Η αλλαγή δεν είναι μόνο συμβολική. Οι διοργανωτές επιδιώκουν να δώσουν στη διοργάνωση έναν ακόμη πιο ανοιχτό, συμπεριληπτικό και ενωτικό χαρακτήρα, ώστε να απευθύνεται όχι μόνο στους Φλαμανδούς, αλλά σε όλους όσοι ζουν και δραστηριοποιούνται στη βελγική πρωτεύουσα.

Η φετινή διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί στις 11 Ιουλίου και αποτελεί την 14η συνεχόμενη έκδοση της γιορτής στις Βρυξέλλες.

Από την ιστορική μνήμη στη σύγχρονη γιορτή

Η 11η Ιουλίου τιμά ιστορικά τη Μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών το 1302, όταν οι φλαμανδικές δυνάμεις νίκησαν τον γαλλικό στρατό κοντά στην Κόρτραϊκ. Ωστόσο, η σύγχρονη μορφή της εορτής έχει εξελιχθεί πολύ πέρα από το ιστορικό και πολιτικό της υπόβαθρο.

Σήμερα αποτελεί κυρίως μια μεγάλη λαϊκή γιορτή με επίκεντρο τον πολιτισμό, τη μουσική, τη συνάντηση διαφορετικών κοινοτήτων και την ανάδειξη της πολυμορφίας που χαρακτηρίζει τις Βρυξέλλες.

Όπως δήλωσε ο διευθυντής του Muntpunt, Roel van den Sigtenhorst, η έννοια της σύνδεσης μεταξύ ανθρώπων βρίσκεται στον πυρήνα της διοργάνωσης. «Η σύνδεση δεν είναι απλώς το θέμα της ημέρας, αλλά η ουσία του ίδιου του γεγονότος. Πρόκειται για μια ετήσια πρόσκληση να βρεθούμε μαζί, με τον πολιτισμό και την ψυχαγωγία να λειτουργούν ως γέφυρες ανάμεσα σε ανθρώπους και κοινότητες», ανέφερε.

Μουσική, πολιτισμός και βρυξελλιώτικο ταλέντο

Το ιστορικό κέντρο της πόλης θα μετατραπεί για ακόμη μία χρονιά σε ένα μεγάλο υπαίθριο φεστιβάλ. Στην Grand-Place θα φιλοξενηθεί το κεντρικό μουσικό πρόγραμμα με επικεφαλής τον δημοφιλή Βέλγο καλλιτέχνη Tourist LeMC.

Στη σκηνή θα εμφανιστούν επίσης ο Βρυξελλιώτης Yannish, γνωστός από το επιτυχημένο BXL Anthem, η Ella Ray και το συγκρότημα Floris Francis Arthur Band, αναδεικνύοντας τόσο το τοπικό όσο και το φλαμανδικό μουσικό δυναμικό.

Την ίδια ώρα, η Place de la Monnaie (Muntplein) θα φιλοξενήσει ένα πολύχρωμο πρόγραμμα από συλλογικότητες των Βρυξελλών. Οι επισκέπτες θα μπορούν να παρακολουθήσουν παραστάσεις τσίρκου, αφηγήσεις ιστοριών, ζωντανά podcast, ποιητικές δράσεις και εμφανίσεις νέων καλλιτεχνών της πόλης. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται επίσης η ιδιαίτερη σκηνική παραγωγή XL Bingo Extravaganza της ομάδας Choux Choux Comedy, οι εμφανίσεις των Bizanders και η μουσική ολοκλήρωση της βραδιάς από τη DJ Sahra.

Ανοιχτό κοινοβούλιο και νέοι τρόποι εξερεύνησης της πόλης

Στις εκδηλώσεις συμμετέχει και το Κοινοβούλιο της Περιφέρειας Βρυξελλών, το οποίο θα ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό. Καλλιτέχνες και μουσικοί που συνδέονται με τα κοινοτικά κέντρα της πόλης θα παρουσιάσουν ζωντανές παραστάσεις, ενώ οι επισκέπτες θα μπορούν να περιηγηθούν σε εκθέσεις, κινηματογραφικές προβολές και ειδικά διαμορφωμένους χώρους συνάντησης και χαλάρωσης.

Παράλληλα, επιστρέφουν οι καθιερωμένες ξεναγήσεις στην πόλη, είτε πεζή είτε με ποδήλατο. Η φετινή διοργάνωση προσθέτει και μια νέα εμπειρία: για πρώτη φορά, το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να ανακαλύψει τις Βρυξέλλες μέσω υδάτινης διαδρομής με waterbus, συνδέοντας την πρωτεύουσα με τις γύρω περιοχές.

Η γλώσσα ως σημείο συνάντησης

Η Φλαμανδή υπουργός αρμόδια για τις Βρυξέλλες, Cieltje Van Achter, υπογράμμισε ότι η γιορτή αναδεικνύει τους στενούς δεσμούς ανάμεσα στη Φλάνδρα και την πρωτεύουσα.

Όπως ανέφερε, η 11η Ιουλίου αποτελεί μια ευκαιρία να προβληθεί η σχέση των δύο περιοχών, με την ολλανδική γλώσσα να λειτουργεί ως ζωντανό μέσο επικοινωνίας, συνάντησης και σύνδεσης μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων και πολιτισμών.

Χιλιάδες επισκέπτες αναμένεται να συμμετάσχουν στις δωρεάν εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν σε ολόκληρο το κέντρο των Βρυξελλών.

«Vlaanderen Feest in Brussel» : une nouvelle identité pour une fête ouverte à tous

Le 11 juillet, Bruxelles célébrera la Fête de la Communauté flamande à travers une programmation culturelle et musicale qui met l’accent sur la rencontre, la diversité et le vivre-ensemble

Une fête qui veut rassembler au-delà des communautés

La célébration bruxelloise du 11 juillet, jour de la Fête de la Communauté flamande, entame un nouveau chapitre. Pour sa quatorzième édition dans la capitale, l’événement adopte désormais le nom de « Vlaanderen Feest in Brussel », abandonnant l’appellation historique « Vlaanderen Feest, Brussel Danst ».

À travers ce changement d’image, les organisateurs souhaitent envoyer un message clair : cette journée n’est pas destinée uniquement au public flamand, mais à l’ensemble des habitants de Bruxelles. Dans une ville multiculturelle et multilingue, l’ambition est de faire de cette fête un moment de partage où la culture sert de point de rencontre entre les différentes réalités bruxelloises.

La Grand-Place au cœur des festivités

Le centre-ville se transformera une nouvelle fois en vaste scène à ciel ouvert. Sur la Grand-Place, le public pourra assister à une série de concerts emmenés par Tourist LeMC, figure incontournable de la scène musicale belge.

À ses côtés, plusieurs artistes liés à Bruxelles viendront compléter l’affiche, notamment Yannish, devenu populaire grâce à son hymne dédié à la capitale, ainsi qu’Ella Ray et le groupe Floris Francis Arthur Band.

L’objectif est de proposer un programme reflétant à la fois la richesse culturelle flamande et le dynamisme artistique bruxellois.

Des spectacles, de la poésie et des initiatives locales

La place de la Monnaie accueillera quant à elle une programmation résolument tournée vers la créativité urbaine. Des collectifs bruxellois y proposeront des animations mêlant arts du cirque, récits, performances poétiques, podcasts et spectacles participatifs.

Des jeunes talents de la capitale auront également l’occasion de monter sur scène, tandis que plusieurs rendez-vous festifs ponctueront la journée jusqu’en soirée.

Découvrir Bruxelles autrement

Le Parlement bruxellois participera lui aussi à l’événement en ouvrant ses portes au public. Concerts, expositions, projections et espaces de rencontre permettront aux visiteurs de découvrir ce lieu institutionnel sous un angle plus convivial.

Les traditionnelles promenades guidées feront également leur retour. Les participants pourront explorer différents quartiers à pied ou à vélo. Grande nouveauté de cette édition : une excursion en waterbus offrira pour la première fois la possibilité d’aborder Bruxelles depuis ses voies navigables et ses environs.

