The post «Αθηνάς Παναγούλη, Επιτάφιος», στις Βρυξέλλες, από τον ΚΥΚΛΟ appeared first on .

Ο ποιητικός μονόλογος απ’ την αριστουργηματική «Τέταρτη Διάσταση» του Γιάννη Ρίτσου, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Νάνας Παπαδάκη, ταξιδεύει στις Βρυξέλλες και παρουσιάζεται, ύστερα από τιμητική πρόσκληση του Ελληνικού Κύκλου,  το Σάββατο 5 Οκτωβρίου, στις 19.30, στο Art Base.

Η παράσταση ξεκίνησε την επιτυχημένη πορεία της το 2018, παίχτηκε για δύο συνεχόμενες χρονιές στη δεύτερη σκηνή του θεάτρου Αργώ, καθώς και στο κύριο πρόγραμμα του Φεστιβάλ των Αισχυλείων. Στις αρχές του 2019, με αφορμή τα 110 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, το «Κάτω απ΄ τον ίσκιο του βουνού» ενώθηκε με σημαντικές ποιητικές φωνές στο πλαίσιο του «Αφιερώματος στο Γιάννη Ρίτσο» (Τίτος Πατρίκιος, Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Γιάννης Αντιόχου, Αλέξιος Μάινας, Λένα Καλλέργη, Μαρία Κουλούρη, Γιώργος Χρονάς, Κατερίνα Χανδρινού, Μανόλης Πολέντας, Σταμάτης Πολενάκης και Έρη Ρίτσου) τιμώντας τη ζωή και το έργο του ποιητή με ένα ξεχωριστό πολιτιστικό γεγονός.
H πρόσκληση της παράστασης έγινε από τον Κύκλο, τον ελληνικό πολιτιστικό σύλλογο Βρυξελλών, που η δράση του αποσκοπεί στο να κάνει γνωστό στο Βέλγιο και να προάγει το ελληνικό σύγχρονο πολιτιστικό γίγνεσθαι στα γράμματα και τις τέχνες.

Λίγα λόγια για το έργο και την παράσταση

Το «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» γράφτηκε το 1960. Κεντρικό πρόσωπο είναι η μυθική Ηλέκτρα, όμως η δύναμη της γραφής του Ρίτσου εκτινάσσει τον μύθο σ’ έναν χώρο σύζευξης πραγματικότητας και ονείρου, στοχασμού, αναζητήσεων και υπαρξιακής αγωνίας, καθώς ο μύθος συναντά τη σύγχρονη ιστορία. Το περασμένο μεγαλείο, η δόξα, η φθορά και η απογύμνωση σε μια παράσταση, η οποία με λιτή σκηνική όψη και πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις εστιάζει στον λόγο και φωτίζει τη σημασία του στις μέρες μας.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Νάνα Παπαδάκη
Καλλιτεχνική επιμέλεια – Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Ζορμπάς
Σκηνικά – Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου
Μουσική: Βασίλης Τζαβάρας
Βοηθός σκηνοθέτη: Σπύρος Μπέτσης
Φωτογραφίες (με την ευγενική άδεια του Φεστιβάλ Αισχύλεια): Κατερίνα Τζιγκοτζίδου, Γιάννης Κουσκούτης
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης

Λίγα λόγια για τη Νάνα Παπαδάκη

Η Νάνα Παπαδάκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, εργάστηκε ως ηθοποιός ήδη από το πρώτο έτος της φοίτησής της σε σκηνοθεσία Γιώργου Λαζάνη, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Είναι αριστούχος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών, απόφοιτος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Σχολή Χατζίκου και με την πτυχιακή της ταινία μικρού μήκους ταξίδεψε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογραφικών Σχολών στο Μόναχο.

Στο Θέατρο Τέχνης εργάστηκε στις παραστάσεις «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» (Φεστιβάλ Αθηνών), «Μικρός Πρίγκηπας», «Βόιτσεκ», «Μεγάλο και Μικρό» σε σκηνοθεσίες Γιώργου Λαζάνη, Μίμη Κουγιουμτζή και Θόδωρου Γράμψα. Στο Εθνικό Θέατρο στη «Μήδεια» σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού (Φεστιβάλ Αθηνών). Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε πειραματικές προσεγγίσεις έργων των Μαριβώ, Κέιν, Ζαρρύ, Ρακίνα, Ευριπίδη, με υπεύθυνη τη Νικαίτη Κοντούρη, σε σκηνοθεσίες Γιάννη Παρασκευόπουλου, Νίκου Σακαλίδη, Έκτορα Λυγίζου.

Έχει παίξει σε έργα σύγχρονου ελληνικού και κλασικού ρεπερτορίου ερμηνεύοντας και αρκετούς πρωταγωνιστικούς ρόλους. Έχει συνεργαστεί επίσης με την Πέπη Οικονομοπούλου, την Ιόλη Ανδρεάδη, τον Δήμο Αβδελιώδη, τον Γιώργο Γιανναράκο, τον Σταμάτη Φασουλή, τη Χρύσα Καψούλη. Με τη Ρούλα Πατεράκη στον «Πελοποννησιακό Πόλεμο» του Θουκυδίδη στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και στο «Πεθαίνω σα χώρα» του Δ. Δημητριάδη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

H Νάνα Παπαδάκη υπήρξε στενή συνεργάτιδα της Μίρκας Γεμεντζάκη. Οργάνωσε και επιμελήθηκε το αφιέρωμα στη μνήμη της. Μελέτησε επί σειρά ετών το σύστημά της κι εργάστηκε μαζί της ως ηθοποιός σε παραστάσεις που παρουσιάστηκαν σε αρχαιολογικούς χώρους, θεατρικές σκηνές, φεστιβάλ, στην Επιστημονική Ημερίδα Αρχαίου Δράματος, όπως «Ομηρικός Ύμνος στη Δήμητρα», «Θαλασσινοί Έρωτες» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Τρωάδες» του Ευριπίδη.

