Η επιτυχία αυτή είναι αποτέλεσμα της κοινής προσπάθειας του urban.brussels και του Théâtre Royal de Toone. Η υποψηφιότητα, που ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια, είχε στόχο να αναδείξει την ιδιαίτερη πολιτιστική ταυτότητα των Βρυξελλών: τις γλωσσικές της ιδιομορφίες, τον λαϊκό χαρακτήρα του θεάτρου και την προσήλωσή του στις αξίες της συμπερίληψης και της μη εμπορευματοποιημένης τέχνης.

Ένα θέατρο που γεννήθηκε από την ανάγκη

Η ιστορία της βελγικής μαριονέτας έχει ρίζες στον 16ο αιώνα, όταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας έκλεισε τα θέατρα της εποχής. Οι Βρυξελλιώτες, αποφασισμένοι να μην αφήσουν το θέαμα να χαθεί, αντικατέστησαν τους ηθοποιούς με ξύλινες φιγούρες – τις «poesjenellen» – και συνέχισαν κρυφά τις παραστάσεις τους σε διάφορες πόλεις της χώρας.

Από τους περιπλανώμενους ιταλικούς και κεντροευρωπαϊκούς θιάσους του 16ου και 17ου αιώνα, η μαριονέτα με τσίγκινη ράβδο πέρασε στο βελγικό κοινό, κουβαλώντας μαζί της στοιχεία της πολυπολιτισμικής ταυτότητας της πόλης. Στους αιώνες που ακολούθησαν, οι παραστάσεις έγιναν το «λαϊκό σχολείο» για έναν κόσμο συχνά αγράμματο, που μέσα από τις κούκλες γνώριζε έργα θεάτρου, όπερας και δημοφιλή μυθιστορήματα.

Το διαχρονικό σπίτι των μαριονετών

Αν και τον 19ο αιώνα η τέχνη αυτή άνθισε με πολλές διαφορετικές ομάδες, από το 1963 και μετά η καρδιά της χτυπά αποκλειστικά στο Théâtre Royal de Toone. Οι μαριονέτες κατασκευάζονται ακόμη στο μικρό ιδιωτικό εργαστήριο και η ιδιαίτερη τεχνική τους βασίζεται στην τσίγκινη ράβδο που διαπερνά το κεφάλι και επιτρέπει την κίνηση των μελών.

Η ομάδα των έξι χειριστών μένει πάντα κρυμμένη πίσω από το υπερυψωμένο castelet, ενώ ο κεντρικός μαριονετίστας – ο εκάστοτε «Toone» – δανείζει τη φωνή του σε όλους τους χαρακτήρες. Σήμερα το ρόλο κρατά ο Toone VIII (ο 94χρονος σήμερα José Géal), συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση.

Το ρεπερτόριο παραμένει πιστό στο πνεύμα της «zwanze», της χαρακτηριστικής βρυξελλιώτικης αίσθησης του χιούμορ: παρωδίες, αυτοσχεδιασμοί και σατιρικές ιστορίες, σε μια γλώσσα που μπλέκει γαλλικά και φλαμανδικά.

Οι βελγικές παραδόσεις στην Unesco

Η νέα αυτή εγγραφή προστίθεται σε μια μακρά λίστα βελγικών πολιτιστικών θησαυρών που έχουν ήδη αναγνωριστεί από την Unesco: από το Καρναβάλι του Μπινς και το Ψάρεμα Γαρίδας με Άλογο στο Oostduinkerke, μέχρι τις παραδοσιακές πομπές και τις τοπικές γιορτές, ή την κουλτούρα της μπίρας και τις Echasses της Ναμύρ. Παράλληλα υπάρχουν και διακρατικές αναγνωρίσεις, όπως η γερακοθηρία, ο κυνηγετικός κώδωνας ή η κατασκευή πέτρινων τοίχων χωρίς κονίαμα.

Δεν λείπουν και περιπτώσεις με πιο περίπλοκη ιστορία, όπως το καρναβάλι του Άαλστ, το οποίο αποσύρθηκε από τη λίστα το 2019 μετά από διαμάχη για προσβλητικές απεικονίσεις.

Με την εγγραφή των μαριονετών, το Βέλγιο ενισχύει ακόμη περισσότερο την παρουσία του σε μια λίστα που δεν αναδεικνύει απλώς παραδόσεις, αλλά τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες συνεχίζουν, εξελίσσουν και προστατεύουν την πολιτιστική τους κληρονομιά.

Les marionnettes bruxelloises rejoignent la scène mondiale

La reconnaissance de l’Unesco consacre une tradition vivante et authentique

Les marionnettes à tringle de Bruxelles gagnent une visibilité internationale : l’Unesco vient d’inscrire cette pratique sur sa Liste représentative du patrimoine culturel immatériel de l’Humanité. Une victoire chaleureusement saluée par le Théâtre Royal de Toone, véritable gardien de ce savoir-faire depuis près de deux siècles.

