Σύμφωνα με έρευνα της SD Worx, περίπου 40% των εργαζομένων στο Βέλγιο εργάζονται με υβριδικό ή εξ αποστάσεως μοντέλο, με τη χώρα να βρίσκεται πίσω μόνο από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία, την Ιρλανδία και τη Φινλανδία. Το ενδιαφέρον παραμένει έντονο, καθώς σχεδόν 1 στους 3 εργαζόμενους δηλώνει ότι θα ήθελε να τηλεργάζεται περισσότερο, ενώ μόλις ένα μικρό ποσοστό επιθυμεί μεγαλύτερη φυσική παρουσία στο γραφείο.

Στις Βρυξέλλες, η εικόνα είναι ακόμη πιο χαρακτηριστική. Περισσότερο από το 60% των εργαζομένων έχει τη δυνατότητα να εργάζεται από το σπίτι, με το 33,2% να το κάνει σε σταθερή βάση. Από αυτούς, περίπου το ένα τρίτο εργάζεται εξ αποστάσεως δύο έως τρεις ημέρες την εβδομάδα, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό βρίσκεται σε καθεστώς πλήρους τηλεργασίας.

Παράλληλα, όμως, η παρουσία στο γραφείο δεν έχει εξαφανιστεί. Πάνω από τους μισούς εργαζόμενους συνεχίζουν να πηγαίνουν στον χώρο εργασίας τους αρκετές ημέρες την εβδομάδα, γεγονός που αποτυπώνει την ισορροπία που επιχειρείται μεταξύ των δύο μοντέλων.

Ένα στοιχείο που διαφοροποιεί το Βέλγιο είναι η δομημένη οργάνωση της τηλεργασίας. Σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου κυριαρχεί η ευελιξία, στο Βέλγιο οι περισσότεροι εργαζόμενοι λειτουργούν βάσει σαφών συμφωνιών με τους εργοδότες, οι οποίες τηρούνται σε μεγάλο βαθμό. Αυτό δημιουργεί ένα πιο προβλέψιμο αλλά και λιγότερο αυθόρμητο εργασιακό περιβάλλον.

Την ίδια στιγμή, καταγράφεται μια σαφής τάση: η επιστροφή στο γραφείο. Σχεδόν οι μισοί εργοδότες στις Βρυξέλλες ενθαρρύνουν πλέον την αυξημένη φυσική παρουσία των ομάδων τους, με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας και της ομαδικότητας. Η τάση αυτή ενισχύεται σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, δείχνοντας ότι η ισορροπία μεταξύ τηλεργασίας και παρουσίας παραμένει υπό διαμόρφωση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες φαίνεται να αξιοποιούν περισσότερο την τηλεργασία και να επιθυμούν τη διατήρησή της, ενώ οι άνδρες εμφανίζονται συχνότερα με πλήρη παρουσία στο γραφείο. Το φαινόμενο αυτό συνδέεται, μεταξύ άλλων, με τη μεγαλύτερη διάδοση της μερικής απασχόλησης στις γυναίκες.

Συνολικά, η τηλεργασία στο Βέλγιο δεν είναι πλέον μια προσωρινή λύση, αλλά ένα καθιερωμένο μοντέλο εργασίας που συνεχίζει να εξελίσσεται. Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι πού θα βρεθεί η τελική ισορροπία ανάμεσα στην ευελιξία και την ανάγκη για φυσική παρουσία.

Télétravail en Belgique : un modèle bien ancré, mais en pleine redéfinition

Entre attentes des עובדים et stratégie des entreprises, un équilibre encore fragile

La Belgique confirme sa place parmi les pays européens où le télétravail est le plus répandu. Mais derrière cette position avantageuse, une évolution plus nuancée se dessine, notamment dans la région de Bruxelles, où les habitudes professionnelles continuent de se transformer.

Aujourd’hui, une part importante des travailleurs belges bénéficie d’une organisation hybride ou à distance, signe que cette pratique s’est installée durablement dans le paysage. Ce modèle contribue d’ailleurs à un meilleur équilibre entre vie professionnelle et vie privée, un critère de plus en plus déterminant pour les salariés.

Dans la capitale, la situation est particulièrement révélatrice. Une majorité d’employés dispose de la possibilité de travailler depuis chez eux, et une proportion significative y a recours régulièrement. Pourtant, le bureau reste loin d’être déserté : beaucoup continuent d’alterner présence et дистанция, illustrant une coexistence des modes de travail.

La spécificité belge réside aussi dans la manière dont cette organisation est encadrée. Là où d’autres pays privilégient la souplesse, les entreprises belges optent souvent pour des règles claires et structurées, définissant précisément les jours de présence et de télétravail. Cette approche vise à offrir de la stabilité, mais limite parfois la flexibilité individuelle.

Par ailleurs, les employeurs semblent vouloir rééquilibrer la situation. De plus en plus d’entre eux encouragent un retour partiel sur site, estimant que la collaboration directe et les échanges informels restent essentiels à la dynamique des équipes.

Du côté des עובדים, la tendance est différente. Une part importante exprime le souhait de renforcer encore le télétravail, preuve que les attentes ont évolué depuis la généralisation de ces pratiques.

Les différences entre hommes et femmes apportent également un éclairage intéressant. Les femmes utilisent davantage le télétravail, tandis que les hommes restent plus présents sur leur lieu de travail. Cette réalité reflète aussi des choix professionnels et des contraintes organisationnelles propres à chacun.

Au final, la Belgique illustre parfaitement les enjeux actuels du monde du travail : trouver un équilibre durable entre flexibilité, performance et bien-être. Et dans ce jeu d’ajustement permanent, Bruxelles apparaît comme un véritable laboratoire des transformations en cours.

The post Το Βέλγιο μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών που προωθούν περισσότερο την τηλεργασία appeared first on .

