Την Τρίτη 2 Ιουνίου, το Γραφείο Εκπαίδευσης Βρυξελλών με την υποστήριξη του Συλλόγου Πελοποννησίων Βελγίου «Ο Μωριάς» και της κα. Κέλλης Αγάθου παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία στον χώρο της Πρεσβείας το ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Γιάννη Λαπατά «Πέρασμα στην Ιστορία».

Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα και στην αναβίωση των αγώνων της Αρχαίας Νεμέας, την τοποθεσία όπου ο Ηρακλής εκτελώντας τον πρώτο άθλο του Ευρυσθέα, θανάτωσε τον Λέοντα.

Το 1973, τρεις αρχαίες κολόνες που στέκονταν στη μέση μιας ασήμαντης και από καιρό ξεχασμένης κοιλάδας στην Ελλάδα και λίγοι ντόπιοι, καλωσόρισαν έναν νεαρό Αμερικανό Αρχαιολόγο απεσταλμένο του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ. Από τότε ο Δρ Μίλλερ έδωσε σε αυτή την κοιλάδα 40 χρόνια από την ζωή του και αυτή του ξεκλείδωσε τα μυστικά της.

Οι ανασκαφές που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1970 και συνεχίστηκαν έως το 2004 υπό την αιγίδα της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα και με την άδεια και επίβλεψη της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελληνικής Δημοκρατίας, με διευθυντή-αρχαιολόγο-εργάτη-εθελοντή τον Καθηγητή Στέφανο Μίλλερ όχι μόνο έφεραν στο φως σχεδόν ολόκληρο το αθλητικό κέντρο της Αρχαίας Νεμέας αλλά οδήγησαν στην αναστήλωση μεγάλου τμήματος του ναού του Νεμείου Διόςκαι στην αναβίωση των αγώνων με κινητήρια δύναμη το μεράκι του καθηγητή και μερικών φίλων και κατοίκων της περιοχής.

Προσωπικά, πάντα με συγκινεί η επιτυχημένη πορεία ενός ανθρώπου από όποιον τομέα και αν προέρχεται. Και όπου «επιτυχημένη» τοποθετώ δίπλα την «πραγματοποίηση προσωπικού ονείρου». Μου δίνει δύναμη και αισιοδοξία όχι μόνο για τη δική μου προσωπική πορεία αλλά και για την επιβεβαίωση της αισιόδοξης πίστης μου πως υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι. Με συγκινεί επίσης όταν αυτό το προσωπικό όνειρο σχετίζεται με κάτι ανιδιοτελές που αφορά την προσφορά προς κάτι έξω και πέρα από τα στενά προσωπικά όρια και ιδιαίτερα όταν αυτό το κάτι είναι η χώρα μου και η ιστορία της… και ακόμα πιο βαθιά όταν αυτή η προσφορά προέρχεται από γεννημένο μη Έλληνα.

Όταν ρώτησα τον κ. Στέφανο Μίλερ ποιος είναι ο λόγος που έχει αφιερώσει 40 χρόνια από τη ζωή του στην αρχαία Νεμέα μου απάντησε με μια πηγαία φυσικότητα και ευγενική απολυτότητα «μα… είναι η ζωή μου».

Εν κατακλείδι, θεωρώ πως το ντοκιμαντέρ αλλά και συνολικά το έργο του καθηγητή Μίλλερ έχουν επιτύχει το στόχο τους από τη στιγμή που η φράση «Thank you, Greece» έφτασε στα χείλη έστω και ενός ακόμη ανθρώπου.

Μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ ΕΔΩ και για την αναβίωση των αγώνων ΕΔΩ

The post Το ντοκιμαντέρ, η αναβίωση των αγώνων της Αρχαίας Νεμέας και ο καθηγητής Μίλλερ appeared first on .

Έπειτα τα φώτα ανοίγουν και η μουσική ξεκινά. Ο εκπληκτικός λυράρης και ερευνητής Αλέξανδρος Παπαδάκης, ένας από τους καλύτερους δεξιοτέχνες της νεότερης γενιάς στη λύρα, μαζί με το συγκρότημά του, Γιώργου Ψαράκη, Ιδομενέα Καμηλάκη και Γιάννη Βεργαδή μας μεταφέρουν σιγά σιγά στην Κρήτη με τις μαγικές φωνές και την κρητική προφορά τους.

