The post Η παράσταση «η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα», στις Βρυξέλλες appeared first on .

Κύριε Νυχά, λογοτεχνικο έτος  «Άλκης  Ζέη» φέτος με πολλά αφιερώματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ποια είναι η συνεισφορα του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηρίου σε αυτό τον εορτασμό και πως έγινε πράξη η συνέργεια με την θεατρική ομάδα ΑΛΜΑ;

Το 2023 έχει ανακηρυχθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού «Λογοτεχνικό Έτος Άλκης Ζέη» με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη γέννησή της και αφορά μια σειρά από εκδηλώσεις με επίκεντρο την πολυδιαβασμένη και πολυαγαπημένη συγγραφέα. Συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις αυτές το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι ανεβάζει στη σκηνή το έργο της «Ματίας ο Πρώτος» σε συνεργασία με τη θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Ταυτόχρονα στο φουαγιέ του Θεάτρου του Joli Bois (Avenue du Haras 100, 1150 W.St.Pierre), όπου παίζεται το έργο 20, 21 και 22 Οκτωβρίου 2023, θα υπάρχει μια μικρή έκθεση με φωτογραφικό υλικό από την ζωή και το έργο της Άλκης Ζέη.

Η Άλκη Ζέη με τον Νίκο Νυχά, από εκδήλωση στις Βρυξέλλες

Το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι έχει παράδοση στις συνεργασίες, αφού έχει ήδη συνεργαστεί με το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου δύο φορές, ενώ ο θεσμός πλέον του κοινού εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου έγινε πραγματικότητα μετά από δική μας πρωτοβουλία και πρόταση. Επιπλέον οι εκδηλώσεις για τον εορτασμό των 30 χρόνων λειτουργίας της ομάδας μας το 2015 καθώς και η εκδήλωση του «Αναλογίου» με έργα δημιουργών των Βρυξελλών τον Μάρτιο του2023 επιβεβαίωσαν αυτή τη διάθεση συνεργασίας της Ομάδας μας. Η συγκεκριμένη συνεργασία με τη Θεατρική Ομάδα ΑλΜΑ ήρθε φυσιολογικά μετά τη δυναμική είσοδό της στα θεατρικά δρώμενα των Βρυξελλών τον Ιούνιο του 2018 με το έργο του Ανδρέα Φλουράκη, Θέλω μια Χώρα, με ποιότητα, αισθητική και μέτρο που ταιριάζουν με τον χαρακτήρα του ΕΘΕ. Θεωρήσαμε λοιπόν ότι η συνεργασία μαζί τους θα προσδώσει ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά στοιχεία και θα συμβάλει θετικά με σημαντική προστιθέμενη αξία στο ανέβασμα αυτής της παράστασης.

Πως συνδέεται η μεγάλη  Ελληνίδα πεζογράφος και συγγραφέας, με τον χώρο του θεάτρου;

Η Άλκη Ζέη, όπως έχει γράψει και πει ή ίδια αγαπούσε πολύ το θέατρο. Μάλιστα νέα ακόμη, δοκίμασε και η ίδια το σανίδι-υπάρχει και φωτογραφία της με την Έλλη Λαμπέτη. Στη συνέχεια ο άντρας της, Γιώργος Σεβαστίκογλου, ήταν άνθρωπος του θεάτρου, συγγραφέας, μεταφραστής και σκηνοθέτης, όπως επίσης και ο γιός της Πέτρος Σεβαστίκογλου, που έχει σκηνοθετήσει για το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου στις Βρυξέλλες το έργο Η αυλή των Θαυμάτων, του Ι. Καμπανέλλη, στο θέατρο CVΑ τον Απρίλιο του 1994, καθώς και το έργο -Ο Καραγκιόζης παρά λίγο βεζύρης, του Γιώργου Σκούρτη, στο θέατρο Les Tréteaux de Bruxelles, τον Νοέμβριο του 1994. Τα θεατρικά της έργα δεν είναι πολλά, και μάλιστα τον Ματία τον Πρώτο τον έγραψε κατά παραγγελία της φίλης της Ξένιας Καλογεροπούλου, όταν η τελευταία ξεκινούσε την προσπάθειά της με το παιδικό θέατρο στη Μικρή Πόρτα της οδού Μεσογείων. Όμως τελευταία παρατηρείται η προσπάθεια πολλών σκηνοθετών να παρουσιάσουν σε θεατρική μορφή πολλά έργα της, όπως ο Μεγάλος περίπατος του Πέτρου, Το καπλάνι της Βιτρίνας, Κοντά στις ράγες και άλλα. Έτσι λοιπόν η σύνδεσή της με το χώρο του θεάτρου είναι σημαντική και ουσιαστική.

Η Άλκη Ζέη με την Έλλη Λαμπέτη

Πως φτάσατε στην επιλογή του  θεατρικού έργου Ο Ματίας ο Πρώτος, βασισμένο στο μυθιστόρημα του σπουδαίου πολωνού Janusz Korczak που θα δούμε σε λίγες μέρες στο θέατρο Joli Bois;

Το έργο αυτό το παίξαμε ως πρώτο έργο της παιδικής μας σκηνής, ως έργο «με παιδιά και μεγάλους για παιδιά και μεγάλους» τον Νοέμβριο 1995 στο θέατρο Les Tréteaux de Bruxelles. Η ίδια η Άλκη Ζέη μάς είχε ενθαρρύνει να το ανεβάσουμε ώστε να καλύψουμε τις ανάγκες των μελών και φίλων μας για παιδικό θέατρο, μιας και τα παιδιά πολλών που είτε ήταν νήπια είτε δεν είχαν γεννηθεί το 1984 που σχηματίστηκε η Ομάδα, είχαν πια μεγαλώσει και μπορούσαν να δουν θέατρο αλλά και να συμμετέχουν ενεργά σε μια παράσταση. Έτσι και έγινε, και η Ομάδα μας βρέθηκε στη σκηνή με ένα ευχάριστο ανακάτεμα μικρών και μεγάλων, όπου μάλιστα οι πραγματικοί γονείς των παιδιών υποδύονταν τους γονείς των παιδιών που υπήρχαν ως χαρακτήρες στο έργο της ‘Αλκης. Λεπτομέρειες για το έργο αυτό, όπως άλλωστε και για κάθε άλλο έργο που ανέβασε η Ομάδα μας υπάρχουν στην ιστοσελίδα μας. Μετά από πολλά χρόνια, και συγκεκριμένα το 2018, ξαναβρεθήκαμε με την Άλκη και την Ειρήνη, κόρη της και φίλη της Ομάδας μας, που μένει στις Βρυξέλλες. Η συζήτηση με την ενθουσιώδη Άλκη γύρισε στη θεατρική μας Ομάδα και τον Ματία του 1995 που θυμόταν με συγκίνηση, καθώς είχε παρακολουθήσει εκείνη την παράσταση και η ίδια.