Cette décision, annoncée à New Delhi, récompense un long travail mené par urban.brussels et le Toone, qui souhaitaient mettre en avant une facette essentielle de l’identité bruxelloise : un art populaire, inclusif, accessible à tous, où se rencontrent humour, tradition et invention.

Un héritage façonné par l’histoire

L’origine de cette forme théâtrale remonte aux temps où les scènes officielles avaient été réduites au silence. Les habitants de Bruxelles, attachés au spectacle vivant, ont alors choisi de raconter leurs histoires à travers de petites figurines de bois, manipulées grâce à une tige métallique. Cette technique, importée par des troupes itinérantes venues d’Italie et d’Europe centrale, s’est rapidement enracinée dans la ville.

Avec le temps, les marionnettes ont joué un rôle essentiel : elles permettaient aux adultes peu familiers de la lecture de découvrir les grands récits de l’époque, des tragédies aux opéras.

Le Toone, un théâtre unique

Aujourd’hui, l’art survit et se réinvente au Théâtre Royal de Toone, niché dans une impasse du centre-ville. Les marionnettes continuent d’être fabriquées à la main, et six manipulateurs donnent vie aux personnages depuis l’arrière d’un castelet surélevé. Le « Toone », maître de troupe et voix de toutes les marionnettes, se transmet son rôle de génération en génération. L’actuel Toone VIII perpétue cette tradition familiale avec humour et esprit bruxellois.

Une nouvelle ligne dans la longue histoire du patrimoine belge

Cette inscription rejoint une série déjà riche de traditions belges reconnues par l’Unesco : carnavals, processions, pratiques rurales, culture brassicole… et bien d’autres encore, parfois en collaboration avec d’autres pays. Elle rappelle aussi que la préservation d’un patrimoine ne va jamais sans débats, comme l’a montré le cas du carnaval d’Alost.

Avec la reconnaissance des marionnettes à tringle, Bruxelles voit sa culture populaire mise en lumière à l’échelle internationale — une manière de célébrer un art vivant, qui continue de rassembler générations, langues et identités.

The post Οι μαριονέτες των Βρυξελλών γίνονται παγκόσμιο σύμβολο appeared first on .

Η σοκολάτα και η βελγική παράδοση που συνδέεται με αυτήν γίνονται έτσι το 22ο συστατικό στοιχείο της ταυτότητας, της λαογραφίας και του πολιτισμού των Βρυξελλών. Οι Βρυξέλλες είναι η πρώτη από τις τρεις περιφέρειες της χώρας που αναλαμβάνει αυτήν την πρωτοβουλία. Αυτό είναι ένα απαραίτητο, αλλά όχι επαρκές βήμα, για την υποβολή φακέλου στην UNESCO. Για να επιτευχθεί αυτό, η Φλάνδρα και η Βαλλονία θα πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Περιφέρειας της Πρωτεύουσας. Μια προσέγγιση που ζητούν οι Βρυξέλλες.

Η σοκολάτα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της βελγικής παράδοσης. Ο μέσος Βέλγος καταναλώνει 7 κιλά το χρόνο, όπως τόνισε η An Persoons, υφυπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Εξωτερικού Εμπορίου των Βρυξελλών. Οι Βρυξέλλες είναι επίσης η γενέτειρα της πραλίνας και της μπαλοτίνας, που δημιουργήθηκαν από το ζεύγος Neuhaus», εξηγεί η Anaïs Maes, δημοτική σύμβουλος του Δήμου των Βρυξελλών, στους δημοσιογράφους που συγκεντρώθηκαν στις Galeries St Hubert, όπου εδρεύουν αρκετοί από τους σοκολατοποιούς της πόλης.

«Πάνω από 200 καταστήματα πωλούν σοκολάτα». Οι πολιτικοί και οι βιοτέχνες επιθυμούν όλοι να συνεχίσει ο τομέας να σημειώνει πρόοδο σε τρεις τομείς. «Είναι σημαντικό να είμαστε σε θέση να προσελκύσουμε ταλέντα», λέει ο Philippe de Selliers, πρόεδρος της συντονιστικής επιτροπής του Beyond Chocolate, της πρωτοβουλίας που αποσκοπεί στο να καταστήσει τη βελγική σοκολάτα βιώσιμη. «Είμαστε συνεχώς σε αναζήτηση εξειδικευμένου προσωπικού για έναν τομέα που αντιπροσωπεύει πωλήσεις 8 δισεκατομμυρίων ετησίως, εκ των οποίων τα 5,5 δις εξάγονται».

