Γνωρίζω τη Νότα από τα γενοφάσκια της…Πιο συγκεκριμένα από τη σύλληψή της στο μυαλό της Βούλας και φυσικά ήμουν παρούσα στην Φούστα-Mπλούζα με την οποία συστήθηκαν στο κοινό των Βρυξελλών. Θυμάμαι την αγωνία και τη λαχτάρα να πάνε όλα καλά και ο κόσμος να επιδοκιμάσει την προσπάθεια της ομάδας. Την επιδοκίμασε και όχι τυχαία. Η εμμονή στη λεπτομέρεια – στην παραμικρή λεπτομέρεια- και το υψηλό αισθητικό κριτήριο θα γινόταν το σήμα κατατεθέν της Νόta Théâtrale.

Το επόμενο καλοκαίρι μετά την Φούστα Μπλούζα, η ζωή με οδήγησε κάπου στο Νότο της Ισπανίας και η παράσταση εκείνη ήταν και η τελευταία που είχα δει- μέχρι τώρα. Φυσικά και μάθαινα από πρώτο χέρι για όλες τις παραστάσεις και μου μεταφέρονταν λεπτομέρειες για όλη την προσπάθεια. Ωστόσο, μέχρι το προηγούμενο Σάββατο που πέρασα την πόρτα του όμορφου θεάτρου Mercelis, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλωσε η Νότα!

Η υπόθεση μου ήταν γνωστή, έξι χαρακτήρες με ξεχωριστή ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ο καθένας συναντιούνται στην αίθουσα υποδοχής ενός διάσημου ψυχιάτρου. Είχα δει σε γνωστή πλατφόρμα την ισπανική εκδοχή και μου άρεσε. Βαρέθηκα λιγάκι για να είμαι ειλικρινής, αλλά το ισοζύγιο ήταν θετικό. Με αυτά τα κυρίως θετικά συναισθήματα – αλλά και με την σιγουριά ότι κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα κουραστώ, πέρασα την πόρτα του θεάτρου.

Έξι ερασιτέχνες ηθοποιοί – κάποιοι από ό,τι έμαθα για πρώτη φορά στο σανίδι, απογείωσαν το κείμενο. Ζούσαν την διαταραχή που σημάδευε τους ρόλους τους. Έπαιζαν και όταν δεν θα τους έβλεπε κανείς. Ρόλοι που δεν ήταν μόνο λόγος, αλλά κίνηση, ύφος, εκφραστική δύναμη.

Πόσο ταυτίστηκα με την μικροβιοφοβική, αναρωτιέμαι και εύχομαι να είχε νερό και όχι αντισηπτικό το μπουκαλάκι που ψέκαζε συνεχώς.

Ο υπέροχος μάγκας κύριος Σαράντης στην μαγεία και σκλαβιά των αριθμών του – τι ωραίο εύρημα το 40 στην μπλούζα του.

Η συμπαθέστατη θεοσεβούμενη κυρία με την αγωνία να τσεκάρει τις λεπτομέρειες της ζωής (και αυτό παρεμπιπτόντως το έχω… πάντα ξεχνώ το σίδερο αναμμένο ακόμα και αν έχω να σιδερώσω εβδομάδες).

Η αέρινη Λίλη μας επαναλάμβανε τις φράσεις – παλιλαλία το είπανε – και αρχίσαμε να συμπαθούμε και αυτή τη διαταραχή..

Ο αθώος Μπάμπης, με τον φόβο των γραμμών στο βλέμμα και την ασύμμετρη μανία για συμμετρία.

Και φυσικά ο κύριος Φώτης. Ο κύριος λα τουρέτ, ο βωμολόχος. Καμία βρισιά, και ήταν πολλές, δεν με πρόσβαλε ως θεατή, γιατί η αθυροστομία του δεν ήταν η ταυτότητά του.
Πράος και ήρεμος μέχρι να ανοίξει το στόμα του και μετά οι λέξεις κινούνταν μόνες τους.
Αιχμάλωτος της γλώσσας και της διαταραχής όπως όλοι… αλλά όχι αιχμάλωτοι της ψυχής.

Και φυσικά η χαριτωμένη εισβολέας γραμματέας… αυτή που ξέρει την αλήθεια, που έχει ξαναζήσει την ιστορία και κατάφερε να κρύψει ότι τίποτα δεν την εκπλήσσει.

Οι εξαιρετικές πάντα μουσικές επιλογές της Βούλας Καγιάσα, χρησίμευσαν αυτή τη φορά και ως έξυπνο τέχνασμα για να μας συστήσει τους χαρακτήρες. Απόλυτα σωστή επίσης και η επιλογή της μινιμαλιστικής σκηνής, για να ρίξει το φως και το ενδιαφέρον στους ανθρώπινους χαρακτήρες. Ένα ακόμα σταθερό χαρακτηριστικό της Νότας είναι ότι με τη χρήση των υπέρτιτλων δεν κλείνει την πόρτα στο ξενόγλωσσο κοινό. Ένα μεγάλο μπράβο στην εμπνευσμένη μετάφραση της Μαίρης Πανούση, ειδικά των βωμολοχιών.

Η Βούλα Καγιάσα, πήρε το ρίσκο να ανεβάσει μια δύσκολη κωμωδία, με γρήγορους διαλόγους και απαιτητικούς ρόλους και της βγήκε. Δημιούργησε μια ομάδα που έπαιζε και περνούσε καλά. Μια ομάδα που δεν έχασε λεπτό τη συνοχή.

Διαψεύστηκα πανηγυρικά. Όχι, δεν βαρέθηκα λεπτό!

