Σε αυτή την περίοδο κυρίαρχο ζήτημα είναι η μετάφραση της Ορέστιας απο την αρχαία ελληνική στην δημοτική που είχε ως αποτέλεσμα την εξέγερση των φοιτητών δημιουργώντας έτσι ενα μείζον γλωσσικό ζήτημα.

Μπαίνοντας στα “ενδότερα” της παράστασης, στην πρώτη σκηνή εμφανίζεται ο γέρος υπηρέτης του σπιτιού, ο μπάρμπα Γιώργος (Απόστολος Ιωακειμίδης). Δίνοντας με τον λόγο του στο κοινό την ευκαιρία να μπει σιγά σιγά στο γλωσσικό ζήτημα που θα κάνει την εμφάνιση του στην συνέχεια του έργου. Πρωταγωνιστές της παράστασης είναι δύο φοιτητές της εποχής η Φανή (Μαριάννα Κολυβά) και ο Τάσος (Νίκος Χατζούδης). Ο Τάσος ενοικιάζοντας το διαμέρισμα της κα Μάρως (Λίτα Καλογεροπούλου) που ήταν η σπιτονοικοκυρά και παράλληλα μητέρα της Φανής, άναψε την σπίθα που χρειαζόταν το φυτίλι του έρωτα τους δίνοντας την απαραίτητη πλοκή που χρειαζόταν το έργο.

Την εμφάνιση τους σιγα σιγά έκαναν και άλλες πρωταγωνιστικές φιγούρες του έργου. Οι φοιτητές που ζούσαν στα διπλανά διαμερίσματα από αυτά της Φανής και του Τάσου και αυτά ήταν, ο αιώνιος φοιτητής του έργου και πατέρας των φοιτητών κατά κάποιο τρόπο ο Πλάτωνας (Αντώνης Καστρισιανάκης), ένας μεσήλικας κύριος όπου έχοντας ζήσει την φοιτητική του ζωή πολύ έντονα δεν είχε καταφέρει να πάρει ακόμα το πτυχίο του, ο Θάνος (Σταύρος Αβδούλος) φανατικός υπέρμαχος της μή μετάφρασης κειμένων απο την αρχαία ελληνική γλώσσα στην δημοτική, ο στενός του φίλος με ίδιες πεποιθήσεις Βάσος(Πάνος Μιχαλέλης) και οι Κίμωνας(Κίμων Σπανούδης) και Κώστας(Αντώνης Λεοντίου).

Από την άλλη πλευρά οι φοιτήτριες και φίλες της Φανής, η Κλειώ (Νικολέττα Σακαλίδου), η Αγγέλα (Αγγελική Καλλιάνου), η Κούλα (Άννα Κωνσταντάτου) και η Λενιώ(Εύα Μπαξεβανίδη) με την ομορφια την φρεσκάδα και το όλο νόημα νάζι τους κέντρισαν τα βλέματα του κοινού.

Στην συνέχεια του θεατρικού έργου και όσο απλωνόταν το κουβάρι του ερωτικού παιχνιδιού των δύο νεαρών αναδύθηκαν στο έργο οι προσωπικές σχέσεις όλων των πρωταγωνιστών, υπήρξαν ανατροπές και σασπένς αλλά και πολιτικά μηνύματα της τότε εποχής αντιπαραβάλλοντας μας με γεγονότα και αντιδράσεις του σήμερα που έχουν άλλο σκοπό αλλά με ίδιο αποτέλεσμα δηλαδή την αντίδραση της νότης στα πιθανώς κακώς κείμενα της κοινωνίας.

