Ένας στους τέσσερις κοντά στη φτώχεια
Το 2024, περίπου 23% των κατοίκων των Βρυξελλών βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο φτώχειας, ποσοστό αισθητά υψηλότερο σε σχέση με τη Φλάνδρα και τη Βαλλονία. Αν και το ποσοστό αυτό εμφανίζεται ελαφρώς μειωμένο σε σχέση με το 2023, οι ειδικοί τονίζουν ότι η διαφορά αυτή δεν είναι ουσιαστική, καθώς άλλοι δείκτες –όπως το κόστος ζωής και οι βασικές δαπάνες– δείχνουν σαφή επιδείνωση των συνθηκών.

Μεγάλες ανισότητες μεταξύ δήμων
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν εξετάζεται σε τοπικό επίπεδο. Στις Βρυξέλλες, οι οικονομικές διαφορές μεταξύ των δήμων είναι τεράστιες, με έξι από τους δέκα πιο φτωχούς δήμους του Βελγίου να βρίσκονται εντός της μητροπολιτικής περιοχής, όπως το Saint-Josse, το Μολενμπέκ και το Άντερλεχτ. Η ανισότητα δεν είναι απλώς στατιστική· αντικατοπτρίζεται στην καθημερινότητα των κατοίκων.

Αύξηση των δικαιούχων κοινωνικής βοήθειας
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία είναι η αύξηση των πολιτών που εξαρτώνται από το εισόδημα κοινωνικής ένταξης. Στις αρχές του 2025, περισσότεροι από 47.000 κάτοικοι λάμβαναν αυτό το βοήθημα, αριθμός που ενδέχεται σύντομα να ξεπεράσει ακόμη και τους καταγεγραμμένους ανέργους. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται και με τις πρόσφατες αλλαγές στο σύστημα επιδομάτων ανεργίας.

Αόρατες πληθυσμιακές ομάδες και ακραία φτώχεια
Πέρα από τα επίσημα στοιχεία, υπάρχει και μια «αόρατη» πραγματικότητα. Εκτιμάται ότι πάνω από 50.000 άνθρωποι χωρίς χαρτιά ζουν στις Βρυξέλλες, δηλαδή περίπου το 4% του πληθυσμού. Παράλληλα, η έλλειψη στέγης αυξάνεται σημαντικά, με σχεδόν 10.000 ανθρώπους να καταγράφονται ως άστεγοι ή σε επισφαλείς συνθήκες στέγασης.

Κατοικία: το μεγαλύτερο βάρος
Το κόστος στέγασης αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες πίεσης. Τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά διαθέτουν πάνω από το 50% του εισοδήματός τους για ενοίκιο, με αποτέλεσμα να απομένουν ελάχιστοι πόροι για βασικές ανάγκες. Την ίδια στιγμή, ένα σημαντικό ποσοστό κατοικιών χαρακτηρίζεται ακατάλληλο ή υπερπλήρες, γεγονός που επιβαρύνει περαιτέρω την ποιότητα ζωής.

Ψυχική υγεία σε κρίση
Η κοινωνική πίεση έχει άμεσο αντίκτυπο και στην ψυχική υγεία. Σήμερα, σχεδόν ένας στους πέντε κατοίκους παρουσιάζει συμπτώματα άγχους ή κατάθλιψης, με τους νέους και τα άτομα σε οικονομική δυσκολία να πλήττονται περισσότερο. Η κατάσταση αυτή αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για το κοινωνικό σύστημα της πόλης.

Bruxelles sous tension : la pauvreté s’installe durablement dans la capitale
Le baromètre social 2025 met en lumière une réalité marquée par les inégalités et la précarité croissante

À Bruxelles, les derniers indicateurs sociaux dressent un constat préoccupant. Le baromètre social 2025 confirme que la précarité continue de s’étendre dans la capitale belge, touchant des publics toujours plus larges. L’analyse menée par les services spécialisés de la Région montre une accumulation de difficultés liées au logement, aux revenus et à la santé mentale.

Une part importante de la population fragilisée
Près d’un quart des habitants vit aujourd’hui sous la menace de la pauvreté, un niveau nettement supérieur à celui observé dans les autres régions du pays. Même si certaines variations apparaissent d’une année à l’autre, les experts soulignent que la tendance globale reste négative, notamment en raison de l’augmentation du coût de la vie.

Des écarts frappants entre quartiers
La réalité sociale bruxelloise est profondément marquée par des disparités territoriales. Certains quartiers concentrent des niveaux de revenus très faibles, plaçant la capitale parmi les zones les plus inégalitaires de Belgique. Cette fragmentation sociale se traduit par des conditions de vie très contrastées selon les communes.

Le recours à l’aide sociale en forte progression
Le nombre de bénéficiaires du revenu d’intégration ne cesse d’augmenter. Bruxelles en compte désormais plus que certaines régions plus peuplées, et la tendance reste à la hausse. Les réformes récentes du système d’allocations contribuent à accentuer cette dynamique.

Une précarité parfois invisible mais bien réelle
Au-delà des statistiques officielles, une partie de la population échappe aux radars. Des dizaines de milliers de personnes en situation irrégulière vivent dans la capitale, souvent dans des conditions très difficiles. Par ailleurs, le nombre de personnes sans logement stable continue de progresser rapidement.

Le poids du logement et ses conséquences
Le coût du logement constitue l’un des principaux facteurs d’appauvrissement. Pour les ménages les plus modestes, il absorbe une part considérable des revenus, laissant peu de marge pour les autres dépenses essentielles. À cela s’ajoutent des problèmes de qualité et de surpopulation des habitations.

Une santé mentale fragilisée
Enfin, la dimension psychologique de cette crise ne peut être ignorée. Une proportion importante de Bruxellois souffre aujourd’hui de troubles liés au stress et à l’anxiété. Les jeunes et les personnes en situation précaire apparaissent comme les plus exposés, révélant une urgence sociale qui dépasse largement les seuls indicateurs économiques.

The post Βρυξέλλες σε πίεση: Η φτώχεια εντείνεται και αποτυπώνεται σε αριθμούς appeared first on .

