Η Ordnungspolitik προέκυψε τη δεκαετία του ’30. Σε αντίθεση με την κλασική σχολή του laisser faire δε δέχεται την αρχή της αυτόματης λειτουργίας της αγοράς. Αντίθετα απαιτεί το κράτος να λειτουργεί ως ο παράγοντας εκείνος που θα πρέπει να διευκολύνει τη λειτουργία της. Μάλιστα είναι εκείνο που θα πρέπει με τους θεσμούς του και ένα ευνοϊκό πλαίσιο να ενισχύει και να τροφοδοτεί τον ανταγωνισμό. Για τη Σχολή αυτή οι ΚΑΝΟΝΕΣ έχουν ένα χαρακτήρα «θεϊκό».

Σε πιο συντηρητικές γραμμές κινήθηκαν οι μαθητές του Έικεν, Ρέπκε και Ρουστόφ. Γι αυτούς μια «συνταγματική αντίληψη του νομίσματος» απαιτεί τον έλεγχο και τη σταθερότητα, προσβλέποντας συν τοις άλλοις σε μια «επανάσταση των ελίτ» που θα ξαναφέρει τους λαούς σε μια προδημοκρατική οργάνωση, όπως αυτή την εκφράζουν η οικογένεια, η κοινότητα, η εκκλησία, κτλ. Από τους πυρήνες αυτούς θα αντληθούν οι αρχές και οι ΚΑΝΟΝΕΣ της σύγχρονης ευρωπαϊκής οικονομίκής πολιτικής.

Μετά το 1948-49 οι απόψεις τους έρχονται στο προσκήνιο και εκφράζονται από τους χώρους των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων. Η έκδοση του περιοδικού ORDO, και η δημιουργία ενός πανίσχυρου λόμπυ, θα αναλάβει να υποστηρίξει την πολιτική αυτή. Ο Λούτβιχ Έρχαρτ, υπουργός οικονομικών επί Αντενάουερ, θα φτάσει ως την καγκελαρία στα 1963. Είναι εκείνος που θα αναλάβει, για είκοσι περίπου χρόνια (από διάφορους ρόλους), να οργανώσει και να θέσει σε εφαρμογή τις αρχές της Σχολής του Φράιμπουργκ1.  Ο ίδιος βλέπει το Κράτος ως εκείνον που θεσπίζει και επιβάλει τους κανόνες του παιχνιδιού, πάντα υπέρ της αγοράς. Δεν είναι ούτε παίκτης, ούτε διαιτητής, όπως του αρέσει να λέει. Έχει ας πούμε ένα ρόλο διευκολυντή (sic).

Η «νομισματική σταθερότητα» θα συμπυκνώσει στη συνέχεια μια από τις βασικές τους προτεραιότητες. Ο Τυτενμάγιερ2, Διοικητής της Μπούντες Μπάνκ στη δεκαετία του 1990 επεκτείνει περαιτέρω τις αρχές του «κανονοφιλελευθερισμού». Ας αναφέρουμε επίσης πως στη γραμμή αυτή κινήθηκαν αρκετοί «σοσιαλιστές» ηγέτες. Κλασικό παράδειγμα ο καγκελάριος Σρέντερ που προετοίμασε το έδαφος για να σαρώσει στη συνέχεια η Άντζελα.

Απέναντι σε αυτή την κυρίαρχη οικονομική Σχολή στην Ευρώπη, υπήρξαν δυο απόπειρες διαμόρφωσης μιας άλλης πολιτικής οικονομικής αντίληψης, εκείνης της «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς». Δεν ήσαν άλλες από την κλασική γαλλική σχολή που θα εκφραστεί πολιτικά από τον Μιτεράν, καθώς και η αντίστοιχη γερμανική που εκφράστηκε από τη μεγάλη μορφή του Βίλυ Μπράντ. Πίσω από αυτόν βρίσκεται η ξεχωριστή φυσιογνωμία του Σίλλερ, γερμανού σοσιαλιστή οικονομολόγου. Βεβαίως τα διαλείμματα αυτά δεν ήσαν σε θέση να αντιταχθούν στην ισχυρή, αυστηρή αντίληψη του “κανονοφιλελευθερισμού¨ και της ισχυρής υποστήριξης του από την αυστηρή καθολική εκκλησία.