Mettre en valeur les liens entre Bruxelles et la Flandre

Pour la ministre flamande chargée de Bruxelles, Cieltje Van Achter, cette journée représente bien davantage qu’une simple célébration culturelle. Elle permet de rappeler la relation étroite entre la Flandre et la capitale, tout en soulignant le rôle du néerlandais comme langue de rencontre et d’échange.

Grâce à une programmation gratuite, variée et accessible, les organisateurs espèrent attirer plusieurs milliers de personnes et faire du 11 juillet un moment de convivialité partagé par tous les Bruxellois, quelles que soient leurs origines ou leur langue.

The post «Η Φλάνδρα γιορτάζει στις Βρυξέλλες»: Νέα ταυτότητα για τη μεγάλη γιορτή της 11ης Ιουλίου στην πρωτεύουσα appeared first on .

Το έργο επιλέχθηκε από επαγγελματική κριτική επιτροπή ανάμεσα σε 20 υποψήφιες προτάσεις από τις Βρυξέλλες και τη Φλάνδρα, ενώ συνολικά κατατέθηκαν περισσότερες από 300 συμμετοχές. Το βραβείο δεν αναγνωρίζει μόνο το έργο των αρχιτεκτόνων, αλλά και τη συμβολή των πελατών, των διαχειριστών και των ίδιων των χρηστών των κτιρίων.

Όπως υπογράμμισε ο διευθυντής του VAi, Dennis Pohl, η ποιοτική αρχιτεκτονική είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας και συνεργασίας ανάμεσα σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.

Ο Πύργος Goujons, που βρίσκεται στην οδό Rue du Grondels στο Άντερλεχτ, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής της δεκαετίας του 1970. Το κτίριο, γνωστό για τη χαρακτηριστική πτυχωτή μορφή του, κατασκευάστηκε κατά μήκος της παλιάς κοίτης του ποταμού Σεν και παραμένει μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη πολυκατοικία των Βρυξελλών, με 378 διαμερίσματα κοινωνικής κατοικίας.

Η ανακαίνιση πραγματοποιήθηκε από τα αρχιτεκτονικά γραφεία Karbon’ και TVK, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων. Στο πλαίσιο των εργασιών δημιουργήθηκαν νέες ευρύχωρες βεράντες, γυμναστήριο και κοινοτικός χώρος, ενώ εφαρμόστηκαν και σημαντικά μέτρα ενεργειακής αναβάθμισης του κτιρίου.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε η κριτική επιτροπή στο γεγονός ότι οι κάτοικοι μπόρεσαν να παραμείνουν στα σπίτια τους καθ’ όλη τη διάρκεια των εργασιών. Σύμφωνα με την αξιολόγηση των ειδικών, το έργο αποτελεί ένα τολμηρό παράδειγμα για το μέλλον της κοινωνικής κατοικίας, συνδυάζοντας αρχιτεκτονική φιλοδοξία με σεβασμό στις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων.

Η βράβευση, πάντως, πραγματοποιήθηκε ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη έρευνα για φερόμενες παρατυπίες στη διαχείριση της εταιρείας κοινωνικής στέγασης Foyer Anderlechtois, η οποία διαχειρίζεται το κτίριο. Το VAi και η επιτροπή διευκρίνισαν ότι καταδικάζουν κάθε πιθανή παράνομη πρακτική, επισημαίνοντας ωστόσο ότι οι σχετικές καταγγελίες δεν αναιρούν την αρχιτεκτονική ποιότητα του έργου.

Παράλληλα με το μεγάλο βραβείο, απονεμήθηκαν ακόμη πέντε θεματικές διακρίσεις από επιτροπή πολιτών στις κατηγορίες κατοικία, εργασία, εκπαίδευση, συνάντηση και φροντίδα.

Στην κατηγορία της εργασίας διακρίθηκε το Usquare Feder στo Ixelles, ένα φιλόδοξο κοινό εγχείρημα των πανεπιστημίων ULB και VUB. Το έργο μετέτρεψε τους παλιούς στρατώνες της χωροφυλακής σε έναν πολυλειτουργικό πανεπιστημιακό και αστικό χώρο, ο οποίος έχει ήδη αποσπάσει σειρά αρχιτεκτονικών βραβείων.

Μεταξύ των υπόλοιπων βραβευμένων έργων περιλαμβάνονται τα Tuighuisstraat στην Κόρτραϊκ, Tonuso στο Βιλβόρντε, το NAVIGO Visserijmuseum στο Κοκσάιντε και το Manchester Building στο Άαλστ.

Οι νικητές ανακοινώθηκαν στις 7 Ιουνίου κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής στο πολιτιστικό κέντρο De Bijloke στη Γάνδη, στο πλαίσιο της ετήσιας Ημέρας Αρχιτεκτονικής.

La rénovation de la tour Goujons récompensée par un nouveau prix d’architecture en Flandre

Un projet exemplaire de logement social à Anderlecht distingué pour sa valeur sociale et urbaine

La rénovation de la tour Goujons, à Anderlecht, a remporté le principal prix lors de la première édition des Prix flamands d’architecture dédiés à l’impact social, organisés par le Vlaams Architectuurinstituut (VAi).

Le projet a été sélectionné parmi 20 réalisations finalistes issues de Bruxelles et de la Flandre, alors que plus de 300 candidatures avaient été soumises. Cette nouvelle distinction met à l’honneur non seulement les architectes, mais aussi les maîtres d’ouvrage, les gestionnaires et les habitants qui participent à la réussite d’un projet architectural.

Selon le directeur du VAi, Dennis Pohl, l’architecture de qualité naît d’un travail collectif impliquant l’ensemble des acteurs concernés, depuis les concepteurs jusqu’aux utilisateurs du bâtiment.

Construite dans les années 1970 le long de l’ancien lit de la Senne, la tour Goujons est l’un des ensembles résidentiels les plus emblématiques de la capitale. Avec sa silhouette caractéristique et ses 378 logements, elle constitue aujourd’hui le plus grand immeuble d’habitation de Bruxelles.

La rénovation, menée par les bureaux d’architecture Karbon’ et TVK, a permis d’améliorer considérablement le confort des résidents grâce à la création de nouvelles terrasses, d’une salle de sport, d’un espace communautaire et à la mise en œuvre de nombreuses mesures destinées à réduire la consommation énergétique du bâtiment.

Le jury a particulièrement salué le fait que les habitants aient pu continuer à vivre dans la tour pendant toute la durée des travaux. Cette approche a été considérée comme un exemple réussi de rénovation sociale conciliant transformation architecturale et respect de la vie quotidienne des occupants.

L’attribution du prix intervient toutefois dans un contexte délicat, alors qu’une enquête vise actuellement la société de logement social Foyer Anderlechtois, gestionnaire de l’immeuble, pour de possibles irrégularités. Le VAi a tenu à rappeler qu’il condamne fermement toute pratique suspecte, tout en soulignant que ces éléments ne remettent pas en cause les qualités architecturales du projet récompensé.

En parallèle du grand prix, cinq distinctions thématiques ont également été attribuées dans les domaines de l’habitat, du travail, de l’apprentissage, de la rencontre et du soin.

Dans la catégorie consacrée au travail, le projet Usquare Feder, à Ixelles, a été récompensé. Développé conjointement par les universités ULB et VUB, il a transformé les anciennes casernes de gendarmerie en un vaste pôle universitaire international et en un nouveau quartier multifonctionnel, déjà reconnu par plusieurs prix d’architecture.

Parmi les autres lauréats figurent également les projets Tuighuisstraat à Courtrai, Tonuso à Vilvorde, le NAVIGO Visserijmuseum à Coxyde et le Manchester Building à Alost.

Les six projets primés ont été dévoilés le 7 juin lors d’une cérémonie organisée à De Bijloke, à Gand, à l’occasion de la Journée de l’Architecture.

The post Βραβείο αρχιτεκτονικής για την ανακαίνιση του Πύργου Goujons στις Βρυξέλλες appeared first on .

Η Monumentenwacht Vlaanderen και η ζυθοποιία Brouwerij Haacht ανακοίνωσαν κοινό πρόγραμμα για την προστασία και τη συντήρηση δεκάδων παραδοσιακών καφέ που θεωρούνται κομμάτι της τοπικής ταυτότητας.