Η Άλκη Ζέη με τα παιδιά που έπαιξαν στην παράσταση, το 1995

Ξέροντας ότι η δραστηριότητα της παιδικής μας σκηνής σταμάτησε το 2008, έριξε την ιδέα να ανεβάσουμε πάλι τον Ματία αλλά σε μια πιο μοντέρνα, πιο σημερινή εκδοχή, λαμβάνοντας υπόψη και τις αλλαγές που επήλθαν από το 1982 που πρωτογράφτηκε. Με μάτια που έλαμπαν ανέφερε χαρακτηριστικά ότι τα παιδιά έχουν τώρα, Ίντερνετ, κινητά και ταμπλέτες. «Έτσι πρέπει να παρουσιαστούν τώρα»-είπε. Με την κουβέντα-καταλήξαμε να σχεδιάσουμε το ανέβασμά του το συντομότερο. Οι πρόβες μάλιστα ξεκίνησαν και η διανομή σε μεγάλο βαθμό είχε εξασφαλιστεί. Όμως ενέσκηψε η πανδημία, και στη συνέχεια η Άλκη έφυγε για το δικό της μεγάλο ταξίδι στις 27 Φεβρουαρίου 2020. Ο μικρός Ματίας δεν θα ανέβαινε στη θεατρική σκηνή των Βρυξελλών. Η ανακήρυξη όμως του 2023 Λογοτεχνικού έτους Άλκης Ζέη, επανέφερε τη συζήτηση με την Ειρήνη, και τελικά αποφασίσουμε να τιμήσουμε τη συμφωνία με την Άλκη: Να ανεβεί ο Ματίας ο Πρώτος με σημερινά παιδιά, που γνωρίζουν πια το Ίντερνετ, τα κινητά τηλέφωνα και τις ταμπλέτες.

Μπορούμε να μιλήσουμε για αλληλεπίδραση ή επιρροές στους ελληνόφωνους φορείς πολιτισμού των Βρυξελλών από την συχνή παρουσία της Άλκης Ζέη στην πόλη μας;

Η συχνή παρουσία της Άλκης στις Βρυξέλλες ήταν πράγματι μια πηγή ευχαρίστησης αλλά και περισυλλογής με βάση τις ιστορίες της, τις ιδέες της και την αγάπη της για τα παιδιά, για όλα τα παιδιά. Η επαφή της Ομάδας μας μαζί της ήταν πολύτιμη και συναρπαστική-ακούγαμε από τα χείλη της μικρά παραλειπόμενα από τις ιστορίες της και τη ζωή της, αλλά και τις σκέψεις της, σκέψεις ενός ολοκληρωμένου Ανθρώπου για τα νέα δεδομένα της κοινωνίας. Ταυτόχρονα αρκετές φορές βρέθηκε στο φιλόξενο χώρο του πολυχώρου «Περίπλους» είτε για να παρουσιάσει βιβλία της -και έγραφε πολύ, μέχρι το τέλος- είτε για απλές συζητήσεις με τους φίλους της και τα παιδιά. Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλήσουμε για αλληλεπίδραση ή επιρροές, όμως η αύρα της στις Βρυξέλλες υπήρχε και θα υπάρχει και μετά το ανέβασμα του Ματία του Πρώτου για δεύτερη φορά, στο θέατρο Joli Bois, στις 20, 21 και 22 Οκτωβρίου 2023.

Χειρόγραφο σημείωμα της Άλκης Ζέη προς τον Τάσο Νυχά και το ΕΘΕ

Από παλαιότερες εκδηλώσεις προς τιμήν της Άλκης Ζέη στις Βρυξέλλες: 
Παρουσίαση του βιβλίου «Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;»
Παρουσίαση του βιβλίου «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο» 

Φωτογραφίες: Eλληνικό Θεατρικό Εργαστήρι

The post Τάσος Νυχάς: Η σύνδεση της Άλκης Ζέη με το χώρο του θεάτρου είναι σημαντική και ουσιαστική. appeared first on .

Από τα εγκαίνια της έκθεσης: Πέτρος Σεβαστίκογλου, Νώντας Παπαγεωργίου, Ειρήνη Σεβαστίκογλου, Λιλα Μανιώτη, Ίρις Κρητικού, ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου, Λεωνίδας Φοίβος Κόσκος, Νίκος Βατόπουλος, Βίκυ Μπρανίκα

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν οι δύο επιμελητές: «Η έκθεση Ένα Παραμύθι για την Άλκη είναι ένας τρόπος να πλησιάσουμε την προσωπικότητα της Άλκης Ζέη μέσα από κόγχες του έργου της, μέσα από σκιές των ηρώων της, μέσα από τους δρόμους της απόλαυσης που χάρισαν τα βιβλία της σε παιδιά και ενήλικες. Η έκθεση γεννά ατμόσφαιρες του προσωπικού σύμπαντος της Άλκης Ζέη και συνομιλεί με το βλέμμα εικαστικών δημιουργών που εμπνέονται από σελίδες των βιβλίων της. Μέσα από την έκθεση αναδεικνύονται, εκτός από τη μορφή της ίδιας, οι άνθρωποι που συνάντησε και αγάπησε, οι μνήμες της Σάμου, οι γοητευτικές αθηναϊκές της περιπλανήσεις και σημάνσεις, αλλά και οι τόποι που διέσχισε, από το Παρίσι ως τη Μόσχα και την Τασκένδη. Ένα μακρύ ποτάμι ξεδιπλώνεται εδώ, ενώνοντας στην κοίτη του με τρόπο μοναδικό, το πραγματικό με τη μυθοπλασία. Την αληθινή ζωή της Άλκης Ζέη που έμοιαζε με παραμύθι και που παραμύθι έγινε».

Την έκθεση θα πλαισιώσουν σειρά παράλληλων εκδηλώσεων και ξεναγήσεις για σχολεία και ενήλικες.

Συμμετέχουν οι:
Ηώ Αγγελή, Δάφνη Αγγελίδου, Γιάννης Αδαμάκης, Άρτεμις Αλκαλάη, Nίκος Βαβάτσης, Κάτια Βαρβάκη, Μαριλίτσα Βλαχάκη, Μαρίνα Βλαχάκη, Ειρήνη Βογιατζή, Κική Βουλγαρέλη, Μάριος Βουτσινάς, Ανδρέας Γεωργιάδης, Στρατηγούλα Γιαννικοπούλου, Μυρτώ Δεληβοριά, Μαρία Διακοδημητρίου, Κατερίνα Δραμιτινού, Σοφία Ζαραμπούκα, Γεωργία Ζάχαρη και Στέλλα Στεργίου, Αποστόλης Ιτσκούδης, Χριστίνα Κάλμπαρη, Μηνάς Καμπιτάκης, Νίκος Κιτμερίδης, Μαρία Κοσμίδου, Σοφία-Ρόουζ Κοσμίδου, Κυριάκος Κρόκος, Αλέξης Κυριτσόπουλος, Αλέκος Λεβίδης, Βασίλης Λιαούρης, Κλειώ Μακρή, Λυδία Μαργαρώνη, Κέλλυ Ματαθία -Κόβο, Μηνάς Μαυρικάκης, Μάνος Μπατζόλης, Θωμάς Μπερτόλης, Γεωργία Μπλιάτσου, Ισμήνη Μπονάτσου, Ρούλη Μπούα, Μαίρη Νταγιαντά, Βασιλική Πανταζή, Γεύσω Παπαδάκη, Χρίστος Παπαδάκης, Διατσέντα Παρίση, Ράνια Ράγκου, Γιώργος Σαλταφέρος, Έλλη Σολομωνίδου-Μπαλάνου, Μαρίνα Στελλάτου, Νίκος Τριανταφύλλου, Κατερίνα Τσεμπελή, Βιργινία Φιλιππούση, Αθηνά Χατζή, Άρτεμις Χατζηγιαννάκη, Νικόλας Χατζησταμούλος, Βάσω Ψαράκη

