Η απόφαση σημαίνει ότι ο 93χρονος θα εμφανιστεί ενώπιον ποινικού δικαστηρίου, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες που σχετίζονται με εγκλήματα πολέμου, όπως η παράνομη κράτηση και μεταφορά κρατουμένου, η στέρηση δίκαιης δίκης και η εξευτελιστική μεταχείριση.

Το ιστορικό της υπόθεσης Λουμούμπα
Ο Πατρίς Λουμούμπα, πρώτος πρωθυπουργός του Κονγκό μετά την ανεξαρτησία του από το Βέλγιο, δολοφονήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1961, σε μια περίοδο έντονης πολιτικής αστάθειας. Η εκτέλεσή του, με τη στήριξη φιλοβελγικών δυνάμεων, παραμένει μέχρι σήμερα σύμβολο αποικιοκρατικής αδικίας και αγώνα για ανεξαρτησία.

Η υπόθεση έχει απασχολήσει για δεκαετίες τη βελγική δικαιοσύνη και την ιστορική μνήμη της χώρας, με έρευνες να έχουν ήδη αναγνωρίσει «ηθική ευθύνη» του βελγικού κράτους για τον θάνατό του.

Αντιδράσεις και πολιτική σημασία
Η οικογένεια του Λουμούμπα υποδέχθηκε θετικά την απόφαση, χαρακτηρίζοντάς την σημαντικό βήμα προς την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, αν και επισημαίνει ότι η διαδικασία ενδέχεται να είναι μακρά.

Ο δικηγόρος της οικογένειας έκανε λόγο για «ιστορική» εξέλιξη, ενώ ο κατηγορούμενος δεν παρέστη στη διαδικασία και η νομική του ομάδα δεν προχώρησε σε σχόλια.

Η συγκεκριμένη υπόθεση αποτελεί την πιο πρόσφατη εξέλιξη σε μια πολυετή προσπάθεια διερεύνησης του ρόλου του Βελγίου στον θάνατο του Λουμούμπα, ο οποίος εξακολουθεί να αποτελεί ισχυρό σύμβολο του αντιαποικιακού αγώνα και της αφρικανικής ανεξαρτησίας.

Une affaire historique refait surface: un ancien diplomate belge jugé pour le rôle présumé dans la mort de Lumumba

Une décision judiciaire majeure à Bruxelles
Un tribunal bruxellois a décidé de renvoyer l’ancien diplomate belge Étienne Davignon devant la justice pour son rôle présumé dans les événements ayant conduit à l’assassinat de Patrice Lumumba en 1961.

Âgé de 93 ans, il devra comparaître devant un tribunal pénal et fait face à des accusations liées à des crimes de guerre, notamment la détention illégale, le transfert d’un prisonnier, le refus d’un procès équitable et des traitements dégradants.

Une affaire emblématique de l’histoire coloniale
Patrice Lumumba, premier Premier ministre du Congo après l’indépendance vis-à-vis de la Belgique, a été exécuté le 17 janvier 1961 dans un contexte de crise politique majeure. Sa mort est devenue un symbole durable des injustices coloniales et des luttes pour l’indépendance en Afrique.

Depuis plusieurs décennies, cette affaire alimente débats historiques et procédures judiciaires, la Belgique ayant déjà reconnu une responsabilité morale dans ces événements.

Réactions et portée symbolique
La famille de Lumumba a salué cette décision comme une avancée importante vers la vérité, tout en soulignant que le processus judiciaire pourrait encore prendre du temps.

L’avocat des proches a qualifié la décision d’« historique », tandis que l’accusé n’était pas présent à l’audience et que ses avocats n’ont pas souhaité réagir.

Cette affaire s’inscrit dans une démarche plus large visant à faire la lumière sur le rôle de la Belgique dans la mort de Lumumba, figure majeure de la lutte anticoloniale et de l’indépendance africaine.

The post Υπόθεση Λουμούμπα: στο εδώλιο πρώην διπλωμάτης για εγκλήματα της αποικιοκρατίας appeared first on .

Το Βέλγιο, μαζί με τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία, τη Σουηδία και τη Σλοβενία, εξέφρασαν την Πέμπτη ανησυχίες σχετικά με την επιδείνωση της ανθρωπιστικής κρίσης στο ανατολικό Κονγκό. Παρά την ειρηνευτική συμφωνία που υπογράφηκε στην Ουάσινγκτον, οι μάχες συνεχίζονται και η κατάσταση παραμένει «δραματική», δήλωσε η Lahbib, με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα, κυρίως στο γειτονικό Μπουρούντι.

Σύμφωνα με τη βελγίδα επίτροπο, η ανθρωπιστική βοήθεια ύψους 250 εκατομμυρίων ευρώ της ΕΕ είναι ανεπαρκής χωρίς πολιτική και διπλωματική λύση. Είπε ότι θα ζητήσει, ως εκ τούτου, πλήρη και απεριόριστη πρόσβαση των ανθρωπιστικών φορέων επί τόπου, εν αναμονή της σύναψης μιας πραγματικής ειρηνευτικής συμφωνίας.

«Το πιο επείγον ζήτημα σήμερα»

Ο Βέλγος υπουργός Εξωτερικών, Maxime Prévot, προέτρεψε την ΕΕ κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Συμβουλίου να υιοθετήσει μια πιο δυναμική στάση στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών της Αφρικής, όπου «άλλες δυνάμεις έχουν ήδη αναλάβει την πρωτοβουλία». Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ηγηθεί των συνομιλιών μεταξύ της ΛΔΚ και της Ρουάντα, ενώ το Κατάρ έχει οργανώσει συνομιλίες μεταξύ της ΛΔΚ και της υποστηριζόμενης από τη Ρουάντα ομάδας ανταρτών M23. Χωρίς να υπονομεύσει αυτές τις ειρηνευτικές διαδικασίες, η Ευρώπη πρέπει να εντείνει την ανθρωπιστική της δέσμευση, δήλωσε ο Prévot, αποκαλώντας το «το πιο επείγον ζήτημα σήμερα».

