ότι η αυξημένη κινητικότητα των Ευρωπαίων πολιτών αποτελεί πολύπλοκο φαινόμενο, το οποίο επηρεάζεται από τις στρατηγικές μετακίνησης κάθε εθνικότητας, αλλά και από τους λόγους για τους οποίους εγκαταστάθηκαν αρχικά στο Βέλγιο. Για τον λόγο αυτό, δεν μπορεί να αποδοθεί σε έναν και μόνο παράγοντα.

Οι Ουκρανοί εξακολουθούν να επηρεάζουν τη μεταναστευτική εικόνα

Η έκθεση υπογραμμίζει ότι, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζει να επηρεάζει τις μεταναστευτικές εξελίξεις στο Βέλγιο.

Το 2024 εκδόθηκαν 139.406 πρώτες άδειες διαμονής, αριθμός σχεδόν αμετάβλητος σε σχέση με το 2023.

Από τις 80.576 άδειες που χορηγήθηκαν σε υπηκόους τρίτων χωρών, το 15% αφορούσε Ουκρανούς, οι οποίοι εξακολουθούν να αποτελούν τη μεγαλύτερη ομάδα δικαιούχων, κυρίως μέσω του καθεστώτος προσωρινής προστασίας.

Οι βασικοί λόγοι χορήγησης πρώτης άδειας διαμονής σε πολίτες τρίτων χωρών ήταν:

34% για οικογενειακή επανένωση,

16% για διεθνή προστασία,

14% για προσωρινή προστασία,

13% για σπουδές και

10% για εργασία.

Για τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκδόθηκαν 58.830 πρώτες άδειες διαμονής, κυρίως για εργασία (51%) και οικογενειακούς λόγους (24%).

Η δημογραφική εικόνα του Βελγίου

Την 1η Ιανουαρίου 2025, ο επίσημος πληθυσμός του Βελγίου ανερχόταν σε 11.825.551 κατοίκους.

Από αυτούς, 1.634.924 ήταν αλλοδαποί, ενώ 10.190.627 είχαν βελγική υπηκοότητα.

Μεταξύ των Βέλγων πολιτών, 7.571.338 ήταν βελγικής καταγωγής, ενώ 2.619.289, δηλαδή περίπου 22% του συνολικού πληθυσμού, είχαν ξένη καταγωγή.

Nombre record de citoyens européens ayant quitté la Belgique en 2024 – Une immigration stable malgré une mobilité toujours élevée

Le nouveau rapport annuel de Myria met en évidence un niveau inédit de départs de citoyens de l’Union européenne, tandis que les flux migratoires restent supérieurs à ceux observés avant la pandémie, sous l’effet notamment de la guerre en Ukraine.

La Belgique a enregistré en 2024 un phénomène inédit : jamais autant de citoyens de l’Union européenne n’avaient quitté le pays. C’est l’un des principaux enseignements du rapport annuel « Migration en chiffres et en droits 2026 », publié par Myria, le Centre fédéral Migration.

Parallèlement, le volume global de l’immigration est resté pratiquement stable par rapport à 2023, tout en demeurant nettement supérieur aux niveaux observés avant la crise sanitaire.

Au total, 194.212 immigrations ont été enregistrées en 2024, dont 22.506 Belges revenant s’installer dans le pays. Les 171.706 arrivées de ressortissants étrangers confirment la stabilisation des flux migratoires après les pics enregistrés à la suite du conflit en Ukraine.

Près de la moitié des nouveaux arrivants étrangers proviennent d’un État membre de l’Union européenne. Les ressortissants de l’UE représentent 48 % des immigrations étrangères, devant les pays européens hors UE (14 %), l’Asie (17 %), l’Afrique (16 %) et les Amériques (5 %).

Les Roumains restent la première nationalité représentée avec 18.845 nouveaux arrivants, principalement attirés par le marché du travail belge. Ils sont suivis par les Français, les Ukrainiens, les Néerlandais, les Espagnols et les Marocains. Les données montrent également une proportion plus importante de femmes parmi les migrants originaires de France, d”Amérique latine, des Caraïbes et d”Asie de l’Est.

Près de 30 % des nouveaux arrivants se sont installés dans la Région de Bruxelles-Capitale, tandis que 16,6 % ont choisi la province d”Anvers.

Le rapport met surtout en lumière une progression continue des départs de citoyens européens. En 2024, 61.338 citoyens de l’UE ont quitté la Belgique, soit le chiffre le plus élevé jamais enregistré. Les départs concernent principalement les Roumains (15.414), les Français (10.442) et les Néerlandais (6.256).

Selon Myria, cette évolution s’explique par des stratégies de mobilité très différentes selon les nationalités et les raisons initiales de leur installation. L’organisme souligne qu’il est impossible d’identifier une cause unique à cette hausse.

Le rapport rappelle également que la guerre en Ukraine continue d’influencer les dynamiques migratoires belges. Pour la troisième année consécutive, les ressortissants de pays tiers demeurent plus nombreux que les citoyens européens parmi certaines catégories de nouveaux arrivants.

En 2024, 139.406 premiers titres de séjour ont été délivrés. Parmi les 80.576 accordés à des ressortissants de pays tiers, 15 % concernaient des Ukrainiens, principalement bénéficiaires du régime de protection temporaire.

Les principaux motifs de délivrance de ces titres restent le regroupement familial (34 %), la protection internationale (16 %), la protection temporaire (14 %), les études (13 %) et l”emploi (10 %). Du côté des citoyens européens, 58.830 premiers titres de séjour ont été accordés, principalement pour des raisons professionnelles (51 %) ou familiales (24 %).

Enfin, au 1er janvier 2025, la Belgique comptait officiellement 11.825.551 habitants. Parmi eux, 1.634.924 étaient des ressortissants étrangers, tandis que 10.190.627 possédaient la nationalité belge. Sur ces derniers, 2.619.289, soit environ 22 % de la population totale, étaient Belges d’origine étrangère, illustrant la diversité croissante de la société belge.

The post Ρεκόρ αποχωρήσεων πολιτών της ΕΕ από το Βέλγιο το 2024 – Σταθερές οι μεταναστευτικές ροές appeared first on .

Στην κορυφή της ευρωπαϊκής κατάταξης βρίσκεται η Ελβετία, όπου ο μέσος ετήσιος ακαθάριστος μισθός ξεπέρασε τα 107.000 ευρώ, αποτελώντας τη μοναδική χώρα της έρευνας με εξαψήφιο μέσο εισόδημα. Ακολουθούν η Ισλανδία και το Λουξεμβούργο, το οποίο καταγράφει τον υψηλότερο μέσο μισθό μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με περίπου 77.800 ευρώ ετησίως.

Στην ίδια υψηλή κατηγορία συναντώνται επίσης η Δανία, η Ολλανδία, η Γερμανία και η Νορβηγία, επιβεβαιώνοντας το σταθερό προβάδισμα της βόρειας και δυτικής Ευρώπης σε επίπεδο αμοιβών.

Το Βέλγιο καταλαμβάνει μία από τις υψηλότερες θέσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ, με μέσο ετήσιο ακαθάριστο μισθό 62.348 ευρώ. Παρά τη σχετικά υψηλή θέση του, η αύξηση των μισθών στη χώρα χαρακτηρίζεται από στασιμότητα. Σύμφωνα με την έκθεση, λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό του 2025, οι πραγματικές αποδοχές αυξήθηκαν μόλις κατά 0,3%, ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αντίθετα, χώρες όπως η Λιθουανία, η Πολωνία και η Σλοβενία κατέγραψαν τις μεγαλύτερες αυξήσεις πραγματικών αποδοχών, δείχνοντας ότι ορισμένες οικονομίες της ανατολικής Ευρώπης συνεχίζουν να συγκλίνουν σταδιακά με τις πιο ανεπτυγμένες αγορές.