Σκηνοθέτησε τον φιλοσοφικό διάλογο «Ίων» του Πλάτωνα, ο οποίος παρουσιάστηκε στο κύριο πρόγραμμα του Φεστιβάλ των Αισχυλείων, με τίτλο «Ίων του Πλάτωνα- Ένα μικρό συμπόσιο», την «Κασσάνδρα» της Κρίστα Βολφ στο γερμανικό πρωτότυπο, το «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» του Γιάννη Ρίτσου και οργάνωσε το «Αφιέρωμα στο Γιάννη Ρίτσο» για τα 110 χρόνια από τη γέννησή του.

Έχει εκδώσει τρία ποιητικά βιβλία. Το πιο πρόσφατο είναι το «Εncore-Γυναίκες της Οδύσσειας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.

Έγραψαν για την παράσταση

«Ρίτσος για πάντα «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» με την εκπληκτικής πλαστικότητας και σκηνικής δεξιοτεχνίας Νάνα Παπαδάκη σε έναν ερμηνευτικό άθλο που θα συζητηθεί, αφού εικονοποίησε το Άρρητο κι έδωσε μορφή στο Ασύλληπτο»
Κωνσταντίνος Μπούρας, θεατρολόγος, ποιητής, κριτικός θεάτρου, Γράφειν 20.02.18

«Ένας καθηλωτικός μονόλογος, αγαπημένος τρόπος έκφρασης του Ρίτσου άλλωστε, μια γυναίκα, ένα μισογκρεμισμένο αρχοντικό στο βουνό, κατά τη διάρκεια μιας φθινοπωρινής νύχτας και η αιώνια πάλη του φωτός με το σκοτάδι. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Νάνα Παπαδάκη, η οποία και ερμηνεύει μοναδικά το ρόλο»
Γιώτα Σάλμα, δημοσιογράφος clevernews 22.02.18

«Στη λίστα των πλέον επιτυχημένων θεατρικών παραστάσεων της νέας χρονιάς το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, «Κάτω απ’ τον Ίσκιο του Βουνού» σε σκηνοθεσία και ερμηνεία της Νάνας Παπαδάκη»
Μανόλης Πολέντας, ποιητής, δημοσιογράφος , Στο Κόκκινο 1.03.18

«Το βάρος πέφτει στο απαιτητικό, γεμάτο γλαφυρές περιγραφές και συμβολισμούς, κείμενο του Γιάννη Ρίτσου και στην απόδοσή του διαμέσου μιας συγκλονιστικής ερμηνείας»
Βαγγέλης Μαστορόπουλος, κριτικός θεάτρου, θέατροgr 20.03.18

«Η σκηνοθέτρια της παράστασης ‘εγγίζει’ τις σιωπές που δια-φαίνονται και ανασύρονται στην επιφάνεια της ‘Τέταρτης Διάστασης’, επιφάνεια που δεν καθίσταται λεία και ομαλή: η Ριτσική ‘σύλληψη’ του καιρού και του χρόνου, τέμνει διαρκώς τις ενοχές, τις αφέσεις, τις καταβολές ενός εκάστου θρήνου, δομώντας περιβάλλοντα ιστορίας ικανά να ακουστούν και διαμέσου της σιωπής»
Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, συγγραφέας , Επίσημη ιστοσελίδα για το έργο του Γιάννη Ρίτσου 10.08.18

«Η έχουσα την σκηνοθετική επιμέλεια και το βάρος της απόδοσης του κειμένου στην σκηνή Νάνα Παπαδάκη εικονογραφεί με λογοδαίδαλη υποκριτική […] τα εκτυλισσόμενα νήματα της μνήμης της, με απομεινάρι περιένδυμα, υπαινικτικά δηλωτικό αλλοτινών λαμπρών εποχών, μέσα σ’ ένα άδειο σχεδόν σκηνικό χώρο, με ελάχιστα αντικείμενα, δηλωτικά συνάμα του ευκλεούς παρελθόντος και της σύγχρονης παρακμής, επιμελημένα από την Άση Δημητρολοπούλου κι «ενεργοποιούμενα» κατά σκηνή από τους εστιάζοντες δημιουργικά, στις κατά τόπους και χρόνους μεταβάσεις της αφήγησης, φωτισμούς του Γιώργου Ζορμπά. Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση που επενδύει διακριτικά αλλά καίρια την παράσταση είναι του Βασίλη Τζαβάρα.» Στησίχορος Χερσικράτης, κριτικός θεάτρου, 21.01.2019

Σάββατο 5 Οκτωβρίου, ώρα 19.30
Art Base
29 rue des Sables, 1000 Brussels

ΙΝFO
Yannis Ritsos | Fourth Dimension
Beneath the Shadow of the Mountain | Dir. Nana Papadaki
Είσοδος: 15€
Τηλ: +32 2 217 29 20
Κρατήσεις: info2@art-base.be

The post Νάνα Παπαδάκη «Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού» του Γιάννη Ρίτσου appeared first on .

