Γράφει ο Γιάννης Οικονομίδης

Το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» με επισκέφτηκε ή το επισκέφτηκα τρεις φορές μέχρι τώρα. Μία σαν θεατής όταν πρωτοανέβηκε το 1978 από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, μία σαν σκηνοθέτης όταν παρουσιάστηκε το 1991 από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι στις Βρυξέλλες και πρόσφατα σαν τιμώμενο πρόσωπο όταν παρουσιάστηκε από την θεατρική ομάδα των Βρυξελλών ΘΕΣΠΙΣ σε σκηνοθεσία Αριστείδη Λαυρέντζου.

Ομολογώ πως και τις τρεις φορές το απόλαυσα. Την πρώτη φορά, η διεισδυτική ματιά του Καμπανέλλη, επιχειρούσε μια ανατομία των μετασχηματισμών της Ελλαδικής καθεστηκυίας τάξης και του κεφαλαίου. Η Ελλάδα έβγαινε από τις «αυλές των θαυμάτων» και έμπαινε στην εποχή των εργολάβων και των αντιπαροχών. Εδώ έχουμε μια περιγραφή της ανόδου του Ελληνικού Κεφαλαίου και του Αστισμού με μέσα που παραπέμπουν στον επαρχιωτισμό και την αγροτική οικονομία. Το έργο όμως είχε μία δυναμική που ίσως δεν το φαντάστηκαν οι θεατές του 1978.

Όταν το έπιασα στο χέρι μου, το 1991, με την παρότρυνση του ίδιου του Καμπανέλλη, η δυναμική αυτή φάνηκε χωρίς αμφιβολίες και ενδοιασμούς. Η Ελλάδα προχωρούσε, είχε γίνει Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι οικονομικοί παράγοντες απολάμβαναν τους μηχανισμούς των Ευρωπαϊκών οργάνων. Παράλληλα είχαν γίνει σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές μέσα στη χώρα, αλλά και γύρω μας ο κόσμος άλλαζε με την «Πτώση του Τείχους». Επιβίωνε, λοιπόν, ένα παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο, χωρίς αντίπαλο δέος και με μία ανεξέλεγκτη παγκόσμια διαχειριστική ικανότητα. Με ποιο διαχειριστικό εργαλείο; Τη σανίδα νεκροκρέβατο, τον μισοπεθαμένο «μπαμπά» και τέσσερα ετοιμόρροπα πόδια!

Σήμερα, 45 χρόνια μετά από το πρώτο του ανέβασμα και 32 χρόνια από το ανέβασμα των Βρυξελλών και με μια Ελλάδα, μια Ευρώπη και μια ολόκληρη Υφήλιο να αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, το έργο διατηρεί τη δυναμική του και τη διαχρονικότητά του. Ο κόσμος αλλάζει. Παγκοσμιοποίηση, σύγχρονη τεχνολογία, δημογραφικές και κλιματολογικές προκλήσεις, σέρνουν τον χορό αναμένοντας σημαντικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Το μισοπεθαμένο, όμως, μοντέλο είναι εκεί. Αντί να εκσυγχρονίζεται, ανασκαλεύει παλιά τερτίπια: πολέμους, κρίσεις, επιδημίες, επικοινωνιακές Οργουελικές τακτικές κλπ.

Οι σύγχρονες συνιστώσες πέρασαν στη νέα αυτή προσέγγιση και διδαχή από τον Αριστείδη Λαυρέντζο και την Ομάδα του, στο διαχρονικό αυτό έργο. Τα «Τέσσερα πόδια…» όσο θα παίζονται στο μέλλον θα δείχνουν την διορατικότητα του Καμπανέλλη να πάρει ένα Ελληνικό έργο με κάποια διακριτά ρωμαίικα στοιχεία και να το εκτινάξει στο αδιασαφήνιστο παγκόσμιο μέλλον.