Από τα πρώτα πράγματα που θαύμασα, πριν προλάβει να με συνεπάρει εντελώς η μουσική και ο χορός, ήταν οι γυναικείες στολές. Προσεγμένες και λεπτοδουλεμένες από εντυπωσιακά και ακριβά υφάσματα δημιουργούσαν μικρούς στρόβιλους από όμορφα χρώματα και αρχοντιά σε κάθε σβούρα και κάθε φιγούρα.

Οι άντρες, εντυπωσιακοί, με μία σχεδόν στρατιωτική πειθαρχία σε κάποιους χορούς, μας κατέπληξαν με τις φιγούρες και το συγχρονισμό τους και παρά τη βαριά παλικαριά που ενέπνεαν κατάφερναν να ίπτανται με κάθε ευκαιρία.

Χωρίς να με συνδέει κάτι ξεχωριστό και ιδιαίτερο με την Κρήτη, συγκινήθηκα πολύ στην παράσταση. Το παραδέχομαι. Μάλλον θα έπαιξε το ρόλο του και αυτό το στοργικό χαμόγελο του εντυπωσιακού Χορευτή, αλλά πάνω από όλα Δάσκαλου, Γιώργου Πετράκη, που με τόση περηφάνια κοιτούσε τους μαθητές του να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Είμαι πολύ ευγνώμων που ήρθαν για εμάς και ευχαριστώ τον Φάνη Τρικίλη για την οργάνωση και τη σκηνοθεσία της παράστασης.

photo credit Oleg Degtiarov/Newsville.be

The post To Bozar «μύρισε» Κρήτη! appeared first on .

Οι 4 γυναίκες και ο απανταχού παρόν αλλά πάντα απών Καπνοκράτωρ.

Γυναίκα πρώτη. Μία γυναίκα. Μία κάποια γυναίκα-χαρακτήρας που πολύ άνετα θα την τοποθετούσε κανείς στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς να αγοράζει βερεσέ, στη μοδίστρα ή στην εκκλησία την Κυριακή μάλλον μόνη στη ζωή, κάπου σε μια σχεδόν φτωχή γειτονιά της Αθήνας του 1950. Ενώ δίνει την εικόνα ενός σχεδόν υστερικού χαρακτήρα, πεζού, μονότονου και κουραστικού ακόμα και στο λόγο και τις κινήσεις του, μας εκπλήσσει αρκετές φορές μέσα στο έργο όταν σιγά σιγά αρχίζει να αποκαλύπτεται κάτω από το «καθωσπρέπει» ταγεράκι της. Η έξυπνη σκηνοθετική παρέμβαση της ζαρτιέρας μας προϊδεάζει σιγά σιγά πως αυτή η υστερική κυριούλα είναι ικανή να εκτοξεύσει ακόμα και ένα συκοφαντικό οχετό ενάντια στην ίδια της την ξαδέρφη προκειμένου να εκδικηθεί.

Γυναίκα δεύτερη. Η Γεωργία. Νοικοκυρούλα, σχεδόν αφελής που προκειμένου να επιβιώσει κακήν-κακώς θα φάει ξύλο από τον άντρα της, θα κρυφακούσει, θα πει ψέματα, θα υπηρετήσει σα δούλα αλλά σε καμία περίπτωση δε θα προκαλέσει κακό σε κανένα. Ακόμα και όταν απειλείται η ύπαρξή της για την οποία τόσο πολύ πασχίζει από την ίδια της την ξαδέρφη. Ευχάριστος χαρακτήρας, άρτια παιγμένος από την Αγγελική Καλλιάνου που δίνει στο έργο μία πιο ανάλαφρη και διάθεση σαν μια μορφή καρικατουρίστικης όασης για τον θεατή(όπως η σκηνή με το κόψιμο του καρπουζιού) και που ουσιαστικά δίνει το βήμα στον βασικό χαρακτήρα για να μας ξεδιπλώσει την ιστορία και να μας οδηγήσει προς τη λύση του μυστηρίου.

