Η σκέψη της σημερινής συνέντευξης με την Μαρία συνδέεται άρρηκτα με τις γιορτές, βασίστηκε στην πολύχρωμη αφέλεια των έργων της. Η θετική ενέργεια που εκπέμπει η ίδια αντανακλάται με ευκολία στους καμβάδες οι οποίοι με την σειρά τους μας μεταφέρουν σε ένα κόσμο ονειρικό, χαμογελαστό. Κάπως έτσι θα θέλαμε να είναι και η επόμενη χρονιά: με χιούμορ, αισιόδοξη, να μας κοιτάει με μεγάλα εκφραστικά μάτια δίνοντας μας ελπίδα πως όλα θα πάνε καλύτερα.

Μαρία, καταφέρνεις πάντα και μας ταξιδεύεις με τα έργα σου σε ένα χαρούμενο πολύχρωμο και αισιόδοξο πλανήτη! Πως βίωσες το 2020, αυτή την ιδιαίτερη χρονιά, με τους πολλούς περιορισμούς, στην προσωπική και οικογενειακή σου ζωή;

Και σου “χα πει να μη μου κάνεις ανοιχτή ερώτηση για το 2020!! (γελάει). Να σου πω, δεν ξέρω αν φταίει το playlist του Σινάτρα με τα χριστουγεννιάτικα ή το τζάκι που” χει βάλει το Netflix να καίει όλη μέρα, αλλά συνειδητοποίησα, ότι τελικά στα 47 μου χρόνια έχω ζήσει και πιο δύσκολα πράγματα. Αναμφισβήτητα ήταν δύσκολη χρόνια. Μεγάλη σαπίλα! Αλλά δεν ήταν προσωπικά δύσκολη χρόνια για να βλέπω γύρω μου τους άλλους να χοροπηδάνε σε λιβάδια με παπαρούνες και να καταθλίβομαι. Ήταν δύσκολη για όλους!

Δόξα τον Θεό μέχρι εδώ ήμαστε όλοι καλά, νομίζω ότι το lockdown μας έδεσε, περάσαμε τέλεια, κάναμε παζλ μέχρι τελικής πτώσης, πήραμε 5 κιλά έκαστος, γελάσαμε. Δεν το λες και χάλια.

Καλλιτεχνική έμπνευση κόντρα στην πανδημία και τα άσχημα της. Πως λειτούργησε η εικαστικός Μαρία Παπανδρέου το 2020;

Δεν πτοούμαι εύκολα. Τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση έχω. Η ζωγραφική είναι η απόλυτη ισορροπία μου. Είναι μηχανισμός αυτοσυντήρησης. Εξού και τα έντονα χρώματα μάλλον. Έχω σκεφτεί επανειλημμένα ότι αν ήταν να πέσει μετεωρίτης στο κεφάλι μου και είχα deadline, δεν θα ταξίδευα. Θα έπαιρνα τα πινέλα μου και θα ζωγράφιζα όσο με παίρνει.

Αλήθεια, ποιες είναι οι σκέψεις που σε οδηγούν να βάλεις τις πρώτες πολύχρωμες πινελιές σε έναν καμβά;

Δεν έχω ιδέα! Εξαρτάται τι ονειρεύτηκα, τι εικόνες είδα την προηγούμενη μέρα, τι μέρα είναι, τι εποχή, τι ζω… Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν «το πάω». «Με πάει». Όταν ξεκινάω κάτι δεν έχω ιδέα τι θα” χει μέσα. Στήνεται μόνο του σιγά σιγά. Εννοείται ότι αν δεν το δω να παίρνει μορφή δεν ηρεμεί η ψυχή μου. Ξυπνάω στις 6 το πρωί κι ενώ κοιμούνται όλοι κάνω καφέ και ξεκινάω. Κάτι που μου ήρθε στις 11:30 την προηγούμενη κοιτώντας το και δεν είχα κουράγιο να κάνω εκείνη την ώρα. Περνάω και το κοιτάω 36 φορές την μέρα και συνεχίζω. Ξυπνάει κι ο γραφίστας μέσα μου κι αρχίζουν τα περί ισορροπίας πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά…τι κείμενο θα βάλω, θα βάλω κείμενο; κλπ. Είναι πολύ σημαντικό ότι δεν φοβάμαι το άσπρο χαρτί, καμβά. Με βλέπω μετρ αυτού. Δεν με φοβίζει. Δεν φοβάμαι ότι θα κάνω λάθος. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Με κάποιο τρόπο θα το φέρω εκεί που θέλω.