«Δεύτερον, πρέπει να συνεχίσουμε να καινοτομούμε για να παραμείνουμε αυτό που είμαστε: οι καλύτεροι. Και, τέλος, πρέπει να επικεντρωθούμε στη βιωσιμότητα», προσθέτει ο Philippe de Selliers. «Στόχος μας είναι να είμαστε 100% βιώσιμοι». Στόχοι που η σημερινή αναγνώριση πρέπει να στηρίξει.

The post H βελγική σοκολάτα εντάσσεται στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς των Βρυξελλών appeared first on .

Ωστόσο, σε αυτές τις δημοφιλείς εκδηλώσεις είναι εξαιρετικά σπάνιο, αν όχι καθόλου, να βρεις μια γυναίκα «Gille», για παράδειγμα, με τα εμβληματικά κοστούμια και τα πορτοκαλί καλάθια της, ειδικά σε μεγάλα καρναβάλια όπως τα αναγνωρισμένα από την Unesco του Binche και του Malmedy.

Τώρα όλα αυτά ίσως πρέπει να αλλάξουν. Εάν οι διοργανωτές βασικών καρναβαλιών -όπως στο Stavelot ή άλλα φολκλορικά όπως το Doudou της Μονς (τον Μάιο) – δεν υπογράψουν έναν ηθικό χάρτη που δεσμεύεται για τον αμοιβαίο σεβασμό, την πολιτιστική πολυμορφία, τη συμμετοχή των νέων και την ισότητα των φύλων, κινδυνεύουν να χάσουν τον τίτλο τους ως «άυλη πολιτιστική κληρονομιά» και τις επιδοτήσεις που τις συνοδεύουν.

Το ρεύμα στρέφεται ήδη προς περισσότερη ποικιλομορφία, δήλωσε ο Guillaume Soupart, μέλος του κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας-Βαλλονίας-Βρυξελλών. Και μετέφερε τις ανησυχίες αυτές προς την υπουργό-πρόεδρο της Βαλλονίας, αρμόδια για τον πολιτισμό, Élisabeth Degryse (Les Engagés).

«Η Ένωση για την Προάσπιση της Λαογραφίας (ADF) αποφάσισε να ικανοποιήσει ένα αίτημα μιας γυναικείας οργάνωσης για συμμετοχή στο Καρναβάλι του Binche. Καθώς αυτή η ημέρα προορίζεται παραδοσιακά για άνδρες, η απόφαση έχει πυροδοτήσει πολλές συζητήσεις στην πόλη», είπε, προσθέτοντας ότι «μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι παραδόσεις είναι αμετάβλητες».

«Στη Μονς, η θέση των γυναικών στο Combat dit Lumeçon αμφισβητείται επίσης μερικές φορές, παρά το γεγονός ότι η προστάτιδα της πόλης είναι γυναίκα».

Στη γραπτή απάντησή της, η Degryse είπε: «Η άυλη πολιτιστική κληρονομιά (ICH) είναι μια ζωντανή κληρονομιά, που περνάει από γενιά σε γενιά μέσω χειρονομιών, τεχνογνωσίας και χειροτεχνικών πρακτικών, συμβολίζοντας τον πλούτο των πολιτιστικών και κοινωνικών μας αξιών.

Η ανάγκη εξέλιξης κατοχυρώνεται στον ορισμό του ICH. Η συμμόρφωση με έναν δεοντολογικό χάρτη αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αναγνώριση στοιχείων του ICH μας ως «εμβληματικά στοιχεία» της Ομοσπονδίας Βαλλονίας-Βρυξελλών και για τη λήψη επιδότησης για τη διατήρησή τους».

Αυτά τα χρήματα μπορούν να χορηγηθούν για να βοηθήσουν στη «μετάδοση, προώθηση, έρευνα και εξοπλισμό» του λαογραφικού στοιχείου μιας εκδήλωσης.

Συνολικά, μεταξύ 2022 και 2024, το γραφείο του υπουργού επιβεβαίωσε ότι έχουν χορηγηθεί λίγο περισσότερα από 65.000 ευρώ για το σύνολο του FWB.

Στο Hainaut, το καρναβάλι του Binche, το Doudou της Μονς και το Marches de l’Entre-Sambre et Meuse έχουν αποκτήσει τον τίτλο του «εμβληματικού στοιχείου», οπότε θεωρητικά θα δικαιούνταν επιδοτήσεις.

Ωστόσο, οι διοργανωτές είπαν ότι δεν είχαν λάβει ποτέ χρήματα για να οργανώσουν τις εκδηλώσεις τους. Έτσι, αν αποφάσιζαν να μην υπογράψουν τη χάρτα, δεν θα έχαναν οικονομικά.