Για το Βέλγιο, η επαναλειτουργία του αεροδρομίου της Γκόμα, το οποίο βρίσκεται υπό τον έλεγχο των ανταρτών της M23, είναι απαραίτητη, όπως και η αποκατάσταση των εσωτερικών διαδρόμων για να επιτραπεί η μεταφορά προμηθειών βοήθειας. Παράλληλα με μια ισχυρή ανθρωπιστική αντίδραση, η ΕΕ πρέπει επίσης να έχει στο τραπέζι και άλλες επιλογές σε περίπτωση που η κατάσταση επιδεινωθεί περαιτέρω. Οι κυρώσεις δεν έχουν αποκλειστεί και οι Ηνωμένες Πολιτείες τις εξετάζουν επίσης, αν και ο Prévot τόνισε ότι η κατάσταση δεν έχει φτάσει ακόμη σε αυτό το σημείο.

Κρίσιμες πρώτες ύλες

Ο Prévot επανέλαβε επίσης την ανάγκη αναβίωσης του μνημονίου συνεννόησης για τις κρίσιμες πρώτες ύλες μεταξύ της ΕΕ και του Κονγκό, σημειώνοντας ότι η πρόσβαση σε ορυκτά είναι ένας από τους παράγοντες που προκαλούν εντάσεις μεταξύ Κινσάσα και Κιγκάλι. Η συμφωνία έχει ανασταλεί επί του παρόντος εν αναμονή της εφαρμογής ξεχωριστού μνημονίου της ΕΕ με τη Ρουάντα, ωστόσο «πρέπει να αποφύγουμε τη σύνδεση των δύο», δήλωσε ο βέλγος υπουργός.

Η κατάσταση στην περιοχή έχει ελάχιστα βελτιωθεί από την ειρηνευτική συμφωνία που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ τον Δεκέμβριο. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, η ομάδα M23 που υποστηρίχθηκε από τη Ρουάντα αποσύρθηκε από τη στρατηγικής σημασίας πόλη Ουβίρα του Κονγκό κατόπιν αιτήματος των ΗΠΑ. Ωστόσο, οι σφοδρές μάχες συνεχίζονται στα περίχωρα της Ουβίρα, αναφέρει το Reuters, με την M23 και την κυβέρνηση του Κονγκό να ανταλλάσσουν κατηγορίες για λεηλασίες εντός της πόλης. Η ομάδα ανταρτών συνεχίζει επίσης να ελέγχει μεγαλύτερη περιοχή στη ΛΔΚ από οποιαδήποτε προηγούμενη στιγμή.

The post Η βελγίδα Επίτροπος, Hadja Lahbib, σχεδιάζει ανθρωπιστική αποστολή σε Κονγκό, Ρουάντα και Μπουρούντι appeared first on .

Το άγαλμα του έφιππου Λεοπόλδου Α” στο Drie Gapers της Οστάνδης προκαλεί διαμάχη λόγω της σύνδεσής του με την αποικιακή ιστορία του Βελγίου. Αν και ο Λεοπόλδος Α” δεν ενεπλάκη στο Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό, ήταν ο γιος του Λεοπόλδος Β” που το κυβέρνησε και το άγαλμα θεωρείται σύμβολο του πόνου που προκλήθηκε εκείνη την εποχή. Εκατομμύρια άνθρωποι στο Κονγκό υπέστησαν της θηριωδίες του βέλγου μονάρχη, ο οποίος εφάρμοζε απάνθρωπες πρακτικές όπως το κόψιμο των χεριών. Ακτιβιστές βανδάλισαν το άγαλμα για να διαμαρτυρηθούν και να τονίσουν τον αντίκτυπο των αποικιακών ενεργειών του Βελγίου.

Πώς αντιμετωπίζει η Οστάνδη τη διαμάχη γύρω από το άγαλμα του Λεοπόλδου και την αποικιακή κληρονομιά;

Το 2019, η πόλη της Οστάνδης αποφάσισε να κρατήσει το άγαλμα του Λεοπόλδου Α”, αλλά το έβαλε σε ένα νέο πλαίσιο για να αντιμετωπίσει τη διαμάχη γύρω από αυτό. Αντί να απομακρυνθεί το άγαλμα, οι αξιωματούχοι της πόλης πρόσθεσαν πληροφορίες για να βοηθήσουν τους επισκέπτες να μάθουν για το αποικιακό παρελθόν του Βελγίου και τον πόνο που προκάλεσε. Ο στόχος ήταν να ενθαρρύνει τις συζητήσεις για αυτή τη δύσκολη σελίδα της ιστορίας του, διατηρώντας το άγαλμα ως μέρος της ιστορίας αυτής. Μια επιλογή που έγινε μέρος μιας ευρύτερης συζήτησης σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των μνημείων που σχετίζονται με σκληρές ιστορίες, με την μερίδα του κόσμου πάντα διχασμένη: ορισμένοι ζητούν την απομάκρυνσή τους (των μνημείων), ενώ άλλοι πιστεύουν ότι πρέπει να μένουν και να ευαισθητοποιούν και να ενημερώνουν.

