Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν μια επετειακή έκθεση με έργα ζωγράφων που συνεργάζονται με τη γκαλερί, προσφέροντας μια αντιπροσωπευτική ματιά στο καλλιτεχνικό της στίγμα μέσα σε αυτά τα δύο δεκαετίες λειτουργίας.

Η Κλεοπάτρα Λιακοπούλου και ο Σταύρος Σιγαλός, υπεύθυνοι της Theorema Art Gallery, απευθύνουν ανοιχτή πρόσκληση σε φίλους και υποστηρικτές της τέχνης να τιμήσουν με την παρουσία τους αυτή τη γιορτινή στιγμή.

Πληροφορίες εκδήλωσης
Restaurant Strofilia
Rue du Marché aux Porcs 11-13
1000 Bruxelles
Τηλ. 02 51232 93

le 20ème anniversaire de la galerie Theorema

La galerie Theorema Art Gallery célèbre cette année un moment important : ses 20 ans de présence continue à Bruxelles. À l’occasion de cet anniversaire, elle organise une soirée exceptionnelle le jeudi 27 novembre 2025, de 18h30 à 22h00, au restaurant Strofilia, situé en plein centre de la ville.

Les invités pourront découvrir une exposition anniversaire présentant des œuvres de peintres collaborant de longue date avec la galerie, offrant un aperçu représentatif de son identité artistique au cours de ces deux décennies d’activité.

Cleopatra Liakopoulou et Stavros Sigalos, responsables de la Theorema Art Gallery, adressent une invitation chaleureuse à toutes celles et όλους ceux qui souhaitent partager ce moment festif et soutenir la création artistique.

Informations pratiques
Restaurant Strofilia
Rue du Marché aux Porcs 11-13
1000 Bruxelles
Tél. 02 51232 93

The post Η γκαλερί Theorema γιορτάζει τα 20 της χρόνια στη Στροφιλιά appeared first on .

Μπαίνοντας στο σπίτι της Κλεοπάτρας Λιακοπούλου, το δυνατό φως από τις μεγάλες ανοιχτές μπαλκονόπορτες φωτίζει τους δεκάδες πίνακες που κοσμούν τους τοίχους. Η αίσθηση πως βρίσκομαι σε χώρο τέχνης με κάνει και χαμογελάω, σκεπτόμενος το ίδιο ακριβώς απαράλλακτο συναίσθημα, είκοσι χρόνια νωρίτερα, όταν έμπαινα για πρώτη φορά στον φιλόξενο χώρο της γκαλερί Θεώρημα, στo 39 της rue Berckmans. Κάπως έτσι άρχισε η γνωριμία μας με την Κλεοπάτρα Λιακοπούλου και τώρα, μπαίνοντας στη τρίτη δεκαετία κοινής πορείας, συζητάμε για τα είκοσι τελευταία χρόνια, τις ωραίες στιγμές, τις δυσκολίες αλλά και τις αμέτρητες συναντήσεις με εικαστικούς, επιλεγμένους εκπροσώπους της ελληνικής τέχνης οι οποίοι φιλοξενήθηκαν στη γκαλερί Θεώρημα, στην πόλη-κέντρο της Ευρώπης.

Είκοσι χρόνια παρουσίας για μια γκαλερί ελληνικής τέχνης στις Βρυξέλλες δεν είναι απλώς μια χρονολογική επέτειος· είναι μια απόδειξη πίστης, αντοχής και αδιάκοπης προσφοράς. Η γκαλερί Θεώρημα, υπό τη διεύθυνση της  Κλεοπάτρας Λιακοπούλου, έχει αποτελέσει όλα αυτά τα χρόνια ένα σταθερό σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη στην καρδιά της Ευρώπης. Με βαθιά δέσμευση απέναντι στους καλλιτέχνες, στην καλλιτεχνική δημιουργία και στην ανάγκη να εκπροσωπηθεί η Ελλάδα με συνέπεια και ποιότητα στο εξωτερικό, η Κλεοπάτρα Λιακοπούλου δεν περιορίστηκε στον ρόλο μιας διαχειρίστριας εκθέσεων· ανέλαβε τον ρόλο μιας γέφυρας που μεταφέρει τις ελληνικές εικαστικές «φωνές» στο διεθνές κοινό, με πάθος και ευθύνη.

Στην πορεία αυτών των δύο δεκαετιών, η ίδια έχει επιδείξει μια σπάνια αφοσίωση στον ευγενή στόχο που έθεσε από την πρώτη στιγμή: την ανάδειξη της ελληνικής καλλιτεχνικής παραγωγής, όχι ως περιφερειακό κομμάτι της ευρωπαϊκής σκηνής αλλά ως ουσιαστικό συνομιλητή της. Και ακόμη κι όταν οι συνθήκες —οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές— έγιναν ιδιαίτερα δύσκολες τόσο για την Ελλάδα όσο και για τον χώρο της τέχνης, η Κλεοπάτρα Λιακοπούλου στάθηκε όρθια, καθοδηγούμενη από την υποχρέωση που η ίδια νιώθει να διατηρεί ζωντανό τον θεσμό του ξεχωριστού αυτού χώρου τέχνης. Με επιμονή, υπομονή και βαθιά συναίσθηση καθήκοντος, κράτησε την γκαλερί Θεώρημα ενεργή, συνεπή και παρούσα. Και έτσι, η φετινή επέτειος δεν αποτελεί απλώς μια γιορτή· είναι ένας φόρος τιμής στη συνεχή προσπάθεια, στο όραμα και στο ανθρώπινο αποτύπωμα μιας γυναίκας που υπηρέτησε και εξακολουθεί να υπηρετεί την ελληνική τέχνη με ακεραιότητα και ψυχή.

Η συντακτική ομάδα του Newsville, εύχεται ολόψυχα στην Κλεοπάτρα Λιακοπούλου και τους συνεργάτες τής Galerie THEOREMA, να συνεχίσει, για πολλά ακόμα χρόνια, να δίνει το φωτεινό παρών και μας φέρνει κοντά στην ελληνική τέχνη.

Κυρία Λιακοπούλου, η Galerie THEOREMA συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια. Πώς ξεκίνησε αυτή η διαδρομή; Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να δημιουργήσετε μια γκαλερί σύγχρονης τέχνης στις Βρυξέλλες;

Εδώ θα πρέπει να κάνω μια επισήμανση. Η γκαλερί Θεώρημα ιδρύθηκε το 2004 από τη φίλη Μαρία Πετρίτση, η οποία το 2005 άλλαξε επαγγελματική πορεία. Από την ίδρυση της παρακολουθούσα πολύ στενά και με μεγάλο ενδιαφέρον αυτό το εγχείρημα, οπότε όταν η Μαρία έφυγε από τον χώρο, πήρα εγώ την γκαλερί. Από τότε πέρασαν είκοσι πολύ δημιουργικά χρόνια.
Τολμώ να πω πως κάνω μια δουλειά που δεν την φανταζόμουν, αλλά είναι σαν να την έκανα πάντα! Ακούγεται οξύμωρο αλλά συμβαίνει καμιά φορά στη ζωή και η δουλειά της γκαλερί μπορεί να «αγκαλιάσει» όλη τη ζωή του ανθρώπου που τελικά τάσσεται στην υπηρεσία της.

Ποια ήταν η δική σας προσωπική σχέση με την τέχνη πριν από τη δημιουργία της γκαλερί; Υπήρξε κάποιο γεγονός ή άνθρωπος που σας επηρέασε ιδιαίτερα;

Η σχέση μου με την τέχνη ξεκίνησε μέσα από την λογοτεχνία, την ποίηση και την φιλοσοφία και την πολιτική. Οι βασικές μου σπουδές είναι τα οικονομικά αλλά πάντα η τέχνη σε όλες της τις εκφάνσεις ήταν ο τρόπος να ζω, να βλέπω και να οραματίζομαι τον κόσμο. Η δουλειά μου στην γκαλερί είναι αυτό ακριβώς, το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο και η προσπάθειά μου να αφήσω ένα μικρό αποτύπωμα.
Στη συνέχεια οι μεταπτυχιακές μου σπουδές στην φιλοσοφία «φώτισαν» την τέχνη. Ένας ζωγραφικός πίνακας είναι μια αφήγηση, μια καταγραφή, μια θέση. Η ζωγραφική μπορεί να είναι παρηγορητική στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, μπορεί όμως και οφείλει να είναι και καταγγελτική. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιστορικός τέχνης για να ασχολείται ή να μπορεί να εκφέρει άποψη για την τέχνη.
Βρίσκω αυτή την άποψη ελιτίστικη, είναι η γνωστή ρήση «η τέχνη για την τέχνη», άποψη και θέση που με βρίσκει εντελώς αντίθετη. Η τέχνη θα έπρεπε να είναι μέσα στη ζωή όλων των ανθρώπων, εκεί ανήκει.

