————————————————————————————————————————————————–

» Η Αναΐς Βάθη μας προσκαλεί σε μια μοναδική συναυλία αφιερωμένη στη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού, τη Μαρινέλλα, στις 27 Μαΐου 2025 και ώρα 20:00, στο Art Base στις Βρυξέλλες.

Μαζί της στη σκηνή θα βρεθούν οι εξαιρετικοί μουσικοί Θάνος Παγκούτσος (μπουζούκι), Γιώργος Παπαδόπουλος (κιθάρα), με ειδική συμμετοχή από την Ζωή Καραμπατζάκη.

Η βραδιά υπόσχεται να ταξιδέψει το κοινό σε άλλες εποχές, με τραγούδια γεμάτα έρωτα, νοσταλγία και συναίσθημα. Ένα μουσικό ταξίδι που δεν πρέπει να χάσει κανείς.

Η Μαρινέλλα μέσα από τα μάτια της Αναΐς Βάθη

Η Αναΐς Βάθη μοιράζεται μια ιδιαίτερη ιστορία που συνδέει τη διαδρομή της με τη μεγάλη Μαρινέλλα. Η γνωριμία της με τον κορυφαίο συνθέτη Μίμη Πλέσσα αποτέλεσε μια καθοριστική στιγμή στην πορεία της. Σε μια μοναδική μουσική συνάντηση, ο Μίμης Πλέσσας τη συνόδευσε στο πιάνο καθώς εκείνη ερμήνευσε το “Αθάνατο Νερό”.

«Ήταν μια στιγμή που με έφερε πιο κοντά στον κόσμο της Μαρινέλλας. Το τραγούδι, με τη βαθιά του μελωδία και τους μοναδικούς στίχους, μού αποκάλυψε μια νέα διάσταση της καλλιτεχνικής της κληρονομιάς», αναφέρει η Αναΐς.

Αυτή η εμπειρία δεν ήταν μόνο μια συναισθηματική γέφυρα με τη μεγάλη ερμηνεύτρια, αλλά και μια πηγή έμπνευσης για να ανακαλύψει και να αποδώσει την ιδιαίτερη ευαισθησία που κρύβεται στα τραγούδια της Μαρινέλλας.

Σήμερα, η Αναΐς, με βαθιά εκτίμηση και αγάπη για το έργο της Μαρινέλλας, τιμά τη διαχρονικότητα της φωνής και της παρουσίας της, μέσα από τη δική της ερμηνεία και προσέγγιση.

Αναΐς Βάθη: Από τα Γιάννενα στη διεθνή μουσική σκηνή

Η Αναΐς Βάθη, γνωστή και ως Θεριανή, είναι μια ανερχόμενη καλλιτέχνιδα με ρίζες στα Ιωάννινα. Από μικρή ηλικία ξεχώρισε για το ταλέντο της στη μουσική, συμμετέχοντας σε διαγωνισμούς όπου κέρδισε πολλές διακρίσεις.

Σε ηλικία μόλις 15 ετών διοργάνωσε την πρώτη της συναυλία για φιλανθρωπικό σκοπό, στηρίζοντας την ανέγερση σχολείου στη Ρουάντα. Αργότερα, στα 18 της, μετακόμισε στην Αθήνα για σπουδές, ενώ ταυτόχρονα δραστηριοποιήθηκε στη μουσική σκηνή της πόλης, συμμετέχοντας σε ροκ μπάντες και συνεργαζόμενη με σπουδαίους καλλιτέχνες.

Ο σπουδαίος ηθοποιός Σπύρος Φωκάς την παίρνει από το χέρι ανεβάζοντας την στη σκηνή του «Καφέ Ελληνικόν» για να τραγουδήσει το γνωστό τραγούδι της Χάρης Αλεξίου… Όλα σε θυμίζουν. Η συγκίνηση είναι μεγάλη και εκεί σημειώνεται η έναρξη για πολλά δημιουργικά πράγματα που προκύπτουν στη συνέχεια.