Το 2023, η Οστάνδη ξεκίνησε ένα έργο για την αποικιοκρατία, που επέλεξε ο επιμελητής Pieter Boons. Το νικητήριο σχέδιο είναι του Βρετανού καλλιτέχνη Hew Locke και περιλαμβάνει πέντε ιστούς με σύμβολα που συνδέονται με την αποικιακή ιστορία. Παραδείγματα είναι μια σφιγμένη γροθιά για τα εργοστάσια καουτσούκ που σχετίζονται με την εκμετάλλευση των πόρων του Κονγκό. Οι αξιωματούχοι της πόλης και οι ντόπιοι επέλεξαν το σχέδιο και το έργο εκτιμάται ότι θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2025.

The post Διαμάχη για το άγαλμα του Λεοπόλδου στην Οστάνδη appeared first on .

Το άγαλμα, που βρίσκεται στην Place du Trône, θα μπορούσε να επαναχρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθεί ένα νέο μνημείο στη μνήμη των θυμάτων της βίαιης κατοχής του Βελγίου, όπως αναφέρουν βελγικά μέσα.

«Αυτό το μνημείο είναι από τα πιο αμφιλεγόμενα», είπε η Georgine Dibua Mbombo, η οποία είναι μέλος της Επιτροπής των Βρυξελλών για την Απο-αποικιοποίηση του Αστικού Χώρου, ενώ εργάζεται για τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Bakushinta.

«Όταν πρόκειται για χυτοσίδηρο, καταλαβαίνω ότι υπάρχει μια απροθυμία, αλλά στη Φλάνδρα, τα μνημεία έχουν αφαιρεθεί».

Ενώ οι εκκλήσεις για απομάκρυνση τέτοιων αγαλμάτων δεν είναι κάτι καινούριο και πράγματι το Βέλγιο έχει ήδη λάβει μέτρα για να μειώσει την παρουσία του βασιλιά Λεοπόλδου Β” στη δημόσια σφαίρα μετονομάζοντας βασικές υποδομές, άλλοι αντιτίθενται στην ιδέα να λιώσει το άγαλμα του τέως μονάρχη.

«Οι άνθρωποι που θέλουν να λιώσουν το άγαλμα του Λεοπόλδου Β” που έφτιαξε ο Thomas Vinçotte είναι πρώτα ακτιβιστές και μετά ειδικοί ή ιστορικοί. Η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί⁠ – πρέπει να εννοιολογηθεί, πρέπει να εξηγηθεί, πρέπει να διδαχθεί», δηλώνει η Alexia Bertrand, επικεφαλής της ομάδας MR στο κοινοβούλιο της Περιφέρειας των Βρυξελλών.

«Αυτά εδώ είναι απομεινάρια του παρελθόντος. Βρίσκονται στη σφαίρα της ιστορίας και της κληρονομιάς μας, δεν τα δοξάζουμε. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: πόσο μακριά πάμε; Να πετάξουμε τους πίνακες μιας ολόκληρης σειράς καλλιτεχνών; Τι κάνουμε με τον Καρλομάγνο, που έσφαξε τους Σάξονες;».

Η Bertrand προσθέτει ακόμα ότι το λιώσιμο του αγάλματος δεν είναι η απάντηση, υποστηρίζοντας ότι μια ιδέα θα ήταν να τοποθετηθούν κωδικοί QR στα αγάλματα, ώστε να ανακατευθύνουν τους επισκέπτες σε περισσότερες πληροφορίες για το αποικιακό παρελθόν του Βελγίου.

Ο Thomas Dermine, Ομοσπονδιακός Υπουργός Εξωτερικών για την Ανάκαμψη και τις Στρατηγικές Επενδύσεις, συμφώνησε ότι το λιώσιμο του αγάλματος δεν είναι ο καλύτερος τρόπος δράσης.

«Το να λιώσεις ένα άγαλμα είναι σαν να κρύβεις το κεφάλι σου στην άμμο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Dermine.

«Είναι σαν να αρνούμαστε ότι υπήρξε αυτό το παρελθόν και ως εκ τούτου χάνεται η ευκαιρία να το αναδιαμορφώσουμε για τις νεότερες γενιές και να εξηγήσουμε τα λάθη του παρελθόντος για να αποτραπεί η επανάληψη τους».

Το Βέλγιο προσπαθεί να εξιλεωθεί για τις φρικαλεότητες του Κονγκό

Η συζήτηση για το άγαλμα γίνεται, εν μέρει, ως αποτέλεσμα μιας πρόσφατης, ευρύτερης ενδοσκόπησης στην οποία έχει εμπλακεί η χώρα σχετικά με το αποικιακό παρελθόν της.

Το βελγικό κοινοβούλιο σχημάτισε μια Επιτροπή του Κονγκό για να συμβουλεύσει την κυβέρνηση σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της κληρονομιάς, και η πρώτη έκθεσή της -έκτασης 689 σελίδων- παραδόθηκε τον Οκτώβριο του περασμένου έτους.

Η εν λόγω έκθεση πρόκειται να χρησιμεύσει ως αφετηρία για το έργο της επιτροπής, η οποία μέχρι στιγμής περιλαμβάνει μη δεσμευτικές προτάσεις για κυβερνητικές ενέργειες που κυμαίνονται από αποζημιώσεις σε απογόνους Κονγκολέζων που έζησαν υπό τη βάναυση διακυβέρνηση του βασιλιά Λεοπόλδου Β” έως επίσημη απολογία από το βέλγικο κράτος για τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στο Κονγκό.

Τα συμπεράσματα και οι συστάσεις αυτής της έκθεσης θα συζητηθούν και θα ψηφιστούν έως τις 22 Ιουλίου 2022.

The post Οι Βρυξέλλες εξετάζουν το ενδεχόμενο να λιώσουν το άγαλμα του Λεοπόλδου Β” appeared first on .