Στην Ευρώπη κυριάρχησε λοιπόν αυτή η Σχολή και μπορούμε να τη θυμηθούμε με τους σκληρούς μονεταριστικούς ελέγχους και κανόνες. Ας θυμηθούμε το 3% ως όριο στον πληθωρισμό που θα συνόδευσει τη συνθήκη του Μάαστριχτ, καθώς και το 60% του ελλείματος. Αυτή η λογική των «χρυσών κανόνων» βασιλεύει από τότε στην Ευρώπη. Γνήσιος εκφραστής της, σπλάχνο των σπλάχνων της, ο Β. Σόιμπλε.

Είναι γεγονός πως η στενή αυτή οικονομική αντίληψη της γερμανικής Σχολής έχει κυριαρχήσει στην Ευρώπη. Λίγα χρόνια μετά την ένωση των δυο Γερμανιών έδειξε τη δύναμη της. Από τότε όλα ακολουθούν αυτή την πορεία υπηρετώντας τις αρχές του «κανονοφιλελευθερισμού». Σκληρό νόμισμα, για δυνατούς παίκτες. Αυτή είναι η συνταγή που προτάσσει εδώ και δεκαετίες η Μπούντες Μπάνκ.

Θα μου πείτε γιατί πρωτοχρονιάτικα τα γράφω όλα αυτά;
Προβληματίζομαι για το μέλλον της χώρας μου. Αναρωτιέμαι αν μπορώ να κάνω σχέδια για το μέλλον μας! Απογοητεύομαι από τη δική μας αστοχία, την αθεράπευτη έλξη που ασκεί πάνω μας η πιο πρόχειρη πρόταση. Αναρωτιέμαι! Μπορούμε άραγε χωρίς σχέδιο και ξεκάθαρους στόχους να αντεπεξέλθουμε σε τόσο σκληρές γραμμές, στους μακροχρόνιους σχεδιασμούς; Λέτε γι αυτό να σπάμε πλάκα; Εκτός κι αν ποντάρουμε στη λογική του χάους. Πάντως ως τώρα δε μας βγαίνει.

————————————————————-
1 (12) Ludwig Erhard, La Prospérité pour tous, Plon, Paris, 1959.

2 (13) Hans Tietmeyer, Economie sociale de marché et stabilité monétaire, Economica, Paris, 1999.

Πηγή: tvxs.gr

The post Η οικονομική Σχολή του Φράιμπουργκ και η κυριαρχία της στην Ευρώπη appeared first on .

Κυριακή πρωί, και μπαίνω στον ναό, αυτόν τον που χιλιάδες χρόνια τώρα έχουμε χτίσει με τα όνειρα μας, την πίστη μας, το λογισμό μας, μα κυρίως από το υστέρημα μας.

Μπαίνουμε στην εβδομάδα πριν τις εκλογές, και βρίσκω καταφύγιο στον ιερουργό μας, ορκισμένο βιγλάτορα του Ελληνισμού, τον Οδυσσέα Ελύτη, και στο μεγαλολείτουργο, του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του. Το έργο που σε άλλες δίσεκτες μέρες, ανέλαβε να ενώσει, να ξυπνήσει, να εμπνεύσει κάθε Έλληνα, όπου κι αν ανήκε.

Μπαίνω στο ναό Ελλάδα, σκαρί θαλασσοδαρμένο μα ανθεκτικό στα δυνατά μελτέμια και στις φουρτούνες, εκείνο που είναι ικανό να μας σώσει, εκεί που το χαμε βέβαιο το ναυάγιο.