Πως επιλέχθηκε το όνομα «Θεώρημα»; Έχει μία έντονη φιλοσοφική και επιστημονική χροιά.

Είναι το όνομα που επέλεξε η Μαρία, είναι το Θεώρημα του Παζολίνι, τόσο απλά, αλλά τελικά έχει όπως λέτε μια φιλοσοφική χροιά. Εξέφραζε και μένα όποτε δεν το άλλαξα. Επιβεβαιώνει και την απάντησή μου στην προηγούμενη ερώτησή σας, δηλαδή η τέχνη τελικά είναι μία, είτε είναι ποίηση, είτε λογοτεχνία, κινηματογράφος, είναι όλες εκφάνσεις της δημιουργικότητας.

Από την αρχή, η γκαλερί φάνηκε να εστιάζει στη σύγχρονη ελληνική τέχνη. Γιατί επιλέξατε, η Ελλάδα και οι Έλληνες εικαστικοί, να αποτελέσουν κεντρικό άξονα της δραστηριότητάς σας;

Η γκαλερί θεώρημα έχει μια αποστολή που είναι και η ταυτότητά της. Είναι μια γκαλερί στις Βρυξέλλες που έχει ως σκοπό την ανάδειξη της σύγχρονης ελληνικής τέχνης στο κέντρο της Ευρώπης. Για να το πω λίγο πιο λογοτεχνικά, φιλοδοξεί να είναι το «παράθυρο» της ελληνικής τέχνης στην Ευρώπη. Μέσα από αυτό το «παράθυρο» δεν έρχεται ο θεατής μόνο σε επαφή με την σύγχρονη τέχνη, αλλά με τους προβληματισμούς, τις αγωνίες και τις
Όλη μου η προσπάθεια εστιάζεται σε αυτό. Έχω διαπιστώσει πως η παρουσία μας στην ευρωπαϊκή εικαστική σκηνή δεν είναι αυτή που θα έπρεπε. Είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση το γιατί. Ένας λόγος είναι η γεωγραφική θέση της χώρας μας, όπως και η ιστορία μας. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει διαχρονικά.

Πώς περιγράφετε σήμερα την καλλιτεχνική ταυτότητα της THEOREMA; Έχει αλλάξει ή ωριμάσει μέσα στα χρόνια;

Η ταυτότητα ευτυχώς δεν έχει αλλάξει διότι δεν άλλαξε η ανάγκη! Σίγουρα έχει ωριμάσει. Επίσης έχουν αλλάξει και τα «εργαλεία» της δουλειάς μας. Η χρήση της τεχνολογίας είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι. Αυτό που κατά τη γνώμη μου δεν θα αλλάξει ποτέ είναι οι σχέσεις με τους καλλιτέχνες και με το κοινό, δηλαδή ο ανθρώπινος παράγοντας.

Πώς βλέπετε την εμπορικότητα και την αναγνωρισιμότητα των Ελλήνων καλλιτεχνών στο εξωτερικό; Έχουν αλλάξει τα πράγματα τα τελευταία 20 χρόνια;

Δυστυχώς εδώ δεν είμαι πολύ αισιόδοξη. Όπως είπα και παραπάνω τα ΜΜΕ μας βοηθάνε αλλά λείπει κάτι πιο ουσιαστικό. Δεν νομίζω να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο αν η τέχνη συνεχίσει να θεωρείται ως παραπαίδι ενός ολόκληρου κράτους. Κατά την γνώμη μου, θα έπρεπε όλοι οι εθνικοί φορείς στο εξωτερικό να την αγκαλιάσουν και να την θεωρήσουν μέρος της εθνικής πολιτικής εξωστρέφειας.
Η τέχνη δεν είναι κάτι με το οποίο ασχολούμαστε μετά τον εξωτερικό εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό, είναι αναπόσπαστο μέρος του.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει ένας Έλληνας εικαστικός όταν προσπαθεί να παρουσιαστεί διεθνώς;

Το ερώτημά σας είναι κεφαλαιώδες και η απάντησή του κρύβεται στην ερώτηση, γιατί δεν έχουμε μια διεθνή αναγνώριση. Εκτός από τους γεωγραφικούς και ιστορικούς λόγους που πολύ συνοπτικά ανέφερα παραπάνω, νομίζω πως μία γκαλερί που έχει ως στόχο και όραμα να «φέρει» την ελληνική τέχνη στη διεθνή σκηνή πρέπει να είναι πολύ αυστηρή με την ανάλυση. Καταρχάς η γνώμη μου είναι πως όντως, δεν έχουμε μια σοβαρή διεθνή αναγνώριση και τα εμπόδια δεν μπαίνουν από τους «άλλους».

Συμμετέχετε και σε διεθνείς εκθέσεις, όπως εκθεσιακά σαλόνια, φεστιβάλ και art fairs. Τι σημαίνει αυτό για την προβολή της γκαλερί και των καλλιτεχνών σας;

Η προβολή αυτή είναι πολύ σημαντική. Εκτός από την εξωστρέφεια που οφείλουμε να έχουμε, πολύ σημαντική είναι και η ζύμωση που πρέπει να υπάρχει. Η ζύμωση αυτή επιτυγχάνεται με το να είμαστε στον ίδιο χώρο και τον ίδιο χρόνο με γκαλερί και καλλιτέχνες από άλλα κράτη και να γίνεται μια καλλιτεχνική «συνομιλία».

Έχετε δουλέψει με πολύ διαφορετικές καλλιτεχνικές «φωνές». Πώς επιλέγετε ποιον καλλιτέχνη θα εκπροσωπήσετε ή θα φιλοξενήσετε;

Η πιο άμεση και ειλικρινής απάντηση είναι μία. Με το ένστικτό μου. Η ψυχολογία λέει βέβαια πως το ένστικτο δεν είναι πάντα μια προσωπική ορμή αλλά είναι η συλλογική εμπειρία. Ένα κριτήριο, ή μάλλον το βασικό για μένα, είναι πως θα εκπροσωπήσω και θα υποστηρίξω έναν καλλιτέχνη που η δουλειά του ερεθίζει το συναίσθημα μου. Αυτό είναι η τέχνη, και κυρίως η ζωγραφική, να ανασύρει κρυμμένα συναισθήματα που μπορεί να θέλουμε ή και όχι να ξανααισθανθούμε. Για αυτό πολλές φορές μας σοκάρει ένας πίνακας ή ακόμη τον αποστρεφόμαστε. Αυτό που μας σοκάρει υπάρχει ήδη μέσα μας, ο πίνακας απλώς μας τον ανασύρει σε συναισθηματικό επίπεδο. Νομίζω όμως πως μπαίνω σε άλλα θεωρητικά χωράφια…

Ποιες τρεις στιγμές ανακαλείτε στη μνήμη από την πολύχρονη πορεία, τα τελευταία 20 χρόνια;

Είναι δύσκολο να επιλέξω. Κάθε έκθεση και εκδήλωση που γινόταν και γίνεται είναι σπουδαία για μένα. Αν έπρεπε να επιλέξω θα διάλεγα την έκθεση της Μαρίας Γιαννακάκη με τίτλο «Mare Monstrum» που έγινε το 2016 σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και είχε ως θέμα το προσφυγικό και τους θανάτους των προσφύγων στο Αιγαίο, εξού και ο τίτλος που είναι παράφραση του mare nostrum. Είναι πεποίθησή μου και πολιτική της γκαλερί, πως η Τέχνη δεν είναι ξεκομμένη από την πραγματικότητα και οφείλει να «μιλάει» για τα μεγάλα προβλήματα των ανθρώπων και των λαών.

Η δεύτερη έκθεση-εκδήλωση έγινε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 2020 και είχε ως θέμα «Νέο γκροτέσκο, 10 χρόνια ελληνικής κρίσης». Η έκθεση αυτή έγινε σε συνεργασία με το Μεταπτυχιακό Τμήμα Φιλοσοφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Και δω η τέχνη αρθρώνει λόγο, δεν μπορεί η δημιουργία να είναι ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη από τις εξωτερικές συνθήκες. Ήταν η πρώτη μας συνεργασία, μέχρι ώρας έχουν γίνει άλλες δύο συνεργασίες όπου η γκαλερί έχει την θεωρητική και εικαστική επιμέλεια. Ήταν προγραμματισμένη η έκθεση να μεταφερθεί τον Ιούνιο του 2020 στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, αλλά δυστυχώς μας πρόλαβε η πανδημία και το λοκντάουν.