Να προσθέσω ότι ο σκηνοθέτης του θεατρικού έργου κ. Τ. Νυχάς πέρσι περίπου τον ίδιο καιρό ανεβάσε το έργο “Ντεσπεράντος” του Γιώργου Ηλιόπουλου που είχε σαφείς αναφορες στην αγωνία και την αβεβαιότητα των φοιτητών του σήμερα μέσα από τις προκλήσεις και τις δυσκολίες που είχαν αυτοί για ένα καλύτερο μέλλον. Όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος, έμπνευση του για τους ΦΟΙΤΗΤΑΙ, ήταν εκείνη η παράσταση και η παρουσίαση ενός νέου έργου με τα ίδια συστατικά που είχαν οι “Ντεσπεράντος” αλλά σε ένα άλλο κλίμα μίας άλλης εποχής, μια παράσταση θα είχε σε πρώτο πλάνο ακόμα μια φορά την ζωή των φοιτητών.

Πράγματι σκηνοθέτης και ηθοποιοί πέρασαν στον κοινό που τους παρακολούθησε όλα αυτά τα συναισθήματα που βιώνει ένας φοιτητής αναδεικνύοντας το πάθος του για ρηξικεύλευθες αλλαγές σε όλους τους τομείς της ζωής του, την αμφισβήτηση του σε κάθετι που δεν βλέπει με καλό μάτι, την δύναμη που τον διακρίνει, το πάθοςτου για τον έρωτα δίχως όρια, τη φιλία και το πόσο σημαντική και καθοριστική είναι αυτή για τον άνθρωπο και βέβαια την ενδοσκόπηση που περνάει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του πέφτοντας σε βαθιά περισυλλογή απογοητευμένος που δεν κατάφερε να πετύχει κάποιον στόχο που είχε ο ίδιος θέσει, αψηφόντας πολλές φορές ακόμα και την ίδια του τη ζωή.

Όλα αυτά έδεσαν με τα πανέμορφα σκηνικά του θεάτρου επιλεγμένα απο τον Christian Guilmin, τα sur mesure κουστούμια της εποχής απο τον COSTHEA, την σατυρική και μελλωδική μουσική του Μάνου Νυχά, τις εξαιρετικές χορογραφίες του Φανούρη Τρικίλη και τέλος τους αφανείς ήρωες που έτρεξαν για να βγεί αυτό το όμορφο αυτό αποτέλεσμα της παράστασης όπως ήταν οι τεχνικοί ήχου: Φραγκίσκος Νικολιάν, Τριαντάφυλλος Σακαλίδης, μακιγιάζ: Αγαβνή Μπαγδικιάν, Βάσω Μαυροειδή, κομμώσεις: Αγγελική Παναγιωτίδου και αφίσα: Αναΐς Νικολιάν.

Για το τέλος άφησα τους ηθοποιούς- πρωταγωνιστές της παράστασης που έδωσαν στο κοινό ένα εξαιρετικά καλό αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Αυτό βέβαια επιβεβαιώθηκε και από την προσέλευση του κοινού που αγκάλιασε αυτή την προσπάθεια αλλά και το ζεστό χειροκρότημα που απέσπασαν απο αυτό.

Τα πρόσωπα του έργου με σειρά εμφάνισης : Μπάρμπα Γιώργος (γερος υπηρέτης) ο Απόστολος Ιωακειμίδης, Τάσος Λούζης (φοιτητής νομικής) ο Νίκος Χατζούδης, κυρά Μάρω (σπιτονοικοκυρά) η Λίτα Καλογεροπούλου, Φανίτσα (κόρη της αρσακείας) η Μαριάννα Κολυβά, Θάνος Πετρόπουλος (φοιτητής ιατρικής) ο Σταύρος Αβδούλος, Βάσος Ιωαννίδης (φοιτητής φιλολογίας) ο Πάνος Μιχαλέλης, Κώστας Περισκελίδης (φοιτητής θεολογίας) ο Αντώνης Λεοντίου, Κίμων Ραψομανίκης (φοιτητής φυσικομαθηματικής) ο Κίμων Σπανούδης, Κούλα Γρηγοροπούλου (φοιτήτρια αρσακείας) η Άννα Κωνσταντάτου, Αγγέλα Αναγνωστοπούλου (φοιτήτρια αρσακείας) η Αγγελική Καλλιάνου, Κλειώ Μεταξοπούλου (φοιτήτρια αρσακείας) η Νικολέττα Σακαλίδου, Λενιώ Καλογεροπούλου (φοιτήτρια αρσακείας) η Εύα Μπαξεβανίδη, Πλάτωνας (ο αιώνιος φοιτητής) ο Αντώνης Καστρισιανάκης.