Προσκυνώ στα “εικονίσματα” του. Κυκλαδίτικα ειδώλια με το πάλευκο μάρμαρό των καθαρών αισθημάτων τους, η Παριζιάνα της Κνωσού με τη γεμάτη δύναμη ματιά της, ο Παις του Κριτίου, πρώτος ελεύθερος πολίτης πλάι στους τυραννοκτόνους γονείς του, πιο δεξιά τα ψηφιδωτά από τον τάφο του Φιλίππου και το γεμάτο ανασταση άρμα της Περσεφόνης. Προχωρώ στην εικόνα της Παναγιάς, σύβμολο στοργής και σεμνότητας,στην αψίδα του θριάμβου. Στα αυτιά μου οι μελωδίες του Ρωμανού του Μελωδού. Ο Διγενής χοροστατεί των ακριτικών νησιών, και δίνει τη σκυτάλη στη χαρά του Ερωτόκριτου που τροφοδοτεί την παλέτα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, με τις φιγούρες, εκείνες με την τόση αντοχή και εγκαρτέρηση.

Γεμίζει δύναμη την ψυχή μου ο Θούριος του Ρήγα κι οι Πολιορκημένοι που έχουν κερδίσειτο δικαίωμα να είναι Ελεύθεροι. Μπορώ να αλλάξω τον κόσμο μου ψηθιρίζει η βαθιά στοχαστική φωνή του Δωδεκάλογου του Γύφτου. Γκρεμίστε τον! η εντολή του Παλαμά.

Δε φοβάμαι τίποτα! Αυτό με προστάζει η Αναφορά στο Γκρέκο του Καζαντζάκη. Όπως δε φοβήθηκε κανένας πρόγονος μου κανένα κατακτητή. Φοβάμαι μόνο τη διχόνοια, που δεν είναι λίγες οι φορές που μας τσάκισε. Δε φοβάμαι τον ξένο, αλλά το τυφλό μίσος. Εμείς πρώτοι σταθήκαμε μπορστά στο ναζισμό και στα παρακλάδια του. Για να ξεριζώσουμε την αδικία. Μακριά οι παραφυάδες του από τον μπαξέ μας!

Δεν ελπίζω τίποτα παρά μόνο στην ελληνική ψυχή που τόσες και τόσες φορές, πήρε το σκαρί από την ξέρα και φούσκωσε με αέρα ελευθερίας τα πανιά του, που μας ταξίδεψε σε τόπους πρωτοεπίσκεπτους. Στα αριστερά του ναού, η Cava dei Tirreni και ο Τελευταίος Σταθμός του Γ. Σεφέρη, μου θυμίζει: ήρθε η στιγμή της πλερωμής, κι ακούγονται νομίσματα να πέφτουν πάνω το τραπέζι. Σε όλο το ναό ένας ψαλμός αντηχεί: είμαστε στο εμείς, είμαστε στο εμείς, είμαστε στο εμείς … η συμβουλή του μεγάλου Στρατηγού Μακρυγιάννη. Πιο δίπλα πλάι στο εικονοστάσι, ένα μικρό φωτεινό μπουκέτο από κυκλάμινα, εις μνήμην Γιάννη Ρίτσου, εκεί στου βράχου τη σχισμάδα!

Συμμετέχω στο Μεγαλολείτουργο του Οδυσσέα Ελύτη. Με πίστη και καθαρό το βλέμμα. Γιατί τα “Θεμέλια μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στους ώμους τους”. Γιατί ορκιστήκαμε πίστη στον Ήλιο της Δικαιοσύνης. Γιατί ξέρουμε και το ξέρουμε καλάπως “ένα το χελιδόνι κι η Άνοιξη ακριβή”. Γιατί πορεία μας και μοίρα μας είναι η πορεία προς το μέτωπο,εκείνη ενός αδιάκοπου αγώνα. Γιατί δεν μπορεί να χάθηκαν όλα αυτά!

