Φέτος υπήρξαν περισσότερες από 3.700 συμμετοχές από φωτογράφους από 127 χώρες. Οι 24 νικητές φωτογράφοι προέρχονται από την Αργεντινή, την Αυστραλία, την Κίνα, τη Δανία, τον Ισημερινό, την Ιταλία, το Μεξικό και το Μαρόκο.

«Η World Press Photo είναι αφιερωμένη στο να μοιράζεται γνώση και να φέρνει τις ιστορίες των φωτογράφων του Τύπου σε ένα ευρύτερο κοινό», λέει ο οργανισμός.

Το βλέμμα στις ηπείρους

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, ο φετινός διαγωνισμός βασίστηκε σε ηπείρους αντί για θέματα. Η κριτική επιτροπή επέλεξε τη φωτογραφία του Evgeniy Maloletka «The Siege of Mariupol» ως γενικό νικητή της «Φωτογραφίας της Χρονιάς». «Η συγκρουσιακή εικόνα της πολιορκίας της Μαριούπολης αποτυπώνει σε μια ενιαία εικόνα τον ανθρώπινο πόνο που προκλήθηκε από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία», ανέφεραν.

Ο Nick Hannes, του οποίου η σειρά «The Capital» δείχνει τη σκοτεινή πλευρά της αιγυπτιακής πρωτεύουσας, είναι ο μόνος Βέλγος νικητής. «Αυτές οι συναρπαστικές ιστορίες, μαζί με τους άλλους νικητές, θα παρουσιαστούν σε εκατομμύρια ανθρώπους ως μέρος της ετήσιας περιοδεύουσας έκθεσης σε περισσότερες από 60 πόλεις σε όλο τον κόσμο και θα τις δουν εκατομμύρια περισσότεροι στο διαδίκτυο», λέει ο οργανισμός.

Η έκθεση φιλοξενείται στον κήπο του Πολιτιστικού Κέντρου Scharpoord μέχρι την Τρίτη 15 Αυγούστου, με ελεύθερη είσοδο. Οι επισκέπτες μπορούν να σαρώσουν έναν κωδικό QR στην αρχή της έκθεσης για να λάβουν πληροφορίες για τις φωτογραφίες.

14 Ιουλίου 2023 έως 15 Αυγούστου 2023 

Cultural Centre Scharpoord
Maxim Willemspad 1
8300 Knokke-Heist

Περισσότερα, εδώ. 

The post World Press Photo: oι καλύτερες φωτογραφίες από φωτορεπορτάζ της χρονιάς, στο Knokke-Heist appeared first on .

Η Έκθεση με τίτλο «Γιάννης Μπεχράκης : Αυτόπτης μάρτυρας στους πολέμους του πλανήτη» διοργανώνεται σε συνεργασία με την οικογένεια του Γιάννη Μπεχράκη και περιλαμβάνει 50 από τις πιο εξέχουσες εικόνες της καριέρας του μεγάλου φωτορεπόρτερ στο Reuters. Από τις πιο ταραγμένες περιοχές του πλανήτη, τους πολέμους, τις φυσικές καταστροφές, την προσφυγική κρίση και τα άλλα γεγονότα που κάλυψε στη διάρκεια της καριέρας του.

Υπήρξε ένας από τους πιο εμβληματικούς φωτογράφους ειδήσεων όλων των εποχών, κατακτώντας πολυάριθμες διακρίσεις. Πέρα από την εξαιρετική του δουλειά στην αποτύπωση των γεγονότων, συχνά με κίνδυνο της ζωής του, υπήρξε ιδιαίτερα επιδραστικός για την ηθική του συνεισφορά. Οι συγκλονιστικές του εικόνες έγιναν συχνά το μέσο για να προκληθεί παγκόσμιο ενδιαφέρον σε μια σειρά από ζητήματα και προβληματισμούς. Είχε δηλώσει λίγο πριν φύγει από τη ζωή: «Η αποστολή μου είναι να εξασφαλίσω ότι κανείς δεν θα μπορεί να πει “δεν γνώριζα”»

Μετά τα εγκαίνια, θα ακολουθήσει εκδήλωση στη μνήμη του Γιάννη Μπεχράκη αλλά και γύρω από τις σύγχρονες προκλήσεις της δημοσιογραφίας και του φωτορεπορτάζ, για την επιβίωση της αλήθειας στα πεδία των μαχών και των συγκρούσεων ανά τον κόσμο. Έχουν προσκληθεί και θα μιλήσουν συνάδελφοι, συνεργάτες και φίλοι του Γιάννη Μπεχράκη από την επαγγελματική διαδρομή του καθώς επίσης και εκπρόσωποι ευρωπαϊκών και διεθνών φορέων της δημοσιογραφίας και ΜΜΕ. Η εκδήλωση με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τεσσάρων ετών από την απώλεια του Μπεχράκη και ενος έτους από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία.

Yannis Behrakis | Eyewitness to the planet’s wars | Photo Exhibition

Τρίτη 07 Φεβρουαρίου 2023 
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Βρυξέλλες

Εγκαίνια: 18.00, ASP Bar Area – 3D .
Εκδήλωση: 18.30, ASP Room 1G2 (Manolis Glezos)

- Οι φωτογραφίες της Έκθεσης έχουν τραβηχτεί την περίοδο που ο Γιάννης Μπεχράκης εργαζόταν για το Πρακτορείο Reuters.

- Η Έκθεση αποτελεί δωρεά του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος»

Εάν βρίσκεστε στις Βρυξέλλες και θέλετε να συμμετάσχετε στην εκδήλωση παρακαλείσθε να συμπληρώσετε την φόρμα, στο λινκ εδώ. 

The post Έκθεση για το Γιάννη Μπεχράκη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο appeared first on .

Το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης ανακοίνωσε τα βραβεία της πέμπτης Διαγωνιστικής Έκθεσης Φωτορεπορτάζ στην Ελλάδα, με τίτλο #PRESS_photostories.

Τα δεδομένα του διαγωνισμού

Σαράντα έξι φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφοι υπέβαλαν στον διαγωνισμό που προκήρυξε το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης περισσότερες από 334 φωτογραφίες με πεδίο αναφοράς ολόκληρη την Ελλάδα, ενταγμένες στις θεματικές κατηγορίες: 1. Πολιτική, 2. Κοινωνία, 3. Πολιτισμός (τέχνες, επιστήμες, τεχνολογία), 4. Αθλητισμός, 5. Κλιματική Κρίση και 6.Φωτογραφίες με χρήση Drone.

Η επιλογή των φωτογραφιών που θα συμπεριληφθούν στην έκθεση, όπως και όσων αποσπούν βραβεία ή επαίνους, έγινε με «τυφλό» διαγωνισμό: Τα μέλη της Κριτικής Επιτροπής παρέλαβαν το σύνολο των φωτογραφιών χωρίς κανένα στοιχείο ταυτότητας (τα metadata είχαν αφαιρεθεί από τα ψηφιακά αρχεία) και κλήθηκαν να ψηφίσουν, ξεχωριστά ο καθένας, ποιες προκρίνουν να εκτεθούν. Οι ψήφοι συγκεντρώθηκαν και ομαδοποιήθηκαν, σχηματίζοντας ένα σώμα φωτογραφιών που καταρχάς προκρίθηκαν. Κατόπιν, σε διαδικτυακή συνεδρίαση, η επιτροπή διέτρεξε το σχηματισμένο αυτό σύνολο, οριστικοποίησε τη σύνθεσή του ανά κατηγορία και επέλεξε ποιες φωτογραφίες θα βραβευτούν.

Στην Κριτική Επιτροπή συμμετέχουν: η Λεμονιά Βασβάνη, δημοσιογράφος στον Τύπο της Θεσσαλονίκης και μέλος του ΔΣ του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΜ-Θ, η Λουίζα Γκουλιαμάκη, φωτορεπόρτερ στο Agence France Presse (AFP), η Όλγα Δέικου, φωτογράφος, η Ηρώ Κατσαρίδου, διευθύντρια του MOMus-Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και η Κυριακή Τσολάκη, δημοσιογράφος στη Μακεδονία της Κυριακής.
Οι 107 φωτογραφίες που επέλεξε η Κριτική Επιτροπή θα συμπεριληφθούν στην έκθεση που θα φιλοξενηθεί στην Αποθήκη Δ΄ στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ), από τις 27 Μαΐου έως τις 17 Ιουνίου 2022.

