Ουδέν σοβαρό σχόλιο μπορεί να γίνει για τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο 2. H αποτυχία τους είναι προδιαγεγραμμένη. Εντύπωση παρά ταύτα προκαλεί η βιασύνη για τη πώληση των πλέον κερδοφόρων επιτηρήσεων του δημοσίου, ή για να το θέσουμε στη σωστή του βάση, η βιασύνη κάποιων για να τις αποκτήσουν.

Κάποιες φορές αδυνατείς απλώς να καταλάβεις. Aναρωτιέσαι αν στα οικονομικά πανεπιστήμια, πέραν των περίπλοκων εξισώσεων, τους μαθαίνουν την απλή αριθμητική, ξέρετε το ένα συν ένα κάνουν δυο…Σε μια οικονομία που δεν παράγει πρακτικά τίποτα και όπου η βαριά βιομηχανία της είναι ο «στιβαρός » τουρισμός , ξέρετε αυτός που λίγη ηφαιστειακή σταχτή για παράδειγμα μπορεί να τινάξει τον οποιοδήποτε προγραμματισμό του στον αέρα και που στηρίζεται τα τελευταία δεκαπέντε τουλάχιστον χρόνια αποκλειστικά στη ξέφρενη κατανάλωση, με δεκανίκια τις τράπεζες φυσικά, γιατί κάποιοι είχαν τη φαεινή ιδέα να πετσοκόψουν μισθούς και συντάξεις και ανεβάσουντην άμεση και έμμεση φορολογία σε δυσθεώρητα ύψη. Εκπλήσσονται μάλιστα από την αναποτελεσματικότητα τους. Τι να πει κανείς……

Ας πάμε και μια βόλτα από το Ζάππειο 2 για λίγο. Πρόκειται φυσικά για ξαναζεσταμένο φαγητό αλλά ας σταθούμε σε ένα σημείο. Τη μείωση της φορολογίας των επιτηρήσεων. Εδώ προφανώς, στην αξιωματική αντιπολίτευση, στοχεύουν στο δαιμόνιο των Ελλήνων επιχειρηματιών, οι οποίοι θα αδράξουν την ευκαιρία, και το πέντε ή δέκα τοις εκατό επιπλέον κέρδος θα σπεύσουν να το επανεπενδύσουν σε νέες θέσεις εργασίας κτλ, όπως το έχουν κάνει τόσες φορές άλλωστε στο παρελθόν. Όποιοι από εσάς σκέφτεστε αυτή τη στιγμή ότι το επιπλέον κέρδος θα πάει σε τράπεζες της Ελβετίας είστε απλώς εγκάθετοι!!!

Δομικές αλλαγές της οικονομίας εν μέσω της υπάρχουσας κατάστασης πολύ απλά δεν μπορούν να γίνουν. Τη δεδομένη στιγμή μόνο η κατανάλωση μπορεί να περισώσει την κατάσταση.

• Μείωση της φορολογίας των επιτηρήσεων: ναι αλλά μόνο αν είναι σε απόλυτη αντιστοιχία με τη τιμολογιακή τους πολιτική.
• Μείωση της έμμεσης φορολογίας στα προ μνημονίου επίπεδα ή και ακόμη χαμηλότερα.
• Άμεση απομάκρυνση του συνόλου του προσωπικού του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, ο οποίος έτσι και αλλιώς βρίσκεται σε λευκή απεργία εδώ και μήνες.
• Αλλαγή στη δομή και τη λειτουργία του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και παράλληλα δημιουργία αυστηρού εσωτερικού ελεγκτικού μηχανισμού.
• Η απαρχή της ανάκτησης της διεθνούς μας αξιοπιστίας περνάει μέσα από τις φυλακές. Και ο νοών νοεί το…
• Κτλ κτλ