Η Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με ερώτηση που κατέθεσε στην Κομισιόν, παραθέτει τα στοιχεία πρόσφατων ευρωπαϊκών μελετών για τις συνθήκες εργασίας στην ΕΕ που αποτυπώνουν τη δυσανάλογη επιβάρυνση των εργαζομένων με τηλεργασία σε σχέση με τους εργαζόμενους με φυσική παρουσία: Οι τηλεργαζόμενοι έχουν έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να εργάζονται στον ελεύθερο χρόνο τους και διπλάσιες πιθανότητες να εργάζονται 48 ή περισσότερες ώρες την εβδομάδα. Ο επιπλέον φόρτος εργασίας και η πολύωρη παραμονή τους μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή εγκυμονεί μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία τους, σωματική και ψυχική.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τονίζει η Έλενα Κουντουρά, έχει ζητήσει με ψήφισμα του ήδη από τον Ιανουάριο του 2021 να κατοχυρωθεί στο ευρωπαϊκό δίκαιο το δικαίωμα των εργαζομένων να αποσυνδέονται ψηφιακά από την εργασία τους χωρίς επιπτώσεις. Ο κοινωνικός διάλογος, που ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2022 μεταξύ των ευρωπαίων κοινωνικών εταίρων με στόχο μια νομικά δεσμευτική συμφωνία για την τηλεργασία με τη μορφή Οδηγίας ναυάγησε εξαιτίας της άρνησης δύο εκ των τριών ευρωπαϊκών οργανωτικών οργανώσεων να συνεισφέρουν.

Η καθυστέρηση έχει ως αποτέλεσμα, η τηλεργασία, που εντάθηκε από την αρχή της πανδημίας, να μην έχει ρυθμιστεί μέχρι σήμερα ευρωπαϊκά και επομένως οι εργαζόμενοι όχι μόνο υφίστανται διαφορετική μεταχείριση στα κράτη-μέλη, αλλά υπάρχει και ανεξέλεγκτη εκμετάλλευσή τους από τους εργοδότες.

Η πλήρης ερώτηση της Έλενας Κουντουρά:

Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης προς την Επιτροπή

Άρθρο 138 του Κανονισμού

Έλενα Κουντουρά (The Left)

Θέμα: Άμεση ανάγκη να αναλάβει η Επιτροπή νομοθετική πρωτοβουλία για την ευρωπαϊκή θεσμοθέτηση του δικαιώματος στην αποσύνδεση και την προστασία των τηλεργαζομένων

Η ανάγκη για ρύθμιση της τηλεργασίας (1) στην ΕΕ έχει γίνει ακόμη πιο επιτακτική μετά την πανδημία του Covid-19. Πρόσφατη ευρωπαϊκή έρευνα για τις συνθήκες εργασίας δείχνει ότι οι εργαζόμενοι που πραγματοποιούν συχνά τηλεργασία έχουν έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να εργάζονται στον ελεύθερο τους χρόνο τους και διπλάσιες πιθανότητες να εργάζονται 48 ώρες ή και περισσότερο εβδομαδιαίως, σε σύγκριση με αυτούς που εργάζονται με φυσική παρουσία (2).

Δεδομένου ότι:

-η αδιάκοπη συνδεσιμότητα των εργαζομένων έχει αρνητικό αντίκτυπο στην υγεία τους (3)

-επί του παρόντος δεν υπάρχει ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο που να καθορίζει και να ρυθμίζει το δικαίωμα στην αποσύνδεση και η τηλεργασία δεν αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο στα κράτη-μέλη της ΕΕ,

-το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ζητήσει ήδη απ” τον Ιανουάριο του 2021 να κατοχυρωθεί στο ευρωπαϊκό δίκαιο το δικαίωμα των εργαζομένων να αποσυνδέονται ψηφιακά απ” την εργασία τους χωρίς επιπτώσεις,

-ο κοινωνικός διάλογος που ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2022, μεταξύ των Ευρωπαίων κοινωνικών εταίρων με στόχο μια νομικά δεσμευτική συμφωνία για την τηλεργασία με τη μορφή Οδηγίας ναυάγησε, αφού δύο από τις τρεις εργοδοτικές οργανώσεις αρνήθηκαν να υποβάλουν οποιοδήποτε κείμενο.

Με βάση τα παραπάνω ερωτάται η Επιτροπή:

Σκοπεύει έπειτα και απ΄ την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τις οργανώσεις των εργοδοτών να προχωρήσει σε άμεση νομοθετική πρόταση μιας ευρωπαϊκής Οδηγίας για την θεσμοθέτηση του δικαιώματος στην αποσύνδεση, ώστε να σταματήσει η εκμετάλλευση των τηλεργαζομένων στα κράτη- μέλη.

(1) Το δικαίωμα του εργαζομένου να απέχει πλήρως απ’ την παροχή της εργασίας του και ιδίως, να μην επικοινωνεί ψηφιακά και να μην απαντά σε τηλεφωνήματα, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή σε οποιασδήποτε μορφής επικοινωνία εκτός ωραρίου εργασίας και κατά τη διάρκεια των νόμιμων αδειών του, αλλά και η απαγόρευση κάθε δυσμενούς διάκρισης σε βάρος του τηλεργαζομένου, επειδή άσκησε το δικαίωμα αποσύνδεσης θα πρέπει να θεσμοθετηθούν σε Ευρωπαίο επίπεδο.

