Η σκέψη της σημερινής συνέντευξης με την Μαρία συνδέεται άρρηκτα με τις γιορτές, βασίστηκε στην πολύχρωμη αφέλεια των έργων της. Η θετική ενέργεια που εκπέμπει η ίδια αντανακλάται με ευκολία στους καμβάδες οι οποίοι με την σειρά τους μας μεταφέρουν σε ένα κόσμο ονειρικό, χαμογελαστό. Κάπως έτσι θα θέλαμε να είναι και η επόμενη χρονιά: με χιούμορ, αισιόδοξη, να μας κοιτάει με μεγάλα εκφραστικά μάτια δίνοντας μας ελπίδα πως όλα θα πάνε καλύτερα.

Μαρία, καταφέρνεις πάντα και μας ταξιδεύεις με τα έργα σου σε ένα χαρούμενο πολύχρωμο και αισιόδοξο πλανήτη! Πως βίωσες το 2020, αυτή την ιδιαίτερη χρονιά, με τους πολλούς περιορισμούς, στην προσωπική και οικογενειακή σου ζωή;

Και σου “χα πει να μη μου κάνεις ανοιχτή ερώτηση για το 2020!! (γελάει). Να σου πω, δεν ξέρω αν φταίει το playlist του Σινάτρα με τα χριστουγεννιάτικα ή το τζάκι που” χει βάλει το Netflix να καίει όλη μέρα, αλλά συνειδητοποίησα, ότι τελικά στα 47 μου χρόνια έχω ζήσει και πιο δύσκολα πράγματα. Αναμφισβήτητα ήταν δύσκολη χρόνια. Μεγάλη σαπίλα! Αλλά δεν ήταν προσωπικά δύσκολη χρόνια για να βλέπω γύρω μου τους άλλους να χοροπηδάνε σε λιβάδια με παπαρούνες και να καταθλίβομαι. Ήταν δύσκολη για όλους!

Δόξα τον Θεό μέχρι εδώ ήμαστε όλοι καλά, νομίζω ότι το lockdown μας έδεσε, περάσαμε τέλεια, κάναμε παζλ μέχρι τελικής πτώσης, πήραμε 5 κιλά έκαστος, γελάσαμε. Δεν το λες και χάλια.

Καλλιτεχνική έμπνευση κόντρα στην πανδημία και τα άσχημα της. Πως λειτούργησε η εικαστικός Μαρία Παπανδρέου το 2020;

Δεν πτοούμαι εύκολα. Τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση έχω. Η ζωγραφική είναι η απόλυτη ισορροπία μου. Είναι μηχανισμός αυτοσυντήρησης. Εξού και τα έντονα χρώματα μάλλον. Έχω σκεφτεί επανειλημμένα ότι αν ήταν να πέσει μετεωρίτης στο κεφάλι μου και είχα deadline, δεν θα ταξίδευα. Θα έπαιρνα τα πινέλα μου και θα ζωγράφιζα όσο με παίρνει.

Αλήθεια, ποιες είναι οι σκέψεις που σε οδηγούν να βάλεις τις πρώτες πολύχρωμες πινελιές σε έναν καμβά;

Δεν έχω ιδέα! Εξαρτάται τι ονειρεύτηκα, τι εικόνες είδα την προηγούμενη μέρα, τι μέρα είναι, τι εποχή, τι ζω… Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν «το πάω». «Με πάει». Όταν ξεκινάω κάτι δεν έχω ιδέα τι θα” χει μέσα. Στήνεται μόνο του σιγά σιγά. Εννοείται ότι αν δεν το δω να παίρνει μορφή δεν ηρεμεί η ψυχή μου. Ξυπνάω στις 6 το πρωί κι ενώ κοιμούνται όλοι κάνω καφέ και ξεκινάω. Κάτι που μου ήρθε στις 11:30 την προηγούμενη κοιτώντας το και δεν είχα κουράγιο να κάνω εκείνη την ώρα. Περνάω και το κοιτάω 36 φορές την μέρα και συνεχίζω. Ξυπνάει κι ο γραφίστας μέσα μου κι αρχίζουν τα περί ισορροπίας πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά…τι κείμενο θα βάλω, θα βάλω κείμενο; κλπ. Είναι πολύ σημαντικό ότι δεν φοβάμαι το άσπρο χαρτί, καμβά. Με βλέπω μετρ αυτού. Δεν με φοβίζει. Δεν φοβάμαι ότι θα κάνω λάθος. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Με κάποιο τρόπο θα το φέρω εκεί που θέλω.

