The post Από το «artnapping» στις λίγες δεκάδες ευρώ: γιατί οι κλέφτες στρέφονται στα έργα τέχνης appeared first on .

Η νωπογραφία του Tuymans L’Orphelin (Το ορφανό), ​είναι ένας επανασχεδιασμός ενός από τους πίνακές του από το 1990, ο οποίος χάθηκε. Το αρχικό έργο ήταν μια μικρή ελαιογραφία 32×34 εκ. βασισμένη στη φωτογραφία ενός κεφαλιού μιας κούκλας. Η νέα εγκατάσταση στο Λούβρο, η οποία αναδημιουργεί πιστά αυτό το έργο σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα βέβαια, ενσωματώνει επίσης στοιχεία από την έκθεση του Tuymans το 2022 στην γκαλερί David Zwirner στο Παρίσι. Αυτή η προηγούμενη έκθεση περιείχε αποσπασματικές εικόνες που λήφθηκαν από ένα βίντεο στο YouTube ενός Νεοζηλανδού ζωγράφου να καθαρίζει τα εργαλεία του.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Musée du Louvre (@museelouvre)

Tο L’Orphelin, που στεγάζεται σε μια οκταγωνική αίθουσα που συνδέει τις πτέρυγες Sully και Richelieu, είναι ο τίτλος της νέας σειράς του Λούβρου του Tuymans. Αποτελείται από τέσσερις τοιχογραφίες ύψους 4,5 μέτρων φτιαγμένες με θεατρική μπογιά. Αυτές οι τοιχογραφίες θα είναι προσβάσιμες στο κοινό από τις 22 Μαΐου 2024 έως τις 26 Μαΐου 2025, μετά την οποία θα ζωγραφιστούν και θα αντικατασταθούν με έργα από τη μόνιμη συλλογή του Λούβρου. Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

Το μουσείο έχει περιγράψει αυτό το έργο ως «μια εξαιρετική παρέμβαση» του Tuymans, δίνοντας έμφαση στην επιστροφή της ζωγραφικής εντός και στους τοίχους του Λούβρου. Η τοιχογραφία, που αποτελείται από τέσσερα πάνελ, θα βρίσκεται στη ροτόντα Valentin, κοντά στους Φλαμανδούς δασκάλους.

Ο Tuymans είναι γνωστός για την αντιμετώπιση ιστορικών θηριωδιών στο έργο του, όπως το Ολοκαύτωμα και την αποικιακή κληρονομιά του Βελγίου στην Αφρική. Το L’Orphelin κουβαλά επίσης τις δικές του βίαιες συνέπειες.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη προσωρινή τοιχογραφία του Tuymans. Έχει δημιουργήσει στο παρελθόν παρόμοια έργα για το MSK στη Γάνδη και στους δρόμους της Αμβέρσας, δείχνοντας την ικανότητά του να μεταμορφώνει δημόσιους και θεσμικούς χώρους με την τέχνη του που προκαλεί σκέψη.

The post Ο Luc Tuymans ζωγραφίζει τους τοίχους του Λούβρου με βάση ένα δικό του χαμένο έργο τέχνης appeared first on .

Πρόκειται για ένα μοναδικό, ιστορικό δρομολόγιο στην καρδιά του ελληνικού πολιτισμού. Έχοντας ένα μεγάλο πλούτο αρχαίας ιστορίας, η Ελλάδα, ωστόσο, δεν περιορίζεται στα ερείπια των αρχαίων ναών της. Από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της το 1821, η χειραφετημένη χώρα γνώρισε μια πολιτιστική αναβίωση και την ίδια χρονιά η Αφροδίτη του Μήλου προσφέρθηκε στο Λούβρο.

200 χρόνια αργότερα, το μουσείο αποτίνει φόρο τιμής στον ελληνικό πολιτισμό εκθέτοντας μια σημαντική συλλογή έργων και στοιχείων που επαναλαμβάνουν τους διπλωματικούς και καλλιτεχνικούς δεσμούς που ενώνουν τις δύο χώρες με την πάροδο του χρόνου, καθώς και τη μεταμόρφωση της προοπτικής των Ευρωπαίων που ξαναβρήκαν την Αρχαία Ελλάδα.

