Για περισσότερες από δύο δεκαετίες, το φεστιβάλ χρησιμοποιεί τον κινηματογράφο ως εργαλείο προβληματισμού και συζήτησης με το κοινό. Σε μια περίοδο που η άνοδος της ακροδεξιάς, οι ρατσιστικές τοποθετήσεις στον δημόσιο λόγο και οι πολιτικές κατά της μετανάστευσης απασχολούν έντονα την ευρωπαϊκή κοινωνία, οι διοργανωτές θεωρούν σημαντικό να αξιοποιούνται πολιτιστικά μέσα που μπορούν να ευαισθητοποιήσουν και να κινητοποιήσουν τους πολίτες.

Ο κινηματογράφος ως χώρος διαλόγου

Στο επίκεντρο του φεστιβάλ βρίσκεται η ιδέα ότι ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο ψυχαγωγία, αλλά και ένα ισχυρό μέσο έκφρασης και κριτικής. Μέσα από εικόνες και αφηγήσεις, μπορεί να μεταφέρει εμπειρίες, να αναδείξει κοινωνικές ανισότητες και να αμφισβητήσει κατεστημένα στερεότυπα. Ταυτόχρονα, θέτει ερωτήματα για το κατά πόσο ο ίδιος ο κινηματογράφος αναπαράγει ή αποδομεί τις σχέσεις εξουσίας που υπάρχουν στην κοινωνία.

Κατά τη διάρκεια της φετινής διοργάνωσης θα πραγματοποιηθούν περισσότερες από 80 προβολές μεγάλου μήκους ταινιών, οι οποίες θα συνοδεύονται από συζητήσεις με το κοινό. Οι εκδηλώσεις θα φιλοξενηθούν σε διάφορους χώρους σε Βρυξέλλες και Βαλλονία, δίνοντας την ευκαιρία σε θεατές και δημιουργούς να ανταλλάξουν απόψεις γύρω από τα θέματα που θίγουν οι ταινίες.

Όταν η πόλη γίνεται πεδίο ανάλυσης

Το κεντρικό θέμα της φετινής διοργάνωσης αφορά τη σχέση μεταξύ πόλης και ρατσισμού. Παρότι οι πόλεις συχνά προβάλλονται ως χώροι πολυπολιτισμικής συνύπαρξης, η καθημερινή πραγματικότητα δείχνει ότι οι διακρίσεις μπορεί να είναι βαθιά ενσωματωμένες στον αστικό ιστό.

Οι διοργανωτές επισημαίνουν ότι ο ρατσισμός μπορεί να εκφράζεται μέσα από τη γεωγραφία της πόλης, όπως ο διαχωρισμός σε «καλές» και «προβληματικές» γειτονιές, οι πρακτικές ελέγχου ταυτότητας που βασίζονται στην εμφάνιση, αλλά και η διαφορετική ορατότητα που έχουν ορισμένα σώματα στον δημόσιο χώρο.

Παράλληλα, η πόλη φέρει ακόμη τα ίχνη του αποικιοκρατικού παρελθόντος μέσα από ονόματα δρόμων, αγάλματα και μνημεία, στοιχεία που εξακολουθούν να επηρεάζουν τη συλλογική μνήμη και την εικόνα του δημόσιου χώρου. Το φεστιβάλ επιδιώκει να εξετάσει αυτές τις πτυχές μέσα από πολιτιστικές, κοινωνικές, πολιτικές και περιβαλλοντικές προσεγγίσεις, προκειμένου να κατανοήσει πώς ο ρατσισμός εγκαθίσταται στην πόλη και πώς μπορεί να αμφισβητηθεί.

Διαγωνισμός μικρού μήκους και συμμετοχή του κοινού

Σημαντικό μέρος της διοργάνωσης αποτελεί και ο διαγωνισμός ταινιών μικρού μήκους. Περίπου δεκαπέντε ταινίες, δημιουργημένες από πολίτες και ανεξάρτητους δημιουργούς, επιλέχθηκαν ανάμεσα σε πολλές υποψηφιότητες και θα προβληθούν σε ειδικές συνεδρίες όπου το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να ψηφίσει τις αγαπημένες του.

Οι προβολές αυτές πραγματοποιούνται σε διάφορες πόλεις της Βαλλονίας και των Βρυξελλών, ενισχύοντας τη συμμετοχή των θεατών στη διαδικασία επιλογής των νικητών.

Η τελετή λήξης στις Βρυξέλλες

Το φεστιβάλ θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 στο Centre Culturel Jacques Franck στις Βρυξέλλες. Κατά την τελευταία αυτή εκδήλωση θα παρουσιαστεί εκ νέου η επιλογή των ταινιών μικρού μήκους και το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δώσει την τελική του ψήφο.

Στην εκδήλωση θα παρευρεθεί επίσης μια επιτροπή επαγγελματιών του κινηματογράφου και του κοινωνικού χώρου, η οποία θα απονείμει το βασικό βραβείο και ειδικές διακρίσεις στους συμμετέχοντες δημιουργούς. Πρόεδρος της φετινής επιτροπής είναι η σκηνοθέτιδα Majia-Ajma Yde Zellama, δημιουργός της ταινίας Têtes Brûlées, η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 12 Μαρτίου 2026.