Είμαι ευγνώμων που συνάντησα αυτό το σπουδαίο έργο τρεις φορές στη ζωή μου. Αυτή η τρίτη με συγκινεί ακόμα περισσότερο. Βρέθηκα να τιμώμαι από φίλους του θεατρικού χώρου εν μέσω του Ιάκωβου Καμπανέλλη – του μεγίστου των θεατρικών μας συγγραφέων – και του ηθοποιού του Θεάτρου Τέχνης, Βάσου Ανδρονίδη, ο οποίος μάλιστα συμμετείχε στην παράσταση του 1978.

Η παράσταση του 1991 σηματοδοτούσε την είσοδο του Καμπανέλλη στις δραματολογικές επιλογές των θεατρικών ομάδων των Βρυξελλών. Δέκα έργα του έχουν παρουσιαστεί μέχρι σήμερα. Επίσης σηματοδοτούσε την έναρξη της ποικιλομορφίας στο φαινόμενο που λέγεται «κοινοτικό, εθελοντικό, ομογενειακό, ερασιτεχνικό (με την έννοια του ερωτισμού για την τέχνη) θεάτρου στις Βρυξέλλες. Οι οκτώ και βάλε ομάδες είναι πλούτος ιδεών και αισθητικών τάσεων. Η ποικιλομορφία στη φύση είναι πλούτος για την αντοχή στα μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα. Είναι αρματωσιά για την επερχόμενη εξέλιξη. Έτσι και το θέατρο που είναι ένας ζωντανός οργανισμός χρειάζεται την ποικιλομορφία και την ανανέωση για την επιβίωση του στα μικρο- και μακρο- μεταβαλλόμενα κοινωνικά περιβάλλοντα.

Αναμένω (μειδιώντας) την τέταρτη συνάντηση με «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού». Αναρωτιέμαι πώς θα είναι τότε ο κόσμος μας και τι θα γράφουμε στα εκάστοτε «Newsville» του μέλλοντος μας;

Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be
Video: Aldo/THESPIS

The post Γιάννης Οικονομίδης: Tρεις συναντήσεις με το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Τα τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού» appeared first on .

Κυρία Σαλτουρίδου, πολλοί λένε πως, διαχρονικά, το θέατρο παραμένει ο συνδετικός κρίκος των ελληνικών πολιτιστικών δράσεων στην πόλη των Βρυξελλών. Αλήθεια τι σημαίνει για την ελληνική μας κοινότητα η ενασχόληση με το θέατρο και τι προσφέρει στους δεκάδες συμπατριώτες μας που ασχολούνται με αυτό; θα θέλαμε να μας πείτε και δύο λόγια για τον δικό σας ρόλο στο έργο που θα απολαύσουμε σε λίγες μέρες; Ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίσατε και τι πιστεύετε πως θα πάρει από αυτή την παράσταση ο θεατής μετά το πέσιμο της αυλαίας;

Επειδή η ερώτηση εισάγεται με μια θέση η οποία προσδιορίζει το θέατρο ως «ο συνδετικός….», θα ήθελα να σημειώσω ότι το Θέατρο είναι ένας από τους συνδετικούς κρίκους που συνδέει τις πολιτισμικές δράσεις στην πόλη μας. Η πολιτισμική Παράδοση και δράση διαθέτει πολλούς κρίκους εγγεγραμμένους σε σχέση αλληλένδετη. Επί της ουσίας της ερώτησης, για να απαντήσω στο πρώτο σκέλος θεωρώ απαραίτητη μια μικρή, συνοπτική, θεωρητική αντιμετώπιση γενικώς περί Θεάτρου.

Παρατηρώντας τη διατύπωση της ερώτησης, με τη χρήση των όρων ενασχόληση και ασχολία, διευκολύνετε τη σκέψη μου, διότι οι όροι αυτοί είναι συνώνυμοι, σχεδόν ταυτόσημοι. Η ερώτηση μόνη της τοποθετεί ισοδυνάμως τον ηθοποιό, το Υποκείμενο της θεατρικής δράσης, απέναντι στο κοινό (ελληνική κοινότητα), το οποίο χαρακτηρίζεται και αποτελεί το Αντικείμενο ή … καλύτερα το Συνυποκείμενο της δράσης .
Κι έτσι ακριβώς είναι, διότι η μεγάλη ιδιαιτερότητα του θεάτρου, μιας παράστασης, είναι η αυτοπρόσωπη παρουσία ηθοποιού και θεατή την ίδια στιγμή, στον ίδιο χώρο. Κι εκεί συντελείται η μαγική, η μυστηριακή θα έλεγα, συνάντηση και συμμετοχή του Εγώ με το Εσύ σε ένα εκπληκτικό παιχνίδι μεταξύ «φαίνεσθαι» και «είναι».