Ο συγκλονιστικός μονόλογος του βραζιλιάνου συγγραφέα έχει γνωρίσει παγκόσμια επιτυχία. Ένα έργο με σαφή πολιτική διάσταση (όταν γράφτηκε, στην Βραζιλία υπήρχε δικτατορικό καθεστώς) και μοναδική πρωταγωνίστρια την «δεσποινίδα Μαργαρίτα», μια δασκάλα  που στην αίθουσα διδασκαλίας ξετυλίγει τη διττή της ταυτότητα. Της δασκάλας, μα και της γυναίκας που εξουσιάζει.

15 και 16 Μαΐου 2019
ώρα 20.15

SALLE DES RICHES CLAIRES
Rue des Riches Claires 24, 1000 BRUXELLES

ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ   
Στο τηλ. 02/345.28.57 ή την ηλεκτρ. διεύθ. gyannis@yahoo.fr
και στον Περίπλου (02/230.93.39)

Γενική είσοδος: 15 €
Λογαριασμός: BE35 0682 1483 6637

The post «Δεσποινίς Μαργαρίτα» από την θεατρική ομάδα Y-Grec appeared first on .

Ο Επικήδειος του Ιάκωβου Καμπανέλλη με τον Γιώργο Ανδρονίδη
(Ελληνικό Θέατρο Βελγίου, 9 Δεκεμβρίου 2017)

Κύριε Διευθυντά,

Θα ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου μαρτυρία για την τελευταία παράσταση του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου (9 Δεκεμβρίου 2017 – Δύο μονόλογοι του Ιάκωβου Καμπανέλλη: Γράμμα στον Ορέστη με την Ελένη Καξερή, και Επικήδειος με τον Γιώργο Ανδρονίδη).

Δεν θα σταθώ σήμερα στην Ελένη Καξερή, η οποία ανεβάζει συνέχεια και σταθερά την απόδοσή της από τότε που άρχισε το θέατρο εδώ και αρκετά χρόνια, και με την ίδια σοβαρότητα έπαιξε και το Γράμμα στον Ορέστη, που είναι βέβαια κομμάτι αρχαίας τραγωδίας. Της εύχομαι να συνεχίσει έτσι – και καλή θητεία στην προεδρία του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου!

Ούτε διεκδικώ τίτλο θεατρικού κριτικού που δεν έχω, και που ακόμα και αν είχα, θα ήμουν από δεοντολογία πολύ προσεκτικός να εκφρασθώ υπό τέτοια ιδιότητα, για να σχολιάσω συναδέλφους από τους ομολόγους μου των άλλων έξι ελληνικής έκφρασης θιάσων του Βελγίου (και ένας ο Θέσπις, τον οποίο συνδιοικώ με την Άρτεμη Χατζή και τον Χρήστο Δρούβη, ίσον επτά). Σκοπός μου λοιπόν είναι να μιλήσω όχι εγκεφαλικά αλλά με την καρδιά και το συναίσθημα, για το τι τελείως ξεχωριστό πήρα και ένιωσα από αυτή την παράσταση.

Θα αναφερθώ λοιπόν στον Γιώργο Ανδρονίδη. Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για όσους ήμασταν στην παράσταση, να βλέπουμε το Γιώργο να παίζει μια ολόκληρη ώρα μόνος επί σκηνής, το μονόλογο του Ιάκωβου Καμπανέλλη Επικήδειος. Ο Γιώργος έκανε την πρώτη εμφάνισή του στα θεατρικά δρώμενα των Βρυξελλών το Νοέμβριο του 1991, όπου συμπαίξαμε στην παράσταση του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηριού Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού, επίσης του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Οικονομίδη – που ήταν η πρώτη του σκηνοθεσία. Στην παράσταση αυτή, που είχε αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις, είχαμε και την εκλεκτή παρουσία του συγγραφέα, και επίσης σε μια φάση των προβών κάναμε και τη γνωριμία του αδελφού του Γιώργου, αείμνηστου Βάσου Ανδρονίδη, εξαίρετου ηθοποιού του θεάτρου, σκηνοθέτη, θεατρικού δασκάλου και θεατρικού συνδικαλιστή, που η συμβολή του έμελλε να αποβεί ανυπολόγιστη για τα θεατρικά δρώμενά μας των Βρυξελλών. Ακολούθως ο Γιώργος, σε ηλικία τότε όση η σημερινή δική μου, δραστηριοποιήθηκε μαζί με άλλους συμπατριώτες στην ίδρυση του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου το 1992, της οποίας την ιστορία οι παλαιότεροι κυρίως γνωρίζουν, και συνεχίζει δραστήρια στο θίασο αυτό ύστερα από 27 χρόνια.