Με τις προβολές, τις συζητήσεις και τη συμμετοχή του κοινού, το À Films Ouverts φιλοδοξεί να αποδείξει ότι ο κινηματογράφος μπορεί να αποτελέσει έναν ισχυρό χώρο κατανόησης και δράσης απέναντι στις διακρίσεις.

À Films Ouverts 2026 : le cinéma pour interroger le racisme dans la ville

Projections, débats et concours de courts-métrages en Belgique francophone pour réfléchir aux discriminations dans l’espace urbain

Du 12 au 29 mars 2026, le festival À Films Ouverts revient en Belgique francophone avec une programmation dédiée à la réflexion sur le racisme et les discriminations. Organisé par l’association Média Animation, l’événement s’inscrit dans la dynamique du 21 mars, Journée internationale pour l’élimination de la discrimination raciale.

Depuis plus de vingt ans, ce festival propose d’utiliser le cinéma comme un outil d’échange et de sensibilisation. Les films deviennent un point de départ pour discuter de questions sociales et politiques qui traversent nos sociétés. Dans un contexte marqué par la montée des discours extrémistes et par des débats intenses autour des migrations et de l’identité, les organisateurs souhaitent offrir un espace où le public peut analyser ces réalités à travers les images.

Un festival où le cinéma devient un outil critique

La programmation du festival s’appuie sur l’idée que le cinéma peut contribuer à mieux comprendre les mécanismes de discrimination. Les œuvres projetées permettent d’explorer différentes expériences et de mettre en lumière les réalités vécues par des personnes confrontées au racisme.

Pendant la durée du festival, plus de 80 projections de longs-métrages seront organisées dans différentes villes de Wallonie et de Bruxelles. Chaque projection est accompagnée d’un temps d’échange avec le public, afin de favoriser la discussion et la réflexion collective autour des thématiques abordées par les films.

La ville au cœur de la thématique 2026

Cette édition s’intéresse particulièrement à la relation entre la ville et le racisme. Les centres urbains sont souvent présentés comme des lieux de diversité et de coexistence. Pourtant, ils peuvent aussi refléter et reproduire certaines inégalités sociales et raciales.

La manière dont les quartiers sont perçus, les pratiques de contrôle basées sur l’apparence ou encore la visibilité différente accordée à certains groupes dans l’espace public sont autant d’exemples de la façon dont le racisme peut se manifester dans la vie urbaine.

L’histoire des villes porte également les traces du passé colonial. Les noms de rues, les statues et certains monuments rappellent encore aujourd’hui cette mémoire, influençant la manière dont les habitants perçoivent leur environnement. Le festival propose ainsi d’examiner ces dimensions culturelles, sociales et politiques afin de mieux comprendre comment les discriminations s’inscrivent dans l’espace urbain.

Un concours de courts-métrages ouvert aux citoyens

Le festival met aussi en avant la création à travers un concours de courts-métrages. Une quinzaine de films, réalisés par des citoyens et des citoyennes, ont été sélectionnés parmi de nombreuses propositions.

Ces œuvres seront présentées lors de séances spéciales appelées Vote du public, organisées à Bruxelles et en Wallonie. Les spectateurs pourront ainsi participer directement au processus de sélection en votant pour leurs films préférés.

Une soirée de clôture à Bruxelles

Le festival se terminera le dimanche 29 mars 2026 au Centre Culturel Jacques Franck, à Bruxelles. Lors de cette soirée de clôture, la sélection de courts-métrages sera projetée une dernière fois devant le public.

Un jury composé de professionnels du cinéma et du secteur associatif remettra un prix principal ainsi que plusieurs mentions spéciales aux participant·es du concours. Cette année, le jury est présidé par la réalisatrice Majia-Ajma Yde Zellama, dont le film Têtes Brûlées sortira en salle le 12 mars 2026.

À travers ses projections et ses débats, À Films Ouverts souhaite rappeler que le cinéma peut être bien plus qu’un simple divertissement. Il peut devenir un espace de réflexion collective et un outil précieux pour mieux comprendre et combattre les discriminations.

The post À Films Ouverts 2026: Ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ που ανοίγει τη συζήτηση για τον ρατσισμό appeared first on .

Θυμίζουμε πως τον προηγούμενο μόλις μήνα, στις 4 Μαΐου 2025, η βελγική πρωτεύουσα έγινε θέατρο συντονισμένων επιθέσεων από ακροδεξιούς χούλιγκαν.

Με αφορμή τον τελικό του Κυπέλλου Βελγίου μεταξύ της Μπριζ και της Άντερλεχτ (διεξήχθη στο Stade Roi Baudouin), ξεχύθηκαν στους δρόμους αρκετών δήμων των Βρυξελλών, επιτιθέμενοι οργανωμένα και βίαια σε πολίτες, προκαλώντας σοβαρούς τραυματισμούς και σκορπώντας τον τρόμο με επιθέσεις όχλου «αντάξιες των πιο σκοτεινών περιόδων της ιστορίας μας».