Τα βραβεία

Σε καθεμιά από τις παραπάνω κατηγορίες επιλέχθηκε μία φωτογραφία που αποσπά Βραβείο με χρηματικό έπαθλο 1.000€ και μία που αποσπά έπαινο.

Μία φωτογραφία χαρακτηρίστηκε ως PRESS_photo 2022 με χρηματικό έπαθλο 2.000€. Αυτή ήταν η λήψη του Κωνσταντίνου Τσακαλίδη (Bloomberg) από τις πυρκαγιές του περασμένου καλοκαιριού στην Εύβοια, όπου έχει πιάσει στο φακό του την αντίδραση της 81χρονης Παναγιώτας Κριτσιόπη, καθώς η φωτιά πλησιάζει το σπίτι της στο χωριό Γούβες Ευβοίας (8 Αυγούστου 2021).

Ανάμεσα στις βραβευμένες φωτογραφίες είναι κι αυτή του Αλέξανδρου Μιχαηλίδη, στην κατηγορία Κλιματική Κρίση. Ο Μιχαηλίδης φωτογράφισε το εσωτερικό ενός καμένου εστιατορίου στη Βαρυμπόμπη, την στιγμή που η πυρκαγιά μαινόταν στο προάστιο βόρεια της Αθήνας, στις 4 Αυγούστου 2021.

Τα βραβεία και οι έπαινοι θα απονεμηθούν στους φωτογράφους κατά τη διάρκεια των εγκαινίων της έκθεσης, την Παρασκευή 27 Μαΐου 2022 στις 12.00.

Κεντρική Φωτογραφία: Αλέξανδρος Μιχαηλίδης / SOOC

The post Βράβευση του Αλέξανδρου Μιχαηλίδη στην #Press_photostories 2022 appeared first on .

The post Οι κορυφαίες φωτογραφίες της χρονιάς στην έκθεση World Press Photo 2021 appeared first on .

Η Josepha Delmotte, 102 ετών, λαμβάνει μια δόση του εμβολίου Pfizer-BioNTech στον οίκο ευγηρίας «La Bonne Maison de Bouzanton» κατά τη διάρκεια του πρώτου εμβολιασμού το Βέλγιο. Μονς, 28 Δεκεμβρίου 2020.

Το 2020 η πανδημία του Covid-19 δεν επέτρεψε στην ελληνική ομογένεια στο Βέλγιο να έχει την πλούσια κοινωνική και πολιτιστική ζωή των προηγούμενων χρόνων.

Η δύστροπη αυτή χρονιά μας έφερε δημοσιογραφικά στην ανάγκη της στενάχωρης παρακολούθησης της εξάπλωσης του ιού, στην καταγραφή δυσάρεστων αριθμών, στην αποτύπωση μιας πρωτόγνωρης πραγματικότητας για την οποία κανείς μας δεν ήταν προετοιμασμένος. Παρόλα αυτά «ξεφυλλίζοντας» το φετινό φωτογραφικό πορτφόλιο τού πάντα ετοιμοπόλεμου Αλέξανδρου Μιχαηλίδη φτάνουμε σε μία σειρά από εντυπωσιακές εικόνες οι οποίες ξαναζωντανεύουν με τον πιο παραστατικό τρόπο τα κύρια γεγονότα των 12 τελευταίων μηνών. Πολλές από αυτές δημοσιεύτηκαν σε σημαντικά Μέσα Ενημέρωσης ενώ άλλες καταξιώθηκαν μέσα από την συμμετοχή του Αλέξανδρου σε διεθνείς διαγωνισμούς φωτογραφίας.

Η συνάντηση μας για την συνέντευξη και την γιορτινή φωτογράφιση του Έλληνα φωτογράφου έγινε στο κέντρο των Βρυξελλών, κοντά στην Sainte-Catherine. Κάπου εκεί ξεκινήσαμε να μιλάμε για την χρονιά που σε λίγο μας αφήνει, αλλά και για την καινούργια, το 2021, που όλοι θέλουμε να πιστεύουμε πως θα είναι πιο αισιόδοξη.

Ο ηγέτης του Βρετανικού Κόμματος Brexit, Nigel Farage, κατά τη διάρκεια της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Βρυξέλλες, 29 Ιανουαρίου 2020.

Αλέξανδρε, μετά από δύο εντυπωσιακές φωτογραφικές χρονιές για εσένα, με διακρίσεις αλλά και βραβεύσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς φωτογραφίας, ήρθε ένα ισοπεδωτικό -για πολλούς- 2020, με περιορισμό μετακινήσεων, με υποχρεωτική αποχή από ταξίδια, με νέους κανόνες στη ζωή μας. Ποιες οι σκέψεις σου, σε προσωπικό επίπεδο, για την πολύ ιδιαίτερη χρονιά που βιώσαμε; 

Σε αυτή τη περίοδο ο οδηγός επιβίωσης και το κλειδί της επιτυχίας για να μπορέσει κάποιος να ανταπεξέλθει σε όλη αυτή τη νέα κατάσταση, πιστεύω πως είναι η προσαρμοστικότητα. Να μπορεί δηλαδή κάποιος ή κάποια να προσαρμοστεί γρήγορα στο νέο περιβάλλον, να είναι διορατικός, να μπορεί να αφουγκραστεί τα γεγονότα και μέχρι ενός σημείου, παρατηρώντας τι γίνεται γύρω στο κόσμο, να προβλέπει πως θα εξελιχθεί μια κατάσταση.

Ένα από τα πολλά πράγματα που άλλαξαν στην καθημερινότητα και στη δουλειά μας, είναι ακόμα κι ο εξοπλισμός που χρησιμοποιούμε για να προστατευτούμε. Δεν είχα καλύψει ποτέ κάποια πανδημία, κι έτσι δεν είχα ιδέα πως γίνεται αυτό. Μέχρι τότε η μόνη μάσκα που ήξερα και φορούσα ήταν μια μάσκα αερίων για τα δακρυγόνα. Κι όμως, σήμερα μας συνοδεύει παντού.

Σε προσωπικό επίπεδο, παρόλο που υπήρξε τελικά κάπως παραγωγικό φωτογραφικά, το 2020 αφήνει μια αίσθηση τρομερής αμηχανίας, όπως του να τραβάς την κουρτίνα και από πίσω να είναι ο Mr Zong γυμνός, στο ντους. Εκεί σαστίζεις και δε μπορείς καν να τραβήξεις την κουρτίνα, απλά σκέφτεσαι «φύγε κακό απ’ τα μάτια μου».

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen επισκέπτεται το AI Xperience Center στο VUB (Vrije Universiteit Brussels). Βρυξέλλες,18 Φεβρουαρίου 2020.

Και ενώ η πανδημία δεν έχει δείξει τα δόντια της, στη Γηραιά Ήπειρο η επικαιρότητα στην αρχή του χρόνου συνεχίζει να γεμίζει την ατζέντα: Brexit, η νέα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αλλά και το μεταναστευτικό βρίσκονται στα θέματα που μας δίνουν εικόνες. Περιέγραψε μας την δική σου φωτογραφική εμπειρία από την επίσκεψη σου στο νησί της Λέσβου.

Στο νησί έφτασα τις πρώτες μέρες του Μαρτίου σε μια περίοδο όπου η μεταναστευτική κρίση από την άκρη του Έβρου έως την άλλη άκρη του Αιγαίου ήταν σε μεγάλη ένταση, τραβώντας τα φώτα της δημοσιότητας μετά από αρκετό καιρό, παρόλο που οι ροές ανθρώπων από στεριά ή θάλασσα και με κάθε μέσο, δεν είχαν σταματήσει ούτε μέρα εδώ και πολλά χρόνια.

Ένας μετανάστης κρατά ένα μωρό στην άκρη του δρόμου, περπατώντας από το χωριό Σκάλα Συκαμιάς, στο νησί της Λέσβου. Πέμπτη 5 Μαρτίου 2020.

Το καμπ της Μόριας -που καταστράφηκε ολοσχερώς από την τελευταία φωτιά του Σεπτεμβρίου και δεν υπάρχει πια- «φιλοξενούσε» πάνω από 12.000 πρόσφυγες και μετανάστες σε συνθήκες πραγματικά άθλιες στο μεγαλύτερο μέρος του καταυλισμού. Οι αφίξεις προσφύγων και μεταναστών με βάρκες από τα παράλια της Τουρκίας ξαφνικά πλήθυναν και έτσι βρέθηκα εκεί για να καλύψω τον μεγάλο αυτό όγκο που θύμισε εικόνες του 2015.