Η μεταδιδακτορική ερευνήτρια και ανθρωπολόγος Manon Instasse λέει: «Από τις 60 περίπου παραδόσεις που αναφέρονται ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά στην Ομοσπονδία Βαλλονίας-Βρυξελλών, περίπου 30 επηρεάζονται από ηθικά ζητήματα και θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της αλλαγής τα επόμενα πέντε χρόνια. Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Απλώς πρέπει να βρούμε τους σωστούς τρόπους για να την εφαρμόσουμε».

The post Βελγικές φολκλορικές εκδηλώσεις μπορεί να βγουν από τη λίστα της Ουνέσκο, επειδή δεν περιλαμβάνονται γυναίκες appeared first on .

Τα κόμικ έχουν μια ιστορία αιώνων στις Βρυξέλλες. Το Le déluge à Bruxelles του Richard de Querelles το 1843 ήταν το πρώτο, ωστόσο ήταν ο Hergé, ο δημιουργός του Τεν Τεν, που έκανε τα βελγικά κόμικ διάσημα και δημοφιλή και πέραν των συνόρων.

Το 2020, τα κόμικ ήταν το δεύτερο πιο δημοφιλές είδος δημοσίευσης στη γαλλόφωνη κοινότητα, αν και συνεχίζουν να έχουν απήχηση και στην ολλανδόφωνη πλευρά. Ως εκ τούτου, τα κόμικ έχουν συμπεριληφθεί επίσημα στη λίστα της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς των Βρυξελλών, μαζί με το κιχώριο (το ποώδες φυτό) και τη βρυξελλιώτικη διάλεκτο, μεταξύ άλλων.

«Το κόμικ, η ένατη τέχνη, είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο σημαντικά σύμβολα των Βρυξελλών και η ταυτότητά τους (…) μια πραγματική ιδιαιτερότητα των Βρυξελλών, η οποία αναγνωρίζεται επιτέλους ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά», δήλωσε η Persoons.

Στη συνέχεια, θέλει το κόμικ να αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ελπίζει να ολοκληρώσει αυτή τη διαδικασία μέχρι το 2029, την 100η επέτειο του πρώτου στριπ του Τεν Τεν. Εκείνη η χρονιά θα είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στην κουλτούρα των κόμικ του Βελγίου αλλά και των Βρυξελλών.

Εκτός από τον Hergé, άλλοι καλλιτέχνες με έδρα τις Βρυξέλλες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αυξανόμενη παγκόσμια δημοτικότητα των κόμικ. Τίτλοι όπως Τα Στρουμφάκια, Thorgal, XIII και Largo Winch, για παράδειγμα, είναι διεθνώς γνωστοί και το Βέλγιο είναι ένα σημαντικό κέντρο για την έκδοση κόμικ που διανέμονται παγκοσμίως.

The post Οι Βρυξέλλες ανακηρύσσουν την κουλτούρα των κόμικ ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά appeared first on .

Υποχρέωση διατήρησης, αξίας και μετάδοσης

Τόσο το χαλί λουλουδιών που καταλαμβάνει την Grand Place κάθε δύο χρόνια, όσο και οι τέχνη της μαριονέτας πρόκειται να αναγνωριστούν από την UNESCO ως «ζωντανή πολιτιστική κληρονομιά», εάν η αίτηση, που εκπονήθηκε από το urban.brussels, είναι επιτυχής.

Επικαλούμενη το καθήκον των Βρυξελλών να «διατηρούν, να εκτιμούν και να μεταδίδουν» την κληρονομιά στις μελλοντικές γενιές, η Ans Persoons, υπουργός Πολεοδομίας και Πολιτιστικής Κληρονομιάς των Βρυξελλών, τόνισε ότι η πόλη «είναι παγκοσμίως γνωστή για τους θησαυρούς της Art Nouveau, αλλά διαθέτει επίσης σημαντική άυλη κληρονομιά. Από τις παραστάσεις μαριονέτας μέχρι το εντυπωσιακό Tapis de Fleurs στη Grand Place, εκατομμύρια άνθρωποι από όλο τον κόσμο έρχονται σήμερα στις Βρυξέλλες για να ανακαλύψουν αυτές τις παραδόσεις».

Το Χαλί των Λουλουδιών

Το διετές δρώμενο δημιουργείται ακριβώς στην καρδιά της πόλης, χρησιμοποιώντας 1680 τετραγωνικά μέτρα φρέσκων ανθών, με εντυπωσιακά σχέδια που συχνά επιλέγονται για να αποτίσουν φόρο τιμής στις πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των Βρυξελλών και άλλων χωρών. Φέτος, το Tapis de Fleurs επιστρέφει από τις 15 έως τις 18 Αυγούστου 2024.

