Αξίζει να γίνει ξεχωριστή αναφορά στους ηθοποιούς της παράστασης, όχι μόνο επειδή ο καθένας ξεχώρισε για την ερμηνεία του, αλλά και επειδή υπήρχε απόλυτη αντιστοιχία ανάμεσα στους ηθοποιούς και στους χαρακτήρες που ενσάρκωσαν. Άλλωστε, όπως ανέφερε και ο σκηνοθέτης, μια βασική συμβουλή που έχει δεχθεί από τους δασκάλους του είναι πως αρκεί να επιλέξει κανείς το σωστό έργο και να κάνει σωστή διανομή· μετά μπορεί «να κοιμηθεί ήσυχος».

Στον ρόλο του Τρουφαλντίνο, ο Χάρης Ξενογιάννης παρουσίασε έναν ακούραστο, πανούργο και μονίμως πεινασμένο λαϊκό υπηρέτη, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα υπηρετώντας ταυτόχρονα δύο αφεντικά. Κινήθηκε με ένστικτο, γρήγορα αντανακλαστικά και αδιάκοπη επινοητικότητα, προκαλώντας συνεχείς παρεξηγήσεις και σκηνές κωμικού χάους. Κάτω όμως από τη φαρσική επιφάνεια διακρινόταν μια βαθιά ανθρώπινη φυσιογνωμία, γεμάτη φόβους, ζωντάνια και δίψα για ζωή.

Η Μπεατρίτσε Ρασπόνι, όπως την απέδωσε η Μαρία Μερκούρη, εμφανίστηκε ως μια έξυπνη και αποφασιστική νέα γυναίκα, που μεταμφιεσμένη σε άνδρα φτάνει στη Βενετία αναζητώντας τον αγαπημένο της Φλορίντο. Ο χαρακτήρας της συνδύαζε θάρρος, αυτοκυριαρχία και έντονο συναίσθημα, ενώ πίσω από την ψυχραιμία της φανερωνόταν μια βαθιά ερωτική αγωνία. Μέσα στον κυκεώνα μεταμφιέσεων και παρεξηγήσεων, αποτέλεσε ίσως την πιο ώριμη και συνειδητοποιημένη παρουσία του έργου.

Ο Γιώργης Καταλαγαριανάκης απέδωσε ιδανικά τον Πανταλόνε, έναν ηλικιωμένο αλλά αεικίνητο άνθρωπο, με επιχειρηματικό ένστικτο, ένταση και επιβλητική παρουσία. Ο θεατής είχε την αίσθηση πως επρόκειτο για έναν άνθρωπο που επί δεκαετίες διοικούσε το σπίτι, το εμπόριο και την οικογένειά του. Η ερμηνεία του ισορροπούσε επιτυχημένα ανάμεσα στο κωμικό στοιχείο και τη βαθύτερη ανθρώπινη διάσταση του ρόλου.

Ο Βασίλης Μάγνης ενσάρκωσε με πειστικότητα τον Δόκτορα Λομπάρντι, τον νομικό με το μαύρο κοστούμι, τη ρητορική μεγαλοπρέπεια και τα λατινικά αποφθέγματα — στοιχεία που σπάνια συναντώνται σε άλλες σκηνικές προσεγγίσεις του έργου. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, ο ίδιος ο Γκολντόνι, έχοντας υπάρξει ενεργός δικηγόρος για χρόνια, φαίνεται πως ενσωμάτωσε στον χαρακτήρα αυτό προσωπικά στοιχεία της δικής του εμπειρίας.

Ο Κωνσταντίνος Μανιάτης απέδωσε με απόλυτη πειστικότητα τον Σίλβιο, έναν νεαρό εραστή γεμάτο πάθος, ζήλια, ορμητικότητα αλλά και ευαισθησία.