Μου μένει μία, ε; Δύσκολο να πω. Οι εκθέσεις που έχουν γίνει είναι πια σε τριψήφιο αριθμό. Όλοι οι καλλιτέχνες αξιόλογοι και με δυνατή «φωνή». Θα αναφέρω λοιπόν την έκθεση του Βασίλη Οικονομίδη που έγινε το 2010 με τίτλο «Solo Exhibition 2010″. Ο Βασίλης Οικονομίδης είναι ένας καλλιτέχνης ο οποίος σπούδασε και ζει στις Βρυξέλλες. Ήταν τιμή για μένα να εκθέσει στο Θεώρημα που προβάλλει αμιγώς την σύγχρονη ελληνική τέχνη.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε αυτά τα 20 χρόνια, οικονομικές, πολιτισμικές, καλλιτεχνικές;

Οι προκλήσεις ήταν και συνεχίζουν να είναι πολλές. Δυστυχώς οι πιο πολλές είναι οικονομικής φύσης. Ήταν από την αρχή θέση για την γκαλερί πως δεν θα καταστεί κρατικοδίαιτη. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν θα έπρεπε να αγκαλιαστεί από τους επίσημους θεσμούς της χώρας μας. Εκεί δυστυχώς σε πολύ λίγες περιπτώσεις είχαμε κάποια υποστήριξη. Και για να το ξεκαθαρίσω δεν εννοώ οικονομική, αλλά ηθική. Θα έλεγα πως πάλευα μόνη αυτά τα χρόνια, εκτός λίγων εξαιρέσεων. Αυτό δεν είναι προσωπικό παράπονο, είναι δυστυχώς μια κάκιστη πολιτική και απαντάει και στο γιατί η ελληνική τέχνη δεν είναι στο διεθνές προσκήνιο.
Μια χώρα, ένα κράτος δεν είναι μόνο οι πολιτικοί και οικονομικοί της θεσμοί. Είναι και η τέχνη της και αυτό θα έπρεπε να «εξάγουμε» ποικιλοτρόπως. Εδώ ως κράτος υπολειπόμαστε.

Υπήρξε κάποια στιγμή που σκεφτήκατε να σταματήσετε; Και τι σας κράτησε στη διαδρομή;

Δεν υπήρξε μία, αλλά πολλές φορές. Αυτό που με κράτησε σε αυτή τη διαδρομή είναι η ευθύνη απέναντι στους εικαστικούς που με εμπιστεύθηκαν και στο όραμα πως μπορεί να καταφέρουμε να βάλουμε την ελληνική τέχνη στη θέση που της αρμόζει.
Με κράτησε η σκέψη πως δεν πρέπει η τέχνη της Ελλάδας να είναι «αόρατη». Αυτή είναι η δουλειά μου, να την καταστήσω ορατή.

Ίσως ακούγονται λίγο θεωρητικά αυτά. Δεν είναι όμως, γιατί για να παραμείνει ένας άνθρωπος πιστός σε ένα όραμα και να παραμείνει στην διαδρομή όπως είπατε πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που πίστεψαν σε αυτόν και στη δουλειά του. Εγώ ευτυχώς είμαι τυχερή και χρωστώ πολλές ευχαριστίες στους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου. Καταρχάς στον σύζυγο και τα παιδιά μου που πάντα με πλαισίωναν όπως και να πήγαιναν τα πράγματα στην γκαλερί. Είχε μεγάλη σημασία για μένα η σοβαρότητα με την οποία προσέγγιζαν τη δουλειά μου. Επίσης οι σχέσεις μου με τον Δήμο του St.Gilles, η συνεχής επαφή μαζί τους, και η άψογη συνεργασία που είχαμε με έκανε να αισθάνομαι μέρος της κοινότητας. Θα πρέπει να πω και για σας κύριε Δήμα. Γνωριστήκαμε στην αρχή της διαδρομής αυτής, γίναμε φίλοι και ήσασταν και είστε πάντα αρωγός και συμπαραστάτης της γκαλερί Θεώρημα. Το πιο σπουδαίο είναι η εμπιστοσύνη που υπάρχει μεταξύ μας.
Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να κάνω στον Γιώργο Γιούπη. Είναι συνεργάτης, στυλοβάτης, μέλος του ΔΣ και κυρίως φίλος. Χωρίς τον Γιώργο η γκαλερί δεν θα ήταν ίδια. Έχει καλλιτεχνικό ένστικτο και την ικανότητα να το μετουσιώνει σε ό,τι κάνει. Κάποια στιγμή πρέπει να κάνουμε έκθεση με τις αφίσες που επιμελήθηκε ο Γιώργος, είναι από μόνες τους έργα τέχνης.

Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως μορφή γνώσης; Και αν ναι, τι μαθαίνουμε μέσα από αυτήν;

Η τέχνη είναι γνώση. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην σοβαρή γνώση που διαθέτουν οι καλλιτέχνες. Η τέχνη έρχεται από πολύ παλιά και κουβαλάει την ιστορία της ανθρωπότητας. Πριν αρκετά χρόνια είχα πάει να επισκεφτώ μία έκθεση ενός διάσημου ζωγράφου. Ήταν μόνο πίνακες που απεικόνιζαν το περίγραμμα ανθρώπινων κεφαλιών. Μέσα ήταν εικόνες από φωτογραφίες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Σκέφτηκα λοιπόν πως αν για κάποιο λόγο καιγόντουσαν όλα τα ιστορικά βιβλία για τον Πρώτο Παγκόσμιο, αυτοί οι πίνακες, αυτές οι ζωγραφιές θα μπορούσαν να τον αφηγηθούν στις επόμενες γενιές. Ελπίζω να σας απάντησα…

Ποιο είναι το σημείο επαφής σας με την Ελλάδα σήμερα; Πώς διατηρείτε ζωντανό τον δεσμό με την ελληνική πραγματικότητα στο χώρο της τέχνης;

Η επαφή μου με την Ελλάδα είναι πολύ στενή και ουσιαστική, άλλωστε δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Αν κάποιος θέλει πραγματικά να «κοινωνεί» την σύγχρονη ελληνική τέχνη στο διεθνές κοινό γνωρίζει πως δεν «κοινωνεί» μόνο την ζωγραφική και γλυπτική τέχνη, αλλά την καλλιτεχνική δημιουργία που παράγεται στην χώρα. Και η δημιουργία μιας χώρας είναι άρρηκτα δεμένη με τις καλλιτεχνικές, πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές συνθήκες που βρίσκεται η χώρα.
Μέσα στα είκοσι αυτά χρόνια και έχοντας κάνει πολλές εκθέσεις θα τολμήσω να πω πως είμαι και εγώ ένα μικρό κομμάτι της καλλιτεχνικής δημιουργίας, με την έννοια πως γνωρίζουν τη δουλειά μου και την προσπάθειά μου.

Πώς φαντάζεστε τα επόμενα 20 χρόνια της Galerie THEOREMA; Υπάρχουν σχέδια για νέες μορφές δράσης, άλλους χώρους, ψηφιακές πλατφόρμες ή διεθνή «παραρτήματα»;

Τα 20 χρόνια που γιορτάζουμε φέτος είναι και ένα εφαλτήριο για καινούριες μορφές δράσης. Σίγουρα οι ψηφιακές πλατφόρμες, η συμμετοχή σε διεθνείς φουάρ, και οι συνεργασίες με πολιτιστικούς, ακαδημαϊκούς και με φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης στις Βρυξέλλες, αλλά και στα γειτονικά κράτη είναι στα σχέδιά μας. Ήδη κάποια έχουν αρχίσει ήδη να πραγματώνονται.

Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, θα το ξανακάνατε; Και τι θα λέγατε στον εαυτό σας στην αρχή αυτής της διαδρομής;

Θα το ξαναέκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Και ευτυχώς δεν θα έλεγα κάτι διαφορετικό από αυτό που πρωτοείπα το 2005. Είμαι εδώ και εργάζομαι για έναν σκοπό που ξεπερνάει το εμπορικό κομμάτι. Για να γίνω πιο σαφής το εμπορικό κομμάτι είναι το τελευταίο σε αυτή τη δουλειά και θα επιτευχθεί μόνο όταν η ελληνική τέχνη προωθηθεί ως ένα σύγχρονο κομμάτι της ευρωπαϊκής τέχνης.

Φωτογραφίες: Yannis Dimas/Newsville.be

Στο πλαίσιο εορτασμού των είκοσι χρόνων λειτουργίας της, θα συναντήσουμε την γκαλερί Θεώρημα στη διεθνή έκθεση art3f στο Heysel καθώς και σε μία ξεχωριστή εκδήλωση που γίνει στη Strofilia στις 27 Νοεμβρίου 2025.

