Λίγες ημέρες πριν από την παρουσίαση της παράστασης στις Βρυξέλλες, η Ραφίκα Σαουίς μιλά στο Newsville για τη γέννηση του έργου, τη διαχρονική δύναμη της τραγωδίας, τη «σινεμάτικ περφόρμανς» που έχει δημιουργήσει και το διεθνές ταξίδι μιας παραγωγής που συνεχίζει να εξελίσσεται σε κάθε νέο σταθμό. Σε μια συζήτηση για την τέχνη, την πολιτική και τη συλλογική μνήμη, εξηγεί γιατί, όπως λέει η ίδια, δεν ζούμε «μετά» την τραγωδία, αλλά εξακολουθούμε να ζούμε μέσα σε αυτήν.

Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση. Πώς γεννήθηκε η ιδέα και τι ήταν αυτό που σας ώθησε να προσεγγίσετε το συγκεκριμένο έργο σήμερα;

Η αφετηρία δεν ήταν “μια ιδέα για παράσταση”, αλλά μια επιμονή εικόνα: το πώς η βία δεν τελειώνει ποτέ, απλώς αλλάζει γλώσσα, πρόσωπο και σύνορα. Ο Αγαμέμνων ήρθε ως ένας καθρέφτης που δεν κοιτάει το παρελθόν, αλλά επιστρέφει το βλέμμα στο παρόν.

Με ενδιέφερε να δουλέψω πάνω σε αυτό που ονομάζουμε “ένδοξο” και να το απογυμνώσω από τη ρητορική του. Εκεί εμφανίζεται κάτι πιο σκληρό: η μηχανική της εξουσίας, η οικονομία του πολέμου, και κυρίως οι ζωές που μένουν εκτός κάδρου — γυναίκες, πρόσφυγες, σώματα που δεν γράφονται στην επίσημη ιστορία.

Η παράσταση γεννήθηκε μέσα από αυτή την τριβή: ανάμεσα στον μύθο και σε πραγματικές μαρτυρίες, ανάμεσα στον Αισχύλο και σε φωνές που δεν έχουν “χώρο” στο κλασικό δράμα.

Μάνος Βακούσης (Αγαμέμνων), Ραφίκα Σαουίς (Κλυταιμνήστρα)

Η αρχαία τραγωδία εξακολουθεί να συνομιλεί με το σύγχρονο κοινό. Πώς αναδεικνύεται αυτή η σύνδεση στη δική σας προσέγγιση και ποια ζητήματα του σήμερα φωτίζει η παράσταση;

Η τραγωδία δεν είναι κάτι που “συνομιλεί” με το σήμερα — είναι ήδη μέσα του. Αυτό που κάνουμε είναι να αφαιρούμε τα στρώματα εξωραϊσμού.

Στην παράσταση, ο Αγαμέμνων δεν λειτουργεί ως μυθικό πρόσωπο αλλά ως μηχανισμός εξουσίας. Η Κλυταιμνήστρα δεν είναι απλώς μια εκδικητική φιγούρα αλλά ένα συλλογικό σώμα γυναικών που αρνούνται να μείνουν σιωπηλές. Και οι πρόσφυγες μαρτυρίες που ενσωματώνονται λειτουργούν ως ένας ζωντανός χορός — όχι ως σχόλιο, αλλά ως πραγματικότητα.

Αυτό που φωτίζεται είναι η συνέχεια: πόλεμος, εκτοπισμός, πατριαρχία, κρατική βία. Όχι ως εξαιρέσεις, αλλά ως δομές. Η παράσταση επιμένει σε μια άβολη σκέψη: ότι δεν ζούμε “μετά” την τραγωδία — ζούμε μέσα της.

Χαρακτηρίζετε το έργο ως «σινεμάτικ περφόρμανς». Τι σημαίνει αυτή η ορολογία και τι μπορεί να περιμένει το κοινό από αυτή τη συνάντηση θεάτρου και κινηματογραφικής γλώσσας;

Η κινηματογραφική γλώσσα δεν μπαίνει εδώ ως αισθητικό layer, αλλά ως τρόπος θέασης της πραγματικότητας.

Το έργο λειτουργεί σαν μοντάζ: ζωντανή παρουσία, αρχειακό υλικό, projected εικόνες, μαρτυρίες, αποσπασματικοί χρόνοι. Δεν υπάρχει μία γραμμική αφήγηση — υπάρχει η εμπειρία του πώς η μνήμη και η ιστορία κόβονται και ξανακολλιούνται μέσα στο ίδιο σώμα.

Το θέατρο κρατά το “τώρα” του ηθοποιού. Ο κινηματογράφος φέρνει το “εκεί” και το “τότε”. Η συνάντησή τους δημιουργεί μια ρωγμή όπου ο θεατής δεν μπορεί να μείνει απλός παρατηρητής.

Ραφίκα Σαουίς

Ποια είναι η κεντρική ιδέα πίσω από αυτή τη νέα ανάγνωση της κλασικής τραγωδίας; Πώς συνομιλεί με το πρωτότυπο κείμενο και τι θα θέλατε να αποκομίσει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

Η κεντρική ιδέα είναι ο κύκλος — όχι ως αφηρημένη έννοια, αλλά ως πολιτική και υπαρξιακή παγίδα. Ο κύκλος της βίας, της εκδίκησης, της εξουσίας που τρέφεται από τον εαυτό της.

Το κείμενο του Αισχύλου δεν αντιμετωπίζεται ως ιερό αντικείμενο αλλά ως ζωντανό υλικό που μπορεί να συνομιλήσει με ποίηση του Ρίτσου, με σύγχρονες μαρτυρίες και με προσωπικό λόγο. Αυτή η συνύπαρξη δεν “εκσυγχρονίζει” το έργο — το αποκαλύπτει ξανά.