Στον ρόλο της Κλαρίσας, η Ναταλία Καπετανάκη ανέδειξε ότι ο έρωτάς της για τον Σίλβιο ξεπερνούσε κατά πολύ ένα επιφανειακό φλερτ ή μια νεανική κοκεταρία. Για την ίδια, η προοπτική να ματαιωθεί ο γάμος της ισοδυναμούσε σχεδόν με προσωπική κατάρρευση. Οι έντονες συναισθηματικές εκρήξεις της, παρότι στιγμιαία υπερβολικές, δικαιολογούνταν από τη νεότητα και την αυθεντικότητα των αισθημάτων της.

Ο Κωστής Γεραρής, ως Φλορίντο Αρετούζι, δεν περιορίστηκε στον ρόλο του «δεύτερου ερωτευμένου» της υπόθεσης, αλλά ανέδειξε ίσως την πιο ρομαντική και εσωστρεφή ανδρική μορφή του έργου. Η ερμηνεία του διακρινόταν για τη λεπτότητα, την ευγένεια, τη συναισθηματική καλλιέργεια και έναν ιδιαίτερο λυρισμό.

Ο Γιώργος Μαγκλής έδωσε στον Μπριγκέλλα τη φυσιογνωμία ενός λαϊκού επαγγελματία της Βενετίας, που έχει μάθει να κινείται με άνεση ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Διατηρούσε χιούμορ, ζωντάνια και την ικανότητα να ισορροπεί καταστάσεις, γνωρίζοντας πώς να απευθύνεται τόσο στους άρχοντες όσο και στους υπηρέτες.

Η Άννα Ρωμάνου, ως Σμεραλντίνα, συνδύασε σκηνική ζωντάνια, πρακτική ευφυΐα και έντονη θεατρική παρουσία. Δεν εμφανίστηκε απλώς ως μια τυπική υπηρέτρια, αλλά ως ένας από τους πιο καθαρούς και λειτουργικούς νους της σκηνής.

Οι τρεις σερβιτόροι — Πάρις Κακλαμάνης, Τίνα Χατζηθωμά και Σάββας Καρακάσης — δημιούργησαν ιδιαίτερα έντονες εντυπώσεις μέσα από τις συντονισμένες κινήσεις τους, τη λειτουργικότητα και τη μεταξύ τους επικοινωνία, που πολλές φορές γινόταν χωρίς λόγια. Η χρήση πραγματικών φαγητών επί σκηνής και ιδιαίτερα οι σκηνές κατανάλωσής τους από τον Τρουφαλντίνο ενίσχυαν τον ρεαλισμό και προκαλούσαν αυθόρμητο γέλιο στο κοινό.

Ο Κώστας Δερβένης, στον ρόλο του Καμαριέρη, απέδωσε εύστοχα έναν άνθρωπο που πασχίζει να διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την επαγγελματική του τάξη, ενώ γύρω του επικρατεί κωμική αποδιοργάνωση.

Οι δύο Αχθοφόροι, ο Δήμος Αγγελούσης και ο Σάββας Καρακάσης, αποτέλεσαν μικρές αλλά ουσιαστικές παρουσίες που συμπλήρωσαν αρμονικά τη συνολική εικόνα της παράστασης. Υπενθύμιζαν ότι η δράση εκτυλίσσεται μέσα σε μια ζωντανή και καθημερινή πόλη, ενώ απέδιδαν παραστατικά τόσο τη σωματική κόπωση όσο και την ανάγκη της αμοιβής για τον κόπο τους.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στα λιτά αλλά λειτουργικά σκηνικά της Άντας Σωτηροπούλου, τα οποία δεν εμπόδιζαν ούτε στιγμή τη ροή της δράσης, καθώς και στην προσεγμένη επιλογή μουσικών κομματιών του 18ου αιώνα. Ξεχωριστή συμβολή είχαν επίσης τα κοστούμια, που ανέδειξαν με ακρίβεια κάθε χαρακτήρα και ομόρφυναν διαρκώς τη σκηνική εικόνα.

Από τους υπόλοιπους συντελεστές, αξίζει να σημειωθεί η συμβολή του Κώστα Δερβένη στη σκηνή της ξιφομαχίας, καθώς και της Κωνσταντίνας Σλακώνη στη σκηνική κίνηση και τον συντονισμό των σερβιτόρων, ενώ αίσθηση προκάλεσαν τα πολύ προσεγμένα μακιγιάζ της Όλγας Μοσχόβου, σύμφωνα με τον κάθε χαρακτήρα και το πνεύμα της εποχής τους.