Ένα Παραμύθι για την Άλκη

Γκαλερί Ελληνοαμερικανικής Ένωσης

Μασσαλίας 22, Αθήνα

Διάρκεια έκθεσης: ως τις 4 Νοεμβρίου 2023

Ώρες:
Δευτέρα – Παρασκευή: 12:00 – 20:00,
Σάββατο: 10:00 – 14:00, Κυριακή κλειστά,
Σάββατο 28 Οκτωβρίου κλειστά

Είσοδος ελεύθερη

The post Ένα Παραμύθι για την Άλκη: μια έκθεση αφιέρωμα στην Άλκη Ζέη appeared first on .

Ένα αντιπολεμικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους που υμνεί τη φιλία, την αγάπη και την παιδική αθωότητα γίνεται παράσταση, γεμάτη μουσική, γρήγορη σκηνική δράση, χιούμορ αλλά και συγκίνηση. Στο έργο παρακολουθούμε τον αγώνα των παιδιών να διορθώσουν τα λάθη των μεγάλων και να αλλάξουν τον κόσμο.

Σκηνοθεσία: Τάσος Νυχάς
Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Κυπριανός Μουτεβελής
Σχεδιασμός φωτισμών: Κυπριανός Μουτεβελής
Μουσική: Μάνος Νυχάς
Επιμέλεια χορογραφίας: Αλεξάνδρα Σαρρηγεωργίου
Μακιγιάζ: Κυπριανός Μουτεβελής
Videoart: Nyx Clips
Φωτογραφίες: Μάνος Νυχάς
Κατασκευή/ενοικίαση κοστουμιών: Christian Guilmin / Οίκος COSTHEA

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Ανδρέας Αντωνάκης, Φιλίππα Αντωνάκη, Αναστασία Βαρτή, Γιάννης Βαρτής, Σταυρούλα Βοργιά, Άγγελος Γέπης, Βάσω Γκέκα, Σωτήρης Γκέκας, Σόνια Καρασαββίδου, Γιάννης Κρητικός, Ιάσων Κρητικός, Γεωργία Λαζάρου, Ελίνα Μαρασλή, Πάνος Μιχαλέλης, Ρίτα Ντιναπόγια, Λουκάς Ξενάκης, Βαγγέλης Οικονομίδης, Ευτυχία Οικονομίδη, Χριστόφορος Οικονομίδης, Στέλλα Σαρμά, Δημήτρης Σαχάς, Νίκος Σαχάς, Ελεονώρα Στόγιου, Νίκος Στόγιος, Ηλίας Σωτήρχος, Αριάδνη Τερζοπούλου, Λίλα Φωτίδου, Ορέστης Χριστογιάννης
Χορεύουν (με αλφαβητική σειρά): Βίκυ Καρκάνη, Σοφία Κουμαριανού, Αλέξης Μεγάλος, Αλεξάνδρα Σαρρηγεωργίου, Ντενίζ Σδράλη

Θέατρο Joli Bois, Avenue du Haras 100 – 1150 WSP
20 Οκτωβρίου 2023 στις 20:00 και 21, 22 Οκτωβρίου 2023 στις 18:00

Τιμή εισιτηρίου: Γενική είσοδος 15 €
Διάθεση εισιτηρίων: more.com, ellther1984@gmail.com, τηλ. 0495 210038
Στο φουαγιέ του θεάτρου θα λειτουργεί έκθεση φωτογραφιών από τη ζωή και το έργο της Άλκης Ζέη.

Η Άλκη (Αγγελική) Ζέη γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1923 και υπήρξε αδιαμφισβήτητα μια σταθερή αξία για τη σύγχρονη λογοτεχνία. Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή της, το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανακήρυξε το 2023 ως «Λογοτεχνικό έτος Άλκης Ζέη», διοργανώνοντας σειρά εκδηλώσεων καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Η Άλκη Ζέη έφυγε από τη ζωή στις 27 Φεβρουαρίου του 2020. Αφήνει πίσω της ένα σπουδαίο, πρωτοπόρο, επαναστατικό συγγραφικό έργο γεμάτο με πανανθρώπινα νοήματα και καθημερινούς ήρωες. Πάντα με χιούμορ, αμέριστη γλυκύτητα, κριτική σκέψη και διεισδυτική ματιά, η Ζέη κατάφερε να ενσωματώσει την αληθινή ζωή στο παιδικό βιβλίο, μετατρέποντας τα έργα της σε διαχρονικά αναγνώσματα τόσο για παιδιά όσο και για ενήλικες. Είναι σίγουρα η συγγραφέας της καρδιάς μας, καθώς το αξεπέραστο έργο της αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για τον πολιτισμό της χώρας μας και θα συνεχίσει να συντροφεύει πολλές γενιές αναγνωστών στο μέλλον.

The post Ματίας ο Πρώτος της Άλκης Ζέη, από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι και την ομάδα ΑλΜΑ appeared first on .

Με αφορμή το «Λογοτεχνικό Έτος Άλκης Ζέη 2023», η Θεατρική Εταιρεία Λουξεμβούργου διοργανώνει εργαστήρια για παιδιά, εφήβους και ενηλίκους με θέμα «Το Φανάρι της Ανάγνωσης φωτίζει την Άλκη Ζέη», το Σάββατο 10 και την Κυριακή 11 Ιουνίου 2023.

Υπεύθυνη Προγράμματος: Πέγκυ Στεφανίδου, εκπαιδευτικός θεάτρου, ΜΑ Drama in Education.
Μέγιστος αριθμός συμμετεχόντων: 20 άτομα σε κάθε εργαστήριο.

Τα παιδιά και οι έφηβοι θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν ένα εργαστήριο δοκιμάζοντας τα μυστικά του θεάτρου μέσα σε μια ιστορία της Άλκης Ζέη, με τους τρόπους του εκπαιδευτικού θεάτρου.