Αυτό που θα ήθελα να μείνει είναι μια αίσθηση ευθύνης χωρίς εύκολες απαντήσεις. Ότι η ιστορία δεν είναι κάτι έξω από εμάς. Είναι κάτι που παράγουμε συνεχώς, με τις επιλογές μας, τη σιωπή μας, τη συμμετοχή μας.

Η παράσταση έχει ήδη ταξιδέψει σε διάφορους προορισμούς. Ποιες ήταν οι σημαντικότερες στάσεις αυτής της διαδρομής μέχρι σήμερα και ποια είναι τα σχέδιά σας μετά τις Βρυξέλλες;

Κάθε σταθμός λειτούργησε σαν επαναδιαπραγμάτευση του ίδιου υλικού. Δεν ήταν ποτέ η ίδια παράσταση δύο φορές.

Αυτό που έχει συμβεί με την παράσταση μοιάζει περισσότερο με μια σκηταλοδρομια παρά με μια κλασική περιοδεία. Δηλαδή ένα έργο που δεν σταματά να μετακινείται, να ξανασυστήνεται και να αλλάζει μέσα από κάθε νέο κοινό και κάθε νέο χώρο.

Μετά την πρώτη μεγάλη διεθνή παρουσία στη Νέα Υόρκη, στη La MaMa, η παράσταση συνέχισε την πορεία της στην Αθήνα, στο Θέατρο Ακροπόλ, όπου ξαναβρήκε το ελληνικό της έδαφος και δοκιμάστηκε απέναντι σε ένα κοινό που γνωρίζει πολύ άμεσα την τραγική του αναφορά. Στη συνέχεια, μας κάλεσαν να ανοίξουμε το Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος του Εθνικού Θεάτρου της Βόρειας Μακεδονίας, μια στιγμή ιδιαίτερα φορτισμένη, όπου το έργο συνάντησε ένα διεθνές περιβάλλον με έντονο ιστορικό και πολιτικό υπόστρωμα. Και μετά επιστροφή ξανά στην Αθήνα, σαν ένα συνεχές πέρα-δώθε που κρατά το έργο σε διαρκή επανεξέταση.

Κρις Ραντάνοφ (Αίγισθος), Ραφίκα Σαουίς (Κλυταιμνήστρα)

Οι Βρυξέλλες είναι ένας ακόμη σημαντικός σταθμός αυτής της διαδρομής, όχι ως κατάληξη αλλά ως συνέχεια.

Μετά από εκεί, ο επόμενος προορισμός είναι το φεστιβάλ της Στοκχόλμης, μέσα από έναν από τους βασικούς θεατρικούς οργανισμούς της πόλης, το City Theatre. Παράλληλα, προχωρά η κινηματογράφηση της παράστασης, ώστε να αποκτήσει και κινηματογραφική ζωή — όχι ως απλή καταγραφή αλλά ως αυτόνομη εκδοχή του έργου που μπορεί να ταξιδέψει σε φεστιβάλ κινηματογράφου και διαφορετικές πλατφόρμες.

Την ίδια περίοδο, στις 24 Ιουνίου, συμμετέχω στο Theater of War, το διεθνώς αναγνωρισμένο αμερικανικό θεατρικό πρόγραμμα που ίδρυσε και διευθύνει ο Brian Doerries και η ομάδα του Theater of War Productions. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη μορφή θεατρικής πρακτικής που μεταφέρει την αρχαία τραγωδία σε δημόσιους και πολιτικούς χώρους, λειτουργώντας ως αφετηρία ανοιχτού διαλόγου γύρω από σύγχρονα και συχνά αποσιωπημένα ζητήματα — όχι με στόχο να δοθούν απαντήσεις, αλλά να ενεργοποιηθεί η συλλογική σκέψη και η κοινή εμπειρία.

Στο πλαίσιο αυτό, συμμετέχω στον «Εχθρό του Λαού» του Henrik Ibsen, μαζί με ένα διεθνές καστ ηθοποιών και καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων ο Willem Dafoe και ο Jason Isaacs, καθώς και άλλοι σημαντικοί δημιουργοί από τον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Η δράση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Nostos Festival στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε μια συνάντηση όπου το θέατρο επιστρέφει στον δημόσιο χώρο ως εργαλείο κριτικής σκέψης, κοινωνικής ευθύνης και συλλογικού διαλόγου.

Ο Σαμουήλ Ακινόλα στο ρόλο του Κήρυκα

Πληροφορίες παράστασης 

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ: Ο Κύκλος του Αίματος
της Ραφίκας Σαουίς

17 Ιουνίου 2026
Espace Lumen, Chau. de Boondael 36, 1050 Ixelles

19:00 στα Αγγλικά, με Ελληνικούς υπέρτιτλους
20:30 στα Ελληνικά, με Αγγλικούς υπέρτιτλους

Εισιτήρια μέσω MORE.

The post Ραφίκα Σαουίς: «Η βία δεν τελειώνει ποτέ, απλώς αλλάζει γλώσσα και πρόσωπο» appeared first on .

Η παράσταση αναπτύσσεται μέσα από επτά διακριτές σκηνές, δημιουργώντας ένα εικαστικό και αισθητηριακό σύμπαν όπου το φως, η σκιά, το σώμα του ερμηνευτή και η έννοια της ανθρώπινης ταυτότητας συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν.

Ένα ταξίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία

Το «Still Runner» οικοδομεί μια σειρά από εικόνες που κινούνται διαρκώς ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό. Μέσα από τη σκηνική δράση, ο θεατής καλείται να παρατηρήσει μια κατάσταση, ένα έργο τέχνης ή ακόμη και μια ανθρώπινη ζωή από πολλαπλές οπτικές γωνίες.

Η παράσταση διερευνά έννοιες όπως η ταυτότητα, η αλλαγή, η μεταμόρφωση, η επιθυμία και η μνήμη, προτείνοντας μια ποιητική διαδρομή που ξεκινά από έναν καθαρό, σχεδόν άχρονο εσωτερικό τόπο και εξελίσσεται μέσα από σύμβολα, κινήσεις και μεταμορφώσεις.