Στην περιφέρεια της Αμβέρσας μόνο, το σχέδιο αφορά 11 καφέ σε πόλεις όπως η Αμβέρσα, το Mechelen, το Turnhout, το Retie και το Meerhout.

Έλεγχος, συντήρηση και πρόληψη

Μέσα από τη συνεργασία, τα λεγόμενα “heritage cafés” που ανήκουν στο χαρτοφυλάκιο ακινήτων της Co.Br.Ha. Real Estate θα ενταχθούν σε ένα σύστημα:

• τακτικής τεχνικής παρακολούθησης
• προληπτικής συντήρησης
• συμβουλευτικής για επισκευές και αποκαταστάσεις

Η Monumentenwacht θα αναλάβει την αξιολόγηση των κτιρίων και τη σύνταξη αναλυτικών εκθέσεων, με στόχο να αποτραπούν μεγαλύτερες φθορές στο μέλλον.

Όπως τονίζεται, η λογική είναι ξεκάθαρη: η πρόληψη κοστίζει λιγότερο και προστατεύει καλύτερα την ιστορική αξία των κτιρίων.

Μπίρα και κληρονομιά πάνε μαζί

Σύμφωνα με τους φορείς του έργου, στη Φλάνδρα η κουλτούρα της μπίρας είναι άρρηκτα δεμένη με την αρχιτεκτονική ιστορία των τοπικών κοινοτήτων, με πολλά από τα καφέ της Brouwerij Haacht να θεωρούνται μέρος της ανεπίσημης πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.

Ο CEO της Co.Br.Ha. Real Estate, Nils van Dam, υπογράμμισε τη σημασία της πρωτοβουλίας:

«Πολλά από τα καφέ μας έχουν μακρά ιστορία και αποτελούν κομμάτι της φλαμανδικής κληρονομιάς. Οφείλουμε να τα προστατεύσουμε. Με τη Monumentenwacht έχουμε πλέον έναν αξιόπιστο συνεργάτη σε αυτή την προσπάθεια».

Από προηγούμενα έργα στη νέα στρατηγική

Η συνεργασία δεν ξεκινά από το μηδέν. Έρχεται να “χτίσει” πάνω σε προηγούμενες παρεμβάσεις σε χώρους όπως το Gempemolen, αλλά και σε καφέ όπως τα De Roos, ’t Gouden Mandeken και Baron Ruzette, τα οποία είχαν ήδη δεχθεί εργασίες αποκατάστασης.

Ο πρόεδρος της Monumentenwacht Vlaanderen και αρμόδιος για την πολιτιστική κληρονομιά στην επαρχία της Αμβέρσας, Luk Lemmens, τόνισε:

«Τα ιστορικά καφέ δεν χρειάζονται αποσπασματικές παρεμβάσεις, αλλά σταθερή και μακροπρόθεσμη φροντίδα. Είναι θετικό ότι η ζυθοποιία αναλαμβάνει ενεργό ρόλο σε αυτή την ευθύνη».

Les cafés patrimoniaux flamands entrent dans une nouvelle ère de protection

Un programme de sauvegarde inédit voit le jour en Flandre, avec l’objectif de préserver les cafés historiques qui font partie intégrante du paysage culturel local.

La Monumentenwacht Vlaanderen et le groupe brassicole Brouwerij Haacht ont décidé de mutualiser leurs efforts pour accompagner sur le long terme un réseau d’établissements considérés comme patrimoniaux, notamment ceux détenus via Co.Br.Ha. Real Estate.

Dans la seule province d’Anvers, le dispositif concerne déjà onze cafés, répartis entre Anvers, Mechelen, Turnhout, Retie et Meerhout.

Une logique de prévention plutôt que de réparation

Le principe du programme repose sur une idée simple : intervenir tôt pour éviter les dégâts lourds et coûteux.

Monumentenwacht assurera des missions régulières de suivi technique, avec des inspections détaillées des bâtiments et des recommandations concrètes pour leur entretien.

L’objectif est de garantir la pérennité des lieux, en combinant restauration ciblée et maintenance continue.

Un patrimoine ancré dans la culture locale

En Flandre, les cafés ne sont pas de simples lieux de consommation : ils constituent une part importante de l’identité architecturale et sociale de la région.

Selon les partenaires du projet, de nombreux établissements de Brouwerij Haacht font pleinement partie de ce patrimoine vivant.

Le directeur de Co.Br.Ha. Real Estate, Nils van Dam, insiste sur cette dimension :

« Ces lieux racontent une histoire. Ils font partie de notre héritage collectif et doivent être préservés avec sérieux et continuité ».

Une démarche déjà amorcée

Cette initiative s’inscrit dans la continuité de plusieurs projets de restauration menés ces dernières années, notamment sur des sites comme le Gempemolen ou des cafés emblématiques tels que De Roos, ’t Gouden Mandeken et Baron Ruzette.

Pour Luk Lemmens, représentant de Monumentenwacht Vlaanderen, la philosophie est claire :

« Il ne s’agit pas d’interventions ponctuelles, mais d’un accompagnement durable. La responsabilité partagée entre acteurs publics et privés est essentielle ».

Une alliance durable entre patrimoine et avenir

Au-delà de la simple conservation, cette collaboration illustre une tendance plus large : celle d’une gestion du patrimoine basée sur la coopération, la prévention et la valorisation des lieux de vie populaires.

The post Δίκτυο προστασίας για τα ιστορικά καφέ της Φλάνδρας appeared first on .

Τα στοιχεία δείχνουν ότι το 2024, ένα νέο μισθωτήριο στις Βρυξέλλες κοστίζει κατά μέσο όρο 18% περισσότερο από τη Φλάνδρα και 31% περισσότερο από τη Βαλλονία. Ακόμη και σε σύγκριση με άλλες μεγάλες πόλεις όπως η Αμβέρσα και η Γάνδη, τα ενοίκια στην πρωτεύουσα είναι περίπου 8% υψηλότερα, ενώ σε σχέση με τη Λιέγη η διαφορά φτάνει το 23%.

Πέρα όμως από τις ήδη υψηλές τιμές, μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί η μακροχρόνια τάση. Από το 2011 έως το 2024, τα ενοίκια αυξήθηκαν με ταχύτερο ρυθμό από τον πληθωρισμό, ενισχύοντας την οικονομική πίεση στα νοικοκυριά. Παράλληλα, οι αυξήσεις είναι πιο έντονες στο κέντρο της πόλης σε σχέση με την περιφέρεια, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο δύσκολη τη διαβίωση στην καρδιά των Βρυξελλών.

Στον τομέα της αγοράς ακινήτων, οι Βρυξέλλες παραμένουν η ακριβότερη περιφέρεια της χώρας, με τη μέση τιμή κατοικίας να φτάνει περίπου τις 505.000 ευρώ, έναντι 330.000 ευρώ στη Φλάνδρα και 200.000 ευρώ στη Βαλλονία. Για τα διαμερίσματα, οι διαφορές είναι μικρότερες, αλλά η πρωτεύουσα εξακολουθεί να προηγείται.

Ωστόσο, η εικόνα διαφοροποιείται αν εξεταστεί η εξέλιξη των τιμών τα τελευταία χρόνια. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις καταγράφονται σε πόλεις της Φλάνδρας, όπως η Γάνδη και η Αμβέρσα, γεγονός που δείχνει ότι η άνοδος των τιμών δεν περιορίζεται μόνο στη βελγική πρωτεύουσα.

Η μελέτη επισημαίνει ότι ο καθοριστικός παράγοντας για τις τιμές δεν είναι τόσο τα διοικητικά όρια, όσο το επίπεδο αστικοποίησης. Περιοχές με έντονη αστική ανάπτυξη, ανεξαρτήτως περιφέρειας, τείνουν να εμφανίζουν υψηλότερες τιμές, προσεγγίζοντας το επίπεδο των Βρυξελλών.

Bruxelles : des loyers en hausse plus rapide que l’inflation
La capitale reste le marché locatif le plus cher du pays, sous l’effet d’une forte pression urbaine

Le marché locatif bruxellois continue de se distinguer par une progression soutenue des prix, dépassant celle du coût de la vie sur le long terme. Une analyse publiée par l’Institut Bruxellois de Statistique et d’Analyse met en évidence l’évolution du secteur immobilier entre 2010 et 2024, confirmant le rôle central de Bruxelles dans le paysage belge.