Στην αφίσα της έκθεσης είναι το έργο του Ιάκωβου Ρίζου, Στην Ταράτσα, ένα έργο του 1897 που ανήκει στη μόνιμη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης.

Ο Ιάκωβος Ρίζος σπούδασε ζωγραφική στο Παρίσι κοντά στον Alexandre Cabanel, καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών και ζωγράφο του Ναπολέοντα Γ΄. Μετά το τέλος των σπουδών του έμεινε και εργάστηκε στη γαλλική πρωτεύουσα, αναπτύσσοντας έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα. Έλαβε μέρος σε πολλά παρισινά σαλόνια, καθώς και στις Παγκόσμιες Εκθέσεις του 1878 και του 1900. Στη δεύτερη, μεταξύ των άλλων, παρουσίασε και την «Αθηναϊκή βραδιά», για την οποία τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο.

Για το ίδιο έργο τιμήθηκε με έπαινο στην Καλλιτεχνική Έκθεση των Αθηνών το 1899. Συμμετείχε επίσης στις Πανελλήνιες εκθέσεις του 1888 και 1889 στο Ζάππειο και στις εκθέσεις του «Παρνασσού» το 1901 και το 1902.

Ο Ιάκωβος Ρίζος, αν και υπήρξε φίλος του Ρενουάρ και θαυμαστής του Ντεγκά και ζούσε στο Παρίσι την εποχή που εκδηλώθηκε το ιμπρεσιονιστικό κίνημα, προτίμησε να ακολουθήσει τα διδάγματα του δασκάλου του και τη γαλλική ακαδημαϊκή παράδοση.

Στο έργο του κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι κομψές γυναικείες μορφές, που εικονίζονται σε αριστοκρατικά εσωτερικά και σε ευγενικές απασχολήσεις, στο πλαίσιο της αντίληψης της Μπελ Επόκ. Σε πιο περιορισμένη κλίμακα ασχολήθηκε με το τοπίο, υιοθετώντας τις ιμπρεσιονιστικές-υπαιθριστικές αντιλήψεις.

Το 2006, η Εθνική Πινακοθήκη είχε οργανώσει την έκθεση «Αθήνα-Παρίσι: Κολοσσοί της τέχνης στην Πινακοθήκη», που επίσης φώτιζε τις επιρροές που αντάλλαξαν στο Παρίσι οι Έλληνες εικαστικοί με Γάλλους συναδέλφους τους από το τέλος του 19ου αιώνα έως και το 1940, με κορυφαίους Γάλλους καλλιτέχνες όπως οι Πικάσο, Ματίς, Ντε Κίρικο, Μπονάρ, Ρενουάρ, Σεζάν και Έλληνες ομοτέχνους τους που είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν από κοντά τις ριζοσπαστικές και αλλεπάλληλες επαναστάσεις, ανατροπές και παλινδρομήσεις που λάβαιναν χώρα στο Παρίσι τα χρόνια πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Μεσοπόλεμο, αλλά και άλλους που σπούδασαν και έκαναν καριέρα στο Παρίσι όπως ο Θεόδωρος Ράλλης, που ανήκει στην ακαδημαϊκή σχολή του Οριενταλισμού, και ο Ιάκωβος Ρίζος που καλλιεργεί μια ζωγραφική της μεγαλοαστικής τάξης, έκφραση του πνεύματος της Belle époque, ενώ από την αρχή του 20ού αιώνα στο Παρίσι θα βρεθούν και ο Γαλάνης και ο Μαλέας. (πηγή: lifo.gr)

Χρήσιμες Πληροφορίες

PARIS – ATHÈNES
Naissance de la Grèce moderne 1675 ‐ 1919

Διάρκεια έκθεσης: 30 Σεπτεμβρίου 2021 – 7 Φεβρουαρίου 2022

Μουσείο του Λούβρου – Αίθουσα NAPOLÉON
Είσοδος (μουσείο και έκθεση): 17e
Εισιτήρια, εδώ. 

