Πότε; Το Σάββατο, 22 Μαρτίου 2025
Ώρα 15:00 – 17:00
Που; Στο Πολιτιστικό Κέντρο Op Weule, Αίθουσα 5-6, 2ος όροφος

Με τη συμμετοχή σας στηρίζετε την προσπάθεια για ένα θέατρο χωρίς αποκλεισμούς, όπου η προσβασιμότητα βρίσκεται στον πυρήνα της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Αυτή η διαδραστική συνεδρία, που διοργανώνεται από την ARTIFESTO ASBL, αποτελεί μέρος του πιλοτικού εργαστηρίου THEAvios Erasmus+, που διερευνά καινοτόμους τρόπους για να γίνει το θέατρο προσβάσιμο σε όλους.

Τι είναι το TheaVios;

Το THEAvios είναι ένα ευρωπαϊκό έργο που επικεντρώνεται στην κατάρτιση και εκπαίδευση επαγγελματιών του θεάτρου -συμπεριλαμβανομένων ηθοποιών, σκηνοθετών, παραγωγών και τεχνικών- ώστε να μπορούν να υποδέχονται και να συνεργάζονται καλύτερα με ηθοποιούς με προβλήματα όρασης. Μέσω της ανάπτυξης και της δοκιμής καινοτόμων εργαλείων, στοχεύουμε στην προώθηση της απρόσκοπτης συνεργασίας και στη δημιουργία ενός πιο περιεκτικού και προσβάσιμου επαγγελματικού θεατρικού περιβάλλοντος.

Τι να περιμένετε;

➤ Σύντομη παρουσίαση της προόδου, των ευρημάτων και των αποτελεσμάτων του έργου
➤ Διαδραστικές δραστηριότητες με ηθοποιούς (η συμμετοχή του κοινού είναι προαιρετική)
➤ Πιλοτική παράσταση που παρουσιάζει την έρευνά μας
➤ Συζήτηση και feedback session
➤ Η συμμετοχή είναι δωρεάν, αλλά απαιτείται εγγραφή!

Εγγραφείτε, εδώ 
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το TheaVios, εδώ.

Σάββατο 22 Μαρτίου 2025
Ώρα 15.00 – 17.00 
Centre Culturel Op Weule, Rue Saint-Lambert 91
1200 Woluwe-Saint-Lambert, αίθουσα 5-6, 2ος όροφος

Facebook event, εδώ. 

The post Υποστηρίξτε το θέατρο χωρίς αποκλεισμούς: Πάρτε μέρος στο open session του THEAvios appeared first on .

Το Σάββατο το βράδυ, 9 Νοεμβρίου, στην Τεχνόπολη, στην Αθήνα, το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει την θεματική μουσική παράσταση «Truth» με τους δύο καλλιτέχνες να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Μαζί τους, στην όμορφη αυτή βραδιά, η dj Amalia, η οποία κράτησε ζωντανό το κέφι με τις μουσικές της επιλογές μετά το τέλος του live.

Λίγα λόγια για το Nevronas Festival

Με μότο «Η επιστήμη και η τέχνη ανήκουν σε όλο τον κόσμο, και μπροστά τους εξαφανίζονται όλα τα σύνορα» η ομάδα του Νευρώνα, για τρίτη χρονιά οργάνωσε με επιτυχία στις 8, 9, 10, 11 και 12 Νοεμβρίου στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων το μεγαλύτερο Προσβάσιμο και Συμπεριληπτικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών της Ελλάδας.
Η εξαιρετική σε ποιότητα οργάνωσης εκδήλωση έδωσε για ακόμα μία χρονιά την ευκαιρία στο αθηναϊκό κοινό να απολαύσει ανάπηρους και μη καλλιτέχνες και συμπεριληπτικά καλλιτεχνικά σχήματα, χωρίς περιορισμούς. Το πλούσιο πρόγραμμα των πέντε ημερών είχε θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, παραστάσεις χορού, ταινίες, εκθέσεις, καλλιτεχνικά εργαστήρια, εμπνευσμένες ομιλίες και συζητήσεις σημαντικού και όχι μόνο πολιτιστικού, ενδιαφέροντος.
Αξίζουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές για την πολύτιμη συνεισφορά τους και την υπομονή και επιμονή τους στην προσπάθεια της επίτευξης του ευγενή στόχου τους.