Κεντρικό ρόλο κατέχει η κίνηση του ερμηνευτή, η οποία ακολουθεί τον παλμό της μουσικής και των ηχητικών τοπίων που αναπτύσσονται επί σκηνής. Οι ήχοι και οι μελωδίες δεν λειτουργούν ως απλή συνοδεία, αλλά ως ένα αυτόνομο καλλιτεχνικό έργο που συνδιαμορφώνει την εμπειρία του κοινού.

Μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική συνεργασία

Η παραγωγή φέρνει κοντά δημιουργούς από διαφορετικά καλλιτεχνικά πεδία:

• Σκηνικά αντικείμενα & σχεδιασμός φωτισμού: Αντώνης Κουτρουμπής
• Διαχείριση φωτισμού & καθοδήγηση αντικειμένων: Κωνσταντίνος Μιχαήλ
• Τρομπέτα & ηχητικοί αυτοσχεδιασμοί: Νίκος Κουλούρης
• Live electronics & ηχοτοπία: Μηνάς Εμμανουήλ
• Lighting curator: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
• Stage curators: Θένια Κουτρουμπή, Κωνσταντίνος Μιχαήλ
• Επικοινωνία & σχεδιασμός αφίσας: Ουρανία Κρασάκη
• Φωτογραφία: Θανάσης Καρατζάς

Πληροφορίες παράστασης

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026
20:00
Banannefabrik
12, rue du Puits, L-2355 Luxembourg-Bonnevoie
Διάρκεια: 50 λεπτά

Πληροφορίες και εισιτήρια, εδώ. 

«Still Runner» : une performance visuelle entre mouvement, mémoire et métamorphose à Luxembourg

Une création d’Antonis Koutroumpis mêlant théâtre physique, arts de la marionnette, danse contemporaine et paysages sonores immersifs

Le 17 juin 2026, le public luxembourgeois pourra découvrir « Still Runner – a visual performance in 7 scenes », une œuvre singulière imaginée par l’artiste grec Antonis Koutroumpis. Présentée au Banannefabrik, cette création propose une expérience sensorielle où les frontières entre arts visuels et performance vivante s’estompent.

Construite comme un rituel scénique, l’œuvre associe différents langages artistiques : théâtre corporel, objets manipulés, marionnettes, danse contemporaine, lumière et création sonore en direct.

Une réflexion poétique sur l’identité humaine

À travers une succession de tableaux visuels, la performance invite le spectateur à naviguer entre imaginaire et réalité. Chaque scène ouvre un nouvel espace d’interprétation, où le corps devient à la fois personnage, symbole, masque et matière en transformation.

Le spectacle interroge des thèmes universels tels que la construction de soi, le changement, la mémoire, le désir et le rapport complexe entre l’art et la vie. Le mouvement occupe une place centrale dans cette exploration, guidé par des rythmes, des textures sonores et des atmosphères musicales créées en temps réel.

L’univers sonore ne se limite pas à accompagner l’action : il constitue une composante artistique à part entière, dialoguant constamment avec les images et les gestes.

Une création collective au croisement des disciplines

Autour d’Antonis Koutroumpis, plusieurs artistes participent à cette production :

• Objets scéniques et conception lumière : Antonis Koutroumpis
• Régie lumière et accompagnement des objets : Constantinos Michail
• Trompette et improvisations sonores : Nikos Koulouris
• Électronique live et paysages sonores : Minas Emmanouil
• Curatrice lumière : Eliza Alexandropoulou
• Curateurs de scène : Thenia Koutroumpi et Constantinos Michail
• Communication et affiche : Ourania Krassaki
• Photographie : Thanasis Karatzas

Informations pratiques

Mercredi 17 juin 2026
20h00
Banannefabrik
12, rue du Puits, L-2355 Luxembourg-Bonnevoie
Durée : 50 minutes

The post «Still Runner» στο Λουξεμβούργο: Μια οπτική περφόρμανς για την ταυτότητα, τη μνήμη και τη μεταμόρφωση appeared first on .

Από τον Μένανδρο στον Γκολντόνι: Η Σκυταλοδρομία της Ανθρώπινης Κωμωδίας
Του Γιώργου Μαγκλή

Η φετινή θεατρική μας περιοδεία μας μεταφέρει στη Βενετία του 18ου αιώνα. Το έργο μας «Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων» είναι το απόσταγμα μια εξέλιξης. Θα δούμε πώς τρεις κορυφαίοι δραματουργοί μετέτρεψαν τη σκηνή σε καθρέφτη της καθημερινότητας, μέσα από τα μάτια του πανούργου Μπριγκέλα.

Το θέατρο, στην πιο αυθεντική του έκφανση, δεν υπήρξε ποτέ ένας απλός μηχανισμός ψυχαγωγίας, αλλά ένας ζωντανός, παλλόμενος καθρέφτης της κοινωνίας. Όταν η αυλαία ανεβαίνει, ο θεατής δεν αντικρίζει απλώς επινοημένους μύθους, αλλά τις δικές του καθημερινές αγωνίες, τα πάθη, τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες του. Αυτή η ανθρωποκεντρική στροφή της δραματουργίας δεν συνέβη τυχαία, · υπήρξε το
αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορικής σκυταλοδρομίας, την οποία σφράγισαν τρεις κορυφαίοι αναμορφωτές του παγκόσμιου θεάτρου: ο Μένανδρος, ο Μολιέρος και ο Κάρλο Γκολντόνι.

Φέτος, η θεατρική μας περιοδεία με μεταφέρει στη γεμάτη φως και ίντριγκα Βενετία του 18ου αιώνα. Εκεί, καλούμαι να ανεβαίνω στη σκηνή με το κουστούμι ενός εμβληματικού ήρωα: του Μπριγκέλα. Μέσα από τον δικό μου ρόλο, θα προσπαθήσω, ταπεινά χωρίς καμιά πρόθεση ειδήμονα, μια αναδρομή στις ρίζες μιας θεατρικής παράδοσης που ξεκίνησε από την αρχαία Αθήνα για να κατακτήσει την ευρωπαϊκή σκηνή του 18ου αιώνα.