«Αυτές οι πράξεις δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά», κατήγγειλαν οι διοργανωτές της πορείας, «είναι προϊόν ενός πολιτικού κλίματος στο οποίο η ρητορική μίσους όχι μόνο δεν υποβαθμίζεται, αλλά μάλιστα ενθαρρύνεται».

Διαδρομή και αναμενόμενη αναστάτωση

Η πορεία θα ξεκινήσει από τη λεωφόρο Simon Bolivar στις 14.00. Θα κινηθεί προς την κατεύθυνση του Tour & Taxis, όπου έχει προγραμματιστεί μια σειρά ομιλιών στο Obélisque des Droits de l’Homme.

Ως εκ τούτου, αναμένεται διακοπή της κυκλοφορίας μεταξύ 13:00 και 17:00, κυρίως στην περιοχή του Gare du Nord, στο ευρύτερο κέντρο της πόλης και στην περιοχή του Tour & Taxis.

The post Πορεία κατά του ρατσισμού την 1η Ιουνίου στις Βρυξέλλες appeared first on .

Αψηφώντας τη βροχή, οι διαδηλωτές έκαναν πορεία μέσα στους δρόμους της βελγικής πρωτεύουσας έπειτα από έκκληση του «Αντιφασιστικού Συντονιστικού του Βελγίου» ((Coordination Antifasciste de Belgique ή CAB εν συντομία), ενός συνασπισμού περίπου είκοσι οργανώσεων, μέχρι την Place du Luxembourgυ, μπροστά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Στη διάρκεια αυτής της πορείας, η πρόσοψη της πολυκατοικίας, στην οποία στεγάζονται τα γραφεία του ακροδεξιού φλαμανδικού κόμματος Vlaams Belang (Φλαμανδικό Συμφέρον), υπέστη ζημιές. Σύμφωνα με τοπικά μέσα, αναρχικά συνθήματα γράφτηκαν στην είσοδο του κτιρίου, καπνογόνα εκτοξεύθηκαν στην πρόσοψη και διαδηλωτές αναποδογύρισαν κάδους σκουπιδιών.

Οι ευρωεκλογές, που διεξήχθησαν από τις 6 ως τις 9 Ιουνίου, σηματοδότησαν μια άνοδο της άκρας δεξιάς, ιδιαίτερα στη Γαλλία και τη Γερμανία.

Στο Βέλγιο, οι βουλευτικές εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν στις 9 Ιουνίου, σήμαναν τη νίκη της δεξιάς και της κεντροδεξιάς.

Στη Φλάνδρα, το Vlaams Belang κέρδισε έδαφος, όμως χωρίς να καταφέρει να εκθρονίσει τους συντηρητικούς της Νεοφλαμανδικής Συμμαχίας (N-VA) που εδώ και δέκα χρόνια κυριαρχούν στο πολιτικό τοπίο της ολλανδόφωνης περιφέρειας. Η άκρα δεξιά παραμένει εντελώς περιθωριοποιημένη στη Βαλλονία, τον γαλλόφονο νότο του Βελγίου, όπου τα μέσα ενημέρωσης αρνούνται να θέσουν ερωτήματα στους εκπροσώπους της.

The post Χιλιάδες διαδηλωτές στις Βρυξέλλες κατά της άκρας δεξιάς appeared first on .

Από τους 200 φακέλους που άνοιξε η Unia που σχετίζονται με τον χώρο εργασίας, περίπου οι μισοί αφορούν προβλήματα στις εργασιακές σχέσεις, που συχνά συνεπάγονται παρενόχληση. Επιπλέον, το ένα τέταρτο του συνολικού αριθμού αρχείων εμπίπτει στην κατηγορία «συμβίωσης», ενώ ένα άλλο 15% των φακέλων σχετίζεται με την κατηγορία «αγαθά και υπηρεσίες» (διακρίσεις στην ενοικίαση, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στο εμπόριο κ.λπ. ).

Ενεργές λύσεις

Προκειμένου να καταπολεμηθούν αποτελεσματικά οι διακρίσεις στο χώρο εργασίας, η Unia υποστηρίζει μια πιο ενεργή προσέγγιση. Ζητεί την ενίσχυση των επιθεωρήσεων εργασίας, τη θέσπιση υποχρεωτικής πολιτικής πρόληψης και τη θέσπιση εσωτερικής διαδικασίας υποβολής εκθέσεων που θα επιτρέπει στους εργοδότες να παρέμβουν γρήγορα και κατάλληλα.

«Για παράδειγμα, συνιστούμε τη χρήση άντλησης δεδομένων και αλγορίθμων που αναζητούν συστηματικά τις βάσεις δεδομένων της εταιρείας για συμπεριφορά που θα μπορούσε να υποδεικνύει πρακτικές που εισάγουν διακρίσεις», λέει ο διευθυντής Els Keytsman. Αυτό περιλαμβάνει τη σύγκριση της σύνθεσης του εργατικού δυναμικού μιας εταιρείας με τον μέσο όρο του κλάδου.