Επανερχόμαστε στην παράσταση. Η αυλαία του δευτέρου μέρους ανοίγει. Ο Γιώργος Ανδρονίδης βγαίνει στη σκηνή με σιγουριά. Δεν αρχίζει με τα λόγια. Αρχίζει με την κίνηση να ενσαρκώνει το ρόλο του. Βηματίζει. Κάθεται. Το κοινό πρέπει πρώτα να γνωρίσει το καινούργιο πρόσωπο που μπήκε, και κατόπιν να ακουσθεί ο λόγος. Ανοίγει το κινητό. Πρώτη έκπληξη. Τι θέλει αυτό το τόσο πρόσφατο τεχνολογικό αντικείμενο στα χέρια του αιωνόβιου ηθοποιού; Το κοντράστ λειτούργησε. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σε μία εικόνα. Αρχίζει ο μονόλογος. Στην πραγματικότητα είναι ένας διάλογος από τηλεφώνου, αλλά ο συνομιλητής, που είναι περίπου συνομήλικος με την υποτιθέμενη ηλικία του επί σκηνής ηθοποιού, δεν ακούγεται ποτέ. Μαντεύουμε τα λόγια του  συνομιλητή από τις απαντήσεις του επί σκηνής ηθοποιού. Από τον καιρό του έργου Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού είχα να ακούσω τόσο χιούμορ από την πένα του Καμπανέλλη. Ο συνομιλητής που δεν ακούγεται φοβάται το θάνατο και δεν θέλει ν’ακούσει τίποτε που να τον θυμίζει. Ο επί σκηνής ηθοποιός είναι ψύχραιμος και καλεί και τον άλλον να δείξει ψυχραιμία. Του προτείνει να γράψουν ο ένας τον επικήδειο του άλλου, και όποιος επιζήσει, να εκφωνήσει τον επικήδειο εκείνου που θα πεθάνει πρώτος. Η αποθέωση της κωμωδίας είναι όταν ο επί σκηνής ηθοποιός, για να κατευνάσει το φόβο του άλλου, του λέει να σκεφθεί το χειρότερο, ότι δηλαδή, αν υποτεθεί πως θα ζήσουν 150 χρόνια, θα πάνε χαμένοι στα συρτάρια τόσοι επικήδειοι που έχουν γραφεί εκ των προτέρων για επώνυμους και μη. Του λέει επίσης για τα πλεονεκτήματα του Πρώτου Νεκροταφείου σε σχέση με αυτό του Ζωγράφου και όλα τα άλλα.

Βέβαια πίσω από το κωμικό υπάρχει και η δεύτερη ανάγνωση, πολύ βαθύτερη, της αντιμετώπισης του θανάτου, την οποία ο Καμπανέλλης αναπτύσσει και σε άλλα από τα τελευταία κυρίως έργα του. Ένα, με τον τίτλο Μια κωμωδία, το είχαμε δει τον περασμένο Φεβρουάριο στη λαμπερή παράσταση του Ελληνικού Θεατρικού Εργαστηριού (σκηνοθεσία Τάσου Νυχά), όπου επίσης προείχε το κωμικό στοιχείο, μπορούσες όμως να δεις πιο πέρα, πίσω από τη σάτιρα του Άδη – τόπου όπου διαδραματιζόταν το έργο – άπειρα από τα άτοπα τεκταινόμενα επί της γης μας.

Περνάει μια ώρα και ο σχεδόν αιωνόβιος συνάδελφός μας δεν δείχνει σημεία κούρασης. Το αντίθετο. Όσο περνάει η ώρα, τόσο περισσότερο κρεμόμαστε από τα χείλη του. Ακούστηκαν και κομμάτια από την ξεχωριστή ποίηση της ορθόδοξης νεκρώσιμης ακολουθίας: «Ποία τού βίου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος; ποία δόξα έστηκεν επί γης αμετάθετος; Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα…» (Συνειρμικά, θυμήθηκα τις στιγμές που διάβαζα τον Απόστολο στο γάμο του Γιώργου, το 1993: «Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.»)  Όταν ο επί σκηνής ηθοποιός λέει καληνύχτα στον αόρατο συνομιλητή του και τα φώτα σβήνουν για το τέλος της παράστασης, το κοινό σηκώνεται μεμιάς και μαζί με το ισχυρό χειροκρότημα κάνει με αυθόρμητο ενθουσιασμό μια συγκινητική standing ovation στο Γιώργο Ανδρονίδη. Είχα δει standing ovation στα εδώ θεατρικά μας άλλη μια φορά: στη Μικρή μας πόλη του Θόρντον Ουάιλντερ, από το Λύκειο Ελληνίδων, σε σκηνοθεσία Γιάννη Οικονομίδη – Μαρίας Καραχάλιου.

Ένα μεγάλο μπράβο και για το κοινό του περασμένου Σαββάτου που ξέρει να αντιδρά όπως πρέπει, ένα μεγάλο μπράβο για τους συντελεστές της παράστασης με επικεφαλής τον σκηνοθέτη Γιάννη Γαβρά, και

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΓΙΩΡΓΟ!

Όπως λέει η τελευταία φράση του Βασιλιά Ληρ,

« Ας σηκώσουμε το βάρος της θλιβερής μας εποχής.
Ας πούμε ό,τι νιώθουμε κι όχι ό,τι θα οφείλαμε να πούμε.
Οι παλαιότεροι άντεξαν τα πιο πολλά. Εμείς που είμαστε νέοι,
ούτε τόσα πολλά θα δούμε, ούτε τόσο πολύ θα ζήσουμε. »

Α. Λ. (Το «νέοι» δεν το λέω για τον εαυτό μου. Το λέει ο Έντγκαρ του Βασιλιά Ληρ ο οποίος είναι όντως νέος)

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Ο θεατρικός μονόλογος «Επικήδειος» με τον Γιώργο Ανδρονίδη, μέσα από την ματιά του Αριστείδη Λαυρέντζου appeared first on .