Μάρτιος 2020 και οι μάσκες κάνουν πλέον αισθητή την «παρουσία» τους στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ οι άδειοι δρόμοι, πλατείες αλλά και γραφεία γίνονται μέρος της καθημερινότητας μας. Μία εικόνα από το άδειο Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες θα σου δώσει ένα ακόμα φωτογραφικό βραβείο. Πως έζησες την ιδιότυπη αυτή παύση εργασιών των θεσμικών οργάνων και τι σήμανε αυτή για την δική σου επαγγελματική καθημερινότητα;

Τα θεσμικά όργανα δεν έπαψαν ποτέ να λειτουργούν στη πραγματικότητα, ωστόσο ο νέος τρόπος που λειτουργούσαν, χωρίς φυσική παρουσία και με τις κοινωνικές αποστάσεις, ήταν – και συνεχίζει να είναι – σαν μια μεγάλη παύση για εμάς.

Οι Σύνοδοι κορυφής και τα Συμβούλια των υπουργών γίνονται στη πλειοψηφία μέσω τηλεδιάσκεψης και σε εξαιρετικές μόνον περιπτώσεις με φυσική παρουσία. Οι συνεντεύξεις τύπου το ίδιο, οπότε αυτό έχει σαν συνέπεια την απουσία ή περιορισμένη παρουσία των φωτογράφων.

Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με προστατευτική μάσκα και γάντια κατά τη διάρκεια της ειδικής συνόδου της ΕΕ για την έγκριση ειδικών μέτρων για τη μείωση των οικονομικών επιπτώσεων από την νόσο του COVID-19. Βρυξέλλες, 26 Μαρτίου 2020
H φωτογραφία απέσπασε το Χάλκινο Βραβείο κατά την απονομή των βραβείων Prix de la Photographie, Paris (PX3) για το 2020.

Επιπλέον όταν υπάρχει κάλυψη σε ένα γεγονός, επιλέγεται κυκλικά ένας μόνο φωτογράφος από τα μεγάλα διεθνή πρακτορεία και ένας από τα μικρότερα και τους freelancers, το γνωστό σε εμάς POOL, οπότε όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, η δουλειά έχει περιοριστεί ακόμη περισσότερο, ενώ έχει προστεθεί στα μεγάλα θέματα και ο παράγοντας τύχη. Έτσι, ο όγκος της δουλειάς που είχε να κάνει σε σχέση με αυτό που ονομάζουμε EU bubble (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) μειώθηκε δραματικά.

Τα πράγματα ήταν πάρα πολύ διαφορετικά στην προ COVID εποχή, αφού ταξιδεύαμε, υπήρχαν κοινωνικές εκδηλώσεις, ο τρόπος κάλυψης των γεγονότων ήταν πολύ διαφορετικός. Δεν μπορώ πια να ταξιδέψω τόσο εύκολα, ακόμη και σε γειτονικές χώρες ( Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο) και να βρεθώ μέσα σε λίγες ώρες σε κάποιο γεγονός με την ίδια ευκολία όπως έκανα πριν.

Το Βέλγιο στο πρώτο κύμα της πανδημίας έδωσε από τα πιο αρνητικά στατιστικά νούμερα στην Ευρώπη, με χιλιάδες θανάτους. Ποιες οι σκέψεις σου για την αντιμετώπιση της πανδημίας από το Βελγικό κράτος;

Το Βέλγιο ήρθε αντιμέτωπο με την πανδημία εν μέσω προγραμματικών διαπραγματεύσεων για τη δημιουργία κυβέρνησης, με τις συζητήσεις να διαρκούν πάνω από έναν χρόνο. Αυτό που θα ονομάζαμε με πανικό «ακυβερνησία» στην Ελλάδα -και στο Βέλγιο δεν είναι ποτέ πρώτο θέμα στην επικαιρότητα- άφησε δυστυχώς το αποτύπωμά του στη διαχείριση της κρίσης.

Εργαζόμενοι στον τομέα της περίθαλψης συμμετέχουν σε διαμαρτυρία ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας στο Νοσοκομείο Ixelles. Βρυξέλλες, 23 Ιουνίου 2020.

Από το τέλος Φεβρουαρίου αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε την απρόσμενη δυσκολία της πανδημίας στην Ευρώπη. Για μία ακόμα φορά οι εικόνες από την Βόρεια Ιταλία, το Μπέργκαμο αλλά και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις ήταν το όχημα για την συνειδητοποίηση της κατάστασης. Ποια ήταν η δική σου πρώτη άμεση επαγγελματική εμπειρία στο πρώτο κύμα της πανδημίας; 

Επαγγελματική και προσωπική εμπειρία στη δική μας τη δουλεία, πολλές φορές είναι το ίδιο πράγμα. Έτσι κι εγώ βρέθηκα να φωτογραφίζω τα πράγματα όπως τα βίωνε όλος ο κόσμος, με την εξέλιξη των γεγονότων. Άνθρωποι με μάσκες στο δρόμο, ουρές στα σούπερ μάρκετ και καροτσάκια με χαρτιά υγείας, κλείσιμο μαγαζιών εστίασης, εμπορικών καταστημάτων, μια πόλη άδεια, νεκρή, νοσοκομεία στο peak, μέχρι που φτάσαμε στο πρώτο κύμα της πανδημίας, όπου στο Βέλγιο πέθαιναν πάνω από 400 άνθρωποι την ημέρα από COVID-19.

Εκείνες τις ημέρες, ήρθα σε επαφή με ένα γραφείο κηδειών στη πόλη του Σαρλερουά και θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι ο διευθυντής του γραφείου τελετών μου είπε ότι μέχρι τον Απρίλιο είχαν κάνει όσες κηδείες κάνουν μέσο όρο όλη τη χρονιά. Την ημέρα που επισκέφθηκα το γραφείο ήταν προγραμματισμένες να γίνουν 10 κηδείες, το γραφείο ετοίμαζε άλλες 8 και είχαν ειδοποιηθεί να παραλάβουν άλλους 15 νεκρούς.

Όταν φτάσαμε στο νεκροτομείο, έπρεπε να ακολουθήσω το ειδικό πρωτόκολλο  λόγω της πανδημίας και να φορέσω για πρώτη φορά ολόσωμη στολή προστασίας και ενισχυμένη μάσκα προστασίας. Ο χώρος ήταν γεμάτος με φέρετρα και σακούλες με πτώματα, η μυρωδιά του  θανάτου ήταν έντονη στο χώρο. Όπως και στα νοσοκομεία που απαγορεύεται η επαφή με συγγενείς, το ίδιο ισχύει και στη διαδικασία παραλαβής και προετοιμασίας του νεκρού. Το σώμα παραλαμβάνεται γυμνό με το σεντόνι του κρεβατιού ή με τη νυχτικιά του νοσοκομείου και αφού τοποθετείται στο φέρετρο και σφραγίζεται, ακολουθεί η καύση ή η ταφή, χωρίς προετοιμασίες και καλλωπισμούς.

Μέλος του ιατρικού προσωπικού μιλά με έναν ασθενή κρατώντας το χέρι του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ICU) για ασθενείς με COVID-19, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λιέγης. 5 Μαΐου 2020.

Πέρα από την αντικειμενική δυσκολία, η φωτογράφιση -πρωτόγνωρων για το κοινό- εικόνων όπως είναι τα νοσοκομεία αναφοράς, οι γεμάτες ΜΕΘ ή τα νεκροτομεία, εγείρει ηθικά διλήμματα;

Ως επαγγελματίας δεν είχα κανένα ηθικό δίλημμα, καθώς προσπάθησα να κάνω το καλύτερο που μπορούσα μέσα από τις φωτογραφίες μου για να μην προσβάλλω τους ασθενείς και τη μνήμη των θυμάτων. Ο καλύτερος τρόπος προβολής της πραγματικότητας μπορεί να μην είναι πάντα ο πιο εκλεπτυσμένος, αλλά η κάλυψη της πανδημίας ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει.

Οι φωτογράφοι και οι δημοσιογράφοι δεν θεωρούνται άδικα βασικοί εργαζόμενοι, πράγμα που σημαίνει ότι μαζί με το ιατρικό προσωπικό και μερικές άλλες κατηγορίες επαγγελμάτων, εξαιρούνται των περιορισμών στην κυκλοφορία, ακόμη και κατά τη διάρκεια αυτών των κρίσεων. Η δουλειά μας έρχεται τελικά για να διασφαλίσει – τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό – τον σεβασμό των δημοκρατικών αξιών κατά την εφαρμογή μέτρων έκτακτης ανάγκης.