«Με βάση τις πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν, οι αρμόδιες επιθεωρήσεις θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν πιο στοχευμένους ελέγχους με δική τους πρωτοβουλία σε έναν τομέα όπου υπάρχουν υποψίες διάκρισης», καταλήγει ο Keytsman.

The post Ο ρατσισμός στην εργασία παραμένει ένα ζήτημα στο Βέλγιο appeared first on .

Έντεκα προτάσεις με ρατσιστικές προεκτάσεις και πολυάριθμα άρθρα στον Τύπο που αφηγούνται πρόσφατα περιστατικά φέρνουν τους επισκέπτες απέναντι σε αυτό το φαινόμενο που εξακολουθεί να διατηρεί τις ρίζες του στις σημερινές κοινωνίες. Περισσότερες δραστηριότητες θα προστεθούν τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, όπου θα εξεταστεί κριτικά το παρελθόν, το παρόν και ο μελλοντικός ρόλος του μουσείου και επιστημονικού ιδρύματος.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη AfricaMuseum (@africamuseumbe)

Για τον γενικό διευθυντή, Bart Ouvry, το AfricaMuseum σκοπεύει να εκπληρώσει την κοινωνική του αποστολή, ενώ το ίδρυμα υπήρξε κάποτε αντικείμενο κριτικής για το όραμά του, που κάποτε ήταν πολύ διαποτισμένο με αποικιακές εικόνες. «Είναι ένας χώρος εκπαίδευσης, προβληματισμού και συζήτησης για τον ρατσισμό, ο οποίος συνδέεται με το αποικιακό παρελθόν του μουσείου μας», εξήγησε η Salomé Ysebaert, συντονίστρια του έργου. «Ως αποικιακό ίδρυμα και εργαλείο προπαγάνδας, το AfricaMuseum συνέβαλε στη δημιουργία και τη διάδοση ρατσιστικών στερεοτύπων. Μια μελέτη της Unia που δημοσιεύθηκε το 2011 έδειξε ξεκάθαρα ότι ο ρατσισμός που στρέφεται εναντίον ανθρώπων υποσαχάριας καταγωγής επηρεάζεται έντονα από την αποικιακή ιστορία. Ο ρατσισμός μπορεί να θεωρηθεί ως μια κληρονομιά της σκλαβιάς και της αποικιοκρατίας».

Ως εκ τούτου, το μουσείο έχει την ευθύνη να αναγνωρίσει το παρελθόν του και να προσφέρει ένα μέρος για να σκεφτούμε τον ρατσισμό, καταλήγει. «Αυτός ο χώρος βρίσκεται σε ένα ουσιαστικό σημείο διέλευσης για όλους τους επισκέπτες, γιατί μεταφέρει ένα μήνυμα που βρίσκεται στο επίκεντρο της εντολής μας», πρόσθεσε ο Bart Ouvry. «Θέλουμε να μεταδώσουμε ορισμένες αξίες και να εργαστούμε για καλύτερες σχέσεις μεταξύ των πολιτών της Αφρικής και της Ευρώπης».

The post Το AfricaMuseum στο Tervuren εγκαινιάζει έναν νέο χώρο για τον ρατσισμό appeared first on .

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθέτησε για πρώτη φορά νομοθεσία κατά του ρατσισμού το 2000, οι ακτιβιστές στην Ευρώπη αναθάρρησαν, θεωρώντας το ως ένα σημαντικό βήμα προόδου.

Δύο δεκαετίες αργότερα, βασιλεύει η απογοήτευση.

Η Οδηγία για την ισότητα των φυλών, η οποία υποχρεώνει τα κράτη να υιοθετήσουν νομοθεσίες που απαγορεύουν τις φυλετικές διακρίσεις και να δημιουργήσουν φορείς ισότητας για την υποστήριξη των θυμάτων τέτοιων διακρίσεων, δεν εφαρμόζεται επαρκώς. Οι περιπτώσεις φυλετικών διακρίσεων καταγράφονται σπάνια και οι φορείς ισότητας, όπου υπάρχουν, δεν δείχνουν τα δόντια τους.

Το πρόβλημα, εν τω μεταξύ, εξακολουθεί να υπάρχει.

Αντιθέτως, ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης προειδοποιούν για την αύξηση των φυλετικών διακρίσεων και της βίας. Η έκρηξη των διαμαρτυριών του Black Lives Matter του περασμένου καλοκαιριού ήταν ένα σαφές σημάδι ότι η δουλειά που κάνει η Ευρώπη έχει μείνει στη μέση και οι τρέχουσες πολιτικές της ΕΕ κατά των διακρίσεων χρειάζονται επειγόντως μια αλλαγή.

Στην πρώτη σύνοδο κορυφής κατά του ρατσισμού, που έλαβε χώρα την Παρασκευή 19 Μαρτίου, η ΕΕ είχε την ευκαιρία να δείξει ότι έχει δεσμευτεί να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις αξίες της για την ισότητα και τη μη διάκριση.