Το περιστατικό μπορεί να φαίνεται ασήμαντο. Κι όμως είναι αποκαλυπτικό. Σε ένα μάθημα του 4ου έτους αφιερωμένο στη δυναστεία, κάθε μαθητής είχε το καθήκον να κάνει μια παρουσίαση για ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας. Για να τα βοηθήσει, ο δάσκαλος παρέχει στα παιδιά ένα σύντομο εισαγωγικό κείμενο με θέμα «Ο Λεοπόλδος Β” και το Κονγκό». Σε αυτό το κείμενο, που υποβάλλεται σε παιδιά ηλικίας 9-10 ετών, μπορούμε να διαβάσουμε ειδικότερα: «Ο Λεοπόλδος στέλνει (στο Κονγκό) Βέλγους αξιωματικούς να φυγαδεύσουν τους Άραβες που πουλούσαν Αφρικανούς ως σκλάβους». Ή αλλού: «Οι Βέλγοι παρέμειναν στο Κονγκό μέχρι το 1960. Άλλοι βοηθούν τους Αφρικανούς να αναπτυχθούν και τους σέβονται, άλλοι τους περιφρονούν και τους θεωρούν κατώτερους».

«Αποικιακή προπαγάνδα»

Πρόκειται, με απλά λόγια, για την τυπική παλιά συνταγή της αποικιακής προπαγάνδας. Οι δάσκαλοι από την πλευρά τους δεν εντρυφούν στο ζήτημα, αλλά όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, αυτό είναι το τελευταίο πρόβλημα. Το υλικό εξάλλου παρέχεται από σχετικούς ιστοτόπους, που όπως αποδεικνύεται έχουν περιεχόμενο… περασμένων δεκαετιών.

Η διδασκαλία της ιστορίας του βελγικού αποικισμού δεν είναι ακόμη υποχρεωτική στα σχολεία της Βαλλονίας – Βρυξελλών. «Μερικοί δάσκαλοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα, αλλά δεν έχουν είτε την σχετική κατάρτιση ή δεν διαθέτουν τα εργαλεία για να το κάνουν. Δεν κατακρίνω τους δασκάλους. Αυτό το παράδειγμα δείχνει πόσο μακριά είμαστε και πόση δουλειά πρέπει να γίνει», σχολιάζει ο Romain Landmeters, διδακτορικός φοιτητής ιστορίας του FNRS και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Saint-Louis. Ειδικός στην ιστορία του βελγικού αποικισμού, παρενέβη ως ειδικός στη διαπανεπιστημιακή ομάδα εργασίας « Passé colonial de la Belgique ». Η τελευταία παρουσίασε πρόσφατα τα συμπεράσματα και τις συστάσεις της, όπως και η Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή του Κονγκό, αρμόδια για την εξέταση του ρόλου του Βελγίου στο Κονγκό, τη Ρουάντα και το Μπουρούντι κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, επαναφέροντας το θέμα της μετάδοσης αυτής της περιόδου της ιστορίας.

«Ως εκ τούτου, πολλοί δάσκαλοι προτιμούν να ασχολούνται με την ιστορία του αποικισμού άλλων χωρών κι όχι του Βελγίου. «Δεν έχουμε επίσημο νούμερο», προσθέτει ο Julien Truddaïu, ειδικός σε θέματα μετα-αποικιοκρατίας και συντονιστής του κινήματος PAC (Agir par la Culture), «…αλλά συνειδητοποιούμε σύμφωνα με τις μικρές έρευνες που κάναμε ότι το θέμα περνά πολύ συχνά στην άκρη και τελικά πολλοί μαθητές δεν μελετούν τον βελγικό αποικισμό στο σχολείο. Αυτή είναι μια τεράστια έλλειψη, που έχει εντοπιστεί εδώ και καιρό».

Η Υπουργός Παιδείας της Ομοσπονδίας Βαλλονίας-Βρυξελλών είναι πλήρως αφοσιωμένη σε μια συνολική αναθεώρηση των προτύπων για τη διδασκαλία του βελγικού αποικισμού και είναι αισιόδοξη για το θέμα. Αυτή η δέσμευση ορίζεται στη δήλωση κοινοτικής πολιτικής 2019-2024. Όμως, όσον αφορά την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η αναθεώρηση των σημείων αναφοράς δεν είναι προς το παρόν στην ατζέντα. Το υπουργικό συμβούλιο της υπουργού Caroline Désir (PS) το επιβεβαιώνει. Αυτό είναι θεμελιώδες, επιμένει ο Romain Landmeters, επειδή στις μεγαλύτερες τάξεις, οι νέοι έχουν φτάσει στην ωριμότητα που απαιτείται για να μπορέσουν να ακουμπήσουν αυτό το θέμα.

Καθυστερήσεις μετά τις πολιτικές συζητήσεις

Από την άλλη πλευρά, επί του παρόντος διορθώνεται ένα άλλο σύστημα αναφοράς που αφορά τη διδασκαλία της αποικιακής ιστορίας: το σύστημα αναφοράς των ανθρωπιστικών επιστημών (ιστορία, γεωγραφία, οικονομία, κοινωνικές επιστήμες), η αναθεώρηση του οποίου ξεκίνησε από την προηγούμενη νομοθετική περίοδο. Εδώ, αφορά το σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος, από την 1η δημοτικού έως την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει παρουσιαστεί δύο φορές στην κυβέρνηση, χωρίς όμως να έχει ακόμη επικυρωθεί. «Η πλειονότητα μπλοκάρει σε έναν ορισμένο αριθμό σημείων, τα οποία δεν συνδέονται με το αποικιακό ζήτημα, αλλά με άλλα θέματα, ιδίως τη θέση του φύλου ή της οικολογίας σε αυτό το πλαίσιο αναφοράς, τα οποία επομένως θα πρέπει να επανεξεταστούν», επισημαίνει ο Kalvin Soiresse (Ecolo), μέλος του Κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας Βαλλονίας-Βρυξελλών. Αυτό επιβεβαιώνεται από το υπουργικό συμβούλιο της υπουργού Caroline Désir, η οποία βεβαιώνει ότι για το αποικιακό ζήτημα, δεν υπάρχει πλέον καμία συζήτηση σήμερα. Έτσι, περιεχόμενο που σχετίζεται με την ιστορία του αποικισμού θα προσφέρεται σε μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από το 2027.