Η παράδοση μεταφέρθηκε στις Βρυξέλλες στις αρχές της δεκαετίας του 1970 από δύο δημοτικούς συμβούλους που είχαν δει κάτι παρόμοιο στη Φλάνδρα. Όμως το θέαμα έχει τις ρίζες του στις μεσογειακές χώρες του 14ου αιώνα. Η Ισπανία, η Ιταλία, η Μάλτα και το Μεξικό έχουν συνεργαστεί με το Βέλγιο για μια διεθνή αίτηση αναγνώρισης από την UNESCO για τα λουλουδένια χαλιά.

Bruxelles demande la reconnaissance de la tradition de la marionnette à tringle et du Tapis de fleurs de Bruxelles comme Patrimoine culturel immatériel de l’@UNESCO. Préserver, valoriser et transmettre ces traditions et ce folklore sont de notre devoir et une grand fierté. pic.twitter.com/1Yudfei4Me

— Ans Persoons (@AnsPersoons) March 15, 2024

Κουκλοθέατρο

Η παράδοση της μαριονέτας που είναι επίσης αναγνωρισμένη, πηγαίνει πίσω στους περιοδεύοντες μαριονετίστες που ξεπετάχτηκαν την περίοδο της Αναγεννησιακής Ευρώπης, μέσα από επίσης περιοδεύοντες θιάσους, που έπαιζαν μουσική ή παραστάσεις στα μεγάλα σαλόνια της εποχής.

Οι μαριονέτες εξελίχθηκαν ως ένας τρόπος για τους λιγότερο εύπορους να απολαμβάνουν επίσης την επική αφήγηση. Οι μαριονέτες ελέγχονται από μια αγκιστρωμένη μεταλλική ράβδο στο κεφάλι, την οποία οι έμπειροι χειριστές μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να δημιουργήσουν ρεαλιστική κίνηση. Η μορφή τέχνης «αντιπροσωπεύει τέσσερις αιώνες λαϊκής παράδοσης», λέει ο Nicolas Géal, διευθυντής του Royal Theatre Toone, ενός από τα μοναδικά μέρη όπου η τέχνη συνεχίζει να ζει, πραγματοποιόντας τέσσερις παραστάσεις την εβδομάδα.

«Είναι μια τέχνη που προωθεί θεμελιώδεις αξίες όπως η εκπαίδευση για όλους, η ελευθερία της έκφρασης, η κοινωνική συνοχή και οι δεσμοί μεταξύ των γενεών», πρόσθεσε ο Geal.

Το ζευγάρι των αιτήσεων θα υποβληθεί στην UNESCO έως τα τέλη Μαρτίου. Εάν εγκριθεί, θα υπάρξει ένα πλαίσιο που πρέπει να ακολουθηθεί για να διασφαλιστεί η προστασία των παραδόσεων για τις μελλοντικές γενιές.

The post Οι Βρυξέλλες ζητούν από την UNESCO να αναγνωρίσει δυο μακροχρόνιες παραδόσεις της appeared first on .

Ξεκινώντας ως θρησκευτική γιορτή, το «Ducasse» αντιπροσώπευε ιστορίες από τη Βίβλο, ειδικά τον Δαβίδ και τον Γολιάθ. Οι γιγάντιες φιγούρες βοήθησαν να γίνουν οι βιβλικές ιστορίες δημοφιλείς και αξέχαστες σε έναν αγράμματο πληθυσμό. Αυτές τις μέρες η διοργάνωση συνεχίζεται για αρκετές ημέρες περίπου την τελευταία Κυριακή του Αυγούστου. Υπάρχουν τοπικές εμποροπανηγύρεις και εκδηλώσεις, το αποκορύφωμα των οποίων είναι η πομπή των γιγάντων.

Ένας από τους χαρακτήρες της πομπής είναι γνωστός ως «o Άγριος» (le sauvage, στα γαλλικά) και συνήθως τον υποδύεται ένας λευκός άνδρας με βαμμένο μαύρο το πρόσωπο που φοράει χαλκά στη μύτη και αλυσίδες. Τα τελευταία τρία χρόνια, πολλές αντιρατσιστικές ομάδες έχουν κάνει επίσημες καταγγελίες για το φεστιβάλ τόσο στην UNESCO όσο και στην κυβέρνηση της Βαλλονίας. Η UNESCO είχε πει ότι θα ανακοινώσει μια απόφαση το 2023, αλλά τελικά υπήρξε απόφαση πιο νωρίς.

Η πόλη του Ath είχε ήδη απαντήσει στις επικρίσεις ιδρύοντας μια επιτροπή περίπου 60 πολιτών για να εξετάσει διάφορες προσεγγίσεις στο ζήτημα.  Αυτά περιελάμβαναν την αφαίρεση του επιθετικού χαρακτήρα από την παρέλαση ή την αφαίρεση της παρέλασης από τον κατάλογο της UNESCO.