Γυναίκα τρίτη. Η περί ης ο λόγος. Η γυναίκα μυστήριο με την κόκκινη καμπαρντίνα που κουβαλάει στις δύο άδειες βαλίτσες της τη λύση του μυστηρίου. Το όνομα της Λέλας ακούγεται αυτιστικά αμέτρητες φορές και εμφανίζεται σαν ένα φάντασμα που στοιχειώνει τους διαλόγους και την πλοκή του έργου όπως ακριβώς στοιχειώνει και τη ζωή της πρωταγωνίστριας. Θύμα και αυτή του καπνοκράτωρα μεταμορφώνεται σε θύτης και έρχεται να καθαρίσει τον καπνισμένο από τα τσιγάρα αέρα σχεδόν λυτρωτικά για το θεατή.

Η Γυναίκα. Η Ιφιγένεια. Μία ξεπεσμένη ύπαρξη,  μάλλον πρώην ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής, ζει μέσα σε ένα πυκνό καπνό θολωμένης σκέψης που στοιχειώνεται από τη μαθητευόμενή της, την εξάρτηση από το τσιγάρο και το χαμένο έρωτα που νομίζει για νεκρό ήρωα του πολέμου. Με εμμονικές συμπεριφορές και μια διαρκή άρνηση αντίληψης του εδώ και του τώρα μας παρασέρνει στο συναισθηματικό και λογικό της λαβύρινθο που φαίνεται να μην έχει διέξοδο. Η Βαρβάρα Κάζιρα καταφέρνει να ενσαρκώσει θαυμάσια το ρόλο και να κυριαρχήσει σε όλο το μήκος και το πλάτος της σκηνής παρά το γεγονός ότι οι κινήσεις της είναι περιορισμένες και νωχελικές. Όπως ακριβώς θα άρμοζαν σε μία τέτοια ύπαρξη.

Με τη βοήθεια του σκηνοθέτη και την υπερβολή να λείπει από κάθε τι που φανέρωνε την παρέμβασή του οι τέσσερις ηθοποιοί κατάφεραν να μας παρασύρουν στα μυστήρια της ζωής και του χαρακτήρα τους.

The post Το μυστήριο του Καπνοκράτωρα, οι ζαρτιέρες και το καρπούζι της Γεωργίας appeared first on .

Δε χρειάστηκε πολλή ώρα.

Ο θαυμασμός για την αστείρευτη δυνατότητα της ανθρώπινης δημιουργικής έκφρασης μεγάλωνε τόσο πολύ κατά τη διάρκεια της βόλτας, που ξαφνικά η επιθυμία για κριτική στάση απέναντι στα έργα που δεν μπορούσα να κατανοήσω ούτε με το δεξί ή το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου, μειωνόταν όλο και περισσότερο. Σιγά σιγά, η βαρύτητα της κριτικής στάσης μου απέναντι στα έργα και η σπουδαιότητα της απορίας “Σοβαρά τώρα… αυτό είναι  τέχνη;” , έχαναν έδαφος. Η οργάνωση ήταν τόσο άρτια, η πληθώρα και η ποικιλομορφία των έργων που παρουσίαζαν οι γκαλερί και οι καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο τόσο μεγάλη που φύτρωνε η υποψία πως μάλλον εδώ έχω έρθει για κάτι άλλο, πιο βαθύ και περίπλοκο και όχι απλά, για να «δω» «κάποιες» δημιουργίες «κάποιων» καλλιτεχνών. Η καλλιτεχνική διευθύντρια Κατερίνα Γρέγου, με την καλλιτεχνική σκηνοθεσία της, είχε καταφέρει να παρασύρει τους επισκέπτες μέσα σε έναν απέραντο λαβύρινθο τέχνης, στους διαδρόμους του οποίου ο «θεατής» στεκόταν με δέος και θαυμασμό απέναντι στην ανθρώπινη Δημιουργία. Δημιουργία ζωγραφική, κινηματογραφική, φωτογραφική, γλυπτική ή installation. Ήταν όλες στημένες εκεί για έναν και μόνο σκοπό. Να υπηρετήσουν την τέχνη, να διευρύνουν τους ορίζοντες των επισκεπτών και να προκαλέσουν τη δική τους δημιουργική σκέψη και έμπνευση.