Πως θα χαρακτήριζες τα έργα σου; Πως σχετίζεται η έντονη παιδικότητα που αποπνέουν με το λειτούργημα της παιδαγωγού;

Τα αγαπάω τα παιδιά. Λατρεύω να δουλεύω μαζί τους. Όσο κουραστικά είναι, τόσο δίνουν με την ψυχή τους. Λατρεύω να συζητάω μαζί τους. Κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της. Στο νηπιαγωγείο παίρνει το πάνω χέρι η μαμά και τα αγκαλιάζω, τα παρηγορώ…έχουν τις αγωνίες τους ακόμη και στα 5. Στα 12, τα εκτάκια που βλέπω φέτος είναι σχεδόν έφηβοι κι έχουν τα υπαρξιακά τους. Συζητάμε ώρες. Τα πάντα είναι θέμα για κονταρομαχία. Ακόμα κι ο Φραγκίσκος της Ασίζης που ίδρυσε τα πρώτα «asbl» της εποχής. Όλο αυτό που παίρνω, όλο όμως, -και είναι τεράστιο όλο αυτό που παίρνω απ” τα παιδιά-, βγαίνει στους πίνακες.

Δεν μ” ενδιαφέρει ο ρεαλισμός. Την ζωή την ζω, δεν με ενδιαφέρει να την κρεμάσω και στον τοίχο. Με συναρπάζει ο ενθουσιασμός των παιδιών! Πέντε λαμπάκια, ένα δέντρο και τρία μελομακάρονα και τα Χριστούγεννα γίνονται Ντίσνει-λαντ στα μάτια τους. Αυτό θέλω να βγαίνει και στους πίνακες. Το μαγικό.

Ποιες είναι οι επιρροές που έχεις στην Τέχνη σου και ποιοι είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές στα έργα σου;

Σίγουρα η folk art, η μεξικάνικη folk art, αλλά και οι απίστευτα ωραίες εικονογραφήσεις που υπάρχουν στα παραμύθια. Ειδικά στις γαλλικές εκδόσεις. Στην Ελλάδα έχει καλυτερέψει πολύ η κατάσταση αλλά τους Γάλλους δεν τους φτάνουμε. Η Julie de Terssac κάνει κάτι θεϊκές εικονογραφήσεις, η Gaëlle Boissonard επίσης…άπειροι είναι. Μπαίνεις στο Etsy και γεμίζουν τα μάτια σου ομορφιά.

Με ποιο τρόπο θα μπορούσες να απεικονίσεις σε ένα σου έργο την φετινή χρονιά; ποιοι θα ήταν οι πρωταγωνιστές και τι χρώματα θα χρησιμοποιούσες;

Αυτόν τον πίνακα τον έκανα το Απρίλιο μέσα στο lockdown εμπνευσμένη απ” τα μπαλκόνια που βλέπαμε στην Ιταλία. Γύρω-γύρω είναι γραμμένοι οι στίχοι του «Perfect day», του Lou Reed.

Η μεγάλη παύση στον πολιτισμό την χρονιά αυτή απέκλεισε την έκθεση των καλλιτεχνών στο ευρύ κοινό. Πόσο σημαντική είναι τελικά η επαφή με το φιλότεχνο κοινό; υπάρχουν τρόποι που μπορούν να υποκαταστήσουν την άμεση αυτή επαφή;

Προσωπικά όταν ετοιμάζω ένα πίνακα για κάποιον, μια παραγγελία, έχω απόλυτη ανάγκη να ξέρω ποιος είναι. Απ” την άλλη μεριά, οκτώ στις δέκα φορές όταν λαμβάνω κάποια παραγγελία λαμβάνω πάντα κι ένα ρεζουμέ της ζωής αυτού που το παραγγέλνει. Θεωρώ ότι αυτό που κάνω είναι πολύ προσωπικό. Αυτός που το παραγγέλνει ή το βλέπει και χαμογελάει το πρωί με τον καφέ του, έχει βρει κάτι σε μένα που του «μιλάει». Αυτό ισχύει για όλους τους απανταχού καλλιτέχνες. Αυτός που αγαπάει την δουλειά ενός καλλιτέχνη έχει ανάγκη να δει και την δουλειά του και τον ίδιο. Είτε είναι τραγουδιστής, ζωγράφος, ηθοποιός…