Οι ενήλικες θα έχουν την εμπειρία μιας ζωντανής, ατμοσφαιρικής ανάγνωσης. Και εάν έχουμε χρόνο και επιθυμίες τέτοιες, ίσως δοκιμάσουμε να ψαχουλέψουμε την ιστορία μας και λίγο παραπάνω. Το μόνο που χρειάζεται από τους ενήλικες είναι να έρθουν κοντά μας, και χαλαρά να απολαύσουν την ανάγνωση της ιστορίας.
Θα ανάψω πάλι το Φανάρι της Ανάγνωσης, και αυτή τη φορά για δύο σπουδαίους λόγους: για την Άλκη Ζέη και τις πολύτιμες ιστορίες της, και για τα παιδιά και τους ενήλικες του Λουξεμβούργου που μου προσφέρουν την ευκαιρία αυτού του ταξιδιού. Μαζί θα μπούμε μέσα σε αυτές τις ιστορίες με διαφορετικούς τρόπους. Θα στήσουμε μια ζεστή γωνιά και θα κάνουμε αναγνώσεις. Εδώ θα μας βοηθήσει και το Φανάρι μου, που θα το φέρω μαζί μου. Θα μας βοηθήσουν και μυστικά της Άλκης Ζέη που τα ξέρω και θα σας τα πω. Ψιθυριστά. Και έπειτα μπορούμε να πάμε πιο βαθιά. Παίζοντας ρόλους, αυτοσχεδιάζοντας, κάνοντας, ψάχνοντας, μιλώντας, σιωπώντας. Το θέατρο έχει πολλούς τρόπους για να μας δείξει δρόμους και δρομάκια, μονοπάτια μυστικά και κρυμμένα σοκάκια μέσα σε μια ιστορία. Κάθε ανακάλυψη θα μας κάνει να καταλαβαίνουμε όλο και περισσότερα για την ιστορία αλλά και για τον κόσμο μας. Κάπως έτσι γινόμαστε μαζί όλο και πιο δυνατοί. Όλο και πιο σίγουροι. Γιατί αυτές τις απολαύσεις που λέγονται, και άλλες τόσες που δεν λέγονται, ζούνε οι άνθρωποι όταν μαζί μπαίνουν για τα καλά μέσα σε μια ιστορία.
Πέγκυ Στεφανίδου

Θεατρικό Εργαστήρι «Το Φανάρι της Ανάγνωσης φωτίζει την Άλκη Ζέη»
Σάββατο 10 Ιουνίου 2023 από τις 16:00 έως τις 18:30 για τους ενήλικες,
Κυριακή 11 Ιουνίου 2023 από τις 10:00 έως τις 12:00 για παιδιά Δημοτικού,
Κυριακή 11 Ιουνίου 2023 από τις 15:00 έως τις 17:30 για παιδιά Γυμνασίου-Λυκείου

Τόπος: Foyer Européen (10, rue Heine, L-1720 Luxembourg)
Συμμετοχή: 30€ (20€ για τα μέλη της ΘΕΛ*)
Πληροφορίες – εγγραφές: Μελίνα Χρυσάφη (melpomeni.chryssafi@eca.europa.eu)

*Υπενθυμίζεται ότι μέλη της ΘΕΛ λογίζονται όσοι καταβάλουν την ετήσια συνδρομή των 40€ για το 2023

The post Θεατρικό εργαστήρι για παιδιά, εφήβους και ενήλικες από την Θεατρική Εταιρεία Λουξεμβούργου appeared first on .

Άνοιξα τον υπολογιστή κι έμαθα τα νέα του θανάτου της μεγάλης μορφής της ελληνικής λογοτεχνίας. Τι να χωρέσει μέσα σ” ένα «συλλυπητήρια» προς τους οικείους της κι ένα «ευχαριστώ» στην μνήμη της; Αποφάσισα μόνο να μιλήσω για την τελευταία φορά που την είδα ανοίγοντας τα κιτάπια μου.

«Ένας άνθρωπος περπατάει στην χλόη». Περπατάει; Κι εγώ που νόμιζα πως σκόνταψε. Μα υπάρχει ακόμη Χλόη; Ένας μύθος την θέλει νεκρή την στερνοκόρη της Νιόβης. Σκέφτηκα «πόσο καιρό έχω να περπατήσω στην χλόη;» Έχει τόσο πράσινο κι όμως τα πλακόστρωτα και τα παβέ απορροφάνε τα βήματά μου στην πόλη μας. Κι ο πλανήτης τι χλόη, τι γρασίδι, τι «πράσινο αίμα» έχει να προσφέρει σήμερα; Μία φράση της Άλκης Ζέη κι άρχισα τις ερωτήσεις με βλέμμα παιδικό.

Σαρανταπέντε λεπτά κολλημένη στην κίνηση, τα τούνελ των Βρυξελλών ασφυκτικά γεμάτα από καυσαέρια, μεγάλη η καθυστέρηση. Δεν πρόλαβα λοιπόν πολλά μα είδα γνώριμα πρόσωπα της ομογένειας και μια εξίσου ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα στον πολυχώρο του Περίπλου που ξέρουμε εδώ και δεκαετίες. Μπουκωμένη η πόρτα, έχωσα το μουσούδι μου ξεγλιστρώντας στα ελάχιστα κυβικά εκατοστά που ελευθέρωσε κάποιος που έφυγε. Άκουσα περιγραφές να εξυμνούν το μεγαλείο μιας συγγραφέα που ξεπερνάει τον ορισμό της λέξης μιας που εφάπτεται τόσο της ιστορικού, και παιδιά να κάνουν ερωτήσεις με θάρρος χαρίζοντάς της ένα τραγούδι.

Τέντωσα τον λαιμό να δω. Ήταν εκεί. Το ίδιο γλυκιά με τότε, το 1992 που είχα την χαρά να της φέρω ένα μπουκέτο λουλούδια στο όνομα της σχολικής τάξης. Είχα κερδίσει ένα αυτόγραφο και δυό χαμόγελα. Δεν θυμάμαι τίποτ” άλλο συγκεκριμένο, περάσαν και τόσα χρόνια. Μα θυμάμαι ότι ήταν προσιτή και μας αγάπησε με την απλότητα που αγαπούν τα παιδιά όσοι βλέπουν την ζωή με οδηγό την συντροφικότητα.

Πρώτη του Μάρτη και νάτην στην βρυξελλιώτικη συντροφιά μας. Απάντησε στις ερωτήσεις του κοινού με το ίδιο χιούμορ που διαιωνίζει τον μύθο γύρω απ’το όνομά της. Λιτά κι απέριττα σε μια διαδικασία που η μνήμη επιλεκτικά κρατάει τα καλύτερα αποθέματα απ’τα χνάρια του χρόνου για να στηρίξει το σήμερα σε μια νεότητα που ξεπερνά τα 90 και ξέρει να μιλάει σε τρεις γενιές συγχρόνως. Και πώς να είναι αλλιώς όταν στηρίζεις έναν αιώνα με τόσο κοσμοϊστορικά γεγονότα μέσα στην πολιτική δράση και τα πολιτιστικά δρώμενα; «Δεν μετανιώνω για τίποτα», μας είπε με αίσθηση ευθύνης.