Από τις πιο δυνατές -ομογενειακού χαρακτήρα και όχι μόνο- εικόνες που είδαμε αυτή την χρονιά ήταν αυτές που μας έδωσες μέσα από τον Μητροπολιτικό ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, στην Λειτουργία της Ανάστασης. Πως θυμάσαι αυτή την μοναδική στα χρονικά φωτογραφική στιγμή;

Πραγματικά δεν περίμενα ποτέ ότι θα φωτογράφιζα την Αναστάσιμη λειτουργία κεκλεισμένων των θυρών. Σε σχέση με άλλες χρονιές το θέαμα ήταν πρωτόγνωρο και μοναδικό, ωστόσο σήμερα, η εικόνα μιας άδειας εκκλησίας την περίοδο των εορτών, δεν προκαλεί πια εντύπωση.

Ο Μητροπολίτης Βελγίου, Αθηναγόρας, κατά την διάρκεια της Αναστάσιμου Ακολουθίας, στον Μητροπολιτικό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Βρυξέλλες, 18 Απριλίου 2020.

Η είσοδος των καλοκαιρινών μηνών και το άνοιγμα από το lockdown άλλαξαν την θεματική στην ειδησιογραφία. Ποιες είναι οι εικόνες εκείνες που συγκρατείς από την περίοδο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές;

Η δολοφονία του George Floyd από αστυνομικούς στην Αμερική προκάλεσε ένα τεράστιο κίνημα διαμαρτυριών που εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, λαμβάνοντας κατά τόπους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Στο Βέλγιο για παράδειγμα, οι διαδηλώσεις συνοδεύτηκαν από βανδαλισμούς στα αγάλματα του τέως βασιλιά Λεοπόλδου ΙΙ σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς ο ίδιος ευθύνεται για τις θηριωδίες στο Κονγκό, όταν αυτό αποτελούσε αποικία του Βελγίου. Οι απόγονοι των τότε σκλάβων του Λεοπόλδου έκαναν το κίνημα των Black Lives Matter δικό τους για τα 10 εκατομμύρια βασανισθέντων με ειδεχθή τρόπο και τελικά εκτελεσθέντων ιθαγενών εργατών.

Άγαλμα του τέως μονάρχη του Βελγίου, Λεοπόλδου Β”, βανδαλισμένο με κόκκινη μπογιά και γκράφιτι. Βρυξέλλες, 10 Ιουνίου 2020.

Για πρώτη φορά βλέπουμε εναέρια φωτογραφία σου στα τέλη Ιουνίου. Τι σε οδήγησε στην επιλογή φωτογραφιών από drone; Πόσο διαφορετική ήταν για εσένα η πρώτη αυτή εμπειρία;

Ήταν ένα είδος φωτογραφίας που μου άρεσε πολύ, το παρακολουθώ όπως αυτό εξελίσσεται τεχνολογικά και αισθητικά εδώ και αρκετό καιρό, είναι κάτι πέρα από τα συνηθισμένα και ήθελα να το δοκιμάσω εδώ και πολύ καιρό. Σαν πρωτάρης μπορώ να πω, ότι όλα είναι θέμα εξάσκησης και ενασχόλησης με το drone. Είναι φοβερή εμπειρία και ευκολία να μπορείς να φωτογραφήσεις ή να βιντεοσκοπήσεις κάτι χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις με ελικόπτερο ή αεροπλάνο.

Αεροφωτογραφία με χρήση drone του εμβληματικού λόφου της Ακρόπολης, του Παρθενώνα και του διάσημου θεάτρου του Διονύσου στην Αθήνα, 5 Αυγούστου 2020

Στην αρχή, ήμουν διστακτικός για το αν θα άξιζε να επενδύσω σε κάτι που θα ήθελα να είναι ένα ακόμη εργαλείο στη δουλεία μου, ενώ ταυτόχρονα η νομοθεσία στο Βέλγιο είναι πάρα πολύ αυστηρή, απαγορευτική θα έλεγα. Στις Βρυξέλλες το έχω πετάξει μόνο μέσα στο σπίτι μου. Από την άλλη, στην Ελλάδα η αδιαφορία των αρχών για την εφαρμογή των κανόνων που ενώ υπάρχουν για ακόμη μια φορά δεν τηρούνται, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σε γενικές γραμμές, κάποιος που πετάει ένα drone οποιουδήποτε μεγέθους και έχει κέρδος από το υλικό αυτό -το εκμεταλλεύεται δηλαδή για εμπορική χρήση-, πρέπει να έχει δίπλωμα και να το έχει δηλωμένο στην ανάλογη υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας της χώρας.

Από την καινούργια χρονιά, αναμένουμε την εφαρμογή της σχετικής Ευρωπαϊκής οδηγίας, η οποία αναμένεται να αλλάξει αρκετά πράγματα και σίγουρα θα κάνει τις πτήσεις πιο εύκολες και στο Βέλγιο.

Μία από τις μεγαλύτερες φετινές σου επιτυχίες αποτελεί η σειρά φωτογραφιών από Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στην Αθήνα, φωτογραφίες οι οποίες «έπαιξαν» τόσο σε τηλεοπτικά κανάλια όσο και στον έντυπο Τύπο. Έχοντας βιώσει την αντίστοιχη εμπειρία στο Βέλγιο μίλησε μας για τις στιγμές μέσα στην ελληνική ΜΕΘ; 

Στο Βέλγιο είχα μπει να φωτογραφίσω κατά το πρώτο κύμα της πανδημίας, ενώ σε ΜΕΘ COVID-19 στην Ελλάδα μπήκα λίγες ημέρες πριν το δεύτερο lockdown, δηλαδή στις αρχές Νοεμβρίου. Ο χρονισμός που επέλεξα να καλύψω το θέμα φαίνεται πως ήταν ο πλέον κατάλληλος, καθώς αυτές ήταν και οι πρώτες φωτογραφίες από ΜΕΘ COVID-19 που έβγαιναν στη δημοσιότητα στην αρχή του δεύτερου και πιο σφοδρού κύματος της πανδημίας για την Ελλάδα. Και στις δυο περιπτώσεις, είδα πολύ κουρασμένο και με πολλές ελλείψεις νοσηλευτικό προσωπικό και γιατρούς που έκαναν τα πάντα για τους ασθενείς και ήταν συνεχώς δίπλα τους. Η σκέψη και η αλληλεγγύη μας πρέπει να είναι σε αυτούς τους ανθρώπους.

Τα μέλη του ιατρικού προσωπικού που φορούν πλήρη προστατευτική στολή εργάζονται στη μονάδα εντατικής θεραπείας για ασθενείς με COVID-19 σε νοσοκομείο της Αθήνας. Νοέμβριος 2020.

Όσο είσαι μέσα στο χώρο υπάρχει πολύ μεγάλη υπερένταση και προσπαθείς να καταλάβεις τι γίνεται και πώς πρέπει να κινηθείς. Την πρώτη φορά που μπήκα σε ΜΕΘ και για τα πρώτα πέντε λεπτά, έπιασα τον εαυτό μου να μη μπορεί να φωτογραφήσει, είχα καθίσει σε μια γωνία και παρατηρούσα πώς κινούταν ο κόσμος, άκουγα τον ήχο των μηχανημάτων, πράγματα πρωτόγνωρα για μένα μέχρι τότε.

Σχετικά με την φωτογραφία από τη ΜΕΘ του νοσοκομείου στην Αθήνα, που με τη βοήθεια μιας νοσηλεύτριας, η ασθενής επικοινωνεί με συγγενείς της μέσω ενός tablet, τα συναισθήματα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή δε μπορώ να τα περιγράψω, ένιωσα να ανεβαίνει ένας κόμπος στο λαιμό. Αν και δεν άκουγα τη συνομιλία ή τι προσπαθούσαν να πουν μεταξύ τους γιατί η φωνή της κυρίας έβγαινε με δυσκολία, ήταν από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες εμπειρίες που έχω ζήσει στη ζωή μου.

Τι είναι αυτό που σου έχει λείψει περισσότερο σε αυτή την δύσκολη περίοδο της πανδημίας και ποια είναι τα πράγματα που θα θελήσεις να κάνεις μόλις λήξει ο κύκλος των απαγορεύσεων και των περιορισμών.