Ορισμένοι είναι πιθανό να υποστηρίξουν ότι η ΕΕ πρέπει απλώς να αντιμετωπίσει τις συνεχιζόμενες ανισότητες εφαρμόζοντας καλύτερα τις ήδη υπάρχουσες ντιρεκτίβες για την ισότητα των φυλών. Άλλοι θα πουν ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στην επιβολή του νόμου, στηρίζοντας τους φορείς ισότητας στο έργο τους, την προώθηση στρατηγικών διαφορών και την έναρξη διαδικασιών επί παραβάσει κατά των κρατών μελών που δεν εφαρμόζουν τα μέτρα.

Αλλά το να κάνεις το ίδιο πράγμα, απλά λίγο καλύτερα, δεν θα αλλάξει ουσιαστικά την κατάσταση. Αυτό που χρειάζεται είναι μάλλον μια ριζική επανεξέταση του τρόπου αντιμετώπισης του ζητήματος.

Πρέπει να ακούσουμε τα αιτήματα των αντιρατσιστικών οργανώσεων και να λάβουμε περισσότερο υπόψη το πώς λειτουργεί ο ρατσισμός στην Ευρώπη.

Η οδηγία για την ισότητα των φυλών βασίζεται σε ένα μοντέλο επιβολής ατομικών δικαιωμάτων, στο οποίο τα θύματα διακρίσεων πρέπει να υποβάλουν καταγγελία που μπορεί να προσαχθεί στο δικαστήριο.

Ερευνητές και ακτιβιστές έχουν προειδοποιήσει εδώ και πολύ καιρό ότι τέτοιες ατομικιστικές προσεγγίσεις στο ρατσισμό και τις διακρίσεις είναι απλώς μια γάζα σε ένα βαθύ τραύμα. Ο συστηματικός διαχωρισμός των παιδιών Ρομά στα σχολεία ή η διαρθρωμένη διάκριση που αποδεικνύεται σε εθνικές και φυλετικές ανισότητες στην εκπαίδευση, την απασχόληση, την υγεία και τη στέγαση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αυτήν τη μέθοδο.

Η νομοθεσία της ΕΕ αντικατοπτρίζει μια κοινή παρανόηση του ρατσισμού και των διακρίσεων ως κάτι κακό που γίνεται από άτομα και πρέπει να τιμωρείται σε αυτό το επίπεδο – παρά ένα σύστημα που πηγάζει από την ιστορία της δουλείας και του αποικιακού ιμπεριαλισμού, του οποίου οι κληρονομίες εξακολουθούν να δημιουργούν ανισότητες μέχρι σήμερα.

Μέχρι τη δημοσίευση του προτεινόμενου Προγράμματος Δράσης κατά του Ρατσισμού της ΕΕ τον Σεπτέμβριο, όλα τα έγγραφα ευρωπαϊκής πολιτικής αναφέρονταν στον Ναζισμό ως την απόλυτη έκφραση του ρατσισμού. Δεν υπήρχε καμία αναφορά στο παρελθόν της Ευρώπης της δουλείας και του αποικισμού.

Αν και βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο, το νέο σχέδιο δράσης προσφέρει ελπίδες στους ακτιβιστές κατά του ρατσισμού. Τέλος, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνωρίζουν την ύπαρξη του θεσμικού και διαρθρωτικού ρατσισμού και εκφράζουν την αίσθηση της δέσμευσής τους για την αντιμετώπισή του.

Το σχέδιο καθορίζει πολιτικές πρόληψης για την αντιμετώπιση του θεσμικού ρατσισμού και υποστηρίζει οικονομικά τις εθνικές πολιτικές δράσης. Ζητεί τη συλλογή υγιών δεδομένων σχετικά με τη φυλή και την εθνικότητα για την καλύτερη αντιμετώπιση των διακρίσεων. Περιλαμβάνει επίσης δεσμεύσεις για την αντιμετώπιση της «λευκότητας» των θεσμικών οργάνων της ΕΕ.

Όπως υποστηρίζεται από το ENAR, το Equinox και περισσότερους από 80 άλλους οργανισμούς της κοινωνίας των πολιτών, η επιτυχία της εφαρμογής αυτού του σχεδίου δράσης θα εξαρτηθεί από τη «συνεχή και ουσιαστική συμμετοχή» όσων επηρεάζονται άμεσα από τον ρατσισμό.

Το σχέδιο δράσης – που εξακολουθεί να είναι μόνο ένα σύνολο προτάσεων που υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή – θα χρειαστεί επίσης τη συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της προεδρίας της ΕΕ και των εθνικών κυβερνήσεων. Και εκεί είναι ο κίνδυνος.

Οι περισσότεροι μπορούν να συμφωνήσουν, ειδικά όταν βρίσκονται υπό πίεση – όπως ακριβώς έγινε και μετά τις παγκόσμιες διαμαρτυρίες του Black Lives Matter το περασμένο καλοκαίρι – αλλά όταν έρθει η ώρα για έργα, τότε πρέπει να γίνει μια συντονισμένη προσπάθεια για να κατανοήσουν καλύτερα τις βασικές αιτίες του ρατσισμού στην Ευρώπη.