Κόσμος πολύς, «νέοι» Βέλγοι αναγνώστες της που τώρα «μεγαλώνουν» μαζί της ανακαλύπτοντας την γλώσσα μας. Κι αυτή εκεί. Να στέκεται στα πόδια της με μετριοφροσύνη σαν να μην την αφορούν εντελώς όλ” αυτά. Ν’αναμασάει την Σάμο των παιδικών της χρόνων. «Νόμιζα ότι για να περπατάς καλά, πρέπει να περπατάς κρατώντας ένα βιβλίο». Ένας παππούς που πηγαινοέρχεται μπροστά στην θάλασσα διαβάζοντας τους «αρχαίους» του πίσω από έναν σημερινό θρύλο. Έτσι κάπως, ακουμπώντας στα πρώτα της βήματα, μας φανέρωσε την αξία του βιβλίου σαν αντικείμενο και την σχέση μαζί του σε μια βαθύτερη υπαρξιακή ανάγκη απ’την τρυφερή ηλικία των τριών. Και μετά αναφέρθηκε ο Δεκέμβρης που θέλει να ξεχάσει. Που ξέχασε ίσως λίγο παραπάνω μαζί μας εκείνο το βράδυ. Σάστισα. Το καπλάνι της το ξαναείδε στην Σάμο μετά από εμένα όταν επισκέφτηκα σε πολύ τρυφερή ηλικία εκείνο το μικρό μουσείο. Πόσα παιδιά το είδαν πριν το ξαναβρεί η ίδια;

Πλησίασα το τραπέζι που στεκόταν. Τα μάτια μου σταμάτησαν σ’ένα μέλος της. Πόση δύναμη έχει αυτό το χέρι; Πού είναι τ’αρθριτικά του; Πώς επιμένει να γράφει χωρίς να σταματάει; Φάνηκε από μακριά η ρώμη, η σταθερότητα της γραφής, η συνήθεια να στηρίζει τον κοινωνικό της ρόλο μα κι η όρεξη να τελειώνουν όλ” αυτά γι’εκείνο το βράδυ. Δεν ήθελα εξ αρχής να είμαι μέσα στην ουρά και να με πιέζει η αναμονή όσων περίμεναν πίσω. Επέλεξα λοιπόν να τελειώσουν όλοι με τα αυτόγραφα για να έρθει τελευταία κι η δική μου η σειρά. Λίγο τρακ και μεγάλη αδημονία.

Μάλλον περίμενα ν’αδειάσει η αίθουσα για να κλέψω λίγο χρόνο. Να γίνω μια στίξη, όχι μια περαστική λέξη. Έτσι ευχήθηκα. Και να, έφτασε η ώρα μου. Δεν έγειρα την πλάτη, πώς να σκύψεις; Ακούμπησα το γόνατο κάτω κι έφτασα τα μάτια της. Όχι γιατί είναι παιδί ή ηλικιωμένη, ούτε γιατί ήρθε το δέος που σε κάνει να υποκλίνεσαι. Γιατί δεν μπορούσα αλλιώς να ζυγίσω τις λέξεις μου. Ο θαυμασμός σωπαίνει μπροστά στις αλήθειες των ανθρώπων.

Της είπα πού την έχω ξαναδεί και της ζήτησα ξανά την υπογραφή της. Στο άκουσμα του ονόματος της παλιάς μου δασκάλας, ξέκλεψα λίγη λάμψη που συντονίσαν τα Χτές μας στο πετάρισμα χαράς που τίναξε το κορμί της. Πήρα τα τρία αυτόγραφα που ήθελα με υποσχέσεις για το μέλλον, υπάρχει κι άλλη γενιά που θ’ακολουθήσει την μελωδία των γραπτών της. Και κάθησα εκεί σαν παρατηρήτρια. Άλλωστε δεν έβλεπε ότι την κοιτάνε. Δεν μπορούσα να φύγω.

Στεκόταν εκεί στην μοναξιά της καρέκλας της και κανείς άλλος δεν της μιλούσε ενώ κάποιοι συνέχιζαν τα σχολιάζουν την βραδιά ή να λένε τα δικά τους. Το «ιβέντ» είχε γίνει, όλοι αποκόμισαν αυτό που θέλαν κι αυτή απολάμβανε το ουισκάκι της με αργές κινήσεις μια μπουκίτσα παξιμάδι, λίγο ξηροκάρπι.

Εβδομήντα αντίτυπα δεν είναι λίγα. Ξεπεράσαν τις εκτιμήσεις. Ευφραινόταν κι αυτή την στιγμή της.

Κάθησα σ’ένα σκαμπώ δίπλα της. Έτσι για την Ιστορία, la petite histoire. Πέντε λεπτά σιωπής να την μοιραστώ μαζί της. Επειδή ακούμπησα το κοριτσάκι που ήμουν πάνω στην Μέλια που με κουβάλησε στις σελίδες της, εκεί, περισσότερο απ’τα άλλα βιβλία της που λαίμαργα διάβαζα. Και τότε την ρώτησα κάτι. Και μιλήσαμε για χαρτί και για μελάνι, για μολύβια κι υπολογιστές. Το παιχνίδι του πηγαινέλα που σου δίνει η τεχνολογία, το παίζει κι αυτή με τον τρόπο της. Το 2002 έπιασε υπολογιστή και… «είδα τι γράφω» μου είπε.

Θυμήθηκα την γραφομηχανή, είχα κι εγώ μια και την γνώρισα για λίγο. Ξεπετάχτηκε η παιδική μου δυσκολία, αυτή των γραμμάτων που φυλακίζονται πίσω από μια ταινία μελάνι ανάμεσα σε δύο σίδερα. Όντως δεν βλέπεις ποτέ τι ακριβώς γράφεις την στιγμή που το γράφεις. Μου μίλησε γι’αυτό το πηγαινέλα του τιπέξ των διορθώσεων που τελικά είναι κουραστικό. Δεν ένιωσα κοντά της ιδιαίτερη οικειότητα, άλλωστε δύο άγνωστες είμαστε, μα κι όμως ήταν ένας τόσος δικός μου άνθρωπος, γιατί είναι ένας δικός μας άνθρωπος, γιατί ανήκει σε όλους μας. Ένιωσα το τέμπο της δημιουργίας στις σιωπές ανάμεσα στις λέξεις της όταν μου μίλησε για κασετίνες με μολύβια.