(2) https://www.eurofound.europa.eu/en/data-catalogue/living-working-and-covid-19-data/working-during-covid-19

(3) Η μακράς διάρκειας παραμονή μπροστά απ” την οθόνη και ο μεγάλος φόρτος εργασίας μειώνουν τη συγκέντρωση, προκαλούν γνωστική και συναισθηματική υπερφόρτωση και ενδέχεται να οδηγήσουν σε πονοκεφάλους, κόπωση των ματιών, αϋπνίες, κόπωση, άγχος ή εξάντληση. Επιπλέον, η στατική στάση σώματος μπορεί να προκαλέσει μυϊκή καταπόνηση και μυοσκελετικές διαταραχές. https://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/BRIE/2019/638434/IPOL_BRI(2019)638434_EN.pdf

The post Παρέμβαση Κουντουρά προς Κομισιόν για την τηλεργασία και την άμεση ανάγκη για ευρωπαϊκή οδηγία appeared first on .

«Η φόρμουλα, η οποία δοκιμάστηκε το 2022 με 7 εταιρείες, έχει ωριμάσει. Προσαρμόζεται σε νέες μορφές εργασίας, πάντα με στόχο να προσελκύσουμε περισσότερο κόσμο στα τρένα μας», εξήγησε ο υπουργός.

Συγκεκριμένα, αυτή η νέα πιο ευέλικτη συνδρομή θα διατίθεται σε 4 μορφές: 80 και 120 ημέρες ταξίδια σε 12 μήνες καθώς και 6 και 10 ημέρες ταξίδια σε έναν μήνα.

Ο Υπουργός έδωσε επίσημα το πράσινο φως σε αυτή τη νέα πρωτοβουλία με επιστολή που εστάλη νωρίτερα αυτή την εβδομάδα στη διευθύνουσα σύμβουλο της SNCB, Sophie Dutordoir. «Η κοινωνία αλλάζει, οι συνήθειες εξελίσσονται και χαίρομαι που η SNCB ανταποκρίνεται στις νέες συνήθειες και στις νέες ταξιδιωτικές ανάγκες των συμπολιτών μας, σύμφωνα με τον στόχο της να προσελκύσει περισσότερους ταξιδιώτες στο τρένο», γράφει συγκεκριμένα.

«Μου φαίνεται απαραίτητο ότι η προσφορά μπορεί να εξελιχθεί ανάλογα με τη συμπεριφορά των ταξιδιωτών. Η εφαρμογή μιας ευέλικτης φόρμουλας συνδρομής για την τηλεργασία ανταποκρίνεται στην αυξανόμενη ζήτηση για αυτό το είδος προϊόντος», προσθέτει ο Georges Gilkinet.

Με περισσότερο από το 60% των συνδρομητών SNCB να τηλεργάζονται πλέον 2 έως 3 ημέρες την εβδομάδα, «ήταν απαραίτητο να προσφερθεί ένα εισιτήριο προσαρμοσμένο στους εργαζόμενους που ταξιδεύουν τακτικά με τρένο, αλλά όχι πλέον απαραίτητα σε καθημερινή βάση. Είναι επίσης μια προσφορά απαραίτητη για να προσελκύσουν νέους επιβάτες στα τρένα και να τονίσουν τη στροφή των μεταφορών», καταλήγει.

The post Μια ευέλικτη συνδρομή για τους τηλεργαζόμενους: η νέα προσφορά της SNCB appeared first on .

Ωστόσο, εν μέσω ραγδαίας αύξησης των τιμών της ενέργειας, οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων δεν βλέπουν με την ίδια οπτική την συνήθεια αυτή, με τους πελάτες που εργάζονται να έχουν μόνιμα τις ηλεκτρονικές συσκευές τους συνδεδεμένες σε κάποια πρίζα.

«Θα αποκλείσουμε την πρόσβαση στο wifi – αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορούμε να μειώσουμε τον αριθμό των χρηστών υπολογιστών», δήλωσε στο RTBF ένας ιδιοκτήτης καφέ.

«Δεν το κάνουμε από κακία, κάθε άλλο. Θέλουμε να κρατήσουμε τους πελάτες μας. Αλλά αν δεν ενεργήσουμε, μερικές φορές δεν θα έχουμε διαθέσιμο τραπέζι για άλλους πελάτες που έρχονται να φάνε στο χώρο μας το μεσημέρι».

Πράγματι, σε αυτό το συγκεκριμένο δημοφιλές καφέ του Saint-Gilles, οι θαμώνες που έρχονται για να τσιμπήσουν στο μεσημεριανό τους διάλειμμα θα διαπιστώσουν συχνά ότι όλα τα τραπέζια είναι πιασμένα, πολλά από εξ αποστάσεως εργαζόμενους, που κατασκηνώνουν εκεί όλη την ημέρα.

«Το μεσημεριανό είναι η πιο κερδοφόρα ώρα για ένα κατάστημα σαν το δικό μας», προσθέτει ο ιδιοκτήτης. «Και πολλοί από τους πελάτες που έρχονται για να δουλέψουν, δεν τρώνε εδώ».

Οι εξ αποστάσεως εργαζόμενοι μπορούν μερικές φορές να κάθονται σε ένα τραπέζι για ώρες, έχοντας πρόσβαση στις τουαλέτες της επιχείρησης και χρησιμοποιώντας την ηλεκτρική ενέργεια για να τροφοδοτήσουν τις συσκευές τους, ενώ δεν καταναλώνουν πολλά, εντωμεταξύ.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αυξήσεις στους λογαριασμούς νερού και ενέργειας, σύμφωνα με ορισμένα καταστήματα εστίασης.

Εκτός από τη διακοπή του wifi, ένα άλλο μέτρο που εφαρμόζεται από ορισμένα καφέ / μπιστρό είναι η αύξηση της έντασης της μουσικής που ακούγεται στο χώρο.

«Είναι αλήθεια ότι μας αρέσει η δυνατή μουσική», εξήγησε ένας ιδιοκτήτης. «Ενοχλεί λίγο τους ανθρώπους, αλλά είναι μέρος του σχεδίου».