Συγχαρητήρια σε όλους!

The post Σκέψεις μετά την αυλαία: Συλλογική δύναμη και συνοχή των ηθοποιών στον «Υπηρέτη δύο Αφεντάδων» appeared first on .

Οι τέσσερις παραστάσεις γνώρισαν θερμότατη ανταπόκριση, με πολλούς θεατές να κάνουν λόγο για μία από τις αρτιότερες παραγωγές που έχουν παιχτεί στις Βρυξέλλες και σίγουρα μία από τις σπουδαιότερες που έχει παρουσιάσει  ο ΘΕΣΠΙΣ στα 25 χρόνια πορείας του. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Αριστείδη Λαυρέντζου απέδειξε πως το κλασικό ευρωπαϊκό θέατρο μπορεί να παραμένει απολύτως ζωντανό, απολαυστικό και συγκινητικό για το σημερινό κοινό. Τα αυθεντικά κοστούμια εποχής, η φιλολογικά τεκμηριωμένη νέα μετάφραση, οι άψογοι υπέρτιτλοι στα γαλλικά και αγγλικά και η υποδειγματική συνοχή του θιάσου δημιούργησαν μια παράσταση με διεθνή προσανατολισμό και σπάνια θεατρική ποιότητα.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που χαρακτήρισαν την παραγωγή ως ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά γεγονότα της φετινής σεζόν για τον ελληνισμό των Βρυξελλών, επισημαίνοντας ότι ο ΘΕΣΠΙΣ κατάφερε να γεφυρώσει ιδανικά την παράδοση της commedia dell’ arte με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή θεατρική ματιά.

Η αυλαία έπεσε για τον «Υπηρέτη δύο αφεντάδων» του Κάρλο Γκολντόνι, που παρουσίασε στις Βρυξέλλες η θεατρική ομάδα ΘΕΣΠΙΣ, αφήνοντας πίσω της έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό θεατρικό τοπίο της διασποράς. Η παραγωγή, που πραγματοποιήθηκε με τη στήριξη του Newsville.be ως χορηγού επικοινωνίας, συγκέντρωσε πολυάριθμο κοινό στις τέσσερις παραστάσεις της και απέσπασε ιδιαίτερα θερμές αντιδράσεις από θεατές και ανθρώπους του θεάτρου.

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της παράστασης Αριστείδη Λαυρέντζο, τα σχόλια που έλαβε η ομάδα ξεπέρασαν τον συνηθισμένο ενθουσιασμό που συνοδεύει μια επιτυχημένη παραγωγή, καθώς πολλοί θεατές έκαναν λόγο για μία από τις σημαντικότερες δουλειές στην ιστορία της θεατρικής ομάδας  ΘΕΣΠΙΣ. Όπως επισημαίνεται, η επιτυχία της παράστασης βασίστηκε σε έναν συνδυασμό πολυετούς θεατρικής εμπειρίας, φιλολογικής γνώσης, σκηνοθετικής πειθαρχίας και βαθιάς σύνδεσης με το ευρωπαϊκό και ελληνικό θεατρικό ρεπερτόριο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στο γεγονός ότι κάθε παράσταση παρουσιαζόταν ακόμη πιο ώριμη και δυναμική από την προηγούμενη, στοιχείο που χαρακτηρίστηκε ως απόδειξη «ζωντανού θεάτρου».