Galerie Theorema

Web, Facebook, Instagram

The post Κλεοπάτρα Λιακοπούλου: 20 χρόνια σύγχρονης ελληνικής τέχνης στο κέντρο της Ευρώπης appeared first on .

Στην εκδήλωση συμμετέχουν οι Γ. Αραμπατζής, Γ. Διβάρης, Κλ. Λιακοπούλου και Γ. Μήτρου, ενώ η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί με αφορμή την ενότητα έργων “Υπεροψία” του εικαστικού Γιώργου Διβάρη.

Η καλλιτεχνική επιμέλεια της βιντεοπαρουσίασης των έργων ανήκει στη Theorema Art Gallery, η οποία συμμετέχει ενεργά και στη συζήτηση.

Η γκαλερί Theorema εκφράζει την ιδιαίτερη χαρά και τιμή της για τη συμμετοχή της στην εκδήλωση, η οποία επιχειρεί να αναδείξει τη βαθιά και συχνά αντιφατική σχέση ανάμεσα στην Τέχνη και την Πολιτική — μια θεματολογία διαχρονική αλλά και εξαιρετικά επίκαιρη.

Όπως σημειώνει η γκαλερί:

«Είναι ιδιαίτερα τιμητικό για εμάς να συμβάλουμε σε αυτή τη συζήτηση, έχοντας την καλλιτεχνική επιμέλεια της βιντεοπαρουσίασης του Γιώργου Διβάρη. Η Τέχνη δεν αποτελεί απλώς αντανάκλαση της εποχής, αλλά συχνά και πρόταση για έναν πιο ανθρώπινο κόσμο. Ζούμε σε μια ταραχώδη περίοδο, όπου η Τέχνη καλείται να συνομιλήσει με την κοινωνία, να την αφυπνίσει, να την εμπνεύσει».

Ο ίδιος ο Γιώργος Διβάρης, του οποίου τα έργα αποτελούν τον πυρήνα της εκδήλωσης, συνοψίζει την καλλιτεχνική του στάση στη φράση:

«Η Τέχνη πρέπει να επιτίθεται στο αυτονόητο και το δεδομένο».

Η στρογγυλή τράπεζα «Τέχνη και Πολιτική» φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ανοιχτό πεδίο διαλόγου ανάμεσα στη φιλοσοφία, τη θεωρία της τέχνης και την κοινωνική πράξη — ένα σημείο συνάντησης δημιουργών, θεωρητικών και κοινού, όπου η σκέψη και η καλλιτεχνική πράξη συναντώνται στον κοινό στόχο: την κατανόηση και τη μεταμόρφωση του κόσμου.

La Galerie Theorema a le plaisir et l’honneur de participer à la table ronde au sujet «Art et politique» organisée par le Programme d” Études de Troisième Cycle du Département de Philosophie de l’Université Nationale et Kapodistrienne d’Athènes, à l’occasion de l’unité d’œuvres « Hyperopsia » de Giorgos Divaris, le 20 octobre 2025 dans le bâtiment «Kostis Palamas» à 18h00.

C’est un grand honneur pour la galerie de participer à cet événement en tant que curateur artistique de la présentation vidéo de l’artiste Giorgos Divaris et en participant à la table ronde où sera analysée la relation entre l’Art et la Politique. Il s’agit d’une thématique qui touche le domaine de l’Art, particulièrement à notre époque, une période tumultueuse à tous les niveaux, tant au champ individuel qu’au champ collectif. Nous sommes convaincus que l’Art n’est pas seulement le miroir de notre époque, mais peut-être aussi la proposition d’une société meilleure.

« L’Art doit attaquer l’évident et le donné » Giorgos Divaris

The post «Τέχνη και Πολιτική»: εκδήλωση στο ΕΚΠΑ με τη συμμετοχή της γκαλερί Theorema appeared first on .

Κυρία Λιακοπούλου, τι σας ώθησε να συμμετάσχετε στη συγκεκριμένη διεθνή έκθεση στις Βρυξέλλες;
Μία γκαλερί έχει ως στόχο την προώθηση της Τέχνης. Η γκαλερί Θεώρημα τα τελευταία σχεδόν είκοσι χρόνια προβάλλει την σύγχρονη ελληνική τέχνη στις Βρυξέλλες. Είναι μια φιλοδοξία και ένας συνεχής αγώνας για να υπάρξει, να προβληθεί και κυρίως να έχει θέση η ελληνική τέχνη σε μια πόλη που το κοινό της είναι πολυπολιτισμικό. Η συμμετοχή σε μία διεθνή έκθεση τέχνης «πολλαπλασιάζει» τα οφέλη αυτού του στόχου. Η ελληνική τέχνη «συνομιλεί» με την ευρωπαϊκή. Είναι η δεύτερη φορά που η γκαλερί συμμετέχει σε μια διεθνή έκθεση τέχνης. Η πρώτη συμμετοχή ήταν στο Λουξεμβούργο όπου παρουσιάστηκαν έργα έξι σύγχρονων Ελλήνων ζωγράφων. Με μεγάλη ικανοποίηση και χαρά είδαμε πως υπήρξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Η ελληνική σύγχρονη τέχνη δυστυχώς δεν έχει την προβολή που της αξίζει στην ευρωπαϊκή «αγορά». Αυτή είναι και η προσπάθειά μας.

Ποια έργα της γκαλερί σας επιλέξατε να παρουσιάσετε και ποια ήταν τα κριτήρια της επιλογής σας;
Στη διεθνή έκθεση στις Βρυξέλλες παρουσιάζουμε έργα ναΐφ. Είναι μια συνεργασία της γκαλερί Theorema που παρουσιάζει Έλληνες καλλιτέχνες ναΐφ, και της ισπανικής γκαλερί Karel’s που παρουσιάζει αρτ ναΐφ από την Αϊτή. Γίνεται ένας «διάλογος» της ευρωπαϊκής και της Αϊτινής αρτ ναΐφ, από δύο χώρες που το κοινό τους είναι πως και οι δύο αποτίναξαν τη σκλαβιά τον 19ο αιώνα. Επίσης η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ελληνική επανάσταση και έστειλε βοήθεια στην επαναστατημένη Ελλάδα το 1822.
Το πολύ ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου είναι πως οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν είναι σύγχρονοι.

Πώς ανταποκρίθηκε το διεθνές κοινό στα έργα σας; Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο έργο που ξεχώρισε;
Μία έκθεση με έργα ναΐφ δεν είναι εύκολη. Για την ακρίβεια πρέπει να είναι τέτοιο το επίπεδο των έργων ώστε να μην πέφτει στην παγίδα του couleur local. Νομίζω πως αυτό το πετύχαμε γιατί η ανταπόκριση του κοινού ήταν πολύ θετική. Το έργο που ξεχώρισε ήταν το «καράβι» της Ελληνίδας ζωγράφου Ρούλης Μπούα.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όφελος που αποκομίσατε από τη συμμετοχή σας σε μια διεθνή πλατφόρμα τέχνης;
Το μεγαλύτερο όφελος της συμμετοχής είναι η ίδια η συμμετοχή! Και η «συνδιάλεξη» με πολλές γκαλερί από διαφορετικές χώρες συγκεντρωμένες στον ίδιο χώρο.

Ποιοι είναι οι στόχοι σας για τη γκαλερί μετά την εμπειρία αυτής της έκθεσης;
Δε νομίζω πως αλλάζουν οι στόχοι, απλώς εμπλουτίζονται! Στην ουσία ένας γκαλερίστας πρέπει να είναι όσο γίνεται εξωστρεφής, και σε αυτό βοηθάει η συμμετοχή σε διεθνείς εκθέσεις. Αυτή είναι και η συμβουλή μου στους άλλους γκαλερίστες, όσο γίνεται να συμμετέχουμε και να προωθούμε τη σύγχρονη ελληνική τέχνη εκτός Ελλάδας. Μόνο πλούτο μπορεί να μας δώσει αυτό, όπως ,πολύ σημαντικό, και μια γνώση για την «παραγωγή» τέχνης από άλλες χώρες ώστε να ξέρουμε πού βαδίζουμε. Είναι ο μόνος τρόπος για να το υπερασπιστούμε καλύτερα.