Το ανατρεπτικό κείμενο του Αντώνη Τσιπιανίτη δεν σε αφήνει στιγμή να σκεφτείς κάτι άλλο στα 70 λεπτά της παράστασης. Η ιστορία αφορά την Ερατώ, μια γυναίκα από την επαρχία (Πρέβεζα) που σε πολύ μικρή ηλικία αφήνει τον τόπο της και βρίσκεται παντρεμένη με έναν ουσιαστικά άγνωστό της -τον αστυνομικό Λευτέρη- στην Αθήνα.

Αυτή μένει στο διαμέρισμα από κάτω. Και με αφορμή τον θάνατο του Λευτέρη, η Ερατώ εξιστορεί όλη της την ζωή. Μιλάει για την οικογένειά της, τον Λευτέρη, τους γείτονες, τον έρωτα, την ανασφάλειά της, την αγάπη, τους φόβους της, την απόρριψη, την βία, όλα όσα την βασάνιζαν ή εξακολουθούν να την βασανίζουν. Όλα όσα σκέφτεται ή λαχταρά.

Και η άλλη, μένει στο διαμέρισμα από πάνω. Η πόρνη. Που άθελά της (;) προσωποποιεί όλα όσα η Ερατώ δεν έκανε. Η ερμηνεία της Διδασκάλου κρατά τον θεατή καρφωμένο, μεταμορφώνοντας κάθε φορά τον εαυτό της στο πρόσωπο το οποίο σχολιάζει. Και μέσα από ιλαρές καθημερινές καταστάσεις, μεταφέρει και στον θεατή τα άγχη της , τις ανασφάλειες της και τις αγωνίες της. Διότι η «πόρνη από πάνω» είναι μια ιστορία σοβαρότατη, δοσμένη με ένα πικρό χιούμορ. Κι όσο ξένη ή τραβηγμένη κι αν φαντάζει σε κάποιους, είναι μια ιστορία βγαλμένη κατευθείαν από εκεί έξω. Γιατί την Ερατώ την έχουμε γνωρίσει όλοι μας. Άντρες-γυναίκες. Είναι ίσως η μητέρα μας. Ή η γιαγιά μας. Ή μια γειτόνισσα, ή η θεία μας. Ή ακόμα μια τυχαία παρουσία στον δρόμο, που δεν θα δώσουμε σημασία, ακόμα κι αν της πούμε μια «καλημέρα». Και δεν θα μάθουμε ποτέ τι συναισθήματα μπορεί να προκαλέσει στην κάθε Ερατώ μια τυχαία και τυπική μας «καλημέρα».

Χορηγοί της παράστασης ήταν το A Discovering Network, και η εταιρία Theseis. 
Ερμήνευσε η Κατερίνα Διδασκάλου.
Κείμενο: Αντώνης Τσιπιανίτης
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Πατρώνης

H Κατερίνα Διδασκάλου μίλησε μετά το τέλος της παράστασης με το κοινό, απαντώντας σε ερωτήσεις και σχολιάζοντας τον ρόλο της Ερατώς.

Περισσότερες φωτογραφίες από την παράσταση, εδώ. 

Photos: D. Navridis / Newsville.be

The post Η Κατερίνα Διδασκάλου καθήλωσε το βρυξελλιώτικο κοινό με την «Πόρνη από πάνω» appeared first on .

Έχουν δύναμη οι θεατρικοί μονόλογοι. Δίνουν την ευκαιρία σε έναν ηθοποιό να αποδώσει τα μέγιστα στη σκηνή συνειδητοποιώντας πως επιλέγοντας αυτή τη διαδικασία ο δείκτης δυσκολίας αλλάζει σε σχέση με τις ερμηνείες στα πολυπρόσωπα έργα. Η έκθεση είναι πολύ μεγαλύτερη, το ρίσκο της κριτικής πιο εύκολο. Με αυτές τις σκέψεις αξίζουν συγχαρητήρια στις δύο ηθοποιούς, οι οποίες για πρώτη φορά έδωσαν ένα δυνατό στοίχημα και το κέρδισαν. Ένα μεγάλο μπράβο και στον Τάσο Νυχά που εγκαινίασε για πρώτη φορά το ιδιαίτερο αυτό θεατρικό είδος με την ομάδα του Εργαστηρίου.

Αγγελική Καλλιάνου και Τάσος Νυχάς

Οι θεατρικοί μονόλογοι έχουν την μικρή τους ιστορία στα θεατρικά δρώμενα της ελληνικής κοινότητας, είτε αυτοί παίχτηκαν από επαγγελματίες ηθοποιούς είτε από ερασιτέχνες. Αξιομνημόνευτος ένας από τους πρώτους που είδαμε στις Βρυξέλλες, ο μονόλογος με την εξαιρετική ερμηνεία του Νίκου Σταμογιάννη στον « Ορέστη » του Γιάννη Ρίτσου, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κατσάνου, πίσω στο 2010, στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών (ULB).
Τα τελευταία χρόνια, για διαφορετικούς λόγους, οι μονόλογοι, προσιτοί σε παραγωγή και « φορητότητα », μας έχουν χαρίσει ωραίες στιγμές, είτε από ηθοποιούς που έχουν έρθει από Ελλάδα όπως η Μάνια Παπαδημητρίου με τον “Monologue” της Σιμόν Ντε Μπωβουάρ, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου με το « Επάγγελμα Πόρνη » της Λιλής Ζωγράφου, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης με το «ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ » του Κώστα Λεϊμονή ή και τελευταία την πολύ καλή Εβελίνα Αραπίδου στο “Women of Passion, Women of Greece” της Ευγενίας Αρσένη. Δεν παραλείπω μία από τις καλύτερες φετινές παραστάσεις, τις « 7 Λογικές Απαντήσεις » του Λεωνίδα Προυσαλίδη, σε σκηνοθεσία Πάνου Γουργιώτη από το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου, ένα σύμπλεγμα μονολόγων το οποίο μας άφησε εξαιρετικές ερμηνείες.