The post Θεατρική παράσταση οι ΦΟΙΤΗΤΑΙ appeared first on .

Η παράσταση ξεκίνησε με ένα έξοχο χορευτικό (ένα μεγάλο μπράβο στο δάσκαλο της κίνησης κ. Τρικίλη) φοιτητών και αρσακειάδων του 1903, μ’ένα υποβλητικό φωτισμό που αναδείκνυε το χαριτωμένο σκηνικό και τα πανέμορφα κοστούμια εποχής – αυλή αρχοντικού στα Εξάρχεια, με την ωραία καγκελόπορτα και τις γιρλάντες  στους τοίχους. Πώς να μη θυμηθούμε τα δικά μας φοιτητικά χρόνια – ειδικά εμείς οι παλιότεροι που είμαστε στη μισή απόσταση μεταξύ του Ξενόπουλου και του σήμερα;

Βασικό θέμα του έργου το συναίσθημα που κινεί και ομορφαίνει τον κόσμο: ο έρωτας. «Η τραγωδία και η κωμωδία ανακατεμένες και συγχωνευμένες στην υπόθεση των Φοιτητών. Τόπος, εποχή, πρόσωπα, ηλικίες, ψυχοσύστασή τους, μεταξύ τους σχέσεις, ιστορία τους, στην πιο δυναμική πλοκή. Ένα δυνατό αίσθημα μεταξύ Τάσου και Φανίτσας, που άρχισε με δάκρυα, βάσανα, πόνους – ό,τι χρειαζόταν για να εξαγοραστεί μια ευτυχία… και να βαστάξει για πάντα!… Οι νέοι συγκατοικούν στο  σπίτι μιας χήρας γιατρού. Χαριεντίζονται με την κόρη της, τη Φανίτσα, και τις φιλενάδες της του Αρσακείου.  Όμως ο πιο συναισθηματικός, ο Τάσος, αποπειράται να αυτοκτονήσει για τα όμορφα μάτια της και θα την παντρευτεί μετά μια δεκαετία, αφού μεσολαβήσουν διάφορα…

Παρόλο που κυριαρχεί η ανάλαφρη ατμόσφαιρα της φοιτητικής ζωής, στο έργο περνούν και γεγονότα όπως το γλωσσικό ζήτημα – Ορεστειακά, που συντάραξαν τότε την ελληνική κοινωνία (Τυχαίο ότι το έργο παίχθηκε ανήμερα των γεγονότων του δικού μας Πολυτεχνείου;) Οι φοιτητές είναι χωρισμένοι σε γλωσσαμύντορες (αρχαϊστές) και μαλλιαρούς (δημοτικιστές). Οι πρώτοι, με τους οποίους έχει ταχθεί και ο σπαρταριστός υπηρέτης μπαρμπα-Γιώργος (Απόστολος Ιωακειμίδης) υπεραμύνονται της γλώσσας των προγόνων και κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις εναντίον τής μετάφρασης των αρχαίων τραγωδιών και της Αγίας Γραφής στη σύγχρονη γλώσσα. Ακούγονται πυροβολισμοί και υπάρχουν τραυματίες στην Πανεπιστημίου (και ένας ή δυό νεκροί). Μαζί με την κορύφωση των εξωτερικών γεγονότων έρχεται και η κορύφωση του αισθηματικού δράματος, με τον Τάσο να αυτοπυροβολείται αλλά να σώζεται γιατί την κρίσιμη στιγμή ακούστηκε έξω από την κλειδωμένη πόρτα η φωνή της αγαπημένης και η σφαίρα ξέφυγε από το στόχο: η αγάπη που σώζει!