Κατεβαίνοντας τις σκάλες του θεάτρου, τα χαμόγελα των θεατών ήταν η ηχηρότερη επιβεβαίωση αυτής της δουλειάς. Ευχαριστούμε Βούλα Καγιάσα, ευχαριστούμε Νόta Théâtrale για την διασκεδαστικότερη ομαδική ψυχοθεραπεία.

Ιωάννα Τσότσου
Photos: Aλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Η παράσταση Toc-Toc μέσα από τη ματιά της Ιωάννας Τσότσου appeared first on .

Η ενέργεια του κόσμου και το δυνατό χειροκρότημα μέσα στη θεατρική αίθουσα αποδεικνύει την αγάπη αλλά και συνάμα την ανάγκη του κοινού για έξυπνες κωμωδίες.

Από το 2005, όπου και πρωτοανέβηκε στη Γαλλία με μεγάλη επιτυχία, το TOC-TOC έχει μεταφερθεί σε πολλές χώρες αφού το μήνυμα του, απλό αλλά πανανθρώπινο, συνεχίζει και βρίσκει ανταπόκριση σε θεατρικό και τηλεοπτικό κοινό.

Η σκηνοθεσία της κωμωδίας του Laurent Baffie και η διασκευή του κειμένου στα ελληνικά και για τις ανάγκες της παράστασης από την ομάδα της Nota Théâtrale έγινε με επιτυχία από την Βούλα Καγιάσα η οποία κράτησε στο μέγιστο δυνατό βαθμό τους αυθεντικούς χαρακτήρες, τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τις σχέσεις μεταξύ τους, προσδίδοντας με τρόπο αποτελεσματικό την ελληνικότητα στο χιούμορ που βγαίνει διάχυτο στα 90 περίπου λεπτά του έργου που είδαμε. Χωρίς ιδιαίτερα απαιτητικά σκηνικά αλλά με φροντισμένες όλες τις λεπτομέρειες επί σκηνής οι 7 πρωταγωνιστές έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό έχοντας να αντιμετωπίσουν τον πολύ γρήγορο ρυθμό που επιβάλλει το έργο αλλά και την ίδια την…υστεροφημία του διάσημου πλέον, και μέσω Netflix, TOC-TOC.

Ο Ηλίας Ξιδιάς, αρχίζοντας με τον πιο βαρύ σε κείμενο ρόλο, ήταν από τις εκπλήξεις της βραδιάς, στο ρόλο του Θεσσαλονικιού ταξιτζή Σαράντη που έχει μανία με τους αριθμούς και μετράει τα πάντα, ερμήνευσε ένα απολαυστικό πληθωρικό χαρακτήρα αποφεύγοντας την παγίδα της υπερβολής.
Ο Μάκης Τικφέσης στο ρόλο του Φώτη, που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε άλλον να τον ερμηνεύει με τόση επιτυχία, έδειξε για μία ακόμα φορά τις υποκριτικές του δυνάμεις υποδυόμενος κάποιον που πάσχει από σύνδρομο Tourette και ο οποίος βωμολοχεί χωρίς κανέναν έλεγχο.
Η εκφραστική Κοραλία Κοντού εντυπωσίασε στην επιδέξια ερμηνεία της Νίτσας, μίας νέας κοπέλας που έχει εμμονή με την καθαριότητα και τα μικρόβια, ενώ η έμπειρη Ελένη Καξερή χειροκροτήθηκε στο ρόλο της θεούσας Μαρίας η οποία πάσχει από το σύνδρομο της επαλήθευσης. Η Ελένη διατήρησε αξιοθαύμαστα μία ακούραστη ενέργεια πάνω στη σκηνή του Mercelis.

Στον πιο απαιτητικό ρόλο από πλευρά ένταση κίνησης και συνεχούς σωματικής έκφρασης, ο Ιωακείμ Δρόσος, ερμήνευσε με επιτυχία τον ρόλο του «συμμετρικού» νεαρού που φοβάται τις γραμμές στο πάτωμα.
Η Kristina Grigaite κατάφερε – στο ρόλο της νεαρής Λίλης που πρέπει να επαναλαμβάνει κάθε της φράση τουλάχιστον δύο φορές – να ξαφνιάζει εύστοχα παρ΄ όλο το σεναριακά αναμενόμενο του ρόλου της. Τέλος η Αντιγόνη-Σπυριδούλα Σταύρου έκλεισε με πολυ θετική παρουσία το επιτυχημένο καστ της παράστασης, στο ρόλο της Περλεπέ, της βοηθού γιατρού.

Η πρώτη φετινή παράσταση άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.

Απολαύσαμε μία χορταστική κωμωδία και μία άκρως απολαυστική παράσταση, με πολλές ατάκες αλλά και ερμηνείες που θα θυμάστε για καιρό.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Βούλα Καγιάσα
Βοηθοί σκηνοθέτη: Όλγα Ιατρίδου / Κατερίνα Αμπελά
Χορογραφία: Μαρία Νεραντζάκη
Σκίτσο αφίσας: Δάφνη Γκότση
Υπέρτιτλοι: Όλγα Ιατρίδου
Επικοινωνία: Ιωάννα Τσότσου
Πολυμέσα: Δημήτρης Στασινόπουλος, Γιώργος Μαντζάκος
Επιλογή μουσικής: Βούλα Καγιάσα

Έπaιξαν με αλφαβητική σειρά:
Grigaite Kristina, Δρόσος Ιωακείμ, Καξερή Ελένη, Κοντού Κοραλία, Ξιδιάς Ηλίας, Σταύρου Αντιγόνη-Σπυριδούλα, Τικφέσης Μάκης

Χορηγός Επικοινωνίας : Newsville.be

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post TOC-TOC: Ανθρώπινο, συγκινητικό, απολαυστικό appeared first on .