Συγνώμη, έκανα ένα λάθος, χρησιμοποίησα τον ενεστώτα χρόνο. Αυτά και πολλά άλλα έπρεπε να είχαν πραγματοποιηθεί χτες, τώρα είναι μάλλον αργά. Αυτή τη στιγμή ο ελληνικός λαός καλείται να επιλέξει ανάμεσαστο μνημόνιο 2 που πρακτικά σημαίνει ότι η χώρα θα κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας για τα υπόλοιπα 20 τουλάχιστον χρόνια ή μιας χρεωκοπίας (αναδιάρθρωση χρέους) η οποία αν μας την επιβάλουν θα είναι απρόβλεπτα καταστροφική ενώ αν την «προετοιμάσουμε» προβάλει μέσο-μακροπρόθεσμα μάλλον ως η καλύτερη λύση.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το έργο θα το παρακολουθήσουμε θέλοντας και μη ως το τέλος και είναι απίθανο να έχει happyend.    

The post Σκόρπιες σκέψεις appeared first on .

 Η Τεχνολογία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ιδεολογίας τους. Το Project προτείνει διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης σε σχεδόν όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας , από την πρωτογενή οργάνωση των πόλεων εώς τις παγκόσμιες μεταφορές και από την οικολογία εώς το διάστημα . Πιστευούν οτι το μέτρο επιτυχίας του ατόμου θα πρέπει να βασίζεται στην εκπλήρωση ατομικών επιδιώξεων και όχι στη απόκτηση πλούτου και εξουσίας.
Φουτουριστικό; ασφαλώς. Μη ρεαλιστικό; ίσως. Διαφορετικό; σίγουρα ναι. Ενδιαφέρον; Απολύτως.
Ο άνθρωπος , κυρίως από την βιομηχανική επανάσταση και έπειτα, βίωνε πάντα μονόδρομους, ιδεολικούς και μη, οι οποίοι ήταν σε άμεση συνάρτηση με τις πολιτικές επιλογές οι οποίες του επιβάλλονταν. Αλλά, παρά την διαφορετικότητα τους, όλοι οι μονόδρομοι λειτουργούσαν ως συγκοινωνούντα δοχεία μιας και κοινώς προορισμός ήταν πάντα το χρήμα και η δύναμη της εξουσίας. Λογική κατάληξη ήταν από τους περισσότερους, δήθεν, μονόδρομους να καταλήξουμε με την πάροδο του χρόνου στον εξής έναν, τον παγκοσμιοποιήμενο καπιταλισμό, ο οποίος μας οδηγεί με τη σειρά του, με μαθηματική ακρίβεια, στο μονόδρομο της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.
Το εντυπωσιακό, στα όρια της γελοιότητας, είναι ότι σχεδόν πάντα αυτοί οι μονόδρομοι παρουσιάζονται όχι ως η καλύτερη λύση αλλά ως η λιγότερο κακή. Είναι άλλωστε τόσο «λογικό» να επιλέγεις το μη χείρον βέλτιστων από το να ερευνείς για την καλύτερη δυνατή. Μονόδρομοι στην ανθρώπινη σκέψη δεν υπάρχουν, παρά μόνο στείρα και πονηρά πνεύματα.    

Το Venus Project ανοίγει ένα νέο δρόμο, ίσως να μην είναι ο τελειότερος ή ο πιο εύκολα εφαρμόσιμος. Αλλά απο την άλλη ίσως είναι ένας απο αυτούς που θα μπουν στην διαδικασία όσμωσης, μαζί με άλλους τελείως διαφορετικούς , ώστε να προκύψει μια νέα λεωφόρος ελπίδας για όλη την ανθρωπότητα.     Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα www.thevenusproject.com

The post The Venus Project appeared first on .

The post Ο δούρειος ίππος της τρόι(κ)ας appeared first on .