Ανάμεσα στoυς εκθέτες ανακαλύψαμε προς ευχάριστη έκπληξη και αρκετές ελληνικές συμμετοχές καθώς και μία κυπριακή, τις Kalfayan Galleries/Αθήνα, The office/Λευκωσία, Qbox/Αθήνα, Στέφανος Τσιβόπουλος(Geometry of Fear,cinema) και Bernier-Eliades/Athens.

Έφυγα γεμάτη και κουρασμένη με την  αίσθηση πως επισκέφτηκα μια Διεθνών Προτύπων Έκθεση Τέχνης που δικαιολογεί απόλυτα τη δημοτικότητά της και στέκεται στο ύψος των προσδοκιών των δεκάδων χιλιάδων επισκεπτών της.

Περισσότερες φωτογραφίες από το ρεπορτάζ ΕΔΩ

The post Art Brussels: H έκθεση appeared first on .

Καθώς τον τελευταίο μήνα έχει δημιουργηθεί σούσουρο σε πολλούς κύκλους της Βρυξελλιώτικης κοινωνίας για το “πόσο μας κακομαθαίνει τώρα τελευταία ο Ήλιος και η ολάνθιστη βορειοευρωπαϊκή Φύση” και αναλογιζόμενη πως ίσως πολλοί να μην έχουν πρόχειρο αυτή τη στιγμή το μύθο της Περσεφόνης στα επάνω στρώματα της μνήμης τους και να μη γνωρίζουν τη σύνδεσή της με τη φύση και τον ετήσιο κύκλο της, σας παραθέτω παρακάτω τον σχετικό μύθο.

Η Περσεφόνη ήταν κόρη της Θεάς της Γεωργίας, Δήμητρας και του Δία.

Ο Πατέρας των Θεών, γνωστός για τις ερωτοτροπίες του, αποφάσισε να αποπλανήσει την απόμακρη θεά, που αδιαφορούσε για τους άντρες. Έτσι ο Δίας μεταμορφώθηκε σε ταύρο και σαγήνευσε τη Δήμητρα, η οποία έμεινε έγκυος. Εννιά μήνες αργότερα γεννήθηκε ένα κοριτσάκι, που ονομάστηκε Περσεφόνη.

Όσο μεγάλωνε η Περσεφόνη, μεγάλωνε και η ομορφιά της. Όταν την είδε ο Πλούτωνας, θεός του Άδη, την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και αποφάσισε να την κλέψει. Σύμφωνα με τον Ομηρικό ύμνο προς τη Δήμητρα, η νεαρή Περσεφόνη μάζευε λουλούδια στο Νύσιο πεδίο. Τη συντρόφευαν, η Αθηνά, η Άρτεμης και οι Ωκεανίδες νύμφες. Ανέμελη η Περσεφόνη, απομακρύνθηκε από τη συντροφιά της, αναζητώντας το πιο όμορφο λουλούδι. Όταν έσκυψε να πιάσει έναν νάρκισσο, η γη χωρίστηκε στη μέση και από τα έγκατα εμφανίσθηκε ένα άρμα. Οδηγός ήταν ο Πλούτωνας, που με το ένα χέρι κρατούσε τα χαλινάρια των αλόγων και με το άλλο άρπαξε την πανέμορφη κοπέλα. Οι κραυγές της δεν ακούστηκαν από κανένα και η Περσεφόνη κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο….

Η Δήμητρα έψαχνε μάταια την κόρη της, μέρα και νύχτα. Απ’ τη λύπη της, η γη και οι καλλιέργειες άρχισαν να μαραζώνουν. Μετά από καιρό, ο Ήλιος που έβλεπε τα πάντα απ’ τον ουρανό, λυπήθηκε τη θεά και της είπε που βρισκόταν η κόρη της. Η Δήμητρα απαίτησε να επιστραφεί η Περσεφόνη, αλλιώς δεν θα άφηνε τη γη να ξανανθίσει. Ο Δίας, παρακινημένος απ’ τις ικεσίες των ανθρώπων που πεινούσαν, διέταξε τον Πλούτωνα να ελευθερώσει την Περσεφόνη.