Σχολιάζοντας την πρώιμη απόφαση της UNESCO, ο Bruno Lefebvre, δήμαρχος του Ath άφησε να εννοηθεί ότι υπήρχε κάποια ανακούφιση που το θέμα είχε φύγει από τα χέρια της πόλης. «Η ιδέα είναι να γυρίσουμε σελίδα», είπε στα ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Εάν «o Άγριος» παραλείπονταν από την παρέλαση, η UNESCO επιβεβαίωσε ότι η σημασία του Duscasse από την άποψη της πολιτιστικής κληρονομιάς θα μπορούσε να αναγνωριστεί ξανά, εάν η πόλη υποβάλει εκ νέου αίτηση.

Άλλες παραδόσεις του Βελγίου και της Μπενελούξ έχουν δεχθεί παρόμοια κριτική, συμπεριλαμβανομένου του χαρακτήρα του Zwarte Piet, ενός συντρόφου του «Sinterklaas», του Αγίου Νικολάου δηλαδή, που απεικονίζεται επίσης με μαύρο πρόσωπο και φυλετικά στερεότυπα χαρακτηριστικά. Το Καρναβάλι του Άαλστ αφαιρέθηκε από τους καταλόγους πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO το 2019, λόγω ανησυχιών για εκδηλώσεις φυλετικού μίσους που μεταμφιέζονται σε σάτιρα.

The post Η παρέλαση του Ath εκτός λίστας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO λόγω καταγγελιών για ρατσισμό appeared first on .

Οι friterie, τα κιόσκια δηλαδή που σερβίρουν τηγανητή πατάτα σε όλη τη χώρα, είναι μια εικόνα τόσο οικεία, ακόμα και για έναν απλό επισκέπτη του Βελγίου. Η Φλαμανδική Κοινότητα αναγνώρισε ως κομμάτι της βελγικής κουλτούρας τον «θεσμό» αυτόν, το 2014, ενώ η Ομοσπονδία Βαλλονίας-Βρυξελλών έπραξε το ίδιο, λίγο αργότερα, το 2016. Την άνοιξη του 2017 ήρθε η σειρά της γερμανόφωνης κοινότητας και της Περιφέρειας των Βρυξελλών. Αυτές οι τέσσερις οντότητες μπορούν με τη σειρά τους να υποβάλλουν φάκελο στην Unesco κάθε δύο χρόνια, ώστε να αναγνωριστεί και σε παγκόμσιο επίπεδο. Πλην όμως, καμία τέτοια κίνηση δεν έχει γίνει…. Ακόμα.

Προώθηση του περιφερειακού και όχι του εθνικού πολιτισμού

Κατά τη γνώμη του Bernard Lefèvre, προέδρου της Εθνικής Ένωσης των Frituristes (Unafri), οι friterie (ή fritkot στα φλαμανδικά) θα αποτελούσαν ένα… βελγικό προϊόν όπου καθεμία από τις Κοινότητες ή τις Περιφέρειες της χώρας μάλλον επιδιώκει να αναδείξει τα δικά της στοιχεία κληρονομιάς. «Αναρωτιέμαι: υπάρχει ακόμα τρόπος να φέρουμε μια μέρα στην Unesco έναν φάκελο που αντιπροσωπεύει ολόκληρο το Βέλγιο;» σχολιάζει ο κ. Lefèvre.

Από την πλευρά της διοίκησης των Βρυξελλών, επιβεβαιώνεται ότι οι Βρυξέλλες δεν θέλουν να είναι ο χαμένος της υπόθεσης. Η Περιφέρεια θα μπορούσε να προτείνει τον φάκελο στην Unesco, αλλά γιατί να είναι η μόνη ομοσπονδιακή οντότητα που θα το πράξει και έτσι να χάσει την ευκαιρία να παρουσιάσει έναν φάκελο για την τοπική κληρονομιά; Έτσι, τον Δεκέμβριο του 2019, η Περιφέρεια των Βρυξελλών εισήγαγε το Ommegang στην Unesco, ενώ άλλες υποθέσεις βρίσκονται σε εκκρεμότητα, όπως για παράδειγμα τα μεγάλα event, το φεστιβάλ του tapis de fleurs ή ακόμα και τα zwanze και οι διάλεκτοι των Βρυξελλών. Δεν γνωρίζουμε τι γίνεται με ορισμένα -πράγματι- ενθικά προϊόντα, όπως τα κόμικ ή η σοκολάτα.

Η μπίρα πάντως είναι αναγνωρισμένη από την Unesco

Κι αν δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει με τη σοκολάτα, ξέρουμε για την μπίρα. Η βελγική κουλτούρα της ζυθοποιίας καταχωρήθηκε ως άυλη κληρονομιά στις 30 Νοεμβρίου 2016. «Η μπίρα ήρθε λίγο τυχαία, όταν η γερμανόφωνη κοινότητα δεν είχε τίποτα στο τραπέζι», λέει ο πρόεδρος της Unafri.