Το θέμα προφανώς και παραμένει ευαίσθητο. Ως εμπειρογνώμονας, ο Romain Landmeters διευκρινίζει: «Οι συνάδελφοί μου ειδικοί και εγώ πρέπει να παλέψουμε ώστε να μπουν τα βασικά στοιχεία της ιστορίας του βελγικού αποικισμού στο σχολείο». Σύμφωνα με τους ειδικούς, σε γενικές γραμμές, το σύνολο των προτάσεων παρουσιάζει μια καθαρά γραμμική και τελολογική θεώρηση της ιστορίας, χωρίς κριτική οπτική. Για να μην αναφέρουμε το πολύ ευρωπαϊκοκεντρικό όραμα της πειθαρχίας. Η υπουργός θέλει να το δουλέψει. Μένει να δούμε πώς θα μεταφραστούν στην πράξη όλα αυτά.

Και μέχρι το 2027;

Έξι χρόνια είναι πολλά. Εν τω μεταξύ, «πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή άλλες ταχύτερες δράσεις και έργα», εξηγεί η Caroline Désir. Πολλοί δάσκαλοι ήδη ασχολούνται με αυτήν την περίοδο της ιστορίας, λέει. Τα εργαλεία υπάρχουν, αλλά είναι ελάχιστα γνωστά και πρέπει να εκτιμώνται και να αναπτύσσονται.

Φωτογραφίες: Newsville.be

The post Η διδασκαλία της αποικιακής ιστορίας του Βελγίου: στις καλένδες μέχρι το…2027 appeared first on .

«Εμείς, τα τέκνα του Λουμούμπα και σύσσωμη η οικογένεια Λουμούμπα, ζητάμε την επιστροφή των λειψάνων του Πατρίς Εμερί Λουμούμπα στο έδαφος των προγόνων του», γράφει στην επιστολή της η Τζουλιάνα Λουμούμπα, την οποία δημοσίευσε το γαλλικό πρακτορείο τύπου AFP την Τρίτη.

Με τον όρο «λείψανα», η Τζουλιάνα Λουμούμπα αναφέρεται πιθανώς στα δόντια του πατέρα της και σε πολλά οστά των δαχτύλων, τα οποία είναι στην κατοχή του πρώην αρχηγού της Αστυνομίας του Βελγίου, Gérard Soete, ο οποίος έχει παραδεχτεί ότι βοήθησε στη δολοφονία του Λουμούμπα το 1961.

Η Τζουλιάνα Λουμούμπα έστειλε την επιστολή στον Φίλιππο του Βελγίου στις 30 Ιουνίου του τρέχοντος έτους, που είναι η Ημέρα Ανεξαρτησίας του Κονγκό. Περιγράφει τον πατέρα της ως έναν «άταφο ήρωα». Με την επιστολή της, ελπίζει για την επιστροφή των τελευταίων λειψάνων του πατέρα της.

Ο Soete, γεννημένος στο Pittem της Φλάνδρας, ήταν μέλος της Αστυνομικής δύναμης που δραστηριοποιήθηκε στο Κονγκό μεταξύ 1946 και 1972. Το Κονγκό κέρδισε την ανεξαρτησία του τον Ιούνιο του 1960, οπότε και ο Πατρίς Λουμούμπα έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας.

Τον Σεπτέμβριο του 1960, ο Joseph-Désiré Mobutu οργάνωσε πραξικόπημα, μετά την κρίση του Κονγκό με επικεφαλής αυτονομιστές που έδρευαν στην πλούσια σε πόρους επαρχία Katanga. Τον Ιανουάριο του 1961, ο Λουμούμπα και δύο από τους συνεργάτες του εκτελέστηκαν στην Katanga, παρουσία Βέλγων αξιωματικών.

Ο Soete παραδέχθηκε το 2000 ότι βοήθησε στη καταστροφή του σώματος του τέως κονγκολέζου πρωθυπουργού μετά την εκτέλεση, διαδικασία κατά την οποία χρησιμοποιήθηκε οξύ. Εκείνη τη στιγμή, ο Soete πήρε πολλά από τα οστά δάχτυλων αλλά και αρκετά δόντια του Λουμούμπα, ένα εκ των οποίων χρυσό, και το οποίο ο ίδιος ο Soete θεωρούσε ως  «κυνηγετικό τρόπαιο».

Μια βελγική κοινοβουλευτική έρευνα που διενεργήθηκε το 2001 έκρινε ότι αρκετοί Βέλγοι αξιωματούχοι ήταν ηθικά υπεύθυνοι για το θάνατο του Λουμούμπα0. Η βελγική κυβέρνηση ζήτησε δημοσίως συγγνώμη για τη δολοφονία το 2002.

Ο Soete δεν διώχθηκε ποτέ, και έτσι τα λείψανα του Λουμούμπα παρέμειναν στην κατοχή του μέχρι το θάνατό του το 2000. Το 2016, η κόρη του Soete, Godelieve Soete, έδειξε ένα από τα δόντια του Λουμούμπα κατά τη διάρκεια συνέντευξης της στην Humo.