Πως θα χαρακτήριζες τα έργα σου; Πως σχετίζεται η έντονη παιδικότητα που αποπνέουν με το λειτούργημα της παιδαγωγού;

Τα αγαπάω τα παιδιά. Λατρεύω να δουλεύω μαζί τους. Όσο κουραστικά είναι, τόσο δίνουν με την ψυχή τους. Λατρεύω να συζητάω μαζί τους. Κάθε ηλικία έχει την ομορφιά της. Στο νηπιαγωγείο παίρνει το πάνω χέρι η μαμά και τα αγκαλιάζω, τα παρηγορώ…έχουν τις αγωνίες τους ακόμη και στα 5. Στα 12, τα εκτάκια που βλέπω φέτος είναι σχεδόν έφηβοι κι έχουν τα υπαρξιακά τους. Συζητάμε ώρες. Τα πάντα είναι θέμα για κονταρομαχία. Ακόμα κι ο Φραγκίσκος της Ασίζης που ίδρυσε τα πρώτα «asbl» της εποχής. Όλο αυτό που παίρνω, όλο όμως, -και είναι τεράστιο όλο αυτό που παίρνω απ” τα παιδιά-, βγαίνει στους πίνακες.

Δεν μ” ενδιαφέρει ο ρεαλισμός. Την ζωή την ζω, δεν με ενδιαφέρει να την κρεμάσω και στον τοίχο. Με συναρπάζει ο ενθουσιασμός των παιδιών! Πέντε λαμπάκια, ένα δέντρο και τρία μελομακάρονα και τα Χριστούγεννα γίνονται Ντίσνει-λαντ στα μάτια τους. Αυτό θέλω να βγαίνει και στους πίνακες. Το μαγικό.

Ποιες είναι οι επιρροές που έχεις στην Τέχνη σου και ποιοι είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές στα έργα σου;

Σίγουρα η folk art, η μεξικάνικη folk art, αλλά και οι απίστευτα ωραίες εικονογραφήσεις που υπάρχουν στα παραμύθια. Ειδικά στις γαλλικές εκδόσεις. Στην Ελλάδα έχει καλυτερέψει πολύ η κατάσταση αλλά τους Γάλλους δεν τους φτάνουμε. Η Julie de Terssac κάνει κάτι θεϊκές εικονογραφήσεις, η Gaëlle Boissonard επίσης…άπειροι είναι. Μπαίνεις στο Etsy και γεμίζουν τα μάτια σου ομορφιά.

Με ποιο τρόπο θα μπορούσες να απεικονίσεις σε ένα σου έργο την φετινή χρονιά; ποιοι θα ήταν οι πρωταγωνιστές και τι χρώματα θα χρησιμοποιούσες;

Αυτόν τον πίνακα τον έκανα το Απρίλιο μέσα στο lockdown εμπνευσμένη απ” τα μπαλκόνια που βλέπαμε στην Ιταλία. Γύρω-γύρω είναι γραμμένοι οι στίχοι του «Perfect day», του Lou Reed.

Η μεγάλη παύση στον πολιτισμό την χρονιά αυτή απέκλεισε την έκθεση των καλλιτεχνών στο ευρύ κοινό. Πόσο σημαντική είναι τελικά η επαφή με το φιλότεχνο κοινό; υπάρχουν τρόποι που μπορούν να υποκαταστήσουν την άμεση αυτή επαφή;

Προσωπικά όταν ετοιμάζω ένα πίνακα για κάποιον, μια παραγγελία, έχω απόλυτη ανάγκη να ξέρω ποιος είναι. Απ” την άλλη μεριά, οκτώ στις δέκα φορές όταν λαμβάνω κάποια παραγγελία λαμβάνω πάντα κι ένα ρεζουμέ της ζωής αυτού που το παραγγέλνει. Θεωρώ ότι αυτό που κάνω είναι πολύ προσωπικό. Αυτός που το παραγγέλνει ή το βλέπει και χαμογελάει το πρωί με τον καφέ του, έχει βρει κάτι σε μένα που του «μιλάει». Αυτό ισχύει για όλους τους απανταχού καλλιτέχνες. Αυτός που αγαπάει την δουλειά ενός καλλιτέχνη έχει ανάγκη να δει και την δουλειά του και τον ίδιο. Είτε είναι τραγουδιστής, ζωγράφος, ηθοποιός…