Ας συναντηθούμε λοιπόν τούτη την τελευταία βδομάδα με την ψυχή μας, την Ελληνική, όχι εκείνη την επίπλαστη, τη συφοριασμένη από τα ταπεινά μας συμφέροντα, και ας αποφασίουμε. Ελεύθερα, χωρίς φόβο και κυρίως μην υποκύπτοντας σε εκβιασμούς και ψεύτικα διλήμματα. Εμείς οι μόνοι δίκαιοι κριτές! Εμείς εκείνοι που θα φέρουμε σε πέρας την αποστολή. Η πορεία μας είναι δική μας υπόθεση. Κανενός άλλου!

Οι “άλλοι” έχουν μάθει να κοιτούν τα συμφέροντα τους. Μόνον αυτά! Εμείς πρέπει να αγωνιστούμε με ειλικρίνεια και να αποφασίσουμε να στρίψουμε το τιμόνι για να φύγουμε από την ξέρα, για να ξαναδούμε τα “μάρμαρα να λάμπουν, να λάμπουν στον ήλιο”. Μόνο αν πατήσουμε στα πόδια μας, στα δικά μας τα πόδια, της Δημοκρατίας και της Ανθρωπιάς θα “σηκωθούμε λίγο ψηλότερα, λιγό ψηλότερα”!

Καλή πατρίδα σύντροφοι!

Μανόλης Αλεξάκης

Photo credit: Dimitris Navridis

The post ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, συμπατριώτες μου! appeared first on .

Νιώθω ως να συναντώ φίλο από τα παλιά. Από κείνα τα χρόνια τα φοιτητικά που πέρασαν κιόλας τριάντα.

Δεν ήταν έτσι στις τελευταίες μου επισκέψεις. Πολύ «βιάστηκε» κι αυτή η νύφη, του Θερμαϊκού λέω, από το Δήθεν των τελευταίων δεκαετιών. Εκείνων που μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού. Εκείνων που  έφεραν τούμπα το είναι μας.

Ξέρετε τα τελευταία χρόνια την έβλεπα και δεν την αναγνώριζα.

- Μα πως άλλαξες; Απορία που κρύβει μέσα της  απογοήτευση, όχι τόσο για το χρόνο που πέρασε, μα κυρίως για όσα χάθηκαν. Όπως όταν  συναντάς φίλο  και σου συστήνει τη νέα του σύντροφο, κι αναρωτιέσαι: που τη βρήκε, δεν το βλέπει πως δε ταιριάζουν;

Κάπως έτσι αισθανόμουν τα τελευταία χρόνια, εδώ. Στην πόλη που είχε μετατραπεί σε γυάλινη  βιτρίνα. Την πόλη που γύριζε επιδεικτικά την πλάτη στον ανθρώπινο τόνο και στο σφυγμό  του, στο σφυγμό της. Σε ό,τι της έδινε για έτη πολλά, ταυτότητα και χρώμα. Διάρκεια στο χρόνο.

Αντ` αυτού, πλούτος, επίδειξη, ως και ξιπασιά!

Γυρνούσα, όπως κάνω πάντα, σε σοκάκια της κι αναρωτιόμουν. Να είχαν άραγε όλα τόσο πολύ αλλάξει ή εγώ τα μετρούσα με το τότε,  τη θέρμη των φοιτητικών μου χρόνων;

Ας είναι!