The post Παρίσι-Αθήνα: Μια έκθεση για τη γέννηση της σύγχρονης Ελλάδας στο μουσείο του Λούβρου appeared first on .

Η Laurence des Cars είναι η ιστορικός τέχνης, το όνομα της οποίας κάνει τον γύρο του κόσμου και θα συζητηθεί ευρέως από τους λάτρεις της τέχνης, καθώς διορίστηκε από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν ως επικεφαλής του Μουσείου του Λούβρου, του Μουσείου με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο που για πρώτη φορά στην ιστορία των 228 χρόνων του αναλαμβάνει μία γυναίκα το «τιμόνι» του.

Η Laurence des Cars, 54 ετών, πρόεδρος του Μουσείου Ορσέ από το 2017 και του Μουσείου Ορανζερί από το 2014, δήλωσε σε συνέντευξή της στη γαλλική France Inter πως η καρδιά της «χτύπησε πολύ δυνατά» όταν η υπουργός Πολιτισμού, Roselyne Bachelot, της ανακοίνωσε τα χαρμόσυνα νέα:

«Ήταν μια χαρούμενη και συναισθηματική στιγμή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το τηλεφώνημα». «Τέσσερα χρόνια στο Orsay μου έδωσαν αυτή την αυτοπεποίθηση, αυτή την τρελή ιδέα ότι θα μπορούσα να είμαι η επόμενη πρόεδρος του Λούβρου», δήλωσε σε συνομιλία της με την Guardian.

Congratulations to Laurence des Cars – the first woman President of the Louvre in 228 years. A magnificent accomplishment to add to her current role as president of both Musée d’Orsay and L’Orangerie in Paris.https://t.co/sDZKUSHGXl

— James JP Drake (@jamesjpdrake) May 27, 2021

Έχει εισπράξει επαίνους για την οργάνωση εκθέσεων σε συνεργασία με ονόματα κύρους στον κόσμο της Τέχνης όπως το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης. Η μεγάλη έκθεση του 2019 “Black Models: From Géricault to Matisse”, η οποία επικεντρώθηκε σε μαύρες φιγούρες που είχαν προηγουμένως παραβλεφθεί στη γαλλική τέχνη και διοργανώθηκε σε συνεργασία με την Wallach Art Gallery στη Νέα Υόρκη, θεωρείται ορόσημο της θητείας της. Τον Μάρτιο, το Μουσείο Ορσέ ήταν επίσης το πρώτο γαλλικό μουσείο που επέστρεψε εθελοντικά πίνακα που λεηλατήθηκε από τους Ναζί. Πιο συγκεκριμένα, το έργο του Gustav Klimt “Rosiers sous les arbres” είχε κλαπεί από τους Ναζί στη Βιέννη το 1938 και επιστράφηκε στην οικογένεια Εβραίων Stiasny στην οποία και ανήκε. Κατά τη διάρκεια της θητείας της τόσο στο Μουσείο Ορσέ όσο και στο Μουσείο Ορανζερί καταγράφηκαν επισκέψεις ρεκόρ το 2019. Κόρη δημοσιογράφου και συγγραφέα, και εγγονή του μυθιστοριογράφου Guy des Cars, η νέα πρόεδρος του Λούβρου είναι γνωστή για τη στήριξη της ανάγκης αποκατάστασης της τέχνης που λεηλατήθηκε από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, ενθαρρύνοντας εκθέσεις που απηχούν σύγχρονα θέματα και δημιουργούν προγράμματα προσέλκυσης των νέων. Για την προεδρία του Μουσείου υπήρχαν φυσικά και άλλοι αξιόλογοι υποψήφιοι ανάμεσά τους και ο μέχρι σήμερα επικεφαλής του Jean-Luc Martinez. Ωστόσο ο Martinez πρόσφατα δυσφημίστηκε δημόσια από κριτικούς που τον κατηγόρησαν ότι μετέτρεψε το μουσείο σε αυτό που ισχυρίστηκαν ότι ήταν «τουριστική παγίδα» που αφορούσε περισσότερο το Instagram παρά την τέχνη. Κατηγορήθηκε για το αυταρχικό του στιλ που αγνοούσε τις εισηγήσεις των επιμελητών του, ζημιώνοντας τελικά το κύρος και την αίγλη του Μουσείου συνάπτοντας συνεργασίες με μάρκες όπως το Uniqlo ή το Airbnb επιτρέποντας σε ένα ζευγάρι να περάσει μια νύχτα στο μουσείο ως μέρος μιας καμπάνιας μάρκετινγκ. Το Λούβρο επίσης μίσθωσε τον χώρο του στους Beyoncé και Jay-Z για το video clip τους “Apes ** t” και αλλά όπως και για τα γυρίσματα της σειράς του Netflix “Lupine”.