Πριν δύο χρόνια μου παρήγγειλε μια κυρία 3 πίνακες, όταν ειδωθήκαμε για να τους πάρει, την ρώτησα τι δουλειά κάνει. Μου είπε την ίδια με σένα, ψυχίατρος. Κι επειδή προφανώς είδε ότι την κοίταξα περίεργα μου είπε, το ίδιο κάνουμε, απαλύνουμε ψυχές κι οι δυο. Αυτό θέλει επαφή! Αυτό που φέτος δεν είχαμε.

Ποια είναι τα συναισθήματα στο τέλος αυτής της χρονιάς και ποιες οι σκέψεις σου για το 2021;

Οι σκέψεις μου; (γελάει) Το τραγούδι του Σαββόπουλου, «Τον Χειμώνα Ετούτο».

Τι είναι αυτό που σου έχει λείψει πιο πολύ στην διάρκεια αυτής της δύσκολης χρονιάς και τι θα αναζητήσεις πρώτο όταν με το καλό φύγουν μακριά από εμάς οι περιορισμοί και οι απαγορεύσεις;

Οι αγκαλιές! Τα ακουμπήματα, να αναπνέω, να βάζω κραγιόν και να το βλέπει κάποιος, να κόβω τα μαλλιά μου όταν θέλω, να δω τους δικούς μου, να φέρω την μαμά μου εδώ που λατρεύει να έρχεται, να πάρω αεροπλάνο χωρίς αγωνία, plf, καραντίνα και τεστ covid στο πήγαινε, στο γύρνα και στο αεροδρόμιο. Να δω τον γιο μου που είναι 16 να ξαναβγεί με τους κολλητούς του χωρίς μάσκα, να έρχονται να κοιμούνται πέντε μαζί εδώ και να τους ακούω να γελάνε μέχρι τις 4 το πρωί και να σηκώνομαι μισοκοιμισμένη να τους κοπανήσω. Όλα! Η ζωή! Θα τα ξανακάνω όλα. Να είμαστε όλοι γεροί μόνο!

 H Μαρία Παπανδρέου στο facebook και στο instagram

The post Μαρία Παπανδρέου: «Αν ήταν να πέσει μετεωρίτης στο κεφάλι μου… θα έπαιρνα τα πινέλα μου και θα ζωγράφιζα!» appeared first on .

Πρόσωπα κάθε ηλικίας συνομίλησαν με την ζωγράφο και με ένα ασυναίσθητο χαμόγελο πλησίαζαν τους πίνακες παρατηρώντας τις πάμπολλες μικρές πινελιές που συνθέτουν το κάθε σχήμα. Τα έντονα χρώματα και οι λεπτομέρειες δημιουργούν ένα φωτεινό και γαλήνιο σκηνικό στο οποίο θέλεις να μπεις μέσα.  Στην ερώτηση των παρευρισκομένων για την πηγή της έμπνευσής της, η ζωγράφος επανέλαβε ότι είναι η εσωτερική της ανάγκη να δημιουργήσει ένα «αντίδοτο στο γκρίζο».

Στα εγκαίνια της έκθεσης, ανάμεσα σε φίλους της ζωγράφου και άλλους φιλότεχνους, παραβρέθηκαν, η δημοτική σύμβουλος του Δήμου Woluwe-Saint-Pierre κυρία Μαρίνα Βαμβακά (συμπατριώτισσα της καλλιτέχνιδας, καθώς κατάγονται και οι δύο από την πόλη της Λάρισας) συνοδευόμενη από τον σύζυγό της κ. Κωνσταντίνο Βαμβακά και ο προϊστάμενος του Γραφείου Τύπου – Επικοινωνίας της Ελληνικής Πρεσβείας στο Βέλγιο και της  Μ.Ε.Α. της Ελλάδας στην Ε.Ε., κ. Παναγιώτης Αγραφιώτης. Η έκθεση θα διαρκέσει ως τις 14 Ιουνίου.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες από τα εγκαίνια της έκθεσης, εδώ.
Φωτογραφίες: Αλεξ. Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Εγκαίνια της έκθεσης της Μαρίας Παπανδρέου στο CliqueArt appeared first on .

