Τρεις δρόμοι προς τη βελγική υπηκοότητα

Η βελγική νομοθεσία προβλέπει τρεις διαφορετικούς τρόπους απόκτησης της υπηκοότητας: με δήλωση, με φυσικοποίηση και με απόδοση. Η πιο κοινή είναι η δήλωση υπηκοότητας, που εφαρμόζεται για την πλειοψηφία των αιτούντων. Αφορά ενήλικες που διαμένουν νομίμως στο Βέλγιο για τουλάχιστον πέντε συνεχόμενα έτη και κατέχουν άδεια απεριόριστης διαμονής. Πρέπει να αποδείξουν ότι η κύρια κατοικία τους βρίσκεται στη χώρα, μέσω της κάρτας διαμονής που εκδίδει ο δήμος (commune).

Η αίτηση συνοδεύεται από υποχρέωση απόδειξης κοινωνικής ένταξης, η οποία μπορεί να τεκμηριωθεί με δίπλωμα δευτεροβάθμιας ή ανώτερης εκπαίδευσης από αναγνωρισμένο ίδρυμα, με παρακολούθηση 400 ωρών επαγγελματικής κατάρτισης ή με αδιάλειπτη εργασία τα τελευταία πέντε έτη είτε ως μισθωτός, είτε ως δημόσιος υπάλληλος, είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας. Ισχύουν επίσης και προγράμματα υποδοχής ή ένταξης ανάλογα με την Περιφέρεια διαμονής.

Επιπλέον, απαιτείται οικονομική δραστηριότητα, η οποία αποδεικνύεται είτε με εργασία διάρκειας τουλάχιστον 468 ημερών τα τελευταία πέντε έτη είτε με πληρωμή έξι τριμηνιαίων εισφορών για κύρια επαγγελματική δραστηριότητα ως αυτοαπασχολούμενος. Από την υποχρέωση αυτή εξαιρούνται άτομα με αναπηρία ή σε σύνταξη, καθώς και όσοι είναι σύζυγοι Βέλγου πολίτη (με συμβίωση τουλάχιστον τριών ετών στο Βέλγιο) ή γονείς ανηλίκου (Βέλγου) παιδιού. Ακόμα και τότε, η απόδειξη κοινωνικής ένταξης παραμένει απαραίτητη.

Τρίτη βασική προϋπόθεση είναι η γλωσσική επάρκεια, η οποία από το επίπεδο Α2 έχει ανέβει στο Β1. Η γλώσσα καθορίζεται από την Περιφέρεια διαμονής: στα Φλαμανδικά θα εξεταστεί κανείς στα Ολλανδικά, στη Βαλλονία στα Γαλλικά, στην γερμανόφωνη κοινότητα στα Γερμανικά, ενώ στις Βρυξέλλες είτε στα Γαλλικά είτε στα Ολλανδικά. Η επιτυχία σε επίσημη εξέταση είναι απαραίτητη – η κοινωνική ή επαγγελματική ένταξη δεν επαρκούν πλέον ως απόδειξη γλωσσομάθειας.

Εάν κάποιος δεν μπορεί να αποδείξει οικονομική συμμετοχή, μπορεί να καταθέσει αίτηση μετά από δέκα χρόνια διαμονής, εφόσον αποδείξει «δεσμούς με την κοινότητα υποδοχής», δηλαδή συμμετοχή στην κοινωνική ή πολιτιστική ζωή με οποιοδήποτε αποδεικτικό μέσο.

Η δήλωση υπηκοότητας σήμερα κοστίζει 150 ευρώ. Ωστόσο, εκκρεμεί αλλαγή που θα αυξήσει το κόστος στα 1.000 ευρώ, καθιστώντας τη διαδικασία μία από τις ακριβότερες στην ΕΕ, μετά την Αυστρία, την Ιρλανδία και την Ολλανδία. Το ποσό καταβάλλεται μέσω της πλατφόρμας MyMinfin πριν την υποβολή της αίτησης και δεν επιστρέφεται σε περίπτωση απόρριψης.