Αυτό το περιστατικό είχε ως αποτέλεσμα, αμέσως μετά τη συνέντευξη, να διαταχθεί έρευνα στο σπίτι της Godelieve Soete. Τότε τα λείψανα του Λουμούμπα που βρέθηκαν μεταφέρθηκαν στο Δικαστικό Μέγαρο των Βρυξελλών.

The post Η κόρη του Πατρίς Λουμούμπα ζητά από τον Φίλιππο του Βελγίου την επιστροφή των λειψάνων του πατέρα της appeared first on .

À l’occasion du 60e anniversaire de l’indépendance du #Congo, célébré mardi, la Première ministre Sophie Wilmès a inauguré une plaque commémorative à l’entrée de la maison communale d’#Ixelles à l’invitation du bourgmestre de la commune, Christos Doulkeridis. pic.twitter.com/j8P6KhFcLt

— Infos Bruxelles (@Bruxelles_City) June 30, 2020

Στην τελετή των αποκαλυπτηρίων ήταν επίσης ο Δήμαρχος του Ixelles, Χρήστος Δουλκερίδης (Πράσινοι), ο Υπουργός-Πρόεδρος των Βρυξελλών, Rudi Vervoort  (Σοσιαλιστές), καθώς και εκπρόσωποι από τον εμπορικό, καλλιτεχνικό και πολιτικό τομέα. Ο κ. Δουλκερίδης τόνισε ότι η ιδέα πίσω από την τιμητική πλακέτα είναι να επιβεβαιωθεί μια για πάντα η κοινή ιστορία και ο πλούτος που έφερε το Κονγκό στο Ixelles. Στην τελετή συμμετείχαν επίσης ορισμένα εξέχοντα μέλη της κοινότητας του Κονγκό στο Βέλγιο. Στην πινακίδα αναγράφονται οι πρώτες τέσσερις στροφές του ύμνου εις την Ελευθερία του Κονγκό, το «Indépendance Cha Cha» και η ημερομηνία κατά την οποία η χώρα έγινε ανεξάρτητη από το Βέλγιο, η 30η Ιουνίου 1960.

Extrait du discours de @doulkeridis à l’occasion des 60 ans de l’Indépendance du #CONGO60. Le moment est venu de porter un nouveau regard sur les relations entre le Congo et la Belgique #lookatMatonge pic.twitter.com/qCtl3YzyUi

— AlineLacroix (@AlineLXL) June 30, 2020

Στην ομιλία της, η πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι η αναγνώριση των δεινών του λαού του Κονγκό πρέπει να είναι ένα πρώτο βήμα:

«Έχει έρθει η ώρα για το Βέλγιο να αρχίσει μια διαδρομή αλήθειας για το αποικιακό του παρελθόν στο Κονγκό, την νυν Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Κάθε δουλειά αλήθειας και μνήμης ξεκινάει από την αναγνώριση των δεινών του άλλου», πρόσθεσε η Wilmès, χαιρετίζοντας ταυτόχρονα την ιστορική κίνηση του βασιλιά του Βελγίου Φιλίππου, ο οποίος απέστειλε επιστολή στον πρόεδρο του Κονγκό, Félix Tshisekedi, στην οποία εκφράζει «τη βαθύτατη λύπη του για τα τραύματα» που προκλήθηκαν στους Κονγκολέζους κατά τη διάρκεια της βελγικής παρουσίας στο Κονγκό.

Στη συνέχεια η πρωθυπουργός τόνισε ότι δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την κοινή ιστορία των δύο χωρών, καθώς αυτή είναι ακόμα ορατή με όλη της την ποικιλομορφία.

«Δεν θα προσπαθήσουμε να ξαναγράψουμε την ιστορία, αλλά θα πρέπει να προσπαθήσουμε να την κατανοήσουμε. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να γράψουμε ένα νέο κεφάλαιο στην κοινή μας ιστορία χωρίς πρώτα να γνωρίσουμε ή να αναγνωρίσουμε τι συνέβη στο παρελθόν», κατέληξε η Wilmès.

Μετά τα αποκαλυπτήρια, η εκδήλωση συνεχίστηκε με ζωντανή μουσική, καθώς και δύο παραστάσεις από καλλιτέχνες του Κονγκό, ανάμεσά τους και των βελγο-κονγκολέζων Pitcho Womba Konga, οι οποίοι στο τραγούδι τους έκαναν αναφορές στη συζήτηση για την απομάκρυνση των αγαλμάτων, το αποικιακό παρελθόν και τη συμφιλίωση.

The post Αποκαλυπτήρια τιμητικής πλακέτας στο Ixelles, για την ανεξαρτησία του Κονγκό appeared first on .

Για 60 χρόνια σιωπούσαν. Για σχεδόν 60 χρόνια έκρυβαν από τις οικογένειές τους τις δυσκολίες που υπέφεραν. Το έγκλημά τους; Είναι τα παιδιά ενός λευκού πατέρα και μιας μαύρης μητέρας. Το να γεννηθείς μιγάς τη δεκαετία του 1940 στο Κονγκό, που ακόμα ήταν αποικία του Βελγίου, ισοδυναμούσε με έγκλημα. Μόλις δύο ή τριών ετών, αυτά τα παιδιά
αναγκάζονταν να απομακρυνθούν από τους γονείς τους για να σταλούν σε αποστολή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. 5 από αυτά τα θύματα διώκουν τώρα το βελγικό κράτος για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

«Μας αποκαλούσαν τα παιδιά της αμαρτίας, επειδή η σχέση μεταξύ του λευκού άνδρα και της μαύρης γυναίκας δεν ήταν τότε ανεκτή. Γι “αυτό και μας αποκαλούσαν παιδιά της αμαρτίας, τα παιδιά της πορνείας, μας κοροΐδευαν. Αυτό μας στενοχωρούσε, μας έκανε να κλαίμε. Αλλά δεν τους ένοιαζε. Ήμασταν αποκλεισμένοι. Πάντα αισθανόμασταν αποκλεισμένοι», Λέα Ταβάρες Μουνίνγκα.