Πριν δύο χρόνια μου παρήγγειλε μια κυρία 3 πίνακες, όταν ειδωθήκαμε για να τους πάρει, την ρώτησα τι δουλειά κάνει. Μου είπε την ίδια με σένα, ψυχίατρος. Κι επειδή προφανώς είδε ότι την κοίταξα περίεργα μου είπε, το ίδιο κάνουμε, απαλύνουμε ψυχές κι οι δυο. Αυτό θέλει επαφή! Αυτό που φέτος δεν είχαμε.

Ποια είναι τα συναισθήματα στο τέλος αυτής της χρονιάς και ποιες οι σκέψεις σου για το 2021;

Οι σκέψεις μου; (γελάει) Το τραγούδι του Σαββόπουλου, «Τον Χειμώνα Ετούτο».

Τι είναι αυτό που σου έχει λείψει πιο πολύ στην διάρκεια αυτής της δύσκολης χρονιάς και τι θα αναζητήσεις πρώτο όταν με το καλό φύγουν μακριά από εμάς οι περιορισμοί και οι απαγορεύσεις;

Οι αγκαλιές! Τα ακουμπήματα, να αναπνέω, να βάζω κραγιόν και να το βλέπει κάποιος, να κόβω τα μαλλιά μου όταν θέλω, να δω τους δικούς μου, να φέρω την μαμά μου εδώ που λατρεύει να έρχεται, να πάρω αεροπλάνο χωρίς αγωνία, plf, καραντίνα και τεστ covid στο πήγαινε, στο γύρνα και στο αεροδρόμιο. Να δω τον γιο μου που είναι 16 να ξαναβγεί με τους κολλητούς του χωρίς μάσκα, να έρχονται να κοιμούνται πέντε μαζί εδώ και να τους ακούω να γελάνε μέχρι τις 4 το πρωί και να σηκώνομαι μισοκοιμισμένη να τους κοπανήσω. Όλα! Η ζωή! Θα τα ξανακάνω όλα. Να είμαστε όλοι γεροί μόνο!

 H Μαρία Παπανδρέου στο facebook και στο instagram

The post Μαρία Παπανδρέου: «Αν ήταν να πέσει μετεωρίτης στο κεφάλι μου… θα έπαιρνα τα πινέλα μου και θα ζωγράφιζα!» appeared first on .

If you don’t follow comics, what makes this a big deal is Ellis” contribution. Warren Ellis is the writer behind countless original series like «Transmetropolitan» and «Planetary,» as well as numerous superhero books where he often completely revamps characters to tremendous success (the «Iron Man» movies, in particular, owe a massive debt to Ellis” work). Ellis has many strengths as a comic writer, but spies and sci-fi are his calling cards — one would be hard-pressed to find a better marquee writer to take on Bond in the mainstream comics industry.

He’s also British, which is a plus when it comes to Bond stories.

Here’s the official description:

«James Bond returns to London after a mission of vengeance in Helsinki, to take up the workload of a fallen 00 agent… but something evil is moving through the back streets of the city, and sinister plans are being laid for Bond in Berlin.»

While «James Bond 007″ will be set in the present (and feature a Bond that’s different from the cinematic ones), Dynamite Entertainment has plans for the entire Bond mythos. In an interview with Comic Book Resources, Dynamite Senior Editor Jason Rybandt details the publishers plans for even more Bond comics, including adaptations of Ian Fleming’s novels and a series of prequels set before «Casino Royale.»

«James Bond 007″ #1 is scheduled to launch in November.

Πηγή

The post Το comic του James Bond επιστρέφει μετά από 20 χρόνια απουσίας appeared first on .

In 1974, Russia launched its largest, most expensive project in space exploration history.

The stars of the project, called the Buran program, were its space shuttles, which were built in secret from designs the Soviet secret police stole from NASA.