Σύντομα αναμένεται να προστεθεί και υποχρεωτική εξέταση υπηκοότητας, η οποία πέρα από τη γλωσσική εξέταση θα περιλαμβάνει και τεστ για βασικές αρχές του βελγικού κράτους, όπως η ουδετερότητα και η ισότητα των φύλων. Τα νέα μέτρα θα τεθούν σε ισχύ δέκα ημέρες μετά τη δημοσίευσή τους στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Η αίτηση κατατίθεται στο δημαρχείο του τόπου κατοικίας. Αν κριθεί πλήρης, αποστέλλεται στον Εισαγγελέα, την Υπηρεσία Μετανάστευσης και την Υπηρεσία Κρατικής Ασφάλειας. Η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει έως και πέντε μήνες. Εάν παρέλθει η τετράμηνη προθεσμία χωρίς αρνητική απάντηση, θεωρείται θετική και ο δήμος εκδίδει πιστοποιητικό υπηκοότητας.

Φυσικοποίηση είναι η δεύτερη, εξαιρετικά σπάνια διαδικασία. Αφορά άτομα άνω των 18 ετών που προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες στο Βέλγιο στους τομείς της επιστήμης, του αθλητισμού ή του πολιτισμού. Η αίτηση απευθύνεται στην Ομοσπονδιακή Βουλή, η οποία και αποφασίζει. Δεν υπάρχει δυνατότητα προσφυγής σε περίπτωση αρνητικής απόφασης. Το κόστος είναι ίδιο με τη δήλωση: σήμερα 150 ευρώ, με πιθανή αύξηση στα 1.000 ευρώ.

Απόδοση υπηκοότητας εφαρμόζεται σε παιδιά κάτω των 18 ετών. Η δήλωση μπορεί να γίνει από τους γονείς σε περίπτωση που το παιδί γεννήθηκε στο εξωτερικό από Βέλγους γονείς, γεννήθηκε ή υιοθετήθηκε από αλλοδαπό στο Βέλγιο ή υιοθετήθηκε από Βέλγο. Η διαδικασία είναι δωρεάν, ωστόσο μπορεί να υπάρχουν επιμέρους χρεώσεις για μεταφράσεις, χαρτόσημα ή αντίγραφα εγγράφων. Οι ενδιαφερόμενοι οφείλουν να απευθυνθούν στον δήμο κατοικίας ή στις αρμόδιες προξενικές αρχές του Βελγίου.

Η απόκτηση βελγικής υπηκοότητας δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά με τις επικείμενες αλλαγές. Ωστόσο, για όσους πληρούν τις προϋποθέσεις και επιθυμούν να σταθεροποιήσουν τη ζωή τους στο Βέλγιο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό βήμα για το μέλλον.

The post Απόκτηση της Βελγικής υπηκοότητας: Διαδικασίες, κόστος και διάρκεια appeared first on .

Το αυξημένο κόστος της διαδικασίας «δήλωση ιθαγένειας» για να γίνει κανείς Βέλγος συμπεριλήφθηκε στη συμφωνία συνασπισμού. Το περασμένο Σαββατοκύριακο, παρουσιάστηκε ως μέρος της Ομοσπονδιακής «Συμφωνίας του Πάσχα» μαζί με αυτό που η κυβέρνηση αποκαλεί την «αυστηρότερη πολιτική ασύλου και μετανάστευσης που έγινε ποτέ».

«Η απόκτηση της εθνικότητάς μας είναι ένα σημαντικό ορόσημο σε μια επιτυχημένη διαδικασία μετανάστευσης και ένταξης», δήλωσε η ομοσπονδιακή υπουργός για το Άσυλο και τη Μετανάστευση, Anneleen Van Bossuyt.

Από τις πιο ακριβές διαδικασίες στην Ευρώπη

Το 2023 (τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία), ένα ρεκόρ σχεδόν 55.000 νεοφερμένων – από αιτούντες άσυλο έως εκπατρισμένους – έλαβαν βελγική υπηκοότητα.

Επί του παρόντος, οι ξένοι που ακολουθούν τη διαδικασία «δήλωσης ιθαγένειας» ή τη διαδικασία πολιτογράφησης για να αποκτήσουν τη βελγική ιθαγένεια πρέπει να πληρώσουν τέλος εγγραφής 150 ευρώ, που ισοδυναμεί περίπου με το διοικητικό κόστος.