(Η δημοκρατία) στις μέρες μας δεν εχει καμία απολύτως σχέση ούτε με την άμεση, αλλά ούτε καν με τις αρχές της αντιπροσωπευτικής. Είναι, πια, η ιστορία μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που εναλάσσονται στα αξιώματα και βρίσκουν την νομιμοποίηση τους μέσω μιας εκλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχουν πολίτες, που στην πλειοψηφία τους είναι πολιτικά ανενεργοί. Οπότε, μπορούμε πλέον να μιλάμε για μια δημοκρατία της ελίτ, μιας κραυγαλέας αναποτελεσματικότητας.  Αυτοί που μοιάζουν ως οι κύριοι λόγοι που μας οδήγησαν σ’ αυτό το σημείο είναι δύο : η αύξηση του πληθυσμού και κυρίως το οικονομικό σύστημα το οποίο, όχι μόνο δεν αρκέστηκε στο να διευρύνει το χάσμα μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων, αλλά βάλθηκε και τελικά τα κατάφερε, να δημιουργήσει μια πολυεπίπεδη διαστρωμάτωση της κοινωνικής πυραμίδας. Το γνωστό ‘διαίρει και βασίλευε’ αρκεί για να εξηγήσει το γιατί. 

Στην ουσία όμως, πέρα από τα οικονομικά συστήματα, το μεγαλύτερο λειτουργικό πρόβλημα του μοντέρνου δημοκρατικού πολιτεύματος είναι η ανισορροπία μεταξύ των τριών πυλώνων: η συσσώρευση δύναμης από την εκτελεστική εξουσία σε βάρος της κοινοβουλευτικής και η συγκρατημένη υποχώρηση της δικαστικής, που είναι κατά βάση αυτή που θα έπρεπε να παίζει το ρόλο του εξισσοροπιστή, έχουν αποσυντονίσει πλήρως το δημοκρατικό πολίτευμα. 

Για να μπορέσουμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα αλλά και να περιορίσουμε την επιρροή του οικονομικού στοιχείου, θα πρέπει να περάσουμε σε μια άλλου τύπου δημοκρατία, την λεγόμενη συμμετοχική. Αυτού του τύπου η δημοκρατία δεν είναι μια καινούργια ιδέα αλλά πάντα κρινόταν, ίσως και δίκαια, ως ενα σύστημα εξαιρετικά αργό και με πολύ ‘βαριά’ αντανακλαστικά. Αυτό το επιχείρημα έρχεται τώρα να ανατρέψει η τεχνολογική πρόοδος. 

Ας πάρουμε ένα απλοϊκότατο παράδειγμα : ας φανταστούμε μια δημοκρατία όπου τα πάντα αποφασίζονται σε συνθήκες αυξημένης πλειοψηφίας και στην οποία, όταν οι αντιπρόσωποι του λαού αδυνατούν να αποφασίσουν, αυτόματα ενεργοποιείται ο μηχανισμός της συμμετοχικότητας και οι πολίτες καλούνται άμεσα να ψηφίσουν, να αποφασίσουν από τερματικά, είτε στο σπίτι τους είτε σε δημόσιους χώρους, μέσω μιας απλής μαγνητικής εκλογικής κάρτας. Σενάριο επιστημονικής φαντασίας θα πείτε. Πολιτικά ίσως, τεχνολογικά σίγουρα όχι. Όμως ακόμα και με αυτή την απλοϊκότατη έκφραση της συμμετοχικής δημοκρατίας επιτυγχάνονται πολλά πράγματα . Περιορίζεται η απολυταρχική δύναμη της εκτελεστικής εξουσίας αυξάνοντας παράλληλα τη δύναμη της κοινοβουλευτικής, προκαλεί αποσυμφόρηση της δικαστικής και το κυριότερο δημιουργούνται ενεργοί πολίτες. 