Να τη τώρα μπροστά μου γυμνή, να συλλαβίζει και πάλι τη γλώσσα της, να βρίσκει την ανάσα της. Εκείνη την βαθύτατη ερωτική! Την προηγούμενη φορά, ήταν και γιορτές, η ατμόσφαιρα της μου θύμιζε, ξόδι. Άνθρωποι θλιμμένοι που έχασαν, τουλάχιστον αυτό πίστευαν,  ό,τι είχαν και δεν είχαν. Θρηνούσαν, ακολουθώντας τη μπάντα του Δήμου να παίζει κατά τη συνήθεια τα Χριστουγεννιάτικα στην Τσιμισκή. Αλλά σε τόνους τόσο μελαγχολικούς! Ήμασταν τότε στη φάση του απόλυτου σοκ.

Κι όμως! Είναι γεγονός πως μέσα από την απώλεια, τόσων ψεύτικων και επίπλαστων ανέσεων, καθένας μας, όπως κι η ίδια η πόλη, ανακαλύπτει και πάλι την ουσία των πραγμάτων. Κι ισορροπεί γιατί αναδεικνύεται ο πλούτος της. Όχι ο οικονομικός!  Ό,τι πάντα την έκανε ξεχωριστή.

Ό,τι έκρυβε την ομορφιά της να που το τινάζει από πάνω της. Συνέρχεται!

Μοναδική αναδεικνύεται και πάλι και κυρίως τόσο  ικανή να αναγνωρίζει το γνήσιο.   Ξαναβρίσκει  το ανθρώπινο μπόι της.

Φτωχομάνα, σταυροδρόμι, λιμάνι σε καημούς και όνειρα. Μα και κάστρο! Πάνω Πόλη!

Κι όμως, ακόμη έχω τη γεύση από  εκείνον το σκοτεινό βυζαντινισμό της, που για αρκετά χρόνια είχε απλώσει τις μαύρες φτερούγες του πάνω της και την έκανε ως και αποκρουστική, πάντως σίγουρα τόσο κουραστικά συντηρητική.

Ας είναι! Αργά – αργά η εικόνα αυτή υποχωρεί. Αποσύρεται και δίνει τη θέση της στις δυνάμεις εκείνες που πάντα κατόρθωναν να συνδυάζονται αρμονικά κι ας ήταν στη βάση τους τόσο αντιφατικές. Εκείνες που την καθιέρωναν  Βαλκάνια Πρωτεύουσα. Δύναμη θετική γεμάτη μυστήριο!

Αισιοδοξώ!

Κι ας είμαστε στο κέντρο του αδιέξοδου.

Κι ας νιώθουμε πως οι αντοχές μας κάπου εδώ τελειώνουν.

Νιώθω πως γυρίζουμε στα υλικά που γνωρίζουμε καλά, εκείνα που μάθαμε να δουλεύουμε αιώνες πολλούς.

Λέτε οι άσπονδοι εχθροί μας, ντόπιοι και ξένοι, όσοι στα σκοτεινά μηχανορραφούν την απόλυτη κυριαρχία τους να μας οδηγούν άθελα τους σε μια πορεία αυτογνωσίας και επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων μας, των αναγκών μας;

Λέτε να την πάθουν, όπως τελικά συμβαίνει πάντα, επειδή δεν υποψιάστηκαν πως γδύνοντας μας από τα μαλάματα και τη φούσκα του  πλούτου μας, μας ωθούν να ξαναβρούμε τον εαυτό μας;

Μα τότε αλίμονο τους!

Μανόλης Αλεξάκης
Ευρωπαίος Πολιτικός Πρόσφυγας

The post ΑΝΟΙΞΗ, 2013 μ.Χ. appeared first on .

——————————————————
Ο κ. Μανόλης Αλεξάκης είναι Συντονιστής Εκπαίδευσης στο Γραφείο των Βρυξελλών και Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Ελληνικού Κύκλου Σύγχρονων Μελετών.

The post Le Capital, του Κώστα Γαβρά. appeared first on .

Ο κ. Μανόλης Αλεξάκης είναι Συντονιστής Εκπαίδευσης BENELUX και Περιφερειακός Σύμβουλος Κρήτης.

The post Ακυβέρνητη Πολιτεία appeared first on .