Με αυτό το μέτρο, το τέλος εγγραφής θα ανέλθει στα 1.000 ευρώ – σχεδόν επταπλάσια αύξηση του ποσού που πρέπει να καταβληθεί. Αν και αυτό είναι πολύ χαμηλότερο από το αρχικά προτεινόμενο ποσό των 5.000 ευρώ, εξακολουθεί να καθιστά τη διαδικασία μία από τις πιο δαπανηρές στην ΕΕ, μόνο πίσω από την Αυστρία, την Ιρλανδία και την Ολλανδία. Μάλιστα, σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης, το ποσό δεν θα επιστρέφεται στους αιτούντες (κάτι που άλλωστε ισχύει και για το τρέχον τέλος των €150).

Ωστόσο, ο ειδικός στη μετανάστευση και την ένταξη Thomas Huddleston (Πανεπιστήμιο της Λιέγης) πιστεύει ότι «η φορολόγηση της βελγικής υπηκοότητας είναι μια φρικτή ιδέα, τόσο για την οικονομία όσο και την ένταξη».

«Στα γαλλικά, υπάρχει η έκφραση une fausse bonne idée*. Ενώ η αύξηση του κόστους της πολιτογράφησης ακούγεται σαν κάτι που πρόκειται να βοηθήσει την οικονομία και την ένταξη, στην πραγματικότητα κάνει το ακριβώς αντίθετο», σύμφωνα με τον καθηγητή. «Ο καθορισμός ενός τόσο τεχνητά υψηλού κόστους λέει στους περισσότερους μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων των ομογενών και αυτών των πιο υψηλών εισοδημάτων, ότι η υπηκοότητα δεν είναι για αυτούς».

Πολλοί οικονομολόγοι έχουν αποδείξει ότι υπάρχει ένα «ασφάλιστρο υπηκοότητας» για τις νέες αφίξεις. «Οι μετανάστες που ενθαρρύνονται να γίνουν πολίτες έχουν περισσότερες πιθανότητες να αφήσουν τις ρίζες τους στην κοινωνία, να πάρουν μεγάλες αποφάσεις για τη ζωή τους και να επενδύσουν στις δεξιότητές τους. Όταν στη συνέχεια γίνουν πολίτες, ανοίγονται περισσότερες ευκαιρίες για δουλειά και ζωή».

Κάτι περισσότερο από μεταναστευτική πολιτική

Ως εκ τούτου, οι εργοδότες αναγνωρίζουν πολύ καλύτερα τις δεξιότητές τους, είναι πιο πιθανό να επενδύσουν στην κατάρτισή τους στην εργασία και να τους προσλάβουν ή να τους προωθήσουν. «Έτσι παίρνουν υψηλότερα ποσοστά απασχόλησης, αλλά και υψηλότερους μισθούς, πιο ασφαλείς θέσεις εργασίας, περισσότερες θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα».

«Επομένως, εάν ο γενικός στόχος της νέας ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι να αυξήσει τα ποσοστά απασχόλησης στο Βέλγιο – που φαινομενικά είναι ο λόγος που εγκρίνονται όλα αυτά τα μέτρα – αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ιδέα της φορολόγησης της βελγικής υπηκοότητας», συνεχίζει ο Huddleston. «Η ιθαγένεια είναι κάτι περισσότερο από μεταναστευτική πολιτική. Αυτή η ιδέα μιας αυστηρής μεταναστευτικής πολιτικής έρχεται σε σύγκρουση με τον στόχο τους να προωθήσουν την απασχόληση και την ενσωμάτωση στην αγορά εργασίας».

Οι νεοεισερχόμενοι εκτός ΕΕ πρέπει ήδη να παρακολουθήσουν μαθήματα ολλανδικών και να περάσουν, μεταξύ άλλων, ένα τεστ μαθημάτων κοινωνικού προσανατολισμού

Εκτός από το αυξημένο κόστος, όποιος θέλει να γίνει Βέλγος θα πρέπει τώρα να υποβληθεί σε υποχρεωτική και δεσμευτική «εξέταση ιθαγένειας», που αποτελείται από τεστ υπηκοότητας (που δείχνει κατανόηση της ουδετερότητας της κυβέρνησης και της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών) και ένα τεστ γλώσσας.