Η ιδέα είναι ότι ένα μέρος με δυνατή μουσική δεν είναι ελκυστικό για όσους θέλουν να εργαστούν εξ αποστάσεως ή να συμμετάσχουν σε συσκέψεις και να πραγματοποιήσουν τηλεφωνικές κλήσεις που σχετίζονται με την δουλειά τους.

Άλλα μέτρα περιλαμβάνουν τη μείωση της θερμοκρασίας στην καφετέρια και τον αποκλεισμό της πρόσβασης στις πρίζες.

Οι ιδιοκτήτες εστίασης περιμένουν ότι ο αριθμός των απομακρυσμένων εργαζομένων θα αυξηθεί κατά τους χειμερινούς μήνες, καθώς οι άνθρωποι προσπαθούν να μειώσουν τους λογαριασμούς ενέργειας τους δουλεύοντας αλλού.

Με άλλα λόγια, η εξ αποστάσεως εργασία θα γίνει πιο ακριβή. Ένας στους τρεις Βέλγους έχει ήδη αποφασίσει να αλλάξει τις συνήθειες εργασίας του από το σπίτι ως απάντηση στο αυξημένο ενεργειακό κόστος, σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας coworking-space Silversquare.

Οι μισοί από τους συμμετέχοντες στην έρευνα είπαν ότι σχεδιάζουν να πηγαίνουν στο γραφείο πιο συχνά, ενώ τρεις στους πέντε τηλεργαζόμενους θα ήθελαν να χρησιμοποιούν έναν χώρο εργασίας, επιθυμόντας οι εργοδότες τους να βοηθήσουν προς αυτή τη λύση.

Το ένα τρίτο (32%) των Βέλγων εργάζονται ήδη εξ αποστάσεως τουλάχιστον μία ημέρα την εβδομάδα, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της FPS Mobility, ποσοστό τέσσερις φορές υψηλότερο από το αντίστοιχο του 2018.

Αλλά τώρα που το ενεργειακό κόστος έχει εκτοξευθεί, πολλοί τηλεργαζόμενοι προσπαθούν να προσαρμόσουν τις συνήθειές τους: σχεδόν οι μισοί από αυτούς στις Βρυξέλλες (44%) σχεδιάζουν να το κάνουν, και το 23% και 31% αντίστοιχα στη Φλάνδρα και τη Βαλλονία.

Από τους Βέλγους που στοχεύουν να αλλάξουν τις εργασιακές τους συνήθειες, το 51% σχεδιάζει να επιστρέφει στο γραφείο πιο συχνά, για να μην χρειάζεται να έχει αυξημένο ενεργειακό κόστος στην οικία του.

Ομοίως, το 61% των ερωτηθέντων θα επέλεγε ως εναλλακτική τη συν-εργασία (από κοινού με άλλον, δηλαδή) αν τους προσφερόταν από τον εργοδότη τους και το 62% θα απαιτούσε ακόμη και να πληρωθεί έξτρα για κάτι τέτοιο.

The post Τα καφέ των Βρυξελλών λαμβάνουν μέτρα για να απομακρύνουν τους εξ αποστάσεως εργαζόμενους appeared first on .

Γράφει η Όλγα Κουρνιώτη

Όποιος έχει βιώσει την πανδημία ως εκπαιδευτικός στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Αττική, έχει νιώσει τον χρόνο να πιέζει τις φλέβες του, τα δευτερόλεπτα να κάνουν βόλτες στα κύτταρά του, έχει διατυπώσει την ερώτηση ‘με ακούτε;’ εκατοντάδες φορές και έχει απαντήσει στην ίδια ερώτηση, διατυπωμένη από τους μαθητές, χιλιάδες φορές, όσες, δηλαδή, αντιστοιχούν, αν πολλαπλασιαστούν με τις μέρες τηλεκπαίδευσης. Και πράγματι, δεν έχει υπάρξει καμία διαδικτυακή ώρα χαμένη. Στον αντίποδα, όμως, αυτής της θετικής – κατά τα λεχθέντα- έκβασης, θα μπορούσε κάποιος να ομολογήσει πως έχουν υπάρξει πολλές χαμένες ώρες προσωπικής γαλήνης, χαμένες ώρες ιδιωτικότητας, χαμένες ώρες παιδικής δημιουργικότητας, χαμένες ώρες κοινωνικών δεξιοτήτων.

Αποσαφηνίζοντας λίγο τα ανωτέρω, θα χρειαστεί αρχικά να αναφερθούμε σε ένα γενικότερο συνεπακόλουθο της πανδημίας, αυτό του καλωσορίσματος της τηλεργασίας. Η τηλεργασία είναι η μετατροπή των προσωπικών μας χώρων σε χώρους εργασίας. Τα σπίτια από εστίες ηρεμίας, προσωπικών στιγμών, χαλάρωσης, διασκέδασης έγιναν τα προσωπικά μας γραφεία. Η πλειοψηφία των ανθρώπων, είτε για μεγαλύτερο είτε για μικρότερο διάστημα, αναγκάστηκε να εργαστεί διαδικτυακά μετατρέποντας κάποιο δωμάτιο (ή δωμάτια του σπιτιού, ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων που συμβιώνουν και τις εργασιακές τους απαιτήσεις) σε επαγγελματικούς χώρους, σε σχολικές αίθουσες, σε αίθουσες συνεδριάσεων. Τα σπίτια μετατρέπονται σε μικρά ή μεγαλύτερα παρατηρητήρια από πίξελ που καταγράφουν την ασφυξία των προσωπικών στιγμών.