Aujourd’hui, louer un logement dans la capitale implique un budget nettement plus élevé que dans le reste du pays. Les nouveaux baux y sont en moyenne plus chers qu’en Flandre et en Wallonie, avec des écarts significatifs également par rapport à d’autres grandes villes comme Antwerp ou Ghent. La différence est encore plus marquée face à Liège.

Mais au-delà du niveau des prix, c’est leur rythme d’augmentation qui retient l’attention. Depuis plus d’une décennie, les loyers progressent plus rapidement que l’inflation, accentuant la pression financière sur les habitants. Cette tendance est particulièrement visible dans les zones centrales, où la demande reste très forte.

Du côté de l’achat, Bruxelles conserve sa position de région la plus onéreuse, même si la croissance des prix y a été plus modérée que dans certaines villes flamandes. Des centres urbains comme Gand ou Anvers ont enregistré des hausses plus marquées ces dernières années.

Selon l’étude, ces écarts s’expliquent avant tout par le degré d’urbanisation. Les zones densément peuplées et dynamiques, quel que soit leur emplacement en Belgique, affichent des niveaux de prix comparables. La structure urbaine apparaît ainsi comme le facteur clé pour comprendre les différences observées sur le marché immobilier.

The post Τα ενοίκια στις Βρυξέλλες αυξάνονται ταχύτερα από το κόστος ζωής appeared first on .

Το συγκρότημα ανήκε στο παρελθόν στο Ρωμαιοκαθολικό Τάγμα του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου και αποτελεί ένα ιδιαίτερο παράδειγμα θρησκευτικής αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ού αιώνα. Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Philippe Van Boxmeer και ολοκληρώθηκε το 1909.

Η αρχιτεκτονική του ξεχωρίζει για τον συνδυασμό διαφορετικών στιλ. Γοτθικοί κίονες και παράθυρα συνυπάρχουν με τόξα τύπου Tudor, ενώ η χρήση τερακότας προσδίδει στο κτίριο μια ιδιαίτερη αισθητική που το καθιστά μοναδικό στο είδος του.

Ένα μνημείο που παραμένει σχεδόν άγνωστο στο κοινό

Παρά την ιστορική και αρχιτεκτονική του αξία, το Keyhof παραμένει μέχρι σήμερα σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό. Το κτίριο ανοίγει τις πόρτες του μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις, γεγονός που έχει συμβάλει στο να παραμείνει ένα «κρυμμένο μυστικό» της περιοχής.

Τον Ιούνιο του περασμένου έτους, ο δήμος του Huldenberg προχώρησε στην αγορά του συγκροτήματος και εξετάζει πλέον τις πιθανές χρήσεις και την αξιοποίησή του στο μέλλον. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, οι τοπικές αρχές υπέβαλαν αίτηση στην Υπηρεσία Ακίνητης Κληρονομιάς της Φλάνδρας, επιδιώκοντας την επίσημη αναγνώριση του χώρου ως προστατευόμενου μνημείου.

Η ανάγκη διατήρησης ενός αρχιτεκτονικού «μυστικού»

Σύμφωνα με τον δήμο Huldenberg, η εντυπωσιακή μοναστηριακή εκκλησία του συγκροτήματος αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους το Keyhof αξίζει να προστατευθεί. Όπως επισημαίνεται στην επίσημη ιστοσελίδα του δήμου, η εκκλησία αυτή παραμένει τόσο άγνωστη ώστε μέχρι σήμερα δεν είχε λάβει το καθεστώς προστατευόμενης πολιτιστικής κληρονομιάς.

Οι τοπικές αρχές εκφράζουν πλέον την πεποίθηση ότι το συγκρότημα πρέπει να διατηρηθεί και να προστατευθεί για τις επόμενες γενιές, αναδεικνύοντας παράλληλα έναν σημαντικό αλλά κρυμμένο θησαυρό της περιοχής.

KEYHOF À HULDENBERG : UN ANCIEN MONASTÈRE DISCRET QUI POURRAIT BIENTÔT ÊTRE PROTÉGÉ
La commune lance une procédure pour faire reconnaître ce site historique comme patrimoine architectural

Dans la commune de Huldenberg, en Brabant flamand, un bâtiment religieux presque oublié pourrait prochainement bénéficier d’une reconnaissance officielle. Les autorités locales ont entamé les démarches nécessaires afin d’obtenir pour l’ancien monastère Keyhof le statut de site patrimonial protégé.

Le complexe appartenait autrefois à l’Ordre catholique de l’Annonciation de la Vierge Marie et constitue aujourd’hui un témoignage remarquable de l’architecture religieuse du début du XXe siècle. Le bâtiment a été conçu par l’architecte Philippe Van Boxmeer et construit en 1909.

Son architecture se distingue par un mélange de styles qui attire immédiatement l’attention. Des éléments gothiques, comme les piliers et les fenêtres élancées, se combinent avec des arcs de style Tudor, tandis que les tuiles en terre cuite renforcent le caractère particulier de l’ensemble.

Un site encore largement méconnu

Malgré ses qualités architecturales, le Keyhof reste peu connu du grand public. Le site n’ouvre ses portes que de manière occasionnelle, ce qui explique qu’il soit longtemps resté à l’écart des circuits patrimoniaux traditionnels.

En juin de l’année dernière, la commune de Huldenberg a acquis la propriété du domaine et réfléchit désormais aux possibilités d’avenir pour l’ensemble du site. Dans cette perspective, une demande officielle a été introduite auprès de l’Agence flamande du patrimoine immobilier afin d’obtenir une reconnaissance patrimoniale.

Préserver un patrimoine discret mais précieux

La chapelle du monastère est considérée comme l’un des éléments les plus remarquables du site. Selon la commune, elle est restée si discrète qu’elle n’a jamais bénéficié jusqu’à présent d’une protection officielle en tant que monument historique.

Pour les autorités locales, il ne fait toutefois aucun doute que cet édifice mérite d’être préservé. La procédure en cours vise ainsi à garantir la conservation du Keyhof et à permettre, à terme, de mieux faire connaître ce patrimoine architectural encore trop méconnu.

The post Μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς το Keyhof, το κρυμμένο στολίδι του μοναστηριού του Huldenberg; appeared first on .

Η ακύρωση της έκδοσης του 2020 αποδείχθηκε καθοριστική. Η Boek.be δεν κατάφερε να εξασφαλίσει διάδοχο σχήμα για την Έκθεση Βιβλίου στην Antwerp Expo, ενώ και οι υπόλοιπες δραστηριότητές της τέθηκαν προς πώληση. Το 2021 πραγματοποιήθηκε μια πιο περιορισμένη διοργάνωση με τίτλο «LEES! Het Boekenfestival», επίσης στην Antwerp Expo, χωρίς όμως συνέχεια τα επόμενα χρόνια.

Από το 2021 και έπειτα, το κέντρο βάρους μεταφέρθηκε στο Κόρτραϊκ, στη Δυτική Φλάνδρα, όπου ξεκίνησε ένα νέο φεστιβάλ βιβλίου, προκαλώντας τότε αντιδράσεις στην Αμβέρσα. Εκπρόσωποι της πόλης είχαν επισημάνει ότι η πλειονότητα των επισκεπτών της παλιάς Έκθεσης προερχόταν από την Αμβέρσα και την ευρύτερη περιοχή της. Το 2023 η Φλάνδρα απέκτησε εκ νέου μια μεγάλη διοργάνωση με το Boektopia, το οποίο καθιερώθηκε στο Kortrijk Expo.

Η επιστροφή στην Αμβέρσα επιβεβαιώθηκε επισήμως από τη Φλαμανδή υπουργό Πολιτισμού Caroline Gennez, η οποία ανακοίνωσε ότι το Boektopia θα επεκταθεί φέτος και στη μητρόπολη του Σκάλδη. Η διοργάνωση στο Κόρτραϊκ θα πραγματοποιηθεί από τις 30 Οκτωβρίου έως τις 4 Νοεμβρίου, ενώ η έκδοση της Αμβέρσας θα λάβει χώρα από τις 10 έως τις 15 Νοεμβρίου, επαναφέροντας το βιβλίο στην Antwerp Expo.