Τα δεδομένα περιλαμβάνονται στην ετήσια κοινωνικοοικονομική επισκόπηση του οργανισμού, η οποία αποτυπώνει δείκτες που αφορούν την οικονομία, την κοινωνία και το περιβάλλον στην Περιφέρεια των Βρυξελλών. Τα ευρήματα επιβεβαιώνουν μια εικόνα που παραμένει σταθερή εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες.

Μια πόλη με έντονες κοινωνικές ανισότητες

Ενώ το νοτιοανατολικό τμήμα της πρωτεύουσας — με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις περιοχές Woluwe, Auderghem και Uccle — διατηρεί σχετικά υψηλά επίπεδα ευημερίας, η λεγόμενη «φτωχή ημισέληνος» γύρω από το κέντρο της πόλης εξακολουθεί να αντιμετωπίζει χρόνια φτώχεια. Ιδιαίτερα επιβαρυμένες εμφανίζονται η ζώνη του καναλιού, τμήματα του Schaerbeek και ο δήμος Saint-Josse.

Ο δείκτης BIM και η έκταση της φτώχειας

Ως βασικό δείκτη φτώχειας, οι στατιστικολόγοι χρησιμοποιούν τον αριθμό των κατοίκων που διαθέτουν καθεστώς BIM, δηλαδή δικαίωμα σε προνομιακή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με μειωμένες εισφορές. Το καθεστώς αυτό αφορά αποκλειστικά άτομα με χαμηλά εισοδήματα.

Στις Βρυξέλλες, 352.839 κάτοικοι, ποσοστό 27,5% του πληθυσμού, εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία. Το αντίστοιχο ποσοστό είναι σημαντικά χαμηλότερο στη Φλάνδρα (15,4%) και στη Βαλλονία (20,6%).

Το ποσοστό αυτό ευθυγραμμίζεται με τα αποτελέσματα ευρωπαϊκής έρευνας, σύμφωνα με την οποία περίπου το 27% των νοικοκυριών στις Βρυξέλλες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

Κίνδυνος φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού

Ακόμη πιο ανησυχητικά είναι τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας του Βελγίου (Statbel), σύμφωνα με τα οποία το 37,5% των κατοίκων της πρωτεύουσας βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται σε 12,9% στη Φλάνδρα και 21,8% στη Βαλλονία, ενώ ο εθνικός μέσος όρος διαμορφώνεται στο 18,3%.

Περιοχές με πλειοψηφία φτωχών κατοίκων

Η έκθεση του BISA επισημαίνει ότι σε πέντε συνοικίες των Βρυξελλών, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους λαμβάνουν αυξημένα κοινωνικά επιδόματα μέσω του CPAS/OCMW, γεγονός που τις κατατάσσει στις πλέον ευάλωτες κοινωνικά περιοχές.

Πρόκειται για:

• δύο περιοχές του Cureghem (γύρω από την Κτηνιατρική Σχολή – 50% και το Parc de la Rosée – 54%),

• τo Marolles (53%),

• το κέντρο του Molenbeek (56%),

• και την περιοχή Gare de l’Ouest (57%).

Οι επιπτώσεις της μεταρρύθμισης στα επιδόματα ανεργίας

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και η επικείμενη μείωση των επιδομάτων ανεργίας για όσους παραμένουν χωρίς εργασία για πάνω από δύο χρόνια. Σύμφωνα με το BISA, το μέτρο αυτό αναμένεται να οδηγήσει περίπου 40.000 κατοίκους των Βρυξελλών στην απώλεια του επιδόματος ανεργίας και, κατ’ επέκταση, στην προσφυγή στο CPAS/OCMW για οικονομική στήριξη.

Ο αντίκτυπος της μεταρρύθμισης εκτιμάται ότι θα είναι δυσανάλογα μεγαλύτερος για τις Βρυξέλλες, καθώς το ποσοστό ανεργίας στην πρωτεύουσα ανέρχεται στο 15%, έναντι μόλις 6% στη Φλάνδρα, ενώ παράλληλα καταγράφεται υψηλός αριθμός μακροχρόνια ανέργων.

Όπως επισημαίνει το Ινστιτούτο, «η μεταρρύθμιση θα έχει καθοδική επίδραση στα κοινωνικά επιδόματα των κατοίκων των Βρυξελλών», καθώς τόσο τα νέα επιδόματα ανεργίας μετά τους έξι μήνες όσο και το εισόδημα κοινωνικής ένταξης που θα αντικαθιστά τα παλαιότερα επιδόματα, θα είναι κατά μέσο όρο χαμηλότερα.

Έντονες ανισότητες ακόμη και εντός της πόλης

Η κοινωνική ανισότητα αποτυπώνεται και στις τεράστιες διαφορές στο ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης μεταξύ των δήμων της πρωτεύουσας. Στον εύπορο δήμο Woluwe-Saint-Pierre, λιγότερο από 1,3% των κατοίκων λαμβάνει εισόδημα κοινωνικής ένταξης. Αντίθετα, το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 10% στο Saint-Josse και στο 11,4% στο Molenbeek.

La pauvreté en hausse à Bruxelles

La situation sociale à Bruxelles continue de se dégrader, selon les derniers chiffres publiés par l’Institut bruxellois de Statistique et d’Analyse (BISA/IBSA). Environ 27 % de la population de la capitale vit aujourd’hui dans des conditions de pauvreté, tandis que les zones géographiques les plus touchées par la précarité ne cessent de s’étendre.

Ces données figurent dans la revue socio-économique annuelle de l’institut, qui analyse les principaux indicateurs économiques, sociaux et environnementaux de la Région de Bruxelles-Capitale. Les constats confirment une réalité bien ancrée depuis au moins vingt ans.

Une ville marquée par de fortes inégalités sociales

Alors que le sud-est de la Région — notamment les Woluwe, Auderghem et Uccle — demeure relativement aisé, le « croissant pauvre » autour du centre-ville reste confronté à une pauvreté persistante. La zone du canal, certaines parties de Schaerbeek et la commune de Saint-Josse figurent parmi les secteurs les plus fragilisés.

Le statut BIM comme indicateur de pauvreté

Pour mesurer l’ampleur de la pauvreté, les statisticiens s’appuient sur le nombre de personnes bénéficiant du statut BIM, qui donne accès à des soins de santé à tarifs préférentiels. Ce statut est réservé aux résidents à faibles revenus.