Και κάπως έτσι, η εξ αποστάσεως διδασκαλία με όλες τις μορφές της, σύγχρονη και ασύγχρονη, έκλεισε χτες ένα χρόνο ‘λειτουργίας’. Πέρυσι τέτοιο καιρό και έχοντας ένα περιθώριο δύο εβδομάδων, οι εκπαιδευτικοί όλης της χώρας κλήθηκαν να αποδείξουν ότι είναι πιο έτοιμοι κι απ’ τον Σούπερμαν. Επιπλέον, σε μια χώρα που δεν παραχωρεί υποχρεωτικά μαθήματα ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνίας) στους εκπαιδευτικούς της, αλλά δίνει τη δυνατότητα παρακολούθησης και πιστοποίησης μόνο κατόπιν κλήρωσης (συμμετέχουν στην ηλεκτρονική κλήρωση αλλά κατά απόλυτη προτεραιότητα )², θεωρήθηκε δεδομένο ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί θα είχαν τις κατάλληλες γνώσεις και θα διέθεταν τον κατάλληλο τεχνολογικό εξοπλισμό στο σπίτι τους, ώστε να μπορέσουν να υποστηρίξουν αβίαστα τον νέο τρόπο διδασκαλίας. Αξίζει σε αυτό το σημείο να σημειωθεί πως, η βοήθεια που προσέφεραν οικειοθελώς, είτε μέσω μαραθώνιων διαδικτυακών συλλόγων, είτε σε κλειστό διαδικτυακό κύκλο, οι συνάδελφοι που είχαν τις απαραίτητες γνώσεις, έγινε η ηλιακή ενέργεια σε βενζινοκίνητο αυτοκίνητο που ο ιδιοκτήτης είχε ξεχάσει να βάλει καύσιμα.

Σε προσωπικό επίπεδο, έχω ‘γράψει’ στο διαδικτυακό κοντέρ μου έξι απελπισμένους μήνες τηλεκπαίδευσης ενώ κρατάω ακόμα το τιμόνι και συνεχίζω πορεία χωρίς όμως να ξέρω τον τερματισμό. Από τις 13 Μαρτίου 2020 τηλεπαρουσιάζω και τηλεπαρουσιάζομαι τόσο αδιάκοπα, που νιώθω κατάκοπη. Τα σπασμωδικά μικρά διαλείμματα δια ζώσης εκπαίδευσης που μεσολάβησαν κατά περιόδους είχαν το στυλ διαφημιστικού σποτ και μαζί με την επιβάρυνση όλων των αντίξοων συνθηκών (χρήση μάσκας σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, μάθημα με ανοιχτά παράθυρα τον Ιανουάριο) το μόνο που κατάφεραν ήταν να αποκαθηλώσουν την επιτυχία της εξ αποστάσεως διδασκαλίας και εν τέλει να ενισχύσουν το αίσθημα ματαιότητας.

Έξι μήνες τηλεκ-παιδεύω και τηλεκ-παιδεύομαι. Έξι μήνες παρακολουθώ το κουρασμένο είδωλό μου στην οθόνη του υπολογιστή. Δεν έχω κοιταχτεί στον καθρέφτη, όσο έχω ‘κοιταχτεί’ στο Webex. Κλωνοποιούμαι διαδικτυακά, είμαι στο σαλόνι του Γιώργου, στην κουζίνα της Έλλης, στο παιδικό δωμάτιο της Σοφίας και πάει λέγοντας. Είμαι μονοδιάστατη, δεν έχω αύρα, οι μόνες κινήσεις μου είναι οι σπασμοί που κάνει το πρόσωπό μου στα διάφορα διαδικτυακά ερεθίσματα που δέχομαι. Αν, για παράδειγμα, η εφαρμογή νιώσει μια ‘κόπωση’ και ξάφνου αποφασίσει να ‘ξεκουραστεί’ γουρλώνω τα μάτια και στραβώνω το στόμα. Αν κολλήσει για τα καλά, μπορεί να μείνω έτσι, βαλσαμωμένη στο διαδικτυακό
σύμπαν, έχοντας τουλάχιστον διασκεδάσει πρόσκαιρα τους μαθητές μου. Έχω κοινό, έχω θεατές τους γονείς των παιδιών, κάποιος θα περάσει και θα χαιρετήσει στο φόντο, κάποιος άλλος από την οικογένεια θα θελήσει να βάλει ηλεκτρική σκούπα, και κάποιος να μιλήσει στο τηλέφωνο. Τα μικρόφωνα των παιδιών ανοίγουν και ‘οικόσιτοι’ ήχοι ταξιδεύουν μέσα από τα καλώδια των ακουστικών μου και προσγειώνονται στα αυτιά μου. Απορροφητήρες, ηλεκτρικές σκούπες, ψυχαγωγικές εκπομπές της μεσημεριανής ζώνης, τηλεφωνικές συνομιλίες.

Δε θα φανταζόμουν ποτέ, όταν στα late 8Os, όντας εντυπωσιασμένη από τις τηλεπαρουσιάστριες των κρατικών καναλιών που εκφωνούσαν το τηλεοπτικό πρόγραμμα της ημέρας κι εγώ δήλωνα όλο ενθουσιασμό «αυτό θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω», ότι θα ερχόταν μια πανδημία και θα μου άνοιγε νέους επαγγελματικούς ορίζοντες. Τηλεπαρουσιάστρια κι εγώ, λοιπόν! Σε απευθείας σύνδεση από το σαλόνι μου. Δηλαδή, τηλεπαρουσιάστρια από τη μέση και πάνω, έγκλειστη από τη μέση και κάτω.

Δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι, θα χρειαζόταν μια πανδημία, σε συνδυασμό με την εξέλιξη της τεχνολογίας, για να μου επιτρέψει να διδάξω κάθετο πολλαπλασιασμό διψήφιων αριθμών φορώντας φόρμα και παντόφλες.

Δε θα φανταζόμουν ποτέ πως, το να είμαι παραγωγική και να εκτελώ το μάθημα όπως πρέπει, θα ήταν απολύτως εξαρτημένο από τον πάροχο ίντερνετ και τη συνδεσιμότητα της ειδικής πλατφόρμας, όταν το μόνο που χρειαζόμουν ως τώρα ήταν ο εαυτός μου, η καλή μου διάθεση, ένας πίνακας και φυσικά οι μαθητές μου.