Σύμφωνα με τη διευθύντρια του Boektopia, Lore Vanaudenhove, η διπλή διοργάνωση αποτελεί «μια λογική εξέλιξη» που θα επιτρέψει την προσέγγιση ευρύτερου κοινού σε ολόκληρη τη Φλάνδρα. Το Κόρτραϊκ προσελκύει κυρίως επισκέπτες από την Ανατολική και τη Δυτική Φλάνδρα, ενώ η Αμβέρσα αναμένεται να συγκεντρώσει κοινό από την ομώνυμη επαρχία, το Λιμβούργο και τη Φλαμανδική Βραβάνδη.

Η επιστροφή της Έκθεσης θεωρείται από τις τοπικές αρχές ως επαναφορά ενός θεσμού «στο φυσικό του περιβάλλον». Η αρμόδια για τον Πολιτισμό στην Αμβέρσα, Lien Van de Kelder, έχει υπογραμμίσει ότι η πόλη διαθέτει βαθιά βιβλιοφιλική παράδοση και ότι το Boektopia θα αποτελέσει κεντρικό γεγονός του Μήνα Βιβλίου τον Νοέμβριο. Στο ίδιο πνεύμα, η δήμαρχος Els van Doesburg έκανε λόγο για μια ιστορική συνέχεια πέντε αιώνων, από τον Christophe Plantin και τον Hendrik Conscience έως τη σύγχρονη εποχή, τονίζοντας ότι η Αμβέρσα υπήρξε διαχρονικά «πρωτεύουσα της ανάγνωσης» στη Φλάνδρα.

Με την επιστροφή της μεγάλης διοργάνωσης, η Αμβέρσα επιχειρεί να ανακτήσει τον ρόλο της ως σημείο αναφοράς για τους φίλους του βιβλίου, επανασυνδέοντας το παρελθόν με το παρόν ενός από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς της Φλάνδρας.

Anvers retrouve son Salon du livre sept ans après la fin de la Boekenbeurs
Boektopia s’installe à l’Antwerp Expo en novembre et marque le retour d’un rendez-vous culturel historique

Sept ans après l’arrêt de la mythique Boekenbeurs, Anvers s’apprête à renouer avec son Salon du livre. L’édition 2020, annulée en raison de la pandémie de coronavirus, avait porté un coup fatal à l’organisateur Boek.be, déjà fragilisé par des difficultés financières persistantes. Malgré un succès toujours notable en 2019 avec 123.000 visiteurs et une histoire proche des 90 ans, la foire n’avait pas survécu à cette crise.

Après l’abandon définitif du projet à l’Antwerp Expo et la mise en vente des autres activités de Boek.be, une tentative plus modeste avait vu le jour en 2021 sous le nom de « LEES! Het Boekenfestival ». L’initiative n’avait toutefois pas connu de seconde édition, laissant Anvers sans grand rendez-vous littéraire.

C’est alors Courtrai, en Flandre occidentale, qui est devenue dès 2021 le nouveau pôle du livre avec la création d’un salon alternatif. Cette délocalisation avait suscité des critiques à Anvers, où l’on rappelait que la majorité des visiteurs provenait historiquement de la métropole et de sa périphérie. En 2023, le festival Boektopia s’est consolidé à Kortrijk Expo, confirmant l’ancrage du nouvel événement.

La donne change en 2024. La ministre flamande de la Culture, Caroline Gennez, a annoncé que Boektopia s’étendrait désormais à Anvers. L’édition de Courtrai se tiendra du 30 octobre au 4 novembre, tandis que celle d’Anvers aura lieu du 10 au 15 novembre, renouant ainsi avec le site emblématique de l’Antwerp Expo.

Pour Lore Vanaudenhove, directrice de Boektopia, cette double implantation répond à une volonté d’élargir le public et de rassembler davantage de lecteurs à l’échelle flamande. Courtrai attire principalement un public de Flandre orientale et occidentale, tandis qu’Anvers devrait mobiliser les amateurs de livres issus de la province anversoise, du Limbourg et du Brabant flamand.

Les autorités locales saluent un « retour à l’habitat naturel » du Salon. L’échevine de la Culture, Lien Van de Kelder, voit dans Boektopia l’événement phare du Mois du livre à Anvers, destiné à stimuler la lecture dans tous les quartiers. La bourgmestre Els van Doesburg souligne, quant à elle, la tradition pluriséculaire de la ville, évoquant Christophe Plantin et Hendrik Conscience, figures majeures de son patrimoine littéraire.

Avec cette relance, Anvers ambitionne de réaffirmer son statut de capitale historique du livre en Flandre et de redonner à ce grand rendez-vous culturel la place qui fut longtemps la sienne.

The post Η Αμβέρσα αποκτά ξανά Έκθεση Βιβλίου επτά χρόνια μετά τη διακοπή της Boekenbeurs appeared first on .

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Οξφόρδη φιλοξένησε σημαντικό αριθμό βέλγων προσφύγων. Μετά τη γερμανική εισβολή του 1914, χιλιάδες Βέλγοι βρήκαν καταφύγιο στη Βρετανία, και αρκετοί εγκαταστάθηκαν στην πανεπιστημιούπολη και την ευρύτερη περιοχή. Δεν αποτέλεσαν απλώς φιλοξενούμενους· συνέβαλαν ενεργά στην τοπική οικονομία, εργαζόμενοι μεταξύ άλλων στη βιομηχανία παιχνιδιών και στο πανεπιστημιακό τυπογραφείο. Η παρουσία τους άφησε και πολιτιστικό αποτύπωμα: η Άγκαθα Κρίστι εμπνεύστηκε εν μέρει τον διάσημο ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό από το κύμα των βέλγων προσφύγων που κατέφυγαν στη Βρετανία κατά τον Μεγάλο Πόλεμο.

Οι δεσμοί, ωστόσο, δεν περιορίζονται στον 20ό αιώνα. Ήδη από τη βικτωριανή εποχή, προσωπικότητες όπως ο καλλιτέχνης και ποιητής William Morris εξέφραζαν έντονο ενδιαφέρον για τη Φλάνδρα, ενσωματώνοντας φλαμανδικές επιρροές στο έργο τους. Παράλληλα, η βρετανική ιστορική μνήμη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπεράσπιση της βελγικής ουδετερότητας — από τη Μάχη του Βατερλό το 1815 έως τα κοινοπολιτειακά στρατιωτικά κοιμητήρια που βρίσκονται διάσπαρτα στο βελγικό έδαφος. Πολλοί από τους στρατιώτες που πολέμησαν στη Φλάνδρα προέρχονταν και από την περιοχή της Οξφόρδης.

Christ Church: Ιστορία εν λειτουργία

Στην καρδιά της πανεπιστημιακής πόλης δεσπόζει το Christ Church, ένα από τα πλέον εμβληματικά κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Ιδρυμένο τον 16ο αιώνα από τον Ερρίκο Η”, το συγκρότημα εντυπωσιάζει με την αρχιτεκτονική του κλίμακα: το Tom Quad, το μεγαλύτερο τετράγωνο της Οξφόρδης, η περίφημη Great Hall και ο επιβλητικός καθεδρικός ναός του 12ου αιώνα συνθέτουν ένα σύνολο όπου η ιστορία παραμένει ζωντανή.

Ο καθεδρικός ναός του Christ Church δεν αποτελεί απλώς μνημείο, αλλά ενεργό χώρο λατρείας, με διττό ρόλο: καθεδρικός της επισκοπής της Οξφόρδης και ταυτόχρονα παρεκκλήσι του college. Για σχεδόν εννέα αιώνες, ο χώρος αυτός λειτουργεί αδιάλειπτα ως τόπος προσευχής και ακαδημαϊκής ζωής.