The Soviets invested anywhere from tens of millions to billions on the project, which was terminated in 1993. The sites where the shuttles were laid to rest have since been completely abandoned.

Photographer Ralph Mirebs recently visited one of these dust-ridden graveyards and chronicled the journey on his LiveJournal blog, where you can see the full collection.

The abandoned garage, also called a hangar, is located on a site that belong to Russia’s space launch facility, called Baikonur Cosmodrome. 

The abandoned hangar is 433 feet long and 203 feet high with giant doors on either end, shown below, that slid open to release the shuttles.

Near the top of this photo are beams attached with cranes that could lift up to 400 tons

Buran is Russian for «snowstorm» or «blizzard.» The Russians built only few prototypes of these shuttles, and only one of them actually flew.

The shuttles were designed to carry cosmonauts into space but never did. The first and only flight was unmanned. It took place in 1988 and lasted a total of 206 minutes, during which time the spacecraft successfully launched, orbited Earth twice, and landed.

Πηγή

The post Ο φωτογράφος Ralph Mirebs στον εγκαταλελειμμένο ρώσικο διαστημικό σταθμό appeared first on .

Το πρόγραμμα αποτελεί ένα σταυροδρόμι των μπλουζ, τζαζ, ροκ, κλασικής και σύγχρονης μουσικής με δύο δωρεάν συναυλίες να πραγματοποιούνται κάθε Κυριακή(στις 11:00 και στις 15:00)

Αυτό το φεστιβάλ πραγματοποιείται με τη βοήθεια των θεσμικών οργάνων της Περιφέρειας των Βρυξελλών, της πόλης των Βρυξελλών, και της Loterie Nationale.

 Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα ΕΔΩ

Royal Park Music Festival 2015
Κυριακή 5,12 και 26 Ιουλίου 2015
Parc Royal de Bruxelles

The post Royal Park Music Festival 2015 appeared first on .

O φλαμανδός και ελληνόφωνος φωτογράφος είναι «ερωτευμένος» με την Ελλάδα και τα ελληνικά πρόσωπα τα οποία αποτελούν και το κύριο θέμα των φωτογραφίσεών του.

Kim de Molenaer Expo
Διάρκεια έκθεσης: 25 Ιουνίου – 7 Ιουλίου 2015
Ώρες : 11:00 – 18:00
Van Campen & Rochtus
Dumortierlaan 85
8300 Knokke

Η συνέντευξη του Kim De Molenaer στο www.topoikaitropoi.gr

Είναι τιμή μας που αγαπάς την χώρα μας και που προβάλεις την παράδοσή της μέσω της δουλειάς σου, ενώ δεν είχες καμία σχέση με Ελλάδα! Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή μαζί της; Τι ήταν εκείνο που σε κέρδισε ώστε να φτάσεις στο σημείο να μάθεις και την γλώσσα της;

Πήγα στην Ελλάδα για πρώτη φορά το 2005, για διακοπές στην Πάρο. Μου δημιουργήθηκε ένα όμορφο συναίσθημα και ήθελα να δω και να μάθω περισσότερα για την Ελλάδα έτσι. Είναι 10 χρόνια τώρα που μόλις είχα τελειώσει τις σπουδές και δεν ήξερα τι να κάνω. Άρχιζα να φωτογραφίζω τοπία και αντικείμενα στη Πάρο (βάρκες, λεωφορεία, τη ζωή στους δρόμους της Πάρου.) Όσο πιο πολύ επισκεπτόμουν την Ελλάδα μου γινόταν ξεκάθαρο ότι μπορούσα να κάνω πολλά εκεί και ιδιαίτερα πράγματα που δεν μπορούσα να κάνω στο Βέλγιο. Μετά την φωτογράφιση στους δρόμους, αποφάσισα να κάνω πορτρέτα και επικοινώνησα με πρακτορεία μοντέλων στην Αθήνα. Το στούντιο μου ήταν η αυλή στο σπίτι που διέμενα στην Αθήνα. Καθώς περνούσα τόσο καιρό στην Ελλάδα με τους ανθρώπους εκεί, ήταν πολύ φυσικό σιγά σιγά και με δική μου μελέτη να αρχίσω να μαθαίνω τη γλώσσα.