La présidente du Musée d’Orsay, Laurence des Cars, choisie pour diriger le Louvre. Cette historienne de l’art de 54 ans sera la première femme à prendre la tête du plus grand musée du monde https://t.co/enrs07rJXu

— Le Monde (@lemondefr) May 26, 2021

Η Laurence des Cars έχει ήδη μεγάλα σχέδια για την κατεύθυνση που θέλει να ακολουθήσει σε αυτό το νέο έργο που ανέλαβε αλλά όπως δήλωσε «αυτό που θέλω πρωτίστως να κάνω είναι να σκεφτώ τι θεωρούμε “παγκόσμιο μουσείο”. Αυτή είναι η ετικέτα που βάζουμε στο Λούβρο, λανθασμένα όπως συμβαίνει επειδή δεν είναι ακριβώς αυτό. Ο σκοπός του είναι να είναι καθολικός, και αυτό με ενδιαφέρει», δήλωσε στη France Inter.

Οι βασικοί της άξονες είναι η διεύρυνση πολιτιστικών συνεργασιών με σύγχρονους καλλιτέχνες, η επέκταση διεθνών συνεργασιών, ιδιαίτερα σε ευάλωτες ζώνες πολέμου και τοποθεσίες όπως το Σουδάν που υποφέρουν από λεηλασίες. Το Λούβρο πραγματοποιεί εδώ και καιρό αρχαιολογικές ανασκαφές σε όλο τον κόσμο και συνεργάζεται με τον Smithsonian για την ανοικοδόμηση του μουσείου στη Μοσούλη του Ιράκ, ενώ σκοπεύει να δημιουργήσει ένα άλλο τμήμα για το Βυζάντιο και τον ανατολικό χριστιανισμό, το οποίο όπως δηλώνει «έχει χαθεί» στο Λούβρο.

«Το Λούβρο μπορεί να είναι πλήρως σύγχρονο, μπορεί να ανοίξει στον κόσμο του σήμερα, και να μας αφηγείται το παρελθόν, δίνοντας σημασία στο παρόν μέσω της λαμπρότητας του παρελθόντος. Χρειαζόμαστε χρόνο, χρειαζόμαστε προοπτική, βγαίνουμε από μια αποσταθεροποιητική κρίση, ζούμε σε συναρπαστικούς αλλά περίπλοκους καιρούς … Είμαστε όλοι λίγο χαμένοι. Νομίζω ότι το Λούβρο έχει πολλά να πει και στους νέους, που θα βρίσκονται στο επίκεντρο των ανησυχιών μου ως πρόεδρος του Λούβρου».

Αυτή η ανάθεση της προεδρίας του Μουσείου του Λούβρου στην Laurence des Cars θεωρείται μια κίνηση μεγάλης και συμβολικής σημασίας. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου πολιτισμού της Γαλλίας, περίπου το 67% των εθνικών μουσείων της χώρας διευθύνεται από γυναίκες, σημειώνοντας αύξηση 27% από το 2019. Τον Μάρτιο, η Catherine Chevillot, διευθύντρια του Μουσείου Ροντέν στο Παρίσι, ανακηρύχθηκε πρόεδρος του Cité de l’architecture et du patrimoine, του μεγαλύτερου αρχιτεκτονικού μουσείου στον κόσμο, το Μουσείο Élysée διευθύνεται από την Tatyana Franck από το 2014, ενώ η Sophie Makariou είναι πρόεδρος του Μουσείου Guimet, του εθνικού μουσείου αφιερωμένου στην Τέχνη της Ασίας.