Η εικόνα αλλάζει αισθητά όταν εξετάζεται η αγοραστική δύναμη και όχι μόνο οι ονομαστικοί μισθοί. Με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (PPP), το χάσμα μεταξύ των χωρών περιορίζεται σημαντικά. Το Βέλγιο ανεβαίνει ακόμη ψηλότερα στην ευρωπαϊκή κατάταξη, με μέσο εισόδημα που αντιστοιχεί σε περίπου 87.530 δολάρια PPP.

Η Γερμανία βρίσκεται πλέον στη δεύτερη θέση πίσω από την Ελβετία, ενώ χώρες όπως η Τουρκία παρουσιάζουν θεαματική βελτίωση στη σχετική κατάταξη όταν υπολογίζεται το κόστος ζωής.

Η περίπτωση της Ελλάδας θεωρείται ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Σε ονομαστικούς όρους, η χώρα παραμένει χαμηλά στην κατάταξη της ΕΕ, με μέσο ετήσιο ακαθάριστο μισθό 26.563 ευρώ, αρκετά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ωστόσο, όταν λαμβάνεται υπόψη η αγοραστική δύναμη, το ελληνικό εισόδημα ανεβαίνει αισθητά, φτάνοντας περίπου τα 50.974 δολάρια PPP.

Παρά τη βελτίωση αυτή, τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να κουβαλά τις συνέπειες της πολυετούς οικονομικής κρίσης. Οι πραγματικοί μισθοί, σε όρους αγοραστικής δύναμης, έχουν μειωθεί κατά περισσότερο από 21% από το 2010, γεγονός που καθιστά τη χώρα μοναδική περίπτωση μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών του οργανισμού.

Η έκθεση αναδεικνύει επίσης τις μεγάλες διαφορές στη φορολογική επιβάρυνση των εργαζομένων. Το Βέλγιο καταγράφει ένα από τα υψηλότερα επίπεδα φορολόγησης στον ΟΟΣΑ, καθώς οι άγαμοι εργαζόμενοι χωρίς παιδιά χάνουν σχεδόν το 40% του εισοδήματός τους σε φόρους και εισφορές — το υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των χωρών-μελών.

Αντίθετα, χώρες όπως η Τσεχία και η Ελβετία εμφανίζουν πολύ χαμηλότερη φορολογική επιβάρυνση. Για τις οικογένειες με ένα παιδί και έναν εργαζόμενο, πάντως, η φορολογία στο Βέλγιο μειώνεται αισθητά.

Σύμφωνα με τους ειδικούς της International Labour Organization, οι μισθολογικές διαφορές στην Ευρώπη εξαρτώνται κυρίως από τρεις βασικούς παράγοντες: την παραγωγικότητα και τη δομή της οικονομίας, τους θεσμούς της αγοράς εργασίας και το συνολικό κόστος ζωής κάθε χώρας.

Οι οικονομίες με ισχυρούς τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας — όπως η τεχνολογία και οι χρηματοοικονομικές υπηρεσίες — τείνουν να προσφέρουν υψηλότερες αποδοχές, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, καθώς και η ισχύς των συνδικάτων.

Salaires en Europe : de fortes disparités entre la Belgique, la Grèce et le reste de l’Union européenne

Le rapport « Taxing Wages 2026 » de l’OCDE met en lumière les écarts persistants de revenus et de pouvoir d’achat à travers l’Europe

La dernière étude publiée par OECD confirme une réalité économique bien connue : l’Europe reste profondément divisée en matière de salaires. Entre les pays du nord-ouest du continent et ceux du sud ou de l’est, les écarts demeurent importants, même si le coût de la vie vient parfois nuancer les différences.

Sans surprise, la Switzerland domine largement le classement européen avec un salaire brut annuel moyen dépassant les 107.000 euros. L’Iceland et le Luxembourg suivent derrière, ce dernier restant le pays de l’Union européenne où les rémunérations moyennes sont les plus élevées.

La Belgium figure également parmi les États européens les mieux classés. Avec un salaire moyen supérieur à 62.000 euros par an, le pays se situe dans le haut du tableau européen. Toutefois, derrière cette apparente solidité se cache une progression très limitée des revenus réels. Une fois l’inflation prise en compte, les salaires belges n’ont pratiquement pas évolué en 2025.

Cette stagnation contraste avec la dynamique observée dans plusieurs pays d’Europe centrale et orientale. La Lithuania, la Poland ou encore la Slovenia enregistrent les plus fortes hausses salariales de l’année, signe d’un rattrapage progressif au sein du marché européen.

Du côté de la Greece, la situation reste plus fragile. Le salaire brut annuel moyen y dépasse légèrement les 26.500 euros, plaçant le pays parmi les moins bien rémunérés de l’Union européenne. Malgré cela, le niveau de vie réel apparaît moins défavorable lorsqu’on tient compte du pouvoir d’achat local.

Les données corrigées selon la parité de pouvoir d’achat montrent en effet une amélioration sensible de la position grecque. Les revenus y atteignent l’équivalent d’environ 51.000 dollars PPP, ce qui réduit une partie de l’écart avec les économies les plus riches du continent.

Mais l’OCDE souligne également que la Grèce reste marquée par les conséquences durables de la crise économique déclenchée en 2010. Aucun autre pays développé n’a connu une telle chute des salaires réels sur une aussi longue période.

L’étude met aussi en avant les importantes différences de fiscalité entre pays européens. La Belgique conserve l’un des niveaux d’imposition les plus élevés de l’OCDE pour les travailleurs célibataires sans enfants, avec une charge fiscale proche de 40 %.

À l’inverse, des pays comme la Switzerland ou la Czech Republic appliquent une pression fiscale nettement plus faible sur les revenus du travail.

Enfin, les experts rappellent que les écarts salariaux européens ne dépendent pas uniquement du niveau de richesse des pays. La productivité, la spécialisation économique, la force des négociations collectives et le coût de la vie jouent également un rôle central dans la manière dont les revenus évoluent d’un État à l’autre.

The post Μισθοί δύο ταχυτήτων στην Ευρώπη: Πού βρίσκονται Βέλγιο και Ελλάδα σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ appeared first on .

Η εξέλιξη αυτή συνδέεται κυρίως με τη θεαματική άνοδο της Ισπανίας, η οποία πέρασε για πρώτη φορά στην κορυφή με ποσοστό 89%, εκτοπίζοντας τη Μάλτα, που κρατούσε την πρώτη θέση επί μία δεκαετία. Στην τρίτη θέση βρέθηκε η Ισλανδία με 86%, ενώ το Βέλγιο μοιράζεται πλέον την ίδια βαθμολογία με τη Δανία.

Η ετήσια αξιολόγηση της ILGA-Europe εξετάζει συνολικά 49 ευρωπαϊκές χώρες και βασίζεται σε 76 διαφορετικά κριτήρια, τα οποία αφορούν ζητήματα όπως η ισότητα και η μη διάκριση, τα εγκλήματα μίσους, η νομική αναγνώριση φύλου, τα δικαιώματα οικογένειας, η προστασία αιτούντων άσυλο και τα δικαιώματα των intersex ατόμων.

Παρά τη συνολικά θετική εικόνα του Βελγίου, η οργάνωση κάνει λόγο για «στασιμότητα και κυβερνητική αδράνεια», επισημαίνοντας ότι η χώρα δεν προχωρά πλέον με τον ίδιο ρυθμό μεταρρυθμίσεων όπως τα προηγούμενα χρόνια. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάγκη απαγόρευσης μη συναινετικών ιατρικών επεμβάσεων σε intersex παιδιά, καθώς και στη δημιουργία μηχανισμών αποζημίωσης για τα θύματα τέτοιων πρακτικών.