Οι τρεις σταθμοί της θεατρικής επανάστασης

Η γέννηση αυτού που σήμερα ονομάζουμε «κωμωδία χαρακτήρων» οφείλει τα θεμέλιά της στον Μένανδρο (περ. 342 π.Χ. – 291 π.Χ.). Στην Ελληνιστική περίοδο, ο Μένανδρος εισήγαγε τη «Νέα Κωμωδία», μετατοπίζοντας ριζικά το ενδιαφέρον από την οξεία πολιτική σάτιρα και το φανταστικό στοιχείο του Αριστοφάνη, στην ιδιωτική σφαίρα του απλού ανθρώπου, στις οικογενειακές σχέσεις και στα αδιέξοδα της καθημερινότητας.

Αιώνες αργότερα, υπό το φως του γαλλικού κλασικισμού του 17ου αιώνα, ο Μολιέρος (1622 – 1673) παρέλαβε αυτή την ψυχολογική κληρονομιά και τη μάζεψε με τη δυναμική της λαϊκής φάρσας. Το αποτέλεσμα ήταν η γέννηση της κλασικής κωμωδίας ηθών, μιας διεισδυτικής και συχνά αμείλικτης ανατομίας της κοινωνικής υποκρισίας της εποχής του.

Τον κύκλο αυτό κλείνει και να ανανεώνει ο Κάρλο Γκολντόνι (1707 – 1793) στον 18ο αιώνα, την εποχή του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Βλέποντας το ιταλικό θέατρο να βουλιάζει στην τυποποίηση, ο Γκολντόνι πραγματοποίησε μια ριζική μεταρρύθμιση: κατήργησε τις άκαμπτες μάσκες και τον πρόχειρο αυτοσχεδιασμό της Commedia dell” arte, επιβάλλοντας το ολοκληρωμένο γραμμένο κείμενο και την ψυχολογική αλήθεια των ηρώων του.

Ρεαλισμός, γλώσσα και το «διορθωτικό» γέλιο

Παρά τις τεράστιες χρονικές και πολιτισμικές αποστάσεις που τους χωρίζουν, οι τρεις δραματουργοί συνδέονται από μια κοινή καλλιτεχνική φιλοσοφία. Αντικατέστησαν τις μονοδιάστατες καρικατούρες με ολοκληρωμένες προσωπικότητες που διαθέτουν εσωτερικές συγκρούσεις, καθαρά κίνητρα και αναγνωρίσιμα ανθρώπινα πάθη.

Η δράση μεταφέρεται στο αστικό περιβάλλον. Οι γάμοι, οι κληρονομικές διαφορές, οι κοινωνικές συμβάσεις και οι παρεξηγήσεις της διπλανής πόρτας γίνονται ο κεντρικός δραματουργικός ιστός. Παράλληλα, εγκαταλείπεται ο εξεζητημένος, λόγιος λόγος για χάρη της καθομιλουμένης γλώσσας — από την ομιλούμενη αττική του Μενάνδρου μέχρι τα ζωντανά βενετσιάνικα του Γκολντόνι. Στόχος τους; Το χιούμορ να μην είναι ένας φτηνός αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο κοινωνικής κριτικής, υπηρετώντας πιστά το κλασικό ρητό ridendo castigat mores (διορθώνει τα έθιμα μέσω του γέλιου).

Η αιώνια μάχη διάνοιας και ενστίκτου: Πώς γεννήθηκε ο χαρακτήρας μου;

Η πιο ανάγλυφη απόδειξη αυτής της θεατρικής συνέχειας αποτυπώνεται στην εξέλιξη των λαϊκών υπηρετών (Zanni), οι οποίοι ανέκαθεν εκπροσωπούσαν δύο αντίθετες δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης: τη διάνοια και το ένστικτο. Ως Μπριγκέλα, έχω την τιμή να εκπροσωπώ την πρώτη: τη διάνοια.

Ο χαρακτήρας μου είναι πανούργος, κυνικός και προσαρμοστικός. Δεν γεννήθηκε όμως ξαφνικά στον 18ο αιώνα. Οι ρίζες μου ξεκινούν από τον δολοπλόκο δούλο (servus callidus) του Μενάνδρου, τον πρώτο χαρακτήρα στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου που εμφανίζεται σαφώς πιο ευφυής από τα αφεντικά του, κινώντας τα νήματα της πλοκής. Αργότερα, ο Μολιέρος με μεταμορφώνει στον ιδιοφυή Σκαπίνο (Scapin) —έναν θρασύ στρατηγό της ίντριγκας με εκλεπτυσμένο λόγο.

Όταν πια φτάνω στα χέρια του Γκολντόνι, ο Βενετσιάνος μεταρρυθμιστής μού αφαιρεί τον παλιό, κακοποιό χαρακτήρα της παλιάς Commedia dell” arte. Μου δίνει κοινωνική αξιοπρέπεια, αναβαθμίζοντάς με σε έναν σοβαρό, υπεύθυνο και έμπιστο επαγγελματία ή ξενοδόχο της αστικής τάξης. Παραμένω πανέξυπνος, αλλά πλέον χρησιμοποιώ το μυαλό μου με ευθύνη.

Στον αντίποδα του δικού μου ρόλου βρίσκεται το καθαρό, πρωτόγονο ένστικτο ο Τρουφαλντίνο. Εκεί που ο Τρουφαλντίνο είναι το «σώμα» που αντιδρά αυθόρμητα, πεινάει, κάνει τούμπες και περιπλέκει την πλοκή με τις γκάφες του, ο Μπριγκέλα, παραμένει ο «εγκέφαλος». Σκέφτομαι, σχεδιάζω, διοικώ και προσπαθώ να συμμαζέψω το δημιουργικό χάος που εκείνος προκαλεί.