Λίγο μετά το τέλος της μουσικής παράστασης «Truth», το Newsville.be είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τους δύο καλλιτέχνες και την εμπειρία τους από την συμμετοχή στο Nevronas Festival 2024.

Πάνο, Giouli συγχαρητήρια για την συμμετοχή σας στο Nevronas Festival. Πείτε μας δύο λόγια για αυτή την όμοφρη συνεργασία σας με το φεστιβάλ.

Η συμμετοχή σε ένα φεστιβάλ με τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα και σκοπό είναι χαρά και τιμή, και το κάναμε με αληθινό ενθουσιασμό. Η διοργάνωση του Νευρώνα ξεχωρίζει για την έμφαση που δίνει στη σύνδεση των παραστατικών, και όχι μόνο, τεχνών με την κοινωνική ευαισθητοποίηση και τη συμπερίληψη. Η συνεργασία μας ήταν άψογη, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στο Νίκο Παγίδα, την Ελισάβετ Λάτσιου και σε όλα τα μέλη της ομάδας του Νευρώνα ξεχωριστά. Ανυπομονούμε να επιστρέψουμε στην επόμενη διοργάνωση, είτε ως επισκέπτες, είτε ως συμμετέχοντες!

Πως οι παραστατικές τέχνες και ειδικότερα η μουσική βοηθούν στην επιτυχία ενός συμπεριληπτικού φεστιβάλ;

Η ίδια η τέχνη, από τη φύση της, λειτουργεί ως χώρος αποδοχής, καθώς εκεί η διαφορετικότητα αποτελεί πηγή έμπνευσης. Η μουσική έχει τη μοναδική ικανότητα να ενώνει διαφορετικούς ανθρώπους και να ξεπερνά όλα τα εμπόδια, αγγίζοντας κάθε άτομο, δημιουργώντας χώρο για συμμετοχή, αλληλεπίδραση, αποδοχή. Οι παραστάσεις, μουσικές ή μη, που παρουσιάζονται σε ένα τέτοιο φεστιβάλ δεν περιορίζονται στο να διασκεδάσουν το κοινό, αλλά προσφέρουν μια βαθιά βιωματική εμπειρία που ενώνει και αυτό είναι που μετράει πάνω απ” όλα.

Giouli

Ποιο ήταν το πρόγραμμα που επιλέξατε για την συμμετοχή σας στο φεστιβάλ;

Παρουσιάσαμε τη θεματική παράσταση «Truth», με την υπερπολύτιμη συμβολή της DJ Amalia. Το «Truth» είναι ένα πρότζεκτ που ξεκίνησε πριν από λίγα χρόνια και έχει εξελιχθεί σε κάτι ζωντανό, κάτι που ανανεώνεται διαρκώς. Ουσιαστικά, μέσα από αυτό εξερευνούμε την έννοια της αλήθειας, παίζοντας γνωστά τραγούδια που έχουν γραφτεί βασισμένα σε αληθινές ιστορίες, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Η ιδέα είναι να δώσουμε σε αυτά τα τραγούδια μια νέα διάσταση, μια φρέσκια προσέγγιση που αναδεικνύει το συναίσθημα και την ιστορία πίσω από κάθε κομμάτι. Συνδυάζουμε μουσική, αφήγηση και διάφορα visuals, δημιουργώντας μια εμπειρία που ελπίζουμε ότι αγγίζει το κοινό σε πολλά επίπεδα. Είναι σαν να παίρνουμε κάτι γνώριμο και να το βλέπουμε μέσα από έναν νέο φακό. Κάθε παράσταση είναι διαφορετική, γιατί το «Truth» συνεχώς εξελίσσεται. Προσθέτουμε νέες ιστορίες συνεχώς, και αυτό μας επιτρέπει να κρατάμε το κοινό και, κυρίως, εμάς τους ίδιους σε μια κατάσταση δημιουργικής εγρήγορσης. Αυτό που πιστεύουμε ότι κάνει το «Truth» ξεχωριστό είναι ότι δεν είναι απλώς μια μουσική παράσταση, αλλά μια εμπειρία που σε βάζει να σκεφτείς, να νιώσεις, ακόμα και να δεις τα πράγματα με έναν διαφορετικό τρόπο.