Οι μαθητές μου… που πλέον στην τρίτη φάση τηλεκπαίδευσης κρατάνε τα μάγουλά τους στα χέρια τους και τα μάγουλά τους λιώνουν από πλήξη. Οι μαθητές μου και οι έγκλειστες παιδικές τσιρίδες τους, ονειρεύονται τη σχολική αυλή. Οι μαθητές μου και οι έγκλειστες παιδικές τσιρίδες τους ονειρεύονται να ζουν χωρίς φόβο. Να παίζουν και να τρέχουν αμέριμνοι κατά μήκος και πλάτος ολόκληρης της σχολικής αυλής και όχι περιορισμένοι στον κατανεμημένο χώρο 50 τ.μ. που έχει δοθεί για κάθε τμήμα χωριστά (σύμφωνα με την εγκύκλιο των μέτρων πρόληψης που εστάλη από το Υπουργείο Παιδείας).

Ο Σούνιλ Μπόμπαλ, πρόεδρος της Διεθνούς Ομάδας για την Παιδική Υγεία, θεωρεί πως, «υπερβολικά πολύς κόσμος υποτιμά τις επιπτώσεις της πανδημίας στα παιδιά θεωρώντας ότι τα παιδιά είναι ανθεκτικά και θα ανακάμψουν». Ο ίδιος όμως πιστεύει ότι αυτό είναι παραπλανητικό και ότι, αντίθετα, τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα κόσμο όπου ακόμη «και το παιχνίδι με τους φίλους είναι παράνομο» και αυτό απειλεί να αφήσει μακροπρόθεσμα τραύματα σε πολλά από αυτά’. «Δεν νομίζω ότι είναι υπερβολή να πούμε ότι τα παιδιά και οι οικογένειές τους εγκαταλείφθηκαν»³, καταλήγει.

Σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία στον χώρο της εκπαίδευσης τα παιδιά λαχταρούν να μοιραστούν το φαγητό τους, τα σχολικά τους είδη, να παίξουν εκτός ορίων, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Τα παιδιά έχουν στερηθεί τον εαυτό τους στον φυσικό τους χώρο και οι σχολικές αυλές πενθούν γιατί τους λείπουν τα ποδοβολητά των παιδιών.

Αγνοώ πλέον πόσος ‘τηλεοπτικός’ χρόνος μας απομένει. Το μόνο που λαχταρώ είναι το τέλος αυτής της κατάστασης, να επαναφέρει τα ανθρώπινα όντα στις πρότερες ‘εργοστασιακές τους ρυθμίσεις’, αυτές της ‘φυσική αλληλεπίδρασης’ με έναν άλλο άνθρωπο.

Photo:Newsville.be

1 Καμία ώρα χαμένη
2 Εκπαιδευτικοί και ΤΠΕ
ɜ Παιδί και πανδημία

The post «Μη βάλεις σκούπα τώρα!»: Τρεις φάσεις τηλεκπαίδευσης και μια πανδημία appeared first on .

Ο στόχος είναι να κατοχυρωθεί το δικαίωμα όσων εργάζονται από το σπίτι να μπορούν να αποσυνδέονται από το τηλέφωνο, το e-mail και συνολικά από κάθε μέσο επικοινωνίας, και να μην είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται ανά πάσα στιγμή και χωρίς όρια στη διάθεση των εργοδοτών τους, κινδυνεύοντας με συνέπειες στη δουλειά τους εάν δεν ανταποκριθούν.

Η κυρία Κουντουρά σε παρέμβασή της που κατέθεσε στην Ολομέλεια, εν όψει της σημερινής συζήτησης για την ψήφιση σχετικής έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αναφέρεται στην ευρεία διάδοση της τηλεργασίας που αφορά ήδη περισσότερο από το ένα τρίτο των εργαζομένων στην Ε.Ε. καθώς και στον κίνδυνο να πληγούν θεμελιώδη δικαιώματα των εργαζομένων, εάν δεν υπάρξει άμεσα νομοθετική ρύθμιση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ολόκληρη η τοποθέτηση της Έλενας Κουντουρά:

«Από την έναρξη της πανδημίας, περισσότερο από το ένα τρίτο των εργαζομένων της ΕΕ εργάζεται πλέον απ’ το σπίτι.

Η τηλεργασία πέρα από τα όποια θετικά που φέρνει – ευελιξία, εξοικονόμηση χρόνου, μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης λόγω μειωμένων μετακινήσεων, προστασία της υγείας των ευπαθών ομάδων-, αποτελεί μείζονα πρόκληση για τις εργασιακές σχέσεις εισάγοντας νέα δεδομένα και θέτοντας νέες υποχρεώσεις μεταξύ εργοδοτών-εργαζομένων, συχνά εις βάρος των τελευταίων.

H ολοένα αυξανόμενη τηλεργασία έχει οδηγήσει σε μια επιβαλλόμενη νοοτροπία διαρκούς σύνδεσης και αδιάκοπης λειτουργίας και μπορεί να εντείνει οριζόντια τις αρνητικές επιπτώσεις :

-στα θεμελιώδη δικαιώματα των εργαζομένων

-στις δίκαιες συνθήκες εργασίας και την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής,

-στη σωματική και ψυχική υγεία και την ασφάλεια και ευεξία κατά την εργασία,

-αλλά και, δεδομένου του δυσανάλογου αντίκτυπού της σε εργαζομένους με ευθύνες φροντίδας που κατά κανόνα είναι γυναίκες, στην ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Φαινόμενα όπως η υπονόμευση των εργασιακών δικαιωμάτων, η καταστρατήγηση του νόμιμου ωραρίου και η παραβίαση του σεβασμού στην ιδιωτική ζωή, επιβάλλεται να ρυθμιστούν για να εξαλειφθούν.