Η υπόθεση (ο μύθος) που παρακολουθεί ο θεατής είναι μια δραματοποιημένη πλαστή υπόθεση και όπως και η ζωή του ανθρώπου, έχει αρχή, μέση, τέλος, αφού γράφεται από άνθρωπο και απευθύνεται στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Μέσα από την πολυδιάστατη λειτουργία του θεάτρου με λέξεις, λόγο, εικόνες, ήχους, χρώματα, φως, ο ηθοποιός καλεί τον θεατή (ασχολούμενος και ενασχολούμενος ενώπιος ενωπίω) να συλλάβει νοήματα φανερά και αφανέρωτα, να προχωρήσει σε ενεργή πνευματική συμμετοχή .
Η ενασχόληση με το θέατρο «ωθεί» συνειδητά ή ασύνειδα τον θεατή (ελληνική κοινότητα εν προκειμένω) να υπερβεί την καθημερινότητά που βιώνει και να δει τη ζωή από άλλη οπτική. Διότι ο ηθοποιός μέσα από το θέαμα, το «φαίνεσθαι»,  μεταφέρει ένα άλλο «είναι», μια άλλη πραγματικότητα. Και να σας πω; αυτή η μυστική, μυστηριακή, άυλη επικοινωνία-συμμετοχή λειτουργεί όπως λειτουργούσε η Κάναθος πηγή για τους αρχαίους θεούς. Μετά την παράσταση και ο ηθοποιός και ο θεατής «βγαίνουν» ανανεωμένοι.

Δημιούργημα της Δημοκρατίας στην Αθήνα της αρχαιότητας (διάλογος, κάποιος βγαίνει από τον κύκλο που απευθύνει λόγια λατρευτικά στο θεό, στέκεται στη μέση, υποδύεται τον θεό Διόνυσο και …το Θέατρο γεννιέται), κατά τα τέλη του 6ου π. Χ. αιώνα, το Θέατρο διατρέχει και διατηρεί την πολιτισμική διαδρομή πάνω από δυόμισι χιλιάδες χρόνια.
Η ενασχόληση με το Θέατρο λοιπόν, που προσφέρει ο ΘΕΣΠΙΣ και οι άλλες θεατρικές ομάδες, είναι για τον Έλληνα της διασποράς, την Ελληνική κοινότητα της πόλης μας, ένας κρίκος πολιτισμικής Παράδοσης στην διαρκή αναζήτηση της πολιτισμικής του ταυτότητας , της αναζήτησης και διατήρησης της ελληνικότητας του.

Για τους ασχολούμενους με το Θέατρο λέγω τούτο (κι ευελπιστώ να εκφράζει και άλλους):
Δεν είμαστε οπαδοί του αξιώματος η Τέχνη για την Τέχνη.
Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο αλλά και για να πλουτίζουμε τον εαυτό μας καθώς και τον θεατή μας, το κοινό που μας παρακολουθεί, γιατί κρίνουμε ότι όλοι μαζί δημιουργούμε έναν ακέραιο πολιτισμό, πλούσιο ψυχικά, ανθρώπινα (ο κόσμος ήταν εύθυμος, ευτυχισμένος, όχι γρουσούζης όπως τώρα, λέει η θεία Βάσω).