À Bruxelles, 352 839 personnes, soit 27,5 % de la population, bénéficient de ce régime. À titre de comparaison, ce taux s’élève à 15,4 % en Flandre et à 20,6 % en Wallonie.

Ces chiffres concordent avec ceux d’une enquête européenne, selon laquelle environ 27 % des ménages bruxellois vivent sous le seuil de pauvreté.

Risque de pauvreté et d’exclusion sociale

Les données publiées par Statbel, l’office belge de statistique, sont encore plus préoccupantes : 37,5 % des habitants de Bruxelles sont exposés au risque de pauvreté ou d’exclusion sociale. Ce pourcentage est nettement inférieur en Flandre (12,9 %) et en Wallonie (21,8 %), tandis que la moyenne nationale s’établit à 18,3 %.

Des quartiers où la pauvreté est majoritaire

Le rapport du BISA souligne que dans cinq quartiers de la capitale, plus de la moitié des habitants bénéficient d’allocations sociales majorées accordées par le CPAS/OCMW, signe d’une précarité structurelle.

Il s’agit de :

• deux zones de Cureghem (autour de l’École vétérinaire – 50 %, et du Parc de la Rosée – 54 %),

• les Marolles (53 %),

• le centre de Molenbeek (56 %),

• et le secteur de la Gare de l’Ouest (57 %).

La réforme des allocations de chômage sous surveillance

Le BISA attire également l’attention sur les conséquences de la réduction des allocations de chômage pour les personnes sans emploi depuis plus de deux ans. Cette réforme devrait conduire environ 40 000 Bruxellois à perdre leur droit aux allocations et à se tourner vers le CPAS/OCMW pour obtenir une aide financière.

L’impact de cette mesure sera plus marqué à Bruxelles que dans les autres régions du pays, en raison d’un taux de chômage de 15 %, contre seulement 6 % en Flandre, et d’une proportion élevée de chômeurs de longue durée.

Selon l’institut, « la réforme aura un effet à la baisse sur les prestations sociales des habitants de Bruxelles ». Les nouvelles allocations de chômage après six mois seront inférieures en moyenne, tout comme le revenu d’intégration susceptible de remplacer les allocations perdues.

De profondes disparités au sein même de la capitale

Enfin, le rapport met en évidence de fortes disparités en matière de revenus de subsistance entre les communes bruxelloises. À Woluwe-Saint-Pierre, commune parmi les plus aisées, moins de 1,3 % des habitants perçoivent un revenu d’intégration. Ce taux grimpe à 10 % à Saint-Josse et atteint 11,4 % à Molenbeek.

The post Σε ανοδική πορεία η φτώχεια στις Βρυξέλλες appeared first on .

Στην κορυφή των πιο ευάλωτων δήμων βρίσκονται οι γνωστοί «πυρήνες φτώχειας» της Πρωτεύουσας: Saint-Josse-ten-Noode (33%), Molenbeek-Saint-Jean (31,2%), Anderlecht (28%), Koekelberg (26,2%) και Schaerbeek (26,1%). Σε επίπεδο ευρύτερης πόλης, ο κίνδυνος φτώχειας στις Βρυξέλλες αγγίζει το 24,6%, ενώ άλλοι δήμοι – τόσο της πρωτεύουσας, όσο και γειτονικοί – καταγράφουν σημαντικές διαφοροποιήσεις: Saint-Gilles 23,9%, Evere 19,7%, Uccle 13,8%, Sint-Pieters-Woluwe 9,3%, Vilvoorde 10%, Wezembeek-Oppem 6,9%.

Αντίθετα, οι περιοχές με τον χαμηλότερο κίνδυνο φτώχειας βρίσκονται όλες στη Φλάνδρα: Zemst (3,4%), Gammerages (3,4%), Horebeke (3,5%), Rotselaar (3,5%) και Herne (3,5%). Στο άλλο άκρο του φάσματος, το χαμηλότερο διάμεσο εισόδημα καταγράφεται στο Saint-Josse-ten-Noode (20.815 ευρώ), ενώ ακολουθούν Farciennes, Charleroi, Liège και Dison.

Στον αντίποδα, η λίστα με τα υψηλότερα εισοδήματα παρουσιάζει μια εντυπωσιακή συγκέντρωση στη βελγική επαρχία Λουξεμβούργου: επτά δήμοι της βρίσκονται στην κορυφή — ένα φαινόμενο που εξηγείται κυρίως από την εγγύτητά τους στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, όπου χιλιάδες Βέλγοι εργάζονται και αμείβονται με σαφώς υψηλότερους μισθούς. Το Top 10 συμπληρώνουν τρεις φλαμανδικοίο δήμοι: Kraainem, De Pinte και Oud-Heverlee.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο καθορισμός του «εθνικού ορίου φτώχειας» βασίζεται στο 60% του διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος των βελγικών νοικοκυριών. Αυτό το εισόδημα περιλαμβάνει τόσο φορολογητέα όσο και μη φορολογητέα ποσά: επαγγελματικές απολαβές, κοινωνικές παροχές, συντάξεις, εισοδήματα από ακίνητα, αλλά και οικογενειακά επιδόματα ή εισοδήματα από κεφάλαιο. Πρόκειται για έναν δείκτη σχετικό, που αλλάζει ανάλογα με την οικονομική εξέλιξη του μέσου νοικοκυριού στη χώρα.

Η νέα χαρτογράφηση της Statbel επιβεβαιώνει τις ήδη γνωστές ανισότητες, αλλά αποτυπώνει επίσης τους βαθύτερους κοινωνικούς συσχετισμούς ανάμεσα στην πρωτεύουσα, τη Βαλλονία και τη Φλάνδρα. Οι διαφοροποιήσεις αυτές συνεχίζουν να θέτουν επιτακτικά ζητήματα κοινωνικής πολιτικής σε μια περίοδο όπου τα εισοδηματικά χάσματα διευρύνονται.