Το απαιτούμενο επίπεδο γλώσσας θα αυξηθεί σε Β1 (ανεξάρτητοι ομιλητές). Οι νεοφερμένοι πρέπει να περάσουν το τεστ, καθώς η κοινωνική ή οικονομική ένταξη δεν θα είναι επαρκής για να αποδείξουν τις γλωσσικές τους δεξιότητες.

Όπως και πριν, η γλώσσα καθορίζεται από την περιφέρεια στην οποία υπέβαλαν αίτηση για την υπηκοότητα: στη Φλάνδρα, πρέπει να δώσουν εξετάσεις ολλανδικής γλώσσας. Στη Βαλλονία θα δώσουν εξετάσεις γαλλικών. Στη γερμανόφωνη κοινότητα, θα είναι τα γερμανικά. Και στις Βρυξέλλες, μπορεί να είναι ολλανδικά ή γαλλικά.

Εν κατακλείδι, απομένει να δούμε αν αυτό το μέτρο θα έχει αντίκτυπο στον αριθμό των αιτήσεων πολιτογράφησης στο Βέλγιο και αν θα πυροδοτήσει περαιτέρω τις συζητήσεις σχετικά με την προσβασιμότητα της ιθαγένειας για ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες.

* Σε ελεύθερη μετάφραση η έκφραση χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει μια εκ πρώτης πρωτότυπη και ελκυστική ιδέα, αλλά που εκ των υστέρων αποδεικνύεται λιγότερο σημαντική ή χρήσιμη από ό,τι αναμενόταν, ή ακόμη και με αρνητικά ή απροσδόκητα αποτελέσματα.

The post Το Βέλγιο αυξάνει το κόστος απόκτησης της υπηκοότητας στα 1.000 ευρώ appeared first on .

Την 1η Ιανουαρίου 2020, ο πληθυσμός του Βελγίου αποτελούνταν από 67,9% άτομα βελγικής καταγωγής, 19,7% άτομα αλλοδαπής καταγωγής (δηλαδή Βέλγους αλλά με έναν ή δύο γονείς ξένους ή Βέλγους των οποίων η πρώτη εγγεγραμμένη ιθαγένεια είναι ξένη) και ένα 12,4% αλλοδαπών. Σε απόλυτους αριθμούς, αυτοί είναι 7.806.078, 2.259.912 και 1.426.651 κάτοικοι, αντιστοίχως.

Η ποικιλομορφία προέλευσης στον πληθυσμό που ζει στο Βέλγιο αυξάνεται χρόνο με το χρόνο. Πριν από δέκα χρόνια, το 2010, το ποσοστό των Βέλγων γηγενών ήταν 74,3%, το ποσοστό των Βέλγων ξένης καταγωγής 15,5% και των αλλοδαπών 10,2%.

Ωστόσο, η εικόνα διαφέρει πολύ αν εξεταστεί σε επίπεδο Περιφέρειας, τουλάχιστον μεταξύ των Βρυξελλών αφενός και της Βαλλονίας και της Φλάνδρας αφετέρου. Έτσι, στην Περιφέρεια των Βρυξελλών, το ποσοστό των ξένων υπηκόων ανέρχεται στο 35,3%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη Βαλλονία είναι στο 10,4% και στη Φλάνδρα μόλις 9,3%.

Όσον αφορά τους Βέλγους αλλοδαπής καταγωγής (βέλγων πολιτών δηλαδή που ο ένας ή και οι δυο γονείς είναι ξένοι), αυτοί αντιπροσωπεύουν το 14,1% του πληθυσμού στη Φλάνδρα, το 23,2% στη Βαλλονία και το 39,1% στην Περιφέρεια των Βρυξελλών.

Από την 1η Ιανουαρίου 2020, η πιο κοινή εθνικότητα καταγωγής στο Βέλγιο ήταν η μαροκινή, ακολουθούμενη από ιταλική, γαλλική, ολλανδική και τουρκική. «Εάν παρατηρήσουμε τη διεθνή μεταναστευτική ισορροπία κατά τη διάρκεια του 2019 στο Βέλγιο, βλέπουμε ότι οι εισροές αφορούσαν Ρουμάνους, Μαροκινούς και Γάλλους», υπογραμμίζει η Statbel.