Ελλείψεις καταγράφονται επίσης στην προστασία ΛΟΑΤΚΙ+ αιτούντων άσυλο, αλλά και σε ζητήματα νομικής αναγνώρισης φύλου και ισότητας στην καθημερινότητα, όπως οι περιορισμοί που εξακολουθούν να ισχύουν για την αιμοδοσία.

Παράλληλα, οργανώσεις όπως η φλαμανδική çavaria προειδοποιούν ότι το αίσθημα ανασφάλειας στην LGBTQIA+ κοινότητα αυξάνεται, ιδιαίτερα στα κοινωνικά δίκτυα. Η οργάνωση καταγγέλλει ότι η ρητορική μίσους στο διαδίκτυο παραμένει ουσιαστικά ατιμώρητη στο Βέλγιο, καθώς τα σχετικά αδικήματα θεωρούνται αδικήματα Τύπου και σπάνια οδηγούνται ενώπιον δικαστηρίων.

Ο Βέλγος υπουργός Ισότητας των Ευκαιριών Rob Beenders παραδέχθηκε ότι «η ακινησία ισοδυναμεί συχνά με οπισθοδρόμηση», υπογραμμίζοντας ότι τα κεκτημένα δικαιώματα χρειάζονται συνεχή προστασία και ενίσχυση.

Στον αντίποδα, η Ισπανία θεωρείται το μεγάλο παράδειγμα της φετινής χρονιάς. Η χώρα βρέθηκε στην κορυφή της κατάταξης χάρη στην εφαρμογή νέων σχεδίων ισότητας, τη δημιουργία ανεξάρτητης αρχής ίσης μεταχείρισης και την πλήρη αποπαθολογικοποίηση των trans ατόμων στο σύστημα υγείας.

Η έκθεση αποτυπώνει, πάντως, και τις μεγάλες αντιθέσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Ευρώπη. Στις τελευταίες θέσεις βρίσκονται η Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία, με εξαιρετικά χαμηλές επιδόσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ILGA-Europe, συγκαταλέγεται στις χώρες που διαθέτουν πλήρες νομικό πλαίσιο κατά των διακρίσεων με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου και τα χαρακτηριστικά φύλου. Επιπλέον, βρίσκεται ανάμεσα στις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν απαγορεύσει περιττές ιατρικές επεμβάσεις σε intersex παιδιά, μαζί με χώρες όπως η Γερμανία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Μάλτα.

Συνολικά, η φετινή Rainbow Map αναδεικνύει ότι η Ευρώπη παραμένει βαθιά διχασμένη στα ζητήματα ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παρότι αρκετές χώρες προχωρούν σε μεταρρυθμίσεις, η ILGA-Europe προειδοποιεί ότι η άνοδος λαϊκιστικών και αντι-ΛΟΑΤΚΙ+ ρευμάτων σε πολλές περιοχές της ηπείρου δημιουργεί ένα νέο, αβέβαιο περιβάλλον για τις κοινότητες που διεκδικούν ισότητα και ορατότητα.

Le recul de la Belgique dans le classement européen des droits LGBTQIA+ malgré un score élevé

La Belgique reste l’un des pays les plus avancés d’Europe en matière de droits des personnes LGBTQIA+, mais le dernier classement annuel publié par ILGA-Europe montre qu’en matière d’égalité, l’immobilisme peut rapidement faire perdre du terrain. Bien que le pays conserve un score élevé de 85 % dans la Rainbow Map 2026, il recule cette année de la deuxième à la quatrième place du classement européen.

Cette évolution s’explique principalement par la progression spectaculaire de l’Espagne, qui prend pour la première fois la tête du classement avec 89 %, devant Malte, longtemps considérée comme la référence européenne en matière de droits LGBTQIA+. L’Islande complète le podium avec 86 %, tandis que la Belgique partage désormais son score avec le Danemark.

Chaque année, la Rainbow Map évalue 49 pays européens sur la base de dizaines de critères liés à la non-discrimination, aux droits familiaux, aux crimes de haine, à la reconnaissance juridique du genre, aux droits des personnes intersexes ou encore à la protection des demandeurs d’asile LGBTQIA+.

Même si la Belgique reste parmi les meilleurs élèves du continent, ILGA-Europe estime que le pays souffre aujourd’hui d’un manque de nouvelles avancées législatives. L’organisation évoque une forme de stagnation politique, notamment sur la question des interventions médicales pratiquées sans consentement sur les enfants intersexes, un domaine dans lequel plusieurs pays européens ont déjà adopté des interdictions explicites.

Des critiques sont également formulées concernant la reconnaissance juridique du genre, la protection des personnes LGBTQIA+ demandant l’asile ainsi que certaines limitations toujours en vigueur, notamment autour du don de sang.

Les associations belges tirent également la sonnette d’alarme face à la montée du sentiment d’insécurité au sein de la communauté. L’organisation flamande çavaria dénonce notamment l’impunité persistante autour des discours de haine diffusés en ligne, estimant que la législation belge actuelle reste insuffisante pour lutter efficacement contre ces comportements.

Le ministre fédéral de l’Égalité des chances, Rob Beenders, a lui-même reconnu que « ne pas avancer revient parfois à reculer », rappelant que les droits acquis doivent continuer à être défendus et renforcés.

À l’inverse, l’Espagne apparaît cette année comme le modèle européen le plus dynamique. Le pays a mis en œuvre plusieurs réformes majeures, notamment des plans d’action pour l’égalité, une autorité indépendante chargée de l’égalité de traitement et une dépathologisation complète des personnes trans dans le système de santé.

Le rapport met aussi en lumière les fortes disparités qui persistent à travers le continent. À l’extrémité opposée du classement figurent la Russie, l’Azerbaïdjan et la Turquie, où les protections légales restent extrêmement faibles.

Concernant la Grèce, le rapport souligne plusieurs avancées importantes. Le pays fait partie des États européens disposant d’un cadre juridique complet contre les discriminations liées à l’orientation sexuelle, à l’identité de genre et aux caractéristiques sexuelles. La Grèce figure également parmi les rares pays ayant interdit certaines interventions médicales inutiles sur les enfants intersexes.

Au-delà du classement, la Rainbow Map 2026 reflète une Europe profondément contrastée. Alors que certains États renforcent leurs politiques d’égalité et de protection des minorités, d’autres connaissent un recul préoccupant des libertés et une montée des discours hostiles envers les communautés LGBTQIA+.

The post Η Βελγική υποχώρηση στην κατάταξη των δικαιωμάτων ΛΟΑΤΚΙ+ και η νέα ευρωπαϊκή εικόνα appeared first on .

Παρά τη συνολική αυτή τάση, βραχυπρόθεσμα παρατηρείται μια ήπια αύξηση. Ο πληθυσμός της ΕΕ υπολογίζεται στα 451,8 εκατομμύρια το 2025 και αναμένεται να φτάσει στο ανώτατο σημείο του γύρω στο 2029, πριν ξεκινήσει μια σταδιακή αλλά σταθερή πτωτική πορεία, καταλήγοντας κοντά στα 398,8 εκατομμύρια έως το 2100.

Κεντρικό στοιχείο αυτής της εξέλιξης αποτελεί η γήρανση του πληθυσμού. Το ποσοστό των νέων ηλικίας 0-19 ετών αναμένεται να μειωθεί, ενώ η ομάδα των ατόμων σε ηλικία εργασίας (20-64 ετών) θα περιοριστεί σημαντικά, από 58% σε περίπου 50%. Την ίδια στιγμή, η αύξηση των ηλικιωμένων είναι εντυπωσιακή, ιδιαίτερα στην κατηγορία άνω των 80 ετών, η οποία αναμένεται να σχεδόν τριπλασιαστεί, φτάνοντας το 16% του συνολικού πληθυσμού.