La géographie contrastée de la pauvreté en Belgique

Bruxelles et la Wallonie en première ligne, la Flandre largement épargnée

Les chiffres récemment publiés par Statbel dressent une carte de la pauvreté qui révèle de profonds contrastes entre les régions belges. La Région de Bruxelles-Capitale concentre la plupart des communes où le risque de pauvreté est le plus élevé, tandis que la Flandre occupe presque entièrement le bas du tableau.

À Bruxelles, plusieurs communes affichent des taux particulièrement préoccupants. Saint-Josse-ten-Noode dépasse les 33%, suivie de près par Molenbeek-Saint-Jean (31,2%) et Anderlecht (28%). D’autres communes illustrent la diversité socio-économique de la capitale : Saint-Gilles (23,9%), Evere (19,7%), Uccle (13,8%), ou encore Wezembeek-Oppem (6,9%) et Sint-Pieters-Woluwe (9,3%). En moyenne, le risque de pauvreté pour l’ensemble de Bruxelles atteint 24,6%.

En Flandre, la situation est radicalement différente. Les communes présentant les risques les plus faibles — Zemst, Gammerages, Horebeke, Rotselaar ou Herne — affichent toutes des taux avoisinant les 3 à 3,5%, illustrant un paysage économique plus stable et plus homogène.

L’analyse des revenus médians souligne un autre contraste frappant. Sept communes de la province du Luxembourg figurent parmi les localités les plus aisées du pays, un phénomène étroitement lié à la proximité du Grand-Duché, où de nombreux habitants bénéficient de salaires nettement supérieurs. Kraainem, De Pinte et Oud-Heverlee complètent ce groupe de tête.

À l’opposé, on retrouve dix communes francophones — dont six à Bruxelles — regroupant les revenus médians les plus bas. Saint-Josse-ten-Noode occupe une nouvelle fois la dernière place, avec un revenu médian d’à peine 20.815 euros, suivie par Farciennes, Charleroi, Liège et Dison.

Le seuil de pauvreté en Belgique est défini comme 60% du revenu médian des ménages, calculé sur la base des revenus disponibles — salaires, allocations, pensions, revenus locatifs ou du capital. Ce seuil varie donc en fonction de l’évolution générale des revenus dans le pays, ce qui en fait un indicateur dynamique plutôt qu’une ligne fixe.

En réunissant ces données, Statbel met en lumière un paysage social fragmenté, où les différences régionales s’expriment avec une clarté croissante. Entre Bruxelles confrontée à de lourdes difficultés structurelles, la Wallonie en transition et une Flandre plus stable, la lutte contre la pauvreté s’annonce comme l’un des défis majeurs des années à venir.

The post Ο χάρτης της φτώχειας στο Βέλγιο appeared first on .

Η Statbel βασίζεται στα ίδια τρία κριτήρια που χρησιμοποιεί και η Eurostat για τη μέτρηση του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού: χρηματική φτώχεια, χαμηλή ένταση εργασίας και σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση. Κάθε Βέλγος που πληροί τουλάχιστον ένα από αυτά τα κριτήρια θεωρείται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο.

Για τη χρηματική φτώχεια, λαμβάνεται υπόψη το μηνιαίο εισόδημα: το όριο έχει καθοριστεί στα 1.522 ευρώ για ένα άτομο και στα 3.197 ευρώ για δύο ενήλικες με δύο παιδιά. Περίπου το 11,4% των Βέλγων δεν ξεπερνά αυτό το όριο, ενώ στις Βρυξέλλες το ποσοστό φτάνει το 26,3%. Αντίθετα, στη Δυτική Φλάνδρα εντοπίζεται το χαμηλότερο ποσοστό, με μόλις 5,7% να ζουν κάτω από το όριο.

Ένα νοικοκυριό θεωρείται ότι έχει χαμηλή ένταση εργασίας όταν οι ενήλικες σε ηλικία εργασίας έχουν εργαστεί λιγότερο από το 20% του δυναμικού χρόνου εργασίας τους τον τελευταίο χρόνο. Σε εθνικό επίπεδο, 11,4% των νοικοκυριών εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, με τις Βρυξέλλες να καταγράφουν το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό (20,2%), μετά την επαρχία Hainaut στη Βαλλονία (20,6%).

Το τρίτο κριτήριο αφορά τη σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, που βασίζεται σε 13 δείκτες όπως η δυνατότητα πληρωμής λογαριασμών, η πρόσβαση σε επαρκή θέρμανση, η δυνατότητα για διακοπές, για ένα γεύμα με κρέας ή ισοδύναμο κάθε δύο μέρες, για ανανέωση ρούχων ή επίπλων, ή ακόμη και για μικρές εβδομαδιαίες προσωπικές δαπάνες. Όσοι δεν μπορούν να καλύψουν τουλάχιστον επτά από αυτά τα σημεία, θεωρούνται σε κίνδυνο φτώχειας. Συνολικά, 6,2% των Βέλγων εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, ποσοστό που φτάνει το 13,9% στην πρωτεύουσα.

Συνολικά, περίπου 2,1 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή ένας στους πέντε πολίτες, ζουν κάτω από το όριο φτώχειας σύμφωνα με τουλάχιστον έναν από τους δείκτες. Παρόλα αυτά, τα στοιχεία δείχνουν βελτίωση σε σχέση με το 2019: το συνολικό ποσοστό κινδύνου φτώχειας και αποκλεισμού μειώθηκε από 20% το 2019 σε 18,2% το 2025, ενώ η χρηματική φτώχεια έπεσε από 14,8% σε 11,8%, η σοβαρή στέρηση από 6,3% σε 6,2%, και η χαμηλή ένταση εργασίας από 12,8% σε 11,4%.

Οι περιφερειακές ανισότητες όμως παραμένουν έντονες. Στις Βρυξέλλες, 37,3% του πληθυσμού θεωρείται ευάλωτο στη φτώχεια ή τον αποκλεισμό· στη Φλάνδρα το ποσοστό μειώνεται στο 12,9%, ενώ στη Βαλλονία διαμορφώνεται στο 21,8%.