Στους επόμενους μήνες θα δούμε τέσσερις ίσως και πέντε ακόμα μονολόγους με διαφορετικές αφορμές: με την ευκαιρία των 25 ετών του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου, θα παρουσιαστούν κατά το διήμερο (9-10 Δεκεμβρίου) οι μονόλογοι του Ι. Καμπανέλλη « Ο Επικήδειος » και το « Γράμμα στον Ορέστη », ενώ μονόλογος ετοιμάζεται ήδη για την αρχή της νέας χρονιάς για την ηθοποιό Εύη Στοΐδου σε σκηνοθεσία Πάνου Γουργιώτη και παραγωγή της Clique Art. Τέλος με την ευκαιρία του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου αναμένεται να δούμε άλλους δύο θεατρικούς μονολόγους (μικρότερης διάρκειας) στα τέλη του Μάρτη: έναν από την Nota Theatrale με την ηθοποιό Γιώτα Τσελέπη σε σκηνοθεσία Βούλας Καγιάσα, ενώ απ΄ότι μαθαίνουμε την ημέρα εκείνη τουλάχιστον μία ακόμα ομάδα θα επιλέξει να παρουσιάσει θεατρικό μονόλογο πιστοποιώντας πως το θεατρικό αυτό είδος θα κυριαρχήσει σε αυτή τη νέα σεζόν.

Λίτα Καλογεροπούλου

Λίτα versus Αντριάνα

Το Newsville.be παρακολούθησε την πρόβα της Δευτέρας 16 Οκτωβρίου στο Joli Bois, την πρώτη στην ουσία στο θέατρο και οι εντυπώσεις μας από την ερμηνευτική ετοιμότητα των δύο ηθοποιών ήταν περισσότερο από θετικές.

Η επιλογή της Λίτας Καλογεροπούλου για τον απαιτητικό ρόλο της Αντριάνας ήταν κάτι παραπάνω από κατάλληλη. Μέσα σε ένα σκηνικό προσωπικής πάλης, στην Ελλάδα της κρίσης, η Αντριάνα δουλεύει για να επιβιώσει σιδερώνοντας ακατάπαυστα. Την ίδια στιγμή τα 17 τηλεφωνήματα που δέχεται κατά τη διάρκεια του έργου βάζουν σταδιακά τον θεατή στην προσωπική ζωή της ηρωίδας: τα πιστεύω, οι πεποιθήσεις αλλά και οι αδυναμίες της θα έρθουν αντιμέτωπα – σε στιγμές οικογενειακής κρίσης – με τα κεντρικά πρόσωπα της ζωής της, τον γαμπρό, την φίλη, την αδερφή.

Η Λίτα Καλογεροπούλου με την ομολογουμένως καλύτερη της εμφάνιση επί σκηνής μας μετέφερε ωμά, αγχωτικά, χωρίς φίλτρα, την ένταση, την στεναχώρια, τον θυμό, την εσωτερική πάλη αλλά και το πείσμα της Αντριάνας, συχνά χωρίς την βοήθεια του κείμενου του Θανάση Παπαγεωργίου. Τα συναισθήματα ανακυκλώνονται άτακτα και την ίδια στιγμή δυναμώνουν κλιμακωτά στα 70 περίπου λεπτά του ακατάπαυστου αυτού μονολόγου.

Η υποκριτική δυνατότητα της Λίτας Καλογεροπούλου στον απαιτητικό αυτό ρόλο χειροκροτήθηκε άξια από το θεατρόφιλο κοινό, βάζοντας πλέον στον εαυτό της ψηλά τον θεατρικό πήχη.

Αγγελική Καλλιάνου

Φαντάσου μια Αγγελική δρομέα σ’ έναν δρόμο αντοχής. Στην τελική της ευθεία.*

Η Αγγελική Καλλιάνου αποτελεί ένα πολύ ξεχωριστό πρόσωπο στα ομογενειακά θεατρικά δρώμενα. Δεν είναι τυχαίο που μπήκε στο θέατρο. Δεν είναι τυχαίο το ότι έχει παίξει σε περισσότερα θεατρικά έργα από όποιον άλλον ερασιτέχνη ηθοποιό. Δεν είναι επίσης τυχαίο το ότι ο Τάσος Νυχάς της εμπιστεύτηκε το πιο απαιτητικό κείμενο που έχουμε δει σε θεατρική παράσταση στις Βρυξέλλες. Είχα την τύχη το καλοκαίρι που μας πέρασε να της « κρατήσω » για λίγο το κείμενο και εκεί κατάλαβα πως αυτό που πήγαινε να επιχειρήσει η Αγγελική θα ήταν το να βάλει το κερασάκι σε μία τούρτα που αφορά στην προσωπική της ενασχόληση με το θέατρο. Να πω την αλήθεια το ποιητικό κείμενο δεν είναι αυτό που θα με συγκινήσει στο θέατρο. Αν μου έδινες να διαλέξω μεταξύ του πρώτου μονολόγου και του δεύτερου, ναι, η ωμή γλώσσα της Αντριάνας (με τις υπερβολές της συχνά-πυκνά) θα μου ήταν πιο οικεία. Παρ΄όλα αυτά όταν τέλειωσε η πρόβα της Αγγελικής, την Δευτέρα, πριν τις παραστάσεις, κατάλαβα πως είχε πετύχει με τον καλύτερο τρόπο το προσωπικό της στοίχημα: από την μία να βγάλει ασπροπρόσωπο σκηνοθέτη και συγγραφέα και από την άλλη να αποδεχτεί πως πλέον « το κατάφερε και αυτό ».