Οι αλλαγές αυτές συνδέονται άμεσα με τις χαμηλές γεννήσεις και τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, δύο τάσεις που χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια την ευρωπαϊκή κοινωνία. Αν και η μετανάστευση επηρεάζει τις πληθυσμιακές ισορροπίες, δεν αρκεί για να ανατρέψει τη συνολική καθοδική πορεία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των κρατών. Σύμφωνα με τα στοιχεία, μόλις 12 από τις 30 ευρωπαϊκές χώρες αναμένεται να παρουσιάσουν αύξηση πληθυσμού έως το 2100, ενώ η πλειονότητα θα καταγράψει μείωση.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τη μεγαλύτερη πτώση, καθώς ο πληθυσμός της προβλέπεται να μειωθεί περίπου κατά 30%, επιβεβαιώνοντας τη σοβαρότητα του δημογραφικού προβλήματος. Αντίστοιχα, σημαντικές μειώσεις καταγράφονται σε χώρες της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης.

Αντίθετα, το Βέλγιο εμφανίζει μια πιο σταθερή εικόνα, με προβλεπόμενη αύξηση περίπου 4% έως το 2100. Το στοιχείο αυτό τοποθετεί τη χώρα ανάμεσα σε εκείνες που καταφέρνουν να διατηρήσουν ή και να ενισχύσουν τον πληθυσμό τους, εν μέρει χάρη στη μετανάστευση και τη διαφορετική δημογραφική δυναμική.

Στον αντίποδα, χώρες όπως η Λετονία και η Λιθουανία αναμένεται να χάσουν πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού τους, γεγονός που αναδεικνύει τις έντονες ανισότητες που θα χαρακτηρίσουν το δημογραφικό τοπίο της Ευρώπης.

Οι εξελίξεις αυτές αναμένεται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στις οικονομίες και τα κοινωνικά συστήματα, με λιγότερους εργαζόμενους να καλούνται να στηρίξουν έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό συνταξιούχων. Η πίεση σε τομείς όπως η υγεία και η κοινωνική πρόνοια εκτιμάται ότι θα ενταθεί, καθιστώντας το δημογραφικό ζήτημα μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον της Ευρώπης.

Europe face à un tournant démographique : une population en recul d’ici 2100
Vieillissement, natalité en baisse et fortes disparités entre pays redessinent le continent

L’Europe s’oriente vers une transformation démographique majeure au cours des prochaines décennies. D’après les projections de Eurostat, la population de l’Union européenne devrait diminuer de manière notable d’ici la fin du siècle, avec une baisse estimée à près de 53 millions d’habitants.

À court terme, la situation reste relativement stable, avec une légère croissance attendue jusqu’à la fin des années 2020. Toutefois, cette tendance s’inversera progressivement, laissant place à un déclin continu jusqu’en 2100.

Le phénomène clé derrière cette évolution est le vieillissement accéléré de la population. La part des jeunes diminue, tandis que celle des personnes âgées, en particulier les plus de 80 ans, augmente fortement. Cette mutation modifie profondément l’équilibre entre actifs et retraités, avec des conséquences directes sur les systèmes économiques et sociaux.

Les raisons sont multiples, mais reposent principalement sur une baisse durable de la natalité et une espérance de vie en hausse. Si les flux migratoires contribuent à atténuer ces effets dans certains pays, ils ne suffisent pas à inverser la tendance globale.

Les dynamiques varient fortement selon les États. La Grèce figure parmi les pays les plus touchés, avec une diminution attendue d’environ 30 % de sa population, illustrant l’ampleur du défi démographique auquel elle est confrontée.

À l’inverse, la Belgique présente une évolution plus modérée, avec une légère croissance estimée à 4 %, ce qui témoigne d’une situation plus équilibrée comparée à d’autres régions européennes.

Globalement, ces projections mettent en évidence une Europe à deux vitesses, où certaines régions verront leur population se contracter rapidement, tandis que d’autres parviendront à maintenir, voire à accroître leur attractivité démographique.

Dans ce contexte, les enjeux liés à la main-d’œuvre, aux retraites et aux services publics seront au cœur des préoccupations des décideurs européens dans les décennies à venir.

The post Δημογραφική ανατροπή στην Ευρώπη: Μείωση πληθυσμού κατά 53 εκατομμύρια έως το 2100 appeared first on .

Ένας στους τέσσερις κοντά στη φτώχεια
Το 2024, περίπου 23% των κατοίκων των Βρυξελλών βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο φτώχειας, ποσοστό αισθητά υψηλότερο σε σχέση με τη Φλάνδρα και τη Βαλλονία. Αν και το ποσοστό αυτό εμφανίζεται ελαφρώς μειωμένο σε σχέση με το 2023, οι ειδικοί τονίζουν ότι η διαφορά αυτή δεν είναι ουσιαστική, καθώς άλλοι δείκτες –όπως το κόστος ζωής και οι βασικές δαπάνες– δείχνουν σαφή επιδείνωση των συνθηκών.

Μεγάλες ανισότητες μεταξύ δήμων
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν εξετάζεται σε τοπικό επίπεδο. Στις Βρυξέλλες, οι οικονομικές διαφορές μεταξύ των δήμων είναι τεράστιες, με έξι από τους δέκα πιο φτωχούς δήμους του Βελγίου να βρίσκονται εντός της μητροπολιτικής περιοχής, όπως το Saint-Josse, το Μολενμπέκ και το Άντερλεχτ. Η ανισότητα δεν είναι απλώς στατιστική· αντικατοπτρίζεται στην καθημερινότητα των κατοίκων.

Αύξηση των δικαιούχων κοινωνικής βοήθειας
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία είναι η αύξηση των πολιτών που εξαρτώνται από το εισόδημα κοινωνικής ένταξης. Στις αρχές του 2025, περισσότεροι από 47.000 κάτοικοι λάμβαναν αυτό το βοήθημα, αριθμός που ενδέχεται σύντομα να ξεπεράσει ακόμη και τους καταγεγραμμένους ανέργους. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται και με τις πρόσφατες αλλαγές στο σύστημα επιδομάτων ανεργίας.

Αόρατες πληθυσμιακές ομάδες και ακραία φτώχεια
Πέρα από τα επίσημα στοιχεία, υπάρχει και μια «αόρατη» πραγματικότητα. Εκτιμάται ότι πάνω από 50.000 άνθρωποι χωρίς χαρτιά ζουν στις Βρυξέλλες, δηλαδή περίπου το 4% του πληθυσμού. Παράλληλα, η έλλειψη στέγης αυξάνεται σημαντικά, με σχεδόν 10.000 ανθρώπους να καταγράφονται ως άστεγοι ή σε επισφαλείς συνθήκες στέγασης.

Κατοικία: το μεγαλύτερο βάρος
Το κόστος στέγασης αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες πίεσης. Τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά διαθέτουν πάνω από το 50% του εισοδήματός τους για ενοίκιο, με αποτέλεσμα να απομένουν ελάχιστοι πόροι για βασικές ανάγκες. Την ίδια στιγμή, ένα σημαντικό ποσοστό κατοικιών χαρακτηρίζεται ακατάλληλο ή υπερπλήρες, γεγονός που επιβαρύνει περαιτέρω την ποιότητα ζωής.

Ψυχική υγεία σε κρίση
Η κοινωνική πίεση έχει άμεσο αντίκτυπο και στην ψυχική υγεία. Σήμερα, σχεδόν ένας στους πέντε κατοίκους παρουσιάζει συμπτώματα άγχους ή κατάθλιψης, με τους νέους και τα άτομα σε οικονομική δυσκολία να πλήττονται περισσότερο. Η κατάσταση αυτή αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για το κοινωνικό σύστημα της πόλης.