Πέρα από τις γεωγραφικές διαφορές, υπάρχουν και ισχυρές κοινωνικοοικονομικές αντιθέσεις. Οι μονογονεϊκές οικογένειες αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο κίνδυνο, με 38,3% να ζουν σε συνθήκες φτώχειας ή αποκλεισμού, ενώ τα ζευγάρια χωρίς παιδιά κάτω των 65 ετών έχουν το χαμηλότερο ποσοστό, μόλις 12%. Η εργασία παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο: 68,5% των ανέργων κινδυνεύουν από φτώχεια, έναντι 6,4% των εργαζόμενων.

Παρά τις θετικές τάσεις, το Βέλγιο εξακολουθεί να παρουσιάζει έντονες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες, που αποτυπώνονται τόσο στα εισοδήματα όσο και στις ευκαιρίες συμμετοχής στην κοινωνική ζωή.

Pauvreté en Belgique : les disparités derrière les chiffres

De fortes différences régionales et sociales malgré une légère amélioration globale

Selon les dernières données publiées par l’office national des statistiques Statbel, près d’un Belge sur cinq est « exposé au risque de pauvreté ou d’exclusion sociale ». Ce taux, établi à 18,3% au niveau national, cache d’importants écarts entre les régions : à Bruxelles, il atteint près de 40%, tandis qu’il reste bien plus faible en Flandre.

La Statbel s’appuie sur trois indicateurs, identiques à ceux d’Eurostat, pour mesurer ce risque : la pauvreté monétaire, la faible intensité de travail et la privation matérielle et sociale sévère. Toute personne répondant à au moins un de ces critères est considérée à risque.

Pour la pauvreté monétaire, l’analyse repose sur le revenu mensuel. Le seuil de pauvreté est fixé à 1.522 euros pour une personne seule et à 3.197 euros pour un couple avec deux enfants. En moyenne, 11,4% des Belges n’atteignent pas ce seuil, un chiffre qui grimpe à 26,3% à Bruxelles. La Flandre-Occidentale affiche, quant à elle, le taux le plus bas, avec 5,7% de sa population sous le seuil.

Un ménage est considéré comme ayant une faible intensité de travail lorsque les adultes en âge de travailler ont exercé une activité professionnelle pendant moins de 20% de leur potentiel de travail au cours des douze derniers mois. À l’échelle nationale, 11,4% des ménages entrent dans cette catégorie, avec Bruxelles en deuxième position (20,2%) juste derrière la province wallonne du Hainaut (20,6%).

Le troisième indicateur concerne la privation matérielle et sociale sévère, mesurée à travers 13 critères tels que la capacité à payer ses factures, chauffer correctement son logement, partir en vacances une fois par an, manger un repas avec viande, poisson ou équivalent végétarien tous les deux jours, remplacer des meubles ou vêtements usés, disposer d’une connexion internet ou pratiquer des activités de loisirs. Les personnes incapables de satisfaire au moins sept de ces critères sont considérées en situation de pauvreté. Au total, 6,2% des Belges se trouvent dans ce cas, et 13,9% à Bruxelles.

Environ 2,1 millions de personnes, soit un Belge sur cinq, vivent sous le seuil de pauvreté selon au moins un des trois indicateurs. Néanmoins, les chiffres montrent une amélioration notable depuis 2019 : le taux global de risque de pauvreté et d’exclusion sociale est passé de 20% en 2019 à 18,2% en 2025 ; la pauvreté monétaire de 14,8% à 11,8% ; la privation sévère de 6,3% à 6,2% ; et la faible intensité de travail de 12,8% à 11,4%.

Les écarts régionaux demeurent toutefois marqués. À Bruxelles, 37,3% des habitants sont vulnérables à la pauvreté ou à l’exclusion sociale, contre 12,9% en Flandre et 21,8% en Wallonie.

Au-delà des différences géographiques, les fractures sociales sont également notables : les familles monoparentales présentent le risque le plus élevé (38,3%), tandis que les couples sans enfants de moins de 65 ans affichent le plus faible (12%). Le statut professionnel joue un rôle déterminant : 68,5% des chômeurs sont menacés de pauvreté ou d’exclusion, contre seulement 6,4% des personnes actives.

Si la tendance générale reste légèrement positive, la Belgique continue de faire face à des inégalités structurelles profondes, qui soulignent les contrastes entre ses régions et les défis sociaux qui persistent.

The post Φτώχεια στο Βέλγιο: οι ανισότητες πίσω από τους αριθμούς appeared first on .

Σε εθνικό επίπεδο, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, καταγράφηκαν στη Ρουμανία (32%), στη Βουλγαρία (30%), στην Ισπανία (26,5%) και στην Ελλάδα (26,1%).

Σε περιφερειακό επίπεδο, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, καταγράφηκαν στις υπερπόντιες περιφέρειες της Γαλλίας, στη νότια Ιταλία και στην αγροτικές περιοχές της Ρουμανίας.

Το 2023, οι άνθρωποι που ζούσαν στις πρωτεύουσες ορισμένων χωρών της ΕΕ ήταν γενικά λιγότερο πιθανό να διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτή η διαφορά ήταν πιο έντονη στη Ρουμανία, όπου το εθνικό ποσοστό ήταν 32%, σε σύγκριση με μόλις 12,3% στο Βουκουρέστι. Ομοίως, στην Πολωνία, το εθνικό ποσοστό ήταν 16,3%, ενώ στην περιφέρεια της Βαρσοβίας ήταν μόνο 8,9%. Στην Κροατία, ο εθνικός δείκτης ήταν 20,7%, ενώ στο Ζάγκρεμπ ήταν 11,9%.

Η αντίθετη τάση παρατηρήθηκε στο Βέλγιο και την Αυστρία, όπου το ποσοστό των ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό στις περιφέρειες των Βρυξελλών (37,6%) και της Βιέννης (29,5%) ήταν σημαντικά υψηλότερο από τους εθνικούς μέσους όρους 18,6% και 17,7%, αντίστοιχα.

Στην Ελλάδα, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που βρίσκονται αντιμέτωπα με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, καταγράφηκαν το 2023 στην Πελοπόννησο (35,7%), στη Δυτική Ελλάδα (35,2%), στη Δυτική Μακεδονία (32,7%), στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (31,9%) και στο Βόρειο Αιγαίο (30,4%). Στην Αττική το αντίστοιχο ποσοστό ήταν στο 22,7%.