Ούτε λευκοί, ούτε μαύροι. Όσοι δεν είναι ακόμα έφηβοι, δεν ανήκουν σε καμία κοινότητα. Θα εγκαταλειφθούν και πάλι κατά τη διάρκεια της ανεξαρτησίας του Κονγκό το 1960. Τα μέλη των αποστολών επαναπατρίστηκαν, αλλά τα παιδιά παρέμειναν εκεί στο έλεος των πολιτοφυλάκων που κακοποίησαν αυτά τα νεαρά κορίτσια.

«Νομίζαμε ότι ήρθαν για να μας φυλάξουν. Αλλά το απόγευμα άρχισαν να παίζουν μαζί μας οι πολιτοφύλακες. Έτσι άρχισαν να μας λένε ανοησίες, να βγάλουμε τα ρούχα μας και να ανοίξουμε τα πόδια. Μας έβαλαν κεριά για να μας δείξουν πώς γεννιούνται τα μωρά. Αλλά ως μικρό παιδί δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε», λέει η Σιμόν Νγκαλούλα.

Τον Απρίλιο του 2019, ο πρωθυπουργός ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους του κράτους. Για τα θύματα, αυτό δεν είναι αρκετό. Ο δικηγόρος τους καταγγέλλει τη δημιουργία ενός συστήματος απαγωγής παιδιών που εμπίπτει στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να σχολιάσει την υπόθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη.

«Αυτή η συστηματική πολιτική οργανώθηκε με διατάγματα, τα οποία οργανώθηκαν από ένα θεσμικό όργανο που δημιουργήθηκε για να διαχειριστεί αυτές τις απαγωγές και να απομακρύνει αυτά τα παιδιά από την οικογενειακή τους ζωή. Γιατί; Επειδή φοβόταν ότι ήταν μισοί λευκοί και μισοί μαύροι, μπορούσαν να κάνουν πράγματα που ήταν αντίθετα προς τα συμφέροντα του Βελγίου.

Επομένως, αυτή είναι πραγματικά η πιο βρώμικη φυλετική πολιτική που υπάρχει», είπε ο Κριστόφ Μαρσάν, δικηγόρος των θυμάτων.

Αυτές οι γυναίκες ζητούν τώρα αποζημίωση. Αλλά θέλουν με αυτή τη δίκη να ανακτήσουν ένα μέρος της ταυτότητας τους την οποία ομολόγησαν στα παιδιά τους πολύ πρόσφατα.

«Αυτά είναι πράγματα που μας θλίβουν μέχρι σήμερα και χρειάζεται θάρρος για να μιλήσουμε γι” αυτά. Ειδικά μιλώντας για αυτό στα παιδιά μας», είπε η Μαρί-Χοσέ Λοσί, ξεσπώντας σε δάκρυα.

Πηγή: euronews.com 

The post Μιγάδες του Κονγκό μηνύουν το βελγικό κράτος appeared first on .

Ο Τεν Τεν, δημοφιλής ήρωας των κόμικς του βέλγου σκιτσογράφου Hergé (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του κομίστα Georges Remi), έχει μπει στο στόχαστρο πολλών στη χώρα, οι οποίοι τον εγκαλούν (όπως και τον εκλιπόντα πλέον δημιουργό του) για διαιώνιση ρατσιστικών στερεοτύπων.

Οι οπαδοί της πολιτικής ορθότητας διαμαρτύρονται ειδικά για ένα συγκεκριμένο κόμικ: την ιστορία «Ο Τεν Τεν στο Κονγκό», η οποία γράφτηκε το 1931, μεσούσης της βελγικής αποικιοκρατίας και στην οποία οι Αφρικανοί παρουσιάζονται υποτιμητικά.

Λόγου χάρη, ο μαύρος βοηθός του Τεν Τεν στο Κονγκό παρουσιάζεται σαν ελαφρώς χαζούλης και χωρίς προτερήματα, κάνοντας, όπως ισχυρίζονται πολλοί, τους αναγνώστες να πιστεύουν μέχρι σήμερα ότι οι μαύροι δεν έχουν… εξελιχθεί νοητικά.

Η αλήθεια είναι πάντως ότι και ο ίδιος ο Ερζέ, αρκετά πριν πεθάνει, το 1983, το είχε χαρακτηρίσει ως «ένα νεανικό αμάρτημα το οποίο αντικατόπτριζε τις προκαταλήψεις της εποχής».

To τεύχος «O Τεν Τεν στο Κονγκό» εκδόθηκε πρώτη φορά το 1931

Ακόμη και έτσι όμως, πολλοί είναι εκείνοι που σήμερα εξακολουθούν να… φρίττουν με σκηνές του κόμικ όπως εκεί όπου μια μαύρη γυναίκα υποκλίνεται στον Τεν Τεν λέγοντάς του: «Λευκός κύριος πολύ καλός».

Ή μια άλλη σκηνή που εμφανίζει τον Τεν Τεν να παραδίδει μαθήματα Γεωγραφίας σε μικρά Κονγκολεζάκια λέγοντάς τους «θα σας μιλήσω σήμερα για την πατρίδα σας: το Βέλγιο».

Και σε μία άλλη όπου ο Τεν Τεν ρωτάει τους μικρούς μαύρους πόσο κάνει 2+2, δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι «αποκλείεται να το γνωρίζουν». Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που το εν λόγω κόμικ γίνεται στόχος διαμαρτυρίας.