Ποια μέρη της Ελλάδας έχεις επισκεφτεί, και ποιο είναι το αγαπημένο σου;

Επισκέφθηκα την Πάρο, τη Λευκάδα, τη Μήλο, την Ύδρα, τον Πόρο, τη Σίφνο, τη Κρήτη, το Ναύπλιο και τις Σπέτσες αλλά περισσότερο μου άρεσε η Ύδρα γιατί είναι μικρή, κοντά στην Αθήνα, με ένα αυθεντικό χρώμα και με καλό φαγητό. Η Λευκάδα ωστόσο είχε τις ωραιότερες παραλίες.

Και τώρα ερώτηση κρίσεως .. Πώς ένας Βέλγος φωτογράφος ανακαλύπτει τις ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές; Τι σου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον σε αυτές ώστε να θέλεις να το αποτυπώσεις στις φωτογραφίες σου;

Σε κάθε φωτογραφία που κάνω υπάρχει μια σύνδεση με την Ελλάδα. Οι παραλίες, η σειρά της Jackie O, τα ελληνικά αγάλματα, τα διαχρονικά της πρόσωπα. Κάθε χρόνο προσπαθώ να κάνω κάτι καινούριο και να ανεβαίνω σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Η έννοια της διαχρονικότητας είναι πολύ σημαντική στις φωτογραφίες μου. Τι είναι πιο διαχρονικό από τις ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές; Ήθελα να τις φωτογραφίσω για να έχω ένα πιο ολοκληρωμένο έργο για την Ελλάδα.

Μίλησέ μας για το μουσείο της Δόρας Στράτου, την ιματιοθήκη του θεάτρου χορών με τις παραδοσιακές φορεσιές. Πώς το ανακάλυψες και για ποιο λόγο συνεργάστηκες με τους υπεύθυνους του μουσείου; Πες μας για το έργο σου.

Δεν ήταν εύκολο να κερδίζω την εμπιστοσύνη των ανθρώπων εκεί. Ήμουν ένα Βέλγος που ζητούσε να φωτογραφίσει τις πολύτιμες φορεσιές τους. Ο γραμματέας Θανάσης Καλαντζής ωστόσο πίστεψε στο project και μου έδωσε την ευκαιρία να φωτογραφίσω τα κοστούμια. Στην αρχή ήθελα να φωτογραφίσω τα κουστούμια φορεμένα από μοντέλα από πρακτορεία. Αλλά όταν πέρασα από το Θέατρο στο Φιλλοπάππου εντυπωσιάστηκα από όλους τους χορευτές. Είναι όλοι νέοι, δημιουργικοί άνθρωποι και το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο και πιο αυθεντικό, γιατί ήταν συνηθισμένοι να φοράνε τις φορεσιές αυτές.

Διαβάσαμε ότι έχεις πολλές φωτογραφίες από χορευτικά που παρουσιάστηκαν στο θέατρο Δόρα Στράτου. Τι γνώμη έχεις για τους ελληνικούς χορούς; Έχεις μάθει κάποιον;

Οι ελληνικοί χοροί είναι πολύ όμορφοι αλλά δεν μπορώ να τους χορέψω. Το σώμα μου δεν έχει το ρυθμό μέσα του. Προτιμώ να τους φωτογραφίζω.

The post Έκθεση του φωτογράφου Kim De Molenaer στο Knokke appeared first on .

«After the Race», Captain Pogo
Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015
Ώρα: 18:30
Chaussée de bruxelles 36, 1410 Waterloo

The post O Captain Pogo και η Petit LeMans διοργανώνουν την έκθεση “After the Race” appeared first on .

Η ελληνικής καταγωγής καλλιτέχνιδα, Βάσω Τσέκα, σπούδασε ζωγραφική στην Αθήνα, και αργότερα εντάχθηκε στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών το 1982 όποτε και εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο και ξεκίνησε την καλλιτεχνική της καριέρα. Μέσα από τα έργα της, η Βάσω Τσέκα μας καλωσορίζει σε έναν κόσμο διαποτισμένο με ποίηση και προσωπική αφήγηση. Το έργο της είναι ακριβές και σχολαστικό. Μεταξύ ζωγραφικής και σχεδίου εξερευνά τον χρόνο, τον χρόνο του παρελθόντος, του μέλλοντος και του φανταστικού σήμερα

The post H Βάσω Τσέκα στην Galerie Martine Ehmer appeared first on .