Η ΕΕ είναι ήδη δεκαετίες πίσω στη νομοθεσία της για την ισότητα. Ίσως ήρθε η ώρα να καλυφθεί το χαμένο έδαφος.

The post Η μάχη της ΕΕ κατά του ρατσισμού δεν φαίνεται να λειτουργεί… appeared first on .

Το 2019, η υφυπουργός ίσων ευκαιριών των Βρυξελλών, Nawal Ben Hamou, υπέβαλε καταγγελία εναντίον της GoodLife Foods, παραγωγού του Bicky Burger, όσον αφορά τις ηθικές πρακτικές στη διαφήμιση. Ισχυρίστηκε ότι η διαφήμιση που απεικονίζει έναν άνδρα να χτυπάει μια γυναίκα -υπό μορφή καρτούν, στο στιλ του Roy Lichtenstein- υποκινούσε ή δικαιολογούσε την βία κατά των γυναικών.

Και η Ben Hamou δεν ήταν μόνη: περίπου 300 άτομα, συμπεριλαμβανομένων άλλων πολιτικών, παραπονέθηκαν στην ολλανδική εταιρεία, η οποία αφού ζήτησε συγγνώμη, απέσυρε την διαφήμιση από τους λογαριασμούς της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή την εβδομάδα, η Ben Hamou απάντησε σε κοινοβουλευτική ερώτηση σχετικά με το κατά πόσον οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να εισάγουν ρυθμίσεις για τις «ακατάλληλες» αυτές διαφημίσεις.

Προς το παρόν, διαφημίσεις που χαρακτηρίζονται από κάποια διάκριση προς κάποια συγκεκριμένη κοινωνική ή φυλετική ομάδα, δεν υπόκεινται σε κάποια απαγόρευση ή περιορισμό, βάση της τρέχουσας νομοθεσίας. Ωστόσο, υπάρχει νομοθεσία που άπτεται του θέματος των διακρίσεων εις βάρος προσώπων, και το γραφείο του Smet εξετάζει πώς μπορεί να προσαρμοστεί αυτό το κείμενο.

Η απαγόρευση της ρατσιστικής ή σεξιστικής διαφήμισης καλύπτει ένα εύρος διακρίσεων, όπως τον μισογυνισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία ή την ξενοφοβία. «Οι εμπορικές επικοινωνίες δεν μπορούν να δώσουν την εντύπωση ότι ενθαρρύνουν ή συγχωρούν την βίαιη, παράνομη ή αντικοινωνική συμπεριφορά», τονίζει η Ben Hamou.

The post Πιθανή απαγόρευση για τις σεξιστικές ή ρατσιστικές διαφημίσεις σε δημόσιους χώρους στο μέλλον appeared first on .

Ο Τεν Τεν, δημοφιλής ήρωας των κόμικς του βέλγου σκιτσογράφου Hergé (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του κομίστα Georges Remi), έχει μπει στο στόχαστρο πολλών στη χώρα, οι οποίοι τον εγκαλούν (όπως και τον εκλιπόντα πλέον δημιουργό του) για διαιώνιση ρατσιστικών στερεοτύπων.

Οι οπαδοί της πολιτικής ορθότητας διαμαρτύρονται ειδικά για ένα συγκεκριμένο κόμικ: την ιστορία «Ο Τεν Τεν στο Κονγκό», η οποία γράφτηκε το 1931, μεσούσης της βελγικής αποικιοκρατίας και στην οποία οι Αφρικανοί παρουσιάζονται υποτιμητικά.

Λόγου χάρη, ο μαύρος βοηθός του Τεν Τεν στο Κονγκό παρουσιάζεται σαν ελαφρώς χαζούλης και χωρίς προτερήματα, κάνοντας, όπως ισχυρίζονται πολλοί, τους αναγνώστες να πιστεύουν μέχρι σήμερα ότι οι μαύροι δεν έχουν… εξελιχθεί νοητικά.

Η αλήθεια είναι πάντως ότι και ο ίδιος ο Ερζέ, αρκετά πριν πεθάνει, το 1983, το είχε χαρακτηρίσει ως «ένα νεανικό αμάρτημα το οποίο αντικατόπτριζε τις προκαταλήψεις της εποχής».

To τεύχος «O Τεν Τεν στο Κονγκό» εκδόθηκε πρώτη φορά το 1931

Ακόμη και έτσι όμως, πολλοί είναι εκείνοι που σήμερα εξακολουθούν να… φρίττουν με σκηνές του κόμικ όπως εκεί όπου μια μαύρη γυναίκα υποκλίνεται στον Τεν Τεν λέγοντάς του: «Λευκός κύριος πολύ καλός».