Κι έτσι περνάω στο τρίτο διμελές σκέλος της ερώτησης:
Η προχωρημένη ηλικία μου διευκόλυνε την σκηνική παρουσία,αλλά η αντίθεση στις εμπειρίες και τη ζωή της θείας Βάσως και της δικής μου απαίτησε κόπο, περισυλλογή για να συλλάβω τα αίτια στις τόσες διακυμάνσεις ψυχής αυτής της τραγικά κωμικής φιγούρας.
Στο τέλος της παράστασης και ύστερα από αυτήν ο θεατής μας θα φύγει ανακουφισμένος. Θα έχει διασκεδάσει επαρκώς (το κωμικό στοιχείο υπάρχει ως μέσον στη σάτιρα), θα έχει ψυχαγωγηθεί με στοχασμό για το μέγεθος της καταστροφής που φέρνει η απληστία με όλα τα συμπαρομαρτούντα της, όλες τις συνέπειες και επιπτώσεις στον άνθρωπο ως άτομο, ως κοινωνία, ως κοινωνικοπολιτικό σύστημα.
Και χαίρεται γιατι λίγο πριν πέσει η αυλαία βλέπει τα αδιέξοδα και την επιθυμητή επερχόμενη ανατροπή.

«Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού»

Ημερομηνία: 25, 26, 27 και 28 Μαΐου 2023

Comédie Royale Claude Volter, Av. des Frères Legrain 98, 1150 Bruxelles
Διοργάνωση: Θίασος ΘΕΣΠΙΣ Βρυξελλών

Εισιτήρια μέσω VIVA, εδώ

Οι φωτογραφίες είναι από τις πρόβες του ΘΕΣΠΙ, καθώς και από την παράσταση ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, της ίδιας θεατρικής ομάδας, που ανέβηκε τον Μάιο του 2022.  @Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Δέσποινα Σαλτουρίδου: «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο αλλά και για να πλουτίζουμε τον εαυτό μας» appeared first on .

Γιώργο, ποιες είναι οι προκλήσεις στην προετοιμασία της νέας παράστασης που θα απολαύσουμε σε λίγες μέρες από σήμερα;

Οι προκλήσεις ήταν πολλές και διάφορες. Είχαμε ξεκινήσει την προετοιμασία του έργου Λυσιστράτη, του Αριστοφάνη, το οποίο θα παρουσιάσουμε καλώς εχόντων των πραγμάτων το 2024. Η πρώτη πρόκληση έγκειται λοιπόν, στην αλλαγή του έργου και συνεπώς την απόκτηση του αναλόγου ύφους που απαιτούσε η σάτιρα και η αλληγορία σε σχέση με την αρχαία ελληνική κωμωδία.
Η δεύτερη πρόκληση, είναι συναισθηματικής φύσεως διότι και η εφετινή παράσταση της θεατρικής ομάδας «ΘΕΣΠΙΣ», όπως και το 2022, με το έργο «Καποδίστριας» του Ν. Καζαντζάκη, έχει επετειακό χαρακτήρα. Φέτος, τιμούμε τρεις άνδρες του Θεάτρου: τον Πατριάρχη του Ελληνικού θεάτρου, Ιάκωβο Καμπανέλλη (για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του) και δύο από τους πρωτεργάτες και θεμελιωτές του κοινοτικού μας θεάτρου, εδώ στο Βέλγιο. Τον Δάσκαλο, Γιάννη Οικονομίδη, και τον ηθοποιό του Θεάτρου Τέχνης, Βάσο Ανδρονίδη, για τους οποίους το «ευχαριστώ» είναι λίγο.
Για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη πολλά και σημαντικά έχουν γράψει οι ειδικοί. Προσωπικά, είχα την τιμή να τον γνωρίσω μέσω των δύο συμμετοχών μου σε παρουσίαση έργων του. Το πρώτο τον Μάρτιο του 2011, στο έργο «Παραμύθι χωρίς όνομα» από την Θεατρική Ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών σε σκηνοθεσία της Μαρίας Καραχάλιου και του Γιάννη Οικονομίδη, και σήμερα με την συμμετοχή μου στο έργο «Τα Τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού», σε σκηνοθεσία Αριστείδη Λαυρέντζου. Το συγκεκριμένο έργο στην αρχή φάνηκε για ένα μέρος της ομάδας «παλαιό και ετεροχρονισμένο», ωστόσο οι δοκιμές και οι πρόβες εμφάνισαν κάτι διαφορετικό και επίκαιρο. Αυτονόητο θα πεί κανείς γιατί κάθε έργο απαιτεί την ανάλυση, την μέλετη και την εμβάθυνση του, ώστε να αποκρυπτογραφιστούν πιστά τα μηνύματα του εκάστοτε δημιουργού.
Δεδομένων των προαναφερθέντων, τελική και κύρια πρόκληση είναι να καταφέρουμε να σας διασκεδάσουμε αλλά και να σας μεταφερούμε τα διδάγματα και τους προβληματισμούς του έργου. Δράττομαι της ευκαιρίας του βήματος που μου δίνετε, για να επεκταθώ και στα άλλα δύο τιμόμενα πρόσωπα.