Φύγαμε από το θέατρο μαγεμένοι από τη βραδυά. Τα γεμάτα ζωή νιάτα στη σκηνή και μαζί τους οι ωραίοι στους ρόλους τους τρεις ενήλικοι μας γοήτευσαν. Πήραμε μαζί μας και το καλλιτεχνικότερο πρόγραμμα που έχει κυκλοφορήσει ποτέ στα βρυξελλιώτικα θεατρικά χρονικά μας – και θα το ζήλευαν και οι καλύτεροι επαγγελματικοί θίασοι. Μπράβο, Αναΐς Νικολιάν! Το 1993 ήμασταν εμείς που εγκαινιάζαμε μια καινούργια μορφή θεατρικού προγράμματος που έχει κρατήσει επιτυχώς μέχρι τώρα. Ήρθε τώρα η σειρά της καινούργιας γενιάς. Αναΐς, μας ξεπέρασες! Και μπράβο επίσης σε όσους ετοίμασαν το δημοσιευόμενο υλικό.

Ένας εξίσου δίκαιος έπαινος για τη διανομή των ρόλων: Ένας βρετανός καθηγητής έλεγε πως αν ο σκηνοθέτης διαλέξει το κατάλληλο έργο και την κατάλληλη διανομή, μπορεί να πάει για ύπνο. Σίγουρα δεν πήγε καθόλου για ύπνο επί πολλούς μήνες ο καταξιωμένος ακόμα μια φορά Τάσος Νυχάς! Μα πώς να μην επιτύχει η διανομή του, όταν επιτέλους ο Αντώνης Καστρισιανάκης (που για πρώτη φορά είχε ανέβει στη σκηνή και διακριθεί στο Θέσπι το 2003, παίζοντας τον πρωθυπουργό του Βυζαντίου λόγιο Μιχαήλ Ψελλό) βρίσκει ένα τόσο ταιριαστό ρόλο και αποδίδει τέλεια το συνδυασμό σοβαρού και κωμικού στοιχείου; Και τι να πώ για τη Μαριάννα Κολυβά (Φανίτσα) που έχει διαπρέψει και σε άλλες παραστάσεις και που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο στην τρυφερή ιστορία με τον επίσης εξαίρετο αγαπημένο της Τάσο (Νίκος Χατζούδης) – ή για το Σταύρο Αβδούλο που πρόσθεσε στις επιτυχίες του ακόμα μία, με τον έκτακτο ρόλο του «κακού» αρχαιολάτρη Θάνου; Χωρίς να επεκταθώ ονομαστικά στους υπόλοιπους έναν-έναν που υπήρξαν όλοι θαυμάσιοι (μη μπορώντας ωστόσο να μη μνημονεύσω τη Μαρία Πατακιά για την προσαρμογή των στίχων και τη σταθερή αξία του θεάτρου μας Αγγελική Καλλιάνου, που με έκανε να δακρύσω στην παράσταση όταν τη θυμήθηκα να ξεκινά δεκατετράχρονη μαζί μου, μ’έναν ωραίο ρόλο σε μια άλλη αυλή του ελληνικού θεάτρου, την Αυλή των Θαυμάτων του Καμπανέλλη, το 1994), συγχαίρω όλη την ομάδα για τον πολιτισμό που δημιουργεί και αναπτύσσει με τη δράση της και είμαι βέβαιος ότι το έργο θα έχει παρόμοια επιτυχία αν παιχθεί και σε άλλες πόλεις – ή επαναληφθεί στις Βρυξέλλες.

Α.Λ. 

The post Οι Φοιτηταί μετά το πέσιμο της αυλαίας appeared first on .