Η πορεία της περιλαμβάνει εμφανίσεις σε ιστορικές σκηνές όπως ο “Σταυρός του Νότου” και η “Αρχιτεκτονική”, ενώ στα 20 της χρόνια έγραψε το πρώτο της τραγούδι, «Σε ψάχνω ακόμα», που αναγνωρίστηκε από το κοινό για τη συναισθηματική του δύναμη.

Στα επόμενα χρόνια, η Αναΐς συνεργάστηκε με γνωστά ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής και εξερεύνησε νέους καλλιτεχνικούς δρόμους, κυκλοφορώντας το πρώτο της ξενόγλωσσο single, «I Miss Your Smile», και δουλεύοντας με διεθνείς παραγωγούς και μπάντες.

Το 2019 η Αναΐς μετακόμισε στη Γαλλία, όπου διεύρυνε τους ορίζοντές της σπουδάζοντας Μιούζικαλ και Επικοινωνία, ενώ συνεργάστηκε με την μπάντα Astrophonie και τον Γάλλο παραγωγό Julien Sens. Οι συναυλίες της στη Λιλ και το Παρίσι τη θεμελίωσαν ως μια ανερχόμενη παρουσία στη διεθνή μουσική σκηνή.

Σήμερα, επιστρέφει για να μοιραστεί με το ελληνικό κοινό στις Βρυξέλλες μια βραδιά αφιερωμένη στην κληρονομιά της Μαρινέλλας. Σας περιμένουμε να γίνετε μέρος αυτού του μουσικού ταξιδιού.»

Ημερομηνία: 27 Μαΐου 2025
Ώρα: 20:00

Art Base
 Rue des Sables 29, 1000 Bruxelles

Κρατήσεις: info2@art-base.be

The post Μια βραδιά αφιερωμένη στη Μαρινέλλα με την Αναΐς Βάθη στο Art Base appeared first on .

Το τρανζίστορ έπαιζε τ’ αμερικάνικα και εγώ άκουγα παιδάκι την κασέτα στο αυτοκίνητο του πατέρα. Εμφανίσθηκε μαυροντυμένη σε ελληνικές ταινίες να τραγούδα «άνοιξε πέτρα να κλειστώ» και άνοιξε η γη και βγήκαν οι νεκροί από τους τάφους με τη φωνή της. Με το «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα» η πρώτη συμμετοχή στη Γιουροβίζιον. Μια τεράστια 60χρονη πορεία στη μουσική, αγαπήθηκε ή εκτιμήθηκε από τους πάντες, με τραγούδια του Πλέσσα να ταυτίζονται μαζί της και να τα τραγουδούν επόμενες γενιές ως και σήμερα. Με σφρίγος να ανεβαίνει στα 86 της στη σκηνή του Ηρωδείου, τον υπέρτατο ίσως βωμό τέχνης της χώρας, ενώ η υγεία της την είχε προειδοποιήσει να μην το κάνει.

O καλλιτέχνης έχει δύο επιλογές: ή να σταματήσει τη δημιουργία και να αποσυρθεί ήσυχος, ώστε όλοι τον θυμούνται στις δόξες του ή να πεθάνει πάνω σ’ αυτό που κάνει. Και οι δύο επιλογές είναι σεβαστές και οι υπόλοιποι δεν έχουμε δικαίωμα να τις κρίνουμε. Και δεν έχουμε δικαίωμα να τις κρίνουμε γιατί κανένας καλλιτέχνης δεν έχει υπογράψει με κανέναν μας συμβόλαιο να μας διασκεδάζει με τη στάση του και το έργο του σε όλη του τη ζωή. Αν δεν θέλουμε λοιπόν να ακούσουμε τη Μαρινέλλα γιατί θεωρούμε ότι η φωνή της χάλασε, να μην πάμε να την ακούσουμε. Αλλά δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε την απόφασή της να μην αποσυρθεί σαν τη Χαρούλα Αλεξίου.
Γιατί υπάρχει και κάτι που ξεχνάμε: ο καλλιτέχνης δεν κάνει ό,τι κάνει μόνο για εσάς και για εμένα. Το κάνει κυρίως για τον εαυτό του. Είναι τόσο ταυτισμένος με τη δημιουργία και το έργο του, που κανείς δεν έχει δικαίωμα να του πει πότε θα σταματήσει. Ακόμα και αν ποιοτικά έχει εκπέσει, εφόσον εκφράζεται δημιουργώντας, το κάνει γιατί το έχει ανάγκη. Γούστο το και καπέλο του.