Η επιτυχία αποκτά ξεχωριστή σημασία στις Βρυξέλλες, όπου το ελληνικό θέατρο της διασποράς διαθέτει μακρά και ενεργή παρουσία. Ο ΘΕΣΠΙΣ συμπληρώνει φέτος 25 χρόνια συνεχούς πολιτιστικής δραστηριότητας, με θεατρικές παραστάσεις που θα μείνουν έντονα στη μνήμη του θεατρόφιλου κοινού  της πόλης μας, όπως η Λυσιστράτη (2024), ο Καποδίστριας του Καζαντζάκη (2022), ο Ιδανικός σύζυγος του Όσκαρ Ουάιλντ το 2019, τον Ταρτούφο του Μολιέρου το 2018, τη Δωδέκατη Νύχτα του Σαίξπηρ (2017) και πολλές άλλες, αποτελώντας την ίδια στιγμή άξιο μέλος ενός ευρύτερου πυρήνα πολλών ελληνικών θεατρικών ομάδων που δραστηριοποιούνται στη βελγική πρωτεύουσα. Να σημειώσουμε πως εκπρόσωποι των περισσότερων από αυτές έδωσαν το «παρών» στις παραστάσεις, επιβεβαιώνοντας τη συνοχή και τη δυναμική της ελληνικής πολιτιστικής κοινότητας.

Η παραγωγή ξεχώρισε επίσης για τον ανοιχτό και πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα. Πέρα από το σταθερό ελληνόφωνο κοινό του ΘΕΣΠΙΣ, η χρήση προσεγμένων υπερτίτλων στα γαλλικά και αγγλικά επέτρεψε την προσέλευση θεατών διαφορετικών εθνικοτήτων. Ανάμεσα στους επίσημους προσκεκλημένους βρέθηκαν εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας των Βρυξελλών, με επικεφαλής τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Απολλωνιάδος κ. Ιωακείμ, καθώς και κληρικοί της ομογένειας, υπογραμμίζοντας τον ευρύτερο κοινωνικό και ενωτικό ρόλο της Εκκλησίας στην ελληνική διασπορά. Παρών σε μία από τις παραστάσεις ήταν και πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και η δημόσια αναφορά του σκηνοθέτη στην τεχνητή νοημοσύνη, την οποία χαρακτήρισε εργαλείο δημιουργικής συνεργασίας και όχι υποκατάστατο του ανθρώπου. Όπως σημείωσε, η συμβολή της υπήρξε σημαντική στον σχεδιασμό της αφίσας και στη διαχείριση μεταφραστικών ζητημάτων της παραγωγής. Η εικόνα ενός σκηνοθέτη ντυμένου ως Γκολντόνι να ευχαριστεί δημόσια την τεχνητή νοημοσύνη από τη σκηνή των Βρυξελλών χαρακτηρίστηκε ως μία συμβολική «γέφυρα» ανάμεσα στην παράδοση της commedia dell’ arte και στις νέες μορφές καλλιτεχνικής δημιουργίας.

O σκηνοθέτης της παράστασης, Αριστείδης Λαυρέντζος

Ξεχωριστές ευχαριστίες απευθύνθηκαν επίσης προς τη Δρα Ειρήνη Μουντράκη, υπεύθυνη δραματολογίου του Εθνικού Θεάτρου και ειδική μελετήτρια του έργου του Γκολντόνι, για τη θεωρητική και επιστημονική υποστήριξη που παρείχε στην ομάδα από τον Μάρτιο μέχρι και την ολοκλήρωση της παραγωγής, μέσα από αναλύσεις και δημόσια διάλεξη στις Βρυξέλλες. Την ίδια στιγμή σε ερμηνευτικό επίπεδο όλοι οι ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και χειροκροτήθηκαν ζεστά από το θεατρόφιλο κοινό! Ιδιαίτερη μνεία θα κάνουμε στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Χάρη Ξενογιάννη καθώς και την Μαρία Μερκούρη στο ρόλο της Μπεατρίτσε.

Ο επίλογος της θεατρικής παραγωγής, δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ακόμη μία επιτυχημένη παράσταση της ομάδας ΘΕΣΠΙΣ, αλλά ως μια θεατρική στιγμή με ιδιαίτερη καλλιτεχνική και συμβολική βαρύτητα για τον ελληνισμό της διασποράς και τη σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία στις Βρυξέλλες.

Photo credit: THESPIS, Social media

The post Ο «Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων»: Μία παράσταση με διεθνή προσανατολισμό και σπάνια θεατρική ποιότητα. appeared first on .