Εξαιτίας της έλλειψης ενός ευρωπαϊκού νομικού πλαισίου που να καθορίζει και να ρυθμίζει το δικαίωμα στην αποσύνδεση, ζητούμε απ’ την Επιτροπή να προτείνει άμεσα σχετική νομοθεσία.

Η αποσύνδεση από την εργασία πρέπει να αποτελέσει θεμελιώδες δικαίωμα και οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να απενεργοποιούν ψηφιακές συσκευές χωρίς να αντιμετωπίζουν συνέπειες».

Από Δ.Τ. 

The post Κουντουρά: Άμεσα μέτρα για προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων στην τηλεργασία appeared first on .

Η έρευνα του Γραφείου Προγραμματισμού υπολόγισε την πλήρη δυναμική της τηλεργασίας έως το 2040. Ανέρχεται στο 39%, με τους εργαζομένους να εργάζονται δύο ημέρες την εβδομάδα. Η ανάλυση αυτού του σεναρίου δείχνει ότι η εντατικοποίηση της πρακτικής έχει πολύ μικρή επίδραση στη συνολική ανάγκη για μετακίνηση, οδηγώντας σε «μόλις 1,2% πτώση των επιβατών-χιλιομέτρων που καλύφθηκαν στο Βέλγιο το 2040», εξηγεί ο ειδικός από το Γραφείο Προγραμματισμού, Benoît Laine.

Παρ΄όλα αυτά, η ανάγκη για μετακίνηση μειώνεται στις Βρυξέλλες

Ωστόσο, υπάρχει μια πιο έντονη πτώση της ζήτησης στις μετακινήσεις από σπίτι προς εργασία. Αναλυτικά, τα αστικά κέντρα τείνουν να επωφελούνται από την επίδραση της τηλεργασίας, καθώς η ζήτηση για μεταφορές μειώνεται σημαντικά, κατά 17%, στις Βρυξέλλες. Για εισερχόμενα οχήματα (από μη κατοίκους των Βρυξελλών), η πτώση είναι ακόμη μεγαλύτερη, φτάνοντας το 23%.

Το τρένο έχει πληγεί περισσότερο

Σε αυτό το σενάριο τηλεργασίας (κοντά στο 40% δηλαδή), το τρένο είναι το μέσο που θα έχει τις μεγαλύτερες απώλειες, καθώς η πτώση της ζήτησης κυμαίνεται από 15 έως 16%, ανάλογα με το αν αυτός ο τρόπος μεταφοράς επιλέγεται εντός ή εκτός ώρας αιχμής.

Οι ευκαιριακές μετακινήσεις αυξάνονται

Επιπλέον, «βλέπουμε ότι το κομμάτι που μένει κενό από κάποιους, ουσιαστικά καλύπτεται από άλλους. Ομοίως, παρατηρούμε επίσης ότι οι μετακινήσεις για άλλους λόγους αυξάνονται. Οι ευκαιριακές μετακινήσεις – όπως να πάει κανείς στην τράπεζα, στο σχολείο, για τα ψώνια κ.λπ. – είναι πιο ανεβασμένα. » Αυξάνονται κατά 1,4% έως το 2040, σύμφωνα με την έρευνα.

The post Η τηλεργασία δεν είναι η λύση για την κυκλοφοριακή συμφόρηση, σύμφωνα με μελέτες appeared first on .

Επιπλέον, ακόμα κι αυτά που θα είναι σε θέση να λειτουργήσουν ξανά, θα έρθουν αντιμέτωπα με μια άλλη απειλή: την τηλεργασία.

Προς το παρόν, η τηλεργασία είναι υποχρεωτική για τις επιχειρήσεις, εκτός αν θεωρείται αδύνατη, και οι περισσότερες προβλέψεις κάνουν λόγο ότι θα παραμείνει στην ατζέντα ακόμη και μετά το τέλος της κρίσης.

Ο γίγαντας των τηλεπικοινωνιών Proximus, για παράδειγμα, σκέφτεται να εγκαταλείψει τους δίδυμους πύργους-ορόσημο στον σταθμό Brussels North, επειδή ο χώρος που προσφέρουν κρίνεται υπερβολικά πολύς για το μελλοντικό εργασιακό τοπίο.

Σύμφωνα με τον Olivier Willockx, διευθύνοντα σύμβουλο της επιχειρηματικής οργάνωσης Beci των Βρυξελλών, η τηλεργασία ήρθε για να μείνει, τουλάχιστον με κάποια μορφή.

«Η τηλεργασία εξελίσσεται σε μια μόνιμη συνθήκη στις περισσότερες εταιρείες, τουλάχιστον για μία ή δύο ημέρες την εβδομάδα», είπε σε συνέντευξή του στο Bruzz. «Ίσως όχι περισσότερο, επειδή πολλοί υπάλληλοι φαίνεται ότι χρειάζονται την κοινωνική επαφή», προσθέτει.

Στο δια ταύτα όμως: H ανάπτυξη της τηλεργασίας, όσο μεγάλη ή μικρή κι αν είναι, αποτελεί απειλή για τον τομέα της εστίασης, ο οποίος ήδη έχει αιμορραγεί με τα δύο καθολικά λοκντάουν.

«Υπάρχουν πολλά εστιατόρια με πελατεία που αποτελείται κυρίως από άτομα που έρχονται στα γραφεία ή τις δουλειές τους», δηλώνει ο Philippe Trine, πρόεδρος της ομοσπονδίας Horeca Βρυξελλών. «Εάν τα γραφεία πάψουν να υφίστανται σαν χώρος εργασίας και αρχίσουν να κλείνουν, αυτό είναι ακολούθως κακό και για τα εστιατόρια.»