«Στο Βέλγιο, έχουμε κάνει τέχνη το να μην πουλάμε τον εαυτό μας. Δεν σκέφτομαι μόνο τις friterie αλλά κι άλλα όμορφα πράγματα που έχουμε κοινά, όπως η σοκολάτα, και τα οποία δεν μπορούμε να αναδείξουμε», προσθέτει ο κ. Lefèvre, ο οποίος φτάνει στο σημείο να μιλάει για «θεσμοποιημένη αυτοκαταστροφή»!

The post Θα αναγνωριστούν άραγε οι friterie από την UNESCO; Όχι και τόσο σίγουρο… appeared first on .

Μόλις λίγες μέρες πριν εγκαινιάστηκε στην Μπριζ το άγαλμα του άνδρα που τρώει πατάτες, ονόματι De Frieteters (αυτός που τρώει τσιπς, δηλαδή), για να αποτίσει φόρο τιμής στις διάσημες πατάτες της χώρας. Ωστόσο ο Diependaele θέλει να εξασφαλίσει μια πιο μόνιμη αναγνώριση σε αυτό το διάσημο σνακ και τους κατασκευαστές του.

Goed nieuws voor alle frietliefhebbers! https://t.co/ZR7wD6hSer

— VLAM.be (@VLAM_be) November 29, 2021

«Η κουλτούρα της τηγανητής πατάτας έχει ήδη αναγνωριστεί ως άυλη κληρονομιά εδώ και αρκετό καιρό, αλλά τα τυπικά «frietkoten» κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Γι” αυτό θέλω να προστατεύσω μερικά τέτοια μαγαζιά στη Φλάνδρα ως μνημεία», είπε σε δελτίο τύπου. Μαζί με την Υπηρεσία για την Κληρονομιά Ακίνητης Περιουσίας, θα ξεκινήσει έρευνα για να χαρτογραφήσει εκείνα τα μέρη που αξίζουν νομικής προστασίας, σε συνεργασία με τις φλαμανδικές τοπικές αρχές.

Οι ιδιοκτήτες κτιρίων που έχουν αναγνωριστεί ως μνημεία μπορούν να επωφεληθούν από ορισμένα μέτρα στήριξης και φορολογικά πλεονεκτήματα, τα οποία θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ιδιοκτήτες των φριτερί που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα.

Ο Diependaele πρόσθεσε ότι, ως υπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς, θέλει να τονίσει ότι τα μνημεία είναι κάτι πολύ περισσότερο από κάστρα ή καθεδρικούς ναούς. «Πριν από μερικά χρόνια, ερευνήσαμε τα ιστορικά «volkscafé» με σκοπό την προστασία τους. Είναι σαφές για μένα ότι δεν πρέπει να μείνουν απ” έξω ούτε τα μαγαζιά που πουλούν τηγανητές πατάτες. Η κληρονομιά πρέπει να είναι απτή για τους Φλαμανδούς».

De typische Vlaamse frietkoten gaan steeds meer verloren. Daarom wil ik enkele frietkoten beschermen als monument.

Ik wil de Vlaamse lokale besturen actief betrekken om de meest merkwaardige frietkoten in kaart te brengen. pic.twitter.com/QAah6ZTSBP

— Matthias Diependaele (@MDiependaele) December 2, 2021

Αντηχώντας τις εκκλήσεις του κλάδου

Η ανακοίνωση του Diependaele έρχεται σχεδόν μια δεκαετία αφότου οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες των φριτερί ζήτησαν να συμπεριληφθεί το «frietkoten» στον κατάλογο της «άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς», καθώς ήδη από τότε πολλά ήταν αυτά που φλέρταραν με το οριστικό λουκέτο. Μια αναφορά για το σκοπό αυτό υποβλήθηκε το 2013 στην τότε υπουργό Πολιτισμού, Joke Schauvliege.

Η Εθνική Ένωση Φριτερί (Navefri), η οποία υπέβαλε φάκελο στον Υπουργό για να λάβει την αναγνώριση, ζήτησε επίσης από το ευρύ κοινό υποστήριξη σε αυτήν την μάχη, προσθέτοντας ότι αυτό θα ήταν απαραίτητο για να κερδίσει την υπουργική υποστήριξη.

The post Ο υπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς θέλει να κάνει τα «frietkoten» προστατευόμενα μνημεία appeared first on .

Η Unafri, η Εθνική Ένωση των friterie  (ή fritkot στα φλαμανδικά) υπέβαλε αίτηση στις φλαμανδικές αρχές με σκοπό να παρουσιάσει στην Unesco την κουλτούρα του fritkot (το κιόσκι δηλαδή που ειδικεύεται στις τηγανητές πατάτες) στο Βέλγιο ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά.