Ένα διαχρονικό κάλεσμα στη σκηνή

Η αστική κωμωδία χαρακτήρων που γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα, τελειοποιήθηκε στο Παρίσι και αναγεννήθηκε στη Βενετία, παραμένει έως σήμερα συγκλονιστικά επίκαιρη. Τα προβλήματα της καθημερινότητας μπορεί να άλλαξαν μορφή, αλλά η ανθρώπινη φύση, με τα ελαττώματα και τα μεγαλειώδη σφάλματά της, παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο ως πάντα επίκαιρη.

Το έργο του Κάρλο Γκολντόνι που σας παρουσιάζουμε φέτος συνεχίζει επάξια αυτή τη σπουδαιότερη θεατρική παράδοση. Μέσα από ήρωες με σάρκα και οστά, αυθεντική γλώσσα και ένα κριτικό χιούμορ γεμάτο ευαισθησία, η παράσταση μας προσφέρει μια σπάνια ευκαιρία: να κοιτάξουμε κατάματα τον καθρέφτη της σκηνής, να γελάσουμε λυτρωτικά με τις αδυναμίες μας και, τελικά, να προβληματιστούμε μαζί.

Κάνοντας μια σύγκριση με το περυσινό μας έργο ‘’ Έρωτα, Έργα, Έωλα ‘’ διαπιστώνει κανείς διαφορές ως προς την πλοκή των δύο έργων. Ο Σαίξπηρ προσφέρει μια εγκεφαλική, ποιητική κωμωδία λόγου. Το έργο βασίζεται στο λεκτικό χιούμορ, στα λογοπαίγνια, στη ρητορική δεινότητα και στη σάτιρα της πνευματικής υπεροψίας. Η πλοκή του έργου είναι απλή. Ενώ στην περίπτωση του Γκολντόνι πρόκειται για μια καθαρή κωμωδία καταστάσεων και παρεξηγήσεων. Στηρίζεται στον καταιγιστικό, σωματικό ρυθμό, στις μεταμφιέσεις και στο σωματικό χιούμορ (lazzi). Εδώ η πλοκή είναι εξαιρετικά δαιδαλώδης και περίπλοκη. Η αντίθεση αυτή είναι φανερή στο επίπεδο των υπηρετών. Ο Κούτρας στον Σαίξπηρ, εκπροσωπεί τον απλοϊκό, γήινο υπηρέτη. Μπερδεύει τις ερωτικές επιστολές των ευγενών, λειτουργώντας ως ο καταλύτης που ξεσκεπάζει την υποκρισία των αφεντικών του. Το χιούμορ του είναι κυρίως γλωσσικό με παρερμηνείες λέξεων. Ο Τρουφαλντίνο στον Γκολντόνι είναι η μετεξέλιξη του Αρλεκίνου. Κινείται από πρωτόγονα ένστικτα (κυρίως την αστείρευτη πείνα του). Είναι ο απόλυτος ακροβάτης της σκηνής, που χρησιμοποιεί το ψέμα και την ευελιξία του για να επιβιώσει. Οι διαφορές παραμένουν και στο τέλος των δύο έργων το ένα διατηρεί την παράδοση του Happy End το άλλο την ανατρέπει.

Η επιτυχία του εγχειρήματος μας θα φανεί στο χειροκρότημα σας, στην ένταση του γέλιου σας και εάν στο τέλος της παράστασης θα είστε ποιο ξεκούραστοί απ΄όταν ήρθατε. Κακά τα ψέματα το θέατρο είναι γιατρικό και η συλλογική δημιουργία προς την παρουσίαση του έργου στο κοινό αποτελεί στήριγμα.

Σας καλούμε λοιπόν, να ταξιδέψουμε προς την Βενετία για να ψυχαγωγηθούμε και εκπαιδευτούμε μέσω του γέλιου. Εμείς προετοιμαστήκαμε επί μήνες, ντυθήκαμε το κοστούμι του ρόλου μας με τις στολές εποχής σας περιμένουμε διότι η αυλαία ανοίγει σε λίγο.

The post Από τον Μένανδρο στον Γκολντόνι: ο Γιώργος Μαγκλής κάνει μια ιστορική αναδρομή στην τέχνη του Θεάτρου appeared first on .

Ολόκληρη η παράσταση αφορά ένα και μόνο βράδυ. Αυτο της 6ης Μαϊου του 2012. Ένα καθοριστικό βράδυ. Πρέπει να γνωρίζετε βέβαια πως η Χρύσα έχει διάσπαση προσοχής και για πρώτη φορά άφησε την διαταραχή της να πάρει τα ηνία. Οπότε μπορεί και να μη μιλάει μονο για το βράδυ της 6ης Μαϊου. Σε κάθε περίπτωση αν είστε πραγματικοι φαν της δουλειάς της, είστε ασφαλείς. Αντέξατε τα ΑΟΥΤΣ! Δεν μπορεί να είναι χειρότερα.

The Embassy Room
Bld Bischoffsheim 38B, 1000 Bruxelles

Παρασκευή 15 Μαΐου 2026, ώρα 19:00 – 20:30

Εισιτήρια, εδώ. 

The post Η Χρύσα Κατσαρίνη στις Βρυξέλλες με την παράσταση «Και τι έλεγα;» appeared first on .

Μια φανταστική ιστορία γεμάτη χιούμορ και σασπένς!