Βρέθηκα στα μονοπάτια της φαντασίας μου με την Άλκη Ζέη μπροστά σε μια γραφομηχανή-μολύβι-υπολογιστή κι ήταν σαν μαζί να βλέπαμε το τέλος ενός κεφαλαίου. 22 Μαρτίου θα πήγαινε στο Ίδρυμα Νιάρχος. Όλο την τρέχουν να την αναδείξουν σε γοργούς ρυθμούς και φυγαδεύει τον εαυτό της στις Βρυξέλλες για να μπορεί να γράφει. Δύο χρόνια ακριβώς μετά απ’τους δικούς μας «μίνι» βομβαρδισμούς όποιος ήθελε λοιπόν την έβρισκε στην Αθήνα κι ας την διακόπταν απ’το έργο της κάποιοι Φάμπερ και Καστέλ. Το επόμενο βιβλίο το τελειώνει το καλοκαίρι. Ένιωσα ότι ξέρει να προβλέψει τον εαυτό της στα «άγραφα γραμμένα» κι ότι δεν μου μιλούσε για ημερομηνία έκδοσης. Ίσως να έκανα λάθος και το «θα το τελειώσω» να σημαίνει «θα το εκδώσω». Τι σημασία έχει; Μου χάρισε μια στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε και με κοιτούσε.

21ος αιώνας κι αναρωτιέμαι πώς να περπατάει ο Τσέχοφ που έσβησε στην μνήμη χωρίς γλαφυρές περιγραφές, δίχως λουλούδια, χωρίς ένα πουλί κρυμμένο στο κλουβί ή στο καπέλο του, αφού έγινε ένα όνομα, το σκυλί κάποιου κάπου στις συνειδήσεις μερικών, κι απέχει τόσο απ’την Ρωσία άλλων εποχών και των διηγημάτων που διαβάζαμε μικροί. Όσοι ήμασταν εκεί, ακούσαμε τον Άντον, τον μεγάλο της «αντίζηλο» θα μπορούσε να πει κανείς, στην σκιά της. Στην εποχή της παροδικότητας της πληροφορίας, η αμεσότητα μιας Ζέη φωνάζει τις επιταγές μιας ελληνικότητας. «Η κάθε χώρα έχει τους δικούς της» μας λέει, και τάζετε στην μητρική γλώσσα και στην χώρα σαν συγγραφέας που ανήκει σε όλους μας. Λάθος έκανα λοιπόν. Δεν συγκρίνεται ούτε με τον Τσέχοφ, ούτε με κανέναν, ούτε καν με τον αλλοτινό εαυτό της. Χαίρεται μόνο για την περηφάνια που νιώθει η αδερφή της μπροστά σε μια οθόνη που δείχνει ντοκιμαντέρ την ζωή της.

Η Άλκη Ζέη λοιπόν είναι εκπρόσωπός μας και γιαγιά για πολλούς. Κατά κάποιο τρόπο είναι μια πρωτοπόρος της γενιάς της που υπογραμμίζει την σημασία του ανήκειν στις αδερφικές συμμαχίες που χτίζουν τα γεγονότα. Μου θύμισε τον μεγάλο θεωρητικό René Kaës που στα βήματα του Φρόιντ έβγαλε στο φως τον όρο «αδερφικό σύμπλεγμα». Οι φιγούρες της ετερότητας και του «διπλού», του «διδύμου» μπλέκονται στις σχέσεις όπου αγάπη, πάθος, αντιπαλότητα και συντροφικότητα δίνουν οντότητα σε ομάδες και καθορίζουν συνειδήσεις με αίσθημα μαχητικότητας. Πέρα απ’την σχέση παιδιού και γονιού που μπορεί να προσδιορίσει κάποια στοιχεία στην προσωπικότητά μας, η κάθε ομάδα που εντάσσεται κανείς δίνει μια διάσταση στην ταυτότητα μας. Κι η Άλκη Ζέη μας ονομάζει σ ́όλα της τα βιβλία αυτές τις διαδικασίες για να φωτίζει το Σήμερα με το Χτες που έζησε. Σπέρνει συνείδηση η Άλκη Ζέη.

«Πόσο θα ζήσεις ακόμη γιαγιά;» ρωτούσαν τα αληθινά της εγγόνια, κι αναρωτήθηκαν οι μεγαλύτεροι «ποιο είναι το μυστικό σας που φτάσατε έως εδώ;». «Πώς άλλαξε η σχέση μας με τον θάνατο και την αναπαράστασή του;» αναρωτιέμαι με την σειρά μου στο άκουσμα των λέξεων που αρθρώθηκαν και διατυπώθηκαν εκείνη την βραδιά τόσο διαφορετικά αναλόγως της ηλικίας μας.

«Η Άλκη Ζέη», είχα σημειώσει εκείνη την ημέρα, «μας φεύγει, για ταξίδι ή για τα επόμενά της βήματα όπως κάθε μέρα μας φεύγει, κάθε στιγμή μπορεί να μας σταματήσει τον ξέφρενο ρυθμό της ζωής και να μας κάνει ν’αναρωτηθούμε». Κι ήρθε σήμερα η στιγμή που όντως έφυγε για πάντα. Ας είναι τα χνάρια της αέναα εξίσου φωτεινά στο διάβα της Ιστορίας γιατί η Άλκη, αν κάτι πέτυχε, είναι να μιλάει στα παιδιά για τα χειρότερα των μεγάλων με τον πιο έντιμο τρόπο όπως μας θυμίζει ο κριτικός Μιχάλης Αργυρίδης. Τα τιμαλφή της χαρίζουν αυτήν την ίαση που προσφέρει η Τέχνη. Καταγράφει σχεδόν με φωτογραφική μνήμη εικόνες της Ιστορίας βοηθώντας τον καθένα μας να τοποθετηθεί απέναντι στο συλλογικό παρελθόν μέχρι που κι η ίδια έγινε Ιστορία…

Αντίο λοιπόν δεν αρμόζουν σήμερα.

The post Λίγα λεπτά με την Άλκη Ζέη appeared first on .

Και είχε δυο πρωτιές η χτεσινή βραδιά. Την παρουσίαση παρακολούθησαν από καθηγητές του πανεπιστημίου μέχρι παιδιά του δημοτικού σχολείου… Και ακόμα πιο συγκινητικό,  ξένοι φιλέλληνες που μαθαίνουν την γλώσσα μας.