Bruxelles sous tension : la pauvreté s’installe durablement dans la capitale
Le baromètre social 2025 met en lumière une réalité marquée par les inégalités et la précarité croissante

À Bruxelles, les derniers indicateurs sociaux dressent un constat préoccupant. Le baromètre social 2025 confirme que la précarité continue de s’étendre dans la capitale belge, touchant des publics toujours plus larges. L’analyse menée par les services spécialisés de la Région montre une accumulation de difficultés liées au logement, aux revenus et à la santé mentale.

Une part importante de la population fragilisée
Près d’un quart des habitants vit aujourd’hui sous la menace de la pauvreté, un niveau nettement supérieur à celui observé dans les autres régions du pays. Même si certaines variations apparaissent d’une année à l’autre, les experts soulignent que la tendance globale reste négative, notamment en raison de l’augmentation du coût de la vie.

Des écarts frappants entre quartiers
La réalité sociale bruxelloise est profondément marquée par des disparités territoriales. Certains quartiers concentrent des niveaux de revenus très faibles, plaçant la capitale parmi les zones les plus inégalitaires de Belgique. Cette fragmentation sociale se traduit par des conditions de vie très contrastées selon les communes.

Le recours à l’aide sociale en forte progression
Le nombre de bénéficiaires du revenu d’intégration ne cesse d’augmenter. Bruxelles en compte désormais plus que certaines régions plus peuplées, et la tendance reste à la hausse. Les réformes récentes du système d’allocations contribuent à accentuer cette dynamique.

Une précarité parfois invisible mais bien réelle
Au-delà des statistiques officielles, une partie de la population échappe aux radars. Des dizaines de milliers de personnes en situation irrégulière vivent dans la capitale, souvent dans des conditions très difficiles. Par ailleurs, le nombre de personnes sans logement stable continue de progresser rapidement.

Le poids du logement et ses conséquences
Le coût du logement constitue l’un des principaux facteurs d’appauvrissement. Pour les ménages les plus modestes, il absorbe une part considérable des revenus, laissant peu de marge pour les autres dépenses essentielles. À cela s’ajoutent des problèmes de qualité et de surpopulation des habitations.

Une santé mentale fragilisée
Enfin, la dimension psychologique de cette crise ne peut être ignorée. Une proportion importante de Bruxellois souffre aujourd’hui de troubles liés au stress et à l’anxiété. Les jeunes et les personnes en situation précaire apparaissent comme les plus exposés, révélant une urgence sociale qui dépasse largement les seuls indicateurs économiques.

The post Βρυξέλλες σε πίεση: Η φτώχεια εντείνεται και αποτυπώνεται σε αριθμούς appeared first on .

Πώς έγινε η έρευνα

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από την Remitly, με τη συμμετοχή 4.600 ατόμων από 26 χώρες. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να αξιολογήσουν όχι μόνο άλλες χώρες, αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους, σε θέματα όπως οι τρόποι συμπεριφοράς, ο σεβασμός προς τους άλλους και η καθημερινή ευγένεια.

Παράλληλα, εξετάστηκε και ένας εξίσου σημαντικός παράγοντας: η φιλικότητα, δηλαδή το κατά πόσο οι άνθρωποι σε μια χώρα δημιουργούν ένα αίσθημα καλωσορίσματος στους επισκέπτες ή στους νέους κατοίκους.

Οι πιο ευγενικές χώρες στον κόσμο

Στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης βρέθηκε η Ιαπωνία, επιβεβαιώνοντας τη φήμη της ως κοινωνία που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον σεβασμό και την κοινωνική αρμονία. Ακολουθούν ο Καναδάς και το Ηνωμένο Βασίλειο, χώρες που συνδέονται συχνά με τη χρήση ευγενικών εκφράσεων και μια κουλτούρα καθημερινής ευπρέπειας.

Στη δεκάδα περιλαμβάνονται επίσης χώρες όπως η Γερμανία, οι Φιλιππίνες και η Σουηδία, αποτυπώνοντας τη διαφορετικότητα των πολιτισμικών προσεγγίσεων γύρω από την έννοια της ευγένειας.

Βέλγιο: χαμηλή θέση, διαφορετική αυτοεικόνα

Το Βέλγιο δεν φαίνεται να εντυπωσίασε ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη κατάταξη, καταλαμβάνοντας την 23η θέση παγκοσμίως ως προς την ευγένεια. Ωστόσο, έχει ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι οι Βέλγοι αξιολογούν τον εαυτό τους αρκετά πιο θετικά, τοποθετώντας τη χώρα τους στη 16η θέση.

Στο κομμάτι της φιλικότητας, η εικόνα είναι ακόμη πιο συγκρατημένη, καθώς το Βέλγιο βρέθηκε στην 20ή θέση, με μόλις 1,55% των συμμετεχόντων να το θεωρούν ιδιαίτερα φιλικό προορισμό.

Οι πιο φιλικές χώρες – και η θέση της Ελλάδας

Όταν η έρευνα εστίασε αποκλειστικά στη φιλικότητα, τα αποτελέσματα διαφοροποιήθηκαν. Στην κορυφή βρέθηκε ο Καναδάς, ακολουθούμενος από τη Βραζιλία και την Αυστραλία, χώρες που συνδέονται με μια πιο εξωστρεφή και ζεστή κοινωνική συμπεριφορά.

Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία της Ελλάδας, η οποία κατατάσσεται στην 11η θέση, ξεπερνώντας χώρες όπως το Βέλγιο. Η ελληνική φιλοξενία φαίνεται πως εξακολουθεί να αποτελεί ισχυρό στοιχείο της διεθνούς εικόνας της χώρας.

Πέρα από τις κατατάξεις

Το βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι η ευγένεια και η φιλικότητα δεν είναι απόλυτες έννοιες, αλλά επηρεάζονται έντονα από την κουλτούρα κάθε κοινωνίας. Μικρές καθημερινές κινήσεις –ένα χαμόγελο, μια ευγενική λέξη– μπορούν να κάνουν τη διαφορά, ειδικά για όσους ζουν ή ταξιδεύουν σε μια ξένη χώρα.

Σε έναν όλο και πιο διασυνδεδεμένο κόσμο, αυτές οι «λεπτομέρειες» ίσως είναι τελικά εκείνες που καθορίζουν το πώς νιώθουμε πραγματικά ευπρόσδεκτοι.

Politesse et accueil : quelles nations se distinguent vraiment ?

Une étude internationale compare les comportements… et réserve quelques surprises

La manière dont une société accueille les autres en dit souvent long sur sa culture. Une enquête internationale récente s’est penchée sur cette question en analysant la perception de la politesse et de la convivialité à travers le monde.

Une enquête basée sur l’expérience vécue

Menée par Remitly, l’étude repose sur les réponses de 4.600 participants issus de 26 pays. Les personnes interrogées ont partagé leurs impressions sur les comportements observés à l’étranger, mais aussi sur leur propre attitude au quotidien.

Au-delà des bonnes manières, l’enquête s’est également intéressée à un aspect clé : la capacité d’un pays à offrir un sentiment d’accueil et d’intégration.

Les champions de la politesse

Sans grande surprise, le Japan arrive en tête. Le pays est reconnu pour son sens du respect et ses codes sociaux très structurés. Derrière, le Canada et le United Kingdom complètent le podium, illustrant une culture où les formules de courtoisie occupent une place centrale.

D’autres pays européens et asiatiques figurent également parmi les mieux classés, chacun avec ses propres codes et traditions.

La Belgique en retrait, mais nuancée

Dans ce classement, la Belgium se positionne en bas du tableau, à la 23e place. Pourtant, les Belges ont une perception plus favorable d’eux-mêmes, se classant à la 16e position lorsqu’ils évaluent leur propre comportement.