Η ευφάνταστη κωμωδία «Σβήσε το φως», μια από τις πιο αγαπημένες παραστάσεις της ομάδας ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ, ταξιδεύει και φέτος, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, σε θέατρα και χώρους πολιτισμού όλης της Ελλάδας και για πρώτη φορά και στις Βρυξέλλες! Μετά από τα συνεχόμενα sold outs τής προηγούμενης θεατρικής σεζόν, η παράσταση που αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους επαναλαμβάνεται αναβαθμισμένη, με νέες εκπλήξεις, πάνω και κάτω από τη σκηνή! Μάλιστα, φέτος, άλλη μια σημαντική διάκριση ήρθε για το ΣΒΗΣΕ ΤΟ ΦΩΣ. Πρόκειται για την υποψηφιότητά του για το Βραβείο Καλύτερης Παράστασης για παιδιά 2024-25, από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και παραστατικών τεχνών.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Ο Μάξιμος φοβάται ακόμα και τη σκιά του, αλλά ούτε που τολμάει να το ομολογήσει. Όταν πέφτει η νύχτα, η φαντασία του καλπάζει και το καθετί φαντάζει ένα πραγματικό τέρας! Γι’ αυτό και έχει πάντα όλα τα φώτα αναμμένα. Ώσπου μια μέρα, ένας επίμονος ήχος, τον οδηγεί σε έναν κόσμο, που θα κληθεί να αντιμετωπίσει όλες τις φοβίες του, συνομιλώντας μαζί τους!

Τι γίνεται όμως όταν καταλαβαίνει ότι σε αυτόν τον κόσμο, ο μόνος δυνατός είναι ο ίδιος και ότι όλοι εκεί χρειάζονται την βοήθειά του; Και τι θα κάνει όταν σ’ αυτόν τον φανταστικά αλλόκοτο κόσμο, ακόμα και οι ίδιοι οι θεατές – μικροί και μεγάλοι- τον παρακαλούν να… ΣΒΗΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ;

Η πρωτότυπη ιστορία που έγραψαν οι συγγραφείς της ομάδας ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ: Άγγελος Αγγέλου και Έμη Σίνη, μας καλεί να πλησιάσουμε με θάρρος τους φόβους μας, να απορρίψουμε αυτούς που πηγάζουν από την άγνοια και να αποδεχθούμε κάποιους άλλους, χωρίς ενοχές.  Και ίσως τότε, όταν σβήσει το φως, να μην είναι όλα δα και τόσο τρομερά!

Με την ευρηματική σκηνοθεσία του Φοίβου Συμεωνίδη (σκηνοθέτη των επιτυχιών: «Δίπλα-Δίπλα» και «ΠΟΥΠΟΥΛapp»), με την επιστημονική καθοδήγηση της οικογενειακής ψυχοθεραπεύτριας Δήμητρας Μιχαλοπούλου, με τα πολυμορφικά, ευφάνταστα σκηνικά και την μαγική φοβο-κουρτίνα της ενδυματολόγου Ηλιάννας Σκουλάκη να ξεδιπλώνεται επί σκηνής, πλήθος φανταστικών χαρακτήρων ζωντανεύουν, ξορκίζοντας -με άφθονο χιούμορ- όλα όσα θεωρούμε τρομακτικά. Η ομάδα ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ μας χαρίζει άλλο ένα θεατρικό ταξίδι στη χώρα του φανταστικού όπου όλα μπορούν να συμβούν!

*Το θεατρικό κείμενο κυκλοφορεί και σε βιβλίο από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
**Η μουσική της παράστασης κυκλοφορεί σε CD από την ομάδα ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ με τις υπέροχες ερμηνείες των: Δώρου Δημοσθένους, Στάθη Δρογώση κ.α.

Ερμηνεύουν: Θανάσης Βοϊδήλος, Τρύφων Μπάρκας
Κείμενο: Άγγελος Αγγέλου – Έμη Σίνη
Σκηνοθεσία – Κινησιολογία: Φοίβος Συμεωνίδης
Σκηνικά: ομάδα ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ και Ηλιάννα Σκουλάκη
Κοστούμια – Ειδικές κατασκευές: Ηλιάννα Σκουλάκη

Διάρκεια: 60+ λεπτά, χωρίς διάλειμμα
Ηλικίες: 4 – 10 ετών

Theatre l’Improviste
Rue de Fierlant 120, 1190 Brussels

25 – 26 Απριλίου 2026

Εισιτήρια μέσω MORE, εδώ. 

The post Η ομάδα Κοπέρνικος παρουσιάζει την ευφάνταστη κωμωδία «Σβήσε το φως» στις Βρυξέλλες appeared first on .

Ο ¨ΕΞΩΓΗΙΝΟΣ¨ Τσούβι προσγειώνεται με ΝΕΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ για να προσφέρει γέλιο…

Ταξιδεύει στον χρόνο και συγκρίνει εποχές, νιώθοντας ξένος στα νέα ήθη κι έθιμα…

Ο Αλέξανδρος Τσουβέλας, απρόβλεπτος όσο ποτέ, αυτοσχεδιάζει, μιλάει πολλές και διαφορετικές γλώσσες, κάνει εφέ με το μυαλό και έχει πάντα τις κωμικές του κεραίες ανοιχτές…

Για 90 και βάλε λεπτά, προσγειώνεται επί σκηνής και σκορπά γέλιο βγαλμένο από αυτό τον πλανήτη και τις πιο σκοτεινές καταστάσεις…

Πάρε εισιτήριο, για να μπεις κι εσύ στο διαστημόπλοιο που υπάρχει στο κεφάλι του και ταξίδεψε στο μοναδικό του κόσμο…

Kraainem Sport & Event Village
Arthur Dezangrélaan 111, 1950, BXL

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026
Ώρα προσέλευσης: 19.30
Ώρα έναρξης: 21.00

Εισιτήρια μέσω MORE, εδώ. 

Παραγωγή: Moonwalk Events

The post O Αλέξανδρος Τσουβέλας έρχεται Βρυξέλλες appeared first on .

Στον πυρήνα του προγράμματος βρίσκεται η La Valse του Maurice Ravel, σε νέα χορογραφική ανάγνωση από τη Γαλλοαλγερινή δημιουργό Nacera Belaza. Γνωστή για το αφαιρετικό και εσωτερικό της ύφος, η Belaza απογυμνώνει το έργο από τη θεαματικότητα, μετατρέποντάς το σε έναν εσωτερικό διάλογο. Όπως η ίδια σημειώνει, στόχος της είναι να καλέσει «το αόρατο και το ανείπωτο που διαπερνά όλους μας», αντιμετωπίζοντας τον χορό όχι ως θέαμα αλλά ως κοινό βίωμα.