The post Eurostat: Σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού το 21,4% του πληθυσμού στην ΕΕ appeared first on .

Λίγο περισσότερο από το 3% των Βέλγων ζουν σε ένα νοικοκυριό του οποίου το συνολικό διαθέσιμο εισόδημα είναι κάτω από το όριο της φτώχειας. «Θεωρούνται ομάδα που κινδυνεύει από οικονομική φτώχεια», επισημαίνει η Statbel. Επιπλέον, το 11,5% του πληθυσμού ζει σε νοικοκυριό με χαμηλή ένταση εργασίας και το 5,8% των Βέλγων υποφέρουν από σοβαρές υλικές και κοινωνικές στερήσεις, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του 2022.

Τα άτομα που αντιμετωπίζουν τουλάχιστον μία από αυτές τις τρεις καταστάσεις θεωρούνται ότι διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (AROPE), σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό δείκτη φτώχειας. Από οικονομική άποψη, το όριο της φτώχειας είναι 1.366 ευρώ για έναν άγαμο και 2.868 ευρώ το μήνα για ένα νοικοκυριό δύο ενηλίκων και δύο παιδιών. «Σε σύγκριση με το 2021, το όριο της φτώχειας για το 2022 έχει αυξηθεί κατά 73 ευρώ το μήνα για τους άγαμους και κατά 153 ευρώ για ένα νοικοκυριό δύο ενηλίκων και δύο παιδιών», διευκρινίζει η Statbel.

Ανισότητες σε επίπεδο περιφερειών

Ωστόσο, τα εθνικά στοιχεία κρύβουν μεγάλες περιφερειακές ανισότητες. Για καθέναν από τους βασικούς δείκτες, η κατάσταση είναι η πιο επισφαλής στην περιφέρεια των Βρυξελλών και η λιγότερο επισφαλής στην Περιφέρεια της Φλάνδρας. Η περιφέρεια της Βαλλονίας βρίσκεται μεταξύ των δύο, αλλά εξακολουθεί να καταγράφει υψηλότερα επίπεδα φτώχειας από το εθνικό επίπεδο.

Υπάρχουν επίσης σαφείς διαφορές σε επίπεδο επαρχίας. Οι φλαμανδικές επαρχίες δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους όσον αφορά την οικονομική φτώχεια, με εξαίρεση την Αμβέρσα, όπου καταγράφεται υψηλότερο επίπεδο. Στη Βαλλονία, οι διαφορές είναι πιο έντονες, με το Hainaut να έχει το υψηλότερο ποσοστό οικονομικής φτώχειας, ενώ η Βαλλονική Βραβάνδη βρίσκεται στο κάτω μέρος της κατάταξης.

Τέλος, οι πίνακες δείχνουν και τη σημασία της απόκτησης διπλώματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Για κάθε έναν από τους κεντρικούς δείκτες της φτώχειας, γίνεται εμφανές ότι τα άτομα με υψηλό μορφωτικό επίπεδο είναι σαφώς λιγότερο ευάλωτα. Για παράδειγμα, το 6,7% των ατόμων με υψηλό μορφωτικό επίπεδο εκτίθενται στον κίνδυνο της φτώχειας, έναντι 26,2% των ατόμων με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, σημειώνει η Statbel.

The post Αυξάνεται το ποσοστό των Βέλγων που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού appeared first on .

Στο Βέλγιο, το 12,7% του πληθυσμού ζει σε μια οικογένεια της οποίας το εισόδημα είναι κάτω από το όριο της φτώχειας. Το υψηλότερο ποσοστό ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται στην περιφέρεια των Βρυξελλών. Εκεί το 25,4% των ανθρώπων ζει σε συνθήκες φτώχειας, την στιγμή που τα αντίστοιχα ποσοστά για τις άλλες δύο περιφέρειες, διαμορφώνονται στο 7% για τη Φλάνδρα και 17,3% για τη Βαλλονία. Η Επετηρίδα της Φτώχειας εκδίδεται από το Academic Foundation for Poverty Reduction. Τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην έκθεση για το 2021 δείχνουν ότι ο κίνδυνος να καταλήξει κάποιος να ζει σε συνθήκες φτώχειας μειώθηκε το 2021. Ωστόσο, αυτό συμβαίνει επειδή η φτώχεια καθορίζεται από τα μέσα εισοδήματα.

Εάν τα εισοδήματα αυξηθούν, τότε αυξάνεται και το επίπεδο κάτω από το οποίο ένα άτομο ή μια οικογένεια θεωρείται ότι βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορονοϊού, τα εισοδήματα μειώθηκαν με μεγάλο αριθμό ατόμων να απολύονται και να βρίσκονται σε προσωρινή ανεργία, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα. Επιδόματα και έκτακες παροχές που καταβλήθηκαν από το κράτος σε αυτούς που απολύθηκαν, σήμαινε ότι τα μέσα εισοδήματα παρέμειναν λίγο πολύ σταθερά. Το όριο της φτώχειας για έναν άγαμο είναι σήμερα 15.513 ευρώ/έτος. Αυτό ισοδυναμεί με εισόδημα περίπου 1.293 ευρώ/μήνα. Στην περίπτωση νοικοκυριού που αποτελείται από δύο ενήλικες και ένα παιδί, το όριο διαμορφώνεται στα 2.715 ευρώ/μήνα.

Ορισμένες ομάδες όπως οι άγαμοι, οι μονογονεϊκές οικογένειες και τα άτομα που ζουν στο ενοίκιο, έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να βρεθούν σε συνθήκες φτώχειας. Αυτό συμβαίνει επίσης μεταξύ των ατόμων που δεν εργάζονται (ή δεν μπορούν να εργαστούν), των εργαζομένων με χαμηλή ειδίκευση και των ατόμων που κατοικούν στο Βέλγιο και έχουν γεννηθεί εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το όριο της φτώχειας στο Βέλγιο ορίζεται σύμφωνα με κριτήρια που έχουν συμφωνηθεί σε επίπεδο ΕΕ. Όσοι έχουν εισοδήματα που είναι μόλις λίγα ευρώ υψηλότερα από το όριο, δεν θεωρούνται ότι βρίσκονται σε κατάσταση φτώχειας. Αυτό σημαίνει ότι στην πραγματικότητα το 22,4% του συνόλου των ανθρώπων στο Βέλγιο ζουν στην πραγματικότητα σε νοικοκυριά που είτε βρίσκονται σε συνθήκες φτώχειας είτε δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα.