Ποια είναι η άποψή σας για την ελληνική τέχνη και τη θέση της σε διεθνείς εκθέσεις;
Στο ερώτημα για τη γνώμη μου για την ελληνική τέχνη και τη θέση της στις διεθνείς διοργανώσεις η απάντησή μου θα έχει δύο σκέλη. Το πρώτο σκέλος είναι πως η ελληνική τέχνη είναι υψηλής ποιότητας, έχουμε πολλούς και καλούς ζωγράφους. Δεν υπάρχουν όμως στο εξωτερικό οι αντίστοιχες «αντένες» γκαλερί που να το προωθούν. Η γκαλερί Θεώρημα είναι σχεδόν είκοσι χρόνια στις Βρυξέλλες αγωνιζόμενη να προωθήσει την τέχνη της Ελλάδας. Νομίζω πως τα καταφέρνει αρκετά καλά αλλά εντελώς μόνη. Δεν υπάρχει καμία βοήθεια, και εννοείται δεν αναφέρομαι στο οικονομικό σκέλος, οι γκαλερί οφείλουν να μην είναι κρατικοδίαιτες, αλλά στην ηθική αρωγή που θα έπρεπε να απολαμβάνει από τους θεσμούς της πατρίδας μας. Υπάρχουν βεβαίως και λαμπρά παραδείγματα καταξιωμένων ζωγράφων στο εξωτερικό που μας κάνουν υπερήφανους. Μόνο που εκτιμήθηκαν και αναγνωρίστηκαν στο εξωτερικό και όχι στην μητέρα πατρίδα. Τα σχόλια δικά σας…

Το δεύτερο σκέλος, δηλαδή για τη θέση της ελληνική τέχνης στις διεθνείς διοργανώσεις, δεν έχω να πω πολλά γιατί ήδη απαντήθηκε από τα παραπάνω. Δεν υπάρχει οργανωμένο σχέδιο που να επιδιώκει τις συμμετοχές. Άρα επαφίεται στην οικονομική δυνατότητα της κάθε γκαλερί για το αν θα συμμετάσχει ή όχι. Αλλά ακόμη και αν μπορεί να αντεπεξέλθει στο κόστος αυτό θα ανακαλύψει πως η ελληνική τέχνη και οι «πρεσβευτές» της πρέπει να προσπαθήσουν πολύ για να εκτιμηθούν ως κάτι στ’ αλήθεια σύγχρονο που συνομιλεί με τα άλλα ευρωπαϊκά πνεύματα.
Καταλαβαίνω πως αυτά δεν ακούγονται πολύ αισιόδοξα αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει αν καταλάβουμε πως η ελληνική τέχνη δεν αφορά μόνο κάποιες γκαλερί αλλά την ίδια την πολιτιστική μας ταυτότητα.

Γκαλερί Theorema

Γκαλερί Karel’s 

 ART3F

The post Με επιτυχία η συμμετοχή της γκαλερί Theorema στην ART3F στις Βρυξέλλες appeared first on .

«ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ», με αφορμή την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922

Η διοργάνωση της εκδήλωσης έγινε με συνέργεια της, γνωστής στο κοινό των Βρυξελλών, γκαλερί Theorema, της Κοσμητείας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ, του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Φιλοσοφία» Τμήμα Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ, και του Εργαστηρίου Μελέτης Θεσμικού Λόγου, Τμήμα Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ. Πέρα από την ενδιαφέρουσα έκθεση των τεσσάρων Ελλήνων εικαστικών το πρόγραμμα της εκδήλωσης εμπεριέχει σειρά στρογγυλών τραπεζών η οποία θα λάβει χώρα στις 13 και 20 Μαΐου 2022 με δύο θεματικές: «Καταστροφές και Θεωρία» και «Καταστροφές και Κόσμος».
Την επιμέλεια της έκθεσης είχε η διευθύντρια της γκαλερί Theorema, Κλεοπάτρα Λιακοπούλου, ενώ το παρών με έργα τους έδωσαν η ζωγράφος Μαρία Γιαννακάκη, ο χαράκτης Χριστόφορος Κατσαδιώτης, καθώς και οι ζωγράφοι Ιωάννης Μουχασίρης και Ζαχαρίας Παπαντωνίου.

Κατά την διάρκεια των εγκαινίων απηύθυναν χαιρετισμό από τον ακαδημαϊκό χώρο ο κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής κ. Αχιλλέας Χαλδαιάκης, ο Αναπληρωτής Καθηγητής και Επιστημονικός Υπεύθυνος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών κ. Γεώργιος Αραμπατζής, ο Αναπλ. Καθηγητής του Τμήματος Φιλοσοφίας κ. Ευάγγελος Πρωτοπαπαδάκης, ενώ την εναρκτήρια ομιλία με τίτλο «1922: Μία αρχετυπική Εθνική Καταστροφή» εκφώνησε ο Αναπλ. Καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας κ. Σπυρίδων Πλουμίδης.

Κλεοπάτρα Λιακοπούλου: «Η Τέχνη μπορεί να παρηγορήσει την ανθρώπινη ψυχή, να της προσφέρει καταφύγιο»

Η διευθύντρια της γκαλερί Theorema κυρία Κλεοπάτρα Λιακοπούλου στον χαιρετισμό που απηύθυνε μίλησε αρχικά για την Τέχνη και την Καταστροφή και τόνισε μεταξύ άλλων: «Στην Τέχνη, στη ζωγραφική, θα συναντάμε πάντα έννοιες συλλογικής ταυτότητας, μνήμες αφηγήσεων και ιδεολογικών ανακατασκευών του τόπου του χρόνου και της παράδοσης» ενώ υπογράμμισε πως «η καταστροφή στην Τέχνη μπορεί να επιληφθεί από το ανθρώπινο υποκείμενο ως πράξη δημιουργίας και διαμαρτυρίας». Στη συνέχεια η κυρία Λιακοπούλου παρουσίασε τους τέσσερις Έλληνες καλλιτέχνες συνδέοντας τις εικαστικές τους δημιουργίες με την θεματική της έκθεσης.

Τέσσερις Έλληνες εικαστικοί «συνομιλούν» με τις «Καταστροφές»

Μαρία Γιαννακάκη, “Mare Monstrum”

Στην όμορφη αίθουσα της Φιλοσοφικής συναντούμε αρχικά τους πίνακες της Μαρίας Γιαννακάκη με θεματικό τίτλο “Mare Monstrum” (2015) με αναφορά στο μεταναστευτικό και στη μεγάλη ανθρωπιστική καταστροφή «όταν οι πνιγμοί των προσφύγων έγιναν μέρος της καθημερινότητας μας» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε στην ομιλία της η Κλεοπάτρα Λιακοπούλου. Το φιλότεχνο κοινό των Βρυξελλών είχε την χαρά να δει τα σημαντικά έργα της Μαρίας Γιαννακάκη, στις Βρυξέλλες τον Νοέμβριο του 2016 όταν η γκαλερί Theorema παρουσίασε τη θεματική έκθεση της Ελληνίδας ζωγράφου υπό την αιγίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγεs (UNHCR).

Η ζωγράφος Μαρία Γιαννακάκη

Χριστόφορος Κατσαδιώτης: «Η αγριάδα με έκανε να μιλήσω στον θεατή»

Τα χαρακτικά του Χριστόφορου Κατσαδιώτη μας εισάγουν σε «ένα γκροτέσκο κόσμο, στον κόσμο μας, σε ένα κόσμο τρομακτικό, δυσοίωνο, παραμορφωμένο» ανέφερε χαρακτηριστικά η Κλεοπάτρα Λιακοπούλου.
Ανθρώπινα σώματα, πρόσωπα ζώων, φιγούρες φοβιστικές, τα ιδιαίτερα έργα του Έλληνα δημιουργού στα οποία η «καταστροφολογία έγινε ένα μόνιμο φόντο» όπως ο ίδιος αναφέρει, μας παραπέμπουν άμεσα στις «Καταστροφές» τόσο διαχρονικά όσο και στη συγκεκριμένη θεματική έκθεση με αφορμή το 1922. Πέρα από τα χαρακτικά έργα του καλλιτέχνη οι καλεσμένοι στην εκδήλωση είχαν την τύχη να δουν και το animation με τίτλο «Το θέατρο της χαρακτικής» μία ακόμα καλλιτεχνική πτυχή του Χριστόφορου Κατσαδιώτη, μία προέκταση της αμιγώς χαρακτικής δημιουργίας του, βασισμένη σε ένα παζλ εικόνων, φωτογραφιών και ήχων.

H διευθύντρια της γκαλερί Theorema Κλεοπάτρα Λιακοπούλου, με τον χαράκτη Χριστόφορο Κατσαδιώτη.

Ιωάννης Μουχασίρης: Απογραφή Καταστροφής

Οι πίνακες του Ιωάννη Μουχασίρη μας είναι οικείοι. Είχαμε την χαρά να τους δούμε λίγα χρόνια πριν στον χώρο Τέχνης της Κλεοπάτρας Λιακοπούλου στις Βρυξέλλες σε μία προσωπική έκθεση του Έλληνα ζωγράφου με θεματικό τίτλο “…Pas sur un boom, sur un murmure”.