Να ταξιδέψω! Μου έχουν λείψει πρώτα απ” όλα τα επαγγελματικά ταξίδια αλλά και τα ταξίδια αναψυχής. Η αρχή των εμβολιασμών στη λήξη αυτού του δύσκολου έτους, φέρνει την ελπίδα ότι ίσως μέσα στο 2021, ίσως κοντά στο καλοκαίρι, να φτάσει το εμβόλιο και σε εμάς αφού φυσικά εμβολιαστούν πρώτα αυτοί που το έχουν ανάγκη. Ίσως λίγο αργότερα λοιπόν, να καταφέρουμε να κάνουμε κάποια πράγματα όπως και πριν, τότε σίγουρα θα ήθελα να πάω με τη σύντροφό μου για φαγητό σε κάποιο εστιατόριο, να πιούμε μία μπίρα σε αγαπημένα στέκια, να επισκεφθούμε κάποιο μουσείο, να δούμε φίλους από κοντά, όπως πρώτα.

Επισκέπτες με προστατευτικές μάσκες στέκονται δίπλα στον πίνακα του Ζακ-Λουί Νταβίντ (1793) «Ο Θάνατος του Μαρά», του δολοφονημένου Γάλλου επαναστάτη ηγέτη Jean-Paul Marat, στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών στις Βρυξέλλες, 19 Μαΐου 2020

Ποια είναι η εικόνα που κρατάς πιο έντονα από το 2020 και γιατί;

Δυστυχώς δε μπορώ να κρατήσω μόνο μια εικόνα από τη χρονιά που φεύγει, σίγουρα έχει να κάνει και με τη φύση της δουλειάς μου. Εικόνες που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ με τη δίκη τους σημασία η καθεμία. Το σφιχταγκάλιασμα δυο μεταναστών στην ακτή της Λέσβου, που μόλις έχουν βγει από τη βάρκα διασχίζοντας τα νερά του Αιγαίου για να φτάσουν από την Τουρκία στη Ελλάδα. Η προετοιμασία των νεκρών από COVID-19 στο νεκροτομείο του Βελγίου και σίγουρα η φωτογραφία από τη ΜΕΘ στην Αθήνα, με την επικοινωνία της ασθενούς μέσω ενός tablet.

Μία ευχή σου για το 2021;

Υγεία για όλους!

Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, όπως φαίνεται πίσω από σταγόνες βροχής στο παράθυρο του αυτοκινήτου της, καθώς φεύγει από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες. 11 Δεκεμβρίου 2020

Γρήγορες πληροφορίες για τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη:

Ποια είναι η κάμερα που χρησιμοποιείς αυτή την περίοδο;

Χρησιμοποιώ την Fujifilm X-T3, με τους παρακάτω φακούς: XF 16-55mm f/2.8 R LM, Fujifilm XF 55-200mm F3.5-4.8 R LM OIS και Fujifilm XF 18mm f/2 R.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου φακός;

Ο Fujifilm XF 18mm f/2 R.

Ένας άστεγος κοιμάται σε σταθμό τραμ, μπροστά από διαφήμιση της Golden visa με στόχο Κινέζους πελάτες στην Ελλάδα. Αθήνα, Αύγουστος του 2020.

Ένα φωτογραφικό σου όνειρο;

Κάποια πράγματα τα κρατάω για μένα.

Ένα αγαπημένο ταξίδι που θέλεις να οργανώσεις στο μέλλον;

Στην Ιαπωνία.

Ακτιβιστές μπροστά σε αστυνομικό μπλοκ κατά τη διάρκεια διαδήλωσης της Extinction Rebellion για την κλιματική αλλαγή. Βρυξέλλες, 27 Ιουνίου 2020.

Η πιο δύσκολη επαγγελματική στιγμή μέχρι σήμερα;

Δε μου έρχεται κάποια δύσκολη στιγμή, τις αφήνω πίσω, προτιμώ να κρατάω τις καλές και να συνεχίζω.

Αγαπημένη γωνιά στις Βρυξέλλες;

Πριν τον COVID-19 η Place Saint-Géry, τώρα η Les Galeries Royales Saint-Hubert.

Αγαπημένος λογαριασμός στο Instagram;

Δεν έχω αγαπημένο λογαριασμό, μου αρέσει να ανακαλύπτω καθημερινά νέους φωτογράφους, τάσεις και ιδέες.

Τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη τον βρίσκουμε στο Facebook και στο instagram.
Έχει συμμετάσχει και λάβει διακρίσεις σε μεγάλους διεθνείς διαγωνισμούς, όπως στον Moscow International Foto Awards το 2019 και 2020, στον Prix de la Photographie Paris (2019, 2020), στο Siena International Foto Awards (2019) κα.

Κεντρική φώτο: @newsville.be
Φωτογραφίες άρθρου: @Alexandros_Michailidis

The post Αλέξανδρος Μιχαηλίδης: «Επαγγελματική και προσωπική εμπειρία στη δική μας δουλειά, πολλές φορές είναι το ίδιο πράγμα» appeared first on .

Ήταν πνευματικό παιδί του Germaine Van Parys (1893 – 1983), πρωτοπόρου στον βελγικό φωτορεπορτάζ.

Μετά από δύο χρόνια πρακτικής άσκησης στη φωτογραφία, αποφάσισε να κάνει καριέρα και από το 1952 εργάστηκε για το πρακτορείο τύπου του Germaine Van Parys. Το έργο της Dereze έχει εμφανιστεί αμέτρητες φορές στον βελγικό και διεθνή τύπο, καθώς επίσης και σε εκθέσεις στο FOMU και στο Halles Saint-Géry.

«Η Odette μας μας άφησε, αλλά το όραμά της για τη φωτογραφία ζει και αντανακλάται σε μια κληρονομιά αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων φωτογραφιών που εκτείνονται σε μια ολόκληρη εποχή», δήλωσε ο γιος της σε δελτίο τύπου.

La photographe de presse bruxelloise Odette Dereze est décédée https://t.co/642U0WOp9T pic.twitter.com/1vO0QNW6Ax

— BX1 – Actu (@BX1_Actu) November 24, 2020

Η Odette Dereze επέλεγε θέματα από την καθημερινή ζωή για τη δουλειά της. Το έργο της αποτύπωσε πολιτικά και πολιτιστικά θέματα, ζητήματα που απασχόλησαν την οικονομική ζωή, καταστροφές ή ακόμα και τη ζωή μελών της βασιλικής οικογένειας.

Έχει επίσης φωτογραφίσει πορτραίτα προσωπικοτήτων όπως ο Ρίτσαρντ Νίξον, ο Δαλάι Λάμα, οι Rolling Stones, αλλά και Βέλγων όπως ο Βίλφριντ Μάρτενς και ο Ζακ Μπρελ. Είχε επίσης την ευκαιρία να αποθανατίσει στιγμές από την ιδιωτική ζωή των διάσημων, όπως ο Eddy Merckx ή ο Hergé.

Η Odette Dereze διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με τη βασιλική οικογένεια του Βελγίου, και ιδίως με τον βασιλιά Baudouin και τη βασίλισσα Fabiola. Πολλές φορές τους είχε ακολουθήσει στα ταξίδια τους ανά τον κόσμο.

The post Έφυγε η βρυξελλιώτισσα φωτορεπόρτερ, Odette Dereze appeared first on .

Ο Alain Keler ταξιδεύει στον κόσμο για σχεδόν 50 χρόνια και έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια την Ιστορία.

Μέσα από σχεδόν 140 φωτογραφίες, ο Alain Keler βυθίζει τον επισκέπτη στον κόσμο: Από τον πόλεμο στο Λίβανο έως την ιρανική επανάσταση, κι από την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, στους πρόσφυγες στο Calais κι από κει στην δική του οικογένεια.

Ο Alain Keler γεννήθηκε το 1945 στο Κλερμόν-Φεράν της Γαλλίας, σε οικογένεια με εβραϊκές ρίζες. Καταπιάνεται με την φωτογραφία από την εφηβική του ηλικία σχεδόν. Το 1975 γίνεται μέλος του πρακτορείου Sygma, ενώ στην συνέχεια γίνεται μέλος του πρακτορείου Gamma και γίνεται συνιδρυτής του πρακτορείου Odyssey το 1989. Από το 2008 είναι και μέλος του πρακτορείου MYOP.

Έχει καλύψει όλες τις μεγάλες συγκρούσεις από τα μέσα της δεκαετίας του 1970: Στο Ισραήλ, το κίνημα Solidarność στην Πολωνία, στη Βόρεια Ιρλανδία, την φοιτητική εξέγερση στην πλατεία Τιενανμέν στο Πεκίνο, το λιμό στην Αιθιοπία, τον πόλεμο στο Λίβανο, στο Ελ Σαλβαδόρ και την Τσετσενία.