Και ας σεβαστούμε πάνω απ’ όλα το εξής: στα 86 χρόνια της, η Μαρινέλλα τραγουδά σε κόσμο στη σκηνή του Ηρωδείου. Στα 97 ο Γιάννης Βογιατζής ερμηνεύει στο «Σμύρνη μου αγαπημένη». Που και πως θα είμαστε εμείς στα 86 και στα 97 αλήθεια; Θα υπάρχουμε; Τι είδους δύναμη είναι αυτή που έχουν οι ξεχωριστοί αυτοί άνθρωποι ώστε να μπορούν να διαπραγματεύονται μέσα τους, να συμβιβάζονται και να αποδέχονται το ενδεχόμενο να βλάψουν ή και να χάσουν την υγεία τους κάνοντας αυτό που αγαπούν ως το τέλος; Πόσοι μας μπορούμε να κάνουμε το ίδιο;

Και έρχονται οι αυτοπροσδιοριζόμενοι δημοσιογράφοι του καναπέ και λοιποί σοσιαλμιντιακοί-ινσταγκραμο-τικτοκ-ινφλουενσερς και χθεσινοί της διπλανής πόρτας, να τρέξουν να προλάβουν, μη χάσουν να δείξουν το βίντεο με την κατάρρευση της Μαρινέλλας στη σκηνή. Ντοκουμέντο και για όσους το είδαν να συμβαίνει μπροστά τους. Και περίεργοι θα πατήσουν το κλικ να δούνε το βίντεο…πώς είναι άραγε να καταρρέει ένας θρύλος;

Και θυμήθηκα τον Έρικσεν, το Δανό ποδοσφαιριστή, πολύ νεότερο, στα 30 πόσο, που κατέρρευσε μέσα στο γήπεδο και οι συμπαίχτες του σχημάτισαν τοίχο από κορμιά για να μην γίνει αντικείμενο διαπόμπευσης. Άξιζε στον Έρικσεν να γίνει αντικείμενο «δημοσιογραφικής» προσωρινής λατρείας επειδή σωριάστηκε στο έδαφος και όχι επειδή θριάμβευσε με τις επιδόσεις του; Άξιζε στη Μαρινέλλα να τη δούμε να σωριάζεται για να κρίνουμε την επιλογή της να βγαίνει στη σκηνή στα 86 της; Πέφτουμε στην παγίδα: για τη κακή, κουτσομπολίστικη δημοσιογραφία δεν έχει σημασία τι κάνεις, ούτε γιατί θα τσιμπήσεις views. Σημασία έχει ποιος είσαι και εξ” αιτίας αυτού ότι θα τσιμπήσεις views.

Στην πραγματικότητα, ένας καλλιτέχνης που καταρρέει στα 86 του στη σκηνή του Ηρωδείου είναι σαν ένας πολεμιστής που τραυματίζεται στη μάχη. Αφήστε τους λοιπόν ήσυχους από τις κάμερες και αν θέλετε να χρησιμοποιήσετε τις πένες σας, καταθέστε το σεβασμό σας.

The post «Μην πυροβολείτε τον πιανίστα». Του Άρη Μπόττα appeared first on .