Συγχαρητήρια αξίζουν στον πολυχώρο Periple και ιδιαίτερα στην κα Γωγώ Γκιτζήρη για την πρωτοβουλία της να μας παρουσιάσει, παρουσία της συγγραφέα Άλκης Ζέη, το καινούργιο της βιβλίο «Πόσο θα ζήσεις ακόμα γιαγιά;» (Μεταίχμιο, 2017). Την πρόκληση να παρουσιάσει αυτόν τον ζωντανό θρύλο, ανέλαβε επάξια η Μαρία Καραχάλιου. Η Μαρία, γνωστή από τις δραστηριότητές της στο Λύκειο των Ελληνίδων Βρυξελλών, χρησιμοποίησε όλο το κέφι και ταλέντο που χρησιμοποιεί στις θεατρικές παραστάσεις του γνωστού σωματείου, για να παρουσιάσει την Άλκη Ζέη που με τα βιβλία της ενηλικιώθηκαν κάποιοι έφηβοι και κάποιοι ενήλικες ξανάνιωσαν, διανύοντας από τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» στον «περίπατο» στην Τασκένδη από την «Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα». Η Μαρία είχε την φαεινή ιδέα να συνεργαστεί με τέσσερις νεολαίους, εφήβους σαν κι αυτούς που απευθύνθηκε η Άλκη Ζέη στα περισσότερα βιβλία της. Στο τέλος αυτά τα χαρισματικά παιδιά μας ταξίδεψαν μουσικά στο αγαπημένο μουσικό κομμάτι της συγγραφέας, «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο» του Μάνου Χατζιδάκι από το έργο του Αλέξη Δαμιανού «Το καλοκαίρι θα θερίσουμε» (1945). Το διάβασμα «Γράμμα σε φίλη που δεν στάλθηκε ποτέ» και η μαγευτική μελωδία μας ταξίδεψαν στη Θεσσαλονίκη του 1945. Κάπου στην παραλία, σε μια σπάνια ξένοιαστη στιγμή, η Άλκη χέρι-χέρι με την άλλη εμβληματική προσωπικότητα του ελληνικού 20^ου αιώνα, τον Γιώργο Σεβαστίκογλoυ.

Επαναλαμβάνω κάποια λόγια της Μαρίας Καραχάλιου: «Η Άλκη Ζέη με το προνόμιο πια της μεγάλης ηλικίας, αυτά τα 17 χρόνια που της χαρίστηκαν πάνω από το ορόσημο του 2000, τότε που τη ρωτούσαν τα εγγόνια της πόσα χρόνια θα ζήσεις ακόμα γιαγιά,  απολαμβάνει αυτό το άνοιγμα της οπτικής γωνίας από την οποία βλέπει τα πράγματα, έχοντας ζήσει, επιτυχίες και αποτυχίες, επαναστάσεις και πολέμους, μεγάλα επιτεύγματα και βαθιές αμφιταλαντεύσεις, έχοντας δει να αναδύονται σπουδαίες θεωρίες για να ανατραπούν στη συνέχεια από ανυποχώρητα δεδομένα, δεν έχει μόνο μια ζωντανή βιωμένη αίσθηση της ιστορίας που δεν είναι δυνατή σε νεότερες ηλικίες αλλά και μεγαλύτερη επίγνωση της παροδικότητας των πραγμάτων και της ομορφιάς τους.»

Η αναφορά της στους εμβληματικούς ποιητές μας, βάζει την Άλκη Ζέη στο πάνθεο των μεγάλων μορφών της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας «Κινείται σχεδόν όπως ο Σεφέρης, στο πνεύμα του στην δυσθυμία απέναντι σε μια Ελλάδα που τον πληγώνει αλλά κάνει ένα βήμα παραπέρα. Δεν είναι αυτή που θέλει να διορθώσει με την πένα της τα λάθη του θεού ή και της φύσης», μας είπε η Μαρία Καραχάλιου και έκλεισε την παρουσία της με το μυστικό, ίσως, του ταλέντου και της τεχνικής της Μεγάλης κυρίας Άλκης Ζέη: «…μέσα και από το βιβλίο αυτό, μαθαίνουμε, διδασκόμαστε, βελτιωνόμαστε δίχως να το αντιλαμβανόμαστε και οι ίδιοι. Η πίστη σε αρχές, ιδανικά, αξίες αποτελούν για τη σύγχρονη εποχή και τους ανθρώπους της παράδειγμα προς μίμηση. Το βιβλίο λειτουργεί όπως ένας εμπνευσμένος δάσκαλος, που δεν διδάσκει αλλά όμως καθοδηγεί με το παράδειγμά του. Η Άλκη Ζέη ευτυχώς στέκει πάντοτε περισσότερο ως άνθρωπος….. σεμνή και μετριοπαθής σαν τους πιο τρυφερούς στίχους του Ελύτη…  ….Να φέρεσαι όπως η βροχή στους τσίγκους: ρυθμικά και με ανωτερότητα…»

Στις δύσκολες στιγμές που περνάμε σαν χώρα, σαν γλώσσα…σαν εποχή, στο σακίδιο που θα κουβαλάς μαζί σου, βάλε μέσα κι ένα βιβλίο της Άλκης Ζέη. Ένα καντήλι στην σκοτεινή πορεία που ίσως μας περιμένει. Αλλά κι αν η πορεία είναι ανέφελη, το βιβλίο θα σου δείξει πώς ο Πέτρος έκανε τον περίπατό του, ώστε εσύ σήμερα να περπατάς ανέμελος.

Γιάννης Οικονομίδης

Photo, video: Newsville.be

The post Άλκη Ζέη «Πόσο ακόμα θα ζήσεις γιαγιά;» appeared first on .

Συζήτηση με την Μαρία Καραχάλιου.
Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό και θα υπογράψει τα βιβλία της.

Λίγα λόγια για την Άλκη Ζέη
Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας της καταγόταν από την Κρήτη και η μητέρα της από τη Σάμο, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια. Παντρεύτηκε τον θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιώργο Σεβαστίκογλου, που πέθανε το 1991. Απέκτησαν δύο παιδιά.
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας, στο τμήμα σεναριογραφίας.
Από το 1954 έως το 1964 έζησε σαν πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση. Το 1964 επιστρέφει οικογενειακώς στην Ελλάδα, για να ξαναφύγουν πάλι όλοι μαζί με τον ερχομό της Χούντας το 1967. Αυτήν τη φορά ο τόπος διαμονής τους είναι η Γαλλία, και συγκεκριμένα το Παρίσι, απ’ όπου επιστρέφουν μετά τη δικτατορία.
Από πολύ μικρή ασχολήθηκε με το γράψιμο. Στις πρώτες ακόμη τάξεις του Γυμνασίου άρχισε να γράφει κείμενα για το κουκλοθέατρο. Ένας από τους ήρωες που δημιούργησε, ο Κλούβιος, έγινε κατοπινά ο ήρωας του γνωστού κουκλοθέατρου «Μπαρμπα-Μυτούσης», εμπνεύστρια του οποίου ήταν η Ελένη Θεοχάρη-Περάκη. Πρώτο της μυθιστόρημα είναι Το καπλάνι της βιτρίνας (1963), που το έχει εμπνευστεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό. Ακολουθεί μια σειρά μυθιστορημάτων για παιδιά, και το 1987 κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο για μεγάλους Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα. Το 2013 κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό της βιβλίο Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο.
Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου της.
Το 2012 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Κύπρου.
Το 2014 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ το 2015 απέσπασε την ίδια τιμή από το Πανεπιστήμιο Πατρών της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών.
Τον Ιανουάριο του 2015 έλαβε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής, διάκριση που αποδίδεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε διαπρεπείς προσωπικότητες των τεχνών, των επιστημών και των γραμμάτων, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2015 τιμήθηκε  από τη Γαλλία με τον τίτλο του Ταξιάρχη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Ordre des Arts et des Lettres).