Εδώ εντοπίζεται και μια ακόμη άμεση σύνδεση με το Βέλγιο. Στο εσωτερικό του ναού φυλάσσονται λάβαρα και σημαίες που μεταφέρθηκαν στην Οξφόρδη από δύο τοπικά συντάγματα τα οποία πολέμησαν κοντά στην Υπρ, στη Φλάνδρα, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο παρεκκλήσι μνήμης αναγράφονται επίσης τα ονόματα των ανδρών της περιοχής που σκοτώθηκαν ή αγνοούνται στον πόλεμο — μια διακριτική αλλά ισχυρή υπενθύμιση των κοινών ιστορικών διαδρομών.

Ένα φλαμανδικό επεισόδιο στο Oxford Castle

Ακόμη παλαιότερη είναι η ιστορία του Roland Jencks, ενός φλαμανδού βιβλιοδέτη που βρέθηκε στο επίκεντρο ενός από τα πιο παράδοξα επεισόδια της πόλης. Στις 6 Ιουλίου 1577, ο Jencks καταδικάστηκε για τις ριζοσπαστικές θρησκευτικές του απόψεις και για προσβολή της Προτεστάντισσας βασίλισσας. Υποστηρικτής του Πάπα, φυλακίστηκε στο Oxford Castle, όπου πέρασε εβδομάδες σε άθλιες συνθήκες.

Κατά τη διάρκεια της δίκης του, ξέσπασε εναντίον των ενόρκων, εκτοξεύοντας κατάρα. Την επόμενη ημέρα, περίπου 300 παρευρισκόμενοι στη διαδικασία πέθαναν, γεγονός που γέννησε φήμες περί μαγείας. Ο Jencks διέφυγε και επέστρεψε στη Φλάνδρα. Αιώνες αργότερα, το 2004, αρχαιολογικές έρευνες αποκάλυψαν ομαδικό τάφο της περιόδου. Οι επιστήμονες κατέληξαν ότι ο Jencks πιθανότατα ήταν φορέας τυφοειδούς πυρετού, μεταδίδοντας άθελά του τη νόσο στην αίθουσα του δικαστηρίου. Ένας «θρύλος» που αποδείχθηκε ιατρικό γεγονός.

Μια πόλη διαχρονικής επιρροής

Η Οξφόρδη έχει αναδείξει 26 πρωθυπουργούς του Ηνωμένου Βασιλείου, μεταξύ αυτών τη Μάργκαρετ Θάτσερ, καθώς και 46 νομπελίστες. Από τον Στίβεν Χόκινγκ και τον Έντμοντ Χάλεϊ έως τον Όσκαρ Ουάιλντ, η πόλη υπήρξε φυτώριο ιδεών και προσωπικοτήτων που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία.

Πίσω από τα επιβλητικά της κτίρια, όμως, διακρίνεται και μια λιγότερο προβεβλημένη αλλά ουσιαστική διάσταση: η συνεχής διασταύρωση της βρετανικής και της βελγικής ιστορίας. Από τα πεδία των μαχών της Φλάνδρας έως τα βιτρό ενός αγγλικού καθεδρικού, οι δύο χώρες συνδέονται με νήματα που διατρέχουν αιώνες — και που αξίζει να θυμόμαστε.

Quand l’histoire belge croise celle d’Oxford

Des réfugiés de la Grande Guerre à une énigme flamande du XVIe siècle

Ville emblématique du savoir et de la tradition académique, Oxford entretient aussi des liens historiques étroits avec la Belgique, souvent méconnus mais particulièrement significatifs pour un média basé à Bruxelles comme Newsville.

Durant la Première Guerre mondiale, la cité universitaire accueillit un nombre important de réfugiés belges ayant fui l’invasion allemande de 1914. Nombre d’entre eux s’intégrèrent rapidement à la vie locale, travaillant notamment dans l’industrie du jouet et à l’Oxford University Press. Leur présence marqua également l’imaginaire culturel britannique : Agatha Christie s’inspira en partie de ces exilés pour façonner le personnage d’Hercule Poirot.

Les relations entre les deux territoires remontent toutefois bien avant le XXe siècle. Au XIXe siècle, des figures telles que William Morris nourrissaient une admiration pour la Flandre, dont l’esthétique influença leur œuvre. Plus largement, la mémoire britannique reste intimement liée à la défense de la neutralité belge, de Waterloo en 1815 aux cimetières du Commonwealth disséminés en Belgique, où reposent de nombreux soldats originaires, entre autres, de la région d’Oxford.

Au cœur de la ville, Christ Church incarne cette profondeur historique. Fondé par Henry VIII, ce collège abrite un ensemble architectural remarquable, dont une cathédrale du XIIe siècle toujours en activité. Celle-ci conserve notamment des bannières rapportées par des régiments locaux engagés près d’Ypres pendant la Grande Guerre, ainsi qu’une chapelle du souvenir dédiée aux disparus.

Plus surprenante encore est l’histoire de Roland Jencks, relieur flamand condamné en 1577 pour ses convictions religieuses. Accusé d’avoir maudit le jury lors de son procès, il fut associé à la mort soudaine de centaines de personnes présentes. Des fouilles menées en 2004 révélèrent qu’il était vraisemblablement porteur du typhus, transformant une légende de sorcellerie en explication scientifique.

Oxford, qui a vu passer 26 Premiers ministres britanniques et 46 prix Nobel, demeure un haut lieu du savoir mondial. Mais derrière cette réputation académique se dessine aussi un fil discret reliant la ville à l’histoire belge, tissé à travers les siècles entre conflits, migrations et échanges culturels.

The post Οι άγνωστοι δεσμοί μεταξύ Βελγίου και Οξφόρδης appeared first on .

Η έκθεση «Luz y Sombra: Goya and Spanish Realism» στο BOZAR των Βρυξελλών (έως 11 Ιανουαρίου) εστιάζει στο έργο του Φρανθίσκο Γκόγια και στη ρεαλιστική ισπανική παράδοση, αναδεικνύοντας τη δραματική σχέση φωτός και σκιάς που χαρακτήρισε το βλέμμα του. Μέσα από επιλεγμένα έργα, ο Γκόγια παρουσιάζεται ως ένας καλλιτέχνης που αποτύπωσε με οξυδέρκεια τόσο τις κοινωνικές αντιφάσεις της εποχής του όσο και το βάθος της ανθρώπινης ψυχολογίας.

Στο KMSKA της Αμβέρσας, η έκθεση «Eugeen Van Mieghem: City in Motion» (έως 11 Ιανουαρίου) ζωντανεύει την πόλη των αρχών του 20ού αιώνα. Τα παστέλ και τα σχέδια του Van Mieghem καταγράφουν τον παλμό του λιμανιού, τις σκηνές του δρόμου και την καθημερινότητα με έναν άμεσο, σχεδόν δημοσιογραφικό τρόπο, αποτυπώνοντας την κίνηση και την ανθρώπινη παρουσία με ιδιαίτερη ευαισθησία.

Στον ίδιο χώρο, η έκθεση «Donas, Archipenko & La Section d’Or: Enchanting Modernism» (έως 11 Ιανουαρίου) τοποθετεί τη Βελγίδα μοντερνίστρια Marthe Donas και τον Ουκρανό γλύπτη Alexander Archipenko στον πυρήνα της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας. Πλάι σε δημιουργούς όπως ο Mondrian και ο Modigliani, αναδεικνύεται τόσο η συχνά υποτιμημένη συμβολή της Donas στον μοντερνισμό όσο και η δυναμική δημιουργικότητα του δικτύου La Section d’Or.

Η έκθεση «Women’s Business / Businesswomen» στο Museum Plantin-Moretus της Αμβέρσας (έως 11 Ιανουαρίου) φέρνει στο προσκήνιο τρεις αιώνες γυναικείας παρουσίας και δράσης μέσα στο ιστορικό τυπογραφείο. Μέσα από αρχειακό υλικό και προσωπικές αφηγήσεις, φωτίζονται οι ρόλοι θυγατέρων, εργατριών και ηγετικών μορφών που για χρόνια έμεναν στο περιθώριο της επίσημης ιστορίας.

Στη Γάνδη, το ιστορικό Αβαείο του Αγίου Πέτρου φιλοξενεί την έκθεση «Beauty & Resistance» (έως 18 Ιανουαρίου), η οποία εξετάζει πώς η αισθητική και η αντίσταση διασταυρώνονται σε διαφορετικές εποχές και πολιτισμούς. Τα έργα επαναπροσδιορίζουν την έννοια της ομορφιάς ως εργαλείο ανθεκτικότητας και ταυτότητας, προτείνοντας μια στοχαστική ματιά στον ρόλο της τέχνης ως μορφής αντίστασης.