Ο συγγραφέας γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη και ζει στα Εξάρχεια. Έχει γράψει διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, κείμενα για το θέατρο, ένα κινηματογραφικό σενάριο και βιβλία για παιδιά. Έχει επίσης μεταφράσει έργα των Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Τζον Άπνταϊκ, Άννι Πρου, Κόρμακ ΜακΚάρθι, Κόλουμ ΜακΚαν, Σάρα Ουότερς, Τζον Μπάνβιλ, Γκιγιόμ Απολινέρ και ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ. Αρθρογραφεί τακτικά, περνάει απολαυστικές εργατοώρες στο Facebook, παρουσιάζει σαββατιάτικη εκπομπή με αλλοπρόσαλλες μουσικές στον Amagi Radio, και είναι λάτρης των αμερικάνικων τηλεοπτικών σειρών (θεωρώντας τους Sopranos ως έξοχο δείγμα του θρυλικού Great American Novel). Σ” ό,τι χρόνο του απομένει διαβάζει μετά μανίας, μαγειρεύει, και γενικώς διάγει βίο σπιτόγατου, συντροφιά με τον λατρεμένο του σύντροφο (το επονομαζόμενο Κουτάβι).

Αύγουστος Κορτώ, «Αυτοσαρκασμός και Επιβίωση»
Τρίτη 23 Ιουνίου 2015
έναρξη: 18:30
Πολυχώρος Περίπλους
115 rue Froissart
Bruxelles
1040

The post Ο Αύγουστος Κορτώ, ο Αυτοσαρκασμός και (η) Επιβίωση στο Periple appeared first on .

Ματιές στο ημερολόγιο ταξιδιού της αρχιτέκτονα – εικαστικού Γεωργίας Παπαμάρκου, στη διάρκεια 9 χρόνων απουσίας από τον ελληνικό χώρο.

Σημειώσεις φευγαλέων εντυπώσεων, με το παρατηρητικό βλέμμα του ταξιδιώτη. Η έλξη για το άγνωστο, η νοσταλγία για το χαμένο «οικείο», η επιστροφή.

Μέσα από σχέδια, ακουαρέλες και άλλες τεχνικές, μια αφήγηση για το πώς το «οικείο» μετατρέπεται σε «ξένο» και αντίστροφα.

Η Γεωργία Παπαμάρκου γεννήθηκε στην Αθήνα. Φοίτησε στο Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Ιλίου, όπου παρακολούθησε μαθήματα μουσικής, εικαστικών τεχνών και θεάτρου. Σπούδασε Αρχιτεκτνονική στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο στην Αθήνα. Στο πλαίσιο του 7ετούς κύκλου σπουδών της εντάσσονται μαθήματα σύνθεσης, σχεδίου, ζωγραφικής, πλαστικής, φωτογραφίας, σκηνογραφίας και ιστορίας της τέχνης.

Το 2005 εγκαθίσταται στις Βρυξέλλες, όπου ζει και εργάζεται ως Αρχιτέκτων Μηχανικός. Παράλληλα ασχολείται με τα εικαστικά, τη μουσική και τον χορό.

Έκθεση «Οικείο >< Ξένο», Γεωργία Παπαμάρκου
Διάρκεια έκθεσης :16 Ιουνίου – 4 Ιουλίου 2015
Εγκαίνια : Τρίτη 16 Ιουνίου 2015, ώρα 18:00-21:00
Πολυχώρος Periple
rue Froissart 115, 1040 Bxl

The post Έκθεση «Οικείο><Ξένο» της Γεωργίας Παπαμάρκου στον Periple appeared first on .

Le temps d’un verre à voir et à boire
Πέμπτη 11 Ιουνίου 2015
Ώρα έναρξης εκδήλωσης :  18:00

Artbeat Gallery
Rue de l’Aqueduc 104 (Place du Châtelain)
Ixelles, 1050

Ωράριο Gallery
Πέμπτη και Παρασκευή 14:30 – 18:30
Σάββατο 12:00 – 17:00 ή κατόπιν ραντεβού

The post Le temps d’un verre à voir et à boire στη γκαλερί Art Beat appeared first on .