Φεύγοντας από την Τεχνόπολη, ποια είναι τα συναισθήματα που κρατάτε ως πιο σημαντικά;

Η εμπειρία στην Τεχνόπολη ήταν μοναδική. Αυτό που κρατάμε περισσότερο είναι η ενέργεια και η ζεστασιά, αλλά και η αίσθηση ότι καταφέραμε να επικοινωνήσουμε κάτι ουσιαστικό. Ήταν μια ευκαιρία να νιώσουμε μέρος μιας μεγαλύτερης κοινότητας και να μοιραστούμε την προσπάθεια μας με ανθρώπους που την αγκάλιασαν με θέρμη. Η λέξη που επαναλάβαμε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, θέλοντας να εξηγήσουμε πως μας έκαναν όλοι να νιώσουμε, ήταν η λέξη «αγκαλιά». Συμμετέχοντες, κοινό, και πάνω απ” όλα διοργανωτές, άνοιξαν μια μεγάλη αγκαλιά για εμάς. Είναι φυσικά δεδομένο πως και η δική μας είναι ορθάνοιχτη για αυτούς. Είναι σπάνιο και πολύ όμορφο να κάνεις νέους αληθινούς φίλους χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια ή προσπάθεια.

Ποια είναι τα επόμενα μουσικά σας σχέδια;

Είμαστε σε μία πολύ ενεργή περίοδο, ετοιμάζοντας διάφορα πράγματα στο παρασκήνιο. Ετοιμάζουμε μια μεγάλη συναυλία στον πανέμορφο χώρου του Pilar στις Βρυξέλλες, όπου το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2025 θα παρουσιάσουμε το ντεμπούτο άλμπουμ «Gold» μας με τη νέα μπάντα μας King as Slave, με τους οποίους μόλις κυκλοφορήσαμε και το 2ο single μας με τίτλο «All in» που μπορείτε να βρείτε σε όλες τις πλατφόρμες. Ετοιμάζουμε, επίσης, μια ακόμη ιδιαίτερη, γιορτινή βραδιά την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου στο W:Halll, όπου η Γιούλη και η Ελληνική Χορωδία Βρυξελλών θα μοιραστούν τη σκηνή παρουσιάζοντας ένα όμορφο πρόγραμμα αφιερωμένο στα Χριστούγεννα. Τον Απρίλιο, πάλι στις Βρυξέλλες, θα ακολουθήσει μια συναυλία με την άλλη μας αγγλόφωνη μπάντα, τους Pocket in Red, στη Brasserie de la Mule, μαζί με τους Subatomic Strangers και τους Elysiane. Τέλος, συνεχίζουμε δυναμικά τις κυκλοφορίες ελληνόφωνων και αγγλόφωνων τραγουδιών. Πολύ πρόσφατα κυκλοφόρησε το «Για κάποια γιορτή» της Γιούλης, ενώ σύντομα θα κυκλοφορήσει το επόμενο single της με τίτλο «Μέσα στο φως», το νέο single των Pocket in Red «For all the days we fall», καθώς και ένα νέο ελληνόφωνο τραγούδι του Πάνου.

Giouli

Ο Πάνος Γουργιώτης
Στο Facebook
Στο Instagram
Στο YouTube
Ιστότοπος

H Giouli
Στο Facebook
Στο Instagram
Στο YouTube
Ιστότοπος

Φωτογραφίες: Γ. Δήμας / Newsville.be

The post Πάνος Γουργιώτης και Giouli στο Nevronas Festival στην Αθήνα appeared first on .