Γιώργος Μαγκλής, Γιάννης Οικονομίδης

Με τον Γιάννη Οικονομίδη γνωριζόμαστε και συνεργαζόμαστε από το 2010 σε θεατρικές και άλλες εκδηλώσεις του Λυκείου Ελληνίδων Βρυξελλών. Μέσω των διαφόρων θεατρικών ταξιδιών μας και συχνών μας συζητήσεων έχει διαμορφωθεί μια σχέση ‘’δασκάλου-μαθητή’’ και κυρίως μια διαχρονική και ξεχωριστή φιλία. Πάντα κοντά στο Γιάννη είναι η σύντροφός και όχι μόνο συνεργάτιδα του, Μαρία Καραχάλιου, “η δασκάλα μας με τα ξανθιά μαλλιά” με την οποία, μας συνδέουν επίσης δεσμοί ιδιαίτερης φιλίας.
Για τον Βάσο Ανδρονίδη τα όσα γνωρίζω είναι μέσω αφηγήσεων και την προβολή ταινιών ή θεατρικών παραστάσεων. Δεν ήταν μόνο ένας καταξιωμένος ηθοποιός, αλλά και ένας άνθρωπος του θεάτρου που ήθελε εθελοντικά να μοιραστεί τις εμπειρίες του.
Είναι κατά την γνώμη μου σημαντικό να τιμούμε πρόσωπα που έχουν παρόμοια έντονη δράση, όχι μόνο για τον ίδιο τον τιμώμενο ως αναγνώριση της προσφοράς του αλλά και ιδίως διότι μέσω αυτού αναδεικνύεται ως παράδειγμα προς όλους το έργο που έχει επιτελέσει και την εν γένει συμπεριφορά και συνεισφορά του στα κοινά. Άλλωστε μας το υπενθυμίζει ο λαός μας: “Σαν δεν τιμήσεις παλαιό καινούργιο δεν θα αποκτήσεις’’.

Πες μας λίγα λόγια για τον δικό σου ρόλο στο θεατρικό αυτό έργο. 

Η δράση του έργου εξελίσσεται εντός μιας αστικής οικογενείας που φτάνει σε σημείο να αποκηρύξει την αγροτική και ταπεινή καταγωγή της, διότι δεν ταιριάζει με το τρέχον life-style. Η υπόθεση είναι η επικείμενη μοιρασιά της κολοσσιαίας περιουσίας που δημιούργησε ο αγράμματος μεν αλλά πανέξυπνος δε και επιτυχής έμπορος, πατέρας των 7 παιδιών. Στην ροή του έργου θα γνωρίσουμε διάφορους χαρακτήρες και συμπεριφορές μεταξύ των αδερφών, αναλόγως των προσδοκιών και φιλοδοξιών τους: πρόσκαιρες συμμαχίες θα σχηματιστούν, αλήθειες και σκληρές κουβέντες θα ανταλλαχθούν ως τα όρια της συκοφαντίας και της χειροδικίας.