Πηγή: elculture.gr
Photos: @navridis / newsville.be

The post Laurence des Cars: Η πρώτη γυναίκα διευθύντρια στην ιστορία του Μουσείου του Λούβρου appeared first on .

Ο εμπειρογνώμονας σε έργα Καραβάτζιο Eric Turquin αποδίδει τη δημιουργία του μοναδικού αυτού έργου στον Ιταλό ζωγράφο, ωστόσο, ορισμένοι εμπειρογνώμονες μέχρι σήμερα, δεν έχουν πειστεί ότι πρόκειται για έναν γνήσιο Καραβάτζιο, παρά το γεγονός πως το στιλ του μεγάλου ζωγράφου είναι «παρών» στη ζωγραφική και τις λεπτομέρειες. Το έργο θα μπορούσε να πιάσει σε δημοπρασία τιμή που ξεπερνά τα 150 εκατομμύρια δολάρια σύμφωνα με τον πλειστηριαστή Marc Labarbe.

Ο πίνακας παρουσιάσθηκε στο κοινό το 2016, στη διάρκεια της έκθεσης «Γύρω από τον Καραβάτζιο» στην Πινακοθήκη της Μπρέρα στο Μιλάνο, ενώ στην ίδια έκθεση είχε και ένα αντίγραφό του της «Ιουδήθ», το οποίο σήμερα ανήκει στη συλλογή της τράπεζας Intesa Sanpaolo.

Ο Eric Turquin ήρθε σε αντιπαράθεση με την ιστορικό τέχνης Μίνα Γκρεγκόρι, η οποία υποστήριξε ότι δεν πρόκειται παρά για ένα πλαστό έργο, προϊόν του χρωστήρα ενός παραχαράκτη. Οι ειδικοί εξέταζαν το έργο, όπως λέει ο Turquin, επί 18 μήνες με τη βοήθεια υπερύθρων ακτίνων και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο πίνακας είναι αυθεντικός. Την αυθεντικότητά του πίνακα πιστοποιούν, κατά τον Turquin, τέσσερα έγγραφα: δύο επιστολές του 1607 προς τον δούκα της Μάντοβας, που περιγράφουν τον πίνακα, η διαθήκη του 1617 του εμπόρου τέχνης και ζωγράφου Λούις Φινσόν και ένας κατάλογος της περιουσίας του Άμπραχαμ Φινκ, συνεργάτη του Φινσόν, που καταρτίστηκε στην Αμβέρσα το 1619.

Το Μουσείο του Λούβρου αρνήθηκε να αγοράσει τον πίνακα, κάτι που έχει πολλές ερμηνείες και δεν αφορούν μόνο την αυθεντικότητα του πίνακα αλλά και το αν το κορυφαίο γαλλικό μουσείο θέλει να έχει στη συλλογή του άλλον ένα Καραβάτζιο ή διαθέτει αυτή την περίοδο το ποσό για την αγορά του.

Σύμφωνα με τον Eric Turquin, ο πίνακας αυτός είναι μία δεύτερη εκδοχή του έργου που φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Παλάτσο Μπαρμπερίνι στη Ρώμη. Στο τρομακτικό για το ρεαλισμό του έργο η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη, εχθρό των Ισραηλιτών στην Παλαιά Διαθήκη και το οποίο φιλοτεχνήθηκε το 1607. Αν ισχύει, θα ήταν η δεύτερη έκδοση αυτής του γνωστού πίνακα του Καραβάτζιο. Ο πρώτος πίνακας, χρονολογείται γύρω στο 1600. Η ανακάλυψη σημαίνει ότι τώρα θα υπάρχουν 68 πίνακες που αποδίδονται στον καλλιτέχνη, ο οποίος πέθανε το 1610 από δηλητηρίαση από τα χρώματα του.