Συμπερίληψη σημαίνει ότι συμπεριλαμβάνω σε μία διαμορφωμένη κοινωνία και εσένα τον ενδεχομένως διαφορετικό από μένα, αντιλαμβανόμενος ότι έχεις και εσύ τη δική σου ταυτότητα όπως εγώ, χωρίς να με ενδιαφέρει ούτε ο πολιτικός, θρησκευτικός και σεξουαλικός σου προσανατολισμός, ούτε πως ντύνεσαι, πως βάφεσαι και οτιδήποτε άλλο μπορεί να γίνεται αντικείμενο στερεοτύπων, όπως παλαιότερα. Συμπεριλαμβάνω όμως σημαίνει ότι πλέον ως μέλος της ίδιας οντότητας έχεις μεν τα ίδια δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Και ορισμένες φορές στην προσπάθεια μας να δεχθούμε τους πάντες, ξεχνούμε την έννοια της υποχρέωσης τους. Η συμπεριλήψη κατά τη γνώμη μου είναι μία αμφίρροπη διαδικασία που προϋποθέτει ένθεν-κακείθεν την έννοια της αποδοχής. Η βασική υποχρέωση του «συμπεριλαμβανόμενου» είναι και η δική του αποδοχή προς το σύστημα και όχι μόνο το αντίθετο.

Όσον αφορά τον πόλο του πως μία διαμορφωμένη παραδοσιακή κοινωνία μπορεί να καταφέρει να αποδεχθεί τη διαφορετικότητα, θα έλεγα ότι αυτό εξαρτάται από το βαθμό συμμετοχής σε μια εκπαιδευτική διαδικασία – τριβή που θα ξεκινήσει από το σπίτι και θα συνεχισθεί στο σχολείο, ώστε να γίνει αντιληπτή αρχικά η έννοια της ανεκτικότητας. Μία κοινωνία προσκολλημένη σε παραδοσιακές αξίες, δεν θα ήταν ποτέ δυνατό να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα που δημιουργούν συγκρούσεις με αυτές, ώστε να επιτευχθεί η ανεκτικότητα. Το δεύτερο που θα πρέπει να γίνει σε επόμενο στάδιο είναι να επανεξεταστεί η έννοια της προκλητικότητας. Η έννοια αυτή συναντάται στη χώρα μας κυρίως στον εσωτερικευμένο και μη μισογυνισμό. Πρόκειται δηλαδή για την αντίληψη της δίκαιης τιμωρίας ενός ατόμου (συνήθως γυναίκας), επειδή ήταν προκλητική.

Τι είναι όμως προκλητικότητα; Η προκλητικότητα έχει σίγουρα μία αντικειμενικότητα σαν έννοια, γνωστή και χειραγωγήσιμη από τα δύο φύλα, ωστόσο έχει και ένα βαθμό υποκειμενικότητας, που εξαρτάται από το βαθμό εξάσκησης του καθενός σ’ αυτήν, και τελικά αποδοχής. Η εξάσκηση ώστε να θεωρηθεί η προκλητικότητα αποδεκτή, είναι θέμα του πόσο συνηθισμένοι είμαστε σ’ αυτή την εικόνα και πόσο ανεκτικοί. Έτσι, ενώ για παράδειγμα παλαιότερα μία μίνι φούστα το καλοκαίρι θα θεωρούνταν τρομερά προκλητική, ώστε αν μία γυναίκα τη φορούσε θα θεωρούνταν «εξώλης και προώλης», πλέον είναι μία συνηθισμένη εικόνα και ως τέτοια δεν θεωρείται τόσο προκλητική, ούτε προσδίδει σε μία γυναίκα που θα τη φορέσει-φυσιολογικά- αρνητικό πρόσημο. Παλαιότερα ο/η ομοφυλόφιλος-η θεωρούνταν ψυχικά ασθενής, σήμερα θεωρείται μία φυσιολογική και αποδεκτή κατάσταση. Ωστόσο, όπως είπαμε, προϋπόθεση είναι ο βαθμός ανεκτικότητας και ικανότητας προσαρμογής, αποτέλεσμα παιδευτικής διαδικασίας και φυσικά γνώσης.