Φωτογραφίζει την καθημερινή ζωή, συμπεριλαμβανομένης και της δικής του οικογένειας.

Στις 23 Απριλίου 2002, ενώ έκανε ρεπορτάζ για την Ingrid Betancourt για το περιοδικό Marie Claire, ο Alain Keler συλλαμβάνεται και στη συνέχεια απελευθερώνεται από τις Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας (FARC).

Για περισσότερα από 10 χρόνια, φωτογραφίζει την κατάσταση των Ρομά σε όλη την Ευρώπη.

Του απονεμήθηκε το Grand Prix για φωτορεπορτάζ του περιοδικού Paris Match το 1986 για την έκθεσή του «Éthiopie, déportation des Éthiopiens du nord vers le sud», το World Press Photo το 1986 (κατηγορία «Φύση») και το Βραβείο W. Eugene Smith το 1997 για το έργο του πάνω στις μειονότητες στο πρώην Ανατολικό Μπλοκ.

Exposition : Alain Keler, journal d’un photographe

6 Ιουνίου – 13 Σεπτεμβρίου 2020
Géopolis – Centre du photojournalisme
Rue des Tanneurs 58, 1000 Bruxelles
Ώρες επίσκεψης: 13.00 – 17.00

The post Έκθεση Φωτογραφίας: Alain Keler, το ημερολόγιο ενός φωτογράφου appeared first on .

Ιδού πως αποτύπωσε το χθεσινό συμβάν ο φακός των φωτορεπόρτερ των μεγάλων πρακτορείων, που από την πρώτη στιγμή βρέθηκαν στην Πόλη του Φωτός.

EPA / JULIEN DE ROSA

REUTERS / HANDOUT

REUTERS / PHILIPPE WOJAZER

EPA / JULIEN DE ROSA

EPA / JULIEN DE ROSA

EPA / YOAN VALAT

epa07509133 General view of the interior of the Notre-Dame Cathedral as flames are burning the roof cathedral in Paris, France, late 15 April 2019. A fire started in the late afternoon in one of the most visited monuments of the French capital. EPA/YOAN VALAT

EPA / YOAN VALAT

REUTERS / BENOIT TESSIER

Smoke billows as fire engulfs the spire of Notre Dame Cathedral in Paris, France April 15, 2019. REUTERS/Benoit Tessier

REUTERS / SOCIAL MEDIA

EPA / JULIEN DE ROSA

REUTERS / BENOIT TESSIER

John Pappas / SOOC /

Fire At Notre Dame, in Paris, on Apr.16, 2019 / Φωτιά στην Παναγία των Παρισίων,στις 16 Απριλίου,2019

REUTERS / BENOIT TESSIER

REUTERS / BENOIT TESSIER

REUTERS / PHILIPPE WOJAZER

Nikos Karavasilis

REUTERS / PHILIPPE WOJAZER

French President Emmanuel Macron and his wife Brigitte walk outside the Notre Dame Cathedral where a fire continues to burn in Paris, France, April 16, 2019. REUTERS/Philippe Wojazer/Pool

REUTERS / BENOIT TESSIER

REUTERS / CHARLES PLATIAU

REUTERS / BENOIT TESSIER

People look at Notre Dame Cathedral after it suffered heavy damage from a fire in Paris, France April 15, 2019. REUTERS/Benoit Tessier

REUTERS / REUTERS TV

Twitter

REUTERS / CHARLES PLATIAU

REUTERS / STRINGER

REUTERS / BENOIT TESSIER

REUTERS / BENOIT TESSIER

REUTERS / PHILIPPE WOJAZER

REUTERS / CHARLES PLATIAU

REUTERS / CHARLES PLATIAU

REUTERS / CHARLES PLATIAU

REUTERS / BENOIT TESSIER

REUTERS / CHARLES PLATIAU

REUTERS / BENOIT TESSIER

REUTERS / JULIE CARRIAT

REUTERS / CHARLES PLATIAU

REUTERS / BENOIT TESSIER

Πηγή: naftemporiki.gr

The post Στις φλόγες η Notre Dame στο Παρίσι appeared first on .

Το στιγμιότυπο, που τράβηξε τον Ιούνιο του 2018 ο Τζον Μουρ, του πρακτορείου Getty, έχει στο πάνω μέρος του κάδρου τη Σάντρα Σάντσες καθώς την ψάχνουν και στο κέντρο του τη μικρή κόρη της, τη Γιανέλα, μετά τη σύλληψή τους αφού πέρασαν παράτυπα τα σύνορα του Μεξικού με τις ΗΠΑ.

Οι κριτές υπογράμμισαν ότι το στιγμιότυπο αυτό, που έκανε τον γύρο όλου του κόσμου, αντανακλά «μια βία άλλου τύπου»: «ψυχολογική».

Μετά το κύμα κατακραυγής που προκάλεσε αυτή η φωτογραφία, η υπηρεσία τελωνείων και προστασίας των συνόρων (CBP) αναγκάστηκε να διευκρινίσει ότι η Γιανέλα και η μητέρα της δεν συγκαταλέγονταν στους χιλιάδες μετανάστες που διαχωρίστηκαν μετά την έλευσή τους οικογενειακώς στις ΗΠΑ.

Παρ” όλ” αυτά, «η γενικευμένη αγανάκτηση εναντίον αυτής της αμφιλεγόμενης πρακτικής οδήγησε τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να αλλάξει την πολιτική του τον περασμένο Ιούνιο», σημείωσαν οι κριτές που απονέμουν τα βραβεία World Press Photo στο Άμστερνταμ.

Ο Τζον Μουρ φωτογράφιζε πράκτορες της συνοριοφυλακής τη νύχτα της 12ης Ιουνίου, στην καρδιά της κοιλάδας του Ρίο Γκράντε, όταν συνέλαβαν ομάδα ανθρώπων που αποπειράθηκε να περάσει τα σύνορα.

«Μπορούσα να δω τον φόβο στα πρόσωπά τους, στα μάτια τους», αφηγήθηκε ο φωτογράφος σε αμερικανικό ραδιοφωνικό σταθμό, αναφερόμενος στους μετανάστες.

Εξήγησε πως τράβηξε τη φωτογραφία όταν η Σάντρα άφησε κάτω την κόρη της για να της γίνει σωματικός έλεγχος. Το παιδί άρχισε να κλαίει σχεδόν αμέσως.

«Γονάτισα κι είχα πολύ λίγο χρόνο να τραβήξω το στιγμιότυπο πριν [η έρευνα] να τελειώσει», συνέχισε ο φωτογράφος, 51 ετών, που καλύπτει την περιοχή των συνόρων των ΗΠΑ και του Μεξικού εδώ και περίπου δέκα χρόνια.

1/3 Just announced: the World Press Photo of the Year is ‘Crying Girl on the Border’ by John Moore (USA) (@jbmoorephoto), Getty Images: https://t.co/0P9mFlraG2 #WPPh2019 pic.twitter.com/7P2lOoN9I2

— World Press Photo (@WorldPressPhoto) 11 Απριλίου 2019

«Ήθελα να αφηγηθώ μια διαφορετική ιστορία», εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο φωτορεπόρτερ κατά τη διάρκεια της τελετής στο Άμστερνταμ. «Μου δινόταν η δυνατότητα να απαθανατίσω μια εικόνα ανθρωπιάς, που συχνά χάνεται μέσα στις στατιστικές», πρόσθεσε. «Θεωρώ ότι ένα ζήτημα όπως αυτό, το ζήτημα της μετανάστευσης, έχει απήχηση πολύ πέραν των ΗΠΑ, σε όλο τον κόσμο», είπε εξάλλου μπροστά στους εκατοντάδες προσκεκλημένους στην τελετή. Το ακανθώδες ζήτημα της μετανάστευσης κυριάρχησε χθες και στην κατηγορία World Press Photo Story of the Year Award («βραβείο για το φωτορεπορτάζ της χρονιάς»).  

2/3 “I wanted to cover what it means to be on the road to a new life…I wanted to focus on the human aspects, on relations between the people & how they handle it.” – @PietertenHoopen, World Press Photo Story of the Year winner: https://t.co/QAmR5Zz8A9 #WPPh2019 pic.twitter.com/SDvRpWQCSV — World Press Photo (@WorldPressPhoto) 11 Απριλίου 2019

Οι κριτές βράβευσαν μια σειρά φωτογραφιών που τράβηξε τον Οκτώβριο του 2018 ο φωτοειδησεογράφος Πίτερ Τεν Χούπεν, ακολουθώντας οικογένειες από την Ονδούρα που εντάχθηκαν σ” ένα από τα «καραβάνια» που κινούνταν προς τις ΗΠΑ.