Η Unafri δούλεψε σε αυτό σε συνεννόηση με το Συμβούλιο Fritkot, αποτελούμενο από εκπροσώπους του επαγγελματικού κόσμου (Apaq-W, Belgapom, Boerenbond, Unizo και Vlam).

Υπάρχει, ασφαλώς, μια σειρά από βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν. Όπως και η κουλτούρα της βελγικής μπίρας, που αναγνωρίστηκε από την Unesco το 2016, η κουλτούρα του fritkot πρέπει να αποτελεί μέρος της κληρονομιάς κάθε κοινότητας ή περιοχής, προϋπόθεση που απαιτείται για την αναγνώριση από τα Ηνωμένα Έθνη.

Κάθε δύο χρόνια, το Βέλγιο μπορεί να ορίσει μια υποψηφιότητα προς αναγνώριση στην Unesco ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας. Οι τρεις κοινότητες του Βελγίου (Φλάνδρα, Βαλλονία και γερμανόφωνη περιοχή) καθώς και η Περιφέρεια των Βρυξελλών το έπρατταν κατ” εξακολούθηση τα τελευταία χρόνια (η Φλάνδρα το 2014, η Βαλλονία με τις Βρυξέλλες το 2016 και η γερμανόφωνη κοινότητα το 2017). Το επόμενο έτος, η σειρά περνά ξανά στην Φλάνδρα, για να καταθέσει εκ νέου το αίτημα. Ο φλαμανδός υπουργός Πολιτισμού θα πρέπει να αποφασίσει στις 15 Μαΐου, βάσει της γνώμης μιας επιτροπής εμπειρογνωμόνων, αναφορικά με τον φάκελο που θα υποβληθεί στην ΟΥΝΕΣΚΟ.

«Η κουλτούρα του fritkot είναι ριζωμένη βαθιά μέσα μας», δήλωσε ο πρόεδρος του Unafri, Bernard Lefèvre. «Το έχουμε συνηθίσει, ως σταθερή αξία στη ζωή μας. Αλλά ίσως γι” αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να το προστατεύουμε από κοινού».

Πέρα από τα οικονομικά οφέλη, ο Lefèvre διευκρινίζει ότι η αναγνώριση από την ΟΥΝΕΣΚΟ είναι πάνω από όλα τιμή. «Είναι ο καλύτερος τρόπος για να αναδείξουμε τους ανθρώπους πίσω από τις friterie μας. Δεν είναι μόνο ιδιοκτήτες σε ένα κιόσκι. Είναι άνθρωποι που πιστεύουν ότι αυτά τα μικρά σημεία που τηγανίζουν και πωλούν την πατάτα μας, είναι μέρη της τοπιογραφίας μας και θα είναι πάντα εκεί, την στιγμή που σε ολόκληρο τον κόσμο αυτού του είδους τα επαγγέλματα εξαφανίζονται σταδιακά».

The post Οι friterie του Βελγίου ζητούν την αναγνώριση της Ουνέσκο appeared first on .

Η κατασκευάστρια εταιρία Maison Dandoy και η μη κερδοσκοπική οργάνωση Tartine et Boterham υπέβαλαν το αίτημα να εισαχθούν τα μπισκότα speculoos ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά.

H ανακοίνωση του Smet έρχεται σε κατάλληλο τάιμινγκ, καθώς η γιορτή του Sinterklaas πλησιάζει (6 Δεκεμβρίου), διακοπές που στο Βέλγιο πάντοτε συμβαδίζουν με την κατανάλωση των speculoos. Η παράδοση της κατανάλωσης των μπισκότων τη γιορτή του Sinterklaas (Αγίου Νικολάου) χρονολογείται από τον 18ο αιώνα.

«Το Speculoos είναι η κληρονομιά μας. Δεν το αγγίζεις αυτό. Θα ήθελα να ευχαριστήσω το Maison Dandoy για την υπεράσπιση της ιστορίας και της παραγωγής των καραμελωμένων μπισκότων μας με πεποίθηση», δήλωσε ο Smet.

«Με αυτόν τον τρόπο, το μπισκότο προστατεύεται και παίρνει την αξία που του ανήκει», υπογράμμισε, προσθέτοντας ότι «το προϊόν θα συμπεριληφθεί τώρα και στην προώθηση των Βρυξελλών στο εξωτερικό».

Εκτός από το Maison Dandoy, περίπου τριάντα κατασκευαστές μπισκότων συνεχίζουν να κατασκευάζουν καραμελωμένα μπισκότα στις Βρυξέλλες, όπως αναφέρει το σχετικό δελτίο τύπου.

The post Τα Speculoos γίνονται πολιτιστική κληρονομιά των Βρυξελλών appeared first on .