Concernant la convivialité, la Belgique apparaît encore plus discrète, occupant la 20e place, ce qui souligne un décalage entre image perçue et réalité vécue.

Accueil et chaleur humaine : un autre classement

Lorsque l’on parle de pays les plus accueillants, le classement évolue sensiblement. Le Canada domine à nouveau, suivi du Brazil et de l’Australia, réputés pour leur ouverture et leur sociabilité.

La Greece se distingue également en occupant la 11e place, confirmant son image de destination chaleureuse et hospitalière, devant notamment la Belgium.

Des perceptions culturelles avant tout

L’étude met en évidence une réalité essentielle : la politesse et la convivialité sont profondément liées aux références culturelles. Ce qui est considéré comme chaleureux dans un pays peut paraître distant dans un autre.

Au final, ce sont souvent les gestes les plus simples – un sourire, une attention, un mot aimable – qui façonnent l’expérience humaine et donnent le sentiment d’être véritablement chez soi, même loin de chez soi.

The post Πόσο ευγενικοί είναι οι Βέλγοι σε σύγκριση με άλλες εθνικότητες και ποια η θέση της Ελλάδας; appeared first on .

Η μέθοδος βασίζεται στην ανίχνευση καταλοίπων ουσιών στα λύματα, προσφέροντας μια ρεαλιστική και άμεση εικόνα της κατανάλωσης σε επίπεδο πληθυσμού, χωρίς να εξαρτάται από δηλώσεις χρηστών ή έρευνες.

Άνοδος για κοκαΐνη και κεταμίνη, πτώση για MDMA
Τα στοιχεία δείχνουν σαφή ενίσχυση της παρουσίας διεγερτικών ουσιών. Η κοκαΐνη κατέγραψε αύξηση περίπου 22% μεταξύ 2024 και 2025, με υψηλά επίπεδα κυρίως στη δυτική και νότια Ευρώπη, ιδίως σε χώρες όπως το Βέλγιο, η Ισπανία και η Ολλανδία.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η άνοδος της κεταμίνης, της οποίας τα κατάλοιπα αυξήθηκαν κατά σχεδόν 41%, επιβεβαιώνοντας τη διεύρυνση της χρήσης της σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

Αντίθετα, το MDMA (έκσταση) σημείωσε αισθητή πτώση, με μείωση περίπου 16% στα επίπεδα που ανιχνεύθηκαν στα λύματα. Η υποχώρηση ήταν ιδιαίτερα εμφανής σε πόλεις της Κεντρικής Ευρώπης, ξεπερνώντας ακόμη και τα επίπεδα μείωσης που είχαν καταγραφεί την περίοδο των lockdown.

Διαφοροποιήσεις ανά ουσία και γεωγραφία
Η εικόνα για άλλες ουσίες είναι πιο σύνθετη. Η αμφεταμίνη και η μεθαμφεταμίνη εμφανίζουν έντονες διαφοροποιήσεις ανά περιοχή, με υψηλότερα επίπεδα στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη και χαμηλότερα στον νότο.

Η κάνναβη παρουσιάζει μικτές τάσεις, με άλλες πόλεις να καταγράφουν αύξηση και άλλες μείωση, γεγονός που επιβεβαιώνει τη μεταβαλλόμενη φύση της χρήσης της στην Ευρώπη.

Παρά τις διαφορές, ένα βασικό συμπέρασμα παραμένει: όλες οι εξεταζόμενες ουσίες εντοπίστηκαν σχεδόν σε κάθε πόλη, γεγονός που υπογραμμίζει τον γενικευμένο χαρακτήρα του φαινομένου.

Η «γεωγραφία» της κατανάλωσης και τα πρότυπα της εβδομάδας
Η ανάλυση αποκαλύπτει και σαφή χρονικά μοτίβα. Σε πάνω από το 75% των πόλεων, τα επίπεδα κοκαΐνης και MDMA αυξάνονται αισθητά το Σαββατοκύριακο, επιβεβαιώνοντας τη σύνδεσή τους με τη νυχτερινή ζωή και τη διασκέδαση.

Αντίθετα, ουσίες όπως η αμφεταμίνη και η κάνναβη παρουσιάζουν πιο ομοιόμορφη κατανομή μέσα στην εβδομάδα, γεγονός που υποδηλώνει διαφορετικά πρότυπα χρήσης.

Ένα δυναμικό και εξελισσόμενο φαινόμενο
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή μιας διάχυτης, ποικιλόμορφης και συνεχώς εξελισσόμενης αγοράς ναρκωτικών στην Ευρώπη. Τα δεδομένα από τα λύματα επιβεβαιώνουν ότι η χρήση ουσιών δεν είναι μόνο εκτεταμένη, αλλά και μεταβαλλόμενη, επηρεαζόμενη από κοινωνικές συνθήκες, διαθεσιμότητα και νέες τάσεις.

Les eaux usées révèlent une Europe en mutation: hausse des stimulants, recul de l’ecstasy

Une radiographie inédite de la consommation en Europe
L’analyse des eaux usées à grande échelle offre aujourd’hui une lecture précise des habitudes de consommation de drogues en Europe. L’étude menée dans plus d’une centaine de villes met en évidence un paysage en mutation, où certaines substances gagnent du terrain tandis que d’autres reculent.

Cette approche scientifique permet d’obtenir une vision concrète et quasi instantanée des usages, en mesurant directement les traces chimiques laissées par les consommateurs dans les réseaux d’assainissement.

Des stimulants en forte progression
Les résultats montrent une progression marquée de plusieurs drogues stimulantes. La cocaïne continue de s’imposer dans de nombreuses métropoles européennes, avec une hausse significative et une forte présence en Europe occidentale.

La kétamine, quant à elle, connaît une expansion encore plus rapide, confirmant son installation durable dans les pratiques de consommation contemporaines.

À l’inverse, la MDMA enregistre un recul notable, signe possible d’une évolution des habitudes festives et des préférences des usagers.

Des tendances contrastées selon les régions
L’étude met en lumière une Europe fragmentée en termes de consommation. Les drogues de synthèse comme les amphétamines restent plus présentes dans certaines zones du nord et du centre, tandis que d’autres régions affichent des niveaux plus faibles.

Le cannabis, de son côté, ne suit pas une trajectoire uniforme, avec des variations importantes selon les villes et les contextes locaux.

Malgré ces différences, un constat s’impose: la consommation de drogues est largement répandue, toutes les substances étudiées étant détectées dans la grande majorité des villes participantes.

Des usages liés aux rythmes urbains
L’analyse temporelle révèle également des comportements distincts. Les concentrations de cocaïne et de MDMA augmentent nettement durant le week-end, traduisant leur lien avec les activités festives.

D’autres substances, en revanche, s’inscrivent dans des usages plus réguliers, répartis tout au long de la semaine.

Un phénomène en constante évolution
Au final, cette étude confirme que le marché des drogues en Europe est loin d’être statique. Il évolue rapidement, porté par des dynamiques sociales, économiques et culturelles, et nécessite une observation continue pour mieux orienter les პოლიტiques de santé publique et de prévention.

The post Οργανισμός ΕΕ για ναρκωτικά: Περισσότερη κοκαΐνη και κεταμίνη στα λύματα της Ευρώπης appeared first on .

Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Banksy αποτελεί μία από τις πιο αινιγματικές μορφές της σύγχρονης τέχνης. Ο βρετανός καλλιτέχνης της street art, γνωστός για τα σατιρικά και πολιτικά φορτισμένα γκράφιτι του, έχει καταφέρει να επηρεάσει βαθιά την παγκόσμια καλλιτεχνική σκηνή, διατηρώντας ταυτόχρονα πλήρη μυστικότητα γύρω από την πραγματική του ταυτότητα.