 Η δημοκρατία είναι ίσως ό,τι πιο ευφυές έχει καταφέρει ο άνθρωπος και θα έπρεπε να είναι ενα πεδίο συνεχούς ανάλυσης και έρευνας, έτσι ώστε να τελειοποιείται και να προσαρμόζεται στις ανάγκες των εκάστοτε κοινωνιών. Αν οι πολίτες, ανά τον κόσμο, πίστευαν και εφάρμοζαν τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, με την ίδια θέρμη με την οποία πιστεύουν και εφαρμόζουν κατά καιρούς, τα ήθη και έθιμα των (κατά καιρών) θρησκειών τους, τότε ο κόσμος θα ήταν εντελώς διαφορετικός και σίγουρα πολύ καλύτερος.    

The post Περί Δημοκρατίας ο λόγος appeared first on .

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορούσε κάλλιστα, για να σχολιάσει επιγραμματικά την τελευταία τριακονταπενταετία, να δανειστεί τον στίχο του γνωστού ελληνικού τραγουδιού « στην Ελλάς του 2000 ’γίναν όλοι βασιλιάδες ». Και η πρώτη ένσταση που θα ερχόταν στο μυαλό μας θα ήταν : μα καλά, ’γίναν όλοι βασιλιάδες; Ασφαλώς όχι, σίγουρα όμως συμμετείχαν όλοι, ενεργά ή σιωπηρά, στη δημιουργία ενός συστήματος παραγωγής κάθε λογής τυχάρπαστων βασιλέων. 

Ο ίδιος ιστορικός, όταν θα έφθανε η περιήγησή του στο σωτήριον έτος 2010, θα έπρεπε, είτε να αλλάξει παράγραφο είτε να αλλάξει κεφάλαιο. Θα καταλάβαινε με χαρακτηριστική ευκολία ότι σε τούτο τον τόπο κάτι άλλαξε, ότι οι σταθερές που χαρακτηρίζουν την οποιαδήποτε κοινωνία άρχισαν να μεταβάλλονται. Δυστυχώς δεν έχουμε το συγκριτικό πλεονέκτημα του ιστορικού, που είναι η χρονική του απόσταση από τα γεγονότα, η οποία του προσφέρει μια de facto ολοκληρωμένη εικόνα. Παρά ταύτα μπορούμε να αποτολμήσουμε μια πρώτη ασφαλή προσέγγιση βασιζόμενοι στη χιλιομετρική μας απόσταση από τον πυρήνα των γεγονότων που μας δίνει, αν μη τι άλλο, μια ευκρινέστερη εικόνα από αυτή που έχει ο μέσος Έλληνας για τα γεγονότα, που είναι η ίδια του η καθημερινότητα. 