Ο συγγραφέας Άκης Δήμου πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά θεατρικά πράγματα με τον μονόλογο «…και Ιουλιέττα» το 1995 και όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου : « Στην εκδοχή του Άκη Δήμου βρίσκουμε την Ιουλιέττα μόνη στο σπίτι της. Δεν υπάρχει Ρωμαίος, δεν υπάρχει κανείς. Τη βλέπουμε να μιλά σε έναν φανταστικό επισκέπτη για τη ζωή της, τον έρωτα, τη γυναικεία φύση. Μια Ιουλιέττα κουλουριασμένη, ακίνητη, ξεχασμένη – απομεινάρι της πιο ένδοξης ερωτικής ιστορίας που γράφτηκε ποτέ – θυμάται, στοχάζεται και προβλέπει, προειδοποιεί και αποκαλύπτει, μετέχοντας ακούσια σε μια μυσταγωγία της ανθρώπινης ύπαρξης».

Όπως και στον πρώτο μονόλογο που παρακολουθήσαμε έτσι και στον «…και Ιουλιέττα » τα συναισθήματα της ηρωίδας εναλλάσσονται συνεχώς: Ο έρωτας θα περάσει μέσα από το πρίσμα της μνήμης και θα βγάλει νοσταλγία, βάρος, αυτοκριτική, πικρία, χαραμάδες χαρούμενης έντασης – δίχως όμως πάθος – αφού και οι ουλές πλέον έχουν σχεδόν κλείσει στο πέρασμα του χρόνου. Η επιτυχημένη ερμηνεία της Αγγελικής Καλλιάνου βασίστηκε σε μία σκηνοθετική επιλογή με έντονη εκφραστική κίνηση και ακόμα πιο χαρακτηριστική μιμητική δράση επί σκηνής. Άκουσα αρκετές κριτικές πάνω σε αυτό το τελευταίο σημείο. Με τη σειρά μου θα προτιμήσω να επιμείνω πως η Αγγελική αυτό που καλέστηκε να κάνει το έκανε πάρα πολύ καλά. Αφαιρώντας την ενδυματολογική επιλογή και το δύστροπο ποιητικό κείμενο, ένας από τους συμμάχους που είχε η ηθοποιός επί σκηνής ήταν το προσεγμένα λιτό σκηνικό που ξεχώριζε – και την ίδια στιγμή έμπλεκε – το παιχνίδι της αφήγησης σε δύο κόσμους: αυτόν της βαριάς πολυθρόνας με την εσωστρέφεια και τις ανασφαλείς ερωταπαντήσεις και αυτόν των μαξιλαριών, της αναπόλησης και της αναπαράστασης των γεγονότων.

Αντί επιλόγου

Φαίνεται πως για το επόμενο διάστημα οι θεατρικοί μονόλογοι θα χαρακτηρίσουν τα ομογενειακά θεατρικά δρώμενα. Η δυναμική αρχή έγινε με το Θεατρικό Εργαστήρι, την Λίτα και την Αγγελική οι οποίες κάνανε πραγματικά μία αξιοθαύμαστη προσπάθεια.

Σε κάθε μία ξεχωριστά να δώσουμε την ευχή το επόμενο έργο να είναι μία προσωπική και θεατρική πρόκληση ακόμα μεγαλύτερη από αυτή που χειροκροτήσαμε στο Joli Bois.

*Πείραξα λίγο το πρωτότυπο κείμενο του Άκη Δήμου, το οποίο εμπεριέχεται στο πρόγραμμα της πρεμιέρας της παράστασης, πίσω στον Νοέμβριο του 1995: « Φαντάσου μια Ιουλιέττα δρομέα σ’ έναν δρόμο αντοχής. Στην τελική της ευθεία ».

Λίτα Καλογεροπούλου

Photo: Newsville.be

The post Σκέψεις για τους δύο θεατρικούς μονολόγους που ανέβηκαν με επιτυχία από το Ελληνικό Θεατρικό Εργαστήρι. appeared first on .

Εξήντα λεπτά για κείμενο, φωνή και σώμα, εύγλωττες σιωπές και αποσιωπήσεις, τρέμουσες αποκαλύψεις, απουσίες και παρουσίες που καταλήγουν σε έναν και μόνο λόγο: της ένωσης και του αποχωρισμού των ανθρώπων.

Το «μ_otherpoem: μόνο λόγος» είναι ένα ενιαίο σπονδυλωτό ποίημα, που περικυκλώνει τη μητέρα ως «χώρα», χρησιμοποιώντας την αμεσότητα θεατρικού μονολόγου.

Το έργο στοχεύει στην υποκειμενική αποτύπωση του ατομικού οικογενειακού βιώματος (πηγής και κάθε «εγκλήματος»), υπονοώντας όμως και άλλους ομόκεντρους –και πολύ καθολικότερους– κύκλους του Μητρικού.