Μια νέα, εκτενής έρευνα του Reuters, με τίτλο «In Search of Banksy», επιχειρεί να ρίξει νέο φως στο μυστήριο. Οι δημοσιογράφοι του πρακτορείου υποστηρίζουν ότι κατάφεραν να εντοπίσουν τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το διάσημο ψευδώνυμο, έπειτα από μια πολυετή έρευνα βασισμένη σε μαρτυρίες, στοιχεία μετακινήσεων και παλαιότερα περιστατικά που συνδέονται με τη δράση του καλλιτέχνη.

Το όνομα που βρίσκεται στο επίκεντρο

Σύμφωνα με την έρευνα, ο Banksy φέρεται να είναι ο Robin Gunningham, ένας καλλιτέχνης γκράφιτι από το Μπρίστολ, γεννημένος το 1973, ο οποίος τα τελευταία χρόνια φαίνεται να χρησιμοποιεί το όνομα David Jones. Το συμπέρασμα αυτό, μάλιστα, επιβεβαιώνει ουσιαστικά ένα δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Mail on Sunday από το 2008, το οποίο είχε φτάσει σε παρόμοια ταυτοποίηση.

Καθοριστικό ρόλο στην πρόσφατη έρευνα έπαιξε ένα ταξίδι στην Ουκρανία το 2022, όταν έργα του Banksy εμφανίστηκαν σε βομβαρδισμένες περιοχές κοντά στο Κίεβο. Μάρτυρες που μίλησαν στο Reuters ανέφεραν ότι δύο άνδρες με καλυμμένα πρόσωπα δημιούργησαν τα γκράφιτι μέσα σε λίγα λεπτά, χρησιμοποιώντας σπρέι και στένσιλ. Οι ερευνητές του πρακτορείου συνέδεσαν την παρουσία του Gunningham – υπό το όνομα David Jones – με μετακινήσεις στην ίδια περιοχή.

Η θεωρία για τον Robert Del Naja

Για χρόνια, ένα από τα πιο δημοφιλή σενάρια ήταν ότι πίσω από τον Banksy βρισκόταν ο Robert Del Naja, τραγουδιστής του συγκροτήματος Massive Attack και πρώην καλλιτέχνης γκράφιτι από το Μπρίστολ. Η θεωρία ενισχυόταν από το γεγονός ότι νέα έργα του Banksy συχνά εμφανίζονταν σε πόλεις όπου το συγκρότημα πραγματοποιούσε συναυλίες.

Η έρευνα του Reuters απορρίπτει αυτή την εκδοχή, υποστηρίζοντας ότι ο Del Naja πιθανότατα συνεργάστηκε με τον Banksy σε διάφορα έργα, αλλά δεν είναι ο ίδιος ο δημιουργός πίσω από το ψευδώνυμο.

Η αντίδραση της πλευράς του καλλιτέχνη

Παρά τα ευρήματα της έρευνας, η πλευρά του καλλιτέχνη αμφισβητεί έντονα τα συμπεράσματα. Ο δικηγόρος του Banksy, Mark Stephens, δήλωσε ότι πολλά από τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν δεν είναι ακριβή.

Τόνισε επίσης ότι η ανωνυμία του καλλιτέχνη δεν αποτελεί απλώς προσωπική επιλογή αλλά και αναγκαία προστασία. Όπως ανέφερε, ο Banksy έχει στο παρελθόν γίνει στόχος απειλών και ακραίων συμπεριφορών, γεγονός που καθιστά την προστασία της ταυτότητάς του ιδιαίτερα σημαντική.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η δημιουργία υπό ψευδώνυμο εξυπηρετεί και έναν ευρύτερο κοινωνικό σκοπό, επιτρέποντας στους καλλιτέχνες να εκφράζουν κριτική απέναντι στην εξουσία χωρίς φόβο λογοκρισίας ή αντιποίνων, ειδικά όταν θίγουν ευαίσθητα ζητήματα όπως η πολιτική, η κοινωνική δικαιοσύνη ή η θρησκεία.

Το μυστήριο που έγινε μέρος της τέχνης

Ο Banksy εμφανίστηκε στη σκηνή του γκράφιτι στα τέλη της δεκαετίας του 1990 στο Μπρίστολ και γρήγορα έγινε γνωστός για τη χαρακτηριστική τεχνική stencil και τη σατιρική, πολιτικά φορτισμένη θεματολογία του. Τα έργα του έχουν εμφανιστεί αιφνιδιαστικά σε δεκάδες πόλεις παγκοσμίως, σχολιάζοντας ζητήματα όπως ο πόλεμος, ο καπιταλισμός, η καταναλωτική κουλτούρα, η αστυνομική βία και η μετανάστευση.

Ανάμεσα στα πιο διάσημα έργα του βρίσκεται το Girl With Balloon, το οποίο έγινε παγκόσμιο σύμβολο της street art. Το 2018 το έργο προκάλεσε παγκόσμιο σοκ όταν, αμέσως μετά την πώλησή του σε δημοπρασία του Sotheby’s, άρχισε να αυτοκαταστρέφεται μέσα στην κορνίζα του μέσω ενός κρυμμένου μηχανισμού.

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες δημοσιογράφων και ερευνητών να αποκαλύψουν την πραγματική του ταυτότητα, το μυστήριο γύρω από τον Banksy παραμένει σε μεγάλο βαθμό άλυτο. Για πολλούς, μάλιστα, αυτή ακριβώς η ανωνυμία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής του περσόνας — ενός δημιουργού που συνεχίζει να εμφανίζεται απρόβλεπτα στους δημόσιους χώρους, προκαλώντας συζητήσεις για τα όρια ανάμεσα στην τέχνη, τον ακτιβισμό και την πρόκληση.

Banksy : l’identité du célèbre artiste de street art enfin révélée ?
Une enquête de Reuters affirme avoir identifié l’homme derrière le pseudonyme le plus mystérieux du monde artistique

Une enquête qui relance un vieux mystère

Depuis plus de trente ans, Banksy fascine le monde de l’art. L’artiste britannique de street art, célèbre pour ses graffitis satiriques et politiquement engagés, est devenu une figure majeure de la culture contemporaine tout en gardant une identité soigneusement dissimulée.

Une nouvelle enquête approfondie menée par Reuters, intitulée « In Search of Banksy », affirme avoir mis au jour l’homme qui se cacherait derrière ce pseudonyme devenu mythique. Les journalistes disent avoir mené pendant plusieurs années un travail d’investigation basé sur des témoignages, des déplacements et des épisodes passés liés aux apparitions de l’artiste.

Le nom qui revient avec insistance

Selon cette enquête, Banksy serait Robin Gunningham, un artiste originaire de Bristol, né en 1973, qui aurait adopté plus tard le nom de David Jones. Cette conclusion rejoint une hypothèse déjà formulée en 2008 par le journal britannique Mail on Sunday, qui avait alors affirmé avoir presque percé le mystère.

L’un des éléments clés de l’enquête concerne un voyage en Ukraine en 2022, lorsque plusieurs œuvres attribuées à Banksy sont apparues dans des zones détruites par les bombardements près de Kyiv. Des témoins ont raconté à Reuters que deux hommes masqués avaient réalisé les graffitis en quelques minutes seulement à l’aide de bombes de peinture et de pochoirs. Les journalistes ont ensuite relié la présence de Gunningham – sous le nom de David Jones – à des déplacements dans cette région.

La piste Robert Del Naja écartée

Pendant longtemps, certains observateurs pensaient que Banksy était en réalité Robert Del Naja, membre du groupe Massive Attack et ancien graffeur de la scène de Bristol. Cette théorie reposait notamment sur le fait que plusieurs œuvres de Banksy apparaissaient dans des villes où le groupe donnait des concerts.

L’enquête de Reuters estime toutefois que Del Naja n’est probablement pas Banksy lui-même, même si les deux hommes auraient collaboré sur certains projets artistiques au fil des années.