Ή μια άλλη σκηνή που εμφανίζει τον Τεν Τεν να παραδίδει μαθήματα Γεωγραφίας σε μικρά Κονγκολεζάκια λέγοντάς τους «θα σας μιλήσω σήμερα για την πατρίδα σας: το Βέλγιο».

Και σε μία άλλη όπου ο Τεν Τεν ρωτάει τους μικρούς μαύρους πόσο κάνει 2+2, δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι «αποκλείεται να το γνωρίζουν». Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που το εν λόγω κόμικ γίνεται στόχος διαμαρτυρίας.

Το 2010 ένας νεαρός Κονγκολέζος είχε ζητήσει να απαγορευθεί η κυκλοφορία του στο Βέλγιο, ενώ το 2007 η βρετανική Επιτροπή για τη Φυλετική Ισότητα είχε ζητήσει την απαγόρευσή του επειδή περιέχει «εικόνες και λόγια φριχτής ρατσιστικής προκατάληψης».

Το συγκεκριμένο κόμικ πάντως, στην Βρετανία τουλάχιστον, έχει μεταφερθεί από τα τμήματα παιδικών βιβλίων στον τομέα με τα βιβλία ενηλίκων με μια χάρτινη ταινία που προειδοποιεί για τα «στερεότυπα της εποχής».

«Ας αποκαταστήσουμε την Ιστορία»

Η απόφαση για την απομάκρυνση του αγάλματος του Λεοπόλδου Β’ ελήφθη μετά την κινητοποίηση αρκετών χιλιάδων ανθρώπων σε ολόκληρο το Βέλγιο, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων που οργανώθηκαν ενάντια στον ρατσισμό και αποτίοντας φόρο τιμής στον Τζορτζ Φλόιντ, τον 46χρονο Αφροαμερικανό που έχασε τη ζωή του στα τέλη Μαΐου στη Μινεάπολη.

Το άγαλμα του Λεοπόλδου είχε βανδαλιστεί στις αρχές Ιουνίου, όπως και πολλά άλλα γλυπτά που αναπαριστούν τον πρώην βασιλιά του Βελγίου.

Ο Λεοπόλδος Β’, απόγονος της γερμανικής δυναστείας της Σαξονίας-Κόμπουργκ, έχει μείνει στη μνήμη των κατοίκων της χώρας για τον αποικισμό του Κονγκό (η σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), μια χώρα που αποτέλεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα ιδιοκτησία του.

Στο όνομα της «εκπολιτιστικής αποστολής» του Βελγίου στο Κονγκό, ο Λεοπόλδος εγκαθίδρυσε στην αφρικανική χώρα ένα καθεστώς που όπως περιγράφουν οι ιστορικοί χαρακτηρίσθηκε για την βαναυσότητά του και το οποίο βασιζόταν στην εκμετάλλευση του καουτσούκ μέσα από την καταναγκαστική εργασία.

Μια ομάδα Βέλγων με την ονομασία «Let’s Repair History» απαιτεί την απομάκρυνση από κάθε δημόσιο χώρο στις Βρυξέλλες όλων των αγαλμάτων του Λεοπόλδου Β’, εγκαλώντας τον πρώην μονάρχη για την «εξόντωση» εκατομμυρίων Κογκολέζων.

Πηγή: Protagon.gr

The post Μετά τον βασιλιά Λεοπόλδο Β”, σειρά έχει ο «ρατσιστής» Τεν Τεν appeared first on .

Είναι όμως χαρακτηριστικό, πως μέσα στα 80 τεύχη των ιστοριών του, το θέμα του φυλετικού ρατσισμού και διαχωρισμού δεν θίχτηκε ποτέ. Τουναντίον μάλιστα, παρόλο που η δράση του τοποθετείται στην Άγρια Δύση, οι μαύροι κάνουν σποραδικές εμφανίσεις στα στριπ, κι αυτές ακόμα σε κάπως διακοσμητικό ρόλο.

Ακόμα κι αυτά, της λεγόμενης χρυσής εποχής του, με σεναριογράφο τον Ρενέ Γκοσινί και σκίτσο του Μορίς, ο «φτωχός και μόνος καουμπόι» αντιμετώπισε πολλές και διαφορετικές συνθήκες, ποτέ όμως αυτή των φυλετικών διακρίσεων.

Σύμφωνα ωστόσο με δήλωση του νυν σεναριογράφου του, Jul, την Δευτέρα στο AFP, τονίστηκε πως στο επερχόμενο άλμπουμ του, θίγεται για πρώτη φορά το θέμα του ρατσισμού. Ο Jul μάλιστα αναφέρει πως η ιστορία είχε ετοιμαστεί πριν από τον τραγικό θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ, που έχει πυροδοτήσει πλήθος αντιρατσιστικών διαδηλώσεων παγκοσμίως. Στο παρελθόν, κι ο ίδιος ο Λούκι Λουκ έχει πέσει θύμα λογοκρισίας, με τους δημιουργούς του να αναγκάζονται να του αφαιρέσουν το στριφτό τσιγάρο απ” τα χείλη και να το αντικαταστήσουν με ένα στάχυ.