Τα έργα του Ιωάννη Μουχασίρη, στην έκθεση «Καταστροφές με αφορμή το 1922″, με τις «δυσοίωνες, τραγικές ανθρώπινες μορφές και τις φλόγες, δεν έχουν χρόνο και τόπο» αναφέρει η Κλεοπάτρα Λιακοπούλου. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης στην ομιλία του στα εγκαίνια της έκθεσης απαντάει στο ερώτημα που τίθεται: «μπορεί άραγε ο εικαστικός να ξεφύγει από τούτη τη μοίρα στο διάλογό του με την καταστροφή; Η πρόδηλη απάντηση είναι όχι» και συνεχίζοντας υπογραμμίζει «ο εικαστικός έχει την πολυτέλεια να ανοίγει μια κουρτίνα, δίχως να καλείται να ονοματίσει αυτό που εμφανίζει αλλά και μία υποχρέωση: να μιλήσει για το άρρητο εκεί που ο επικοινωνιακός λόγος εξαντλείται και να διαμαρτυρηθεί για αυτό.»

Ο Αναπληρωτής Καθηγητής και Επιστημονικός Υπεύθυνος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών Γεώργιος Αραμπατζής με την κυρία Κλεοπάτρα Λιακοπούλου (γκαλερί Theorema) και τον ζωγράφο Ιωάννη Μουχασίρη

Ζαχαρίας Παπαντωνίου: Η αποτύπωση του κατακερματισμού της ύπαρξης

Τα έργα του εξπρεσιονιστή Ζαχαρία Παπαντωνίου μέσω της «ημιαφηρημένη τέχνης του» αποτυπώνουν «τον κατακερματισμό της ύπαρξης μας» αναφέρει η Κλεοπάτρα Λιακοπούλου.
Η κρίση αξιών σε ηθικό, κοινωνικό, και πολιτιστικό επίπεδο σε συνδυασμό με τα κοσμοϊστορικά γεγονότα των τελευταίων ετών δημιουργούν «τρομαχτικές συνθήκες που διαμορφώνουν μία εφιαλτικού τύπου» νέα πραγματικότητα στην οποία τα έργα του Έλληνα ζωγράφου αποτελούν όχι απλά ένα σχόλιο αλλά «μία ουσιαστική αντίδραση και κατάθεση-μαρτυρία» όπως ο ίδιος σημειώνει.

Η κα Κλεοπάτρα Λιακοπούλου με τον ζωγράφο Ζαχαρία Παπαντωνίου

″ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ, με αφορμή το 1922″: Μία έκθεση ζωγραφικής με θέμα επίκαιρο αλλά και διαχρονικό, μία σημαντική εκδήλωση πολιτισμού.

Η παρουσίαση της σημαντικής αυτής έκθεσης ζωγραφικής στο χώρο της Φιλοσοφικής Σχολής του Ελληνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, όσο και η σειρά των στρογγυλών τραπεζών που θα ακολουθήσουν, με σκοπό την εμβάθυνση της έννοιας των «Καταστροφών», έχουν οργανωθεί άρτια από την συνέργεια των ακαδημαϊκών φορέων και του χώρου Τέχνης Theorema.

Το θέμα, επίκαιρο όσο ποτέ, εγείρει ερωτήματα, δημιουργεί σκέψεις, ανοίγει τον διάλογο. Η Τέχνη για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ως το μέσο που θα μας φέρει πιο κοντά στην αντιμετώπιση μίας λιγότερο ή περισσότερο αντικειμενικής αλήθειας. Και η Τέχνη το πετυχαίνει με τρόπο μοναδικό, ιδιαίτερο, άλλοτε απότομο, συχνά ανακουφιστικό.
Αυθόρμητα, αποτελεί σκέψη και ευχή όλων, η συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας με την μεταφορά της στην πόλη μας, στις Βρυξέλλες, το πολιτικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εδώ όπου, πέρα από τα στενά ελληνικά όρια, θα μπορούσε να δοκιμαστεί, μεταφέροντας σκέψεις και μηνύματα ουσίας σε ένα διαφορετικό κοινό, ευρωπαϊκό αλλά και ιδιαίτερα πολυπολιτισμικό.

«Καταστροφές, με αφορμή το 1922»

Αμφιθέατρο Βιβλιοθήκης, Φιλοσοφική Σχολή, ΕΚΠΑ 

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 27 Μαΐου 2022

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΕΚΘΕΣΗΣ

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Η ζωγράφος Μαρία Γιαννακάκη, ο Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής κ. Αχιλλέας Χαλδαιάκης και η κα Κλεοπάτρα Λιακοπούλου. (Dimitris Navridis/Newsville.be)

Photos: Dimitris Navridis/Newsville.be
Video: Newsville.be

The post Με επιτυχία τα εγκαίνια της έκθεσης ″ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ, με αφορμή το 1922″ appeared first on .

«ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ
Με αφορμή το 2022

Η γκαλερί Θεώρημα έχει την τιμή να σας προσκαλέσει στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής «Καταστροφές, με αφορμή το 1922» που θα γίνει στην Αθήνα στο Αμφιθέατρο της Βιβλιοθήκης της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ, την Παρασκευή 6 Μαΐου 2022 στις 18.00.

Η έκθεση αυτή είναι μια διοργάνωση της γκαλερί Θεώρημα με την Κοσμητεία της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ, του ΠΜΣ «Φιλοσοφία» Τμήμα Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ, και του Εργαστηρίου Μελέτης Θεσμικού Λόγου, Τμήμα Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ.

Η έκθεση περιλαμβάνει εικαστικά έργα της ζωγράφου Μαρίας Γιαννακάκη, του χαράκτη Χριστόφορου Κατσαδιώτη, του ζωγράφου Ιωάννη Μουχασίρη και του ζωγράφου Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Οι καταστροφές είναι σαν μαύρες κηλίδες στον καμβά της ανθρωπότητας. Eίμαστε μάρτυρες πολλών τα τελευταία χρόνια. Καταστροφές πολέμου, πανδημίας, προσφυγικού, περιβάλλοντος, κοινωνικού ιστού. Η αποτυχία του ανθρώπου να συμβιώσει αρμονικά με τη Φύση, τους άλλους λαούς, η δυσκολία του να διατηρήσει την συλλογική του ταυτότητα και μνήμη αποτυπώνεται μέσω της Τέχνης. Η Τέχνη, και συγκεκριμένα η ζωγραφική, δεν είναι «φωτογραφία» των καταστροφών, είναι μια κραυγή προς τον Άνθρωπο να μην ξεχάσει την ανθρώπινη υπόστασή του, είναι μια προσπάθεια μετά την καταστροφή να καταδείξει πως το ανθρώπινο γένος μπορεί μέσω της Τέχνης να παρηγορηθεί, να παρηγορήσει, να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη, να καταγγείλει, να δείξει το συλλογικό τραύμα, να το απαλύνει και να προσδώσει νόημα στον εσωτερικό του πυρήνα μέσω της δημιουργίας.

Κλεοπάτρα Λιακοπούλου, Galerie Thereme
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 27 Μαΐου 2022 »

Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 6 Μαΐου, ώρα 18.00
Αμφιθέατρο Βιβλιοθήκης, Φιλοσοφική Σχολή, ΕΚΠΑ 

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 27 Μαΐου 2022
Επιμέλεια: Καθηγητής Γεώργιος Αραμπατζής

Αναλυτικά το πρόγραμμα: 

The post «Καταστροφές, με αφορμή το 1922» : πρόσκληση από την γκαλερί Theorema appeared first on .

Στις 21 Φεβρουαρίου και με πρωτοβουλία της επιμελήτριας της έκθεσης Κλεοπάτρας Λιακοπούλου (Galerie Theorema), η «FUTURE» μεταφέρθηκε στον χώρο πολιτισμού Clique Art. Τα εγκαίνια της ανανεωμένης έκθεσης των Αδαμάκη-Κεχαγιόγλου τράβηξε δικαίως τα βλέμματα των καλεσμένων στα εγκαίνια της Τετάρτης 21 Φεβρουαρίου 2018.

Στο περιθώριο των εγκαινίων η κα Λιακοπούλου μίλησε στο Newsville.be για το νέο αυτό καλλιτεχνικό εγχείρημα.