Η βραδιά ανοίγει με το Bolero X, μια σύγχρονη προσέγγιση του διάσημου Bolero, σε χορογραφία του Shahar Binyamini. Με ενισχυμένο σύνολο χορευτών από την Opera Ballet Vlaanderen και τις συνδεδεμένες σχολές της, ο χαρακτηριστικός ρυθμός του έργου μετατρέπεται σε μια συλλογική, σχεδόν παλλόμενη εμπειρία.

Το τρίπτυχο ολοκληρώνεται με το Le Sacre du printemps στη θρυλική εκδοχή της Pina Bausch. Υπό την καθοδήγηση της Barbara Kaufmann, πρώην χορεύτριας του Tanztheater Wuppertal, οι χορευτές εξερευνούν τη στοιχειακή δύναμη και την ανθρώπινη ένταση του έργου του Stravinsky. Όπως επισημαίνει η Kaufmann, στη χορογραφία της Bausch «η ίδια η κίνηση σου υπαγορεύει τι πρέπει να νιώσεις», επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική της δύναμη, πενήντα χρόνια μετά τη δημιουργία της.

Το Rites συνδυάζει παράδοση και καινοτομία, προτείνοντας ένα απαιτητικό αλλά βαθιά βιωματικό ταξίδι ανάμεσα στον ήχο, το σώμα και την τελετουργία.

17 Ιανουαρίου με 5 Φεβρουαρίου 2026. Πληροφορίες και εισιτήρια, εδώ. 

Opera Ballet Vlaanderen – Rites (17 janvier – 5 février, Anvers & Gand)

Avec Rites, Opera Ballet Vlaanderen présente un triptyque ambitieux mêlant danse et musique, fondé sur la relecture de trois œuvres orchestrales majeures. À Anvers et à Gand, le public est invité à vivre une soirée où se croisent répétition hypnotique, intériorité et énergie brute.

Le cœur du programme est occupé par La Valse de Ravel, revisitée par la chorégraphe franco-algérienne Nacera Belaza. Son approche minimaliste et introspective transforme la partition en une exploration intérieure, loin de toute démonstration spectaculaire. La danse y devient un acte partagé, une forme de rituel collectif qui cherche à faire émerger l’invisible.

La soirée s’ouvre sur Bolero X, création de Shahar Binyamini, qui amplifie le rythme emblématique de Ravel grâce à un ensemble élargi de danseurs issus d’Opera Ballet Vlaanderen et de ses écoles partenaires. Le mouvement répétitif se mue en force commune, presque organique.

Le triptyque se conclut avec Le Sacre du printemps dans la version emblématique de Pina Bausch. Sous la direction de Barbara Kaufmann, ancienne danseuse du Tanztheater Wuppertal, les interprètes s’approprient la puissance primitive et la complexité humaine de la musique de Stravinsky. Une œuvre où, selon Kaufmann, le mouvement lui-même guide l’émotion du spectateur, confirmant l’actualité intacte de cette chorégraphie mythique.

Rites se présente ainsi comme une traversée exigeante et sensorielle, à la croisée de la tradition musicale et de l’expérimentation chorégraphique.

The post Rites, από την OBV: ένα τολμηρό τρίπτυχο χορού και μουσικής appeared first on .

Η παραγωγή, δημιουργία της εταιρείας Lotchi, έχει ήδη περιοδεύσει διεθνώς και έχει προσελκύσει πάνω από 1 εκατομμύριο θεατές. Η άφιξή της στις Βρυξέλλες σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη των εορτασμών για τα 800 χρόνια του Καθεδρικού και ταυτόχρονα ανοίγει την «Ανανεωμένη Χρονιά της Αγίας Γουδούλης» που θα ολοκληρωθεί το 2026.

Ένα μνημείο που «ζωντανεύει» μέσα από εικόνα και ήχο

Η πρόταση της Lotchi βασίζεται σε μια πλήρη τρισδιάστατη ψηφιακή μοντελοποίηση του ναού, επιτρέποντας στις προβολές να «αγκαλιάσουν» κάθε αρχιτεκτονική λεπτομέρεια. Το αποτέλεσμα είναι ένα οπτικό περιβάλλον που μεταμορφώνει τη λιθοδομή σε αφήγηση: τα γεγονότα, οι μεταμορφώσεις και τα πρόσωπα που σημάδεψαν το κτίσμα ξεδιπλώνονται σε τέσσερις πράξεις, συνοδεία μουσικής που εκτελείται ζωντανά.

Η εμπειρία ενισχύεται από ένα immersive ακουστικό σύστημα, ενώ σε επιλεγμένες βραδιές συμμετέχουν ορχήστρα, οργανίστας, χορωδία και Βέλγοι μουσικοί υψηλού κύρους, μεταξύ των οποίων το Brussels Chamber Choir. Η παραγωγή χαρακτηρίζεται από τους συντελεστές ως «ένα ταξίδι στο χρόνο μέσα από το φως», σχεδιασμένο όχι μόνο για τους πιστούς, αλλά για όλους όσοι ενδιαφέρονται για την ιστορία, την τέχνη και την κληρονομιά της πόλης.

Το ενδιαφέρον του κοινού

Πριν ακόμη ανοίξουν οι πόρτες του Καθεδρικού, έχουν ήδη διατεθεί 10.000 εισιτήρια, επιβεβαιώνοντας το ισχυρό ενδιαφέρον του κοινού. Στην επίσημη avant-première, περίπου 700 προσκεκλημένοι παρακολούθησαν την παρουσίαση και υποδέχθηκαν θερμά το θέαμα.