Το άλμπουμ θα φέρει τον τίτλο «Un cow-boy dans le coton» (ένας καουμπόι στα βαμβάκια) και πλην του Λούκι Λουκ πρωταγωνιστικό ρόλο θα έχει ο σερίφης Μπας Ριβς (Bass Reeves). Ο Ριβς ήταν υπαρκτό πρόσωπο, κι υπήρξε ο πρώτος μαύρος βοηθός σερίφη, δυτικά του Μισισιπή. Είχε γεννηθεί σε οικογένεια σκλάβων, αλλά απέκτησε φήμη ως εξαιρετικός στο σημάδι και σαν εκπρόσωπος του νόμου είχε συλλάβει πάνω από 3,000 εγκληματίες.

Ο πραγματικός Μπας Ριβς (1838-1910)

Η ιστορία τοποθετείται στην Λουιζιάνα, εκεί όπου ο Λουκ έχει κληρονομήσει μια τεράστια φυτεία βαμβακιού και θα πρέπει να πολεμήσει ενάντια στους ισχυρούς της περιοχής αλλά και ενάντια στον φυλετικό ρατσισμό. Ο Λουκ βρίσκει υποστήριξη τόσο από τους συνήθεις αντιπάλους του, τους αδερφούς Ντάλτον, όσο κι από τους Καγιούν, λευκούς που ζούσαν στο περιθώριο και εκτός ευημερίας στο Νότο.

Κατατοπιστικό κι ως προς το ζητούμενο της ιστορίας είναι και το εξώφυλλο του τεύχους, στο οποίο εμφανίζεται ο Λούκι Λουκ με τον σερίφη Ριβς σε πρώτο πλάνο, στο μέσον μιας βαμβακοφυτείας, και πίσω τους 4 φιγούρες με τις χαρακτηριστικές στολές της Κου Κλουξ Κλαν και αναμμένους δαυλούς. Το τεύχος αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 23 Οκτωβρίου.

Το εξώφυλλο του άλμπουμ ( Achdé & Jul)

The post Ο Λούκι Λουκ μάχεται κατά του φυλετικού διαχωρισμού appeared first on .

Με αφορμή τη συγκεκριμένη συζήτηση, η GUE/NGL έφτιαξε ένα βίντεο σχετικά με το κίνημα #BlackLivesMatter σε έξι (6) γλώσσες (αγγλικά,γαλλικά,γερμανικά,ελληνικά,ισπανικά και πορτογαλικά) το οποίο και ανήρτησε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσής της (Facebook, Twitter, Instagram) – η ανάρτηση γράφει τα εξής:

«Οι Αμερικανοί αποτελούν λιγότερο από το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά σχεδόν το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού των φυλακών. Οι μαύροι επηρεάζονται δυσανάλογα. Δολοφονούνται και κακοποιούνται από την αστυνομία με καθεστώς σχεδόν ατιμωρησίας. Οι ρίζες αυτού του προβλήματος βρίσκονται στην εποχή της σκλαβιάς και του «διαχωρισμού» της Αμερικής και στην επιμονή της λευκής υπεροχής, η οποία βρίσκει ως ισχυρούς υποστηρικτές την τον Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ. Ωστόσο, ο ρατσισμός δεν είναι μόνο αμερικανικό πρόβλημα. Το κίνημα #BlackLivesMatter αντηχεί σε όλο τον κόσμο. Στην Ευρώπη, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον καθημερινό ρατσισμό και τον διαρθρωτικό ρατσισμό και να αντιμετωπίσουμε το αποικιακό μας παρελθόν. Θέλουμε τον τερματισμό του ρατσισμού και της αστυνομικής βίας. Απαιτούμε φυλετική δικαιοσύνη και σεβασμό στο δικαίωμα διαμαρτυρίας.»

«Τις τελευταίες εβδομάδες, ο κόσμος είναι συγκλονισμένος από τη ρατσιστική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από την αστυνομία των ΗΠΑ. Εκατομμύρια συμμετείχαν σε διαδηλώσεις ενάντια στον ρατσισμό στις χώρες και τις πόλεις τους. Στην Ευρώπη, ρατσισμός σημαίνει να μην έχεις υγεία, εργασία, στέγαση και εκπαίδευση. Σημαίνει ότι άνθρωποι κακοποιούνται καθημερινά. Η Ευρώπη πρέπει να κοιτάξει κατάματα το αποικιακό της παρελθόν. Ο ρατσισμός είναι ενδημικός. Είναι θεσμικός. Απειλεί ολόκληρες κοινότητες. Ακούστε τα αιτήματα των διαδηλωτών του Black Lives Matter για ισότητα και διαφορετικότητα. Από αυτά εξαρτώνται τόσο η δικαιοσύνη όσο και η δημοκρατία.» 15 Ιουνίου 2020 #ICantBreathe

*Το βίντεο ετοίμασε η επικοινωνιακή ομάδα της GUE/NGL

Από Δ.Τ. 

The post GUE/NGL: Το κίνημα Black Lives Matter αντηχεί σε όλο τον κόσμο appeared first on .