Το Museum De Reede στην Αμβέρσα παρουσιάζει την έκθεση «Jean Rustin» (έως 26 Ιανουαρίου), αφιερωμένη στο έντονα φορτισμένο εικαστικό έργο του Γάλλου καλλιτέχνη. Με αυστηρή χρωματική παλέτα και έμφαση στο ανθρώπινο σώμα, τα έργα του Rustin λειτουργούν ως φορείς μνήμης, συναισθήματος και υπαρξιακής έντασης.

Στις Βρυξέλλες, το BOZAR φιλοξενεί έως την 1η Φεβρουαρίου την έκθεση «John Baldessari: Parables, Fables, and Other Tall Tales», την πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή αναδρομική παρουσίαση του έργου του καλλιτέχνη μετά τον θάνατό του. Μέσα από ζωγραφική, κολάζ και έργα με κείμενο, ο Baldessari επαναπροσδιορίζει την αφήγηση στη σύγχρονη τέχνη, συνδυάζοντας χιούμορ, ειρωνεία και πολιτισμικό σχολιασμό.

Τέλος, στο MoMu της Αμβέρσας, η έκθεση «GIRLS. On Boredom, Rebellion and Being In-Between» (έως 1 Φεβρουαρίου) προσεγγίζει την έννοια της κοριτσίστικης εμπειρίας μέσα από τη μόδα, τις εικαστικές τέχνες, τον κινηματογράφο και τον σχεδιασμό. Αμφισβητώντας στερεότυπα, η έκθεση αναδεικνύει τη συναισθηματική πολυπλοκότητα και τη διαχρονική πολιτισμική σημασία της νεότητας.

Dernière chance pour découvrir des expositions majeures en Flandre et à Bruxelles

Un panorama culturel à voir avant la clôture de la saison

Alors que l’année débute avec de nouvelles propositions culturelles, plusieurs expositions marquantes de ces derniers mois restent accessibles encore pour une courte période en Flandre et à Bruxelles. Elles offrent un parcours riche, allant de la redécouverte de figures historiques à des regards contemporains sur l’art, la mode et la société.

À BOZAR, à Bruxelles, « Luz y Sombra: Goya and Spanish Realism » (jusqu’au 11 janvier) met en lumière l’œuvre de Francisco Goya et son influence sur le réalisme espagnol. L’exposition souligne la tension entre ombre et lumière qui traverse son travail, révélant un regard lucide sur les réalités sociales et la complexité de l’âme humaine.

Au KMSKA d’Anvers, « Eugeen Van Mieghem: City in Motion » (jusqu’au 11 janvier) plonge le visiteur dans l’effervescence urbaine du début du XXᵉ siècle. Les dessins et pastels de l’artiste capturent le mouvement, le travail portuaire et la vie quotidienne avec une intensité presque documentaire.

Toujours au KMSKA, « Donas, Archipenko & La Section d’Or: Enchanting Modernism » (jusqu’au 11 janvier) revisite les débuts de l’avant-garde européenne. L’exposition met en avant le rôle central de Marthe Donas, longtemps sous-estimé, et dialogue avec les recherches formelles d’Alexander Archipenko et du réseau La Section d’Or.

Le Museum Plantin-Moretus propose, avec « Women’s Business / Businesswomen » (jusqu’au 11 janvier), une relecture de son histoire à travers le prisme des femmes qui ont façonné, sur trois siècles, la vie et l’économie de cette maison emblématique de l’imprimerie anversoise.

À Gand, « Beauty & Resistance », présentée à l’abbaye Saint-Pierre jusqu’au 18 janvier, interroge la manière dont la beauté peut devenir un acte de résistance. Les œuvres réunies explorent les liens entre esthétique, identité et contestation, dans une approche transhistorique et interculturelle.

Le Museum De Reede consacre une exposition à Jean Rustin (jusqu’au 26 janvier), dont les figures humaines, dépouillées et intenses, invitent à une réflexion profonde sur la condition humaine, la mémoire et la fragilité de l’existence.

À Bruxelles, BOZAR accueille jusqu’au 1er février « John Baldessari: Parables, Fables, and Other Tall Tales », une vaste rétrospective dédiée à l’un des artistes majeurs de l’art conceptuel américain. Son travail, mêlant images et textes, continue de questionner les codes narratifs et visuels avec humour et esprit critique.

Enfin, à Anvers, le MoMu propose « GIRLS. On Boredom, Rebellion and Being In-Between » (jusqu’au 1er février), une exposition pluridisciplinaire qui explore la notion de « girlhood » à travers la mode, l’art et le cinéma, en dépassant les clichés pour en révéler la richesse émotionnelle et culturelle.

The post Τελευταία ευκαιρία για ξεχωριστές εκθέσεις σε Βρυξέλλες και Φλάνδρα appeared first on .

Στην κορυφή των πιο ευάλωτων δήμων βρίσκονται οι γνωστοί «πυρήνες φτώχειας» της Πρωτεύουσας: Saint-Josse-ten-Noode (33%), Molenbeek-Saint-Jean (31,2%), Anderlecht (28%), Koekelberg (26,2%) και Schaerbeek (26,1%). Σε επίπεδο ευρύτερης πόλης, ο κίνδυνος φτώχειας στις Βρυξέλλες αγγίζει το 24,6%, ενώ άλλοι δήμοι – τόσο της πρωτεύουσας, όσο και γειτονικοί – καταγράφουν σημαντικές διαφοροποιήσεις: Saint-Gilles 23,9%, Evere 19,7%, Uccle 13,8%, Sint-Pieters-Woluwe 9,3%, Vilvoorde 10%, Wezembeek-Oppem 6,9%.

Αντίθετα, οι περιοχές με τον χαμηλότερο κίνδυνο φτώχειας βρίσκονται όλες στη Φλάνδρα: Zemst (3,4%), Gammerages (3,4%), Horebeke (3,5%), Rotselaar (3,5%) και Herne (3,5%). Στο άλλο άκρο του φάσματος, το χαμηλότερο διάμεσο εισόδημα καταγράφεται στο Saint-Josse-ten-Noode (20.815 ευρώ), ενώ ακολουθούν Farciennes, Charleroi, Liège και Dison.

Στον αντίποδα, η λίστα με τα υψηλότερα εισοδήματα παρουσιάζει μια εντυπωσιακή συγκέντρωση στη βελγική επαρχία Λουξεμβούργου: επτά δήμοι της βρίσκονται στην κορυφή — ένα φαινόμενο που εξηγείται κυρίως από την εγγύτητά τους στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, όπου χιλιάδες Βέλγοι εργάζονται και αμείβονται με σαφώς υψηλότερους μισθούς. Το Top 10 συμπληρώνουν τρεις φλαμανδικοίο δήμοι: Kraainem, De Pinte και Oud-Heverlee.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο καθορισμός του «εθνικού ορίου φτώχειας» βασίζεται στο 60% του διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος των βελγικών νοικοκυριών. Αυτό το εισόδημα περιλαμβάνει τόσο φορολογητέα όσο και μη φορολογητέα ποσά: επαγγελματικές απολαβές, κοινωνικές παροχές, συντάξεις, εισοδήματα από ακίνητα, αλλά και οικογενειακά επιδόματα ή εισοδήματα από κεφάλαιο. Πρόκειται για έναν δείκτη σχετικό, που αλλάζει ανάλογα με την οικονομική εξέλιξη του μέσου νοικοκυριού στη χώρα.

Η νέα χαρτογράφηση της Statbel επιβεβαιώνει τις ήδη γνωστές ανισότητες, αλλά αποτυπώνει επίσης τους βαθύτερους κοινωνικούς συσχετισμούς ανάμεσα στην πρωτεύουσα, τη Βαλλονία και τη Φλάνδρα. Οι διαφοροποιήσεις αυτές συνεχίζουν να θέτουν επιτακτικά ζητήματα κοινωνικής πολιτικής σε μια περίοδο όπου τα εισοδηματικά χάσματα διευρύνονται.