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Ενδιαφέρουσες, ανατρεπτικές ιστορίες της Άλκης Ζέη με τίτλο δανεισμένο από μια ερώτηση της εγγονής της.

– Σου έφερα την εφημερίδα.
Ανοίγω τα μάτια. Με πήρε, φαίνεται, ο ύπνος κάτω από τη γλυσίνα.
Από πάνω μου στέκει ένα ψηλό πανέμορφο παλικάρι. Έχει ένα μικρό μούσι και πράσινα μάτια. Μοιάζει σαν να βγήκε από μυθιστόρημα του Σταντάλ. Είναι ο εγγονός μου ο Αντουάν. Πότε μεγάλωσε τόσο;
– Απόψε έχει πανσέληνο, λέει.
Κοιτάζω την εφημερίδα. Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017. Τρομάζω.
Πώς έφτασα ως εδώ. Είχα υποσχεθεί στα παιδιά δεκατρία χρόνια. Αν και μου φαινότανε πάρα πολλά… τότε. Ποιος μου χάρισε γενναιόδωρα άλλα τέσσερα κι ίσως απομένουν και κάποια ρέστα ακόμα;
Κοιτάζω γύρω. Στην άλλη άκρη, κάτω από τη γλυσίνα που ξαναζωντάνεψε όλα αυτά τα χρόνια, στην αυλή του σπιτιού μας στις Μηλιές στο Πήλιο, ένα όμορφο κορίτσι με ξανθά σγουρά μαλλιά και πράσινα μάτια γράφει στον υπολογιστή. Τα λεπτά δάχτυλά της πετάνε σαν φτερά πεταλούδας. Πού εγώ – χτυπώ αργά αργά κάθε γράμμα και πολλές φορές το διπλανό απ’ αυτό που πρέπει. Είναι η εγγονή μου, η Άννα.

Τώρα πια τα εγγόνια μου είναι μεγάλα. Δεν ρωτάνε «πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;». Μόνο κάνουν σχέδια τι θα κάνουμε του χρόνου στην πανσέληνο.
Αν μου φαινότανε πολλά τα δεκατρία χρόνια, ο ένας χρόνος μοιάζει ακόμα πιο μακρινός.
Δεν λέω τίποτα, τους αγκαλιάζω και τους δυο και χαίρομαι τη στιγμή. Αποδώ και μπρος οι στιγμές μετράνε.

Πέμπτη 1η Μαρτίου 2018
ώρα 18.30
Périple ll Arts et Lettres Helléniques
115 rue Froissart, 1040 Brussels

The post Παρουσίαση βιβλίου: «Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;», της Άλκης Ζέη appeared first on .

Ένας κινηματογραφικός περίπατος στο βίο και το έργο της Άλκης Ζέη και μέσα από αυτό σε ολόκληρη την ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα.

Κυρίαρχη η μαρτυρία της Άλκης Ζέη αλλά και της αδελφής της Ελένης Κόκκου όπως και φίλων και συνοδοιπόρων, του σκηνοθέτη Μάνου Ζαχαρία αλλά και του ποιητή Τίτου Πατρίκιου.

Η κυρία “Αλκη Ζέη και η Μαργαρίτα Μαντά θα τιμήσουν με την παρουσία τους την εκδήλωση.

Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2018
Ώρα: 18.00
De Lijsterbes
 Lijsterbessenbomenlaan 6, 1950 Kraainem

The post Ο μεγάλος περίπατος της Άλκης και η Άλκη Ζέη στον ΚΥΚΛΟ appeared first on .

Λίγα λόγια για την Άλκη Ζέη
Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας της καταγόταν από την Κρήτη και η μητέρα της από τη Σάμο, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια. Παντρεύτηκε τον θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιώργο Σεβαστίκογλου, που πέθανε το 1991. Απέκτησαν δύο παιδιά.
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας, στο τμήμα σεναριογραφίας.
Από το 1954 έως το 1964 έζησε σαν πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση. Το 1964 επιστρέφει οικογενειακώς στην Ελλάδα, για να ξαναφύγουν πάλι όλοι μαζί με τον ερχομό της Χούντας το 1967. Αυτήν τη φορά ο τόπος διαμονής τους είναι η Γαλλία, και συγκεκριμένα το Παρίσι, απ’ όπου επιστρέφουν μετά τη δικτατορία.
Από πολύ μικρή ασχολήθηκε με το γράψιμο. Στις πρώτες ακόμη τάξεις του Γυμνασίου άρχισε να γράφει κείμενα για το κουκλοθέατρο. Ένας από τους ήρωες που δημιούργησε, ο Κλούβιος, έγινε κατοπινά ο ήρωας του γνωστού κουκλοθέατρου «Μπαρμπα-Μυτούσης», εμπνεύστρια του οποίου ήταν η Ελένη Θεοχάρη-Περάκη. Πρώτο της μυθιστόρημα είναι Το καπλάνι της βιτρίνας (1963), που το έχει εμπνευστεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό. Ακολουθεί μια σειρά μυθιστορημάτων για παιδιά, και το 1987 κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο για μεγάλους Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα. Το 2013 κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό της βιβλίο Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο.
Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου της.
Το 2012 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Κύπρου.
Το 2014 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ το 2015 απέσπασε την ίδια τιμή από το Πανεπιστήμιο Πατρών της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών.
Τον Ιανουάριο του 2015 έλαβε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής, διάκριση που αποδίδεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε διαπρεπείς προσωπικότητες των τεχνών, των επιστημών και των γραμμάτων, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2015 τιμήθηκε  από τη Γαλλία με τον τίτλο του Ταξιάρχη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Ordre des Arts et des Lettres).

Λίγα λόγια για την Μαρία Π. Κουφοπούλου
δημοσιογράφος – τηλεπαρουσιάστρια
Εργάζεται τις τελευταίες τρεις δεκαετίες στη δημόσια τηλεόραση παρουσιάζοντας εκπομπές και δημιουργώντας ντοκιμαντέρ -με εξαίρεση τα δύο χρόνια που κλείσανε την ΕΡΤ 2013-2015-.
Ως Free lancer συνεργάστηκε με το ΒΗΜΑ, το ΒΗΜΑ της Κυριακής, τα περιοδικά K, VHMAgazino, VHMAdonna, EXPLORE NATURE κ.α.
Ντοκιμαντέρ: «ΟΙ ΚΟΛΟΣΣΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ» (2010 για τα καμάκια της Ρόδου)
«HIPPIE! HIPPIE! MATALA. MATALA» (2012 για τους χίπις στα Μάταλα της Κρήτης)
Τελευταία παρουσιάζει την εβδομαδιαία εκπομπή «ΑΝΘΡΩΠΟΙ & ΙΣΤΟΡΙΕΣ» (ΕΡΤ2).

Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017, ώρα 18.30

Périple ll Arts et Lettres Helléniques
rue Froissart 115 

The post Ο Μεγάλος Περίπατος της Άλκης, στον Περίπλου appeared first on .