Στην αρχαία τραγωδία η λύτρωση έρχεται με την ξαφνική εμφάνιση του από μηχανής θεού. Στο έργο μας επέρχεται συμφιλίωση μεταξύ των παιδιών που δεν έχουν ακόμη απογαλακτιστεί από την πατρική παρουσία. Θα ειπωθεί «συγνώμη», επειδή λέει ο λαός: «Από τότε που βγήκε η συγνώμη χάθηκε το φιλότιμο», θα ήταν προτιμότερο ο καθένας να προσέχει και να δρα με τρόπο τέτοιο που να μην χρειάζεται η «συγνώμη».
Ο Γιώργος είναι ο παραδοσιακός καλόκαρδος και καλοπροαίρετος, ο καλός συγγενής, ο ευαίσθητος της οικογένειας Καβαλά. Είναι ένας απλός καθημερινός άνθρωπος με αρχές που δεν συμμετέχει σε συνωμοσίες, νοιάζεται για όλους, αποφεύγει και αποτρέπει τις εντάσεις και την βία. Επίσης είναι λιγομίλητος, υπεύθυνος και πιστός στις αρχές του και έτοιμος να αναλλάβει δράση όταν χρειαστεί.
Πίσω από αυτήν την εικόνα κρύβεται ένας εύθυμος ακροβάτης που προσπαθεί με τον τρόπο του γλεντζέ, του αισιόδοξου, του συγκαταβατικού και μέσω του καλώς εννοούμενου ανδρισμού και του περίσσιου γέλιου να διατηρήσει την ειρήνη και την ενότητα της οικογένειας του.

Στις πρόβες του έργου «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού»

Tέλος, πες μας, αν το έργο που θα δούμε, το οποίο πρωτοανέβηκε το 1978, μπορεί να έχει επίκαιρα στοιχεία και ποια είναι αυτά;

Το έργο που θα μοιραστούμε μαζί σας και στο οποίο θα συνταξιδέψουμε, γράφτηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1978, παραμονές μεγάλων αλλαγών για την Ελλάδα σε διάφορους τομείς (εδραίωση της Δημοκρατίας, ένταξη στην ΕΟΚ, έλευση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία κλπ). Παρελθοντολογία, θα πει κανείς. Ίσως, αλλά αν αφαιρέσουμε τον χρόνο και επεκτείνουμε το πεδίο μελέτης θα διαπιστώσει κανείς πως δεν απέχουμε και πολύ από την καθημερινότητα της κάθε εποχής, έτσι και του σήμερα. Δεδομένου ότι ο άνθρωπος θεωρείται ως το χειρότερο θηρίο, ικανό να φθάσει μέχρις εσχάτων για να πετύχει τον στόχο του.
Πολλά από όσα εξελίσονται στο έργο και στην οικογέννεια Καβαλά, συμβαίνουν επίσης σε επίπεδο συλλογικότητας: όπου υπάρχουν χαρακτήρες του συμβιβασμού, της αντίδρασης, της βίας που αναλόγως των συγκυριών, των φιλοδοξιών και συμφερόντων θα έχουν το πάνω χέρι. Παρομοίως στην παγκόσμια σκακιέρα κράτη αυτοτελώς ή σε οργανισμούς δημιουργούν συμμαχίες διαχρονικές ή ευκαιριακές και προκαλλούν εντάσεις, αντιδικίες ως και πολέμους για διάφορους και ποικίλους λόγους.
Με αυτά τα λίγα, σας περιμένουμε μικρούς και μεγάλους με την ευχή να απολαύσετε το θεατρικό ταξίδι που σας προτείνουμε. Να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα, τα οποία με χαρά να συζητήσουμε. Ταπεινά ευχαριστούμε για την προθυμία σας και την τιμή που θα αποτελέσει η παρουσία σας.

«Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού»

Ημερομηνία: 25, 26, 27 και 28 Μαΐου 2023

Comédie Royale Claude Volter, Av. des Frères Legrain 98, 1150 Bruxelles
Διοργάνωση: Θίασος ΘΕΣΠΙΣ Βρυξελλών

Εισιτήρια μέσω VIVA, εδώ

Κεντρική φωτογραφία: ο Γιώργος Μαγκλής σε παλαιότερη εμφάνισή του στο σανίδι, στις Βρυξέλλες / @Michailidis/Newsville.be

The post Γιώργος Μαγκλής: «Η πρόκληση είναι να καταφέρουμε να μεταφερούμε διδάγματα και προβληματισμούς» appeared first on .