L’artiste conteste les conclusions

Malgré ces révélations, l’entourage de Banksy conteste largement les conclusions de l’enquête. Son avocat, Mark Stephens, affirme que de nombreux éléments présentés ne sont pas exacts.

Il rappelle également que l’anonymat de l’artiste est essentiel. Selon lui, Banksy a déjà été confronté à des comportements menaçants et à des tentatives d’intimidation, ce qui rend la protection de son identité particulièrement importante.

Stephens souligne que travailler sous pseudonyme permet aussi de préserver la liberté d’expression, notamment lorsqu’un artiste aborde des sujets sensibles comme la politique, la religion ou les questions sociales.

Un mystère devenu partie intégrante de l’œuvre

Apparu sur la scène artistique à la fin des années 1990 à Bristol, Banksy s’est rapidement imposé grâce à son style reconnaissable et à ses messages critiques. Ses œuvres apparaissent souvent du jour au lendemain dans l’espace public, suscitant à chaque fois un débat sur le rôle de l’art dans la société.

Parmi ses créations les plus célèbres figure Girl With Balloon, devenue une icône mondiale du street art. En 2018, l’œuvre avait fait sensation lorsqu’elle s’était partiellement autodétruite juste après avoir été vendue lors d’une vente aux enchères organisée par Sotheby’s.

Aujourd’hui encore, malgré les nombreuses tentatives pour révéler son identité, Banksy reste entouré d’un voile de mystère. Et pour beaucoup, ce secret constitue précisément l’une des clés de son influence — celle d’un artiste qui continue de transformer les murs des villes en tribunes artistiques et politiques.

Photos: Newsville.be

The post Banksy: Αποκαλύφθηκε τελικά η ταυτότητα του πιο μυστηριώδους καλλιτέχνη της street art; appeared first on .

Παρά τη θετική εικόνα για τις Βρυξέλλες, η συνολική αίσθηση ευτυχίας στο Βέλγιο παρουσιάζει μικρή αλλά συνεχή πτώση για δεύτερη χρονιά, με τον μέσο όρο να διαμορφώνεται στο 6,53 στα 10, έναντι 6,58 το 2025. Στις αρχές του 2020 ο δείκτης βρισκόταν στο 6,73, ενώ μετά από μια προσωρινή ανάκαμψη έως τις αρχές του 2024, παρατηρείται πλέον μια ήπια καθοδική τάση.

Όπως εξηγεί η Dr Sara Claes από το Πανεπιστήμιο της Γάνδης, το γενικό επίπεδο ευτυχίας παραμένει εύθραυστο. Μετά την πανδημία σημειώθηκε μια μικρή ανάκαμψη χάρη στη σημασία της κοινωνικής σύνδεσης, ωστόσο οι σημερινές οικονομικές και γεωπολιτικές αβεβαιότητες ασκούν εκ νέου πίεση στην αίσθηση ευημερίας των πολιτών. Παράλληλα, επισημαίνει ότι, αν και η ευημερία είναι σε μεγάλο βαθμό προσωπική υπόθεση, το περιβάλλον στο οποίο ζούμε παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο στο πώς αισθανόμαστε.

Σε επίπεδο περιφερειών, οι Βρυξέλλες καταγράφουν την υψηλότερη βαθμολογία ευτυχίας με 6,62, ακολουθούμενες πολύ κοντά από τη Φλάνδρα με 6,61, ενώ η Βαλλονία βρίσκεται χαμηλότερα με 6,36.

Η έρευνα αναδεικνύει επίσης σημαντικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες. Για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησε η μελέτη, οι συνταξιούχοι δεν εμφανίζονται πλέον πιο ευτυχισμένοι από τους εργαζομένους. Ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα ευτυχίας καταγράφονται στους ανέργους και στα άτομα που δεν μπορούν να εργαστούν, με βαθμολογίες 5,32 και 5,13 αντίστοιχα.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Lieven Annemans, οι διαφορές αυτές δεν εξηγούνται μόνο από οικονομικούς παράγοντες. Πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται εκτός εργασίας βιώνουν έλλειψη αυτονομίας, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αξιοποιήσουν τις ικανότητές τους και συχνά αντιμετωπίζουν ένα αίσθημα έλλειψης νοήματος στην καθημερινότητά τους.

Η κατάσταση αυτή, όπως σημειώνουν οι ερευνητές, αποτελεί μια σημαντική πρόκληση για τη δημόσια πολιτική, τόσο σε ό,τι αφορά την επανένταξη στην αγορά εργασίας όσο και την πρόληψη κοινωνικού αποκλεισμού.

Η Έρευνα Ευτυχίας NN-UGent διεξάγεται ανώνυμα από το 2017 από το Πανεπιστήμιο της Γάνδης σε συνεργασία με την NN. Για τη φετινή έκδοση, οι ερευνητές βασίστηκαν σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.572 Βέλγων, οι οποίοι συμμετείχαν στην έρευνα τον Ιανουάριο.

LES HABITANTS DE BRUXELLES LES PLUS HEUREUX DE BELGIQUE SELON UNE NOUVELLE ÉTUDE
L’enquête nationale NN-UGent montre un léger recul du niveau général de bien-être dans le pays

Les habitants de la Région de Bruxelles-Capitale obtiennent les scores de bonheur les plus élevés en Belgique, selon la dernière Enquête nationale sur le bonheur NN-UGent, réalisée par l’Université de Gand en collaboration avec l’assureur vie NN.

Malgré ce résultat positif pour Bruxelles, le niveau global de bonheur en Belgique diminue pour la deuxième année consécutive. Le score moyen s’établit désormais à 6,53 sur 10, contre 6,58 en 2025. Au début de l’année 2020, la moyenne atteignait 6,73. Après un léger rebond observé jusqu’au début de 2024, une tendance à la baisse se confirme aujourd’hui.

Selon la Dre Sara Claes de l’Université de Gand, le niveau général de bonheur reste fragile. Après la pandémie, une certaine amélioration avait été observée grâce au rôle important des relations sociales, mais les incertitudes économiques et géopolitiques actuelles pèsent de nouveau sur le bien-être de la population. Elle souligne également que, si le bien-être reste en partie une question personnelle, l’environnement dans lequel nous vivons influence fortement notre sentiment de satisfaction.

Au niveau régional, Bruxelles arrive en tête avec un score de 6,62, suivie de très près par la Flandre avec 6,61, tandis que la Wallonie enregistre un score plus faible de 6,36.

L’étude met également en évidence des différences importantes entre les groupes sociaux. Pour la première fois depuis le lancement de l’enquête, les pensionnés ne se déclarent plus plus heureux que les personnes actives. Les scores les plus bas sont observés chez les chômeurs et chez les personnes incapables de travailler, avec des résultats respectifs de 5,32 et 5,13.

D’après le professeur Lieven Annemans, ces écarts ne s’expliquent pas uniquement par des facteurs financiers. Les personnes privées d’emploi ressentent souvent un manque d’autonomie, ont le sentiment de ne pas pouvoir mettre leurs compétences en valeur et éprouvent fréquemment un manque de sens dans leur vie quotidienne.

Pour les chercheurs, cette situation représente un enjeu important pour les politiques publiques, tant en matière de réintégration professionnelle que de prévention de l’exclusion sociale.

L’Enquête sur le bonheur NN-UGent est menée de manière anonyme depuis 2017 par l’Université de Gand en partenariat avec l’assureur NN. Pour l’édition de cette année, 1.572 Belges ont participé à l’étude, réalisée en janvier, sur la base d’un échantillon représentatif de la population.

The post Οι Βρυξελλιώτες είναι οι πιο ευτυχισμένοι Βέλγοι, σύμφωνα με έρευνα appeared first on .