Και αυτή η πρώτη προσέγγιση είναι άμεσα συνδεδεμένη με μια λέξη: ΠΑΝΙΚΟΣ. Σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, από τα πιο «χαμηλά» έως τα πιο « υψηλά» της στρώματα, διακατέχεται από πανικό. Τον αισθάνεται ο συνταξιούχος που βλέπει το εισόδημά του να εκμηδενίζεται, τον αισθάνεται ο μισθωτός που βλέπει το δικό του εισόδημα να συμπιέζεται για άλλη μια φορά. Ο ίδιος πανικός διακατέχει τον δημόσιο υπάλληλο που το δικό του εισόδημα φλερτάρει πλέον επικίνδυνα με το λεγόμενο όριο φτώχειας, όπως αυτό, φυσικά, καθορίζεται από τον mainstream καπιταλιστικό νεοφιλελευθερισμό. Πανικός διακατέχει τον ελεύθερο επαγγελματία, όπως επίσης τους επιχειρηματίες, ναι, αυτούς τους γνωστούς, που, αντί να αναπτύξουν την τέχνη του επιχειρείν, έγιναν μαέστροι του δούναι και λαβείν με την εξουσία.  Και φτάνουμε στον πολιτικό κόσμο, τους βασιλείς, οι οποίοι αντέδρασαν διαφορετικά. Αισθάνθηκαν βέβαια και αυτοί τον πανικό. Έναν πανικό διαφορετικό από τους υπόλοιπους Έλληνες. Έβλεπαν να χάνεται, να καταρρέει το οικοδόμημά τους, ναι, αυτό το γνωστό οικοδόμημα της πολιτικής ολιγαρχίας, της ανομίας και της πολυνομίας, της κατάλυσης των διακριτών εξουσιών, της παιδείας των βραδινών φροντιστηρίων, της πλήρους απαξίωσης των ενόπλων δυνάμεων, της ιμπεριαλιστικής πολιτικής έναντι των συνδικάτων των εργαζομένων και τόσων άλλων παραδειγμάτων, και αντέδρασαν. Οι βασιλείς απέκτησαν γρήγορα αντανακλαστικά, νόμισαν ότι βρήκαν την λύση και έσπευσαν να την παρουσιάσουν. Ποια είναι αυτή η λύση; Διακήρυξαν το τέλος της μεταπολίτευσης (sic).  Μάλιστα, η προσπάθεια εξασφάλισης της παρουσίας τους στην την επόμενη μέρα, είναι προφανής. Σ' αυτή τους την απόπειρα έχουν βέβαια την αμέριστη συμπαράσταση των Μ.Μ.Ε., των οποίων η προσπάθεια να κάνουν το άσπρο μαύρο, είναι τουλάχιστον συγκινητική. Εν πάσει περιπτώσει, η αλήθεια είναι μία: δεν ήρθε κανένα τέλος της μεταπολίτευσης ούτε καν η αρχή του τέλους. Αυτό που έζησε η χώρα τα τελευταία χρόνια δεν μπορείς να το προσωποποιήσεις, όπως για παράδειγμα την δικτατορία. Την Ελλάδα την κυρίευσε, σταδιακά, ένα συνοθύλλευμα ιδεών που έγινε μόδα, έγινε νοοτροπία και κατέληξε στο να γίνει θεσμός. Έγινε δηλαδή, κάτι το οποίο δεν «σκοτώνεις» εν μία νυκτί. 

Το πιο αισιόδοξο σενάριο, μας λέει, ότι μόλις τώρα σχηματίζονται, ζυμώνονται, καλλιεργούνται οι ιδέες πάνω στις οποίες θα στηριχθεί η επόμενη μέρα, πάνω στις οποίες θα στηριχθεί η Ελλάδα των επόμενων δεκαετιών. Το πιο απαισιόδοξο δεν θέλουμε ούτε καν να το σκεφτόμαστε. Ποιο θα επικρατήσει; Αυτό, μόνο ο ιστορικός του μέλλοντος μπορεί να το απαντήσει.  «Le gouvernement d'un pays n'est pas la nation, encore moins la patrie» Henri Lacordaire 

The post Στην Ελλάδα του 2010. Η θεωρία appeared first on .

Αν το ποδόσφαιρο είναι το όπιο των λαών, τότε σί́γουρα το παγκόσμιο κύπελο είναι η πιο θανατηφόρα δόση του. Έχουμε και λέμε: 32 χώρες θα κονταροχτυπηθούν σε 64 παιχνίδια που θα διεξαχθούν σε 10 καταπληκτικά γήπεδα, συνολικής χωρητικότητας άνω των 550 χιλιάδων θεατών, και τα οποία θα παρακολουθήσουν δισεκατομμύρια τηλεθεατές ανά την υφήλιο. Το απόλυτο πανηγύρι που θα αναδείξει τον άρχοντα του δημοφιλέστερου αθλήματος για τα επόμενα 4 χρόνια. 

Για πρώτη φορά το πανηγύρι φιλοξενείται στην αφρικανική ήπειρο και ειδικότερα -συγκεκριμένα στην Ν. Αφρική, από το έθνος του ουράνιου τόξου, από τη χώρα του Nelson Mandela. Μια χώρα που ζούσε επί δεκαετίες το ρατσισμό ως καθημερινότητα και όπου πλέον ο ιός του AIDS και η τεράστια εγκληματικότητα αποτελούν τις σύγχρονες πληγές της.  Η καταπληκτική ταινία του Clint Eastwood, «Invictus», με έναν εξαιρετικό Morgan Freeman στο ρόλο του Mandela, μας ταξιδεύει στην Ν.Αφρική μετά το τέλος του απαρτχάιντ και αναδεικνύει το σπουδαίο ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει, κάποιες φορές, ο αθλητισμός μέσα σε μια καταρρακωμένη κοινωνία. 