Αυτές οι φωτογραφίες αναδίνουν «μια αίσθηση αξιοπρέπειας», παρατήρησε μέλος της κριτικής επιτροπής.

Φέτος οι κριτές επέλεξαν ανάμεσα σε 78.800 φωτογραφίες που τράβηξαν πάνω από 4.730 φωτογράφοι και φωτοειδησεογράφοι από όλο τον κόσμο, σύμφωνα με τους οργανωτές.

Τρεις φωτογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου τιμήθηκαν σε διάφορες κατηγορίες.

Ο Τζον Βέσελς, που έχει έδρα την Κινσάσα, κατέλαβε τη δεύτερη και την τρίτη θέση στην κατηγορία General News Stories («γενικά φωτορεπορτάζ»), αντιστοίχως για μια σειρά φωτογραφιών που τράβηξε στις εκλογές στη ΛΔ Κονγκό και κατά τη δέκατη επιδημία του ιού Έμπολα στη ΛΔ Κονγκό.

Οι Μπρένταν Σμαλάουσκι και Πέδρο Πάρδο κατέλαβαν ο καθένας την τρίτη θέση, αντίστοιχα για μια φωτογραφία του Ντόναλντ Τραμπ καθώς κράταγε από το μπράτσο τον Εμανουέλ Μακρόν και για ένα στιγμιότυπο που απαθανάτισε μετανάστες καθώς σκαρφάλωναν σε φράκτη στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού.

Πηγή: euronews.com
Κεντρική φώτο: ο πρίγκηπας Constantijn της Ολλανδίας (δεξιά) με τον φωτορεπόρτερ John Moore  (@Xinhua/Sylvia Lederer)

The post «Φωτογραφία της χρονιάς» η μικρή Γιανέλα που κλαίει appeared first on .

Η αγάπη μου για την φωτογραφία με κάνει πρώτα απ’ όλα να παρατηρώ. Πριν από το απλό για πολλούς κλικ, το μάτι πρέπει να έχει διαλέξει το ΤΙ και ο φωτογράφος να ξέρει το ΓΙΑΤΙ. Τότε όλα παίρνουν νόημα.
Η αγάπη μου για την φωτογραφία με υποχρεώνει με τον πιο όμορφο τρόπο να είμαι κοντά σε ερασιτέχνες και επαγγελματίες φωτογράφους. Να μαθαίνω βλέποντας την δική τους ματιά στα πράγματα, στην επικαιρότητα, στην μία και ανεπανάληπτη στιγμή που όλοι ψάχνουμε.

Η δουλειά του φωτογράφου Αλέξανδρου Μιχαηλίδη, τραβάει τα βλέμματα από την αμεσότητα του πρωτότυπου κάδρου αλλά και από το δυνατό συναίσθημα που απορρέει από αυτό.
Το πολιτικό και κοινωνικό ρεπορτάζ είναι δύσκολο, ανταγωνιστικό και πολλές φορές σκληρό. Τόσο στις συνθήκες όσο και στις εικόνες που αντικρίζουν οι επαγγελματίες φωτογράφοι.

Σήμερα με μεγάλη χαρά φιλοξενούμε στο Newsville τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη, έναν εξαιρετικό νέο Έλληνα φωτογράφο, ο οποίος άφησε την Αθήνα και εγκαταστάθηκε μόνιμα στις Βρυξέλλες.
Η φωτογράφιση έγινε κοντά στα ευρωπαϊκά όργανα αλλά η κουβέντα μας έγινε σε ένα κοινό απολαυστικό φωτογραφικό δίωρο με την ευκαιρία του Tattoo Convention στο Tour et Taxis.

Αλέξανδρε σε καλωσορίζουμε και επίσημα στις Βρυξέλλες.

Πόσο διαφορετική είναι για σένα η φωτογραφική πραγματικότητα που προσφέρει η πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από αυτή της ελληνικής πρωτεύουσας;

Πολύ μεγάλη. Είναι άλλοι οι ρυθμοί της ζωής, είναι διαφορετικοί οι ρυθμοί της πόλης και των γεγονότων που συμβαίνουν σ’ αυτήν.

Πως θα παρουσίαζες με λίγα λόγια το SOOC και ποιο θα έλεγες πως είναι το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχετε έναντι άλλων πρακτορείων;

Το SOOC είναι μια κολεκτίβα, μια ομάδα πέντε ανθρώπων και πάνω απ όλα φίλων και συνεργατών, που προσπαθούν μέσα από τη δουλειά τους να δώσουν κάτι διαφορετικό στον κόσμο, στον χώρο του φωτορεπορτάζ και της ενημέρωσης.

Το SOOC, όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό, γεννήθηκε μέσα από την κρίση και την κρίση των media που περνάει ο χώρος στην Ελλάδα. Μέσα από αυτό το προσπάθησαν στην αρχή τέσσερις και μετά πέντε άνθρωποι, να ενωθούν και κάνουν κάτι που τους άρεσε με όποιο ρίσκο κι αν είχε αυτό το πράγμα. Ήθελαν να σπάσουν τους κανόνες, στον τρόπο που φωτογραφίζουμε και στον τρόπο που “βλέπουμε” τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας, ακόμη και στο θέμα το εμπορικό, στο θέμα των πωλήσεων.

Πολιτικό, κοινωνικό ρεπορτάζ: Ποιο είναι το θεματικό πλαίσιο που ορίζει την επαγγελματική σου καθημερινότητα στις Βρυξέλλες;

Η καθημερινότητα. Όσο κι αν η λέξη καθημερινότητα συνδέεται με τη ρουτίνα και τη πλήξη από τις πρώτες μέρες μου που μένω μόνιμα στις Βρυξέλλες, ανακάλυψα ότι κάθε μέρα είναι διαφορετική κι εδώ.

Υπάρχουν πράγματα που συμβαίνουν που μπορεί να είναι έκτακτα, που μπορεί να έχουν να κάνουν με το θεσμικό Ευρωπαϊκό ρεπορτάζ που είναι και τα πιο “κλισέ” κομμάτια, αλλά είναι μια ζωντανή πόλη, ένας ζωντανός οργανισμός, μια κοινωνία που πάντα θα γίνονται πράγματα. Δεν είναι μια βαρετή πόλη και  τόσο βαρετό το ρεπορτάζ όσο νομίζει ο κόσμος.

Νοέμβρης 2015, 24ωρη γενική απεργία

Οι πολύ δυνατές φωτογραφίες ή και βίντεο που συχνά τραβούν την προσοχή μας  έχουν σχέση με τη βία. Είναι αλήθεια πως μπορεί πιο εύκολα να πουλήσει μια τέτοια φωτογραφία ή απλά είναι ένα χαρακτηριστικό της περιόδου που διανύουμε;

Προβληματίζομαι. Πουλάνε οι φωτογραφίες με τη βία. Πουλάνε οι φωτογραφίες που σοκάρουν αλλά από ένα σημείο και μετά ο κόσμος παθαίνει ανοσία πάνω σε αυτό το θέμα και αρχίζει να ζει και να γίνεται συνήθεια αυτό το πράγμα. Και αυτό όμως έχει κάποια όρια, γιατί αυτό το βίαιο πρέπει ταυτόχρονα να είναι και εύπεπτο.

Για παράδειγμα κάποιος που θα ανοίξει την εφημερίδα το πρωί, στο πρωτοσέλιδο στο πρωινό του δεν μπορεί να δει πτώματα και διαμελισμένα σώματα. Υπάρχει ένα όριο, αλλά είναι χαρακτηριστικό όλων των εποχών και πάντα ο κόσμος διψούσε για περισσότερη βία.

Ποια είναι τα αγαπημένα σου φωτογραφικά θέματα μέσα στην επαγγελματική σου καθημερινότητα και ποια έξω από αυτή;

Στην επαγγελματική μου καθημερινότητα,μου αρέσει να φωτογραφίζω θέματα που αφορούν τον “έξω κόσμο” , τα θέματα εντός κτιρίων δεν είναι και τα αγαπημένα μου. Αυτά μπορεί να είναι σε ένα δρόμο, στην αγορά, σε ένα πάρκο, σε έναν έρημο δρόμο. Επίσης αυτά μπορεί είναι επεισόδια, θέματα τα οποία σχετίζονται και αυτά με το δρόμο.