Μία μόλις ημέρα πριν από τη δημοπρασία του, ο πίνακας αποσύρθηκε, αφού αποκτήθηκε από άγνωστο συλλέκτη με τις λεπτομέρειες της πώλησης και το ποσό να είναι επτασφράγιστα μυστικά και να καλύπτονται από όρους εμπιστευτικότητας. Έτσι η δημοπρασία ακυρώθηκε και το έργο καλύπτεται με πέπλο μυστηρίου. Μένει να δούμε αν θα εκτεθεί δημοσίως ως δάνειο σε κάποιο μουσείο, καθώς η συζήτηση γύρω από τη γνησιότητά του δε φαίνεται να τελειώνει γρήγορα.

—

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: ©Cabinet Turquin
Πηγή: elculture.gr

The post Καραβάτζιο: Από τη σοφίτα της Τουλούζης στον «πόλεμο» των ειδικών appeared first on .

Τέσσερα πλοία απέπλευσαν από το Rochefort της Γαλλίας με προορισμό το Saint-Louis της Σενεγάλης. Η φρεγάτα Meduse επικεφαλής του μικρού στόλου, ακολουθούμενη από το πολεμικό Loire, το μπρίκι Άργος και την κορβέτα Echo. Ο μελλοντικός κυβερνήτης επέβαινε στο Meduse, μαζί με την οικογένεια του. Σύνολο 400 άτομα, εκ των οποίων οι 160 το πλήρωμα.

Καπετάνιος του πλοίου, ο ευγενής  de Chaumareys, 53 ετών τότε, αλλά με μια σημαντική λεπτομέρεια: είχε σχεδόν 20 χρόνια μακριά απο τη θάλασσα!

Κατόπιν απόφασης του de Chaumareys αλλά και προτροπής του Schmaltz, ο οποίος βιαζόταν να φτάσει στην Σενεγάλη να αναλάβει καθήκοντα, η Μέδουσα έπλευσε πλησίον των ακτών της Αφρικής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ξεφύγει αρκετά από τα υπόλοιπα 3 πλοία, αλλά ταυτόχρονα να χάσει και την οπτική επαφή μαζί τους. Τα νερά στις περιοχές εκείνες δεν ήταν καλά χαρτογραφημένα, έτσι η Μέδουσα έπεσε σε ξέρα, κοντά στις ακτές που βρίσκεται σήμερα η Μαυριτανία.

Έγιναν κάποιες προσπάθειες να ελαφρύνει το πλοίο, μήπως ξεκολήσει, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Έτσι, οι επιβαίνοντες άρχισαν να φορτώνονται στις 6 σωστικές λέμβους που διέθετε το πλοίο. Αυτές, χώραγαν 250 άτομα, έτσι οι εναπομείναντες 147 (146 άνδρες και μια γυναίκα) έμειναν στο πλοίο. Έφτιαξαν τότε μια σχεδία με τη βοήθεια των μαραγκών του πλοίου και με μόνες προμήθειες ένα πακέτο μπισκότα –που καταναλώθηκαν την πρώτη μέρα, δυο φλασκιά νερό – που χύθηκαν πάνω σε έναν καυγά, και 6 φλασκιά κρασί.

Η κακοφτιαγμένη σχεδία θαλασσοδερνόταν για 13 μέρες. Οι επιζήσαντες βρέθηκαν τυχαία από το πλοίο Άργος, αφυδατωμένοι, στα όρια της παράνοιας και της λιμοκτονίας. Από τους 147, μόλις 15 ήταν οι επιζήσαντες. Οι υπόλοιποι είτε πέθαναν από την πείνα, είτε σε στιγμές απόγνωσης έπεσαν μόνοι τους στη θάλασσα είτε οι πιο αδύναμοι δολοφονήθηκαν. Σημειώθηκαν περιστατικά κανιβαλισμού πάνω στη σχεδία και το όλο περιστατικό δημιούργησε ντόρο στους κύκλους της γαλλικής μοναρχίας.

Ο νεαρός ζωγράφος Theodore Géricault εμπνεύστηκε από το τραγικό αυτό περιστατικό και το απαθανάτισε με τρομακτικό ρεαλισμό στον διάσημο πλέον πίνακα «Η σχεδία της Μέδουσας» που σήμερα εκτίθεται στο μουσείο του Λούβρου. Ο πίνακας έχει μεγάλες διαστάσεις (4,91×7,16) κάτι που καθιστά κάποιες από τις ανθρώπινες φιγούρες που αναπαριστούνται να δείχνουν σε πραγματικό μέγεθος.