Στα καθαρά αγωνιστικά τώρα, τα φαβορί για την κατάκτηση του κύπελου είναι τέσσερα: Ισπανία, Βραζιλία και από κοντά Αγγλία και Αργεντινή. Αν στηριχθούμε στην στατιστική, τότε τα φαβορί είναι μόλις δύο: Βραζιλία και Αργεντινή. Για τον απλούστατο λόγο ότι ποτέ καμιά ευρωπαϊκή ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει μουντιάλ εκτός Ευρώπης. 

 Πάμε λοιπόν και στην εθνική μας, που συμμετέχει για δεύτερη φορά στην κορυφαία αυτή διοργάνωση και αυτό από μόνο του συνιστά τεράστια επιτυχία. Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη μας φορά απλώς δεν θέλουμε να την θυμόμαστε, αλλά από τότε άλλαξαν πολλά. Η εθνική μας είναι, εντελώς επιγραμματικά, μια συμπαγής αμυντικά ομάδα με αρκετά προβλήματα στην ανάπτυξη του παιχνιδιού της. Μια ομάδα του προπονητή.  Συμμετέχουμε στον Β΄ όμιλο και αντιμετωπίζουμε κατά σειρά: Ν.Κορέα, Νιγηρία και Αργεντινή. Όσον αφορά στις δύο πρώτες, είναι ομάδες που τρέχουν ασταμάτητα, κάτι που παραδοσιακά δεν μας ταιριάζει. Μάλλον θα πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο τους νοτιοκορεάτες, που κάνουν πραγματική κατάθεση ψυχής μέσα στο γήπεδο, παρότι είναι μία μέτρια τεχνικά ομάδα. Όπως όλες οι υποσαχάριες χώρες, έτσι και η Νιγηρία διαθέτει ποδοσφαιριστές με καλή φυσική κατάσταση και τεχνική κατάρτιση, αμφιβόλου ηλικίας, που δεν ακολουθούν κατά γράμμα το πλάνο του προπονητή και αποσυντονίζονται σχετικά εύκολα.  Κάποιοι υποστηρίζουν πως είναι καλό που αντιμετωπίζουμε την Αργεντινή στο τελευταίο ματς του ομίλου, μιας και αυτή θα είναι αδιάφορη, αφού θα έχει εξασφαλίσει την πρόκρισή της στην επόμενη φάση. Εντελώς άκυρο επιχείρημα. Ακόμα και η δεύτερη ομάδα τους είναι μάλλον καλύτερη από τις υπόλοιπες ομάδες του ομίλου. Το ματς θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τις διαθέσεις των Αργεντίνων και η οποιαδήποτε τεχνική ανάλυση του ματς, που δεν περιέχει τουλάχιστον μιαέκφραση του τύπου « και η Παναγιά μαζί μας», κινείται απλά εκτός πραγματικότητας.

Το μόνο πραγματικό πρόβλημα αυτής της ομάδας μοιάζει να είναι ο μετριότατος προπονητής της.  Το πρώτο ματς είναι ουσιαστικά μισό μουντιάλ για την εθνική μας. Αν κερδίσουμε, ίσως δούμε ωραία πράγματα. Αλλά και με τρεις καλές εμφανίσεις, μακριά από τις εμφανίσεις του Euro 2008, οι περισσότεροι από εμάς θα είμαστε ικανοποιημένοι.

Καλό μουντιάλ να έχουμε και καλή επιτυχία στην ομάδα μας.   

The post Αρχίζει το ματς appeared first on .