Στα εγκαίνια της Ελληνικής Εβδομάδας Πολιτισμού την οποία οργάνωσε ο Δήμος του St. Gilles επιμεληθήκατε την έκθεση « FUTURE » με έργα των Γιάννη Αδαμάκη και Χρήστο Κεχαγιόγλου. Ποια ήταν τα κριτήρια επιλογής των δύο καλλιτεχνών και ποια αίσθηση έκαναν στο Βελγικό κοινό;

Καταρχάς θα πρέπει να επισημάνω την ιδιαίτερα τιμητική πρόταση από τον δήμο του Saint-Gilles να συμμετάσχει η γκαλερί Θεώρημα στην Ελληνική Εβδομάδα Πολιτισμού “εγκαινιάζοντας” το αφιέρωμα αυτό. Νομίζω πως αυτό ήταν το αποτέλεσμα πολλών ετών συνεργασίας με τον δήμο και κυρίως η προσπάθεια όσμωσης των δύο πολιτισμών σε έναν χώρο.
Το διακύβευμα στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν να δείξουμε απλώς κάποιους κάποιους καλούς ζωγράφους, αλλά να παρουσιαστεί μια ολοκληρωμένη όσο το δυνατόν και δομημένη ενότητα, η οποία θα άρθρωνε έναν καλλιτεχνικό λόγο. Η έκθεση “Μέλλον” παρουσιάζει και καταθέτει ένα μέρος της σύγχρονης ζωγραφικής μέσω δύο καταξιωμένων ζωγράφων που αρθρώνουν καλλιτεχνικό λόγο, ο οποίος είναι το “γέννημα” και η ανάγκη της τέχνης να πει από πού έρχεται, κάτω από ποιες συνθήκες γεννήθηκε και τι προτείνει. Το μέλλον που προτείνεται είναι το μέλλον της ελληνικής τέχνης, μέλλον που ανατείλει μέσα από μια βαθιά κρίση. Θα παραθέσω εδώ τα λόγια του Γ. Αδαμάκη και του Χρ. Κεχαγιόγλου,

“Το μέλλον κανείς από τους κατοίκους αυτού του κόσμου δεν μπορεί να το γνωρίζει. Είναι η ελπίδα, το όνειρο, η ιδέα που δίνει νόημα στο παρόν μας, στη ζωή μας. Είναι εδώ, γύρω μας και μέσα μας, ως η Άλλη μας Πραγματικότητα, παρουσία πνευματική που μας ορίζει σαν ανθρώπους και μας συνέχει.”

Το βελγικό κοινό υποδέχτηκε και τίμησε την έκθεση αυτή και κυρίως την απόφαση να παρουσιαστεί μια Ελλάδα διαφορετική από την πεπατημένη.

Μετά την επιτυχία της έκθεσης « FUTURE » στο Δήμο του St. Gilles επιλέξατε να εκθέσετε τα έργα των δύο Ελλήνων καλλιτεχνών στο χώρο πολιτισμού της Clique Art. Πείτε μας δύο λόγια για αυτή την επιλογή καθώς και για το κίνητρο αυτής της έκθεσης.

Μετά την έκθεση στο δήμο του Saint-Gilles επέλεξα η έκθεση “Μέλλον” να μεταφερθεί σε έναν άλλο πολιτιστικό χώρο, το CliqueArt, χώρο φιλόξενο και “έτοιμο” κατά τη γνώμη μου να υποδεχτεί μία τέτοια έκθεση. Ο χώρος αυτός είναι πολυπολιτισμικός, διαφορετικός από τον δήμο, γιατί δεν είναι θεσμικός και κυρίως, δεν είναι αυστηρά μία γκαλερί αλλά φιλοξενεί πολλές εκφάνσεις του πολιτισμού. Το κίνητρο αυτό από μόνο του είναι ισχυρό, όπως ισχυρή είναι και η άψογη συνεργασία με τους συντελεστές του χώρου.

Ποια είναι τα καλλιτεχνικά στοιχεία που ενώνουν αλλά και διαφοροποιούν τους δύο καλλιτέχνες και γιατί θα προτείνατε σε κάποιον να επισκεφτεί την έκθεση στο Clique Art;

Αυτή είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Καταρχάς και οι δύο καλλιτέχνες ανήκουν στην ίδια γενιά και είναι και οι δύο παραστατικοί. Εδώ καλούνται να απαντήσουν μέσω της τέχνης τους για το “μέλλον” όπως και να το ορίζει ο καθένας. Το ενδιαφέρον εδώ είναι πως αναφέρονται σε ένα κοινό θέμα όντας τελείως διαφορετικοί στην προσέγγισή τους. Ο Γιάννης Αδαμάκης πλούσιος στο χρώμα και την πυκνότητα, ορίζει την ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από την πόλη που αναπαριστά. Οι άνθρωποι που δεν υπάρχουν στους πίνακές του, βρίσκουν την θέση τους και την παρουσία τους μέσα μας.
Ο Χρήστος Κεχαγιόγλου έχει άλλη ματιά. Μέσα από το “νησί” του κάθε ανθρώπου προκαλεί και βγάζει στην επιφάνεια το βαθύτερο, την παιδικότητα, την αθωότητα και τελικά την αλήθεια του καθενός. Η συναισθηματική έκρηξη που προκαλεί στον θεατή δεν συντελείται ίσως με την πρώτη ματιά, αλλά τα επίπεδα ανάγνωσης των πινάκων του γίνονται αντιληπτά μόλις γυρίσεις να τους ξανακοιτάξεις. Στην ουσία βγάζει στην επιφάνεια το “παραμύθι” που έχει ο καθένας μας κρυμμένο.

Ποιες είναι η σκέψεις σας για τη υπεραξία των Ελλήνων καλλιτεχνών -των οποίων επιμελείστε εκθέσεις πάνω από μία δεκαετία- απέναντι στο πολυ-πολυτισμικό κοινό των Βρυξελλών;

Εδώ θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας τη γεωγραφική θέση της Ελλάδας. Δυστυχώς, οι ζωγράφοι μας ξεκομμένοι για ιστορικούς και γεωγραφικούς λόγους από την έκρηξη των ευρωπαϊκών καλλιτεχνικών δρώμενων, δεν λάμβαναν μέρος στις εξελίξεις αυτές, καθώς και δεν ήταν γνωστή η ελληνική ζωγραφική στην Κεντρική κυρίως Ευρώπη. Ο στόχος και όλη η προσπάθεια της γκαλερί θεώρημα είναι να γνωστοποιήσει στο ευρωπαϊκό κοινό, όσο μπορεί βέβαια, την ελληνική καλλιτεχνική δημιουργία και μετά την έκθεση των καλλιτεχνών μακρυά από την πατρίδα τους, να τους “επιστρέψει” εμπλουτισμένους από την θέαση και αναγνώριση της δημιουργίας τους σε ένα πολυπολιτιστικό κοινό.

Στοιχεία επικοινωνίας

Κλεοπάτρα Λιακοπούλου
info@theorema-artgalery.com

Φωτογραφίες: Newsville.be

The post «FUTURE»: η έκθεση που κέρδισε τις εντυπώσεις του κοινού appeared first on .

Για περίπου μία ώρα, ο Πατέρας Θεμιστοκλής μίλησε ενώπιων λίγων παρευρισκομένων για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην πολύπαθη Σιέρα Λεόνε ύστερα από την λήξη του εμφυλίου πολέμου που βύθισε την χώρα στην δυστυχία. Παρουσιάζοντας ένα ολιγόλεπτο video, αναφέρθηκε περιεκτικά και διακριτικά στο σπουδαίο ανθρωπιστικό έργο που επιτελεί από το 2007 ως επικεφαλής της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης ParadiseKidsforAfrica (PK4A), έχοντας ως μοναδικά όπλα την βοήθεια εθελοντών, την αγάπη για τον άνθρωπο και την αυταπάρνηση.

Μιλώντας σε άπταιστα ελληνικά, παρ” ότι γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αυστραλία, άγγιξε και εξέπληξε όσους παρακολούθησαν την ομιλία του με την απλότητα, την ειλικρίνεια και την αμεσότητα του λόγου του. Έπειτα από πολύχρονες σπουδές στα πιο περιζήτητα πανεπιστήμια της Αμερικής, ξεκίνησε μια πολλά υποσχόμενη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στην Αυστραλία για να την αφήσει ωστόσο μια για πάντα όπως ο ίδιος εξομολογείται εξαιτίας μιας γυναίκας… Η Μητέρα Τερέζα και κυρίως το έργο της θα τον επηρεάσουν βαθιά, αλλάζοντας ριζικά την κοσμοθεωρία του. Αποφασίζει να αφήσει οριστικά την επίπλαστη ευημερία και την ματαιότητα της επιτυχίας για να ακολουθήσει το παράδειγμα αυτοθυσίας της ισχυρότερης όπως την αποκαλεί γυναίκας στον κόσμο και να βρεθεί λίγο αργότερα στην Σιέρα Λεόνε ως ο κυριότερος εκπρόσωπος της PK4A. Με έδρα το Queensland και πολλά παραρτήματα σε άλλες πόλεις της Αυστραλίας όπως Μελβούρνη, Αδελαΐδα, Σίδνεϊ και σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, το Βέλγιο (Βρυξέλλες) και οι Η.Π.Α η οργάνωση παρέχει ελεύθερα και μη δογματικά, υποστήριξη και βοήθεια στους μη προνομιούχους και όσους έχουν ανάγκη, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκείας.
Εκτός από την κάλυψη καθημερινών αναγκών όπως η παροχή τροφής και ρουχισμού, τα σημαντικότερα έργα που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στην περιοχή της Σιέρα Λεόνε από τον Πατέρα Θεμιστοκλή αφορούν στην ίδρυση κλινικών μεταξύ των οποίων και της νεοϊδρυθείσας κλινικής για προσθήκη άκρων για άτομα που ακρωτηριάστηκαν κατά την διάρκεια του εμφυλίου, την κατασκευή και παροχή στέγης για τους ανήμπορους και τα θύματα του πολέμου και κυρίως στην ίδρυση σχολείων και την παροχή εκπαίδευσης και χριστιανικής ηθικής. Σε μια χώρα που μαστίζεται από την αδικία, την σεξουαλική καταπίεση και την υποβάθμιση της γυναίκας, η εκπαίδευση και η διακήρυξη των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως το αίτημα για αξιοπρεπή διαβίωση και ο σεβασμός εξακολουθεί να αποτελεί το σημαντικότερο προς κατάκτηση έργο.