Στην προσπάθεια απόκτησης ανεκτικότητας και αποδοχής της προκλητικότητας, στην Ελλάδα έχουμε δύο φωνές που μας κρατάνε πίσω: η βαθιά ριζωμένη παράδοση ελέω της γεωγραφικής απομόνωσης από την πυρήνα της κοινωνικής προόδου που ήταν η δυτική και βόρεια Ευρώπη και της ιστορικής εξέλιξης που ενέτεινε τη βαθιά διείσδυση ενός εδραιωμένου πατριαρχικού μοντέλου, αναντάμ παπαντάμ, και δεύτερον η δύναμη της Εκκλησίας που δεν έχει συνταγματικά διαχωρισθεί από την πολιτεία και που ασκεί μία σκληρή και ατιμώρητη κριτική, ενίοτε και πράξεις σε ό,τι δεν συνάδει με τις αξίες της. Από πνευματικός θεματοφύλακας μετατρέπεται δηλαδή σε κοινωνικός τιμωρός. Η στροφή προς τις ακραίες συντηρητικές δυνάμεις και για άλλους λόγους, κοινωνικοπολιτικούς, δεν βοηθά προς την κατεύθυνση της απόκτησης της ανεκτικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι η ταύτιση της ακροδεξιάς στην Ελλάδα με την Εκκλησία σε πολύ μεγάλο βαθμό, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, καθιστά πιο ανελαστική την αποδοχή της αποδοχής και της συμπερίληψης ως modus vivendi στην ελληνική κοινωνία.

Για τους παραπάνω λόγους, δεν θα πρέπει να μας εκπλήξει το γεγονός της επίθεσης στα δύο queer άτομα, ούτε για το γεγονός της λοιδορίας που υφίστανται στα social media. Ήταν προκλητικοί γιατί κυκλοφορούσαν έτσι για την ευρεία πλειοψηφία της κοινωνίας, όπως είναι προκλητική μία γυναίκα με μίνι, στην περιορισμένη κοινωνία ενός ορεινού χωριού της Κρήτης. Είναι ακόμα πιο προκλητικοί γιατί «εκδίδονται» οι queer, ενώ όταν το κάνει ένας επιδειξιομανής στρέιτ άντρας ή γυναίκα, δεν μας πειράζει, γιατί το περιμένουμε, γιατί έχουμε συνηθίσει την εικόνα τους ως πιο «φυσιολογική».

Εντύπωση προξενεί ωστόσο η προσφυγή στη βία ως «ξεμπέρδεμα λογαριασμών». Δυστυχώς στη χώρα μας υπάρχει ακόμα η εντύπωση ότι η αντιπάθεια, οι διαφορές σε ζητήματα ηθικής, πρέπει να αντιμετωπίζονται με τη βία, με στόχο τον παραδειγματισμό. Η πρακτική αυτή είναι επίσης αποτέλεσμα μίας παρωχημένης λογικής που εφαρμοζόταν ακόμα κι από το εκπαιδευτικό σύστημα της δικής μου γενιάς και πέρασε -δεδομένου του άκρατου συντηρητισμού μας- στη σημερινή εποχή. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν εδώ, καλύτερα σε ένα δεύτερο κεφάλαιο.

Ωστόσο, η συμπερίληψη απαιτεί και την επιθυμία ένταξης από την πλευρά της μειοψηφίας. Στο υποθετικό ερώτημα αν π.χ. η κοινωνία αποδεχόταν πλήρως τους Ρομά, και τους επέτρεπε να εργασθούν επί ίσοις όροις και να ζήσουν νόμιμα, κι αν αυτοί θα επιθυμούσαν να συμπεριληφθούν και να αλλάξουν τρόπο ζωής, δεν είμαστε σίγουροι ότι η απάντηση θα ήταν θετική. Γι’ αυτό ακριβώς και η διαδικασία είναι αντίρροπη. Είναι π.χ. τα queer άτομα έτοιμα να θελήσουν να ενταχθούν σε μία υποθετική κοινωνία που θα τους αποδεχθεί πλήρως και παντού και θα τους δώσει ευκαιρίες, αλλά δεν θα ήταν δυνατόν να γίνουν όλα όπως ακριβώς οι ίδιοι οραματίζονται στον κόσμο; Αναρωτιέμαι απλά.