La géographie contrastée de la pauvreté en Belgique

Bruxelles et la Wallonie en première ligne, la Flandre largement épargnée

Les chiffres récemment publiés par Statbel dressent une carte de la pauvreté qui révèle de profonds contrastes entre les régions belges. La Région de Bruxelles-Capitale concentre la plupart des communes où le risque de pauvreté est le plus élevé, tandis que la Flandre occupe presque entièrement le bas du tableau.

À Bruxelles, plusieurs communes affichent des taux particulièrement préoccupants. Saint-Josse-ten-Noode dépasse les 33%, suivie de près par Molenbeek-Saint-Jean (31,2%) et Anderlecht (28%). D’autres communes illustrent la diversité socio-économique de la capitale : Saint-Gilles (23,9%), Evere (19,7%), Uccle (13,8%), ou encore Wezembeek-Oppem (6,9%) et Sint-Pieters-Woluwe (9,3%). En moyenne, le risque de pauvreté pour l’ensemble de Bruxelles atteint 24,6%.

En Flandre, la situation est radicalement différente. Les communes présentant les risques les plus faibles — Zemst, Gammerages, Horebeke, Rotselaar ou Herne — affichent toutes des taux avoisinant les 3 à 3,5%, illustrant un paysage économique plus stable et plus homogène.

L’analyse des revenus médians souligne un autre contraste frappant. Sept communes de la province du Luxembourg figurent parmi les localités les plus aisées du pays, un phénomène étroitement lié à la proximité du Grand-Duché, où de nombreux habitants bénéficient de salaires nettement supérieurs. Kraainem, De Pinte et Oud-Heverlee complètent ce groupe de tête.

À l’opposé, on retrouve dix communes francophones — dont six à Bruxelles — regroupant les revenus médians les plus bas. Saint-Josse-ten-Noode occupe une nouvelle fois la dernière place, avec un revenu médian d’à peine 20.815 euros, suivie par Farciennes, Charleroi, Liège et Dison.

Le seuil de pauvreté en Belgique est défini comme 60% du revenu médian des ménages, calculé sur la base des revenus disponibles — salaires, allocations, pensions, revenus locatifs ou du capital. Ce seuil varie donc en fonction de l’évolution générale des revenus dans le pays, ce qui en fait un indicateur dynamique plutôt qu’une ligne fixe.

En réunissant ces données, Statbel met en lumière un paysage social fragmenté, où les différences régionales s’expriment avec une clarté croissante. Entre Bruxelles confrontée à de lourdes difficultés structurelles, la Wallonie en transition et une Flandre plus stable, la lutte contre la pauvreté s’annonce comme l’un des défis majeurs des années à venir.

The post Ο χάρτης της φτώχειας στο Βέλγιο appeared first on .

Σε άλλες μεγάλες πόλεις, το ποσοστό ιδιοκατοίκησης είναι σαφώς υψηλότερο: στη Γάνδη το 33% των κατοίκων διαθέτει το δικό του σπίτι ή διαμέρισμα, στην Αμβέρσα, στη Ναμούρ και στη Σαρλερουά το ποσοστό φτάνει το 32%, ενώ στη Λιέγη το 27% των κατοίκων είναι ιδιοκτήτες.

Η εξήγηση: το είδος κατοικίας και οι υψηλές τιμές

Όπως αναφέρει η εφημερίδα L’Echo, η διαφορά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον τύπο της κατοικίας που κυριαρχεί στην πρωτεύουσα. Στις Βρυξέλλες, το 70% των κατοικιών είναι διαμερίσματα —κατηγορία που ενοικιάζεται πολύ συχνότερα— ενώ μόλις το 30% είναι σπίτια. Επιπλέον, η τιμή ενός διαμερίσματος στις Βρυξέλλες αντιστοιχεί περίπου στην τιμή ενός σπιτιού στη Βαλλονία, γεγονός που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την πρόσβαση στην ιδιοκατοίκηση.

Το φαινόμενο των ιδιοκτητών που μετακομίζουν αλλά κρατούν το ακίνητο

Το χαμηλό ποσοστό εξηγείται και από μια άλλη τάση: πολλοί ιδιοκτήτες δεν κατοικούν πλέον στο ακίνητό τους. Νέοι άνθρωποι συχνά αγοράζουν το πρώτο τους διαμέρισμα στην πρωτεύουσα, αλλά όταν αναζητούν μεγαλύτερο χώρο μετακομίζουν στα προάστια, όπου οι τιμές είναι χαμηλότερες και η προσφορά μεγαλύτερη. Συχνά κρατούν το πρώτο τους σπίτι για να το ενοικιάσουν, μειώνοντας έτσι το ποσοστό των κατοίκων-ιδιοκτητών εντός της πόλης.

Οι πιο “εύπορες” και οι πιο “ευάλωτες” περιοχές

Σε γενικές γραμμές, η ιδιοκατοίκηση είναι υψηλότερη σε περισσότερο εύπορους δήμους των Βρυξελλών. Στο Uccle το ποσοστό φτάνει το 28%, στο Auderghem το 28,3%, στο Watermael-Boitsfort το 28,6% και στο Woluwe-Saint-Pierre το 30%.

Αντίθετα, σε άλλες περιοχές τα ποσοστά είναι πολύ χαμηλότερα: ο δήμος Saint-Josse παρουσιάζει μόλις 14%, το Saint-Gilles 15,9% και το Ixelles 16% — δήμοι που συνδυάζουν περιοχές υψηλού και χαμηλού εισοδήματος, εμφανίζοντας έτσι τα χαμηλότερα ποσοστά κατοίκων-ιδιοκτητών στην πρωτεύουσα.

La propriété au plus bas : Un habitant de Bruxelles sur cinq vit dans un logement qu’il possède

De nouveaux chiffres du ministère fédéral des Finances montrent le contraste saisissant entre la capitale, la Flandre et la Wallonie

La propriété résidentielle est nettement moins répandue à Bruxelles que dans le reste du pays, selon de nouvelles données du ministère fédéral des Finances. Au 1ᵉʳ janvier 2025, seulement 21,4 % des habitants de la capitale vivaient dans un logement qu’ils possèdent, contre 45 % en Flandre et 38 % en Wallonie.

Dans d’autres grandes villes, les taux sont plus élevés : à Gand, un habitant sur trois (33 %) est propriétaire de son logement. À Anvers, Namur et Charleroi, le pourcentage s’élève à 32 %, tandis qu’à Liège, 27 % des résidents ont acheté leur logement.

La principale explication : le type de logement et des prix élevés

Selon L’Echo, cette différence s’explique en grande partie par la nature du parc immobilier. À Bruxelles, 70 % des logements sont des appartements — un type de bien beaucoup plus fréquemment loué — contre seulement 30 % de maisons. De plus, le prix d’un appartement bruxellois est globalement comparable à celui d’une maison en Wallonie, ce qui complique davantage l’accès à la propriété.

Un phénomène courant : quitter la ville, mais conserver le logement

Le faible taux de propriétaires occupants s’explique aussi par le fait qu’un nombre croissant de propriétaires quittent la ville. Les jeunes achètent souvent leur premier logement à Bruxelles, mais lorsqu’ils recherchent davantage d’espace, ils déménagent vers la périphérie, où les prix sont plus abordables et l’offre plus large. Ils gardent fréquemment leur premier appartement afin de le louer, ce qui réduit le nombre de propriétaires résidant effectivement dans leur logement en ville.

Les communes les plus “aisées” et celles plus vulnérables

En général, la part de propriétaires occupants est plus élevée dans les communes considérées comme plus aisées : Uccle (28 %), Auderghem (28,3 %), Watermael-Boitsfort (28,6 %) et Woluwe-Saint-Pierre (30 %).

Dans d’autres communes, les pourcentages sont nettement plus bas : Saint-Josse (14 %), Saint-Gilles (15,9 %) et Ixelles (16 %) — des communes mêlant quartiers plus riches et plus pauvres et affichant les taux de propriétaires occupants les plus faibles de la capitale.

The post Η ιδιοκατοίκηση στο ναδίρ: Μόνο ένας στους πέντε κατοίκους των Βρυξελλών μένει σε δικό του σπίτι appeared first on .