Στη Φλάνδρα, οι πιο κοινές εθνικότητες ήταν η ολλανδική, μαροκινή και τουρκική. Στην Βαλλονία, αυτές είναι η ιταλική, γαλλική και μαροκινή. Τέλος, στις Βρυξέλλες, η μαροκινή, η γαλλική και η ιταλική εθνικότητα ξεχωρίζουν. 

Το ποσοστό των Βέλγων γηγενών αυξάνεται επίσης με την ηλικία. Στο Βέλγιο, φτάνει το 54,3% μεταξύ των ηλικιών 0-17 ετών, το 66,3% μεταξύ των ηλικιών 18-64 ετών και το 87,3% μεταξύ των άνω των 65 ετών.

«Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η ιθαγένεια από μόνη της δεν λέει εάν ένα άτομο έχει μεταναστεύσει ή όχι. Αντίθετα, η εθνικότητα δίνει πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή ενός ατόμου. Η χώρα γέννησης είναι ένας καλύτερος δείκτης για το εάν ένα άτομο έχει μεταναστεύσει ή όχι», εξηγεί η Statbel. Σχεδόν όλοι οι Βέλγοι γηγενείς έχουν γεννηθεί στο Βέλγιο (το 98,3%) ενώ επτά στους 10 Βέλγους ξένης προέλευσης και το 15,9% των αλλοδαπών γεννήθηκαν επίσης στο Βέλγιο.

Η Statbel εξηγεί ότι έχει αναπτύξει αυτή τη νέα στατιστική σειρά, επειδή το Βέλγιο είναι μια χώρα με μεγάλη ποικιλία που μεγαλώνει διαρκώς. «Η ζήτηση για στοιχεία σχετικά με την ποικιλομορφία του πληθυσμού αυξάνεται κάθε χρόνο, τόσο στον ακαδημαϊκό τομέα όσο και στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής», αναφέρει.

The post Έρευνα: ένας στους οκτώ κατοίκους του Βελγίου είναι ξένης ιθαγένειας appeared first on .

Ο Μαμαντού Γκασαμά, ο νεαρός παράτυπος μετανάστης από το Μαλί, ο οποίος έσωσε ένα παιδί το Σάββατο στο Παρίσι, θα πάρει τη γαλλική υπηκοότητα και θα ενταχθεί στην Πυροσβεστική Υπηρεσία, όπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν κατά τη διάρκεια συνομιλίας που είχαν στο προεδρικό μέγαρο των Ηλυσίων.

«Όλα τα χαρτιά θα τακτοποιηθούν», διαβεβαίωσε ο αρχηγός του γαλλικού κράτους στη διάρκεια συνομιλίας του, η οποία μεταδόθηκε από τη σελίδα του στο Facebook, με τον παράτυπο μετανάστη από το Μαλί, ο οποίος έσωσε ένα τετράχρονο παιδί που κινδύνευε να πέσει από τον 4ο όροφο μιας παρισινής πολυκατοικίας.

Ο Μακρόν του πρότεινε επίσης να αρχίσει τα διαβήματα για να πάρει τη γαλλική υπηκοότητα, πράγμα που ο Γκασαμά δέχθηκε.

Με τζιν και κοντομάνικο πουκάμισο, ο Γκασαμά μίλησε για μερικά λεπτά μπροστά στις κάμερες με τον Γάλλο πρόεδρο και συνέχισαν τη συνομιλία τους τετ-α-τετ. Ο Μακρόν κάλεσε τον νεαρό άνδρα να αφηγηθεί τη γενναία πράξη του. «Μπράβο», του είπε.

Εκατομμύρια φορές είδαν οι χρήστες του Ίντερνετ την αυθόρμητη πράξη του, που βιντεοσκοπήθηκε το Σάββατο. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, ο Γκασαμά σκαρφάλωσε στην πρόσοψη μιας παρισινής πολυκατοικίας για να σώσει το παιδί που κρεμόταν από ένα μπαλκόνι του 4ου ορόφου.

«Δεν σκέφθηκα τίποτα, σκέφθηκα να το σώσω και δόξα τω Θεώ το έσωσα», δήλωσε με μετριοφροσύνη ο 22χρονος άνδρας, όταν ερωτήθηκε σχετικά από το τηλεοπτικό δίκτυο BVMTV.

«Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως μια μέρα θα συναντούσα τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας. Εργάζομαι στο Παρίσι, περνάω συχνά μπροστά από το Ελιζέ, ποτέ δεν σκέφτηκα πως μια μέρα θα έμπαινα στο Ελιζέ», το γαλλικό προεδρικό μέγαρο, είπε συγκινημένος στο BFMTV ο Ντιαμπί Γκασαμά, ο αδελφός του Μαμαντού, διευκρινίζοντας πως έφθασε στη Γαλλία τον Σεπτέμβριο 2017 και ζει σε εστία.

Σε ανακοίνωση που δημοσιοποιήθηκε χθες Κυριακή το βράδυ, η οργάνωση SOS Racisme ζητεί «από τον υπουργό Εσωτερικών να τακτοποιήσει τα χαρτιά του Κυρίου Γκασαμά, ο οποίος έδειξε θάρρος σπάνιο όσο και θαυμαστό».

Αίτημα στο Ίντερνετ για την τακτοποίηση των χαρτιών του νεαρού άνδρα και την παρασημοφόρησή του από τη Γαλλική Δημοκρατία έχει ήδη συγκεντρώσει σήμερα περισσότερες από 5.000 υπογραφές.

Ο πατέρας του παιδιού

Γύρω στις 8:00 το βράδυ του Σαββάτου οι πυροσβέστες ειδοποιήθηκαν από περαστικούς οι οποίοι είδαν ένα παιδί να κρέμεται στο κενό από τον τέταρτο όροφο πολυκατοικίας στο βόρειο Παρίσι. Το παιδί οφείλει τη σωτηρία του αποκλειστικά στην επέμβαση του Γκασαμά.

«Για καλή τύχη, υπήρχε εκεί κάποιος που είχε καλή φυσική κατάσταση και το θάρρος να πάει να βοηθήσει το παιδί», εξήγησαν οι πυροσβέστες στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία της έρευνας, το παιδί βρέθηκε μόνο του στο μπαλκόνι ενώ οι γονείς του απουσίαζαν.

«Του είπα (σ.σ.: στο παιδί) “γιατί το έκανες;”, αλλά δεν απάντησε», αφηγήθηκε ο Μαμουντού στο τηλεοπτικό δίκτυο BFMTV προσθέτοντας πως δεν σταμάτησε να «τρέμει» αφού ξαναμπήκε στο διαμέρισμα.

Ο πατέρας του παιδιού, γεννημένος το 1981 και χωρίς δικαστικά προηγούμενα, τέθηκε χθες υπό κράτηση επειδή άφησε το παιδί του χωρίς επίβλεψη. Πρόκειται να εμφανιστεί σήμερα στην εισαγγελία του Παρισιού και η δίκη του από το πλημμελειοδικείο θα πραγματοποιηθεί μέσα στους επόμενους μήνες.

Το παιδί, η μητέρα του οποίου δεν βρισκόταν στο Παρίσι όταν σημειώθηκε το επεισόδιο, τοποθετήθηκε σε δομή υποδοχής.

Οι πολιτικές αντιδράσεις που εγκωμιάζουν το θάρρος του νεαρού από το Μαλί συνεχίσθηκαν σήμερα το πρωί: μια «υποδειγματική» και «αξιοθαύμαστη» χειρονομία που «πρέπει να αναγνωρισθεί και να χαιρετισθεί», εκτιμά ο Ερίκ Σιοτί (LR), λέγοντας ότι είναι «προσωπικά υπέρ» της τακτοποίησης της κατάστασης του Μαμουντού Γκασαμά, αλλά εκφράζοντας παράλληλα τη λύπη του για «μια κάπως πολιτική μορφή εκμετάλλευσης».

Ο ευρωβουλευτής του Εθνικού Μετώπου Νικολά Μπε συμφωνεί από την πλευρά του να τακτοποιηθούν τα χαρτιά του Γκασαμά «λόγω της θαρραλέας πράξης του», αλλά με αντιστάθμισμα την απέλαση «του συνόλου των παράτυπων» της Γαλλίας.

Πηγή: cnn.gr

The post Γαλλική υπηκοότητα και εργασία στην Πυροσβεστική για τον μετανάστη που έσωσε παιδί στο Παρίσι appeared first on .