Ο Θεός του Άδη δεν είχε άλλη επιλογή απ’ το να υπακούσει, αλλά πρώτα έδωσε στην Περσεφόνη να φάει ένα ρόδι. Γνώριζε ότι αν η κοπέλα κατανάλωνε τροφή στον Κάτω Κόσμο, θα δενόταν μαζί του και δεν θα μπορούσε να φύγει. Η Περσεφόνη,  έφαγε έξι σπόρια και επισφράγισε τη μοίρα της. Όταν το έμαθε η Δήμητρα, έγινε έξαλλη και για να την ηρεμήσει, ο Δίας πρότεινε ένα συμβιβασμό.

Για κάθε σπόρο που έφαγε, η Περσεφόνη θα έμενε και ένα μήνα στον Άδη. Έτσι η κοπέλα θα περνούσε το μισό χρόνο δίπλα στην μητέρα της και τον άλλο μισό με τον Πλούτωνα. Η Δήμητρα αποδέχτηκε την απόφαση, αλλά δεν ξεπέρασε ποτέ το χαμό της κόρη της.

Έκτοτε τους έξι μήνες που η Περσεφόνη βρισκόταν στον Άδη, η Δήμητρα πενθούσε και μαζί της πενθούσε και η φύση. Τα δέντρα έχαναν το φύλλωμά τους, οι καλλιέργειες ασθενούσαν και βαρύς χειμώνας έπεφτε στη γη.

Όμως όταν η Περσεφόνη επέστρεφε στη μητέρα της, η χαρά της Δήμητρας πρασίνιζε τη γη και άνθιζε τα φυτά.

Ευτυχώς για εμάς τους λάτρεις της πολύχρωμης φύσης υπάρχουν κοντά μας κάποιοι από τους αγαπημένους κήπους της Δήμητρας τους οποίους μπορείτε να επισκεφτείτε για να απολαύσετε τον « βέλγικο ήλιο » (να μου το θυμηθείτε πως θα προστεθεί στη γλώσσα μας αυτή η έκφραση έτσι όπως πάει ο καιρός) και να γιορτάσετε μαζί με τη θεά την επιστροφή της Περσεφόνης στον πάνω κόσμο.

Το δάσος Hallerbos (Vlasmarktdreef, 4 – 1500 – Hal) με το απέραντο μπλε-μωβ χαλί από υάκινθους, από τώρα μέχρι και το Μάιο.

Τον πολύχρωμο τουλιπένιο και απέραντο μαγικό «κήπο» του Keukonho από 20 Μαρτίου έως 17 Μαΐου (Keukenhof Stationsweg 166a 2161 AM LISSE).

Τα βασιλικά θερμοκήπια του Laeken (Serres Royales de Laeken)από τις 17 Απριλίου μέχρι και τις 8 Μαΐου 2015(Avenue du Parc Royal 1020 Bruxelles).

Την ανοιξιάτικη και λουλουδάτη έκθεση Floralia στο κάστρο του Grand-Bigard από τις αρχές Απριλίου μέχρι 03 Μαΐου (Kasteel van Groot-Bijgaarden, Isidoor Van Beverenstraat 5,1702 Groot-Bijgaarden)

The post Οι κήποι της Δήμητρας σε απόσταση αναπνοής! appeared first on .

Την ίδια ακριβώς αίσθηση είχα και όταν επισκέφτηκα την αφιερωμένη σε αυτόν retrospective έκθεση στο Royal Museums of Fine Arts of Belgium.

Είναι σίγουρα ένας από τους ζωγράφους με τους οποίους μόλις κάποιος έρθει σε επαφή μέσω των έργων τους, όχι μόνο δε στέκεται αδιάφορα απέναντί τους αλλά και δεν τους ξεχνά ποτέ. Τα έντονα χρώματα, οι ιδιόμορφες προσωπογραφίες και παραμυθιακές μορφές είναι στοιχεία που κάνουν την τέχνη του ξεχωριστή.