Η πρόκληση της συμπερίληψης απαιτεί από την κοινωνία αυτονόητα πράγματα, αλλά η κοινωνία δεν λειτουργεί σαν ολότητα αλλά σαν διάνυσμα συγκεκριμένων δυνάμεων που κινούνται προς σκόρπιες κατευθύνσεις. Το να απαιτούμε από μία κοινωνία να αλλάξει για να μας αποδεχθεί όπως είμαστε, θα πρέπει να έχει γίνει κατανοητό ως τώρα ότι είναι μία αρκετά μεγάλη, περίπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία, που ποτέ δεν θα ολοκληρωθεί απόλυτα δίκαια για όλους: κανείς δεν θα περίμενε ότι στη σύγχρονη εποχή, μετά απ’ όλα όσα πέρασε ο κόσμος μας, θα υπάρχει ακόμα ρατσισμός και μισαλλοδοξία, ότι παιδιά θα υφίστανται bullying, ανεξάρτητα φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, πράξη που μπορεί να εκληφθεί στην ψυχοσύνθεσή τους ως μία άρνηση αποδοχής τους από την διαμορφωμένη (“established”) κοινωνία, ότι οι γυναίκες θα δολοφονούνται επειδή είναι γυναίκες και ότι θα υπάρχουν ακόμα σύγχρονοι σκλάβοι και σκλάβες.

Οπότε τι κάνουμε; Μπορεί να επιτευχθεί μία παράλληλη και ταυτόχρονη συγχρονικά διαδικασία αποδοχής; Εγώ πιστεύω ότι εδώ είναι το μεγάλο στοιχήμα. Πραγματικά δεν ξέρω αν το να τραβάμε ένα μεγαλύτερο χαρτί στο δείκτη της διανυσματικής «προκλητικότητας» απ’ αυτό που η κοινωνία είναι κάθε φορά έτοιμη να δεχθεί, βοηθά προς αυτό το σκοπό. Κατά μία προσέγγιση είναι ο μόνος τρόπος: δεν τίθεται θέμα αν «η κότα έκανε το αυγό η το αυγό την κότα» δηλαδή, αλλά ότι «αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν κάνεις». Ιστορικά οι μεγάλες ρηξικέλευθες αλλαγές έγιναν με εντυπωσιακές συγκρούσεις. Από την άλλη πλευρά υπάρχει και η προσέγγιση που λέει επειδή ένα queer άτομο δεν θα μπορέσει ποτέ π.χ. να βρει δουλειά σε μία εταιρία που συνδιαλέγεται με πελάτες γιατί δεν πληροί το απαιτούμενο status εμφάνισης, κάτι πρέπει να κάνει γι’ αυτό. Ωστόσο, το πιθανότερο είναι να οδηγηθούμε κάποια στιγμή, ακόμα και στη χώρα μας, σε μία κατάσταση όπως ακριβώς συνέβη και με τους ομοφυλόφιλους άντρες και γυναίκες: από τον πετροβολισμό, στην αποδοχή του γάμου τους, με παράλληλη συνύπαρξη πιο «διακριτικών» και άλλων πιο «προκλητικών-αγωνιστικών» ατόμων. Μέχρι να εμφανισθεί κάτι ακόμα πιο «ακραίο» για την εποχή και ν” αρχίσουμε να ασχολούμαστε με αυτό, πετροβολώντας το και πάλι από την αρχή.

The post Ο Άρης Μπόττας βάζει στο μικροσκόπιό του μια επίκαιρη έννοια: την Συμπερίληψη appeared first on .