Το όριο της φτώχειας καθορίζεται από το διαθέσιμο εισόδημα (καθαροί μισθοί, παροχές,…). Χρέη όπως δάνεια ή περιουσιακά στοιχεία (όπως λογαριασμός ταμιευτηρίου, ομόλογα ή μετοχές) δεν λαμβάνονται υπόψη. Η συντονίστρια της ομάδας που συντάσσει την Επετηρίδα, Jill Coenen, λέει ότι μπορεί να είναι ενδιαφέρον να ληφθούν υπόψη τα χρέη και τα περιουσιακά στοιχεία.

«Αυτό θα μας έδινε μια εικόνα για μια ομάδα που δεν εμφανίζεται μεν στα στατιστικά στοιχεία της φτώχειας, αλλά ταυτόχρονα έχει ελάχιστες αποταμιεύσεις, άρα μεγάλες πιθανότητες να βρεθεί εκεί».

Εστίαση στη μετανάστευση

Το κεντρικό θέμα της Επετηρίδας για τη Φτώχεια, για το 2021, είναι η μετανάστευση. «Βλέπουμε ότι ένας στους τρεις ανθρώπους στο Βέλγιο που γεννήθηκαν εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Αυτό οφείλεται εν μέρει στις άνισες ευκαιρίες στην εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας, καθώς και στις διακρίσεις σε πολλούς τομείς της κοινωνίας μας».

«Βλέπουμε επίσης ότι πολλοί μετανάστες δεν τολμούν να ζητήσουν βοήθεια από τις τοπικές κοινωνικές υπηρεσίες γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν το δικαίωμα διαμονής τους.

Όσοι έρχονται στο Βέλγιο από χώρες εκτός ΕΕ ως μετανάστες πρέπει να μπορούν να αποδείξουν ότι μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Ωστόσο, αυτοί οι κανονισμοί δεν είναι σαφείς και πρέπει να τροποποιηθούν».

The post 1 στους 8 Βέλγους ζει σε συνθήκες φτώχειας appeared first on .

Όπως συμβαίνει και με τον συνολικό πληθυσμό, τα παιδιά στην περιφέρεια της πρωτεύουσας επηρεάζονται περισσότερο, ενώ τα παιδιά που ζουν στην περιφέρεια της Φλάνδρας είναι η περιφέρεια που πλήττεται λιγότερο.

«Για παράδειγμα, το 15% των παιδιών κάτω των 16 ετών στις Βρυξέλλες δεν είναι οικονομικά σε θέση να αγοράσουν νέα ρούχα, σε σύγκριση με το 11% στη Βαλλονία και το 6% στη Φλάνδρα», αναφέρει η έκθεση.

Το να μεγαλώνεις σε ένα νοικοκυριό που βρίσκεται στο όριο της φτώχειας — που στο Βέλγιο σημαίνει να ζεις σε ένα νοικοκυριό με συνολικό διαθέσιμο εισόδημα κάτω από 2.703 € για ένα σπίτι δύο ενηλίκων και δύο παιδιών κάτω των 14 ετών — έχει σημαντικό αντίκτυπο στην υγεία, την ανατροφή και την κοινωνική ζωή ενός παιδιού.

Φαγητό, εκπαίδευση και αναψυχή

Για ένα μικρό ποσοστό παιδιών από φτωχό υπόβαθρο, η τροφή στην οποία έχουν πρόσβαση είναι περιορισμένη, με το 7% των παιδιών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας να μην τρώνε κρέας, ψάρι ή μια εναλλακτική για χορτοφάγους κάθε μέρα, ενώ το 3% δεν τρώει φρούτα και λαχανικά κάθε μέρα.

Η οικονομική κατάσταση του νοικοκυριού εμποδίζει το ένα τέταρτο από αυτά τα παιδιά να συμμετέχουν σε δραστηριότητες αναψυχής, όπως να είναι μέλη ενός αθλητικού συλλόγου ή κάποιου γκρουπ, ενώ το 14% από αυτά δυσκολεύετε να προσκαλέσει φίλους για παιχνίδι. Το να πάνε διακοπές έστω και μια εβδομάδα το χρόνο είναι επίσης οικονομικά αδύνατο για σχεδόν έξι στα 10 από αυτά τα παιδιά.

Τα παιδιά είναι πιο ευάλωτα στην υλική στέρηση όταν ανήκουν σε μονογονεϊκό νοικοκυριό, έχουν τουλάχιστον έναν γονέα μη ευρωπαϊκής καταγωγής ή ανήκουν σε νοικοκυριό που μένει στο ενοίκιο.

The post Ένα στα επτά παιδιά του Βελγίου ζει στη φτώχεια, οι Βρυξέλλες πλήττονται περισσότερο appeared first on .

Σύμφωνα με τα στοιχεία για τη φτώχεια για το 2021 που δημοσιεύθηκαν από τη βελγική στατιστική υπηρεσία Statbel, συνολικά το 19,3% του βελγικού πληθυσμού αντιμετώπισε τουλάχιστον μία από τις τρεις καταστάσεις που θεωρούνται κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (AROPE) όπως ορίζεται από τον Ευρωπαϊκό Δείκτη Φτώχειας. Χωρίς τα κρατικά οφέλη, το ποσοστό αυτό θα έφτανε το 27,8% του πληθυσμού.

«Από αυτό μαθαίνουμε ότι τα οικονομικά μέτρα που εισήγαγε η κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της πανδημίας έχουν προστατεύσει τον πληθυσμό από τον κίνδυνο της φτώχειας», αναφέρεται σε δήλωση της Statbel.