Η Ρωσοεβραϊκή του καταγωγή, οι λαϊκοί μύθοι, η Αγάπη, η ποίηση και τα προσωπικά του βιώματα είναι κατά κύριο λόγο παρόντα στο μεγαλύτερο κομμάτι της θεματικής του ενώ η τεχνοτροπία του αν και φλερτάρει άλλοτε με τον κυβισμό και τον ιμπρεσιονισμό και άλλοτε με τις κλασικές σχολές της εποχής που προηγήθηκε είναι σίγουρα ιδιαίτερη και δύσκολα μπορεί να καταταχθεί σε μία συγκεκριμένη σχολή.

Η έκθεση είναι άρτια οργανωμένη και περιλαμβάνει ένα πλούσιο δείγμα της δουλειάς του Chagall που σίγουρα αξίζει κανείς να επισκεφτεί μέχρι τις 28 Ιουνίου.

Marc Chagall: Retrospective Royal Museums of Fine Arts of Belgium
Rue de la Régence 3
Regentschapsstraat 3
1000 Brussels

Η έκθεση θα διαρκέσει έως 28 Ιουνίου 2015

Τρίτη έως Παρασκευή : 10:00 > 17:00
Τετάρτη: 11:00 > 18:00
Δευτέρα: Κλειστά

Περισσότερα στοιχεία για την έκθεση ΕΔΩ

The post Marc Chagall: Μία σχέση ζωής appeared first on .

Το Brussels International Fantastic Film Festival γνωστό πια ως BIFFF έρχεται για μία ακόμα φορά τον Απρίλιο για να μας καθηλώσει στις κινηματογραφικές αίθουσες και να μας… τρομάξει με ταινίες τρόμου, θρίλερ και κάθε είδους σπλατεριές από όλο τον κόσμο. Ιδιαίτερη τιμητική θα έχει φέτος ο κινηματογράφος από τη Νότια Αμερική καθώς θα προβληθούν έξι ταινίες από την Αργεντινή.

Φέτος επίσης αναμένονται μεγάλα ονόματα της βιομηχανίας του κινηματογράφου ως επισκέπτες-τιμώμενα πρόσωπα ή κριτές όπως ο Elijah Wood, Melanie Griffith, Samuel L. Jackson, Salma Hayek και Dustin Hoffman.

Εκτός από τις προβολές, το φεστιβάλ θα περιλαμβάνει εκθέσεις και διαγωνισμούς bodypainting και online παιχνιδιών.

Επιπλέον, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η καθιερωμένη παρέλαση «Zombifff Parade» που φέτος θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 11 Απριλίου και ο διάσημος Χορός των Βρικολάκων (Bal des Vampires) που θα κλείσει παραδοσιακά το φεστιβάλ στις 18 Απριλίου.

Προσοχή! Συμβουλή προς τους μη μυημένους : Πολύ συχνά, σκοτεινές υπάρξεις, ζόμπι, βρικόλακες και κάθε είδους τέρατα επισκέπτονται το φεστιβάλ καθ' όλη τη διάρκειά του. Φάτε τα νύχια σας, ουρλιάξτε, κλείστε τα μάτια σας αλλά προς θεού, μην τους κοιτάξετε περίεργα!

33^rd Brussels International Fantastic Film Festival 2015

Τρίτη 7 Απριλίου 2015 > Κυριακή 19 Απριλίου 2015

The post Brussels International Fantastic Film Festival 2015 appeared first on .

Πλησιάσαμε και δεν πήρε παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα για να ξεχάσουμε την έκθεση για την οποία είχαμε έρθει αρχικά και να αποφασίσουμε να αλλάξουμε ρότα προς πιο «Ανατολικές» κατευθύνσεις.

Made in Asia λοιπόν.

Βάλαμε τη φωτογραφική μηχανή επ' ώμου, πήραμε μια βαθιά ανάσα και μπήκαμε.

Η πρώτη αίσθηση μπαίνοντας στον τεράστιο εκθεσιακό χώρο του Palais 5 στο Brussels Expo ήταν μια χρωματιστή μεν αλλά πολεμική ατμόσφαιρα. Χιλιάδες ανθρώπων μεταμφιεσμένων άλλοτε σε διάσημους και άλλοτε σε παντελώς άγνωστους (προφανώς μόνο σε μένα) ήρωες cartoon και manga να τιτιβίζουν και να πηγαινοέρχονται αδιάκοπα μέσα στο χώρο.