Έξω από αυτή, τα θέματά μου πάλι, επειδή αγαπώ την φωτογραφία, σχετίζονται με την καθημερινότητα, την καθημερινή ζωή, πώς εξελίσσεται, κάθε άνθρωπος, κάθε κοινωνία, μέσα σ’ αυτήν.

Αύγουστος 2015, πρόσφυγες στον Πειραιά.

Ποια είναι τα στοιχεία μίας καλής φωτογραφίας;

Να είναι δυνατή, να έχει καλό κάδρο, να είναι όλα έτσι, άρτια τοποθετημένα, “ζυγισμένα, στοιχισμένα”. Δε μπορώ τη βαβούρα μέσα στη φωτογραφία. Θέλω να είναι στο πιάτο όλα, η πληροφορία. Θέλω να δω τη φωτογραφία και να καταλάβω τι είναι, πού είναι , πώς είναι και πότε είναι.

Αυτό που λένε «μια φωτογραφία 1000 λέξεις», είναι αυτά τα πράγματα, αυτό νομίζω είναι που κάνει καλή μια φωτογραφία.

Θα μπορούσες να συνοψίσεις σε λίγες φράσεις τους λόγους που σε οδήγησαν να γίνεις επαγγελματίας φωτογράφος;

Για δύο λόγους. Ο ένας είναι η αγάπη μου για τη φωτογραφία. Αν και την ανακάλυψα σε μεγάλη ηλικία, δηλαδή δεν είμαι το παιδί που του έφερε ο μπαμπάς του μια φωτογραφική μηχανή και τραβούσε από τα 8 του. Ξεκίνησα αρκετά μεγάλος. Νομίζω ότι ήταν μια ώριμη σκέψη, αυτή η απόφαση,  η αγάπη μου και το τι ακολούθησε μετά.

Ένας δεύτερος λόγος που ακολούθησα το φωτορεπορτάζ, είναι που μου άρεσε από μικρός, από πάντα. Μου άρεσαν πάρα πολύ οι ειδήσεις, να βλέπω να ακούω και να διαβάζω, ειδήσεις παντού. Ήθελα να είμαι πάρα πολύ εκεί που γεννιούνται οι ειδήσεις. Αυτό έχει και θετικά και αρνητικά στοιχεία. Είναι πολύ ωραίο το να βλέπεις πώς εξελίσσεται ένα γεγονός. Αλλά από την άλλη και στις μέρες μας και πάντοτε, είναι άλλο το πώς παρουσιάζεται ένα γεγονός, τελικά. Αυτό είναι ένα μελαγχολικό κομμάτι, μπορεί και να σε εκνευρίσει κιόλας.

Πέρα από την υποκειμενικότητα της κρίσης μίας φωτογραφίας ή ενός φωτογραφικού έργου στο σύνολο του ποια πιστεύεις πως είναι τα αντικειμενικά χαρακτηριστικά ενός επιτυχημένου φωτογράφου;

Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Δεν μπορείς να είσαι αντικειμενικός. Δεν υπάρχουν χαρακτηριστικά επιτυχημένου φωτογράφου, ο καλός φωτογράφος φαίνεται από την πορεία του μέσα στο χρόνο και το έργο που αφήνει.

Οκτώβρης 2015, Τούρκοι Σιίτες κατά την εορτή της Ashura.

Ποια είναι η σχέση σου με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και με ποιο τρόπο επηρεάζουν την αμεσότητα στην ενημέρωσή μας σήμερα;

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένα εργαλείο το οποίο θέλει πολύ λεπτούς χειρισμούς. Όμως, είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο, γιατί μέσα από αυτό χτίζεις τη δημόσια εικόνα σου.

Επειδή πια οι φωτογραφίες σου και ότι κάνεις ότι κάνεις είναι προσβάσιμο από παντού μέσω ίντερνετ, είναι ένα μεγάλο όπλο στις μέρες μας, που παλιότερα ίσως να μην υπήρχε. Υπάρχουν πάρα πολλοί φωτογράφοι που έγιναν γνωστοί κι αυτό ήταν ένα μέσο μέσα από το οποίο μπόρεσαν να αναδείξουν τη δουλειά τους σε όλον τον κόσμο.

Ποιους φωτογράφους είχες ή έχεις ως πρότυπα;

Δεν έχω φωτογράφους πρότυπα, έχω φωτογράφους που μου αρέσουν. Δε μπορείς να πεις ότι θέλω να γίνω ο Robert Capa. Έχω αγαπημένους φωτογράφους που μου αρέσουν οι φωτογραφίες τους και η δουλειά τους.

Κάποιους από αυτούς τους γνωρίζω προσωπικά και άλλους που θα ήθελα να έχω την ευκαιρία να τους γνωρίσω. Ara Güler, James Nachtwey, Henri Cartier-Bresson, Γιάννης Κολεσίδης, Άγγελος Τζωρτζίνης και Άρης Μεσσίνης.

Ποιες φωτογραφικές σου εμπειρίες έχουν αποτυπωθεί ως οι πιο ξεχωριστές μέχρι σήμερα και γιατί;

Εντάξει, όλα τα σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν νομίζω όσους ήταν στην Ελλάδα τουλάχιστον από το 2008 μέχρι σήμερα, όπως η δολοφονία του Γρηγορόπουλου, που ήταν από τα πρώτα μεγάλα γεγονότα που φωτογράφισα. Οι μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις του 2012 κυρίως, τα Special Olympics που είχαν γίνει στην Αθήνα και μέχρι το πολύ πρόσφατο δημοψήφισμα που έγινε στην Ελλάδα και τα Capital controls, όλο αυτό το τύπου “Grexit”. Μαζί και γεγονότα που δε θεωρεί κάποιος μεγάλα, αλλά εμένα μου άφησαν πράγματα.

Το 2013 στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία και στις δύο τις εκλογικές αναμετρήσεις που είχα πάει , η επίσκεψη του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, το τρομοκρατικό χτύπημα του 2016 στις Βρυξέλλες. Για μένα η λέξη “εμπειρία” είναι αυτό που νιώθω όταν έχει γίνει ένα μεγάλο γεγονός και ήμουν εκεί να το καταγράψω.

Πρωτομαγιά 2014, Κωνσταντινούπολη

Πως θα συμβούλευες έναν νέο άνθρωπο που θα ήθελε να ακολουθήσει τον δικό σου επαγγελματικό δρόμο;

Θα τον συμβούλευα απλά να τον ακολουθήσει, τίποτε άλλο. Να έχει πολύ πείσμα και υπομονή, να μη τα βάζει κάτω και αν είναι κάτι που πραγματικά το θέλει τόσο πολύ, να μην ακούει τους γύρω του.

Αν είσαι εργατικός και επιμένεις και είσαι καλός στη δουλειά σου, κάποτε θα ανταμειφθείς από αυτό. Κανείς δε μπήκε στη φωτογραφία από μας για να γίνει πλούσιος. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος που θέλει να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, ξέρει ότι δεν είναι στρωμένος με τριαντάφυλλα, ούτε εύκολος είναι.

Έχει πολλές δυσκολίες όπως το κάθε -ας το πούμε- επάγγελμα, γιατί εγώ μεν θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία, αλλά δεν το θεωρώ επάγγελμα. Κάνω αυτό που μου αρέσει, με όποιο κόστος.

Μοιράσου μαζί μας ένα επαγγελματικό όνειρο.

Δεν έχω κάποιο όνειρο να μοιραστώ. Βλέπω την κάθε μέρα σαν μια καινούργια πρόκληση και πρόσκληση. Σε κάθε θέμα που θα πάω, να βγάλω ωραίες εικόνες, που θα ευχαριστούν  εμένα και τον κόσμο που θα τις δει, θα τις μοιραστεί, μέσα από τα Μέσα.

Δεν έχω φιλοδοξίες και τέτοια πράγματα – με ενδιαφέρει να είμαι καλός στη δουλειά μου, να έχω την υγεία μου και οι άνθρωποι που με στηρίζουν και είναι δίπλα μου. Με ενδιαφέρει να πατάω στα πόδια μου και να μπορώ να ανταποκριθώ στις καθημερινές προκλήσεις.

Photo credit: Oleg Degtiarov / Newsville.be

Τον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη και την δουλειά του, μπορείτε να την ακολουθήσετε:

Στην προσωπική του ιστοσελίδα 

Στην σελίδα του στο Facebook 

Στο τουίτερ 

Και φυσικά στο instagram 

The post Ο φωτογράφος Αλέξανδρος Μιχαηλίδης στο φακό του Newsville.be appeared first on .