Ο Géricault έκανε τρομερή μελέτη και προεργασία για το έργο. Συναντήθηκε με δύο από τους επιζώντες, τον Henri Savigny, χειρουργό στο επάγγελμα, και τον Alexandre Correard, μηχανικό. Οι διηγήσεις τους καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό το ύφος του πίνακα. Ο Géricault  επίσης έστησε το ατελιέ του κοντά στο νοσοκομείο Beaujon, έτσι ώστε να μπορεί να το επισκέπτεται συχνά. Ο λόγος που το έκανε ήταν για να μελετά τα νεκρά σώματα στο νεκροτομείο του νοσοκομείου, καθώς και τα ταλαιπωρημένα πρόσωπα των ασθενών, ούτως ώστε να είναι πιο πειστικές οι ζωγραφικές μορφές του. Οι δύο επιζήσαντες, καθώς και ο μαραγκός Lavillette τον βοήθησαν ώστε να φτιάξει ένα πιστό αντίγραφο της σχεδίας. 8 μήνες κλείστηκε στο ατελιέ του, με μόνη συντροφιά τον βοηθό του Louis-Alexis Jamar. Σχεδόν μοναστική ζωή, καθώς τίποτα δεν ήθελε να τον αποσπάσει από το έργο του. Για την αποτύπωση των μορφών στον πίνακα, χρησιμοποίησε γνωστούς και φίλους. Corréard, Savigny και Lavillette εμφανίζονται στον πίνακα (οι τρείς μορφές που βρίσκονται στην σκιά του καταρτιού), ο βοηθός του ο Jamar πόζαρε για την γυμνή νεκρή μορφή μπροστά που γλυστρά προς το νερό, ενώ για τη φιγούρα που βρίσκεται ξαπλωμένη μπρούμυτα με το ένα χέρι απλωμένο, πόζαρε ο Ευγένιος Ντελακρουά, φίλος του καλλιτέχνη. Η επιρροή μάλιστα που είχε στον Ντελακρουά ο πίνακας, αντικατοπτρίζεται εμφανώς σε ένα από τα δικά του κλασσικά έργα, την Σφαγή της Χίου.

Οι αναλύσεις για τον πίνακα, πάμπολλες. Ρεαλισμός; Αλληγορία; Το έργο αναπαριστά την στιγμή που οι επιζήσαντες της σχεδίας αντικρίζουν το Άργος… ή μήπως είναι η στιγμή που αυτό χάνεται από τα μάτια τους και εκείνοι προσπαθούν μάταια να του τραβήξουν την προσοχή; Η χρωματική παλέτα του πίνακα κυριαρχείται από ωχρούς τόνους, πολλά σκοτεινά σημεία και έντονη την παρουσία της ώχρας και του καφέ. Οι σκιάσεις φέρνουν στον νου τους πίνακες του Καραβάτζο.

Η ιστορία θα μπορούσε να τελειώνει εδώ, η συνέχεια όμως είναι εξίσου ενδιαφέρουσα.

Όλοι γνωρίζουμε το παιδικό τραγούδι «Ήταν ένα μικρό καράβι». Θα σκεφτόσασταν όμως οτι η ιστορία του τραγουδιού είναι ουσιαστικά η ιστορία της Μέδουσας, που μόλις πριν διαβάσατε;

Το τραγούδι είναι πασίγνωστο στην Ελλάδα, ωστόσο είναι γαλλικής προέλευσης. Και για τους Γάλλους είναι ομοίως ένα από τα πιο δημοφιλή παιδικά τραγούδια, και ο τίτλος του είναι «Il était un petit navire» (ίδιο, όπως και στα ελληνικά). Και οι στίχοι ωστόσο είναι σχεδόν επακριβώς μεταφρασμένοι από τα γαλλικά. Το «να δούμε ποιός θα φαγωθεί» δεν ακούγεται αθώο ούτως ή άλλως, αλλά γνωρίζοντας την πραγματική ιστορία πίσω απ’ αυτές τις φράσεις, είναι αν μη τι άλλω εντυπωσιακό πως μια μακάβρια ιστορία έχει γίνει στις μέρες μας παιδικό τραγουδάκι.