Την ελληνική ιθαγένεια πήραν το 2015 συνολικά 19.933 άτομα, εκ των οποίων το 82,5% ήταν Αλβανοί πολίτες, το 2,2% Ρώσοι και το 1,6% Γεωργιανοί.

Από τον συνολικό αριθμό των ατόμων που απέκτησαν την υπηκοότητα ενός κράτους-μέλους της ΕΕ το 2015, το 87% ήταν πολίτες εκτός ΕΕ. Η μεγαλύτερη ομάδα που έλαβε υπηκοότητα ήταν πολίτες του Μαρόκου (86.100 άτομα, εκ των οποίων το 88% απέκτησε την ιθαγένεια της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Γαλλίας), πολίτες της Αλβανίας (48.400, το 96% των οποίων απέκτησαν την ιθαγένεια της Ιταλίας ή της Ελλάδας), Τούρκοι πολίτες (35.000, το 56% των οποίων απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα), Ινδοί (31.000, το 60% των οποίων απέκτησαν τη βρετανική ιθαγένεια), Ρουμάνοι πολίτες (28.400, οι μισοί εκ των οποίων απέκτησαν την ιταλική υπηκοότητα), Πακιστανοί πολίτες (26.300, οι μισοί εκ των οποίων απέκτησαν τη βρετανική υπηκοότητα) και Αλγερινοί πολίτες (22.500, τρία τέταρτα των οποίων απέκτησαν τη γαλλική υπηκοότητα).

Μαροκινοί, Αλβανοί, Τούρκοι, Ινδοί, Ρουμάνοι, Πακιστανοί και Αλγερινοί αντιπροσώπευαν μαζί το ένα τρίτο (33%) του συνολικού αριθμού των ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια ενός κράτους-μέλους της ΕΕ το 2015. Οι Ρουμάνοι (28.400) και οι Πολωνοί (17.800) ήταν οι δύο μεγαλύτερες ομάδες πολιτών της ΕΕ που απέκτησαν την ιθαγένεια άλλου κράτους-μέλους.

Σε 16 κράτη-μέλη της ΕΕ, τουλάχιστον 9 στα 10 άτομα που απέκτησαν ιθαγένεια το 2015 δεν ήταν πολίτες της ΕΕ: Στην Εσθονία, τη Λιθουανία και τη Ρουμανία (100%), στη Βουλγαρία (99%), στην Ισπανία (98%), στη Λετονία (97%), στην Ελλάδα και την Πορτογαλία (96%), στην Ολλανδία, την Πολωνία και τη Σλοβενία (94%), στη Δανία (93%), στη Γαλλία και την Κροατία (90%), καθώς και στην Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (89%).

Σε αντίθεση, το Λουξεμβούργο (76%) και η Ουγγαρία (72%) ήταν τα μόνα κράτη-μέλη όπου η πλειοψηφία των ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια το 2015 ήταν πολίτες άλλου κράτους-μέλους της ΕΕ. Σε επίπεδο ΕΕ, το 87% (ή σχεδόν 732.200 νέοι πολίτες) ήταν πολίτες κρατών εκτός της ΕΕ και το 12% ή 104.900 άλλου κράτους-μέλους της ΕΕ.

Σχεδόν 1 στα 5 άτομα που απέκτησε την ιθαγένεια της ΕΕ το 2015 έγινε πολίτης της Ιταλίας (178.000 ή 21%). Ακολουθούν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ισπανία, η Γαλλία και η Γερμανία. Σε σύγκριση με το συνολικό πληθυσμό των κατοίκων κάθε κράτους-μέλους, ο μεγαλύτερος αριθμός απόκτησης ιθαγένειας ανά 1.000 μόνιμους κατοίκους καταγράφηκε στο Λουξεμβούργο (5,6 ιθαγένειες/1.000 κατοίκους), τη Σουηδία (5) και την Κύπρο (3,9). Σε επίπεδο ΕΕ, 1,7 ιθαγένειες χορηγήθηκαν ανά 1.000 κατοίκους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ / zougla.gr

The post Βέλγιο: Το 2015 840.000 άτομα απέκτησαν την ευρωπαϊκή ιθαγένεια appeared first on .