Το 2010 ένας νεαρός Κονγκολέζος είχε ζητήσει να απαγορευθεί η κυκλοφορία του στο Βέλγιο, ενώ το 2007 η βρετανική Επιτροπή για τη Φυλετική Ισότητα είχε ζητήσει την απαγόρευσή του επειδή περιέχει «εικόνες και λόγια φριχτής ρατσιστικής προκατάληψης».

Το συγκεκριμένο κόμικ πάντως, στην Βρετανία τουλάχιστον, έχει μεταφερθεί από τα τμήματα παιδικών βιβλίων στον τομέα με τα βιβλία ενηλίκων με μια χάρτινη ταινία που προειδοποιεί για τα «στερεότυπα της εποχής».

«Ας αποκαταστήσουμε την Ιστορία»

Η απόφαση για την απομάκρυνση του αγάλματος του Λεοπόλδου Β’ ελήφθη μετά την κινητοποίηση αρκετών χιλιάδων ανθρώπων σε ολόκληρο το Βέλγιο, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων που οργανώθηκαν ενάντια στον ρατσισμό και αποτίοντας φόρο τιμής στον Τζορτζ Φλόιντ, τον 46χρονο Αφροαμερικανό που έχασε τη ζωή του στα τέλη Μαΐου στη Μινεάπολη.

Το άγαλμα του Λεοπόλδου είχε βανδαλιστεί στις αρχές Ιουνίου, όπως και πολλά άλλα γλυπτά που αναπαριστούν τον πρώην βασιλιά του Βελγίου.

Ο Λεοπόλδος Β’, απόγονος της γερμανικής δυναστείας της Σαξονίας-Κόμπουργκ, έχει μείνει στη μνήμη των κατοίκων της χώρας για τον αποικισμό του Κονγκό (η σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), μια χώρα που αποτέλεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα ιδιοκτησία του.

Στο όνομα της «εκπολιτιστικής αποστολής» του Βελγίου στο Κονγκό, ο Λεοπόλδος εγκαθίδρυσε στην αφρικανική χώρα ένα καθεστώς που όπως περιγράφουν οι ιστορικοί χαρακτηρίσθηκε για την βαναυσότητά του και το οποίο βασιζόταν στην εκμετάλλευση του καουτσούκ μέσα από την καταναγκαστική εργασία.

Μια ομάδα Βέλγων με την ονομασία «Let’s Repair History» απαιτεί την απομάκρυνση από κάθε δημόσιο χώρο στις Βρυξέλλες όλων των αγαλμάτων του Λεοπόλδου Β’, εγκαλώντας τον πρώην μονάρχη για την «εξόντωση» εκατομμυρίων Κογκολέζων.

Πηγή: Protagon.gr

The post Μετά τον βασιλιά Λεοπόλδο Β”, σειρά έχει ο «ρατσιστής» Τεν Τεν appeared first on .

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Sudpresse, ο πρίγκηπας Λοράν εξέφρασε την δυσκολία του να καταλάβει «Πως ο Λεοπόλδος μπορεί να έβλαψε τον λαό του Κονγκό, αφού ποτέ δεν πάτησε το πόδι του εκεί;»

O νεότερος αδερφός του Φιλίππου του Βελγίου, που και στο παρελθόν εξάλλου έχει απασχολήσει με αρνητικό τρόπο, δεν σταμάτησε εκεί:

«Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να κάνει τους ανθρώπους εκεί (δηλ. στο Κονγκό) να υποφέρουν», πρόσθεσε. «Πρέπει να γνωρίζετε ότι υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που δούλεψαν για λογαριασμό του Λεοπόλδου και ήταν πραγματικά δυναστικοί- αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο ίδιος ο Λεοπόλδος ήταν έτσι».

«Απλώς δείτε τι έκανε ο Βασιλιάς για το Βέλγιο και θα καταλάβετε», πρόσθεσε, αναφερόμενος στη φήμη που συνοδεύει τον Λεοπόλδο Β” ως «Αναμορφωτής του Βελγίου», για τα πολυάριθμα δημόσια έργα που έκανε, πολλά εκ των οποίων βέβαια χρηματοδοτούμενα μέσω της εκμετάλλευσης του λαού και των φυσικών πόρων του Κονγκό.

Στη συνέντευξη, ο πρίγκηπας τόνισε επίσης ότι όποτε ο Λεοπόλδος συναντούσε έναν Αφρικανό ηγέτη «πάντα εξέφραζε τις δικαιολογίες του για αυτό που έκαναν οι Ευρωπαίοι στους Αφρικανούς εν γένει».

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Λεοπόλδος Β΄ανέθεσε και επέβλεψε την κατασκευή, μεταξύ άλλων, της εμβληματικής αψίδας των Βρυξελλών στο Parc du Cinquantenaire, του Ιππόδρομου Ουέλλινγκτον στην Οστάνδη και του Μουσείου Αφρικής στο Tervuren, το οποίο ήταν γεμάτο με μια μεγάλη συλλογή αποικιακών αντικειμένων.

Η συνέντευξη του πρίγκηπα Λοράν, έρχεται μια περίοδο που η κοινή γνώμη στο Βέλγιο απαιτεί την απομάκρυνση των αγαλμάτων του τέως βέλγου μονάρχη από το δημόσιο χώρο, και κάθε εβδομάδα είναι πολλά τα περιστατικά με πράξεις βανδαλισμού προς αγάλματα και προτομές του Λεοπόλδου Β” σε ολόκληρη τη χώρα.

Πηγή: lesoir.be / brusselstimes.com

The post Προκαλεί ο πρίγκηπας Λοράν του Βελγίου: «O Λεοπόλδος δεν πήγε ποτέ του στο Κονγκό» appeared first on .