The post Η σχεδία της Μέδουσας, η ιστορία ενός διάσημου πίνακα appeared first on .

Η εποχή καλής θέλησης παρήλθε. Ήρθε η ώρα για μια πιο σκληρή προσέγγιση μιας και το ISIS δεν επιτίθεται μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στην ανθρώπινη κληρονομιά. Και σ’αυτό το θέμα η Γαλλία επιχειρεί να δείξει τον δρόμο.

Ο πρόεδρος του μουσείου του Λούβρου, Jean-Luc Martinez έχει εκπονήσει ένα πλάνο 50 σημείων υπέρ της προστασίας μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς σε όλο τον πλανήτη. Το σχέδιο εκπονήθηκε κατόπιν παραίνεσης του γάλλου προέδρου François Hollande κι ένα από τα σημεία-κλειδιά είναι η Γαλλία να αποτελέσει τόπο προστασίας όσων τεχνουργημάτων και αντικειμένων βρίσκονται υπό απειλή.

Στο πλαίσιο αυτό, θα δημιουργηθεί μια ευρωπαϊκή βάση δεδομένων με αντικείμενα που έχουν κλαπεί καθώς κι ένα Κέντρο παρακολούθησης που θα εποπτεύει όλες τις παράνομες αγοραπωλησίες έργων τέχνης. Ο Martinez πιστεύει πως σχεδόν το 20% της χρηματοδότησης του ISIS προκύπτει από τέτοιες παράνομες αγοραπωλησίες. Ελπίζει δε πως αυτό το σχέδιο θα υιοθετηθεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ή ακόμα κι από την UNESCO.

Άλλο σημείο του πλάνο περιλαμβάνει την χρηματοδότηση για την διάσωση και συντήρηση αρχαιοτήτων που έχουν υποστεί φθορές ή καταστροφές, καθώς και την εκπαίδευση στον τομέα της Αρχαιολογίας στο Ιράκ και την Συρία.
Σαν φόρος τιμής, ο Khaled Al-Assad, ο αρχαιολόγος της Παλμύρας που έχασε τη ζωή του από τα χέρια του ISIS, θα αποκτήσει ένα μνημείο στους κήπους Tuileries, στο Παρίσι.

Μπορεί βέβαια κάποιος να αναρωτηθεί αν μια τέτοια κίνηση οδεύει προς την σωστή κατεύθυνση και δεν αποτελεί απλά άλλη μια επίδειξη ελιτισμού της Γαλλίας. Ωστόσο, κινήσεις προς διαφορέτικη κατεύθυνση έχουν επιχειρηθεί στο παρελθόν. Ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα της 11^ης Σεπτεμβρίου στην Νέα Υόρκη, πλήθος μουσείων παγκοσμίως στράφηκαν στην ισλαμική τέχνη, με γνωστότερη ίσως της έκθεση Hajj στο Βρετανικό μουσείο, που έγινε το 2012.

Όμως για τους τρομοκράτες του ISIS δεν έχει καμία διαφορά αν κάποιος θαυμάζει ένα γλυπτό της αρχαιότητας ή έναν μεσαιωνικό μιναρέ. Μισούν κάθε έκφανση δημιουργικότητας και σκέψης, ακόμα κι αυτές που προέρχονται από την ισλαμική παράδοση. Στο Τιμπουκτού οι ισλαμιστές κατέστρεψαν βωμούς των Σούφι και μαυσωλεία μόνο και μόνο γιατί ήταν «ενάντια» στην δικιά τους ιδεά για το Ισλάμ.

Ο Πολιτισμός βρίσκεται υπό απειλή και χρειάζεται υπεράσπιση.

Πηγή: Guardian.com

The post Η Γαλλία δείχνει τον δρόμο για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς appeared first on .