Ο Πατέρας Θεμιστοκλής καταλήγει την εξιστόρηση των γεγονότων με την φράση «Το εγώ φεύγει όταν βλέπεις τον πόνο του άλλου» συνοψίζοντας με απλά λόγια όλη την χριστιανική αλήθεια και την φιλοσοφία αιώνων που θέλει την Αγάπη ως την μοναδική δύναμη που κινεί τον κόσμο. Φορώντας πάντα το μαύρο του ράσο, ο Πάτερ έκλεισε την ομιλία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λίγη ώρα νωρίτερα την είχε ξεκινήσει: με μια προσευχή.

Οι συνεντεύξεις

Στο περιθώριο της παρουσίασης του ανθρωπιστικού έργου του Πατέρα Θεμιστοκλή και της PK4A το Newsville ζήτησε από την ιδιοκτήτρια της Theorema Art Gallery Κλεοπάτρα Λιακοπούλου, την Βασιλική Αυγουστίδη, δικηγόρου και μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών και τον Χρήστο Γεωργιάδη, Νομικό Σύμβουλο της Ελληνικής Στρατιωτικής Αντιπροσωπίας στην Ε.Ε, να μας πουν δυο λόγια για το ξεχωριστό αυτό γεγονός.

Τι αποκομίσατε από την γνωριμία σας με τον Πάτερ Θεμιστοκλή; Πιστεύεται ότι οι Έλληνες του Βελγίου θα πρέπει να αγκαλιάσουν με περισσότερη θέρμη τέτοιου είδους ανθρωπιστικά γεγονότα ;

Βασιλική Αυγουστίδη – Η γνωριμία μου με τον Πατέρα Θεμιστοκλή μου έδωσε και πάλι ελπίδα ότι πέρα από την ασχήμια που βλέπουμε και διαβάζουμε καθημερινά, υπάρχουν και στα πιο ξεχασμένα μέρη και υπό τις πιο δύσκολες συνθήκες άνθρωποι που εργάζονται με αυτοθυσία για να βελτιώσουν άμεσα την ζωή συνανθρώπων μας. Μου υπενθύμισε επίσης ότι δεν αρκεί να νιώθουμε ευγνώμονες για όλα τα καλά πράγματα στη ζωή μας, αλλά και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας για να συμπαρασταθούμε σε όσους έχουν ανάγκη, όποιοι και όπου εάν είναι.  – Δεν μπορώ να απαντήσω για λογαριασμό άλλων. Ο καθένας μας μπορείνα προσφέρει με όποιο τρόπο θέλει και για όποιο σκοπό τον αγγίζει. Δυστυχώς, υπάρχει αρκετή δυστυχία στο κόσμο που να δικαιολογεί την ύπαρξη πάμπολλων ανθρωπιστικών οργανώσεων. Η αποστολή στη Σιέρρα Λεόνε είναι μόνο μία από αυτές.

Χρήστος Γεωργιάδης – Κατ’ αρχήν συγχαρητήρια στην πρωτοβουλία της εφημερίδας σας να καλύψετε ένα τόσο σημαντικό, αλλά δυστυχώς μικρής προβολής γεγονός. Ο Πατέρας Θεμιστοκλής ήταν κυριολεκτικά συγκλονιστικός και αφοπλιστικός για όλους μας. Το παράδειγμα ενός ανθρώπου αποφοίτου των καλύτερων αμερικανικών Πανεπιστημίων, με επιτυχή ακαδημαϊκή καριέρα, ο οποίος τα εγκατέλειψε όλα, προκειμένου να αφοσιωθεί στη βοήθεια του πιο φτωχού και πονεμένου λαού στον κόσμο (Σιέρα Λεόνε) ζώντας κι ο ίδιος μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια δεν μπορεί παρά να μας ταρακουνήσει όλους. Ένας και μόνο άνθρωπος, ο οποίος ανιδιοτελώς και με μόνη βοήθεια το όραμα και την πίστη του κατάφερε να χτίσει εκκλησίες, σπίτια για άστεγους, σχολεία, νοσοκομείο και κλινική για προσθήκη τεχνητών ποδιών και χεριών. Μου έκανε φοβερή εντύπωση, όταν προκειμένου να μας παρακινήσει σε δράση και να μας αφοπλίσει από κάθε δικαιολογία, είπε χαρακτηριστικά ότι εμείς στην πολιτισμένη Ευρώπηέχουμε τα πάντα και δεν πρέπει να παραπονιόμαστε για τις καθημερινές δυσκολίες όταν είμαστε αρτιμελείς και έχουμε καθημερινά να πιούμε νερό! – Πιστεύω ότι πρέπει όλοι οι Έλληνες του Βελγίου να βοηθήσουμε να υπάρξει συνέχεια στην πρωτοβουλία αυτή μέσω της ίδρυσης ενός παραρτήματος της φιλανθρωπικής οργάνωσης για τα παιδιά της φτωχής αυτής χώρας (ΡΚ4Α) στις Βρυξέλλες, καθώς το ποσό που θα πρέπει εμείς να στέλνουμε θα είναι ασήμαντο για εμάς, αλλά ταυτόχρονα υπερπολύτιμο για αυτούς. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Πατέρας Θεμιστοκλής, με 100 μόνο δολάρια κάθε μέρα ένας άνθρωπος σταματάει να κουτσαίνει φορώντας νέο τεχνητό μέλος! Ταυτόχρονα η προσωπικότητα του Πατέρα Θεμιστοκλή είναι εγγύηση της καλύτερης αξιοποίησης των μικρών εισφορών όλων μας χωρίς να αφήνει ίχνος ανασφάλειας για το πού και πώς θα διατίθενται οι προσφορές.

Κλεοπάτρα Λιακοπούλου – Αυτοί που ήμασταν εδώ νομίζω πως είχαμε την ευκαιρία να γίνουμε, ίσως, λίγο καλύτεροι άνθρωποι. Ο Πατέρας Θεμιστοκλής μέσα από το έργο του και την ομιλία του μας έκανε να θυμηθούμε τον πραγματικό κόσμο, να ξαναδούμε τις προτεραιότητες μας και να θυμηθούμε την έννοια του μέτρου. – Ζούμε, εργαζόμαστε και δημιουργούμε σε μία χώρα η οποία θεωρείται κέντρο οικονομικών και πολιτικών αποφάσεων. Αυτό καιμόνο μας δίνει την ευχέρεια να δημοσιοποιούμε τις πρωτοβουλίες και το έργο κάποιων ανθρώπων και φορέων. Η επίσκεψη του πατέρα Θεμιστοκλή θα έπρεπε να έχει αγκαλιαστεί από όλον τον ελληνισμό. Ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας , η σοβαρότητα και κυρίως η αποτελεσματικότητα του έργου του ξεπερνάει τις πιθανές θρησκευτικές και ιδεολογικές αντιρρήσεις που κάποιος μπορεί να προβάλει. Θεωρώ λοιπόν ότι όλοι οι φορείς, επίσημοι και ανεπίσημοι έπρεπε τουλάχιστον να τον τιμήσουν με την παρουσία τους. Η παντελής απουσία καταδεικνύει το ποιοί είμαστε, πάντα από τις πράξεις μας κρινόμαστε.

Περισσότερες πληροφορίες για το έργο του Πατέρα Θεμιστοκλή και το PK4A θα βρείτε στην ιστοσελίδα www.pk4a.com.

The post Το εγώ φεύγει όταν βλέπεις τον πόνο του άλλου appeared first on .