Ο Pierre Terlinden, εκπρόσωπος της Fabrique d’Église, σημείωσε ότι αρχικά οι εορτασμοί των 800 ετών θα περιορίζονταν σε συναυλίες και διαλέξεις· η πρόταση της Lotchi άλλαξε κλίμακα και φιλοδοξία, παρουσιάζοντας —όπως είπε— «ένα έργο μοναδικής ακρίβειας, προσαρμοσμένο απόλυτα στον χώρο και αφιερωμένο στο χέρι των τεχνιτών που έχτισαν τον ναό».

Ένας εορτασμός που θα διαρκέσει

Το Luminescence θα παραμείνει στο πρόγραμμα έως τον Μάρτιο του 2026, και αποτελεί μόνο την αρχή. Σειρά εκδηλώσεων θα ακολουθήσει καθ’ όλη τη διάρκεια του 2026, με επίκεντρο τη μορφή της Αγίας Γουδούλης, την παράδοση του βραβανσονικού γοτθικού ρυθμού και τον ρόλο του Καθεδρικού στη θρησκευτική και πολιτική ιστορία των Βρυξελλών.

Εδώ και οκτώ αιώνες, ο ναός δεσπόζει με τους χαρακτηριστικούς δίδυμους πύργους και την επιβλητική του πρόσοψη. Με το Luminescence, το μνημείο αποκτά έναν νέο, φωτεινό τρόπο να αφηγηθεί την ιστορία του — και να την μοιραστεί με μια νέα γενιά επισκεπτών.

«Luminescence»: Un spectacle immersif monumental pour les 800 ans de la cathédrale

Quand l’édifice gothique de Bruxelles devient un espace vivant de lumière, de musique et d’histoire

La cathédrale Saints-Michel-et-Gudule ouvre officiellement les célébrations de son huitième centenaire avec Luminescence, une création immersive qui investit l’édifice à partir du 11 décembre. Cette production ambitieuse transforme l’intérieur de la cathédrale en un panorama lumineux à 360°, soutenu par une bande sonore jouée en direct et une narration retraçant huit siècles d’histoire.

Conçue par la société Lotchi, l’installation repose sur une modélisation 3D complète de la structure, permettant aux images projetées d’épouser au millimètre près les voûtes, les colonnes et les murs du monument. L’expérience est structurée en quatre tableaux qui revisitent les grandes étapes de la vie de la cathédrale : sa construction médiévale, son rôle spirituel, son inscription dans la mémoire bruxelloise et son évolution à travers les siècles.

Une expérience sensorielle totale

L’accompagnement musical — chœur live, orchestre certains soirs, organiste invité — amplifie l’immersion et confère au spectacle une dimension quasi cinématographique. Les jeux de lumière soulignent les détails architecturaux tandis que la narration enveloppe les visiteurs dans un parcours où patrimoine et émotion avancent de pair.

L’avant-première, accueillant près de 700 invités, a suscité des réactions enthousiastes, tandis que 10.000 billets ont déjà trouvé preneur avant même la première représentation officielle. Les responsables de la Fabrique d’Église saluent une « interprétation artistique parfaitement adaptée à l’esprit du lieu ».

Un anniversaire qui s’étend jusqu’en 2026

Le spectacle restera à l’affiche jusqu’en mars 2026. Il inaugure une série d’événements qui se succéderont jusqu’en décembre 2026 dans le cadre du 800e anniversaire et de l’Année Gudula. Conférences, concerts, activités éducatives et rencontres culturelles viendront compléter un programme destiné à mettre en valeur le patrimoine brabançon et le rôle historique de la cathédrale dans la ville.

Huit siècles après la pose de sa première pierre, la cathédrale continue de se réinventer. Avec Luminescence, elle offre aux Bruxellois et aux visiteurs une occasion rare de découvrir son architecture sous un jour nouveau — littéralement.

The post Ο Καθεδρικός Ναός των Βρυξελλών μετατρέπεται σε ζωντανό θέαμα για τα 800 χρόνια του appeared first on .

Η μουσικοθεατρική παράσταση «Με την όπισθεν» παντρεύει με μοναδικό τρόπο τη μουσική με την stand up comedy, το χιούμορ με τη συγκίνηση, τη σάτιρα με τη νοσταλγία, τα λαϊκά με την μπλουζ, τις ορχήστρες με τις μπάντες και καταφέρνει να ταξιδέψει το κοινό με παιχνιδιάρικη –πάντα– διάθεση σε αγαπημένες στιγμές της ελληνικής και ξένης μουσικής σκηνής.
Μαζί τους και ο μαέστρος Οδυσσέας Κωνσταντόπουλος.

Εισιτήρια
Προπώληση: 25 ευρώ, εδώ.
Στην είσοδο: 28 ευρώ
Παιδιά προσχολικής ηλικίας (μέχρι 4 ετών): δωρεάν
Περισσότερες πληροφορίες: mitos.asbl@gmail.com

The post «Με την όπισθεν» – Standup με τον Λευτέρη Ελευθερίου και τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο, στο Λουξεμβούργο appeared first on .

Τι να περιμένετε:

• Μια ολοζώντανη μπάντα με ατελείωτη ενέργεια, που θα μας ξεσηκώσει με συνδυασμούς από παραδοσιακά vibes, φολκ με μοντέρνους, ζωντανούς πειραματισμούς.

• Δυνατούς παραδοσιακούς ρυθμούς!

• Ξεσηκωτική διάθεση που θα σας κάνει να τραγουδήσετε από την πρώτη νότα!

Οι Banda Entopica είναι οι:

• Κωνσταντίνα Κιούλου – Τραγούδι
• Χρήστος Κυριαζής – Κλαρίνο
• Αργύρης Καραγκούνης – Τρομπέτα
• Νίκος Φουτάκης – Ακορντεόν
• Μπίλης Μαλεγκάνος – Κρουστά
• Γιάννης Γκουντάνος – Ηχοληψία

The post Banda Entopica: η ξεσηκωτική μπάντα δρόμου, έρχεται κατευθείαν από τη Θεσσαλονίκη στις Βρυξέλλες appeared first on .