Παρένθεση.

Τα manga είναι κινούμενα σχέδια και κόμικ ιαπωνικής προέλευσης πολύ δημοφιλή παγκοσμίως. Αυτά τα πολύχρωμα με τα τεράστια στρογγυλά μάτια και τις αστείες εκφράσεις; Ε, αυτά.

Κλείνει η παρένθεση.

Ένας Spiderman σκάλιζε πολύχρωμες πλαστικές μινιατούρες και δίπλα του η Sailor Moon επεξεργαζόταν τα λεπτοδουλεμένα αγαλματίδια. Ο Pikatsu αγόραζε αφίσες και βιβλία, ο Link βοηθούσε την πριγκίπισσα Zelda να δοκιμάσει περούκες σε περίεργα χρώματα και κουρέματα και ο Goku με την Bulma από το Dragon Ball έπαιζαν παραδοσιακά ανατολίτικα παιχνίδια με κάρτες. Συναντήσαμε επίσης και τον Pirate Musou να ζωγραφίζει το όνομά του με ιαπωνικά καλλιγραφικά γράμματα.

Το περίεργο ήταν ότι ενώ οι περισσότεροι μεταμφιεσμένοι ήταν ζωσμένοι με σπαθιά, βέλη, ασπίδες και πανοπλίες υπήρχε διάχυτη παντού μία ήρεμη ατμόσφαιρα αγάπης και αποδοχής. Η πολεμική αίσθηση της πρώτης επαφής ήταν μόνο μια ψευδαίσθηση.

Όλοι, ακόμα και η άσχετη εγώ δηλαδή με τα τακούνια και το τσαντίδιο, ήμασταν αποδεκτοί από όλους όπως και να είχαμε έρθει και οι αγκαλιές μοιράζονταν δωρεάν προς πάσα κατεύθυνση.

Η Ζelda με έπεισε πως η ροζ περούκα μου πήγαινε πολύ και έτσι την αγόρασα. Και εκείνη τη στιγμή πήρα δύο αποφάσεις.

Πρώτον, θα ξαναέρθω του χρόνου.

Δεύτερον, θα ξαναέρθω του χρόνου μεταμφιεσμένη.

Δε χρειάζεται κανείς να είναι γνώστης του αντικειμένου και του συγκεκριμένου «πολιτισμού». Και εδώ κρύβεται όλη η μαγεία και η τεράστια επιτυχία της έκθεσης. Η καρδιά του επισκέπτη γεμίζει με όμορφες χρωματιστές εικόνες από ανθρώπους που ξέρουν να αποδέχονται τους άλλους, τον εαυτό τους και τις επιλογές τους.

Και μόνο για αυτό, σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα για του χρόνου. Εγώ, τουλάχιστον, θα την περιμένω με ανυπομονησία.

The post Μade in Asia 2015 και τα μυαλά στα κάγκελα! appeared first on .

Προσοχή! Spoiler για όσους δεν έχουν δει ακόμα τη σειρά!