Στο μ_otherpoem: μόνο λόγος, το τραύμα μεταπλάθεται σε γλώσσα, μυθοπλασία και μορφή.

Πέμπτη 27 Απριλίου 2017, ώρα 19:00 
Artefacto 
329 rue de la Cambre, 1150 Brussels (Metro: Montgomery)

Είσοδος 5 euro*
* Η είσοδος θα είναι δωρεάν για τα μέλη του 2017. Οι φίλοι που επιθυμούν θα μπορούν να τακτοποιήσουν τη συνδρομή τους για το 2017 επί τόπου.

The post «μ_otherpoem: μόνο λόγος» με τον Βασίλη Αμανατίδη στον ΚΥΚΛΟ appeared first on .

Αστείρευτη ήταν η ερμηνεία της Μάνιας Παπαδημητρίου στο πολυδιάστατο και δύσκολο ρόλο της Μυριέλ, μίας γυναίκας σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση και η οποία περιμένει να αλλάξει ο χρόνος σε ένα διαμέρισμα του πολύβουου Παρισιού. Η πολύ δυνατή, πράγματι, ερμηνεία της Μάνιας Παπαδημητρίου εισέπραξε δικαίως το δυνατό χειροκρότημα του κοινού.

Η μικρή σκηνή του ArtBase έγινε ακόμα πιο μικρή αφού η Ελληνίδα ηθοποιός έπαιξε στο μεγαλύτερο μέρος του θεατρικού μονολόγου πάνω σε ένα τραπέζι. Κίνηση, έκφραση, φωνή, η Μάνια Παπαδημητρίου μετέφερε με αφοπλιστικά ανατριχιαστικό τρόπο το δύσκολο, σκληρό, ωμό κείμενο βάζοντας τον θεατή στην κλειστοφοβική θέση της μοιραίας αυτής γυναικείας φιγούρας.

Φωτογραφίες/video: Newsville.be

Μικρό απόσπασμα από την παράσταση:

H σκηνοθέτιδα Αθηνά Κεφαλά μιλά για το έργο:

The post Εντυπωσιακή ερμηνεία από την Μάνια Παπαδημητρίου στον « Μονόλογο » της Simone de Beauvoir appeared first on .

Η μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία είναι της Αθηνάς Κεφαλά, ενώ την Μάνια Παπαδημητρίου συνοδεύει στο τσέλο η Μαίρη Σκοπελίτη.

Τρεις παραστάσεις: Σαβ. 18/3, 20:00 και Κυριακή 19/3, 18:00 και 20:30.

Λίγα λόγια για το έργο

Τα πρόσωπα του τρίπτυχου έργου της Σιμον Ντε Μπωβουάρ “Προδομένη γυναίκα” (1967) είναι γυναίκες μέσης ηλικίας, που ωριμάζουν και νοιώθουν την προδοσία γύρω τους. Γυναίκες της μοναξιάς.

Τρεις γυναίκες δημιουργούμε σ” ένα κείμενο σκληρότητας, ωμότητας, προβληματισμού, ένα ψυχογράφημα για ανθρώπους που βιώνουν την απομόνωση και την αποξένωση, τη βία απ” τους ανθρώπους και απ” τη κοσμοπολίτικη μεγαλούπολη. Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ βάζει τον άνθρωπο απέναντι στον εαυτό του, στις ευθύνες του και στις αποτυχίες του.

Η Μυριέλ βρίσκεται μόνη την παραμονή της πρωτοχρονιάς σ” ένα διαμέρισμα στο κέντρο του Παρισιού, σε κακή ψυχολογική κατάσταση, εγκαταλελειμμένη απ” όλους και απομονωμένη. Αυτή τη βραδιά που όλοι βρίσκονται με δικούς τους ανθρώπους, αυτή ανακαλεί βίαια τις σχέσεις και τα άσχημα βιώματα της ζωής της. Η μοναξιά είναι αφόρητη, θανατερή. Η Μυριέλ αποδίδει ευθύνες σε όλους τους άλλους και προσπαθεί να κρατηθεί από φαντασιώσεις και γεγονότα χωρίς να προϊδεαζόμαστε που θα οδηγηθεί. Βλέπει να γερνά και να προδίδεται από τους άντρες της ζωής της και τους οικείους της. Στον παραληρηματικό της μονόλογο θέτει θέματα υπαρξιακά και αυταπάτης με αφοπλιστική ωμότητα. Τα λάθη της ζωής της πολλά: δικά της; των άλλων; Η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ αφήνει το θεατή ν” αποφασίσει. Ν” αποφασίσει για την αιτία της ανθρώπινης μοναξιάς και για το τι απορρέει από τις σχέσεις της αστικής οικογένειας. Αυτή την αστική τάξη η Μπωβουάρ καταδίκαζε σ” όλο το έργο της ζωής της. Θεωρεί τη γυναίκα αδικημένη απ” την κοινωνία, αδικημένη απ” την οικογένεια.

Σάββατο 18 Μαρτίου στις 20.00 και Κυριακή 19 Μαρτίου στις 18.00 και στις 20.30

ArtBase
rue des Sables 29, 1000 Brussels

Είσοδος 15 ευρώ

The post «Μονόλογος», με την Μάνια Παπαδημητρίου στις Βρυξέλλες appeared first on .