Η Μαρία Παπανδρέου γεννήθηκε στην Λάρισα, σε μια καλλιτεχνική οικογένεια που της εμφύσησε από νωρίς το μικρόβιο. Το 1995 βρέθηκε για πρώτη φορά στο Βέλγιο, στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών, με το αρχικό πλάνο να μείνει για 9 μήνες. 22 χρόνια αργότερα όμως, η Μαρία Παπανδρέου είναι ακόμα εδώ, και έχοντας στις αποσκευές της ένα δημιουργικό παρελθόν, τόσο στις τέχνες (σαν graphic designer) όσο και στην διδασκαλία, η Μαρία χρησιμοποιεί τα πινέλα της, την φαντασία της, την ποίηση και το χρώμα για να δημιουργεί πίνακες αλλά και άλλες χειροποίητες δημιουργίες που απευθύνονται στην παιδικότητα που όλοι κρύβουν μέσα τους.

Δείτε την μικρή συνέντευξη που είχε δώσει η εικαστικός στην κάμερα του Newsville, με αφορμή την έκθεση της  στην γκαλερί Crea’City της Μονς (2015).
Δείτε εδώ  φωτογραφίες από το εικαστικό εργαστήρι της Μαρίας Παπανδρέου, στον πολυχώρο «Περίπλους» (Απρίλιος 2016).

Τρίτη 15 Μαΐου 2018
CliqueArt
Rue de l’Eglise 90, 1150 Woluwe-Saint-Pierre
Ώρα: 18.00 – 21.00

The post Έκθεση της Μαρίας Παπανδρέου στο CliqueArt appeared first on .

————————————————————————————————————-

Ο πολυχώρος Περίπλους σε συνεργασία με τo Λύκειο των Ελληνίδων Βρυξελλών παρουσιάζει την έκθεση ζωγραφικής της εικαστικού Μαρίας Παπανδρέου, με τίτλο «Τι χρώμα έχει η μουσική;» με τα εγκαίνια να πραγματοποιούνται το Σάββατο 9 Απριλίου 2016 από τις 13.00 μέχρι τις 17.00.

Η Μαρία Παπανδρέου και τα παιδιά του εικαστικού εργαστηρίου του ΛΕΒ εμπνέονται από το τρυφερό, μουσικό παραμύθι της Μαριβίτας Γραμματικάκη «Το μαγικό βιολί» και ζωγραφίζουν εικόνες και μελωδίες, κατασκευάζουν νότες και λουλούδια με πολλή πολλή φαντασία και χρώμα!

Την ημέρα των εγκαινίων, παράλληλα με την έκθεση, θα λειτουργήσει για τα παιδιά εργαστήριο κολάζ με την καθοδήγηση της εικαστικού Μαρίας Παπανδρέου.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως το Σάββατο 16 Απριλίου 2016, τις ώρες λειτουργίας του χώρου που την φιλοξενεί.

Αναψυκτικά, λιχουδιές και γλυκάκια θα υπάρχουν άφθονα για όλους τους επισκέπτες μας!

Είσοδος ελεύθερη.

Σάββατο 9 Απριλίου 2016

Périple ll Arts et Lettres Helléniques
115 rue Froissart, 1040 Brussels, Belgium

The post «Τι χρώμα έχει η μουσική;» – έκθεση ζωγραφικής της Μαρίας Παπανδρέου appeared first on .

Expo peintures Folk art et un tas de Bazars nés de l’univers pas très comme il faut de Papandreou Maria, licenciée en art visuels il y a un bail de Vakalo Art & Design College, elle même très bazartique et bouillonnante jamais tranquille, dans un endroit splendide rempli de créations des gens bizarres de toute l” Europe.

Bazarchic της Μαρίας Παπανδρέου στην Crea’ City
Έκθεση : Σάββατο 18 Απριλίου – Δευτέρα 18 Μαΐου 2015

Εγκαίνια : Σάββατο 18 Απριλίου
Ώρα: 19:00

Créa” City
Art Gallery
+32 474 66 47 73

Rue de Nimy, 34/0-1,
7000 Mons, Belgium

 

The post Η έκθεση ζωγραφικής Bazarchic της Μαρίας Παπανδρέου στην Crea” City appeared first on .