Εξετάζοντας τους διάφορους δείκτες, το 13,1% του βελγικού πληθυσμού ανήκει σε μια ομάδα που θεωρείται ότι κινδυνεύει από οικονομική φτώχεια — δηλαδή άτομα των οποίων το συνολικό διαθέσιμο εισόδημα ήταν κάτω από το όριο φτώχειας των 1.287 ευρώ το μήνα. Τα στοιχεία έδειξαν επίσης πώς το 11,9% του πληθυσμού ζούσε σε ένα νοικοκυριό με χαμηλή ένταση εργασίας και το 6,3% του πληθυσμού αντιμετώπιζε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση.

Συνολικά 246.000 άτομα στη χώρα (2,2% του πληθυσμού) ανήκαν και στις τρεις ομάδες κινδύνου, που σημαίνει ότι είχαν σοβαρές υλικές και κοινωνικές στερήσεις, ζούσαν σε ένα νοικοκυριό με χαμηλή ένταση εργασίας και διέτρεχαν κίνδυνο οικονομικής φτώχειας.

Επίδραση της πανδημίας

Το όριο της φτώχειας για το 2021 υπολογίζεται στα εισοδήματα των ανθρώπων το 2020, τη χρονιά που ξέσπασε η πανδημία Covid-19, η οποία είχε σοβαρό αντίκτυπο στα ατομικά εισοδήματα.

«Γενικά, βλέπουμε ότι η απώλεια εισοδήματος λόγω του Covid-19 αφορούσε κυρίως τον εργαζόμενο πληθυσμό. Οι εργαζόμενοι που επηρεάστηκαν μπόρεσαν να αντισταθμίσουν, σε κάποιο βαθμό, αυτόν τον αντίκτυπο μέσω κυβερνητικών μέτρων», δήλωσε η Annelies De Schrijver, εμπειρογνώμονας EU-SILC στη Statbel.

Αν και το διάμεσο εισόδημα των εργαζομένων παρέμεινε λίγο-πολύ σταθερό σε σύγκριση με ένα χρόνο νωρίτερα λόγω του μειωμένου ορίου εισοδήματος, το διάμεσο εισόδημα των αυτοαπασχολούμενων μειώθηκε κατά περίπου 20% σε σύγκριση με πέρυσι.

«Επιπλέον, περισσότερες οικογένειες έλαβαν επίδομα στέγασης και βλέπουμε μια αύξηση στον αριθμό των ατόμων που έλαβαν επίδομα ανεργίας ή κάποιο άλλο επίδομα για να αντισταθμίσουν την απώλεια εισοδήματος», πρόσθεσε η De Schrijver.

Διαφορές σε επίπεδο περιφερειών

Για καθέναν από τους τρεις δείκτες που θεωρούνται βασικοί δείκτες κινδύνου φτώχειας, οι άνθρωποι στην περιφέρεια της Πρωτεύουσας των Βρυξελλών επηρεάζονται περισσότερο, ενώ όσοι ζουν στην περιφέρεια της Φλάνδρας, λιγότερο.

Η περιφέρεια της Βαλλονίας έχει υψηλότερα επίπεδα φτώχειας από το εθνικό επίπεδο, ακόμη και αν η κατάσταση δεν είναι τόσο επισφαλής όσο στις Βρυξέλλες.

Εκτός από τις γεωγραφικές διαφορές, η κατάσταση εντός των πληθυσμιακών ομάδων διαφέρει επίσης σημαντικά. Η οικονομική φτώχεια είναι συχνότερη μεταξύ των ανθρώπων που ζουν σε πυκνοκατοικημένες περιοχές (20,8%), των ατόμων με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο (24,8%) και των ανέργων (37,7%), ενώ τα άτομα που ζουν σε μέτρια κατοικημένες περιοχές (8,7%), που είναι υψηλού μορφωτικού επιπέδου (6,2%) και όσοι εργάζονται (3,8%) είναι λιγότερο πιθανό να διατρέχουν κίνδυνο.

The post 2,2 εκατομμύρια Βέλγοι στο όριο της φτώχειας appeared first on .

Αυτό σηματοδοτεί την πρώτη φορά που οι δείκτες αναλύονται σε επίπεδο επαρχίας. Ο κίνδυνος φτώχειας φαίνεται να είναι πολύ υψηλότερος στη Βαλλονία από ό, τι στη Φλάνδρα.

Σύμφωνα με τον ορισμό, όπως ορίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού αναφέρεται στην κατάσταση στην οποία τα άτομα αντιμετωπίζουν τουλάχιστον έναν από τους τρεις κινδύνους: οικονομική φτώχεια (εισόδημα κάτω από το όριο του κινδύνου φτώχειας, το οποίο ορίζεται στο 60 % της εθνικής διαμέσου), σοβαρή υλική στέρηση (έλλειψη πόρων και αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών) ή διαμονή σε νοικοκυριό με πολύ χαμηλή ένταση εργασίας (άτομα σε ηλικία εργασίας που προσφέρουν λιγότερο από το 20 % των συνολικών δυνατοτήτων τους για εργασία).

Στο Βέλγιο, το 19,5% του πληθυσμού κινδυνεύει από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό. Αλλά αυτό το ποσοστό κρύβει σημαντικές ανισότητες σε επίπεδο περιφερειών: οι Βρυξέλλες ξεχωρίζουν στο 37,8%, η Φλάνδρα στο 13,2% και η Βαλλονία στο 24,6%. Το Hainaut είναι το απόλυτο στην Βαλλονία, με 29,5%. Στη Φλάνδρα είναι η Αμβέρσα με 16,2%.

Η μελέτη αποκαλύπτει επίσης μια προβληματική κατάσταση στέγασης στην πρωτεύουσα. Από όλους τους Βέλγους, το 8,3% ζει σε ένα νοικοκυριό όπου περισσότερο από το 40% του εισοδήματός τους δαπανάται για στέγαση. Στις Βρυξέλλες, αυτό ισχύει για σχεδόν το ένα πέμπτο (19,5%) των νοικοκυριών.

Ακόμα στις Βρυξέλλες, το 29,8% των νοικοκυριών ζει σε ένα σπίτι που είναι πολύ μικρό για τον αριθμό των ανθρώπων που στεγάζει. Στη Φλάνδρα, το αντίστοιχο ποσοστό είναι 5,7% ενώ στη Βαλλονία 5,4%.

The post Σχεδόν 4 στους 10 κατοίκους των Βρυξελλών διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού appeared first on .