Αμφιβάλλει όμως αν η τηλεργασία έχει μέλλον

«Το βρίσκω δύσκολο να πω, γιατί ο τομέας μας δεν λειτουργεί πλέον καθόλου, αλλά η παρουσία στο γραφείο έχει πολλά πλεονεκτήματα για πολλές εταιρείες», είπε.

Ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της HoReCA στις Βρυξέλλες, ο Frédéric Nicolay (Belga, Roi des Belges, Walvis, Vismet) είναι της ίδιας γνώμης.

«Η τηλεργασία είναι μια καλή ιδέα, αλλά όχι κάτι περισσότερο», τονίζει. «Οι άνθρωποι θέλουν να συνυπάρχουν και να αλληλεπιδρούν. Δεν είμαστε μηχανές.»

Έπειτα, θέτει κι άλλον έναν παράγοντα προς εξέταση: «Υπάρχουν πιθανώς πάρα πολλά καταστήματα», εξηγεί ο Nicolay. «Πολλά από αυτά βρίσκονταν ήδη σε άσχημη οικονομική κατάσταση και πριν την πανδημία. Αργά ή γρήγορα θα έκλειναν, ούτως ή άλλως. »

Για τον Philippe Trine, αυτό δεν θα ήταν κακό.

«Στη συνέχεια θα απομένουν περί τα 3.000 εστιατόρια. Επειδή ορισμένα θα έχουν κλείσει, θα υπάρχει περισσότερη δουλειά για όλα τα υπόλοιπα. Και σίγουρα δεν θα είναι τόσα πολλά για μια πόλη όπως οι Βρυξέλλες. »

The post Η εστίαση έχει κι άλλη μια απειλή μπροστά της: την τηλεργασία appeared first on .

Από την αρχή της καραντίνας και των περιοριστικών μέτρων, η Επιτροπή έστειλε όλο το προσωπικό που απασχολείται σε «μη κρίσιμες λειτουργίες» – με άλλα λόγια το 90% του συνολικού εργατικού δυναμικού – να εργαστεί από το σπίτι. Η πρόθεση ήταν να διατηρηθεί αυτή η κατάσταση τηλεργασίας έως τις 25 Μαΐου τουλάχιστον, ανάλογα με την κατάσταση στη χώρα υποδοχής.

Εκπρόσωπος της Κομισιόν επιβεβαίωσε στους The Brussels Times ότι η 1η φάση  της πολιτικής της «επιστροφής στο γραφείο» ξεκίνησε στις 25 Μαΐου, ωστόσο η τηλεργασία εξακολουθεί να παραμένει ο κανόνας. Αυτό ισχύει ακόμη και για το προσωπικό που εργάζεται σε καίριες θέσεις, το οποίο μπορεί να ασκεί τηλεργασία σε περιπτώσεις όπου αυτό είναι εφικτό. Όπου είναι απαραίτητη η παρουσία προσωπικού στο γραφείο, τότε αυτό εναλλάσσεται μεταξύ γραφείου και τηλεργασίας.

Η επισήμανση του προσωπικού σε θέσεις καίριες ή μη (critical και non-critical, όπως ορίζονται) εξαρτάται από τη φύση των καθηκόντων που εκτελούνται και τον ουσιαστικό χαρακτήρα τους για την ορθή λειτουργία της Επιτροπής. Ο ορισμός μπορεί να αλλάξει όπου και όταν είναι απαραίτητο προς το συμφέρον της υπηρεσίας, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο.

«Για τη συντριπτική πλειοψηφία του προσωπικού, η τηλεργασία παραμένει ο κανόνας και η παραγωγικότητα παραμένει πολύ υψηλή. Εκτός του 10% του συνολικού προσωπικού που είναι παρόντα στο γραφείο για λόγους ασφαλείας, το υπόλοιπο προσωπικό μπορεί να επιστρέψει στο γραφείο, κυρίως σε εθελοντική βάση. »

Το προσωπικό που πρέπει να έρχεται στο γραφείο (καίριες θέσεις) και το προσωπικό που έρχεται σε εθελοντική βάση, πρέπει να εναλλάσσονται σε εβδομαδιαία βάση, τηρώντας όλα τα μέτρα ασφάλειας, υγιεινής και φυσικής απόστασης που εφαρμόζονται, όχι μόνο από τα θεσμικά όργανα αλλά και από όλο το προσωπικό.

Πολλοί περιορισμοί θα συνεχίσουν να ισχύουν κατά τη διάρκεια της μεταβατικής αυτής περιόδου. Δεν επιτρέπονται εξωτερικές αποστολές ή προσωπικές επαφές, εκτός εάν είναι απαραίτητες. Προς το παρόν επίσης δεν θα διοργανωθεί καμία εκδήλωση με συμμετοχή κοινού.

Η αλήθεια είναι ότι το προσωπικό δείχνει να προτιμά την τηλεργασία. Μόνο το 24% εξ αυτών έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για επιστροφή στο γραφείο. Η τηλεργασία μειώνει την ανάγκη για χώρους γραφείων, μετακινήσεις και ρύπανση και θα μπορούσε να υιοθετηθεί και μετά την κρίση. Άραγε η Επιτροπή έχει αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα της τηλεργασίας;

«Δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη αξιολόγηση της τηλεργασίας, αλλά υπάρχει συνεχής παρακολούθηση της συνολικής παραγωγικότητας της Επιτροπής», απάντησε ο εκπρόσωπος. «Η Επιτροπή μπόρεσε να παραμείνει εξαιρετικά παραγωγική χάρη στις κοινές προσπάθειες όλων των μελών του προσωπικού, εκείνων της τηλεργασίας και εκείνων που έρχονται στο γραφείο.»

Πηγή: thebrusselstimes.com

The post Εργασία απ” το σπίτι προτιμά η πλειοψηφία των υπαλλήλων της Κομισιόν appeared first on .