Υλικά για τη συνταγή
1 χειριστικό, πανέξυπνο, φιλελεύθερο αλλά χτυπημένο από τη μοίρα νάνο
1 επιβλητική, «ερωτευμένη» με τον δολοφονημένο γιο της και τη δύναμη της εξουσίας, χαιρέκακη χήρα βασιλιά που θέλει να εκδικηθεί το νάνο αδερφό της.
1 αθεράπευτα ερωτευμένο μαζί της, γενναίο και ιπποτικό (με το δικό του ιδιαίτερο σύστημα αξιών) αδερφό της χήρας.
1 άμεμπτο και γοητευτικό νεαρό μπάσταρδο «βασιλιά του χιονιού» και άρχοντα του Βορά με κατσαρά σκούρα μαλλιά παύλα Σάκη Ρουβά του σίριαλ.
1 μικροκαμωμένη αλλά ηγετική και γεννημένη από τη φωτιά μαμά δράκων που όλοι οι άντρες αγαπήσατε.
1 μυξιάρα και άβουλη κακοποιημένη ορφανή πρώην αρραβωνιαστικιά του δολοφονημένου γιου της χήρας που ετοιμάζεται να εκδικηθεί τους πάντες και τα πάντα… για τα πάντα.
Το φλερτ της άνωθεν, 1 πάμπλουτο και δόλιο, ιδιοκτήτη οίκου ανοχής πρώην ερωτευμένο με τη μητέρα της.
1 παιδάκι με κινητικά προβλήματα που επικοινωνεί με το υπερπέραν και βλέπει το μέλλον.
1 αγοροκόριτσο, αδερφή του παιδιού με τα κινητικά, με δολοφονικές τάσεις, σκοτεινές σκέψεις και μυτερό σπαθάκι.
1 βασιλιά – υποχείριο μιας πυρομανούς μάγισσας με κατακόκκινα μαλλιά.
Να μην ξεχάσετε τον ευνούχο-big brother, τη χήρα του γιου της χήρας με τη γιαγιά της, τον ομιλητικότατο Hodor και ό,τι άλλο προτιμάτε σε σκοτεινούς χαρακτήρες, άλογα, πανοπλίες, κάστρα και μαγευτικά τοπία.

Εκτέλεση
Τα βάζετε όλα σε ένα ΗΒΟ βαθύ σκεύος, τα ανακατεύετε καλά μέχρι τελικής πτώσης, τα αφήνετε για λίγο να παλέψουν για την εξουσία και τα απλώνετε σε ένα ταψάκι σχήματος κορόνας.

Προσοχή! Για να πετύχει το μείγμα πρέπει όλοι οι χαρακτήρες να είναι πολύπλευροι και ολοκληρωμένοι.

Τα ψήνετε μέχρι τις 12 Απριλίου 2015 σε υψηλή θερμοκρασία! 

The post To trailer που όλοι περιμέναμε και η συνταγή του! appeared first on .

Παρακολουθώντας το, διάβαζα με την άκρη του ματιού μου και το κείμενο του μπαμπά από κάτω :
2 κάμερες, 30 χώρες, 60 πτήσεις, 1000 και παραπάνω time lapse βίντεο, (α! Να και η Ελλαδίτσα!) πάνω από 200,000 φωτογραφίες, σχεδόν 20 (αχ, έχει και Grand Place!) terabytes!

Ένας μπαμπάς, μία μαμά και ένας γιος!

Ο ευγενικός κυριούλης από την Taiwan μας συνιστά να το βάλουμε full screen!
Θα το κάνω!
Το έκανα…
και ταξίδεψα!

Από τον χειμώνα στο καλοκαίρι, από την ομορφιά και την ησυχία της φύσης στα θορυβώδη μνημεία και την πολυκοσμία, ένιωθα την απόσταση ανάμεσα στα φρύδια μου να μεγαλώνει, να μαλακώνει…και κάπου εκεί πηγαινοερχόταν διαρκώς μία σκέψη: Κάθε μέρα βλέπω ασχήμιες. Ασχήμιες πολιτικές, θρησκευτικές, οικονομικές, οικογενειακές… ανθρώπινες εν γένει. Για να ισοσταθμίσω λίγο τα επίπεδα της ομορφιάς, πριν κοιμηθώ, σαν προσευχή, παρακολουθώ εικόνες με γατάκια και ζωάκια. «Yes, I do, your honour»!

Με αυτό το παραμυθένιο βίντεο όμως ένιωσα για έναν ανεξήγητο λόγο κάτι αλλιώτικο. Τελικά εμείς οι άνθρωποι αγαπάμε την ομορφιά. Την αποζητάμε. Να την έχουμε δίπλα μας, να την κοιτάμε, να τη χτίζουμε, να την πετάμε ψηλά στον αέρα. Φυσική ή κατασκευασμένη, στην απλότητα ή την επιβλητικότητά της, μπροστά της παραλύουμε.

Και εμείς οι άνθρωποι τελικά κάνουμε και όμορφα πράγματα.

Τελικά ο κυριούλης είχε δίκιο. Δείτε το fullsceen…

The post Μαγευτική Ευρώπη – Timelapse appeared first on .